من که از شرایط سخت اردوگاه ناراضی بودم به امید اینکه به یک مکان که مسئولین آن ایرانی هستند منتقل خواهم شد و بعد از مدتی به نزد خانواده برخواهم گشت، فریب وعده های فریبنده آنها را خوردم و به آنها اعتماد کردم. و در سال 68 بهمراه تعداد دیگری از اسیران به پادگان اشرف در منطقه دیالی عراق رفتیم. مدتی من و دیگر دوستانم که از اردوگاه به قرارگاه اشرف آمده بودیم در انتظار محقق شدن وعده های مسئولین مجاهدین خلق ماندیم و انتظار داشتیم هر لحظه ما را به ایران و نزد خانواده برگردانند. در همین مدت طبق عادت همیشگی در اردوگاه صدام نامه ای نوشتم و بدست فرماندهان در قرارگاه اشرف دادم تا برای خانواده ام ارسال کنند. از آنها سوال کردم که نامه ام را چه وقت به ایران می فرستید که در کمال تعجب به من گفته شد: ما در اینجا برنامه ای برای ارسال نامه به ایران نداریم؟ و وقتی که درباره تاریخ فرستادن ما به ایران سوال کردم به تندی جواب دادند: ما قرار نیست کسی را به ایران بفرستیم؟ شما برای مبارزه با رژیم اینجا آمدید.

در مراحل بعد برخوردهای فرماندهان در قبال پیگیری های ما در رابطه با بازگشت به ایران تندتر شد. نگرانی خاصی به من دست داد و احساس کردم ما در اینجا به گروگان گرفته شده ایم. از اینکه به حرف های آنها در اردوگاه اعتماد کرده بودم بشدت پشیمان بودم ولی راه چاره ای نداشتم. سال 69 فرصتی بدست داد که بتوانم خودم را از بند اسارت آنها نجات دهم. در این سال اعلام کردند قرار است تبادل اسیران بین ایران و عراق صورت گیرد. و صلیب سرخ قرار است به پادگان اشرف بیاید. دو روز قبل از آمدن صلیب سرخ به قرارگاه اشرف فرماندهان همه ما که از اردوگاههای عراق به مجاهدین خلق پیوسته بودیم را در سالنی جمع کردند و برای ایجاد ترس و وحشت میان ما گفتند در صورت بازگشت به ایران با توجه به اینکه مدتی در تشکیلات ما بودید دستگیر و به جرم همکاری با دشمن و خیانت در جنگ اعدام خواهید شد.

تعدادی به حرف مسئولین مجاهدین گوش نکردند و بهمراه نفرات صلیب سرخ قرارگاه اشرف را علیرغم ریسک دستگیری و اعدام ترک کردند. ولی من و تعدادی دیگر فریب سران این گروه را خوردیم و در اشرف به امید اینکه بهرحال روزی ما را به یک کشور اروپایی می فرستند، ماندیم.

بعد از انتقال بخشی از اسیران جنگی به ایران فشارها روی ما بیشتر شد و در مقابل پیگیری های ما برای انتقال از قرارگاه اشرف و عمل کردن به وعده هایی که داده بودند، ما را تهدید به فرستادن به زندان ابوغریب و اعمال شکنجه توسط مسئولین این زندان نمودند. من هم از ترس رفتن به زندان ابوغریب که خیلی در عراق بعنوان یک محل وحشت آفرین از آن یاد میشد، سکوت کردم. در ادامه این سالها با بحث های انقلاب و ایجاد تنفر نسبت به خانواده و همچنین محدودیت هرگونه نامه نگاری و درخواست تماس تلفنی با خانواده ما را در اسارتگاه نگه داشتند. تا اینکه بعد از 17 سال با حمله نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا و سرنگونی صدام اصلی ترین حامی رجوی فرصتی دست داد تا از این گروه و قرارگاه اشرف به کمپ محل استقرار ارتش آمریکا فرار کنم و به کابوس وحشتناک 17 ساله پایان دهم.

اکنون که بعد از گذشت سالیان با بازگشت به ایران و تشکیل خانواده لحظات شیرینی را در کنار خانواده احساس می کنم گاها که به آن روزهای سیاه فکر می کنم دچار کابوس می شوم. روزهایی که در اوج بی تجربگی و عدم شناخت تشکیلات مجاهدین خلق که بر فریب و نیرنگ و وعده های دروغین بنا شده بود چگونه از چاله صدام به چاه رجوی که همان قرارگاه مخوف اشرف بود افتادم.

کاظم پور خفاجی

نوشته از چاله اردوگاه صدام تا چاه اسارتگاه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پورخفاجیان خطاب به دوستان سابق خود می گوید: من به ایران برگشتم و در کنار خانواده ام زندگی خود را پیش می برم و هیچ مشکلی هم ندارم و امیدوارم که شما هم به چنین روزی برسید.

نوشته پیام کاظم پور خفاجیان به دوستان سابق خود در کمپ اشرف سه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همچنین سئوال کردم کی ما را به ایران می فرستید ؟ پاسخ آنها باعث تعجب من شد. مسئولین گفتند ما رسم نامه فرستادن نداریم و قرار هم نیست کسی را به ایران بفرستیم چون شما برای مبارزه با رژیم اینجا آمدید! در مراحل بعد برخورد مسئولین در مقابل خواسته ما شدید تر و با لحن تند تری صورت گرفت. کم کم احساس کردم نه تنها جسمم بلکه روح و روانم هم در اسارت است. من واقعا نگران بودم و در خلوت خودم از اینکه به مجاهدین پیوسته بودم بشدت پشیمان بودم. احساس می کردم در یک بیابان میان گله ای گرگ گرفتار شده ام .

سال 69 فرصتی پیش آمد تا من بتوانم خودم را نجات دهم اما باز فریبکاریهای مجاهدین مانع از این شد که بتوانم تصمیم درستی بگیرم. موضوع از این قرار بود که در سال 69 اعلام کردند تبادل اسرا صورت می گیرد و صلیب به کمپ اشرف می آید تا بتواند اسرایی که آمده بودند را به اردوگاه برای تبادل ببرد. اما قبل از ورود آنها مسئولین همه ما را جمع کردند و برای ترساندن ما از جدایی گفتند: چون شما به ما پیوستید در صورت بازگشت به ایران، دستگیر و اعدام می شوید! تعدادی پذیرفتند و رفتند. اما تعدادی هم مثل من ترسیدیم و ماندن در مجاهدین را انتخاب کردیم تا شاید مثلا به اروپا فرستاده شویم. اما بعد از این جریان اتفاقا مسئولین سازمان روز به روز فشارها را برما زیادتر کردند و هر کس هم اعتراضی داشت تهدید می شد که به زندان ابوغریب فرستاده می شود و ما باز از سر ترس مجبور به سکوت شدیم. کم کم رهبر فرقه با نشست های مغزشویی تمام تلاش خود را کرد تا هر آنچه از عشق و علاقه به خانواده و زندگی است را در وجود ما از بین ببرد و با ایجاد جو خفقان، حرف زدن درمورد آن را برای ما مرز سرخ اعلام کرد و در ادامه فشارهای روحی و روانی را روز به روز بر ما افزایش داد بطوریکه آزادی که هیچ بلکه مرگ را آرزو می کردیم و منتظر فرجی ازسوی خداوند بودیم چون واقعا راه فراری نبود و به زبان آوردن طرح جدایی هم عواقب سختی برایمان داشت. این انتظار برای من بیش از 16 سال طول کشید تا اینکه ارباب رجوی یعنی صدام سقوط کرد و به نوعی جو اختناق کمتر شد و با آمدن آمریکایی ها فرارها از کمپ اشرف شدت گرفت و من هم جرات کردم و در سال 82 توانستم از کمپ اشرف فرار و به تیف آمریکایی ها بروم و خوشبختانه بعد از مدتی توانستم با حمایت صلیب سرخ به ایران برگردم .

بازگشت به وطن اما با دلهره عجیبی همراه بود. اینکه چه اتفاقی برایم خواهد افتاد! اما من و بقیه پذیرفته بودیم که در ایران هر بلایی سرمان بیآید بهتر از این است که بدور از خانواده در جهنم رجوی بپوسیم و نابود شویم. اما واقعیت چیز دیگری بود. آنچه را که بعد از ورود به ایران تجربه کردیم متفاوت از ذهنیت ما بود. متفاوت از دروغ های رجوی که گفته بود اگر شما به ایران برگردید زندان و یا اعدام می شوید. تمامی اسرایی نیز که در سال 69 هم به ایران برگشته بودند نه زندانی شدند و نه اعدام و ما هم که برگشتیم حتی یک روز زندانی نشدیم و به آغوش خانواده خود برگشتیم و زندگی جدیدی را شروع کردیم. من که از قبل زن و دو فرزند داشتم با دیدن آنها اشک شوق ریختم و خدای خودم را شاکر شدم.

بهرحال درست است که بیش از 16 سال از جوانی، زندگی ما در فرقه رجوی به هدر رفت و خیلی از زندگی عقب افتادیم ولی باز خدای خود را شاکر هستم که بالاخره توانستم از دام اسارت رجوی نجات پیدا کنم . من بعد از ورود به ایران در کنار خانواده ام به زندگی خود ادامه دادم و باز خدا را شکر که صاحب دو فرزند دیگر هم شدم. در حال حاضر در کنار همسر و فرزندانم روزگار خوب و خوشی سپری می کنم و دخترانم هم مدتی است که ازدواج کردند .

اما از اینکه می بینم تعدادی دیگر از دوستان سابقم هنوز در اسارت فرقه رجوی در آلبانی بسر می برند واقعا برایشان متاسف و ناراحت هستم و آرزو می کنم آنها هم بزودی بتوانند با تصمیم درست خودشان را نجات دهند و زندگی جدیدی را برای خود شروع کنند و پیامم به آنها این است که کافی است برای رهایی خود اراده کنند. زندگی در دنیای بیرون از تشکیلات جهنمی رجوی بسیار زیباست و به همین دلیل رجوی سالها من و امثال شما را از آن محروم کرده بود.

در آخر 26 مرداد سالگرد بازگشت آزادگان به میهن بعد از سالها تحمل رنج و مشقت و مقاومت جانانه را به یکایک این آزاده های سرفراز تبریک می گویم.

به امید آزادی تمامی اعضای گرفتار از تشکیلات جهنمی مجاهدین خلق در آلبانی

کاظم پورخفاجیان

نوشته لذت بازگشت به وطن و به آغوش پرمهر خانواده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از چند سال اسارت در اردوگاههای صدام، فرقه مجاهدین خلق که با کمبود شدید نیرو مواجه بود ضمن درخواست از صدام و برای تامین نیروی انسانی ماشین نظامی اش که ارتشی کوچک در دل ارتش صدام بود و تمامی تجهیزات آن توسط ارتش عراق تامین میشد، به اردوگاه آمدند و ضمن دادن وعده های انتخاب آزاد بازگشت به ایران و یا پناهندگی در یک کشور اروپایی ما را فریب دادند و به پادگان اشرف بردند.

کاظم پور خفاجی و علی اکرامی

در آن سالها شرایط اردوگاههای عراقی طوری بود که زندانبانان خیلی اذیت می کردند و بخصوص برخوردشان با من که عرب زبان بودم مضاعف بود و توقع همکاری بر علیه دیگر اسرا و مصاحبه بر علیه ایران را داشتند که برای من قابل قبول نبود. این وعده های سران فرقه من را فریب داد و از موضع اعتماد به حرف هایشان، به آنها پیوستم. ولی به محض ورود به پادگان اشرف دقیقا برخلاف تمامی وعده هایشان عمل کردند و راه هرگونه خروج را بستند. خودتان که طی سالها در پادگان اشرف بوده اید و می دانید که این سالها بر ما چه گذشت و چگونه از کوچک ترین آزادی ها و حق انتخاب نحوه زندگی محروم بودیم.

جالب اینجاست که همین فرقه با این ماهیت ضد آزادی و دهه ها خیانت در حق مردم ایران و به اسارت کشاندن اعضایش، از آزادی مردم ایران صحبت می کند و در قضایای اخیر تلاش کردند که مطالبات به حق مردم را به خشونت و اغتشاش بکشانند. همه ما می دانیم که این فرقه کم ترین حق آزادی برای زنان عضو قائل نبود و آنها علاوه بر تحمیل حجاب اجباری و عدم حق پوشش اختیاری و تشکیل زندگی مشترک از حق تماس با خانوادهایشان هم محروم هستند و اما سرانشان به دروغ دم از آزادی مردم ایران می زنند.
اعضای انجمن نجات خوزستان ضمن تشکر از حضور آقای خفاجیان در دفتر انجمن نجات خوزستان و تایید نقطه نظرات و تحلیل های واقع بینانه وی تاکید کردند ماهیت این فرقه و رهبران آن سالهاست که برای مردم مشخص شده و به همین دلیل مردم ایران همواره و در هر سر فصل مشت محکمی بر دهان یاوه گویی آنها کوبیده اند و علنا خطاب به آنها گفته اند مشکلات و مسائل داخلی ایران ربطی به این فرقه ضد میهنی ندارد و آنها مدتهاست که از صحنه اجتماعی و سیاسی مردم حذف شده اند.

اعضای انجمن نجات آرزو کردند که انشالله بزودی مشکلاتی که مردم ایران دارند حل شود و با بهبود وضعیت معیشتی و اقتصادی بار دیگر لبخند بر لبان آنها برگشته و حالشان خوب و دلشان شاد شود.

نوشته دیدار کاظم پور خفاجیان با اعضای انجمن نجات خوزستان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سرکردگان فرقه مجاهدین خلق در طی سالیان با نقض حقوق اجتماعی اعضا هر گونه آزادی در تصمیم گیری را از آنها سلب نموده و آنها را به اسارت گرفته است که این اقدام جدید دولت آلبانی که درهفته گذشته و ضمن دیدار با اعضا در مقر اشرف سه صورت گرفت می تواند گامی در راستای احقاق حقوق اعضای تحت اسارت باشد.

آقای پورخفاجیان که خود سالیان از زندگی خود را در اسارت فرقه سپری کرده، ضمن تشکر از توضیحات اعضای انجمن تاکید کرد: از طریق کانال انجمن نجات در جریان تمامی اخبار قرار می گیرد و از این بابت تشکر می کنم. قطعا با چنین اقدامی می توان امیدوار بود که بزودی شاهد آزادی تمامی اعضای دربند باشیم.

در پایان اعضای انجمن یک نسخه از کتاب “قصه ای ناتمام برای دخترم” که به تازگی منتشر شده به آقای پورخفاجیان اهدا کردند که وی ضمن تشکر برای اعضای انجمن در راستای اهدافشان آرزوی موفقیت کردند.

نوشته دیدار با کاظم پورخفاجیان از اعضای بازگشتی در دفتر انجمن نجات خوزستان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در اردوگاه اسیران بودم که از طریق بخش فارسی تلویزیون عراق با سازمان مجاهدین که در فرهنگ ایرانی ها منافقین نامیده می شوند آشنا شدم .

البته برایم عجیب بود که چگونه یک گروه که ادعای ایرانی بودن دارد در خاک کشور متجاوز حاضر شده و در کنار آنها علیه سربازان هموطن خودش می جنگد؟

دراردوگاه بخاطرعرب بودن بصورت مضاعف تحت فشار بودم و مسئولین عراقی اردوگاه از من می خواستند با آنها در پوش مترجمی همکاری داشته باشم. همین فشارها و برخوردهای خشن فیزیکی باعث شد که فریب هیات مجاهدین را به اردوگاه آمده بودند را بخورم و به امید یک زندگی بهتر و آزادی از اسارتگاههای صدام و انتخاب زندگی در اروپا و یا بازگشت به ایران سراز پادگان اشرف دربیاورم!

تا ماههای اول بخاطر اعتمادی که به وعده های آنها داشتم و همچنین شرایط بهتر خوراک و پوشاک در پادگان اشرف در قیاس با اردوگاههای عراقی من را مجاب کرد که صبر وحوصله در پیش بگیرم تا اینکه در یک مقطع زمانی احساس کردم برنامه ریزی مسئولین مجاهدین در نگهداری اجباری من و بقیه نفرات در پادگان اشرف است.

آنها به مرور وعده های روزهای اول را کتمان می کردند و در مواردی تهدید می کردند در صورت اصرار بیشتر برای جدایی با ما برخورد خواهند کرد!

در سال 69 در جریان آشوب های داخلی شهرهای عراق و تسلط نیروهای شبه نظامی شیعه در جنوب و اکراد در شمال، مجاهدین در حمایت از صدام و نگه داشتن او عملیاتی بنام مروارید را شروع کردند. این عملیات بظاهر تدافعی و به منظور دفاع از خود درمقابل نفوذ نیروهای بزعم مجاهدین پاسداران اعزامی از ایران در دستور کار قرار گرفت. ولی درواقع هدف آن جلوگیری از سقوط صدام وسرکوب اعتراضات مردم عراق درشمال و جنوب بود!

در آن شرایط من بشدت درمورد اینکه چرا مردم عراق را سرکوب می کنیم مسئله دار شده بودم و بدنبال جدایی از مجاهدین بودم که مسئولین من را به همین خاطر تا چند ماه بصورت انفرادی در یک کانتینر زندانی کردند. که بعد از آن فشار برمن بیشتر شد وتحت مراقبت بیشتری قرار گرفتم وحتی برای رفتن به سرویس بهداشتی هم نفر همراه داشتم!

در مدت زمانی که در زندان بودم مستمرا مسئولین به من مراجعه کرده و می خواستند از درخواست جدایی خودم صرفنظر کنم و از طرف دیگر وعده وعید می دادند که بزودی سرنگونی محقق می شود و ازمن می خواستند که مجددا به مناسبات برگردم. اما چون من روی خواسته خودم مقاومت میکردم درساعت های مختلفی بازجویی همراه با فحش وتوهین ادامه داشت و واقعا بلحاظ روحی وروانی کلافه شده بودم.

مسئولین برای ترساندن من در پاسخ می گفتند: درصورت بازگشت به ایران اعدام خواهی شد و دولت ایران تو را مجبور به همکاری با اطلاعات و شرکت در دستگیری وشکنجه مجاهدین خواهد کرد. که من هم از آنها خواستم حال بخاطر اینکه دولت ایران بقول شما از من سواستفاده نکند مرا به یک کشور اروپایی اعزام کنید که با این پیشنهاد من هم مخالفت شد وعنوان کردند می خواهی به خارج بروی وبرعلیه ما تبلیغات کنی؟

درنهایت بخاطر فرار از فشارهای آنها و نبودن هیچ چشم اندازی برای خروج از آن زندان انفرادی که در محدوده لشکر 67 قرار داشت بعد از یکسال زندان مجبور شدم به مناسبات مجاهدین خلق که حقیقتا یک مناسبات برده داری است برگردم. البته ازمن تعهد نامه گرفتند که مثلا تا سرنگونی در تشکیلات بمانم .

در فرقه رجوی تا زمانیکه برایشان جان می کنی و کار می کنی و گوش به فرمان مطلق هستی مجاهد پاکبازی و از تو تعریف وتمجید می شود. ولی به محض بروز هر گونه اعتراض و درخواست برای جدایی به مزدور و جاسوس وزارت و دولت ایران متهم میشوی!

در مناسبات مجاهدین حتی بیماری اعضا هم از نظر آنها به رسمیت شناخته نمی شد. به محض اینکه فرد بیمار می شد ودرخواست مراجعه به بیمارستان را می کرد بلافاصله به او اتهام تمارض می زدند ومی گفتند توهیچ مشکلی نداری وعمدا خودت را به بیماری زدی ! و فرد را مجبور می کردند که در یک گزارش به دروغ اعتراف کند که بخاطر افت انگیزه مبارزه و نکشیدن شرایط خودش را به بیماری زده است تا او را برای عملیات نفرستند و بتواند جان خود را حفط کند و این موضوع را می بایست درنشست جمعی می خواند و به منظور تحقیر وسرکوب او دیگر اعضا را مجبور می کردند تا به آن فرد فحش و ناسزا بگویند و از طرف دیگر می خواستند برای دیگر اعضا مثلا درس عبرت شود.

بالاخره با حمله آمریکا به عراق و تصرف آن، ارتش آمریکا فرقه را خلع سلاح کرد و تا حدود زیادی کنترل مسئولین بر اعضا کاهش پیدا کرد و موج فرار اعضا از فرقه شد ومن هم در اواسط سال 82 از مقر 40 سابق از فرصتی که بدست آورده بودم فرار و خودم را به مقر امریکایی ها معرفی کردم و آنها هم مرا به کمپ معروف به تیف منتقل کردند. با حضور در میان اعضایی که قبل از من از مناسبات جهنمی رجوی فرار کرده بودند به کابوس سالیان اسارت پایان دادم و به آزادی سلامی دوباره کردم .

مدتی بعد با کمک صلیب سرخ به ایران برگشتم و بعد از سالیان رنج و فراق و دوری از همسر و فرزندانم در کنار آنها و کانون گرم خانواده قرارگرفتم. اکنون تنها آرزویم آزادی دیگر دوستانی است که همچنان دراسارت این فرقه بدنام بسر می برند .
به امید آن روز

کاظم پورخفاجیان

نوشته خاطرات تلخ کاظم پورخفاجیان از زندان رجوی در اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته روزی که از اسارتگاه فرقه مجاهدین خلق گریختم – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته روزی که از اسارتگاه فرقه مجاهدین خلق گریختم – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از چند ساعت اتوبوس های ما در مقابل درب بزرگ یک پادگان نظامی توقف کرد افرادی با اونیفورم نظامی و مسلح مشغول نگهبانی بودند. چند دقیقه بعد درب بزرگ آهنی باز شد و اتوبوس های ما وارد پادگان شدند. چند خیابان درختان بلند و سبز در کنار جاده ها و خودروهای نظامی که درحال تردد بودند توجه من را بخود جلب کرد. به مقر اصلی که رسیدیم  چند زن و مرد که مشخص بود از فرماندهان بودند به استقبال ما آمدند. و ضمن خوش آمد گویی گفتند به پادگان اشرف وارتش آزادیبخش ملی خوش آمدید. انشا الله به کمک همدیگر بتوانیم رژیم ایران را سرنگون سازیم و به اتفاق به ایران برویم. کمی تعجب کردم این برخلاف توافقی بود که با ما شده بود. بعد از صحبت فرماندهان لباس فرم نظامی بین ما توضیع شد.

آقای کاظم پورخفاجیان از اعضای جداشده مجاهدین

من خودم را به نزدیکی آن فرمانده زن رساندم وگفتم خانم مثل اینکه اشتباه شده در اردوگاه به ما گفته شده بود که ما را به ایران و نزد خانواده می فرستید حرفی از پوشیدن لباس نظامی و شرکت درعملیات نظامی زده نشده بود. آن خانم لبخنده معنی داری زد وگفت کی با شما چنین توافقی کرده؟ برو از خودشان سوال کن. اینجا پادگان اشرف است و کار ما هم مبارزه برای سرنگونی رژیم ایران است و شما هم خودت داوطلبانه درخواست دادی آمدی..

احساس کردم قربانی دروغ بزرگی شده ام از همان روز بنای ناسازگاری گذاشتم وبیش از چهار بار درخواست  جدایی کردم. مناسبات آنها به هیچ وجه قابل تحمل نبود. نامه نوشتن وهرگونه تماس با خانواده ها بکلی ممنوع بود واین برای من که دراردوگاه اسیران جنگی درعراق مستمر نامه ارسال و دریافت می کردم و از وضعیت آنها با خبر می شدم خیلی سخت بود. من قبل از اسارت ازدواج کرده بودم و دو دختر داشتم که دنیای من بودند دراردوگاه به عشق اینکه روزی دوباره آنها را از نزدیک ببینم شرایط سخت اردوگاه وشکنجه و آزار واذیت سربازان عراقی را تحمل می کردم. دلخوشی من این بود که ماهی یکبار نامه وعکس هایی از آنها دریافت کنم اکنون دراشرف به من گفته شده بود که حق هیچگونه تماس ویا ارسال نامه به آنها را ندارم. مدتی بعد هم من را تحت فشار قرار دادند که باید همسرت را هم طلاق دهی… مسئولین فرقه درقبال درخواست های من برای جدا شدن می گفتند تویک نظامی هستی که درشرایط جنگ به ما که دشمن رژیم هستیم پیوستی جرم شما بی شک اعدام است ومرا اینگونه می ترساندند.

دوبار و بعد از هربار درخواست جدایی من را دراشرف زندانی کردند و تحت شدیدترین فشارهای روحی و روانی قرار دادند. یکبار که درمحل لشکر ۶۰ زندانی بودم بدلیل فشارهای روحی وعدم تغذیه مناسب مریض شدم. هیچ گونه رسیدگی پزشکی درکارنبود درنهایت مجبور شدم مجددا درخواست بازگشت به تشکیلات را بدهم. این وضعیت ادامه داشت تا رژیم صدام سرنگون شد من دریک فرصتی که پیدا کردم با گذاشتن یک نردبان روی سیم های حفاطتی قرارگاه موفق به فرار شدم وخودم را باسرعت به سربازان امریکایی مستقر در زاغه های مهمات اشرف رساندم چند نگهبان سازمان من را با ماشین دنبال کرده بودند که بهرترتیبی شده دستگیرم کنند به نزدیک سرباز امریکایی که رسیدم ابتدا او از ترس لوله سلاحش را بسمت من گرفت ولی وقتی متوجه نیروهای گشت سازمان شد به من اجازه داد که بداخل محل نگهبانی آنها بروم. عصر همان روز من را به تیف که محل نگهداری اعضای جدا شده بود بردند درآنجا خیلی از دوستان قدیمی خود را دیدم وخیلی خوشحال شدم. دوماه درتیف بودم تا اینکه فرماندهان امریکایی ما را برای مصاحبه با صلیب به بغداد فرستادند. صلیب با ما مصاحبه کرد وبا توجه به اینکه ما از نفرات اسیر جنگی بودیم ودرخواست بازگشت به ایران را داشتیم بعنوان اولین اکیپ ما را به ایران فرستاد. درهواپیمای کوچک صلیب ودرحالی که هنوز درآسمان ایران بودیم خیلی با خودم فکر میکردم الان مسئولین امنیتی ایران چه برخوردی با من که یک سرباز فراری درحین جنگ بودم خواهند کرد.هنوز صحبت های فرمانده زن مجاهدین درگوشم طنین انداز بود که اگر به ایران برگردی به جرم خیانت و فرار از ارتش درهنگام جنگ اعدام خواهی شد. درهمین افکاربودم که هواپیمای ما درفردوگاه بر زمین نشست ومسئولین ایرانی ما را تحویل گرفتند.

یکی از دوستان همراهم گفت کاظم اشهد خود را بخوان بزودی اعدام خواهیم شد من کمی ترسیدم وگفتم خدا کند قبل از اعدام دخترها وهمسرم را ببینم. به هتل المپیک رسیدیم به ما گفتند برای اینکه خستگی را از تن بیرون کنید دوشی بگیرید.بعد شام آوردند. ما همچنان درانتظار ساعت اعدام و یا رفتن به زندان بودیم دو روز بعد خانواده ام به تهران آمدند ومن را تحویل گرفته وبه اهواز آمدیم همه چیز برایم خواب و رویا بنظر می رسید اکنون ۱۳سال از آزادی من می گذرد. خدا کمکم کرد شغلی پیدا کردم وصاحب سه دختر دیگر شدم دو دخترم ازدواج کردند صاحب دو نوه هستم ولی هنوز یک دغدغه فکری دارم وآن آزادی دیگر دوستانم از اسارت فرقه مجاهدین خلق است که آنها هم به آغوش خانواده برگردنند. خوشحالم که این روزها خبرهای خوب وخوشحال کننده ای ازآلبانی می رسد خیلی از دوستان سابقم آزاد شده اند. مالک، امیر، علی و……

به امید آزادی دیگردوستان اسیر

کاظم پورخفاجیان

گفتگوی صمیمی با آقای کاظم پورخفاجیان از اعضای جداشده مجاهدین – قسمت اول

نوشته سیزده سال از آزادی من می گذرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مکانیزم های فریب افراد و اینکه درآن مقطع خاص در اردوگاههای عراقی چه گذشت و چرا و چگونه سروکله مسئولین بالای فرقه مجاهدین در اردوگاه پیدا شد به موضوع گفتگوی امروز ما با کاظم پورخفاجیان برمی گردد. این فشار وآزار واذیت ها ادامه داشت تا اینکه دراواخر سال ۶۸ فرماندهان عراقی به بندهای ما مراجعه کردند وگفتند تعدادی از هموطنان شما به اردوگاه آمدند تا شما را آزاد وبه ایران بفرستند شما می توانید با آنها ملاقات وسپس به نزد خانواده هایتان در ایران برگردید. روز بعد یک اکیپ با کت وشلوار وکراوات و سر و وضع مرتب به اردوگاه ما آمدند. مامورین بند ما را از دیگران جدا و به محل آنها آوردند. از اکیپ آن روز چهره مهدی ابریشمچی (شریف) وعباس داوری (رحمان) را بخوبی بیاد دارم. درقسمتی از حیاط اردوگاه جمع شدیم مهدی ابریشم چی درجمع ما حاضر شد وگفت شما هم میهنان ما هستید ما خیلی متاسف وعمیقا ناراحت هستیم که شما را دراین وضعیت و در اسارت می بینیم. ما برای آزادی شما با مسئولین عراقی و فرماندهان این اردوگاه به توافق رسیدیم که شما را آزاد و بعد به نزد خانواده هایتان بفرستیم البته اگرمیان شما کسانی باشند که خواهان رفتن به کشورهای اروپایی و ادامه تحصیل دردانشگاه های آن کشورها هست به آنجا اعزام کنیم. بعد از اتمام صحبت های ابریشم چی فرماندهان عراقی اسامی ما را درلیستی نوشته و بعد همه را به بند دیگری منتقل کردند. در سال ۶۹ با چند دستگاه اتوبوس ما را از اردوگاه خارج کردند. درحالیکه از مقصد بعدی اطلاع نداشتیم.

نوشته گفتگوی صمیمی با آقای کاظم پورخفاجیان از اعضای جداشده مجاهدین – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته تسلیت به مناسبت درگذشت مادر آقای کاظم پورخفاجیان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.