بعد از اخراج مجاهدین خلق از عراق، رجوی برای اینکه باز خودی نشان دهد و شکست استراتژی خود را قبول نکند به فکر راه اندازی “کانونهای شورشی” افتاد تا وانمود کند در داخل کشور هنوز نیروها و هوادارهایی دارد. اما هر چقدر زمان می‌گذشت بیشتر مشخص می‌شد که تبلیغات‌شان درباره کانونهای شورشی در واقعیت هیچ مبنای عینی و عملی ندارد.

جار و جنجالی که رجوی درباره فعالیت این کانونها به راه انداخت، دروغی بیش نبود. نوشتن شعار روی کاغذ و انداختن در جوی آب ، پوستر گردانی در دشت و کوه‌، شعار نویسی زیر پل‌ها ، انداختن سبزه با نوشته شعار روی آن در آب و … همه نشان از این دارد که رجوی هنوز به شکست باور نداشته و یا نمی‌خواهد شکست را قبول کند . او با این ترفند سعی می‌کند نیروهایش را در مناسبات جهنمی در آلبانی نگه دارد.

متاسفانه نیروهای سرخورده و فرسوده تشکیلات مجاهدین هم جرات ندارند به جواب این سئوال برسند که چرا وقتی ما آن همه تانک و تجهیزات نظامی داشتیم نتوانستیم به سرنگونی دست یابیم چطور با شعار نویسی می‌توانیم به سرنگونی دست یابیم؟

در جریان تحولات اخیر در ایران سازمان مجاهدین همچنان بر طبل کانونهای به اصطلاح شورشی کوبیده و ادعا می کند حکومت ایران توسط این کانونها سرنگون خواهد شد.

از سوی دیگر در این بازار خیانت، ادعای رضا پهلوی در مورد سرنگونی جالب توجه است. او برای اینکه از قافله رجوی عقب نماند عنوان داشت در داخل کشور ایران از حمایت گسترده‌ای برخوردار است و “گارد جاویدان” او به زودی وارد خیابان می‌شود. ادعایی بسیار مسخره که بیشتر به تف سر بالا شباهت داد.

چه کانون شوری و چه گارد جاویدان، واقعیت این است که گروه‌های وطن فروش با حمایت مالی صهیونیست‌ها فکر می‌کنند می‌توانند از گندم ری بخورند. آنان به خاطر خیانت‌ها و جنایت‌هایی که انجام داده‌اند، جرات ندارند به مردم ایران نزدیک شوند، چه برسد به قدرت برسند و حمایت مردم ایران را داشته باشند.

یکی خواهان حمله به ایران می‌شود و دیگری با چماق صلح در پشت صحنه خواهان حمله و نابودی زیر ساخت‌ها می‌شود. مریم رجوی عنوان می‌کند که حکومت ایران با حمله نظامی سرنگون نمی‌شود اما بعد از گذشت دو ماه حاضر نیست تهاجم نظامی آمریکایی – صهیونی به خاک ایران و کشتار مردم ایران را محکوم کند. او به حدی از اربابانش حساب میبرد، که وقتی افرادی بر اثر زلزله یا آتش‌سوزی کشته می‌شوند، فورا پیام تسلیت می‌دهد اما حاضر نیست جنایت آمریکا در حمله به مدرسه میناب و کشتار دختران ایرانی را محکوم کند.

البته در مورد شباهت‌های دو وطن‌فروش مورد نظر باید عنوان داشت که رجوی پیش از این در عملیات فروغ جاویدان تجربه شکست خفت بار و گریز از صحنه نبرد را داشته است و مجبور است با کانونهای شورشی خیالی حفظ ظاهر کن.

اکنون رضا پهلوی با توهم گارد جاویدان، با پشتوانه بمباران هوایی آمریکا و اسرائیل جنایت‌کار، فکر می‌کند می‌تواند به قدرت برسد. این در حالی است که روند حوادث روشن کرد که هر دو مدعیان اپوزیسیون به تاریخ پیوستند و این گونه شامورته بازی هم نتوانسته مشکلی از آنان حل کند .

بعد از ایستادگی ملت ایران و نیروهای مسلح در برابر متجاوزین، شغالانی مانند رجوی و پهلوی هرگز موفق به فریب ملت نخواهند شد. این جنگ چهره خیلی از به اصطلاح آزادی خواهان را نشان داد. آنان دم از آزادی می‌زنند اما در نهایت جنایت‌کارانی هستند که حاضرند وطن و هموطن را بفروشند.

این جنگ را می‌توان سرفصل تعیین تکلیف دانست. هر کسی که تجاوز نظامی غرب به ایران را محکوم نکند، نشان داده که در صف دشمنان مردم ایران قرار دارد. مردم ایران با سرافرازی و ایستادگی نشان دادند که در ایران جایی برای دشمنان سرزمین و ملت وجود ندارد.

هادی شبانی

نوشته توهم اپوزیسیون، کانون شورشی یا گارد جاویدان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عنوان میلیشیا نامی بود که سازمان موسوم به مجاهدین خلق برای بدنه اعضای خود در نظر گرفت، میلیشیا به گروههای شبه نظامی گفته میشود که در فقدان نیروهای رسمی و عموما بدون آموزش نظامی و تشکیلانی خاصی ایفا نقش می کردند. آذر ماه 58 بود که به عضویت میلیشیا در آمدم. با پیروزی انقلاب اسلامی و شکل گیری آزادی های سیاسی سازمانها و گروههای سیاسی مختلفی در عرصه جامعه خود را مطرح کردند. که نام مجاهدین خلق برای من در میان دیگر جریانات از جذابیت بیشتری برخوردار بود. از سال 56 در کنار آشنایی با افکار و کتاب های دکتر شریعتی با کتاب حسن و محبوبه آشنا شدم و بدنبال آن زندگی نامه و دفاعیات مهدی رضایی در آن سن جوانی و شجاعت در دادگاههای رژیم شاه و در ادامه زندگی نامه فاطمه امینی روی من تاثیر زیادی گذاشته بود و از آنجائیکه در یک خانواده مذهبی و بشدت پایبند به عقاید مذهبی بدنیا آمده بودم جذب آنها شدم.

بعد از آشنایی اولیه در ادامه از طریق یکی از دوستانم در دانشکده نفت آبادان به مراسم و میز کتاب و در نهایت دفترشان در ایستگاه 7 آبادان کشیده شدم. دیدار با اعضای این سازمان در دفتر جنبش ملی مجاهدین خلق در شهر آبادان و داستانهای حماسی که از مقاومت آنها در زیر شکنجه های ساواک شاه برایم تعریف می کرد عزم من را برای پیوستن به آنها جزم تر کرد. مدتها فقط در کنار میز کتاب می ایستادم و به فعالیت های دیگر میلیشیاها که مشغول فروش نشریه و کتاب و پخش اعلامیه مشغول بودند، نگاه می کردم. بدون اینکه اجازه داشته باشم در فعالیت های آنها شرکت کنم.

روزها در انتظار اینکه عنوان میلیشیا رسما به من ابلاغ شود و من بتوانم نشریه بدست بگیرم و کنار میز کتاب بایستم، لحظه شماری می کردم. روزیکه به من اعلام شد بعنوان یک میلیشیا پذیرفته شده ام واز آن لحظه می توانم همانند دیگر میلیشیاها کتاب و نشریه بفروشم و با گرفتن قبض های کمک مالی پول برای سازمان جمع آوری کنم از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدم.

در ادامه فعالیت ها به عضویت انجمن دانش آموزان در آمدم. دوران فاز سیاسی سرشار از اتفاقات تلخ و شیرین بود، رژه نظامی روزانه در کنار دیگر میلیشیاها وفعالیت در انتخابات مجلس شورای اسلامی و ریاست جمهوری و انجام تبلیغات برای کاندیداهای سازمان و مسعود رجوی انرژی مضاعفی به من می داد، دیگر درس و مدرسه را به حال خود رها کردم و بصورت یک میلیشیای تمام وقت در آمدم. شعارهای فریب دهنده حمایت از طبقه کارگر و دهقان، مبارزه با امپریالیزم آمریکا و حکومت عدل امام علی که مساوات و برابری در میان تمامی اقشار جامعه و بخصوص طبقات محروم و ضعیف را در کتاب حکومت امام علی رجوی بیان می کرد، من و دیگر میلیشایاها را که جوانان آرمان خواه، صادق و فداکاری بودیم را بیش از گذشته به تشکیلات گره زد.

ادامه دارد…

علی اکرامی

نوشته از میلیشیا تا کانون های شورشی – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنچه به‌عنوان “کانون‌های شورشی” معرفی می‌شود، بیش از آنکه شبکه‌ای میدانی باشد، یک پروژه برندینگ رسانه‌ای است؛ پروژه‌ای مبتنی بر کلیپ‌های چندثانیه‌ای، تصاویر بی‌هویت، نماهای بسته و گزارش‌های فاقد امکان راستی‌آزمایی. سؤال ساده این است:
اگر شبکه‌ای تا این حد گسترده است، چرا خروجی آن محدود به ویدئوهای مبهم شبانه و بی‌نام‌ونشان است؟

نمونه عینی اول؛ الگوی ویدئوسازی تکراری

در سال‌های اخیر، ده‌ها کلیپ با الگوی مشابه منتشر شده است:
تصویری کوتاه از آتش‌زدن یک بنر یا دیوارنویسی در تاریکی شب، بدون نمایش چهره، بدون ذکر زمان دقیق، بدون موقعیت جغرافیایی قابل احراز. در بسیاری موارد، حتی فونت‌ها، زاویه دوربین و تدوین، شباهت‌های آشکار دارند؛ گویی از یک کارگاه تولید محتوا خارج می‌شوند، نه از شبکه‌ای گسترده در سراسر کشور.

تحلیل ساده رسانه‌ای نشان می‌دهد چنین محتواهایی به‌راحتی می‌تواند در هر نقطه‌ای تولید و سپس با برچسب جغرافیایی دلخواه منتشر شود. این همان تکنیک اثر تکثیر مصنوعی است؛ القای فراگیری از طریق بازنشر گسترده یک محتوای محدود.

نمونه عینی دوم؛ جذب اینترنتی با وعده مالی و خروج

بر اساس روایت برخی جداشدگان و گزارش‌های منتشرشده، شیوه‌ای رایج در جذب نیرو مشاهده شده است:
ارتباط‌گیری با نوجوانان فعال در شبکه‌های اجتماعی، پیشنهاد “همکاری رسانه‌ای” در ازای پرداخت پول، و سپس وعده مبهم “پناهندگی سریع” یا انتقال به اروپا در صورت تداوم همکاری.
در چند پرونده رسانه‌ای، مشخص شد افراد صرفاً مأمور تولید و ارسال تصاویر یا شعارنویسی‌های محدود بوده‌اند؛ اما پس از انتشار، این اقدامات کوچک به‌عنوان “شبکه عملیاتی گسترده” معرفی شده است. نتیجه چه بوده؟

برخی از این افراد با تبعات قضایی یا آسیب‌های جدی اجتماعی مواجه شده‌اند، در حالی‌که گردانندگان اصلی در خارج از کشور صرفاً از پشت مانیتور هدایت‌گری کرده‌اند.

تکنیک عملیات روانی؛ هیجان به‌جای تحلیل

راهبرد اصلی این پروژه سه ضلع دارد:

۱. تولید محتوای کم‌هزینه اما هیجانی
۲. بازنشر گسترده برای القای فراگیری
۳. شکار مخاطب جوانِ هیجان‌محور با وعده پول یا خروج

این مدل، بیش از آنکه حرکت سیاسی باشد، یک مدل “بقا از طریق بحران” است. هرچه تنش بیشتر، امکان دیده‌شدن بیشتر.

در همین چارچوب است که برخی چهره‌های شاخص این جریان، از جمله مریم رجوی و نوه پهلوی، در مواضع رسمی خود همواره بر طبل تشدید فشار و تنش می‌کوبند؛ رویکردی که هزینه انسانی آن نه برای رهبران خارج‌نشین، بلکه برای جوانان داخل کشور است.

خطاب به جوانان و نوجوانان عزیز

مسئله، دعوای سیاسی نیست؛ مسئله مسئولیت‌پذیری است.
اگر جریانی برای اثبات موجودیت خود نیازمند ویدئوهای بی‌هویت، وعده‌های مالی پنهانی و بزرگ‌نمایی رسانه‌ای است، پرسش درباره صداقت آن نه یک موضع سیاسی، بلکه یک ضرورت عقلانی است.
هیچ پروژه ملی با هویت پنهان و مدیریت از پشت مانیتور ساخته نمی‌شود. آینده کشور با تحلیل، اصلاح و گفت‌وگوی مدنی پیش می‌رود، نه با هیجان‌های وارداتی و آتش‌های نمایشی.

جمع‌بندی

پروژه “هیاهو برای جنگ” بیش از آنکه واقعیت میدانی باشد، یک استراتژی تبلیغاتی برای زنده‌ماندن در فضای رسانه‌ای است.
افزایش سواد رسانه‌ای، گفت‌وگوی صادقانه در خانواده‌ها و هوشیاری جوانان می‌تواند این چرخه سوءاستفاده سایبری را متوقف کند.
هوشیاری امروز، امنیت فرداست.

عیسی آزاده

نوشته کارخانه هیجان‌سازی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رسانه‌های مجاهدین خلق اقدامات خشونت آمیز کانون‌های شورشی را “پراتیک انقلابی” نام می‌نهند که بر “تئوری انقلابی” مسعود رجوی بنا شده است. توجیه کنندگان مجاهد، رفتارهای خشونت آمیز کانون‌های شورشی را “عملی کردن تئوری انقلابی” تعریف می‌کنند چرا که “معیار سنجش و صحت و سقم همه تئوری‌ها و نظریه‌ها صحنه‌ی عمل است”.

سران مجاهدین خلق ادعا می‌کنند “در تاثیر متقابل اندیشه و عمل، برای تغییر بسیاری از “عینیت‌”ها که به ظاهر سفت و سخت و تغییرناپذیر به‌نظر می‌رسند هر واحد آموزش نظری باید در صحنه و کف خیابان از سوی کادرهای انقلابی تمرین و تجربه شود.” آیا این ادعاها که آشکارا اظهار می‌شوند، غیر از این است که تشکیلات مجاهدین خلق کماکان بر تئوری جنگ مسلحانه که از بدو تاسیس بر آن باور داشت، پافشاری دارد و حتی در بسیاری موارد کانون‌های شورشی در پراتیک‌های خود با در دست داشتن سلاح بر این موضوع تاکید می‌کند و صراحتا خشونت پرهیزی را “راهی انحرافی” می‌داند.

علی‌رغم انتشار روزانه تصاویر آتش‌سوزی و حملات خشونت آمیز به ساختمان‌ها و اماکن دولتی و عمومی ایران در شبکه تلوزیونی و پیام‌رسان‌های اینترنتی مجاهدین خلق، سران و هواداران این تشکیلات از توجیهاتی برای نفی خشونت طلبی خویش استفاده می‌کنند که از یک سری چارچوب‌های استراتژیک ناشی می‌شود.

ریبرندینگ مجاهدین خلق به عنوان “مقاومت مشروع”

مجاهدین خلق و ویترین سیاسی آن پراتیک‌ها را نه به عنوان تروریسم، بلکه به عنوان مقاومت مشروع در برابر حکومت ایران مطرح می‌کنند. بر اساس روایت آنها، “شورش علیه نظام مستقر” مجاز است.

آنها ادعا می‌کنند که غیرنظامیان را هدف قرار نمی‌دهند و نمادهای سرکوب، مانند ساختمان‌های دولتی، پایگاه‌های سپاه پاسداران یا نهادهای مذهبی مرتبط با حاکمیت را هدف قرار می‌دهند. این درحالی است که در عمل تمایزی بین این دو وجود ندارد و در بسیاری مواقع غیرنظامیان و شهروندان عادی در این مسیر متضرر شده اند یا آسیب دیده‌اند. آنچه مسلم است عموم مردم ایران هیچ گاه از تنش و آشوب استقبال نکرده‌اند.

مجاهدین خلق از سال‌های آغازین انقلاب، به دلیل رفتارهای خشونت آمیز، کشتار غیرنظامیان و همکاری با صدام حسین متجاوز، پایگاه مردمی خود را از دست دادند و این زخم ناسور هیچگاه ترمیم نشد چراکه عوامل مجاهدین خلق حتی در قالب کانونهای شورشی همواره یادآور خشونت آفرینی بوده‌اند.

بنا به گزارش رسانه‌های مجاهدین خلق، تنها در یک شب چهارشنبه سوری، مزدوران مجاهدین در “۱۸۰۰پراتیک انقلابی در ۱۰۶شهر و ۴۳منطقه در تهران” دهها مرکز سپاه و بسیج و نهاد قضایی را منفجر کردند.
اگرچه رسانه‌های مجاهدین خلق تلاش دارند، کانون‌های شورشی را برآمده از آحاد مردم معرفی کنند، بنا‌بر اسناد و گزارش‌های فراوان، این افرادی که حاضر می‌شوند با چهره‌های پوشانده، تئوری‌های مسعود رجوی را در خیابان‌های ایران عملی کنند، تنها عده‌ای مزدور فریب خورده هستند که در ازای دریافت مبالغی، دستورات فرماندهان مجاهدین را اجرا می‌کنند. برایند همه این فعالیت‌ها نه شبیه به “مقاومت” است و نه رنگی از “مشروعیت” دارد.

راهبردی با پوشش “سکولاریسم دموکراتیک” از طریق فیلترینگ رسانه‌ای

از زمان حذف نام مجاهدین خلق از فهرست سازمان‌های تروریستی توسط ایالات متحده و اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۲، این گروه روایتی از سکولاریسم دموکراتیک را برای جلب حمایت سیاسی غرب در اولویت قرار داده است. آنها ادعا می‌کنند که تروریسم را به نفع “طرح ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی” برای یک ایران دموکراتیک کنار گذاشته‌اند.

بدین منظور به فیلترینگ رسانه‌ای بسیار دقیقی روی آورده‌اند. در رسانه‌های غربی، آنها بر نمایشگاه‌ها و تجمعات حقوق بشری در پایتخت‌های اروپایی (مثلاً برلین، پاریس، زوریخ) تأکید می‌کنند. “عملیات” خشونت‌آمیز اغلب به عنوان مدرکی از یک “قیام داخلی” به جای اعتصابات سازمان‌یافته‌ مردمی به مخاطبان فارسی‌زبان ارائه می‌شود.

از سوی دیگر، هواداران مجاهدین اغلب گزارش‌های خشونت را به عنوان تبلیغات دولت ایران که قصد بی‌اعتبار کردن این جنبش را دارد، تکذیب می‌کنند. ادعاهای پرچم دروغین (false flag) نیز در همین راستا مطرح می‌شوند. وقتی اقدامات خشونت‌آمیز منجر به مرگ غیرنظامیان یا واکنش شدید عمومی می‌شود، هواداران اغلب ادعا می‌کنند که خود دولت ایران این اقدامات را برای بدنام کردن مجاهدین خلق انجام داده است.

بر اساس قوانین ایران وقتی اعضا به دلیل جرم “بغی” مجازات می‌شوند، رهبری مجاهدین خلق این اقدامات قانونی را “جنایات وحشیانه” و “نسل‌کشی” توصیف می‌کند و تمرکز را از خود عمل به واکنش حکومت تغییر می‌دهد. در این حالت عملکرد خشونت آمیز عوامل مجاهدین خلق در هیاهوی تبلیغاتی علیه واژه “اعدام” ناپدید می‌شود.

تمایز معنایی: “مقاومت” در مقابل “خشونت”

در رسانه‌های مجاهدین خلق، اصطلاح پراتیک برای توصیف “وظیفه میهن‌پرستانه” استفاده می‌شود. مجاهدین خلق، آتش زدن یک ساختمان دولتی را یک عمل نمادین آزادی‌بخش (پراتیک انقلابی) و نه یک عمل خشونت‌آمیز مجرمانه، تعریف می‌کنند. این به آنها اجازه می‌دهد تا در باطن ایدئولوژی مبتنی بر “سرنگونی” را حفظ کنند و در عین حال در ظاهر از “تغییر دموکراتیک مسالمت‌آمیز” حمایت کنند. این تناقض در باطن و ظاهر، در واقعیت‌های موجود در درون کمپ اشرف سه به عنوان ساختاری غیرمکراتیک و ضد زن، و سخنان مریم رجوی به عنوان مدعی دمکراسی و حقوق زنان بسیار چشمگیر است.

علیرغم این انکارها، نهادها و منتقدان بین‌المللی، همچنان به سابقه جنگ چریکی مجاهدین خلق، اقدامات تروریستی علیه نظامیان و غیرنظامیان و کانون‌های شورشی امروزی آن به عنوان مدرکی دال بر تعهد پایدار مجاهدین خلق به مبارزه مسلحانه نظر دارند. پراتیک‌های انقلابی مجاهدین خلق کاملا منطبق بر ماهیت نظری و عملی تشکیلات مجاهدین خلق است که طول نیم قرن گذشته در اساس هیچ تغییری نکرده است.

مزدا پارسی

نوشته معیار اثبات ماهیت خشونت طلب مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کانون‌های شورشی مسلح

در حالی که مجاهدین خلق معتقد است که این کانونهای شورشی درگیر نافرمانی مدنی و مقاومت نمادین هستند، منتقدان و تحلیلگران، تصاویر افراد مسلح و درخواست‌های صریح برای سرنگونی رژیم را نشانه‌ای از اعتقاد مداوم به اثربخشی مبارزه مسلحانه یا حداقل تمایل به استفاده از آن در صورت لزوم، تفسیر می‌کنند. تمایز بین “مقاومت” و “خشونت” در این زمینه همچنان نقطه تناقض رفتاری و کلامی مجاهدین خلق است.

حمایت از مجاهدین خلق در میان ایرانیان بلوچ در استان سیستان و بلوچستان، منطقه‌ای با قاچاق فعال مواد مخدر و اسلحه، مسئله‌ای پیچیده است. این منطقه همچنین به طور بالقوه در معرض خطر جدایی‌طلبان بلوچ قرار دارد و بنابراین مجاهدین خلق به طور استراتژیک تلاش می‌کند تا از نارضایتی و بی‌ثباتی موجود در منطقه سوءاستفاده کند.

مجاهدین خلق سابقه طولانی در استفاده از اقلیت‌های قومی و مذهبی در داخل ایران برای پیشبرد اهداف خود علیه دولت ایران دارد. استان سیستان و بلوچستان، با مرزهای نفوذپذیر، اکثریت قومی بلوچ و جدایی‌طلبان بلوچ و نابرابری‌های اقتصادی، زمینه مساعدی برای چنین سوءاستفاده‌ای فراهم می‌کند.

حضور گروه‌های مسلح و شبکه‌های قاچاق غیرقانونی همچنین می‌تواند محیطی را ایجاد کند که در آن ساختارهای قدرت جایگزین، حتی آنهایی که سابقه خشونت‌آمیزی مانند مجاهدین خلق دارند، بتوانند با ارائه حمایت یا فرصت‌های اقتصادی، هرچند غیرقانونی، جایگاهی برای خود دست و پا کنند.

سیامک نادری، عضو سابق مجاهدین خلق، با انتقاد از ویدیوی اخیر منتشر شده توسط مجاهدین خلق که برخی از کانونهای شورشی مسلح بلوچ را نشان می‌دهد، می‌نویسد: “فرقه مجاهدین در یک پروپاگاندا از قاچاقچیان بلوچ با پراخت پول تحت عنوان کانون های شورشی و ارتش آزادیبخش در داخل ایران معرفی می کند. این قاچاقچیان و حتی فرد باسواد آنها نمی توانند از روی نوشته و متن ارسال شده فرقه مجاهدین از آلبانی و اشرف3 درست بخوانند و بجای کلمه “مماشات” که برایش بی مفهوم و ناآشنا است می خواند “معاشات”.

اعمال خشونت‌آمیز کانون‌های شورشی

اعمال خشونت‌آمیز کانون‌های شورشی مجاهدین خلق اغلب شامل اقداماتی مانند آتش زدن ساختمان‌های دولتی و مراکز مذهبی است. در حالی که مجاهدین خلق این اقدامات را به عنوان اقدامات مقاومت و نافرمانی مدنی مطرح می‌کنند، تخریب و آسیب عمدی به اموال به عنوان اقدامات خشونت‌آمیز و حتی تروریسم تفسیر می‌شود. چنین اقداماتی حتی اگر نمادین باشند، ترویج خشونت است.

از دیدگاه ملت ایران و بسیاری از تحلیلگران مستقل، چنین اقداماتی در واقع نمونه‌هایی از مبارزه خشونت‌آمیز هستند و تروریسم محسوب می‌شوند. سابقه تاریخی استفاده مجاهدین خلق از خشونت، همراه با این اقدامات، از این دیدگاه پشتیبانی می‌کند. با توجه به تاریخچه‌ سازمان مجاهدین خلق به عنوان یک سازمان مسلح، وسعت تجربه‌ این سازمان در اعمال خشونت‌آمیز غیرقابل انکار است.

مزدا پارسی

نوشته نمایش سلاح کانون‌های شورشی، تداوم تعهد به مبارزه خشونت آمیز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این گفتگو نحوه شکل گیری کانون های شورشی، مفهوم این عبارت و حوزه و قدرت عمل واقعی آن و همچنین ادعاهای سازمان در این باره مورد بررسی قرار می گیرد.

این گفتگو ضمن روشنگری درباره ماهیت واقعی کانون های شورشی، تلاش دارد تا ذهن خانواده ها و نسل جوان را در این باره روشن نماید تا فریفته ادعاهای پوچ و توخالی عوامل رجوی نشوند نیروی جوانی شان صرف مطامع قدرت طلبانه رجوی نشود.

نوشته کانونهای شورشی| از قصه تا واقعیت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با یک هشدار شروع کنم؛ دوستان ، جوانان ، کسانی که دل در گروه میهن دارید، آگاه باشید، به دام فریب های فرقۀ رجوی نیفتید که آخر و عاقبت ندارد!

همواره یکی از مهمترین تلاش های ما در انجمن های نجات و یا در هر فعالیتی که جنبۀ انسانی داشته این بوده و هست که نگذاریم جوانان این مملکت به دام عناصر ضد انسانی بیفتند. معمولا رسانه های رجوی با پوششی بغیر از مجاهدین وارد می شوند زیرا میدانند که در جامعه ایران طرد شده اند و دوست داشتنی نمی باشند، مردم ایران سالهاست که دیگر  فریب سخنان فرقۀ رجوی ( سازمان مجاهدین خلق ) را نمی خورند. لذا رهبران تشکیلات با دروغ و تزویر وارد شده و با اسامی و عناوینی وارد شده که مطلقا دروغ هستند، همگی از داخل کشور آلبانی و از مقری تحت عنوان ” اشرف 3 ” در حال فعالیت هستند، با عکس هایی که مربوط به آنان نیست، با اسامی که اساسا جعلی می باشند، با تاریخچه ای از خودشان که هیچ مطابقتی با ماهیت آنها ندارد.

من می فهمم که برخی ممکن است از حاکمیت ایران دلخوریهایی داشته باشند، از وضعیت و معیشت گلایه هایی از حاکمان داشته باشند، از نحوۀ اداره امور و مدیریت گلایه داشته باشند، ولی اینها دلیل نمی شود که بخواهیم با بدترین دشمنان کشورمان همکاری نمائیم، با تحریک و ترغیب و تشویق آنها دست به اقداماتی بزنیم که باعث مرگ انسان های بی گناه بشویم، کاری بکنیم که هم خودمان و هم خانواده هایمان آسیب های جسمی و روحی ببینند!

در فضای مجازی اینگونه افراد که قصد سوء استفاده از جوانان را دارند کم نمی باشند، ولی مهم است که فریب نخورده و وارد دامی که آنها پهن کرده اند نشویم.

برای آشنایی شما عرض کنم که آنان ابتدا تلاش میکنند با یک اسم جعلی و با یک عکس جعلی وارد گفتگو با شما شوند. معمولا ممکن است شما اخیرا پستی گذاشته باشید که بیانگر ناراحتی شما از وضعیت اقتصادی در ایران باشد. اینها در جستجوی فضای مجازی به کسانی که به نوعی ناراحتی خودشان را از وضعیت موجود بیان کرده اند مراجعه کرده و باب گفتگو را با چت کردن می گشایند. سلام داده و خودشان را یک دانشجوی فراری، یک خبرنگار آزاد در خارج کشور، یک فعال سیاسی، یک کسی که دلسوز ایران و ایرانی است و همچین عناوینی که شما را بخود جلب کند استفاده کرده و شما را بخودشان جلب می نمایند. در ابتدا زیاد با شما گپ نمی زنند، تلاش میکنند شما را بخودشان علاقمند کرده و در وسط چت ارتباطشان را با شما قطع کرده و شما را بقول معروف تشنه رها کنند. بخصوص که خودش را از یک کشور اروپایی و یا آمریکایی معرفی کرده و شما هم علاقمند شده اید، بویژه اگر خودش را دختری معرفی کند که به تازگی از ایران فرار کرده و در حال فعالیت علیه حکومت است.

بعد از چند گفتگو شما را با پول فریفته و بیشتر جذب خودشان میکنند، در قدم های بعدی خواستار کارهای عملی از شما خواهند شد، مانند گرفتن عکس و فیلم از مکانهای امنیتی و یا حائز اهمیت تا برایشان ارسال کنید. تمامی اینکارها برای زمان دیگری است، برای انجام عمل های بالاتر و بیشتر و خطرناکتر. شما با هر گامی که به سمت آنان بر میدارید در حال دادن چراغ سبز به آنان می شوید. به آنها میدان میدهید که خواسته های بالاتر و خطرناکتر آنان را طلب کرده و وارد مراحل بسیار حساس و خطرناکی بشوید که دیگر بازی کردن با جان شما خواهد بود.

دوستان بازی با امنیت جانی و روانی جامعه مطلقا درهیچ جای دنیا پذیرفته نیست، در هر جایی از دنیا اقدام علیه امنیت ملی جرمی است بسیار سنگین که اشد مجازات را در پی دارد. شما فکر نکنید که انداختن یک بمب دست ساز مانند بازی چهارشنبه سوری است که اگر هم دستگیر شدید روز بعد آزاد خواهید شد، چونکه فرق بسیاری است با چهارشنبه سوری و انجام یک عملیات تروریستی.

میخواهم بگویم که گول وعده هایی که میدهند را نخورید. ممکن است به شما بگویند که به محض انجام یک عملیات شما را از کشور خارج خواهند کرد، یا پول بسیاری به حساب شما خواهند ریخت که شما را از مشکلات اقتصادی نجات دهند، ولی همگی دروغ است، آنها هر بار از شما بعنوانی دیگر کار خواهند خواست تا جایی که بالاخره دستگیر شده و کارتان خاتمه یابد.

بعد از دستگیری شما دیگر کسی نخواهد بود که شما را نجات دهد، دیگر خبری از وعده های دروغین افرادی که با شما در تماس بودند نخواهد بود، شما تک و تنها و دست بسته در گوشۀ زندان به گذشته ای فکر خواهید کرد که پشیمانی آن هیچ سودی نخواهد داشت.
از بکارگیری این واژه معذرت میخواهم، ولی هر کسی که فریب رجوی را بخورد سرانجام مانند یک دستمال کاغذی خواهد شد، کسی که فریب خورده باشد در هیچ زمینه ای آخر و عاقبت نداشته و ندارد. بعد از اتمام کار دور انداخته می شود! لذا واقعا باید این گونه مسائل را جدی گرفت و به دام نیفتاد.

بخشعلی علیزاده

نوشته مراقب دام های فریب تشکیلات رجوی باشید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خب اگر که تا حالا به این سوال برنخورده اید پس با من همراه شوید تا درچند پاراگراف کوتاه خدمت شما خوانندگان عزیز عرض کنم.
داستان از اینجا شروع شد که بعد از حمله نیروهای آمریکایی به عراق و بدنبالش سقوط صدام حسین، نیروهای سازمان مجاهدین خلق لاجرم تحت شرایط جدیدی قرار گرفت که نه راه پیش داشت و نه راه پس. جناب مسعود رجوی که ابتدای امر مدعی بود که اگر آمریکا حمله کند ما یعنی مجاهدین خلق هم به یاری صدام حسین برخواهیم خواست و با آمریکا مبارزه خواهیم کرد، ولی طولی نکشید که بعد از حمله آمریکا به عراق که با سرعت عجیبی در حال پیشروی بودند بغداد سقوط کرد و صدام حسین متواری گشت، که بعدا هم دستگیر شده و نهایتاً اعدام شد.

سرعت تحولات بقدری زیاد بود که واقعا برای کمتر کسی قابل پیش بینی بود، اما در این اثناء رجوی که سازمانش در عراق جنگ زده مستقر بود دچار یک سردرگمی شده بود که برای ما که در داخل تشکیلات بودیم واقعا حیرت آور بود. اما این اتفاق افتاد و رجوی را مجبور کردند بین نابودی و یا خلع سلاح یکی را قبول کند، جنگنده های آمریکایی بالای سرمان و تانک های آبرامز هم در دور تا دور قرارگاه اشرف مستقر شده و به سمت داخل اشرف هدفگیری کرده بودند. النهایه رجوی خلع سلاح را پذیرفت و به نیروهایش گفت:
” بین اسب و اسب سوار من اسب سوار را انتخاب کردم!

اما نیروها از آن به بعد همگی با یک تناقض بزرگ مواجه بودند و آن اینکه از این به بعد چه خواهد شد؟ اصلا فلسفۀ وجودی مجاهدین در عراق چگونه خواهد شد؟ ارتش آزادیبخش بی سلاح دیگر چه معنی خواهد داشت؟ و از این نوع تناقضات که گریبان همه را گرفته بود.

رجوی که خودش گمگشته و بقول شاعر سرگشته شده بود و انتظار این حجم ضربه ناگهانی را نداشت دنبال راه چاره بود زیرا فهمیده بود که ریزش نیرویی از این به بعد در راه است و اگر تلاش نکند بسرعت تشکیلات روی سر خودش آوارخواهد شد. اولین سوالی که رجوی باید به نیروها پاسخ میداد اینکه ” ارتش آزادیبخش رجوی از این به بعد بدون سلاح چگونه میخواهد سرنگون کند؟ وقتی که سلاح داشت کار سرنگونی خیلی به سختی پیش میرفت، از این به بعد که اصلا سلاحی وجود نخواهد داشت چه باید کرد ؟ ”

باید قبول کنیم که سوالات بسیار به حق و به جا بود، سوالاتی که رجوی را آچمز کرده بود. اما از آنجایی که رجوی یک عنصر کاملا حقه باز و فریبکار بود توانست با ایجاد یک ترفند نیروها را ولو بصورت موقتی سر جای خودشان بنشاند، به آنها گفت که ” از داخل ایران مردم و جوانان در پشتیبانی از ارتش آزادیبخش شروع به تشکیل نیرویی کرده اند به نام ” کانون های شورشی ” که در حمایت از مجاهدین و با نام های شهدایی است که تا کنون در سازمان کشته شده اند.

ولی کار به این جا ختم نمی شد و باید گام هایی برداشته می شد. بدین صورت بود که در طی مدت درازی توانستند توسط یکسری از شبکه های اجتماعی با جوانان ( دختر و پسر ) ارتباط برقرار کرده و برخی اهداف خود را پیش ببرند. مثلا چسباندن عکس در مناطق و محله های شهرهای مختلف، ساختن مواد منفجره بسیار محدود که از ترقه های متداول کمی قوی تر بود که ساخت آنها اصلا کار سختی نبود و در برخی مکان های دولتی آنرا منفجر کرده و ایجاد رعب و وحشت میکردند. این تیم های عمدتا یک نفره و یا دو نفره فیلم از کارهایی که میکردند گرفته و برای تشکیلات رجوی ارسال میکردند. وارد جزئیات کارهایشان نمی شوم، فقط خواستم به شما بگویم که رجوی چگونه توانست سر نیروهای خودش را شیره بمالد و به آنها اینگونه القاء کند که گویی واقعا در همه جای ایران از این اقدامات بصورت وفور وجود داشته و پشتیبانی می شود. نیروها هم که به جز حرفهایی که در تشکیلات گفته می شود به هیچ منبع خبری دیگری دسترسی نداشته و لاجرم باید دروغ ها را باور میکردند تا دلشان خوش باشد!

اینگونه بود که کانون های شورشی که برای حفظ نیروهای تشکیلات ایجاد شده بود تبدیل به یک آلت تبلیغاتی در دستگاه رسانه ای رجوی شد. بقول وزیر تبلیغات آدولف هیتلر که در زمان جنگ جهانی دوم مدام به دستگاه های تبلیغاتی خودشان متذکر می شد اینکه :
” یک دروغ را اگر میخواهید به باور مردم برسانید مدام آنرا تکرار کرده و بزرگش کنید”!

دقیقا رجوی هم همین خط را پیش برد، ولی در داخل همان دستگاه رسانه ای هم که برای تشکیلات خودش ایجاد کرده بود تناقضاتی ایجاد کرده بود. مثلا ما میگفتیم که اگر این ها واقعا هستند چرا کارهای بزرگ تر نمی کنند، چرا میروند در جاهای خلوت عکس میگیرند، چرا میروند در کوه ها تجمعات سه چهار نفره میکنند و عکس و فیلم از خودشان میفرستند؟

تازه بعدها در داخل تشکیلات این راه افتاده بود که ” کانون های شورشی ” دروغی بیش نیست، اینهایی هم که در کوه و دره عکس و فیلم میگیرند در همان آلبانی از بچه های خود تشکیلات هستند، چون صورت ها پوشیده شده و اصلا کسی قابل شناسایی نبود. و سوال بزرگ تر اینکه چرا مردم ایران این موضوع را دنبال نمیکنند، چرا حمایت نمی کنند؟ چرا مردم به خیابان ها نمی ریزند تا شورش کرده و حکومت را سرنگون کنند؟

که فهمیده بودیم بابا اصلا حرفی که رجوی میگوید واقعیت ندارد، ولی دیگر اعضای نگون بخت خودشان را در تشکیلات زندانی می دیدند و با این تفکر که نه راه پس دارند و نه راه پیش به همان زندگی معمول خودشان ادامه می دادند.که تا همین الان این مسیر ادامه داشته و دارد. کانون های شورشی هم فریبی بیش نیست، هر از گاهی اگر خبری می شنوید که یک کار ایذائی انجام شده و ترقه ای در شده است، بواسطه پولی است که آن یک نفر و یا چند نفر گرفته اند که بعد هم آن فریب خوردگان دستگیر شده و به فنا میروند.

بخشعلی علیزاده

نوشته داستان ساختگی رجوی به نام کانون های شورشی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در سال 1359 وضعیت ایران به نقطه ای رسید که سازمان مجاهدین ، در 30 خرداد 1360 دست به سلاح برد و قصد ایجاد یک شورش همگانی را داشت که علیرغم اینکه تمام خیابانهای شهرهای ایران و تعداد زیادی از جوانان آنزمان آگاهانه یا ناآگاهانه برای این سازمان در میدان بودند، به عبارت واضح تر ، هم اسب و هم میدان در اختیار رجوی ها بود، حتی رئیس جمهور وقت را نیز با خود همراه کردند، اما چرا شکست خوردند؟ چرا مسعود رجوی فراری شد و خونهای بیگناه زیادی نیز از طرفین بر زمین ریخت؟

یا آن موقع که مسعود رجوی حلقه نوکری صدام حسین را به گوش خود آویخته بود، صدها و صدها تانک و زرهی داشت، نیروهای زیادی را نیز فریب داده و هر کدام را با شگرد و ترفند خاصی ربوده و به عراق کشانده بود، زمین های گسترده ای را نیز در جوار خاک میهن ، غصبا به تملک خود در آورده بود، نتوانست کاری به پیش ببرد؟

هم در فاز سیاسی و هم در بعد از اعلام فاز نظامی در داخل کشور و هم در زمان نوکری برای صدام حسین در عراق و خارج کشور ، همه چیز برایش مهیا بود، اما بنا به هزاران دلیل ، همیشه طرف بازنده بود و شکست پشت شکست را تجربه می کرد.

حال سخن من این است که الان با چند نفر معتاد و بیکار که هیچ فهم سیاسی ندارند و آنها را با زحمات شبانه روزی زیاد و البته باز هم با فریب و خدعه و نیرنگ، گول زده و به خرگوشهایی مبدل کرده که در دامن کوه و صحرا عرض اندام می کنند و در چشم بهم زدنی به سوراخ های خود می خزند و آنها را کانون های شورشی می نامد، آیا توانسته است ، اپسیلنی به پیش برود و راه را باصصلاح برای شورش توده ای باز کند؟

نامعادلات روی میز سازمان ، امروز روشن تر از هر زمانی است و هوش زیادی نمی خواهد تا جواب این نامعادله طرفین نامساوی را حلاجی کرد، امروز باز هم به چندین و چند دلیل ، این خط رجوی هم به شکست کامل منتهی شده است.

وضعیت امروز سازمان نه آن فاز سیاسی است، نه فاز نظامی و نه وضعیت حضور مزدوری در عراق، سازمان امروز بی سر شده است، در جوار خاک میهن نیست، صدها و هزاران نیرو از دست داده است که هر کدام موشک اتمی علیه سازمان هستند و این پتانسیل را دارند که رازهای مگوی درون سازمانی را با سند و مدرک رو کنند و به اثبات برسانند که مردم ، به هوش باشید، این سازمان عمر و جوانی ما را تباه کرده است و به باد فنا داده است، این سازمان و رهبری جنایتکار آن ، کسانی هستند که اعضای آنرا مجبور می کنند، دوستان خود را شکنجه و زندانی کنند، همه مسئولان این سازمان همه بدون استثناء افرادی عقده ای هستند دچار توهمات پلیسی شدند و توهم توطئه را در سر می پرورانند،  در واقع عقده ای بودن یک نوع اختلال شخصیتی عجیب در مسئولان سازمان مجاهدین است، افرادی که به این اختلال دچار هستند، احساساتی شدید و ناپایدار دارند. این افراد از خود یک تصویر ساختگی داشته و همیشه سعی می کنند با تحقیر دیگران برای خود یک جایگاه کاذب درست کنند.

نتیجه بحث اینکه ، سازمان و رهبری آن ، زیاد هم گیج و منگ نیستند، خود بهتر از دیگران می دانند که این خرگوش بازی ها، به درد لای جرزشان هم نمی خورد، اما بیچاره های روانی، برای در اسارت نگه داشتن اعضای عادی سازمان، به این لاف زنی ها نیاز دارند، نزدیک به 50 سال از عمر ننگین این سازمان و رهبری مرحوم آن می گذرد، هر کدام از خوانندگان عزیز ، اگر بتواند ، متنی یا جمله ای ، یا حتی کلمه ای از مسعود رجوی بیاورند که به اشتباهات خود در طی سالیان معترف بوده است، نزد نگارنده جایزه ای گرانقدر خواهند داشت.

محمد رضا مبین

نوشته چرا کانون های خرگوشی، ناکام از عمل هستند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“کانون‌های شورشی” در واقع بخشی از یک شبکه سازمان‌یافته مجازی است که مأموریت دارد با بهره‌گیری از فضای رسانه‌ای، ویدیوهای ساختگی، اقدامات نمایشی و گاه خرابکارانه، وضعیتی غیرواقعی از داخل ایران ترسیم کند. در این متد، افراد عمدتاً ساده‌لوح یا فریب‌خورده که گاه با وعده‌های مالی جذب می‌شوند، مأمور انجام اقداماتی همچون آتش‌زدن اموال عمومی، دیوارنویسی یا تخریب تابلوها می‌گردند.

برای دریافت پول، این افراد موظف‌اند از اقدام خود عکس یا فیلم تهیه کرده و آن را به یکی از کانال‌های تلگرامی یا رابطان مجازی فرقه ارسال نمایند. اما این پایان ماجرا نیست؛ در موارد متعددی، همین گروه پس از بهره‌برداری رسانه‌ای، فرد مربوطه را به مأموران امنیتی لو می‌دهد تا از بازداشت وی، خوراک تبلیغاتی تازه علیه جمهوری اسلامی تهیه کند.

ادعای تشکیل شبکه‌های مخفی و مقاومتی به نام “کانون شورشی” از سوی فرقه رجوی، در عمل چیزی فراتر از یک بازی تبلیغاتی در شبکه‌های اجتماعی نیست. این گروه که حتی در جمع اعضای درون‌سازمانی خود به‌شدت گرفتار فروپاشی اخلاقی و روانی است، اکنون تلاش دارد با انتشار چند تصویر آتش‌سوزی ساختگی، حضور خیالی خود را در داخل کشور اثبات کند.

اما واقعیت آن است که در طول سال‌های اخیر، نه تنها این اقدامات تأثیری در امنیت کشور نداشته، بلکه بارها منجر به دستگیری عوامل مرتبط و فروپاشی شبکه‌های کوچک آنان شده است. مستندات موجود در اعترافات بازداشت‌شدگان نشان می‌دهد که این افراد، اغلب فریب خورده، فاقد بینش سیاسی، و ابزار دست دشمنان ملت ایران بوده‌اند.

در این میان، رسانه‌های انقلابی و مسئول وظیفه‌ای دوچندان دارند: افشای حقیقت، روشنگری پیرامون متدهای جذب و فریب افراد، و آگاهی‌بخشی به جامعه برای جلوگیری از افتادن جوانان در دام تبلیغات احساسی و دروغین این گروهک تروریستی.

سازمان مجاهدین خلق که سال‌ها پیش با خیانت به ملت ایران و همراهی با دشمن بعثی در جنگ تحمیلی، چهره واقعی خود را آشکار کرد، امروز با ترفندهای رسانه‌ای نظیر کانون‌های شورشی، در پی احیای هویتی فروریخته است. اما همان‌گونه که تاریخ گواهی داده است، ملت ایران فریبکاران را به خوبی می‌شناسد و راه استقلال، عزت و امنیت خود را از مسیر مقاومت و آگاهی ادامه خواهد داد.

فرقه تروریستی مجاهدین خلق، برای واقعی جلوه دادن اقدامات خیالی خود در قالب «کانون‌های شورشی»، از تکنولوژی‌های روز حوزه تولید محتوای دیجیتال استفاده می‌کند. تصاویر و کلیپ‌های منتشرشده از آتش‌سوزی یا تخریب اماکن، در بسیاری از موارد ساختگی و حاصل تدوین‌های حرفه‌ای با نرم‌افزارهایی نظیر Adobe Photoshop برای طراحی صحنه و ویرایش عکس، Adobe After Effects برای خلق جلوه‌های ویژه بصری، و Final Cut Pro یا Premiere Pro برای تدوین و صداگذاری ویدیویی هستند. این اقدامات دقیقاً با هدف فریب افکار عمومی، القای اغتشاش در داخل ایران، و جلب توجه محافل ضدایرانی خارج‌نشین صورت می‌گیرد.

علی اردلانی

نوشته پشت پرده “کانون‌های شورشی”؛ پروژه فریب، آشوب و خیانت به نام مردم ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بنابراین آنچه رجوی ها و دیگر سران تشکیلات رو به اضمحلال مجاهدین انجام می دهند اساسا خلاصه شده در جاسوسی و وطن فروشی و سیاه نمایی علیه ایران با هدف آن که مورد قبول اربابان قرار بگیرد. یعنی در واقع آنها به یک تشکیلات ضد ملی و ضد ایرانی با خصیصه امنیتی و اطلاعاتی و تا حدی نظامی تبدیل شده اند. رجوی ها برای ادامه حیات و دریافت پول از اربابان خود به این تشکیلات نیاز دارند و بر این اساس دنبال حفظ نیرو با ساز و کارهای خاص خودشان هستند. در نتیجه بیشتر اقدامات جاسوسی، سیاسی، تبلیغاتی و . . . را با هدف تهیه خوراک برای داخل تشکیلات و حفظ نیرو انجام می شود.

برای مثال آنها یک بازیچه به نام “کانون های شورشی” درست کرده اند که خودشان بهتر از هر کس می دانند اقدامات این به اصطلاح کانون های شورشی نمی تواند مشکلی برای دولت ایران ایجاد کند. اما اصرار بر این موضوع و بزرگنمایی و تبلیغ گوبلزی حول آن می تواند برای روحیه دادن به نیروهای تشکیلات که از اخبار و از دنیای بیرون از تشکیلات بی خبر هستند خوراک خوبی باشد.

در اینجا به برخی از نمونه ها و گاف های دستگاه تبلیغاتی فرقه که نشان می دهد آنها چقدر به تبلیغ برای این موضوع در داخل تشکیلات نیاز دارند که حتی به بهای آبروریزی در بیرون، آن را منتشر نمایند اشاره می کنم.

نمونه اول : برای آن که بگویند در یکی از شهرهای مازندران کاری صورت گرفته، یک بیابان خشک را آن هم در فصل بهار که همه جای مازندران سرسبز است، به عنوان منطقه ای در شهر ساری معرفی کردند!

تبلیغات دروغین مجاهدین

تبلیغات دروغین مجاهدین

نمونه دوم : باز هم منطقه ای خالی از گیاه که به عنوان شهر بابل در دل مازندران سرسبز معرفی شده است. در حالی که مازندران چنین طبیعتی ندارد.

تبلیغات دروغین مجاهدین

نمونه سوم : یک نفر با لباس و دستکش تصاویری می گیرد و دستگاه تبلیغاتی تشکیلات مجاهدین آن تصاویر را در تاریخ 18 فروردین به عنوان تصاویری از گرگان و سپس در تاریخ 30 فروردین به عنوان تصاویری از بابل منتشر می کند.

تبلیغات دروغین مجاهدین

تبلیغات دروغین مجاهدین

تبلیغات دروغین مجاهدین

و یا با همان لباس و تغییر دستکش آن تصایر را منتشر می کنند.

ایرج صالحی

نوشته نمونه ای از ساز و کار رجوی ها برای حفظ نیرو اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای طرف حساب خارجی شان هم این را نشانه پایگاه اجتماعی خود در داخل کشور، معرفی می کنند. ریختن بنزین روی درب یک اداره در یک قسمت بدون تردد شهر و در نیمه شب برای دار و دسته رجوی “عملیات” و “تهاجم” به حساب می آید و نوشتن یک شعار روی کاغد A4 و فیلم گرفتن از آن نیز یک “پراتیک” محسوب می شود. و برای هر کدام از این اعمال نیز پول به انجام دهندگان پرداخت می شود.

شما اکنون دریابید سازمانی را که ادعای اپوزیسیون دارد و خود را آلترناتیو معرفی میکند!

راستی فلاکت و بدبختی این جریان منحط به کجا رسیده است؟! توهمات آنها هیچ پایانی ندارد جریانی که 44 سال پیش بساط آنها در ایران برچیده شد و اکنون 44 سال است بدور از جامعه زندگی می کنند و هیچ شناختی از وضعیت جامعه ندارند نسلی که اکنون پنجاه ساله می شود چیزی به اسم “مجاهدین خلق” را نمی شناسد و بالای پنجاه ساله ها نیز آنها را بعنوان کسانی که در بحبوحه جنگ عراق علیه ایران با دشمن همکاری کردند و به نیروهای خودی حمله میکردند، می شناسند.

این جریان حتی در میان مخالفان جمهوری اسلامی هم هیچ جایگاهی ندارد. اظهار تنفر همه مخالفین از آنها نشان دهنده منفوریت اجتماعی آنها چه در داخل و چه در خارج از کشور است.

رجوی اکنون با این توهمات سعی می کند نیروهای درون تشکیلات خود را حفظ کند و به آنها روحیه بدهد و حداکثر خوراک تبلیغاتی برای طرف حسابهای خارج از کشوری خود تولید کند.

آنچه مهم است زمین بازی در جامعه ایران است که رجوی و دار و دسته اش در آن هیچ جایی ندارند و سالهاست که مطرود شده اند و بایستی آخرین سالهای عمر خود را نیز در غربت و بدور از جامعه خود بگذرانند.

محمود دشتستانی

نوشته توهم کانون شورشی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این سازمان که مشی تروریستی با تار و پودش عجین است و جز ترور و تروریسم و خشونت طلبی راهی نمی شناسد، سعی دارد افراد فریب خورده ای را اجیر کند و هر کدام را به نحوی از انحا به سمت ایجاد خشونت و آشوب در داخل ایران و در قالب کانون های شورشی سوق دهد.

کانون شورشی یا همان فوکوایسم با تعابیری یکنواخت و دارا بودن ریشه های تاریخی به عنوان یک تئوری جنگی در قرن بیستم به کار گرفته شد که در نهایت با رسوایی و شکست به پایان رسید. ین واژه دلالت بر نوعی استراتژی جنگ چریکی یا کانون شورشی دارد که به وسیله ” دکترارنست چه گورا ” طرح و توسط ” رژی دبره” قانونمند شد . این طرح به دلیل ضعف نبود بسیج جدی مردم و نداشتن پایگاه مردمی و اجتماعی با شکست مواجه شد و از لحاظ تاریخی این استراتژی به بن بست رسید. از کانون های شورشی به بن بست رسیده وناکام میتوان به کانون های شورشی در کلمبیا به تاریخ۱۹۶۱، در گواتمالا و اکوادور به تاریخ ۱۹۶۲، در پرو سال ۱۹۶۳و سال ۱۹۶۷در بولیوی اشاره کرد که همه آنها با شکست مواجه شدند.

همانطور که از لحاظ ادبی مشهود است واژه کانون برابر است با مرکز و نقطه ثقل و کلمه شورش مترادف است با عبارت هایی همچون اغتشاش، بلوا و خشونت طلبی که از طرف عده ای خاص انجام میگردد. فرقه رجوی با پیام های تحریک آمیز و تشویق آمیز درراستای اقدام و ایجاد کانون شورشی در بین مردم ایران به ماهیت خشونت طلبی و تروریستی خود ناآگاهانه اعتراف کرده است.

گر چه این سازمان آنچنان در میان آحاد ملت ایران منفور است که خودش هم اغلب جرأت ندارد با ماهیت اصلی خود وارد عمل شود و به اصطلاح افراد را اجیر کند و به دام بیاندازد، اما گاه به گاه گاف می دهد و این طرف و آن طرف مشی و ماهیت آنارشیسم خود را افشا می کند.

به طور نمونه اخیراً  یکی از مهره های فرتوت سازمان تروریستی رجوی به نام سهیلا صادق با حضور در تلویزیون بی مخاطب و بی محتوای رجوی در تاریخ سوم مهرماه به طور باورنکردنی اعتراف به ماهیت تروریستی سازمان نمود. در این مصاحبه تلویزیونی سهیلا صادق ماه مهر را که مصادف با گشایش مدارس در ایران است و مدارس به عنوان کانون آموزش و پرورش شناخته می باشد صریحا در کلام خود کانون شورش خطاب نمود!  میتوان گفت این نشخوار سهیلا صادق یک اعتراف صادق محسوب میگردد و براستی این اعتراف خود گواهی محکم بر آن است که سازمان رجوی قصد دارد مدارس که محل علم و آموزش می باشد و دانش آموزان را درگیر اقدامات خشونت طلبانه خود نمایند. آنچنان که در اوایل انقلاب جوانان پرشور را با شعارهای فریبنده در دام انداخت و جوانی و زندگی شان را در جهت منافع قدرت طللبانه رجوی به باد فنا داد.

حالا هم بدشان نمی آید تا قربانیان خود را از پاک ترین قشر انسانی یعنی کودکان و نوجوانان دانش آموز که به دنبال کسب علم میباشند انتخاب نماید، نسلی که شاید اطلاع آنچنانی از ماهیت این فرقه خطرناک نداشته باشند.

مزدوران رجوی باید به دنبال بر طرف کردن و خنثی نمودن این تناقض و آبروریزی باشند. نجات یافته ها و جداشدگان از فرقه به رجوی و مزدورانش پیام می دهند که فرقه باید از تاریخ و گذشته ها عبرت بگیرند و این را بدانند ،هرگز هیچ گروه و سازمانی نمیتواند بدون داشتن پایگاه اجتماعی و بسیج جدی مردمی به فرجام برسد، چه برسد به سازمان رجوی که سابقه ترور مردم عادی و کودکان را هم در کارنامه خود داشته باشد.

نوشته اعتراف گاه به گاه سازمان رجوی به مشی خشونت طلبانه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سایت های تبلیغاتی این گروه به طور مرتب اخبار کانون‌های شورشی در استان سیستان و بلوچستان را تبلیغ می‌کنند. منطقه آشفته‌ای که جدایی طلبان افراطی جیش العدل در آن فعالیت می کنند و به طور ویژه نام زاهدان در اخبار مجاهدین خلق به چشم می‌خورد. زاهدان به عنوان شهر مرکزی استان، مکان مورد علاقه مجاهدین خلق برای جذب نیرو به منظور انجام اقدامات خشونت‌آمیز است.

آنچه قرار است کانون‌های شورشی انجام دهند اینها است: آتش زدن و انفجار بمب‌های دست ساز در نزدیکی ساختمان های مذهبی، دولتی و اجتماعی است و زاهدان کلیدواژه‌ای است که وقتی از این فعالیت‌ها صحبت می‌کنند زیاد به کار می‌برند.

این منطقه پر خطر و مستعد آشوب بهشت مجاهدین خلق است. در 15 دسامبر 2023، فرانس 24 گزارش داد که حداقل 11 افسر پلیس ایران در حمله شبانه جهادی های افراطی به یک پاسگاه پلیس در جنوب شرقی استان سیستان و بلوچستان کشته شدند. الجزیره همچنین گزارش داد که این استان که در مسیر اصلی قاچاق تریاک قرار دارد، گهگاه شاهد درگیری بین نیروهای ایرانی و جدایی طلبان بلوچ و همچنین قاچاقچیان مواد مخدر بوده است. همچنین، به گزارش آسوشیتدپرس، استان سیستان و بلوچستان با افغانستان و پاکستان هم مرز است و قبلاً شاهد حملات جدایی طلبان قومی بلوچ به نیروهای امنیتی بوده است.

سازمان مجاهدین خلق توسط معترضان و مخالفان ایرانی نیز مورد غفلت قرار گرفته است. جنبش “زن، زندگی، آزادی” هرگز سازمان مجاهدین خلق و رهبر زن آن، مریم رجوی را تحویل نگرفت، زیرا آنها متوجه نگرش غیر دموکراتیک او در داخل گروهش علیرغم ژست های دموکراتیکش برای جهان خارج شدند. معترضان ایرانی می‌بینند که حجاب یکی از مقررات فرقه رجوی است و مانند تجرد اجباری، کار اجباری، ممنوعیت تماس با خارج و بسیاری از اصطلاحات فرقه ای دیگر، اجباری است.

دیکتاتوری حاکم بر مجاهدین خلق ثابت کرده است که “زندگی” گزینه رجوی نیست. مسعود و مریم رجوی اعضای خود را از همه جنبه‌های زندگی عادی محروم کرده‌اند. به همین دلیل است که شعار معروف “زن، زندگی، آزادی” را به “زن، مقاومت، آزادی” تغییر داده‌اند. پیام بسیار واضح است: مجاهدین خلق از آرمان‌های ملت ایران حمایت نمی‌کنند همانطور که این گروه برای تمامیت ارضی ایران ارزشی قائل نیست زیرا زمانی در کنار صدام حسین، دیکتاتوری عراق بود که به ایران حمله کرد و هشت سال جنگ خونین را تحمیل کرد.

مزدا پارسی

نوشته جدایی طلبان بلوچ، آخرین دستاویز مجاهدین خلق برای بقا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حمید آتابای عضو سابق سازمان مجاهدین خلق از آلبانی و مسعود خدابنده سر تیم سابق حفاظت مسعود رجوی از انگلیس میهمانان این برنامه بودند و تجربیات خود از حضور در تشکیلات مجاهدین خلق با موضوع “کانون های شورشی” را با مخاطبان برنامه به اشتراک گذاشتند.

چگونگی جذب کانون های شورشی

حمید آتابای که در آلبانی از مجاهدین خلق جدا شد و تجربه حضور در کمپ آلبانی سازمان را دارد، چگونگی فعالیت های کانون های شورشی را تشریح می کند.

او توضیح می دهد که مراحل جذب افراد در کانال های تلگرام و صفحات اینستاگرام به چه شکلی پیش میرود: اساس کار بر روی کانال های تلگرامی سازمان بود. اینستاگرام را به نفراتی داده بودند که اعتماد بیشتری به آنها داشتند. این افراد اکانت هایی شان را با نام و تصاویر افراد کشته شده در اعتراضات داخلی ایران ایجاد می کردند.

آتابای سپس مراحل انتخاب و جذب افراد مورد نظر را تشریح می کند:
– حوض : ابتدا در پی وی به شخص مورد نظر سلام می کنند . در این مرحله اصطلاحاً می گویند فرد را در حوض گذاشتیم.
– سمپات : اگر فرد پاسخ داد می گویند سمپات
– تبادل خبر : برای تست فرد مورد نظر به او اخباری را درباره شهرش و یا دیگر شهرها ارائه می دهند. در این مرحله نود درصد خبر می دهند و ده درصد خبر می گیرند تا اعتماد فرد جلب شود.
– اگر فرد مورد نظر خبر ارسالی را تأیید کرد از او می خواهند تا عکسی مرتبط با خبر تهیه و ارسال کند. مثلاً صف نانوایی و ..
– با ارسال یک عکس از طرف فرد مورد نظر، عامل سازمان ده ها عکس که البته همگی فیک و برگرفته از موتورهای جستجو هستند برای او ارسال میکند.
– جلب اعتماد: به نفر مورد نظر می گویند تو برای اینکه این موضوع را باور کنی، ما یک کد رادیویی به تو می دهیم تا باور کنی که وابسته به نظام نیستم . به این ترتیب به او تاریخ، روز و ساعت مشخص می دهند تا از رادیو مجاهد پخش شود.

قوانین کار

آتابای درباره قوانینی می گوید که نفرات سازمانی که در حوزه جذب نیرو کار می کنند باید حتما رعایت کنند:
مهمترین این قوانین است که تحت هیچ شرایطی نباید بگویند که در سازمان مجاهدین و در کمپ آلبانی هستند.
اگر فرد سوالی می پرسد، نفر سازمان ضمن اظهار بی اطلاعی باید بگوید می پرسد و اطلاع می دهد.
در صورتی که اعتماد فرد مورد نظر جلب شود، یک گام فراتر برداشته می شود و از او می خواهند تا شعاری را روی کاغذ بنویسد، عکس بگیرد و ارسال کند.

در مرحله بعد فرد را به طور رگباری وادار می کنند تا مدام وهر روز این کار را تکرار کند.
در صورتی که تمام این مراحل به خوبی پیش برود، اصطلاحاً می گویند فرد مستعد کانون شورشی است.
با شناسایی افرادی که مستتعد کانون شورشی هستند، کار از افراد عادی سازمان گرفته می شود و فرماندهان خود سکان دار پیشبرد اهداف مد نظر می شوند. فرمانده کانون های شورشی را توضیح می دهد و عکس و فیلم از کارهایی که انجام شده می فرستد. به این ترتیب و با ترفندهای خاص او را شستشوی مغزی می دهد تا طرف برای انجام کارهای خرابکارانه آماده شود.

عضو سابق مجاهدین خلق با بیان این که خفقان شدیدی بر فضای کار حاکم است می گوید:
افرادی که پشت سیستم ها در حال کار هستند مرتب توسط گروه های مختلف رصد می شوند: علاوه بر دو نفری که پشت مانیتورهای بزرگ در حال چک مداوم نفرات در حال کار هستند، خانم های فرمانده سازمان هم مرتب در رفت و آمد و چک مانیتور مقابل افراد هستند. علاوه بر این ها فرماندهان هم هر دو ساعت یک بار برای کنترل به اتاق کار می آیند و از پشت سر صفحه مانیتور افراد را چک می کنند و این کار به شکلی نامحسوس صورت می گیرد.

کانون های شورشی وسیله ای برای نجات مریم رجوی از غرق شدن

مسعود خدابنده، دیگر میهمان برنامه که سابقه حضور در سازمان در عراق را دارد، درباره هدف سازمان از ایجاد کانون های شورشی می گوید:
تمام قضیه از انتشار عکس تا عملیات انتحاری ایذایی هستند و اصلاً بحث سرنگونی مطرح نیست.

خدابنده معتقد است که کانون های شورشی در ایران موضوعیتی ندارند و مصرف اینها معطوف به لابیها و اربابان مریم رجویست.

مسعود خدابنده با تأکید بر این نکته که تاریخ مصرف مریم رجوی برای اربابانش تمام شده است، می گوید: وقتی نیروها دستور موکد دارند تا خود را مرتبط با مجاهدین خلق معرفی نکنند یعنی مریم رجوی از سابقه خودش ترس دارد. او به دنبال کار جدی نیست و تنها به دنبال کارهای ایذایی و تبلیغی است. و این قبیل کارها هم همگی با پول انجام می شوند.

خدابنده معتقد است مریم رجوی نگران است تا به سرنوشتی همچون مسعود رجوی دچار شود. او می گوید افراد درون کمپ آلبانی همگی در واقع گروگان هستند چرا که مریم رجوی می داند اگر اینها نباشند خود او هم نخواهد بود. در واقع کانون های شورشی وسیله ای برای نجات مریم رجوی از غرق شدن است.

نوشته مسعود خدابنده و حمید آتابای در گفتگو با کلیدواژه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.