برنامه جلد دوم به بررسی کتاب های تازه منتشر شده و حاشیه‌های تولید و انتشار کتاب‌ها می‌پردازد. میثم رشید مهرآبادی مجری-کارشناس برنامه در آغاز گفتگو با راوی و نویسنده کتاب “تلخی رهایی”، کتاب را “خواندنی و دارای لحظات نفس‌گیر” توصیف کرد.

نویسنده کتاب، دکتر جواد کامور بخشایش در این گفتگو داستان سرگذشت علی بیگلری را باب تازه‌ای در روایت‌های مربوط به سازمان مجاهدین خلق دانست چراکه سرنوشت روای، حکایت خروج از یک زندان و ورود به زندانی دیگر و تحمل سال‌های بایکوت و بن بست در کمپ مجاهدین خلق است.

مجری-کارشناس برنامه تلفیق روایت زندگی علی بیگلری از دوران کودکی تا دوران اسارت، از سوی نویسنده را نقطه قوت کتاب می‌داند که موجب می‌شود خواننده بدون داوری منفی درباره راوی داستان با قصه او همراه شود. به باور مهرآبادی، این شیوه نگارش می‌تواند الگوی نویسندگان جوان در مستندنگاری باشد.

به گفته نویسنده کتاب موضوع کتاب حساس است و هیچ قرینه‌ای برای آن وجود ندارد؛ حتی روایات مشخص و روشنی برای آن وجود ندارد. به ویژه فرایند خروج علی بیگلری با سابقه طلبگی و خانواده مذهبی و انقلابی از اردوگاه اطفال اسیر و پیوستن به اردوگاه مجاهدین خلق، نقطه حساس داستان است که نویسنده می‌بایست با وفاداری به خاطرات روای و بدون قضاوت آن را مکتوب کند.

علی بیگلری از دوران پنج ساله همراهی نویسنده با او برای نگارش کتاب زندگی‌نامه‌اش سخن می‌گوید. پنج سالی که در فضای روستای زادگاه او گذشت. او علت روایت داستان خود را افشای ظلمی که سازمان در حق او روا داشته بود، بیان می‌کند و نوعی انتقام از سازمان و تاکید بر تعهد به پدر و وطن خود می‌داند.

در پایان گفتگو، نویسنده از دیگر از اعضای جدا شده از مجاهدین خلق می‌گوید که با او تماس داشته‌اند و برای نگارش سرگذشت‌شان در حصار تشکیلاتی مجاهدین خلق ابراز تمایل کرده‌اند در جهت اینکه بخش‌های بیشتری از جنایات مجاهدین خلق را افشا کنند و تاییدی بر کتاب سرگذشت علی بیگلری باشند.

نوشته گفتگوی شبکه کتاب با نویسنده و راوی کتاب تلخی رهایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جواد کامور بخشایش نویسنده کتاب “تلخی رهایی” در گفت‌وگو با خبرگزاری میزان در مورد این کتاب گفت: کتاب “تلخی رهایی” روایت زندگی آزاده علی بیگلری است که در سن ۱۴ سالگی به‌عنوان رزمنده وارد هشت سال دفاع مقدس می‌شود اما در نهایت از زندان ابو غریب آزاد شده و به ایران می‌آید.

وی ادامه داد: علی بیگلری، در جبهه‌های غرب به اسارت نیروهای بعثی درآمد و پس از تحمل سه سال‌ و نیم سختی‌ها و تلخی‌های اسارت در اردوگاه‌های عراق، به‌ویژه کمپ اطفال، در عالم نوجوانی، برای گریز از رنج‌ها انتخاب عجیبی می‌کند. زمانی که مجاهدین خلق برای جمع‌آوری نیرو به کمپ اطفال می‌روند، بیگلری با اندیشه گریز از رنج‌ها، به اردوگاه اشرف پناه می‌برد، اما برخلاف انتظار، آنجا هم حدود ۱۳ سال به معنای واقعی اسیر و زندانی می‌شود.

بخشایش به قسمت‌هایی از کتاب “تلخی رهایی” پرداخته و افزود: افراد این اردوگاه علی بیگلری را شست‌وشوی مغزی دادند و مدتی به خدمت گرفتند. او برای رهایی از این وضعیت دست به خودکشی می‌زند که موفق نمی‌شود و در نهایت با روحیه‌ای درهم‌شکسته به اردوگاه ابوغریب که مکانی بدتر از اردوگاه اشرف است، منتقل می‌شود و در نهایت با ورود آمریکایی‌ها به عراق او از اردوگاه فرار می‌کند و به ایران می‌آید.

وی به فیلم برجای‌مانده از دوران اسارات علی بیگلری اشاره و تاکید کرد: کتاب “تلخی رهایی” که به‌صورت مجازی هم منتشر شده است، بخشی دارد که در آن ‌یک فیلم از زمان اسارت علی بیگلری بارگذاری شده است. این فیلم که صدام از آن برای تبلیغات خود و فشار بیشتر بر ایران در هشت سال دفاع مقدس استفاده کرده، نشان می‌دهد که در کنار رزمندگان جوان نوجوانی ۱۴ساله نیز قرار دارد و صدام این فیلم را نشان‌دهنده‌ نبود رزمندگان و متوسل شدن ایران به نوجوانان و کودکان خوانده بود.

این نویسنده به بخش‌های مهم کتاب اشاره و بیان کرد: توضیحات و خاطرات علی بیگلری بیانگر این مهم است که چه وقایع و رویدادهایی در اردوگاه اشرف رخ می‌داده و مسعود و مریم رجوی در حمایت از صدام به چه جنایت‌هایی دست ‌زده‌اند و کشتارهایی که از شیعه و سنی در کشور عراق توسط مجاهدین خلق انجام می‌شود تا چه حد دهشتناک بوده است.

وی به پیام کتاب “تلخی رهایی” اشاره و تصریح کرد: کتاب “تلخی رهایی”به تاثیرات جنگ بر زندگی انسان‌ها پرداخته و صحنه‌ای متفاوت از بسیاری از روایت‌ها را رقم ‌زده است؛ اینکه چگونه برخی ناباورانه با دشواری‌هایی خاص روبه‌رو می‌شوند و افرادی مانند بیگلری مجبور به تحمل تجربه‌های عجیبی در زندگی شده و آرزوهای شیرینی را با تلخ‌کامی طی می‌کنند. همچنین تلاش و تحمل سختی و مرارت فراوان رزمندگان دیروز که آزادی و رفاه جامعه امروز را فراهم کرده است.

بخشایش در مورد نام کتاب “تلخی رهایی” تاکید کرد: ورود به جبهه و اسارت در همان عملیات اول، پناه بردن به اردوگاه اشرف به امید رهایی و رسیدن به آرزوها اما مواجه‌شدن با جهنمی دشوار و نفس‌گیر و در ادامه ورود به اردوگاه ابوقریب و آرزویی بربادرفته و در نهایت بازگشت به وطن و شرایط سخت مالی، همگی مصائبی بودند که برای علی بیگلری به امید رهایی شیرین پشت سر گذاشته می‌شد، اما چیزی جز سراب برای او نبود، از این ‌رو کتاب را “تلخی رهایی” نام‌گذاری کردم.

وی استقبال مخاطبان از کتاب “تلخی رهایی” را قابل ‌توجه دانست و بیان کرد: افرادی که کتاب “تلخی رهایی” را مطالعه کردند، سعی داشتند تا به او کمک مالی کنند، اما قابل ‌توجه نبود زیرا او به‌عنوان یک آزاده محسوب نمی‌شود، از این‌رو پس از بازگشت به ایران با شرایط بسیار دشوار مالی روبه‌رو شده است.

این نویسنده تصریح کرد: کتاب “تلخی رهایی” قابلیت تبدیل ‌شدن به یک فیلم سینمایی مهیج را دارد، زیرا رویدادهایی که در آن روایت شده، بسیار ویژه است.

نوشته روایت‌هایی که خشم مجاهدین خلق را به دنبال داشت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این مراسم با حضور اهالی تاریخ، فرهنگ و رسانه چون حجت‌الاسلام و المسلمین علی شیرازی جانشین سازمان عقیدتی سیاسی وزارت دفاع، محمد مهدی دادمان مدیر حوزه هنری، علی اکبر شیروانی مدیرعامل انتشارات سوره مهر، محمدحسن روزی‌طلب پژوهشگر تاریخ معاصر، محمدصادق کوشکی هیئت علمی دانشگاه تهران، جواد کامور بخشایش نویسنده اثر و علی بیگلری راوی این کتاب همراه بود. همچنین بخشعلی علیزاده عضو سابق سازمان مجاهدین خلق به عنوان نماینده انجمن نجات در این مراسم حضور داشت.

علی بیگلری راوی کتاب تلخی رهایی، از اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق است که تجربه 14 سال زندگی در کمپ اشرف را نقل می کند و از زاویه‌ای جدید به جنگ و آدم‌هایی که در این بازه تاریخی حضور دارند، می‌پردازد. روایت بیگلری به‌عنوان یک عضو جدا‌شده از سازمان از آنچه درون اردوگاه اشرف و ساکنان آن گذشته است، روایتی جذاب و خواندنی از تاریخ معاصر ایران است.
در حاشیه این مراسم بیگلری خطاب به خانواده های اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق و همچنین خانواده های اعضای اسیر در این سازمان می گوید:

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته پیام علی بیگلری خطاب به خانواده ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

او ادامه داد: این یک تجربه برای تمام نیروهای نظامی است که اگر خدای نکرده اسیر شدند، صبور باشند تا روال عادی طی شود و زودتر و سربلند به میهن بازگردند. آقای بیگلری به گمان رهایی وارد فضایی شدند که بدتر از اردوگاه صدام بود. اردوگاه صدام بر جسم فشار می‌آوردند ولی اردوگاه اشرف بر فکر افراد ضربه می‌زدند و حرف‌های ناگفته بسیاری درمورد آن وجود دارد. آقای کاموربخشایش و آقای بیگلری اولین قدم را برداشتند. لازم است حقایق متعدد از دیگر آزادگان نقل شود تا تکرار این مطلب نگاه‌ها را به یقین برساند. جای این کتاب میان آثار در زمینه مقاومت خالی بود که به لطف دوستان جایش پر شد و باید این روند استمرار داشته باشد.

آقای بیگلری و علیزاده در رونمایی کتاب تلخی رهایی در انتشارات سوره مهر

همچنین در ادامه مراسم علی‌اکبر شیروانی مدیر عامل انتشارات سوره مهر ضمن عرض تبریک بابت چاپ این کتاب عنوان کرد: کتاب تلخی رهایی از مهم‌ترین کتاب‌هایی است که با تاخیر منتشر شد. دلیلش هم این است که ما در تاریخ شفاهی جنگ ابتدا بیشتر به سمت روشنایی‌ها رفتیم. یعنی مفاهیمی چون رشادت، شهادت و مقاومت. کمتر از قسمت تاریک آن سخن گفته‌ایم. البته همان قسمت تاریک هم، شدت نور و روشنایی را مشخص می‌کند. ما در کتاب تلخی رهایی می‌خوانیم که آقای بیگلری با توجه به شرایط آن زمان و سن و سال کمی که داشتند حق انتخاب دیگری نداشتند و در واقع همه چیز برنامه‌ریزی شده بود.

او افزود: به همین دلیل نمی‌توان ایشان را مقصر دانست.ایشان هم همانند مجروحین جنگی ، روحشان جراحت دیده و این هم سمتی از جنگ است که باید بیان شود. با لطف آقای کاموربخشایش بخشی از آن روایت شد. سرمایه اصلی انتشارات ما جناب کاموربخشایش و امثال ایشان هستند که استقامت می‌کنند تا کار به ثمر برسد. همچنین از آقای بیگلری تشکر می‌کنم که شجاعت به خرج دادند و خودشان را در معرض قضاوت قرار دادند.

در بخش بعدی مراسم محمدحسن روزی‌طلب پژوهشگر تاریخ معاصر با اشاره به این که تلخی رهایی بخشی از ناگفته‌های در مورد سازمان مجاهدین خلق را بیان می‌کند، گفت: سازمان مجاهدین خلق با کشورمان چهار نسل درگیری داشته است. نسل اول در ابتدای شکل‌گیری این سازمان و یک دعوای عقیدتی بود. در آن سال‌ها متوجه شدیم که با وجود برخی خاستگاه‌های مشترک با این سازمان، در نقاط مهمی با یکدیگر اختلاف داریم. در نسل دوم درگیری‌ها که از سال 1357 تا 1360 بود، درگیری سیاسی بود. در انتخاباتی که در آن سال‌ها برگزار کردیم آن‌ها نیز نماینده داشتند که شکست می‌خورند و آن جا نقطه پایانی درگیری سیاسی و شروع ترورها در نسل سوم درگیری‌ها است. نسل سوم از 30 خرداد 1360 آغاز می‌شود که یک درگیری امنیتی است.
کوشکی اضافه کرد: این درگیری در تاریخ ایران و جهان بی‌سابقه است. این درگیری‌ها منتهی به تشکیل ارتش آزادی بخش توسط سازمان مجاهدین خلق در سال 1364 می‌شود. نسل چهارم درگیری نظامی بود که در عملیات مرصاد با شکست مواجه می‌شوند. بعد از چهار نسل درگیری، سازمان با ما وارد جنگ صدبرابر می‌شود که آن جنگ روایت‌ها است. در 30 سال گذشته ما با منافقین وارد جنگ روایت‌ها شده‌ایم تا نشان دهیم که در تمام این سال‌ها چه کسانی بر حق بوده‌اند. سازمان می‌خواهد در این نقطه، شکست‌های خود را از طریق رسانه و روایت‌های ناصحیح جبران کند. وجود کتاب‌هایی چون «تلخی رهایی» نقطه مثبتی برای ما است تا در این جنگ نیز آن‌ها را شکست دهیم. نکته‌ای که کتاب دست بر آن گذاشته است، یکی از نکات مهم است و آن این است که منافقین ادعا دارند که جنبش آزادی‌بخش هستند و حالا این این کتاب و ادبیات نشان می‌دهد که جامعه مورد نظر سازمان چگونه است. جامعه‌ای که نمونه کوچک آن را در اردوگاه اشرف شاهد بودیم. همچنین باید از راوی و نویسنده بابت روایت صادقانه و بدون اغراق و افراط نیز تشکر کرد. حتی پشیمانی آقای بیگلری که از هر خط کتاب قابل دریافت است هم مانع روایت صادقانه نشده است و این قابل تقدیر است.
در ادامه محمدصادق کوشکی هیئت علمی دانشگاه تهران نیز با اشاره به ارزش تاریخی این اثر بیان کرد: این کتاب علاوه بر ارزش تاریخی، ارزش تربیتی و خودسازی دارد. در زیرلایه‌های این کتاب موضوع اصلی سازمان مجاهدین نیست بلکه تصمیم،انتخاب و دوراهی‌های زندگی است. افرادی که از سازمان جدا شدند دو دسته هستند. افرادی که خود داوطلبانه به منافقین پیوسته بودند و دسته دوم اسرای جنگ ایران و عراق بودند. هردو دسته ناگفته‌هایی دارند که باید بررسی شوند.ارزش این روایت‌ها 50 سال بعد که قطعات خالی پازل تاریخ ایران را پر می‌کنند مشخص می‌شوند. باید برای گرفتن این روایت‌ها با سرعت جلو رویم چرا که بسیاری از این افراد خاطرات را نمی‌توانند دقیق بیان کنند و یا برایشان دردناک است .
همچنین علی بیگلری راوی کتاب تلخی رهایی گفت: اگر جنگ را یک کتاب درنظر بگیریم ، این کتاب فصل‌های مختلفی دارد. فصل اول اگر شهادت باشد، این کتاب فصل دیگری به نام اسارت دارد. اسرا به دلیل سختی‌هایی که با آن مواجه می‌شوند آرزوی شهادت دارند. همه ما در زندگی با دوراهی روبرو هستیم. همانند حر در واقعه عاشورا که میان دو راهی سپاه یزید و سپاه امام‌حسین(ع) قرار گرفت. من هم در یک دوراهی قرار گرفتم و بر اساس انتخابم اتفاقاتی برایم رقم خورد که در کتاب آن‌ها را روایت کردم. روایتی که حتی صدای مجاهدین را در آورد و برایش برنامه ساختند. چرا که می‌دانستند تاثیر سخنان من که در دل آن اردوگاه بودم بیشتر است.
در پایان هم با حضور مهمانان از کتاب تلخی رهایی رونمایی شد.

نوشته افشای ناگفته‌هایی از پادگان اشرف در رونمایی از کتاب تلخی رهایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، کتاب تلخی رهایی از زاویه‌ای جدید به جنگ و آدم‌هایی که در این بازه تاریخی حضور دارند، می‌پردازد. جواد کامور بخشایش که از نویسندگان شناخته‌شده در حوزه ادبیات پایداری است، در این کتاب خود پای صحبت یک راوی متفاوت نشسته است. علی بیگلری، نوجوانی بود که با لطایف الحیلی که در دهه 60 برای ورود به جبهه باب بود، وارد جنگ شد؛ تصمیمی که مسیر زندگی او را تغییر داد. بیگلری پس از حضور در جبهه در عملیاتی به اسارت نیروهای عراقی درآمد و پس از آن، سه سال و نیم از روزهای نوجوانی‌اش را پشت دیوارهای سر به فلک کشیده اردوگاه‌های الرمادی و اطفال گذراند. اما پایان جنگ، پایان دوران اسارت او نبود. بیگلری پس از گذراندن یک سال در بلاتکلیفی و خوف و رجای آزادی یا حبس، با تبلیغات اعضای سازمان مجاهدین در اردوگاه‌های اطفال، به‌سودای رهایی از عراق و بازگشتن به ایران، وارد اردوگاه اشرف می‌شود؛ اینجاست که سخت‌ترین بخش زندگی او رقم می‌خورد.

روایت بیگلری به‌عنوان یک عضو جدا‌شده از سازمان از آنچه درون اردوگاه اشرف و ساکنان آن گذشته است، روایتی جذاب و خواندنی از تاریخ معاصر ایران است. او به‌واسطه حضور 14ساله‌ اش در اردوگاه اشرف، با وقایع مختلفی مواجه می‌شود؛ از انقلاب‌های پی‌درپی رجوی و تناقضاتی که بر ذهن برخی از اعضا چنبره می‌زند تا عملیات‌های مختلف سازمان علیه مردم عراق، ایران و… .
کتاب «تلخی رهایی» روایتی است از یک شاهد عینی از زیست 14ساله در سازمانی که از آن با عنوان «داعشی‌های دهه 60» یاد می‌شود.

بیگلری در گفت‌وگویی با تسنیم ضمن اشاره به چرایی پیوستن به سازمان در آن برهه، به بحران نیرو در این سازمان پس از جنگ مرصاد اشاره می‌کند؛ موضوعی که به ‌نظر می‌رسد سازمان همچنان با آن مواجه است و به‌گفته بیگلری، با آگهی، تلاش می‌کند سیاهی لشکر جذب کند. بخش دیگر صحبت‌های بیگلری به تلاش سازمان در سال‌های پس از مرصاد در خصوص اقناع اعضای خود و نوع مواجهه با نیروهایی اختصاص دارد که همانند بیگلری دچار تناقضات ذهنی شده‌اند. او تأکید می‌کند که مسعود رجوی برای اقناع ذهنی اعضای سازمان در مواجهه با مسائلی مانند انقلاب طلاق، دست به تفسیر رأی از قرآن می‌زد. مشروح گفت‌وگوی تسنیم با این عضو سابق سازمان را می‌توانید در ادامه بخوانید. فیلم این مصاحبه نیز در ادامه منتشر شده است:

*تسنیم: آقای بیگلری، کتاب خاطرات شما که منتشر شده، یکی از کتاب‌های خاطرات جالب و خواندنی در حوزه ادبیات دفاع مقدس است؛ به‌جهت سرگذشتی که در دوران اسارت بر شما گذشته است. شما در سال 65 در عملیات اسیر می‌شوید و مدتی را در کمپ الرمادی می‌گذرانید، پس از آن، به سازمان مجاهدین پیوستید و جزو اسیران پیوستی محسوب شدید. چه پیش‌زمینه‌ و تبلیغاتی باعث شد که از شرایطی که در کمپ عراقی داشتید، خارج شوید و به اردوگاه اشرف قدم بگذارید؛ با توجه به اینکه پیش ‌زمینه‌ و اطلاعی از آنچه پشت دیوارها می‌گذشت، نداشتید؟ چه عواملی موجب شد شما در آن لحظه آن تصمیم را بگیرید و به سازمان مجاهدین بپیوندید؟

پاسخ به این پرسش طولانی است، در خود کتاب «تلخی رهایی» به چرایی این موضوع به‌ صورت مفصل اشاره کرده‌ام. ماجرا، ماجرای خیلی عجیبی است، من طلبه و بسیجی و پدرم از بنیانگذاران سپاه کرمانشاه بود؛ البته منظورم از لحاظ معنوی است. پدرم سواد آن‌چنانی نداشت اما پشتوانه مذهبی قوی داشت؛ حتی همین حالا نیز این رویکرد را می‌توان در سبک زندگی او دید. او در زمان حاضر تنها به حقوقی که از سپاه می‌گیرد، بسنده کرده و معتقد است که حق و حقوق جانبازی بر او حرام است. سازمان مجاهدین در ابتدای انقلاب برای ترور در کرمانشاه به‌دنبال شناسایی افراد مذهبی بود؛ جالب آنکه حتی یک‌بار نیز قصد داشتند پدرم را ترور کنند، حالا فرزند چنین فردی با چنین اعتقاداتی مسیر زندگی‌اش تغییر می‌کند و به‌سمت سازمان مجاهدین می‌رود.

داستان بسیار پیچیده است، داستانی است که شاید تا حالا شنیده و دیده نشده باشد. من اول که اسیر شدم، در کمپ 10 و کنار دوستانم بودم. در این کمپ سنین مختلفی حضور داشتند؛ از متأهلان و افرادی بالای 30ـ40 سال سن گرفته تا افرادی مانند من که در سن 13ـ14 سالگی قرار داشتیم، ما همه منسجم دور هم بودیم، در چنین فضایی، بزرگترها هوای اسرای کم‌سن‌وسال‌تر را داشتند، حتی حساس بودند که ما با چه‌کسانی رفت‌وآمد می‌کنیم، ما هم رعایت سن‌وسال اسرای بزرگتر را می‌کردیم و به حرف آنها احترام می‌گذاردیم، تا اینکه عراق ما اسرای کم‌وسن سال را به‌عنوان اطفال از اسرای بزرگتر جدا کرد و به کمپ جدایی فرستاد، ما از دوستان و محیطمان جدا شدیم و به اردوگاه اطفال رفتیم. این اردوگاه برای عراقی‌ها بیشتر جنبه تبلیغاتی داشت و آنها سعی می‌کردند که از این لحاظ بیشتر به اردوگاه برسند و روی آن مانور تبلیغاتی بدهند.

در اردوگاه اطفال ما با فضای متفاوت‌تر نسبت به کمپ قبلی مواجه بودیم، برخی از محدودیت‌ها در اردوگاه جدید دیده نمی‌شد و از سوی دیگر، افراد وابسته به سازمان مجاهدین در این اردوگاه رفت‌وآمد داشتند.

*تسنیم: بزرگتری هم دیگر نبود که هوای شما را داشته باشد.

بزرگتری هم اگر بود، دیگر نمی‌توانست کاری انجام بدهد؛ چون آنجا تحت نظارت نیروهای عراقی بود و با او حتماً برخورد می‌شد. در این حال‌وهوا، من به‌لحاظ مذهبی سست شده بودم، باید واقعیت‌ها را گفت، دیگر آن نماز خواندن را در خود نمی‌دیدم، یا پیش از آن، من تلویزیون عراق را نگاه نمی‌کردم، اما بعد از ورود به این اردوگاه کم‌کم مخاطب آن شدم. در این فضا، قطعنامه پذیرفته شد و جنگ به اتمام رسید. اگر از دوستان آزاده بپرسید، حتماً تأیید خواهند کرد که دوران آتش‌بس یکی از سخت‌ترین دوران زندگی ما بود، ما همگی حالت برزخ را داشتیم، نمی‌دانستیم که آزاد می‌شویم یا کشته خواهیم شد، چه اتفاقی برای ما رخ خواهد داد،… ایران آتش‌بس را پذیرفته بود، اما صدام هنوز پاسخ قطعی نداده بود.

برای فرار از کمپ اسرا به سازمان پیوستم

در چنین اوضاع و احوال و در آن سن‌وسال، با فاصله گرفتن از فضای مذهبی و رفت‌وآمد گروه‌های سیاسی مختلف از جمله سازمان مجاهدین و سلطنت‌طلب‌ها، من نامه‌ای از خانواده دریافت کردم. من خانواده فقیری داشتم که در محیطی روستایی زندگی می‌کردند؛ به همین خاطر نامه‌ زیادی برای من ارسال نمی‌شد. با خواندن این نامه احساس کردم که پدرم را از دست داده‌ام؛ چون در آن نامه امضای پدرم نبود. از سوی دیگر، تبلیغاتی نیز علیه انقلاب در اردوگاه صورت می‌گرفت و این سبب شد که ما دچار تزلزل اعتقادی شویم. موضوع عزل آیت‌الله منتظری، سوژه گروه‌های سیاسی برای زیر سؤال بردن انقلاب شده بود.

این را هم بگویم که در اردوگاه‌های دیگر به اعضای سازمان مجاهدین اجازه رفت‌وآمد نمی‌دادند، حتی با آنها درگیر می‌شدند، اما در اردوگاه ما این اعضا به‌راحتی رفت‌وآمد می‌کردند و اصلاً نمی‌شد جلوی این افراد ایستاد؛ چون هم عراق از آنها حمایت می‌کرد و هم اینکه آنها در اردوگاه هوادار داشتند. در این بحبوحه با رفتن چندتن از دوستانم و پیوستن آنها به سازمان، به این نتیجه رسیدم که به سازمان می‌پیوندم و بعد از آنجا فرار می‌کنم. این را نمی‌دانستم که آنها دارای تشکیلات منسجمی هستند که ما با این سن‌وسال، حریف آنها نمی‌شویم، این شد که در اواخر سال 68 به سازمان پیوستم.

*تسنیم: در واقع تصور اولیه شما، تصور فرار از اردوگاه اطفال و رهایی از این طریق بود نه تصور پیوستن به سازمان.

بله، ما حتی از سازمان ترس زیادی داشتیم. ما آنها را «منافق» خطاب می‌کردیم و می‌گفتیم که اگر آنها را دیدیم، باید گوشمان را بگیریم؛ چون آنها ما را فریب می‌دهند. آنها در آن زمان برنامه‌ای داشتند که ما حتی آن را هم نگاه نمی‌کردیم، چون معتقد بودیم که بر ذهن ما تأثیر می‌گذارد. به‌خیال اینکه از شرایط اردوگاه اطفال خلاص می‌شویم و نفس راحتی می‌کشیم، به سازمان پیوستیم.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

*تسنیم: با این ایده به سازمان پیوستید، در آنجا آن چیزی که گروه به آن شناخته می‌شود، بحث شست‌وشوی مغزی و ایزوله کردن افراد است. آنها از چه روش‌هایی استفاده می‌کردند تا شما را به یک عضو تبدیل کنند، این فرایند به‌چه‌صورت طی شد؟

ما در دوران اسارت حتی آسمان شب را ندیده بودیم. سه ـ چهار سال در اردوگاه‌های عراق این آرزو را داشتیم که یک‌بار هم که شده آسمان شب را ببینیم. برنامه ما در اولین روزهایی که وارد اردوگاه اشرف شده بودیم، با دیگر دوستان اسیر که به آنجا رفته بودیم، این بود که زیر آسمان شب دراز بکشیم و ستاره‌ها را تماشا کنیم. از سوی دیگر، ما در اردوگاه تغذیه مناسبی نداشتیم. میوه‌ها و غذایی را که به ما می‌دادند، به‌قول دوستان، گاو و گوسفند نیز آنها را نمی‌خورد، با این شرایط تصمیم گرفتیم که به سازمان برویم تا مگر راهی برای فرار و رهایی از فضای اردوگاه پیدا کنیم، احساس می‌کردیم از این طریق می‌توانیم نفس راحتی بکشیم.

پاسخ مسعود به مخالفان انقلاب طلاق در سازمان

من نمی‌خواهم در اینجا شعار بدهم، آن‌قدر واقعیت گویا و روشن است که نیازی به این کار نیست. سازمان دارای ایدئولوژی منسجمی است. آنها نیروهایی دارند که حاضرند به‌خاطر آنها خود را به کشتن بدهند و قرص سیانور را زیر زبان خود قرار دهند؛ پس حتماً دارای اهرم‌هایی هستند که می‌توانند نیروهای خود را به‌لحاظ ایدئولوژیک قانع کنند، همین دیدگاه‌ها را روی ما نیز پیاده کرده بودند و توانستند برای مدتی ما را تحت تأثیر قرار دهند، اما ازآن‌جایی که من طلبه و حافظ قرآن بودم، از یک جایی به بعد دچار تناقض شدم، آنها نیز ادعای اسلام‌گرایی دارند و برخی نیز به آنها مارکسیست اسلامی می‌گویند. آنها مدعی‌اند که نماینده اسلام واقعی هستند، به‌عنوان نمونه، در مقطعی سازمان اعلام کرد که ازدواج حرام است و مسعود دستور داد که همه حلقه‌های ازدواج خود را از انگشتانشان خارج کنند، گفتند “ما توان مقابله با جمهوری اسلامی را با این شرایط نداریم، در نتیجه باید از ازدواج چشم‌پوشی کنیم؛ چون ازدواج برای ما تبعاتی دارد، مثلاً زن و شوهری که ازدواج کرده‌اند، باید به زندگی و بچه خود برسند، این کار برای ما هزینه ‌بردار و سنگین است. دشمن ما که جمهوری اسلامی است، بسیار قوی است و با این شرایط نمی‌توان به مقابله با آن پرداخت.”

این جرقه یک پرسش را در ذهن من رقم زد. من بر این باور بودم که ازدواج و تشکیل خانواده در اسلام تأکید و گفته شده است که زن و مرد مایه آرامش هم هستند، اما توجیه مسعود در جواب کسانی مانند من که دچار تناقض و پرسش شده بودند، طرح داستان جالوت و طالوت بود. او می‌گفت “در زمان جنگ این دو از جانب پروردگار ندا آمد که نیروهای طالوت نباید آب بنوشند، آیا آب خوردن حرام است؟ نه، اما خداوند می‌خواست آنجا آنها را از این طریق امتحان کند. الآن نیز خداوند می‌خواهد ما را به این روش امتحان کند و ما باید از ازدواج چشم‌پوشی کنیم.”، می‌خواهم بگویم آنها دست و بال بسته نیستند و قرآن را تفسیر به رأی می‌کنند. آنها مدعی‌اند که طبق قرآن و نهج‌البلاغه پیش می‌رویم اما از یک جایی به بعد، با توجه به اینکه من پیشینه مذهبی داشتم، با رویکرد سازمان دچار تناقض و با آنها دچار مشکل شدم. این تناقض دو سه سال پس از ورودم به اردوگاه اشرف ایجاد شد.

*تسنیم: از سال 72 به بعد اجازه خروج اعضا از اردوگاه داده نشد، به‌نظر می‌رسد از این تاریخ به بعد سرنوشت شما سخت‌تر شد، چه کارهایی می‌کردند تا شما را همچنان هوادار نگاه دارند. در خاطرات شما ذکر شده است که در نتیجه این فشارها و تناقض‌ها، کار حتی به خودکشی شما هم رسید، چه بر شما گذشت؟

وقتی خوشی‌های اولیه گذشت، تناقض من شروع شد. من از خانواده‌ای سپاهی و بسیجی و با پشتوانه مذهبی وارد جبهه شده بودم، اما حالا در شرایطی عکس آن قرار گرفته بودم. این بزرگترین مسئله زندگی من بود و باید با آن کلنجار می‌رفتم، مشکل من از جایی شروع شد که این تناقض را آشکارا عنوان کردم.

آنها انقلاب ایدئولوژیکی داشتند که بحث پیچیده‌ای بود، مشابه مسیحیت بود. فرد مسیحی برای سبک‌تر شدن گناهانش پیش کشیش می‌رود و به گناهان خود اعتراف می‌کند. در سازمان، این بحث پیچیده‌تر مطرح بود. شما باید هر شب در محیطی قرار می‌گرفتید و رازهای مگوی خود را عنوان می‌کردید. هر فردی در خود رازهایی دارد که ممکن است آنها را با برادر یا همسر خود نیز مطرح نکند، ممکن است در جایی کار خطایی انجام داده باشد، ممکن است در ذهن خود فکری داشته باشد که امکان بازگویی آن را نداشته باشد…، وقتی این رازها برملا می‌شود، دیگر آن شخصیت قبلی باقی نمی‌ماند و شالوده او برهم می‌خورد، مثلاً من نمی‌خواستم آنها بدانند که پدرم پاسدار است یا یک‌ سری موضوعات شخصی و اعتقاداتی داشتم که دوست نداشتم این موارد برملا شود، اما طی این انقلاب، این اسرار دیگر برملا شده بود، بعد از این برملا شدن‌ها، فشارها روی من زیاد و دادگاه‌های من آغاز شد.

تصمیم به خودکشی گرفتم…

دادگاه‌های سازمان هم به این صورت بود که در مکانی کوچک فرد را زیر منگنه قرار می‌دادند و می‌گفتند که “چرا در انقلاب‌ها شرکت نمی‌کنی؟” می‌گفتم “مگر شما نمی‌گفتید که کسی وارد این انقلاب شود، شخصیتش تغییر می‌کند؟!” من نیز وارد این چرخه شدم و شخصیتم تغییر کرد، اما به من می‌گفتند که “تو دروغ می‌گویی” و… .

*تسنیم: منظورشان انقلاب درونی بود؟

بله. من را در منگنه‌ای قرار داده بودند و تا حدود یک‌ماه با من نشست برگزار می‌کردند. دشنام‌هایی که به من می‌دادند،‌ آب‌دهان‌هایی که به‌سمت من پرت می‌کردند و… همه به جای خود، ‌آنچه من را بیشتر از هرچیز در این مقطع اذیت می‌کرد، فشارهای روانی و روحی بود که من با آن مواجه بودم. این فشارها داشت من را نابود می‌کرد، مثلاً سر میز غذا می‌نشستم، همه از من دوری می‌کردند و من را تنها می‌گذاشتند، یا چون در انقلاب‌ها عنوان کرده بودم که پدرم پاسدار است، از طرف برخی از اعضا مورد تهدید قرار می‌گرفتم، ناگهان شب یک هیولایی می‌آمد و تهدید می‌کرد که “سرت را می‌بُرم”؛ به همین دلیل یک نفر را برای من به‌عنوان نگهبان گذاشته بودند، در چنین شرایطی به ائمه(ع) و قرآن متوسل شدم.

خودکشی یک گناه نابخشودنی در ادیان ابراهیمی است؛ چون قطع از امید خداست. در حالت عادی اگر سوزنی به دست خود بزنید، احساس درد می‌کنید، اما از یک جایی به بعد آن‌ قدر زندگی من با فشار روحی توأم شده بود که دیگر این درد را احساس نمی‌کردم، آن‌قدر به آن نقطه اوج رسیدم که تصمیم گرفتم این گناه نابخشودنی را انجام دهم، در جلسه آخر به‌لحاظ شخصیتی نابود شده بودم، تصمیم گرفتم با وسیله تیزی خودم را از این شرایط خلاص کنم، به نگهبان گفتم که “فقط برای من یک قرص بیاورید.”، لیوان را که شیشه‌ای بود، در جیب خودم پنهان کردم. رفتم دستشویی، در را قفل کردم و گفتم “خدایا، من عذاب این گناه را به جان می‌خرم، اما عذاب زندگی با انسان‌های بی‌منطق و این عذاب روحی را نه!”

خانه‌هایی که بعد از انقلاب طلاق تبدیل به زندان اعضا شد

بارها گفته بودم که “اگر خائنم، من را اعدام کنید.”، در چنین شرایطی لیوان را شکستم و رگ‌های گلویم را بریدم، غرق در خون و بیهوش شده بودم، ناگهان نگهبان متوجه شد، در را شکستند و من را بیرون آوردند. آق‌بانویی (چفیه‌ای) دور گردنم پیچیدند و من را با همان حالت می‌چرخاندند و بعد به درمانگاه بردند، آن‌قدر شرایطم بد بود که پزشک درمانگاه دلش به حال من سوخت و با گریه به من گفت که “پسرم با این‌ها چه‌کار داری؟ چرا با این‌ها لج می‌کنی؟”، 18 بخیه به گردنم زدند، بعد از اتمام بخیه، بدون اینکه اجازه استراحت به من بدهند، به جلسه دادگاه بردند.

در آن جلسه حکم اعدام خودم را امضا کردم، آن‌قدر من را تحت فشار قرار داده بودند که گفتم “من خیانت کردم، من با وزارت اطلاعات ایران در ارتباطم و…”، در حالی که من در آن زمان سن‌وسال کمی داشتم و اصلاً نمی‌دانستم وزارت اطلاعات چیست، 10ـ12 سال از زمان اسارت من گذشته بود و اصلاً این ادعاها درست نبود، بعد از آن من را به زندانی انفرادی انداختند، من هشت ماه در زندان انفرادی در اشرف به‌سر بردم.

*تسنیم: جالب اینکه یکی از افراد جداشده از سازمان مجاهدین می‌گفت “من خودم نمی‌دانستم که در اشرف زندان داشتیم، اما بعد از مخالفت با مسعود به زندان افتادم”. شرایط زندان‌ها در اشرف به‌چه‌صورت بود؟

زندان‌ها، پیش از آن خانه‌های کوچک (سوئیتی) بود برای خانواده‌ها که آخر هفته‌ها در آنجا جمع می‌شدند و کنار هم بودند. بعد از ماجرای انقلاب طلاق در اشرف، این خانه‌ها تبدیل به زندان شد. اشرف زندان‌های دیگری هم داشت که من آنجا را ندیده بودم، اما از دوستانم وصف آنها را شنیده بودم یا در کتاب‌ها خوانده‌ام. زندان‌ها دسته‌بندی شده بودند. من در زندانی که بودم ـ فکر می‌کنم زندان B بود ـ در یک اتاق زندانی بودم و هر چند روز یک‌بار تنها اجازه بیرون آمدن از آنجا را داشتیم.

در این مدت با کسی در ارتباط نبودم. هدف آنها از زندانی کردن اعضا، بازگرداندن فرد بود. بعد از هشت ماه و پس از اینکه سازمان دیگر از من ناامید شده بود، من را به زندان ابوغریب فرستادند، ابوغریب هم که از اسمش معلوم است که چه شرایطی دارد، برخی از افراد تا به این مرحله می‌رسیدند، مجبور می‌شدند که به سازمان برگردند.

*تسنیم: در دادگاه‌ها و زیر منگنه گذاشتن‌ها برای این بود که شما را تسلیم محض کنند یا نه، از شما ناامید شده بودند و می‌خواستند شما ببرید و به‌سمت خودکشی پیش روید؟

مسعود از دهه 60 وعده داده بود که “ما به ایران حمله و جمهوری اسلامی را ساقط می‌کنیم، جمهوری اسلامی توانایی اداره کشور را ندارد و ما هم نیروهای قوی‌ای داریم.”، اما این اتفاق نیفتاده بود. اگر بخواهیم شفاف و بدون شعار به این قضیه نگاه کنیم، باید بگویم که نیروها تمام این 10ـ15 سال‌ را منتظر ماندند، بدون هیچ خانه و خانواده‌ای، بدون هیچ امیدی. سازمان در این شرایط باید نیروها را به ‌نحوی جذب می‌کرد، یا باید به نیروها پول و امکانات می‌داد که در این حالت، مبارزه آنها به اتمام می‌رسید، یا باید به ‌وسیله اهرمی، این ارتباط را ایجاد می‌کرد.

مسعود، به‌عنوان رهبر سازمان از اهرم ایدئولوژی برای نگاه داشتن نیروها استفاده می‌کرد. انقلاب مسعود بندبند بود و این، به ‌لحاظ روحی و روانی باعث می‌شد تا نیروها با تلقین در سازمان باقی بمانند، به ‌قول معروف، از این ستون به آن ستون فرج بود، اما در قبال نیروهایی که مانند من اعتقاداتش را از دست داده بودند، دو رویکرد و روش را پیش می‌گرفتند؛ یا این فرد به سازمان برمی‌گشت و سازمان نیز آنها را تحویل می‌گرفت و به‌به و چه‌چه می‌کردند و می‌گفتند که او انقلاب کرده‌ است، یا نیرویی مانند من که از سازمان می‌برید و سازمان قادر به نگهداری او نبود.

سازمان برای جبران کمبود نیرو پس از مرصاد به‌سراغ اسرای کم‌سن‌و‌سال آمد

سازمان به نیرو احتیاج داشت، اصلاً چرا سازمان به‌سراغ اسرا آمد و شروع به عضوگیری از بین اسرا کرد؟ سازمان بعد از عملیات فروغ جاویدان (مرصاد) و با کشته شدن نیروهای بسیار، با کمبود نیرو مواجه شده بود، نیروهایش به‌اصطلاح ته کشیده بودند؛ به همین دلیل تصمیم گرفت که از بین اسرا، نیرو جذب کند، اما بعد از آن پشیمان شد؛ چون نیروهای تازه ‌وارد باعث به وجود آمدن چالش‌هایی شده بودند و گاه از سازمان و رهبری آن انتقاد می‌کردند.

* تسنیم: به دوران زندان ابوغریب بپردازیم، در آن زمان چه شرایطی داشتید و چطور شد که به کشور بازگشتید؟

در دادگاه خواسته‌های ذهن اعضای سازمان مانند اینکه با وزارت اطلاعات در ارتباط بودن را امضا کردم، دیگر گفتم “هرچه شما بگویید، من امضا می‌کنم.”، شرایطم در آن ایام به ‌گونه‌ای بود که وقتی بعد از دادگاه به زندان انفرادی در اشرف افتادم، احساس می‌کردم که در بهشت هستم و خدا را شکر می‌کردم؛ آن‌قدر آزار و اذیت دیده بودم. بعد از اینکه وارد ابوغریب شدم و با دیدن افراد دور و برم که عضو سازمان نبودند، همین حس را مجدداً در خود احساس کردم و فکر می‌کردم در بهشت حضور دارم؛ یعنی آن‌ قدر شرایط سازمان برای ما سخت بود.

ابوغریب در قیاس با اشرف برایم بهشت بود

سازمان با بعث عراق ساخت‌وپاخت داشت؛ به همین دلیل برای من به ‌دلیل عبور غیرقانونی از مرز، 20 سال حکم حبس بریدند. تا چند ماه در ابوغریب خوش بودیم. ابوغریب زندانی بین‌المللی بود و از کشورهای مختلف در آن حضور داشتند، دو بخش اعراب و اجانب حضور داشتند، از عربستان، سودان، کویت، فلسطین گرفته تا ترکیه، سوئد، هلند، ایران و… حضور داشتند. در این زندان بدترین شرایط و بیشترین فشار برای زندانی‌های ایرانی بود. سازمان این‌ طور می‌خواست که ما تحت فشار قرار بگیریم و به‌ واسطه این فشارها به اردوگاه اشرف برگردیم. پس از مدتی نیز نماینده سازمان به زندان ابوغریب آمد و با پرداخت پول، قصد داشت که ما را از تصمیم خودمان منصرف کند.

در مجموع شرایط زندان بد بود، بالاخره ابوغریب بود و فشارهای سازمان. شانس آوردیم جنگ بین عراق و کویت رخ داد، در آن زمان عراق برای اینکه مشکلات خودش با ایران را مرتفع کند، تصمیم گرفت مبادله اسرای ایرانی و عراقی را انجام دهد.

*تسنیم: صحبت‌های شما نشان می‌دهد که سازمان بعد از فروغ جاویدان (مرصاد) دچار ریزش نیرو می‌شود و به‌هرشکلی تلاش می‌کند که این نیروها را حفظ کند، الآن وضعیت عُدّه و عِدّه سازمان را چطور ارزیابی می‌کنید؟

این سازمان دارای ایدئولوژی خاص خودش است و کوتاه هم نمی‌آید، به‌لحاظ نیروهای تشکیلاتی، نیروها همگی 60 سال به بالا هستند، حتی سازمان نیاز به سیاهی ‌لشکر دارد. سازمان چه زمانی که در اشرف بود و چه الآن که در آلبانی حضور دارد، برای تکمیل نیروهای خود آگهی جذب منتشر می‌کند، خود سازمان هم می‌داند که این نیرو، نیرو نیست، برای کار آمده است. از ترکیه و دیگر کشورها نیرو جذب می‌کردند، می‌گفتند “مدتی در اشرف کار کن، ما برایت اقامت کشورهای اروپایی را می‌گیریم.”؛ بنابراین سازمان می‌خواهد برای خودش سیاهی‌ لشکر درست کند، به ‌لحاظ اقدام نظامی اصلاً قابل تصور نیست و این نیرو را ندارد، اما به ‌لحاظ استفاده از فضای مجازی دستش خالی نیست.

فعالیت در شبکه‌های اجتماعی،اولویت اول سازمان؛ باآگهی، سیاهی‌لشکر جذب می‌کند

رهبران سازمان با افرادی مانند رودی جولیانی شهردار نیویورک که وکیل ترامپ است، جان بولتون و دیگر سناتورهای آمریکایی لابی دارند. آنها راه‌وچاه سیاسی و استفاده از فضای مجازی را به اعضای سازمان یاد می‌دهند؛ یعنی اگر بخواهند ضربه بزنند، توانایی حمله نظامی را ندارند اما می‌توانند از ضعف‌های موجود یا اختلافات جناحی سوءاستفاده کنند، همانند زمانی که سازمان در زمان حکومت صدام، از کمک‌های او بهره می‌برد و صدام نیز به آنها پول نفت می‌داد…

*تسنیم: مثلاً وعده پول 18هزار بشکه پس از عملیات مروارید و کشتار کُردهای عراق.

بله. می‌خواهم بگویم الآن نیز از این کمک‌ها بهره‌مند هستند.

*تسنیم: شما 16ـ17 سال بود که در اردوگاه‌های عراق و اشرف حضور داشتید و 20 سال است که به کشور بازگشته‌اید، مشکلاتی داشتید، وقتی به ایران بازگشتید، برخورد با شما به‌عنوان یکی از اسرای پیوستی چگونه بود؟

وقتی برگشتیم، دوستان و خانواده به همان دید سابق به من نگاه می‌کردند و نگاهشان به من مثبت بود، از سوی دولت نیز دید بدی نداشتند، من وقتی برگشتم 32ـ33 سالم بود، نه نیروی کار به حساب می‌آمدم، نه تجربه کار داشتم و نه مدرک دانشگاهی داشتم، من از عفو رهبری استفاده کردم. وقتی برگشتم، شناسنامه و مدارک نداشتم، اما مردم ما را به‌ لحاظ اجتماعی پذیرفتند و مسئولان دلسوز نیز در جمهوری اسلامی بسیار است. مسئولان دلشان با ما هست، اما در زمان حاضر نیز با مشکلاتی مواجهم که امیدوارم با همکاری نهادهای ذی‌ ربط به‌ زودی این مشکلات حل شود.

پیوستن ما به سازمان برای رهایی از اردوگاه بعثی‌ها و رهایی از کمپ اسرا بود، نه اینکه بخواهیم یکی از اعضای سازمان شویم.

*تسنیم: در زمان حاضر چه آرزویی دارید؟

من به خانه و آغوش وطن خود برگشته‌ام، آرزو دارم با رئیس جمهور یا رهبر انقلاب دیدار و کتابم را به ایشان تقدیم کنم، امیدوارم با رفع مشکلاتم بتوانم برای فرزندانم زندگی بهتری فراهم کنم.

نوشته عضو سابق مجاهدین خلق: ابوغریب در قیاس با اشرف برایم بهشت بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این مراسم آقایان علی بیگلری و جواد کامور بخشایش به سوالات شرکت کنندگان پیرامون موضوع کتاب و همچنین ماهیت و عملکرد سازمان مجاهدین خلق (فرقه تروریستی و مخرب رجوی) پاسخ دادند.

پایگاه خبری – تحلیلی فرهنگ و هنر

نوشته رونمایی از کتاب تلخی رهایی در نمایشگاه کتاب تهران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

لازم به ذکر است که آقای بیگلری در سن نوجوانی در جریان جنگ تحمیلی اسیر نیروهای بعثی شد و به اردوگاه اسرا در عراق منتقل گردید. او بعد از تحمل چندین سال اسارت در شرایط سخت و طاقت فرسای اردوگاه، توسط عوامل سازمان مجاهدین خلق فریفته و به پادگان اشرف در عراق منتقل شد. اما او با فرقه رجوی علیه ملت خود همراهی نکرد و لذا به زندان ابوغریب در بغداد فرستاده شد که تحت شکنجه قرار گرفت و . . .

کتاب تلخی رهایی سرگذشت علی بیگلری از اسارت تا بازگشت به میهن است که با اقبال کم نظیری در سی و سومین دوره از نمایشگاه بین المللی کتاب تهران که تا روز شنبه 31 اردیبهشت ماه ادامه دارد مواجه شده است.

تبلیغ کتاب تلخی رهایی در پله های متروی تهران

نوشته سخنرانی علی بیگلری در نمایشگاه کتاب تهران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقای بیگلری در ساعت 11 صبح روز جمعه 23 اردیبهشت در محل عرضه کتاب یعنی در غرفه سوره مهر در شبستان اصلی، انتهای راهروی 23، غرفه 34 نشستی را برگزار نمود و در آن به تشریح موضوعات مربوط به کتاب خود پرداخت و به سؤالات حاضران پاسخ گفت. وی در خاتمه مصاحبه ای در این خصوص با خبرگزاری تسنیم به انجام رساند.

لازم به ذکر است که آقای بیگلری در برنامه دعوت ویژه ماه مبارک رمضان در شبکه یک سیما به تاریخ جمعه 26 فروردین سال جاری حاضر شد. در این برنامه ضمن معرفی این کتاب گفتگویی با علی بیگلری و تنی چند از دوستان او و همچنین جواد کامور بخشایش نویسنده کتاب انجام پذیرفت.

کتاب تلخی رهایی سرگذشت علی بیگلری است که در سن نوجوانی در جریان جنگ تحمیلی اسیر نیروهای بعثی شد و به اردوگاه اسرا در عراق منتقل گردید. او بعد از تحمل چندین سال اسارت در شرایط سخت و طاقت فرسای اردوگاه، توسط عوامل سازمان مجاهدین خلق فریفته و به پادگان اشرف در عراق منتقل شد. اما او با فرقه رجوی علیه ملت خود همراهی نکرد و لذا به زندان ابوغریب در بغداد فرستاده شد که تحت شکنجه قرار گرفت و . . .

علاقمندان می توانند این کتاب را با تخفیف نمایشگاهی از غرفه سوره مهر تهیه نمایند.

نوشته عرضه کتاب تلخی رهایی در غرفه سوره مهر نمایشگاه کتاب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

علی بحرینی نویسنده «دعوت» و پیمان قانع طراح دکور این برنامه است. “دعوت” کاری از گروه اجتماعی شبکه یک از یکشنبه ۱۴ فروردین 1401 همزمان با نخستین روز از ماه مبارک رمضان هر شب ساعت ۱۹ از شبکه یک سیما روی آنتن رفت.

برنامه “دعوت” هفته گذشته شبکه یک سیما، یعنی روز جمعه ۱۳ ماه مبارک رمضان برابر با ۲۶ فروردین 1401 ساعت 19:00 قبل از افطار، به حضور رزمنده دفاع مقدس علی بیگلری اختصاص داشت که خاطراتش در کتابی با عنوان “تلخی رهایی” به رشته تحریر درآمد.

علی بیگلری در سن نوجوانی در جبهه دفاع علیه تجاوز دشمن به اسارت نیروهای رژیم صدام حسین درآمد و نزدیک به چهار سال را در اسارت سپری کرد. او سپس با نیرنگ و فریب به فرقه رجوی کشانده شد و اسارتی بالاتر را تجربه نمود تا این که به زندان ابوغریب فرستاده شد و تحت شکنجه قرار گرفت تا نهایتا توانست با سقوط صدام حسین با مشقت فراوان خود را نجات داده و به وطن باز گردد.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

شبکه یک سیما

نوشته کتاب تلخی رهایی خاطرات علی بیگلری در شبکه یک سیما معرفی شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

قربانی نفاق

علی بیگلری متولد 1348در کرمانشاه است. 14سال بیشتر نداشت که داوطلبانه به جبهه رفت و 8فروردین 1365به‌ دست نیروهای عراقی اسیر شد. با پایان یافتن جنگ، آزادگان در بلاتکلیفی بودند و دوره سختی را می‌گذراندند و نمی‌دانستند قرار است چه اتفاقی برای آنها بیفتد. در این دوره اعضای سازمان مجاهدین که در عملیات مرصاد تعداد زیادی از نیروهای خود را از دست داده بودند، فرصت را غنیمت می‌شمرند و با حضور در اردوگاه‌ها، تلاش می‌کنند با دادن وعده و وعید، افراد کم سن و سال را جذب کنند. علی بیگلری با سن کم و به امید اینکه شاید بتواند از اردوگاه اشرف فرار کند، با درخواست مجاهدین موافقت می‌کند تا از جهنم اسارت در اردوگاه رژیم بعثی فرار کند اما با وارد شدن به اردوگاه اشرف متوجه می‌شود همه آنچه شنیده بود فریبی بیش نبوده‌است و به این ترتیب نخستین تلخی بعد از رها شدن از اردوگاه عراق را تجربه می‌کند. اظهار پشیمانی از حضور در اردوگاه و جمع مجاهدین موجب شد تا پس از شکنجه‌های روحی و جسمی توسط مجاهدین ، به زندان ابوغریب منتقل شود. این در حالی بود که آزادگان به ایران بازگشته بودند اما بیگلری همچنان روزهای سختی را در عراق سپری می‌کرد و سرانجام بعد از 17سال در سال 1382به ایران بازگردانده شد. جواد کامور بخشایش که تاکنون کتاب‌های متعددی در حوزه دفاع ‌مقدس نوشته است، درباره ویژگی این کتاب می‌گوید: «بیگلری، بخشی از بهترین سال‌های عمرش را در اردوگاه رژیم بعث و بخشی دیگر را در اردوگاه اشرف گذراند و از این منظر، نخستین کتاب در حوزه ادبیات پایداری به ‌شمار می‌آید که سراغ چنین سوژه‌ای رفته ‌است. مظلومیت راوی کتاب نشان‌دهنده نفاق و دورویی اعضای سازمان مجاهدین است که چه بلاهایی بر سر یک جوان 19ساله آورده‌اند. در بخشی از این کتاب راوی، وقایعی که در اردوگاه اشرف اتفاق افتاده را با جزئیات شرح می‌دهد که از این نظر هم حائز اهمیت است.»

جواد کامور بخشایش نویسنده کتاب تلخی رهایی

رهایی همراه با تلخی

کامور بخشایش، در پاسخ به این سؤال که چرا سراغ نگارش این کتاب رفته است می‌گوید:«معمولا از دل اسناد و مدارک و براساس گفت‌وگو با افراد مختلف، در حوزه ادبیات پایداری به سوژه‌های مختلف می‌رسیم. نام آقای بیگلری را در یکی دو کتاب خوانده بودم، اما رابط اصلی برای آشنایی، شروع مصاحبه و تهیه کتاب، استادم آقای مرتضی سرهنگی بود. با توجه به جذابیت‌ها و اتفاقاتی که در زندگی علی بیگلری افتاده بود، نگارش این کتاب را قبول کردم و بعد از 5سال کار جمع‌آوری خاطرات راوی (بیگلری)، انجام مصاحبه‌ها از دوستان و نزدیکان و تحقیقات کتابخانه‌ای، نوروز امسال کتاب با نام تلخی رهایی، منتشر شد».
انتخاب نام تلخی‌ رها‌یی، بیانگر رها شدن از یک زندان و گرفتار شدن در جای دیگر است. کامور بخشایش درباره انتخاب نام کتاب توضیح می‌دهد؛«تلخی رهایی به این موضوع اشاره دارد که راوی هر جا رهایی پیدا کرده با تلخی همراه بوده است. از زندان رژیم بعثی نجات پیدا می‌کند و با ورود به اردوگاه اشرف متوجه می‌شود به‌جایی وارد شده که نباید می‌آمده. پشیمان می‌شود اما پشیمانی سودی ندارد. او به لحاظ اعتقادی و ایدئولوژی با اعضای سازمان به تناقض می‌رسد. برای آنکه بتواند خودش را نجات دهد خودکشی می‌کند اما اعضای سازمان او را نجات می‌دهند و بعد از شکنجه، به زندان ابوغریب می‌فرستند؛ جایی که شرایطی بدتری را تجربه می‌کند. زمانی هم که از زندان رها می‌شود و به ایران می‌آید، مجبور است تلخی و سنگینی نگاه‌های دوستان را به ‌دلیل حضور در اردوگاه اشرف تحمل کند.»

افشای ماهیت فریبکارانه مجاهدین

حضور در اردوگاه اشرف موجب شد تا حتی بعد از برگشتن به ایران نگاه‌های منفی به بیگلری وجود داشته باشد. با وجود چنین شرایطی رضایت گرفتن از علی بیگلری برای انجام مصاحبه کار آسانی نبوده است. نویسنده کتاب تلخی رهایی می‌گوید:«30سال از آن دوران گذشته اما علی بیگلری همچنان در تناقض روحی قرار داشت که آیا این خاطرات را بازگو کند یا نه و نگران این موضوع بود که اگر خودش را معرفی کند خوانندگان کتاب او را چگونه قضاوت خواهند کرد. او چندین بار پشیمان و کار متوقف شد اما سرانجام تصمیم به همکاری گرفت برای اینکه مجاهدین که عاملان اصلی قربانی شدنش بودند را معرفی کند. بیگلری که قربانی نفاق بود، اطلاعات و روایات خوبی از دوران حضور در اردوگاه اشرف و فعالیت اعضای سازمان مجاهدین علیه شیعیان و کردها داشت و همه آنچه را می‌دانست بازگو کرد تا مخاطبان با ماهیت فریبکارانه و منافقانه این سازمان آشنا شوند».

تلخ و شیرین دفاع ‌مقدس

برای اینکه جامعه با ابعاد و زوایای مختلف دفاع‌ مقدس آشنا شود باید جنگ را با همه تلخی و شیرینی‌هایش دید و با همه شکست‌ها و پیروزی‌هایش. نویسنده که تجربه نوشتن کتاب «اردوگاه موصل»، «جای امن گلوله‌ها»، «نامی که ماند» و چند کتاب دیگر را در کارنامه خود دارد، دراین باره توضیح می‌دهد؛ «خیلی‌ها در جنگ قربانی شدند. وظیفه ادبیات پایداری پرداختن به همه این زوایا و ابعاد است. ما باید به بیان سرگذشت افرادی مانند علی بیگلری که قربانی جنگ و نفاق شدند و تمامی هستی و زندگی خود را ازدست دادند بپردازیم. با بیان همه واقعیت‌ها، مطالعه و درک تاریخ دفاع‌ مقدس باورپذیرتر می‌شود. کاش حمایت از این افراد بیشتر بود و آنها هم می‌توانستند مانند سایر آزادگان و به ‌دلیل سختی که در دوران اسارات متحمل شدند از حداقل امتیازها برخوردار می‌شدند تا بتوانند چارچوب خانواده‌شان را حفظ کنند. دیده شدن کتاب‌هایی که نقاط تاریک و بخش‌های تلخ دفاع ‌مقدس را بازتاب می‌دهند اهمیت بسیاری دارد. چه‌ بسا این کتاب‌ها همانطور که حضرت آقا فرمودند مصداق بارزی بر جهاد تبیین باشد. روشنگری سازمانی که جوانان را قربانی فریب و نیرنگ کرد، از این منظر قابل بحث و بررسی است و امیدوارم که مخاطبان با خواندن کتاب به ماهیت پلید مجاهدین بیش از پیش پی ببرند.»

*بخشی از کتاب

آن سوی سیم خاردار

هر قدم برمی‌داشتم حس پوچی و سردرگمی به من دست می‌داد. گاهی پاهایم سست می‌شد و می‌خواستم برگردم اما ندایی از درونم هشدار می‌داد که علی! تنها راه نجات تو رفتن به آن سوی سیم خاردار است. مگر بوی آزادی را حس نمی‌کنی؟ قرص و محکم قدم بردار و خودت را به آن سوی سیم خاردار برسان. به آنجا که برسی، خبری از ترس و وحشت و شکنجه و تنهایی نیست. تو آزاد خواهی شد. چند قدم به رهایی‌ات باقی‌مانده‌است. سرم گیج می‌رفت. مسیر را با قدم‌های سست طی کردم و با هر قدم دوباره بر‌می‌گشتم و اردوگاه را تماشا می‌کردم. چندین چشم نگران داشتند مرا بدرقه می‌کردند. به هر سختی و مرارتی بود مسیر را آمدم و در میان شادی و هیاهوی بچه‌هایی که ورودم را تبریک می‌گفتند گم شدم. بچه‌ها می‌گفتند: «خوب کردی آمدی، پوسیدیم توی این زندان لعنتی. می‌رویم بیرون و بالاخره نجات پیدا می‌کنیم.» با شنیدن این حرف‌ها کمی آرام شدم. اما همه‌‌چیز برایم گنگ و مبهم بود؛ مهم‌تر از همه آینده‌ام.

شهره کیانوش‌راد- روزنامه‌نگار
همشهری

نوشته فریب به نام آزادی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این برنامه با محوریت کتاب، میزبان شخصیت هایی است که داستان زندگی شان در قالب کتاب به رشته تحریر درآمده است، کتاب‌هایی که عیناً بر اساس واقعیت نوشته شده‌اند.

علی بحرینی نویسنده «دعوت» و پیمان قانع طراح دکور این برنامه است. “دعوت” کاری از گروه اجتماعی شبکه یک از یکشنبه ۱۴ فروردین 1401 همزمان با نخستین روز از ماه مبارک رمضان هر شب ساعت ۱۹ از شبکه یک سیما روی آنتن رفت.

برنامه “دعوت” این هفته شبکه یک سیما، یعنی روز جمعه ۱۳ ماه مبارک رمضان برابر با ۲۶ فروردین 1401 ساعت 19:00 قبل از افطار، با حضور رزمنده دفاع مقدس علی بیگلری خواهد بود که خاطراتش در کتابی با عنوان “تلخی رهایی” به رشته تحریر درآمد.
علی بیگلری در سن 17 سالگی در جبهه دفاع علیه تجاوز دشمن به اسارت نیروهای رژیم صدام حسین درآمد. او سپس با نیرنگ و فریب به فرقه رجوی کشانده شد و اسارتی بالاتر را تجربه نمود تا این که توانست با مشقت فراوان خود را نجات داده و به وطن باز گردد.

تماشای این برنامه به همه خوانندگان سایت نجات توصیه می شود.

نوشته کتاب تلخی رهایی، خاطرات علی بیگلری در شبکه یک سیما معرفی خواهد شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، کتاب «تلخی رهایی» که در روزهای پایانی سال گذشته منتشر و روانه کتابفروشی‌ها شد، از زاویه‌ای جدید به جنگ و آدم‌هایی که در این بازه تاریخی حضور دارند، می‌پردازد. جواد کامور بخشایش که از نویسندگان شناخته ‌شده در حوزه ادبیات پایداری است، در آخرین کتاب خود پای صحبت یک راوی متفاوت نشسته است. علی بیگلری، نوجوانی بود که با لطایف الحیلی که در دهه 60 برای ورود به جبهه باب بود، وارد جنگ شد، همین تصمیم، مسیر زندگی او را تغییر داد.

بیگلری پس از حضور در جبهه در عملیاتی به اسارت نیروهای عراقی درآمد و پس از آن، سه سال و نیم از روزهای نوجوانی‌اش را پشت دیوارهای سر به فلک کشیده اردوگاه‌های الرمادی و اطفال گذراند، اما پایان جنگ، پایان دوران اسارت او نبود. بیگلری پس از گذراندن یک سال در بلاتکلیفی و خوف و رجای آزادی یا حبس، با تبلیغات اعضای سازمان مجاهدین در اردوگاه‌ها، به‌سودای رهایی از عراق و بازگشتن به ایران، وارد اردوگاه اشرف می‌شود؛ اینجاست که سخت‌ترین بخش زندگی او رقم می‌خورد… .

کتاب «تلخی رهایی» هرچند به‌ تازگی منتشر شده، اما توانسته است نظر بسیاری از مخاطبان را به خود جلب کند. روایت بیگلری به‌ عنوان یک عضو جدا‌شده از سازمان از آنچه درون اردوگاه اشرف و ساکنان آن گذشته است، روایتی جذاب و خواندنی از بخشی از تاریخ معاصر ایران است. او به‌واسطه حضور 14ساله‌اش در اردوگاه اشرف، با وقایع مختلفی مواجه می‌شود؛ از انقلاب‌های پی‌درپی رجوی و تناقضاتی که بر ذهن برخی از اعضا چنبره می‌زند تا عملیات‌های مختلف سازمان علیه مردم عراق، ایران و… .

کتاب «تلخی رهایی» روایتی است از یک شاهد عینی از زیست 14 ساله در سازمانی که از آن با عنوان «داعشی‌های دهه 60» یاد می‌شود.

خبرگزاری تسنیم به‌مناسبت انتشار این اثر با نویسنده آن به گفت‌وگو پرداخت که می‌توانید مشروح آن را در ادامه بخوانید:

*تسنیم: آقای بخشایش، برای شروع بفرمایید که با آقای بیگلری از چه‌طریقی آشنا شدید و چطور نگارش کتاب «تلخی رهایی» رقم خورد.

من اسم آقای بیگلری را در برخی از مدارک و اسناد مربوط به آزادگان دیده بودم. در مؤسسه پیام آزادگان که به‌صورت تخصصی روی آزادگان کار می‌کند نیز بارها به اسم ایشان برخورد کرده بودم، اما آنچه باعث شد که به‌صورت رسمی با ایشان آشنا شوم و تصمیم بگیرم که خاطرات ایشان را بنویسم، زحمات آقای سرهنگی بود.

ظاهراً آقای بیگلری چندین‌بار برای ثبت خاطراتش به حوزه هنری و آقای مرتضی سرهنگی مراجعه کرده بود، آقای سرهنگی هم پذیرفت و او را برای انجام این کار تشویق کرده بود و همین باعث آشنایی من با راوی کتاب «تلخی رهایی» شد. از آن ملاقات، پنج سال زمان صرف شد تا خاطرات کتاب «تلخی رهایی» ثبت و نوشته شود.

با توجه به روحیه خاص آقای بیگلری کار ما بارها متوقف شد؛ به‌طوری که گاه فاصله 10ـ9ماهه می‌افتاد و او از روایت خاطراتش پشیمان می‌شد.

*تسنیم: چرا؟

چون به هر حال شرایط زیست او شرایط خاصی است. برخی از آدم‌ها به‌واسطه پیوستن به سازمان مجاهدین، دوست ندارند دیده یا مطرح شوند، آقای بیگلری جزو این دسته از آدم‌ها بود، حمایت آقای سرهنگی در این مسیر خیلی مؤثر بود.

*تسنیم: آقای بیگلری چطور عضو سازمان مجاهدین شد و چرا پس از چند سال از آن جدا شد؟

دو سه فراز در زندگی بیگلری وجود دارد که به آن اشاره می‌کنم، ابتدا این نکته را توضیح بدهم که به‌لحاظ شناسنامه‌ای اشکالی در سن او وجود دارد؛ او در واقع متولد سال 48 است اما در شناسنامه‌ای که بعدها برای او گرفته می‌شود، تاریخ تولدش سال 52 ثبت می‌شود. در شناسنامه که بخواهیم در نظر بگیریم، او 14 سال سن داشته که به اسارت عراقی‌ها درآمده است، اما در واقع و براساس روایت خودش، 17 سال سن داشت، حالا اینکه چرا در اردوگاه به او می‌گفتند “تو 14 سال سن داری؟” به این دلیل بود که نیروهای بعثی سعی می‌کردند از این موضوع به‌عنوان یک ابزار تبلیغاتی استفاده شود و بگویند که نیروهای امام خمینی ، نیروهای کم‌سن‌وسال و خردسال هستند.

او براساس روایت خود و خانواده‌اش، در سن 17سالگی وارد جبهه می‌شود. او قبل از اینکه عازم جبهه شود، طلبه بود و تازه وارد یکی از مدارس علوم دینی کرمانشاه شد و پدرش نیز همان زمان در جبهه حضور داشت، با لطایف‌الحیلی که در آن زمان روال بود، از مدرسه به‌ سمت جبهه در واقع فرار می‌کند، به‌سختی هم وارد جبهه می‌شود و در هفته اول حضور، به اسارت نیروهای عراقی در می‌آید. بیگلری پس از این حادثه، به‌مدت سه سال و نیم در اردوگاه‌های الرمادی و اطفال اسیر بود، سختی‌های زیادی را در این زمان متحمل شد. اسناد و عکس‌های خوبی از دوران اسارت ایشان وجود دارد، حتی لحظه اسارت او نیز در قالب فیلم در دسترس است.

پس از سه سال و نیم اسارت، اتفاقاتی رخ می‌دهد که سرنوشت جنگ را تغییر می‌دهد و آن پذیرش قطعنامه 598 است. بلاتکلیفی اسرا موضوعی است که در این زمان به‌چشم می‌خورد، چیزی حدود یک سال اسرا بلاتکلیف‌اند، مشخص نیست که آزاد می‌شوند یا خیر، از اوضاع و احوال بی‌اطلاع‌اند و اوضاع و احوال بدی را می‌گذرانند. بیگلری هم در این شرایط بحران حاضر است، احساس می‌کند قرار نیست آزاد شود، همه اسرا در آنجا می‌میرند و آزادی در کار نیست.

از دیگر سو، سازمان مجاهدین عملیات فروغ جاویدان را انجام و خیلی از نیروهای خود را از دست داده است؛ به همین دلیل تلاش می‌کند از اسرا نیرو بگیرد، حمایت صدام را دارد و با حمایت او وارد اردوگاه‌ها می‌شود.

در این زمان سازمان تمرکز عمده خود را نیز روی اطفال می‌گذارد که کم‌سن‌وسال هستند و قدرت تجزیه و تحلیل کمتری دارند. در این زمان سازمان موفق به جذب چند نیرو می‌شود، آن هم به این بهانه که “اردوگاه اشرف جایی مثل اینجا نیست، اگر هم خوشتان نیامد، شما را از اردوگاه اشرف به اروپا می‌فرستیم. ما هم‌زبان و هم‌وطن شما هستیم، دوست نداریم شما اینجا شکنجه شوید، بیایید اشرف و آنجا زندگی کنید و… .”، درِ باغ سبز نشان دادن همان و ذهنیت بچه‌گانه این چند نفر که آقای بیگلری نیز یکی از آنهاست، همان، این موضوع سبب می‌شود که بیگلری تصمیم بگیرد وارد اردوگاه اشرف شود.

آقای بیگلری می‌گوید “من این تصور را نداشتم که اردوگاه اشرف، یک اردوگاه باشد با دیوار و سیم خاردار. فکر می‌کردم که شهری است که می‌توان بی‌دغدغه آنجا زندگی کرد. ورود به سازمان همان و بسته شدن در سازمان به‌مدت 13-14 سال همان”. بیگلری احساس می‌کند که اشتباه کرده است، اما پشیمانی زمانی که درها بسته شده است دیگر سودی ندارد، مجبور به همکاری بوده و در این مدت با اینکه در سازمان حضور داشته است، اما هیچ‌گاه سازمان بیگلری را عضو خود نمی‌کند؛ یعنی عضویت رسمی ندارد.

علی بیگلری، اسیر ایرانی رهاشده از اردوگاه اشرف

بیگلری در خاطرات خود اطلاعات خوبی از فضای سازمان و اردوگاه اشرف ارائه می‌دهد، از کارها و عملیات‌هایی که سازمان علیه ایران، علیه عراقی‌های مخالف صدام، علیه کُردها و… انجام می‌دهد، اطلاع دارد و در این کتاب روایت می‌کند، تا اینکه او در زمانی به تناقض با افکار سازمان می‌رسد، اینجاست که از سوی سازمان بایکوت می‌شود. پس از مدتی بیگلری اقدام به خودکشی می‌کند، اما به سرانجام نمی‌رسد. سازمان بیگلری را به زندان ابوغریب می‌فرستد. بخشی از خاطرات بیگلری به خاطرات حضور هشت‌ماهه‌اش در ابوغریب اختصاص دارد. او پس از حمله آمریکا به عراق، همراه با چند تن دیگر در مرز به ایران تحویل داده می‌شود.

*تسنیم: چرا عنوان کتاب را «تلخی رهایی» انتخاب کردید؟

علت این است که بیگلری هرجا رهایی پیدا کرده با تلخی همراه بوده است، از اسارت بیرون می‌آید، وارد اردوگاه می‌شود با تلخی همراه بوده، از اردوگاه به ابوغریب نیز همین‌طور، الآن نیز با مشکلات متعددی مواجه است، بنا به گفته خودش مورد تهدید اعضای سازمان قرار می‌گیرد، مشکلات خانوادگی دارد و… .

در بحث انتشار این کتاب چند مقوله را می‌توان در نظر داشت؛ نخست اینکه سازمان مجاهدین که مدعی صیانت از حقوق بشر است، قربانیان این‌چنینی زیاد دارد، آقای بیگلری یکی از آنهاست که با روایت خاطره دارد آنچه را بر سرش رفته است بیان می‌کند. او در این کتاب نفاق، ضد و نقیض بودن (برخوردهای) سازمان و عملکرد آنها را به‌صورت روشن بیان می‌کند.
نکته دیگر این است که کتاب «تلخی رهایی» را می‌توان از جنبه جهاد تبیین که مورد تأکید رهبر معظم انقلاب است نیز در نظر داشت. این کتاب در واقع هویت واقعی سازمان را با این روایت‌های دقیق و درست تبیین می‌کند و بیگلری دارد با این کار مسئولیت خود را در این زمینه انجام می‌دهد.
از سوی دیگر، سازمان قربانیان زیادی با این شکل و سرنوشت دارد که هنوز آنها نتوانستند خاطرات خود را روایت کنند. آقای بیگلری اولین شخص است که موفق شده است خاطرات خود را از این زاویه بیان کند؛ به همین دلیل فکر می‌کنم کتاب «تلخی رهایی» از جمله آثار متفاوت در حوزه ادبیات پایداری باشد.

*تسنیم: اشاره کردید که آقای بیگلری پس از مدتی با تناقضاتی در سازمان مواجه می‌شود، کمی دراین‌باره بیشتر توضیح دهید، او با چه شواهدی به این نتیجه می‌رسد؟

این تناقض‌ها بیشتر در حوزه باورها و اعتقادات خود فرد است. بنیان آقای بیگلری، بنیان مذهبی است که در خانواده‌ای مذهبی رشد کرده است. این بنیان‌های اعتقادی باعث می‌شود که او مدام در سازمان در تناقض باشد. او تا آخرین لحظاتی که به مرز خودکشی می‌رسد، این تناقض‌ها را اعلام می‌کند.

مسعود رجوی در دوره‌های مختلف، انقلاب‌هایی را درون سازمان مطرح می‌کند که اصول انسانی را زیر پا می‌گذارند. اعضای سازمان مجبورند این انقلاب‌ها را بپذیرند. یکی از این انقلاب‌ها، بحث طلاقی بود که مطرح شد، همه زنان باید از همسران خود جدا می‌شدند و همه زنان متعلق به مسعود بودند. بیگلری به این تناقض رسیده بود، اما در مدتی نمی‌توانست آن را اعلام کند، دستِ‌آخر که پای جانش هم مطرح بود، تصمیم می‌گیرد این تناقض‌ها را اعلام کند. هرکسی که این تناقضات را مطرح کند، در سازمان با بایکوت کلی و سخت مواجه می‌شود، این موضوع برای بیگلری نیز رخ داد، فضا چنان سخت پیش می‌رود که به فکر خودکشی می‌رسد.

*تسنیم: ظاهراً آقای بیگلری در دوره‌ای پس از بازگشت به کشور، دادخواست بین‌المللی را نیز علیه سازمان تنظیم می‌کند، این دادخواست حاوی چه مطالبی بود و چرا به نتیجه نرسید؟

این‌ها معمولاً جنبه حقوقی پیدا می‌کند و در همان جنبه حقوقی باقی می‌ماند. این دادخواست یک دادخواست بین‌المللی است که در آن مسائلی مانند بطالت رفتن عمرش در 14 سال در سازمان، بایکوت فکری و عملی در سازمان و… مطرح می‌شود. او در این دادخواست عنوان کرده که دوست داشته است به کشورش برگردد اما سازمان مانع این کار می‌شود، او در واقع با این دادخواست عمر رفته خود را مطالبه می‌کند.

نوشته ۱۴سال اسارت در اردوگاه اشرف به‌ روایت یک عضو جداشده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“جواد کامور بخشایش” خاطرات علی بیگلری را با قلمی شیوا و جذاب با عنوان “تلخی رهایی” به رشته تحریر درآورده است. این کتاب در 320 صفحه و به قیمت 850 هزار ریال توسط “انتشارات سوره مهر – حوزه هنری” چاپ گردیده و در دسترس می باشد.
علی بیگلری در سفری که در فروردین 1387 به بغداد داشت، به همراه تعداد دیگری از قربانیان فرقه رجوی، دادخواستی را علیه سران سازمان مجاهدین خلق در محاکم عراقی تنظیم نمود که نهایتاً منجر به صدور حکم دستگیری 13 تن از مسئولین این سازمان گردید اما نیروهای آمریکایی مانع از اجرای حکم توسط اداره پلیس بعقوبه شدند و فرقه رجوی در واکنش به این موضوع، رئیس پلیس بعقوبه را عامل وزارت اطلاعات ایران خواند.

بیگلری در این خصوص در همان سال در بغداد اعلام کرد: “من علی بیگلری متولد 1348 در کرمانشاه هستم. در جریان جنگ ایران و عراق در تاریخ 8 فروردین 1365 به دست نیروهای عراقی اسیر شدم. در مهر 1368 نفرات سازمان مجاهدین خلق از جمله مهدی ابریشمچی به اردوگاه اسرای ایرانی در عراق آمدند و با وعده و وعید تعدادی از ما را جذب کرده و با خود بردند. در سال 1379 اعلام جدایی کردم که مرا بلافاصله زندانی کردند و 9 ماه در حبس انفرادی بودم تا اظهار پشیمانی کنم و نهایتاً در سال 1380 مرا تحویل نیروهای امنیتی عراقی دادند که آن ها نیز مرا به جرم عبور غیرقانونی از مرز بازداشت کرده و یک راست به زندان ابوغریب بردند. در زندان به درخواست من جهت ملاقات با صلیب سرخ توجهی نکردند و هیچ محاکمه ای هم در کار نبود. من اسیر جنگی بودم و شماره صلیب سرخ داشتم و عبور غیرمجاز از مرز در خصوص من موضوعیتی نداشت اما آن ها صراحتاً می گفتند که یا باید به درون سازمان برگردم یا این که در زندان بلاتکلیف بمانم. من تا قبل از تهاجم آمریکا به عراق در آنجا بودم که در اواخر سال 1381 مرا به مرز ایران آورده و تحویل ایران دادند که به نزد خانواده خود بازگشتم. من به عراق بازگشته ام تا در خصوص 18 سال عمر و جوانی ام که در عراق تلف شده و آسیب های روحی و جسمی که در سازمان و در زندان ابوغریب دیده ام شکایت کنم. مهدی ابریشمچی و نفرات همراه وی که به اردوگاه اسرا آمدند ما را گول زدند و سازمان مجاهدین خلق آن چیزی نبود که آن ها تصویر می کردند و زمانی هم که خواهان خروج شدم سر از زندان ابوغریب درآوردم. مرا تنها به خاطر این که خواهان جدایی بودم زندانی و شکنجه کردند و بعد هم ادامه کار را به دستگاه امنیتی صدام حسین در ابوغریب سپردند. در داخل سازمان یک بار به علت فشارهای شدید روحی دست به خودکشی زدم که جان سالم به در بردم. من به عراق آمده ام تا از مقامات عراقی درخواست کنم تا به جرائم این سازمان رسیدگی کنند و به اسرای ذهنی گرفتار در قرارگاه اشرف کمک نمایند.”

تصاویر دیده نشـده از لحظه اسـارت علی بیگلری (راوی کتاب تلخی رهایی) در 17 سالگی
گزیده ای از مستند کتاب “تلخی رهایی”

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

عاطفه نادعلیان

نوشته معرفی کتاب تلخی رهایی – خاطرات علی بیگلری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.