یادداشت‌های قاسم عابدینی از اعضای مجاهدین خلق و پیکار ناگفته‌های قابل تأملی از وضعیت حاکم بر آن‌ها پیش و پس از پیروزی انقلاب افشا می‌کند. مسئله زنان مبارز و جایگاه سازمانی آن‌ها در خلال یادداشت‌های عابدینی نشان از نگاه ابزاری سران سازمان به زنان و دختران دارد.

قاسم عابدینی در بخشی از یادداشت‌های خود می‌نویسد:

” … در اینجا بحث را اساساً با “روحیه” یا “حالت” که نوعی فرهنگ عملی بود، ادامه می‌دهیم. این “روحیه” یا “فرهنگ عملی” عبارت بود از برخورد از بالا با زنان سازمان و کم‌بها دادن به آن‌ها. هنگامی هم که – فرضا – بها داده می‌شد، این بها دادن در جهت تأمین یک هدف یا منفعت شخصی بود. برای اینکه منظورمان به طور دقیق روشن شود، لازم است روی این موضوع قدری بحث کنیم.

در شرح “ضربات اجتناب‌پذیر” توضیح دادیم که چگونه سه نفر از زنان سازمان بدون یک حداقل برخورد جدی به دم گلوله فرستاده شدند. این حرکت ناشی از همان روحیه و حالتی بود که نسبت به زنان – به مثابه نیرویی کم‌ارزش‌تر- در سازمان وجود داشت. اما این نگاه از کجا نشأت می‌گرفت؟! زنان به دلیل حجابی که دارند، می‌توانستند در حمل و نقل مدارک و نشریات و دیگر وسایل کمک‌های شایانی بنمایند. گذشته از این، زن اصولا هم به دلیل فرهنگ حاکم به جامعه و هم به طور کلی، وضعیتی داشت که مزدوران ساواک با تمام قساوت قلب و جسارت ضد انقلابی‌شان نمی‌توانستند با آن‌ها مانند مردان برخورد نمایند؛ و گذشته از این‌ها زنان به طورکلی درصد حضور و شرکتشان در فعالیت‌های سیاسی و کارهای تشکیلاتی، از مردان محدودتر بود. این مجموعه موجب می‌شد که از زنان برای ارتباطات یا حسن حمل و نقل‌های سبک – بدون دردسر – استفاده شود.

این امر به تدریج و به طور خود به خودی زنان را اساساً از لحاظ تشکیلاتی در این تقسیم کار قرار داده بود؛ و فرهنگ مشی چریکی نیز که عبارت بود از سلاح بستن، چریک بودن و مانند این‌ها موجب می‌شد که به طور خود به خودی، کارها و وظایف زنان پست‌تر تلقی شود. به همین لحاظ و رشد این فرهنگ انحرافی، زنان به تدریج حالت “گوشت دم توپ” را پیدا کرده بودند و کم‌کم آن خاصیت مثبت حجاب به ضد خودش تبدیل شده در روند یک تفکر چریکی موضع پست‌تری یافت و بهای کمتری به آن داده شد؛ به طوری که هرگاه قرار مشکوک و خطرناکی پیش می‌آمد و یا قرار بود علامت مشکوکی کنترل شود و یا بالاخره تخلیه‌های دیوانه‌واری شبیه مواردی که قبلا ذکر کردیم پیش می‌آمد، زنان را روانه میدان می‌نمودند.

این یک طرف قضیه؛ طرف دیگرش استفاده از زنان به عنوان محمل در خانه‌های تیمی بود که برای عادی کردن وضع تیم از آنان استفاده می‌شد. این موارد و موارد دیگری که بعدا ذکر می‌کنیم، مجموعاً در نزد افراد رهبری بوده [یعنی جزء کارنامه آن‌ها محسوب می‌شود] و طبعاً خلاف‌کاری‌ها و انحرافات نیز در همین مدار بروز نموده است.

در کنار این قبیل استفاده‌ها – که عملاً زنان را از شرکت فعال و خلاق در کارهای تشکیلاتی و سیاسی بازمی‌داشت و صرفاً به افرادی “باربر” و “پوشش” تبدیل می‌شدند – اذهان منحرف و غیرانسانی افراد و عناصر رهبری، سوءاستفاده‌های جنسی را نیز اضافه نمود و به‌قول‌معروف، فقط همین یک قلم جنس کم بود تا زنان به طور کامل و همه‌جانبه به ابزار تبدیل شوند؛ چه ابزار برای اجرای قرارهای خطرناک و این قبیل ریسک‌های هولناک و مرگ‌آفرین و چه ابزار برای اطفای غرایز پست جنسی و منحرف برخی افراد.

مورد دیگری که بایستی اضافه نمود و به طور عمده در همین دوره یعنی نیمه دوم سال 55 به طور خیلی برجسته‌ای بروز نمود، این بود که برخی از عناصر و افراد رهبری (به طور عمده تقی شهرام و محسن طریقت) حتی یک قدم به‌تنهایی در داخل خیابان برنمی‌داشتند و اگر یک سری محدودیت‌های اطلاعاتی و امنیتی وجود نداشت، حتی این افراد سر قرارهایشان نیز به همراه یک زن می‌رفتند. وضع به‌گونه‌ای شده بود که مثلاً محمود (محسن طریقت) را همیشه یک نفر زن بایستی “اسکورت” می‌کرد! او حتی وقتی می‌خواست از خانه به حمام برود، چند صد متر راه را هم به‌تنهایی طی نمی‌کرد و به‌قول‌معروف (در سازمان) تا دم در حمام هم با یک همشیره می‌رفت! یا اگر مریض می‌شد و می‌خواست به درمانگاه برود نیز به همین ترتیب عمل می کرد!…

این مجموعه متناقض و در عین‌ حال دارای پایه مشترک، وضعی برای زنان پیش آورده بود که گاهی اوقات ارزششان از مجموعه اسباب و وسایل یک خانه تیمی کمتر می شد. با این وضع، با توجه به خطراتی که کاملاً ّ قابل پیش‌بینی بود، آن‌ها را برای تخلیه این خانه‌ها می‌فرستادند. این روحیه و نگرش بعدها به‌تدریج مورد انتقاد قرار گرفت و متقابلاً در اثر آمیخته‌شدن با مسئله حقوق زنان، حتی به صورتی یکی از ارگان‌های تشکیلاتی نیز درآمد که کار زنان و کیفیت آن را بعد از انقلاب نیز دنبال نمود؛ و این خود انحراف دیگری بود که جنبه عمومی‌تر و سیاسی ـ ایدئولوژیک و اجتماعی دارد و مورد بحث ما در اینجا نیست.

منبع: کتاب رونوشت برابر اصل

نوشته نگاه ابزاری مجاهدین خلق به دختران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نویسنده کتاب در گفتگویی با خبرگزاری میزان توضیحاتی جامع درباره محتوای کتاب ارائه می دهد:

احمدرضا کریمی نویسنده کتاب “رونوشت برابر اصل” در مورد مضمون این کتاب گفت: کتاب “رونوشت برابر اصل” یادداشت‌های قاسم عابدینی از رهبران جبهه پیکار در زندان است که از درون تشکیلات مجاهدین خلق سر برآورد. این کتاب اطلاعاتی ارزشمند را در مورد فرقه جنایتکار مجاهدین خلق روایت می‌کند و بُعد دیگر این فرقه را مطرح کرده است.

وی در مورد قاسم عابدینی بیان کرد: عابدینی از رهبران فرقه جنایتکار مجاهدین خلق بود که در اسفندماه ۱۳۶۰ محاکمه و به اعدام محکوم شد. او تا زمان اجرای حکم اعدام یعنی در ۸ آبان ۱۳۶۳، به نگارش روابط درون تشکیلاتی مجاهدین خلق از بدو ورود تا چگونگی تقسیم شدن و تشکیل سازمان پیکار و تحولات درونی آن پرداخت. نکاتی که عابدینی در یادداشت‌هایش آورده، دقیقا همان مطالبی است که سال‌ها از همه نیروها مخفی نگاه داشته شده بود.

کریمی ادامه داد: عابدینی بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه در دی‌ماه ۱۳۵۴ به فرقه جنایت‌کار مجاهدین خلق پیوست و فعالیت مخفی را آغاز کرد. در تیم نظامی سازمان حضور داشت و در عملیات ترور مستشاران آمریکایی در شهریور ۱۳۵۵ شرکت کرده بود. او بعد از اعلام موجودیت سازمان پیکار به همکاری با این سازمان پرداخت. کتاب”رونوشت برابر اصل، یادداشت‌های قاسم عابدینی” توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر و روانه بازار شده است.

وی تشکیلات فرقه جنایتکار مجاهدین خلق را مورد بررسی قرار داد و تأکید کرد: آنچه قاسم عابدینی در یادداشت‌هایش آورده است، اطلاعاتی ویژه و خاص است که فرقه تلاش داشته تا در اختیار سایر نیروهای داخلی خود قرار نگیرد. این مطالب روشنگر بخش مهمی از تاریخ معاصر محسوب می‌شود و در عین حال نکاتی را بیان می‌کند که می‌تواند برای جوانان و نوجوانان امروز درس‌هایی ارزشمند را در بر داشته باشد. آشنایی با عملکرد و نحوه برخورد فرقه جنایتکار مجاهدین خلق همچنین تغییراتی که در این فرقه شکل گرفت، قطعا اطلاعاتی مهم و اثرگذار برای بیداری آیندگان و نسل‌های آینده برای قضاوت بر جای می‌گذارد.

این نویسنده کتاب دیدگاه‌های خود عابدینی را مورد بررسی قرار داد و تصریح کرد: عابدینی در رابطه با حوادث سال ۱۳۵۷ نکاتی را ارائه کرده و نظرات وهمچنین تأسف خود را از رویکرد سردمداران فرقه جنایات کار مجاهدین خلق با کلماتی گویا بیان کرده است. او همرزمان خود را مبارزانی انقلابی اسیر در تنش‌های درون تشکیلاتی معرفی کرده است.

کریمی در مورد نحوه نگارش کتاب “رونوشت برابر اصل” بیان کرد: همان‌گونه که نام کتاب برمی‌آید، اطلاعات برگرفته از یادداشت‌های خود عابدینی است و تنها یک ویرایش سطحی و کم در این زمینه انجام داده‌ام تا محتوا روان‌خوان شود. بنابراین مطالب بسیار مستند و معتبر هستند.

وی بخش‌های مختلف کتاب را نام برد و افزود: کتاب “رونوشت برابر اصل” در فصل اول مروری بر رویکردهای سازمان‌دهی تشکیلاتی دارد که در زیرمجموعه آن رویدادهای نیمه دوم سال ۱۳۵۴ و انتشار بیانیه را مطرح کرده و همچنین اعلام مواضع ایدئولوژیکی سازمان مجاهدین خلق ایران را به قلم کشیده است، اما در بخش دوم بخش‌هایی همانند فعالیت بیرونی، آموزش و مبارزه ایدئولوژیک درونی همچنین فرهنگ‌سازمانی را برای مخاطب توضیح داده است. در بخش دیگری از این کتاب تحولات نیمه اول سال ۱۳۵۵ و گسترش شاخه آموزش‌های نظامی و مبارزه ایدئولوژیک را مورد بررسی قرار داده است.

وی ادامه داد: موضع‌گیری سیاسی و تاکتیکی، همچنین خودکشی سرگرد علی محبی، دستگیری یا کشته شدن برخی از اعضای سازمان و درگیری‌ها در مشهد را مورد بررسی قرار داده است. نکته قابل‌توجه اطلاعاتی که مربوط می‌شود به عملیات بمب‌گذاری شهرداری نارمک و پاسگاه پلیس شمیران نو و عملیات ترور سه مستشار آمریکایی نیروی هوایی در کتاب “رونوشت برابر اصل” مطرح شده است.

کریمی بخش‌های مطرح‌شده کتاب “رونوشت برابر اصل” را برشمرد و افزود: در بخش وقایع کتاب “رونوشت برابر اصل”ترور شهید محمد یقینی، توضیح داده شده و در بخش پنجم کتاب نیز اقدامات نیمه اول سال ۱۳۵۶ مطرح شده که مرکزیت و اقدامات تقی شهرام در خارج از کشور نیز از جمله بخش‌هایی هستند که در مورد آن مطالبی بیان شده است.

این نویسنده درباره علت کم پرداخته شدن به کتاب‌های انقلابی و در مورد فرقه جنایتکار مجاهدین خلق بیان کرد: کمبود اطلاعات از این فرقه جنایتکار و در عین‌ حال پروپاگاندایی که در مورد جنایات آنان وجود دارد، خود عاملی برای‌ عدم تمایل نویسندگان به نگارش کتاب در مورد آنهاست.

نوشته کتاب رونوشت برابر اصل | روایت یکی از رهبران گروه پیکار درباره تاریخچه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.