به طوری که به دلیل یک اشکال و یا خطای کاری، افراد را زیر ضرب برده و از هیچ گونه هتاکی و بی حرمتی و فشار آوردن کوتاهی نمی کردند، هتاکی و بی حرمتی ها زن و مرد نداشت و در جلسات انتقادی و یا اجرایی زیر سنگین ترین فشارها و حسابرسی ها بودیم. به خاطر اینکه اکثرا کارهای تعریف شده برای هر قسمت چندین برابر حد توان ها بود بهانه های کافی برای مؤاخذه و حسابرسی وجود داشت.

البته این فشارها دقیقا از بالا و از طرف خود مریم و مسعود رجوی بود که کانالیزه می شد، آن ها ابتدا لایه اول را بشدت زیر حسابرسی می بردند و آن ها هم به همین روال فشار را بر روی زیردستان خود وارد می کردند. با این مقدمه بایستی متوجه شده باشید که وضعیت و روابط نفرات با زیردستانشان چگونه بود و فشارها، مشکلات و دعواها همیشه وجود داشت، که نهایتاً وقتی مشکلات با نفری خیلی حاد میشد اگر شانس می آورد آخرش جابجایش می کردند.

در آن روزها و در بحبوحه همان جلسات، یکی از زنان بنام زهرا(سیمین) فیض بخش که در بخش اداری و سررشته داری ارتش کار میکرد از فشار کار و دعواهای مسئولینش بیمار شده و حدود دو هفته بستری بود، در تمام این مدت با تحقیر و دعواهای شدیدی روبرو می شد، به طوری که وقتی بیمار و بستری شده بود چند بار او را با همان وضعیت برسر کار احضار کرده بودند.

در آخرین خبری که از وی داشتیم دو سه روزی بوده که با دعوای شدید مسئولش در بستر بیماری بود که ناگهان خبر فوت او را به صورت مخفیانه شنیدیم. بدون اطلاع عمومی شبانه وی را به اشرف منتقل کرده و دفن نمودند. وی در اثر فشارهایی که به وی آورده بودند اقدام به خودکشی نموده و تنها راه نجاتش را چنین دیده بود و این هم سندی دیگری از خیانت تشکیلات رجوی شد که ادعا می کرد برای زنان آزادی و رهایی آورده است.

در حالی که آن جلسات تنفرانگیز ادامه داشت حتی یک بار اسم وی برده نشد و تا مدت ها فوتش را از همه پنهان می کردند. کسی که بیش از ۲۰ سال زندگی خود را در تشکیلات صرف قدرت طلبی رجوی نمود، دیگر هیچ نام و یادی از وی برده نشد و حتی زنان در بین صحبت های خصوصی خود جرأت نام بردن از وی را نداشتند. این سرنوشتی بود که بدون شک برای هرکسی که کوچک ترین اعتراضی به رجوی می کرد رقم زده شده بود.

همسر زهرا فیض بخش مرد باهوش و تحصیل کرده ای بود که در دهه ۷۰ از تشکیلات جدا شد، آن ها یک دختر هم داشتند که در سال ۷۰ جزء بچه های مدرسه، به خارج کشور فرستاده شده بود. دختری که دیگر مادرش را ندید و از سرنوشت دردناک او احتمالا خبر دقیقی ندارد.

برگرفته از کتاب سراب آزادی به قلم خانم مریم سنجابی عضو پیشین شورای رهبری مجاهدین

نوشته زهرا فیض بخش چگونه اقدام به خودکشی کرد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنچه که ذیلا آورده می شود بخش هایی از کتاب « سراب آزادی » نوشته خانم مریم سنجابی عضو پیشین شورای رهبری مجاهدین است که در خاک عراق از قرارگاه اشرف فرار کرد و خود را به دنیا آزاد رساند.

انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۱۳۷۶

. . . در سال ۱۳۷۶ آقای خاتمی در ایران به ریاست جمهوری رسید. که بیش از هر موضوع سیاسی دیگر به رجوی گران آمد. وی تا قبل از انتخاب آقای خاتمی به ریاست جمهوری، هرگز پیش بینی نمی کرد که او رئیس جمهور شود و علاوه بر این با شروع یکسری اصلاحات در ایران بیش از پیش مستاصل شده و به دنبال ضربه زدن به دولت خاتمی بود.

رجوی در نشست های سیاسی می گفت که امکان فضای باز سیاسی و پیشرفت در ایران وجود ندارد و هرگز چنین دولتی سرکار نخواهد آمد الا اینکه ما برویم و دولت ایران را سرنگون کنیم!

رجوی با چشم پوشی بر روی تمام پیشرفت های ایران و آگاهی نسل جوان و تغییرات زیادی که در ایران شده بود از جمله بالا رفتن سطح زندگی و فرهنگ و تحصیل مردم؛ حتی نمی خواست ذره ای این تغییرات ایران و جهان به گوش اعضای اشرف و حتی نیروهای هوادار خارج کشور برسد و لذا تا آنجا که می توانست علاوه بر ممنوع کردن رسیدن اخبار ایران به کمپ اشرف حقایق را ۱۸۰ درجه برعکس به نمایش در می آورد.

او تا قبل از اعلام نتایج انتخابات پیش بینی می کرد آقای ناطق نوری در انتخابات برنده می شود و پس از برنده شدن آقای خاتمی در یک موضع گیری اعلام کرد؛ این انتخاب به نفع ماست و اگر ما یک می خواستیم، ده و اگر ده می خواستیم، صد نصیب ما شد و باعث می شود که تضاد های جناح های مختلف درون نظام به سرعت تشدید شده و زمینه سرنگونی فراهم و طلسم اختناق شکسته شود!

رجوی آنقدر در توهمات خودش اسیر بود که هنوز فکر می کرد، سازمان وی یک سازمان انقلابی و دارای پشتوانه مردمی است و دریغ از اینکه نزدیک به دو دهه از انقلاب ۵۷ گذشته و هم ماهیت سازمان افشا شده و با شتابی روزافزون به فرقه ای مخوف تبدیل می شد و هم تغییراتی اساسی در ایران و نسل جوان پدید آمده بود و دیگر آن فضای سیاسی قدیم بر مردم حاکم نبود. عصر نویی ایجاد شده بود که دیگر کسی به مبارزه مسلحانه و … نمی اندیشید و سازمان های فرقه ای و سکتاریستی جایی در بین نسل جوان و مردم نداشتند …

با انتخاب شدن خاتمی، رجوی موقعیت سازمان و «آلترناتیو» شورا و ریاست جمهوری مریم عضدانلو را به شدت در خطر دید. از این رو هدفش این بود که با حملات نظامی در داخل کشور باعث افزایش جو نظامی و امنیتی شود و مانع شکل گیری روند حاکمیتی ریاست جمهوری جدید ایران شود. در سمت عراق نیز، خاتمی در صدد نشان دادن شاخه زیتون بود و رجوی بیم آن را داشت که صدام حسین هر چه بیشتر او را محدود نماید. لذا انجام عملیات در داخل کشور با قصد کشاندن ایران و عراق به نقطه «جرقه و جنگ» را در دستور قرار داد. تئوری ایجاد «جنگ و جرقه» برای سالیان و تا به امروز جزو توهمات و رویای رجوی بوده است.

مرحله آمادگی برای سرنگونی، «آ ۷۷»

سال ۱۳۷۷ شروع شد و آن را هم رجوی «آ۷۷» یعنی آمادگی برای سرنگونی اعلام نمود. وی هر بار بهانه هایی پیدا می کرد که به واسطه آن قدرت نمایی کند. طبق یک تحلیل جدید گفت با انتخاب خاتمی به ریاست جمهوری در درون دولت ایران جناح بندی ها تشدید شده و بایستی برای هر شرایطی آماده باشیم!

لذا اعلام آماده باش داد و گفت که یگان ها برای عملیات آماده شوند! دوباره کلاس های آموزشی نظامی فشرده برپا شد و همه راهی آموزش نظامی شدند، افراد برای یک دوران و با فریب سال سرنگونی، سر می کردند و هر روز رجوی مغرورتر و از انسانیت دورتر می شد.

در نشست عمومی آن سال هم یک تعهد بنام تعهد «آ۷۷» گرفته شد که همه را متعهد می نمود برای یک دوران دیگر در ارتش باقی مانده و اعلام بریدگی نکنند و در دوران صدام که راه فراری هم نبود. شیوه تعهد و امضا گیری رجوی بعدها مرسوم شده و هر دور و هر ساله به یک بهانه هایی از افراد امضای ماندن برای دو سال دیگر در تشکیلات سازمان گرفته می شد.

با تغییر شکل سازمان دهی «ارتش» رجوی و با هماهنگی هایی که با دولت و استخبارات عراق انجام شد، در شش نقطه مرزی قرارگاه های نظامی سازمان به صورت گسترده تری شروع به فعالیت کردند.

شش مرکز نظامی در شهرهای جلولا، استان دیالی (قرارگاه انزلی، مرکز ۲)، مقدادیه (قرارگاه علوی، مرکز ۳)، کوت (قرارگاه فائزه، مرکز ۴)،العماره (موزرمی و همایون، مرکز ۵ و ۶)، و بصره (قرارگاه حبیب، مرکز ۷) مستقر بودند. مرکز ۱ (زنان) و قسمت های پشتیبانی و ستادی در اشرف راه اندازی شده نیروها در آنها مستقر شدند.

فشارهای روانی طاقت فرسا در کمپهای رجوی و صدام و افسردگی نفرات

سال ۱۳۷۸ و مرحله «سین آ»

سال ۱۳۷۸ نیز مانند سال های پیش از آن در قرارگاه باقر زاده و با یک نشست عمومی و حضور شخص رجوی شروع و مثل همیشه این سال طوری قلمداد می شد که سال پیروزی و سرنگونی حاکمیت ایران است. (لذا آن را « سین آمادگی » نام گذاشت ولی هرگز پاسخ نداد پس آمادگی در سال ۷۷ چی شد و چرا خبری از حمله و هجوم نشد)

در این سال همچنان خط سازمان بر روی عملیات مرزی پس از انجام هر اقدام، آماده باش اعلام می شد و نفرات مجبور بودند طی وضعیت آماده باش از قرارگاه های خود خارج شده و به زمین های اطراف اشرف یا قرارگاه های دیگر بروند و آماده باش نفرات را در شرایط بسیار دشواری قرار می داد.

افراد در حین اشتغال به آموزش، تمرینات و کارهای جاری، علاوه بر مانورها به دلیل نگرانی حملات بیشتر به قرارگاه ها و اعلام آماده باش های پی در پی، مجبور بودند با شرایط سخت و اغلب در هوای گرم و طوفانی عراق روزگار خود را در بیابان ها سپری کنند.

امکانات شرایط زیستن در دوره های آماده باش فوق العاده کم و ناچیز بود، اغلب حدود ۱۰۰ الی ۱۵۰ نفر اعضای هر مرکز یا ستاد مجبور بودیم هفته ها برای زندگی در بیابان های اطراف اشرف مستقر شویم و وسایل زندگی ما یک چادر صحرایی بزرگ به عنوان سالن غذاخوری، سه الی چهار عدد توالت و حمام صحرایی که آب آن با تانکر آورده می شد و چند عدد چادرهای صحرایی کوچک تر یا چند دستگاه خودرو ایفا برای استراحت و مینیمم وسایل استقراری بود.

اغلب روز و شب خود را در هوای گرم و خاک آلود مانند صحرانشینان می گذراندیم، این تمام وسایل زندگی ما برای روزها و ماه ها بود. در این شرایط سخت هیچ گاه نشست های انتقادی هم تعطیل نمی شد و روزانه دو سه ساعت وقت ما در جلسات سپری می شد  . . .

ملاحظه: کتاب « سراب آزادی » به قلم خانم مریم سنجابی عضو پیشین «شورای رهبری مجاهدین» است که در ۴۴۸  صفحه و توسط موسسه ستوس چاپ و در  ۱۹ اردیبهشت سال  ۱۳۹۵ در بیست و نهمین نمایشگاه کتاب تهران رونمایی و در معرض دید مخاطبان قرار گرفته است.

نویسنده : سر دبیر

منبع خبر : سایت راه نو

نوشته برگ هایی از تاریخ سیاه مجاهدین – وحشت رجوی از انتخاب خاتمی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بنابراین رجوی برای حل این معضل بارها تلاش کرد در اشکال مختلف مثل ربودن چوپانان ساکن در مناطق مرزی و یا فریب دادن ایرانیان جویای کار در کشورهای همسایه پای آنان را به قرارگاه اشرف بکشاند.

خانم مریم سنجابی عضو پیشین مجاهدین در کتاب «سراب آزادی» به این موضوع پرداخته است که بخشی های از آن در دید مخاطبان قرار می گیرد.

تشکیل کمپ «تیف» توسط آمریکایی ها

(بعد از حمله آمریکا به عراق و شکست صدام حسین) و حدود دو سه ماه بعد از بازگشت نیروها به قرارگاه اشرف (از پراکندگی) ، نفرات جداشده که درون چند واحد در شرق قرارگاه اسکان داده شده بودند، به علت شرایط بسیار سخت و بلاتکلیفی، شورش کردند و با آتش زدن بسیاری از وسایل همچون تشک و پتو و… اعتراض خودشان را ابراز داشتند.
کار به جایی رسید که دیگر نفرات تشکیلات جرأت نمی کردند به آن محوطه نزدیک شوند. سرانجام موضوع به گوش آمریکایی ها رسید و مقامات ارتش آمریکا به محل رفته و به افراد قول می دهند که آنها را به محل جدیدی تحت نظر مستقیم خود منتقل خواهند کرد.
پس از چند روز آنها را در چند کانتینر در قسمت شمالی قرارگاه اشرف مستقر نمودند. مدت کوتاهی رابطه احترام آمیزی با این افراد داشتند اما در ادامه ملاقات و مذاکرات سازمان با نیروهای آمریکایی، صفحه روزگار چرخید و رفتاری مانند زندانیان با افراد جداشده صورت می گرفت.
محلی که افراد در آن قرار گرفتند، درون محوطه ای بود که با خاک ریز و سیم خاردار محصور شده که به آن «تیف»(TIPF) (*) می گفتند.

بحران نیرویی در سازمان

در سال های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۳، خصوصا بعد از اشغال عراق توسط نیروهای آمریکایی، سازمان احساس می کرد نیروهایش رو به کاهش است، تعداد زیادی از افراد جداشده و از تشکیلات خارج شدند. ستاد داخله در درون تشکیلات طبق دستور، کارش گسترش داده شد و ماموریت یافت تا هر طور شده و از هر طریق ممکن برای سازمان نیرو جذب کند. به مسئولین آن ابلاغ شده بود که ماهانه ۴۰ نیرو بایستی از ایران و یا خارج کشور به اشرف بیاورند.

با ابلاغ و تاکید بر روی این نکته که به هر طریقی که می توانند این کار را انجام بدهند، ستاد داخله شروع به کار نمود و برایشان مهم نبود که به چه صورت و به چه طریقی افراد را به اشرف می کشانند. به همین دلیل انواع و اقسام راه های غیر انسانی و شیوه های فریب را نیز به کار می بردند. یکی از کانال های جذب خانواده ها بودند که پس از آمدن به اشرف، کار جذب، سازماندهی تشکیلاتی و ایدئولوژیکی روی آنها و مخصوصا نیروهای جوان صورت می گرفت.

در این رابطه، از شیوه های مختلفی استفاده می شد، ترتیب دادن مهمانی با نیروهای جوان سازمان، ساعت ها صحبت با فرد مورد نظر، بردن نفرات نزد آنهایی که از کارهایشان در سازمان تعریف می کردند، پوشاندن لباس نظامی به افراد و بردن به مراسم و قبرستان مجاهدین، تلاش برای انگیزه دادن به آنها و سعی بر آموزش فرد جهت همکاری با سازمان.

پس از یکسری کارهای انگیزشی از افراد می خواستند برای مدت کوتاهی درون اشرف بمانند و در صورت انصراف، برگردند. تعداد زیادی را همین افراد ابتدا به طور موقت مجبور به ماندن می کردند و پس از آن افراد، در یک عمل انجام شده و یا محدودیت هایی قرار می گرفتند و چون امکان برگشت نیز نداشتند مجبور به ماندن می شدند.

از سوی دیگر خانواده هایی که دوستانی در ایران داشته و فکر می کردند آنها زمینه پیوستن به سازمان را دارا می باشند را به ایران برمی گرداندند و می خواستند در دور بعدی با تعدادی از دوستانشان به اشرف برگردند.

در یکسری موارد سعی بر پیدا کردن فرزندان قربانیان سازمان کرده و در حالی که آنها شناختی از سازمان نداشتند با امور انگیزشی آنها را به اشرف می کشاندند. به این ترتیب یکی از راه های جذب نیرو کشاندن نفرات به اشرف بود در حالی که آشنایی قبلی با سازمان و سوابق و مناسبات درون آنجا نداشتند.

راه دیگر جذب نیرو در کشورهای خارجی مخصوصا ترکیه به این ترتیب بود که در بین مسافرین و توریست های ایرانی بویژه نفراتی که دچار مسائل قانونی شده و یا مشکل مالی داشتند، اعضای آموزش دیده بدون معرفی موقعیت سازمانی خود در بین آنها رفته و افراد را تشویق به مسافرت با مقصد اشرف کرده و قول حل و فصل مشکلات آنها را می دادند.

در خیلی از موارد به آنها می گفتند: ما مسئله پول و پاسپورت را حل کرده و پس از مدتی شما را به کشور دلخواهتان می فرستیم. در ابتدای امر و در خارج از اشرف به هیچ عنوان از ماهیت تشکیلاتی سازمان و اهداف آن به نفرات چیزی نمی گفتند.

نفراتی که بدین گونه قاچاقی به اشرف فرستاده می شدند شناختی از سازمان و ماهیت درونی آن نداشتند و پس از رسیدن به اشرف و هنگامی که دیگر راه برگشتی نمی دیدند، آنها را به پذیرش فرستاده و شروع به آموزش های تشکیلاتی، سیاسی و ایدئولوژیک می کردند.

در این رابطه خیلی از نفراتی که بصورت خانواده بودند و در ترکیب یک زوج یا بیشتر به اشرف می آمدند، پس از آنکه به اشرف می رسیدند تازه متوجه می شدند که بایستی طبق قوانین سازمان طلاق بگیرند و از هم جدا شوند، این کار منشا خیلی از مشکلات روانی و عاطفی نفرات می شد و در مقابل عمل انجام شده قرار می گرفتند. خیلی وقت ها موضوع برای نفرات هیچ گاه حل نشده و باعث مشکلات زیادی می گردید.

یکی دیگر از شیوه های عضو گیری، تلاش برای جذب فرزندان اعضا در خارج کشور و فرستادن آنها به اشرف بود. این موارد شیوه عضوگیری سازمانی بود که در مجامع بین لمللی و مواضع بیرونی خود دم از آزادی خواهی می زد و اعلام می کرد به دنبال آزادی است.
شیوه عضو گیری عجیب و غریب و فریب و آدم دزدی. با این روش های فریبکارانه بسیاری از انسان ها در طی سال های بعد از ۸۰ اسیر شدند. البته این شیوه ها به شکل های مختلف از سال ۱۳۷۵ اجرا می شد.

جذب «رزمنده عراقی» “RA” و “KA”
به دنبال مسئله بحران جذب نیرو، رجوی شیوه دیگری به سرش زده و عنوان کرد که هر کس در معرض ایدئولوژی انقلاب مریم قرار بگیرد! قابل جذب است و مخصوصا نفرات عراقی، این استعداد را دارند.

رجوی با کبر و غرور بی مانندی این طرح را در یکی از جلسات درونی اعلام کرد که: از این پس در بین نفرات عراقی به جذب نیرو خواهیم پرداخت و از این همه نیروی انسانی می توانیم بهره ببریم. به راحتی می توانیم هزاران نیرو جذب و به سازمان اضافه کنیم!
در این راستا مراکز ماموریت یافتند برای جذب نیرو از مردم عراق، اقدام نمایند. هر مرکز با تلاش و تبلیغ فراوان سعی می کرد از بین کارگران و نفراتی که به اشرف تردد داشتند نیرو جذب نماید، البته تعداد جذب هر مرکز ماکزیمم ۲۰ الی ۳۰ نفر بیشتر نشد. به این افراد نام “RA” یعنی رزمنده عراقی داده شد.

طبق برنامه ریزی هایی که برای این افراد شده بود، قرار گذاشتند نیمی از روز را به آموزش ها و فنون نظامی گذرانده و نیم دیگر از وقتشان به آموزش های ایدئولوژی سازمان سپری شود. از آنجایی که این نفرات در اجتماع بزرگ شده و مانند اعضای سازمان، که سال ها ایزوله و جدا از خانه و خانواده و زندگی اجتماعی می زیستند؛ نمی توانستند باشند، به سرعت حوصله شان سر رفت و دلشان برای خانواده هایشان تنگ شد و زیر بار حتی یک آموزش و انقلاب مریم! نرفتند و با سرعت اقدام به ترک کمپ کردند.

این خط با شکست مواجه شد ولی به دلیل سرمایه گذاری تبلیغاتی و مالی که بر روی آن شده بود، پس از جمع بندی، آن را به مدلی جدیدتر تغییر دادند. به این ترتیب که مراکز هر چقدر می تواند نیرو از بین کارگران و مردم عراق با حقوق و مرخصی استخدام نماید. در شکل جدید، یک سری نیروها استخدام شدند و به آنها دوره آموزش نظامی و فنون دیگر داده می شد. نام سری جدید “KA” یعنی کارگر عراقی بود.

سپس آنها را ترخیص می کردند که به شهرهایشان بروند و در آنجا همچنان در ارتباط و استخدام سازمان باشند. این تاکتیک نیز پا نگرفت و در کمتر از یک سال پروژه جذب نیروی عراقی با شکست کامل مواجه شد. البته تعدادی از این نفرات در این سالیان به عنوان خبر چین در استخدام بخش اطلاعات سازمان باقی مانده و با دریافت مبالغی کلان به همکاری اطلاعاتی ادامه می دادند. با این حال بیش از هر کس دیگری برای رجوی به خوبی مشخص شد، کسی زیر بار ایدئولوژی او و فریب هایش نمی رود.

توضیح در مورد اردوگاه تیف در قرارگاه اشرف: با اشغال عراق توسط ارتش امریکا در سال ۲۰۰۳ از ۱۹ مارس تا ۱ مه ۲۰۰۳ (۲۷ اسفند ۱۳۸۱ تا ۲۸ اردیبهشت ۱۳۸۲) سقوط صدام، دولت آمریکا اقدام به ساختن یک اردوگاه موسوم به تیف در کنار قرارگاه اشرف، مقر اصلی سازمان مجاهدین کرد. ساکنان «تیف» اعضای جدا شده از مجاهدین بودند که باهماهنگی و نظارت ارتش آمریکا وارد این زندان می شدند.

مریم سنجابی از کتاب سراب آزادی

نوشته برگ هایی از تاریخ سیاه مجاهدین – تلاش برای جذب رزمنده عراقی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته کتاب”سراب آزادی” بقلم خانم مریم سنجابی منتشر شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.