هفت سال بعد با خروج نیروهای آمریکایی از عراق آمریکایی‌ها حفاظت اشرف را به نیروهای عراقی سپردند.

پس از حمله ۶ و ۷مرداد ۱۳۸۸ سازمان نیاز جدی به نظارت سازمان ملل در عراق (یونامی) داشت.

با توافقی که بین مجاهدین، آمریکا و سازمان ملل منعقد شد، در قبال خروج از لیست تروریستی آمریکا همه افراد باید از اشرف به کمپ لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بغداد منتقل می‌شدند. تحت نظارت کمیساریا طی چند مرحله گروههایی از اعضا به لیبرتی که محل ترانزیت به کشور ثالث بود، انتقال داده شدند. صد و یک نفر از مجاهدین برای حفاظت از اموال در اشرف باقی ماندند که طی حمله‌ای در ۱۰ شهریور ۹۲تعداد ۵۲نفر کشته و ۷نفر به گروگان گرفته شدند. باقیمانده نفرات به لیبرتی منتقل شدند.

در لیبرتی سران مجاهدین یک برخورد دوگانه و متناقض با استقرار و نظارت کمیساریا داشتند. از طرفی صرف وجود و استقرار کمیساریا که حمایت سازمان ملل از ساکنان را در قبال حملات مشروعیت می‌داد، را الزامی می‌دانستند. ولی از طرفی دیگر چون مسعود رجوی لیبرتی را پلی به سوی تهران قلمداد می‌کرد و بر طبل جنگ می‌کوبید، و برعکس آن بسیاری از نفرات از طریق مصاحبه با کمیساریا به کشورهای ثالث از سازمان جدا می‌شدند، بنای مخالفت با کمیساریا و نظارت بر کمپ و افراد را گذاشت تا مانع ریزش بیشتر نفرات شود.

بعد از حملات مکرر موشکی به لیبرتی و کشته و مجروح شدن بسیاری از اعضا، رجوی از حرف خود که لیبرتی را پلی به سوی تهران می‌دانست، کوتاه آمد. با توصیه دولت وقت آمریکا آلبانی پذیرفت که مجاهدین را بصورت سازمانی به‌عنوان پناهنده بپذیرد.

انتقال از عراق به آلبانی با کنترل و نظارت کمیساریا طی چندین مرحله با چارتر صورت گرفت. در این انتقال و استقرار که رجوی آنرا هجرت بزرگ و برای جنگ بیشتر می‌نامید، کمیساریا نقش مهمی داشت و رجوی باید سپاس گذار می‌بود.

با آمدن همه نفرات به آلبانی و استقرار در منطقه مسکونی کاشار در حومه تیرانا، کمیساریا دفتر خود را برای نظارت و تسهیل در استقرار نفرات و رسیدگی به درخواست و شکایات نفرات در کاشار ایجاد کرده بود.‌

در مجتمع آپارتمانی کاشار که مجاهدین به آن مفید می‌گفتند و مکانی دیگر بنام گیتی که قبلاً اجاره کرده بودند، مستقر بودند.

از آنجایی که اعضا بعد از سالها به محیط بازتری در تیرانا از کمپ اشرف و لیبرتی دست یافته بودند و با دیدن زندگی مردم و داشتن آزادی بیشتری از زمانی که در عراق بودند، تردد نفرات دونفره به شهر و استفاده از اینترنت برای تماس با خانواده‌ها، هر روز تعدادی فرار یا درخواست جدایی می‌کردند. نفرات جداشده از طرف کمیساریا حمایت شده و با اسپانسری کمیساریا، برای رفتن به دیگر کشورهای اروپایی تسهیلات پناهندگی دریافت می کردند. رجوی‌ها که استفاده خود را در عراق و در انتقال‌ها و حفاظت از کمیساریا و سازمان ملل کرده بودند، و به قول معروف خرشان از پل گذشته بود. و هم اینکه می‌دیدند هر روز ریزش نیرو دارند و از طرف کمیساریا حمایت می‌شوند مخالفت خود را با کمیساریا علنی کرده و افرادی را وادار به مجادله با کارکنان کمیساریا می‌کرد و خواهان خروج کمیساریا از مجتمع مفید می‌شدند. النهایه بطور کامل قطع رابطه کردند. تا به خیال خود بتوانند از جدا شدن و فرار نفرات که کمیساریا را تنها پشتوانه و امید خود برای حمایت در آلبانی و انتقال به کشورهای اروپایی می‌دیدند، ممانعت کنند.

بعد از تعطیلی دفتر کمیساریا محدودیت‌ها روز بروز بیشتر می‌شد. در خیابانهای منتهی به آپارتمان ها سیطره و راهبندان ایجاد کردند. ترددات سه نفره شد. نشست‌های ایدئولوژیکی چند برابر شد. دیدند این محدودیت‌ها چاره کار نیست لذا با خرید فوری زمینهای زراعی در روستای مانز در دورس شروع به ساختمان‌سازی کردند تا نفرات را هر چه زودتر همانند اشرف و لیبرتی در یک‌ محیط بسته و محصور شده با سیاج تحت کنترل قرار دهند و با نشست‌های انقلاب برای شستشوی مغزی مانع از ریزش بیشتر افراد شوند.

نفرات را با عجله و در سرمای زمستان و باران‌ مستمر و گل و لای در ساختمانهای نیمه‌تمام و‌ چادرها و با محدودیتهای زیاد و بدون امکانات کافی و سرویس‌های بهداشتی و … در زندانی دیگر اینبار موسوم به اشرف‌ سه اسکان دادند.

نفرات که تحت حفاظت کمیساریا به آلبانی آمده بودند، تنها پشتوانه خود را با کارشکنی سران مجاهدین  از دست دادند. اما ما شاهد بودیم و هستیم که نفرات زیادی از زندان اشرف سه جدا یا فرار کردند و زندگی آزاد را انتخاب کردند.اکنون گرچه کمیساریایی برای حمایت از افراد جداشده یا فراری در میان نیست، اما جای بسی خوشبختی و امیدواری است که انجمن نجات آلبانی که متشکل از اعضای نجات‌ یافته از اسارت‌گاه رجوی و همچنین حامیان و دوستان آلبانیایی می‌باشد، به یمن حمایت مادی و معنوی مادران و پدران دردمند و دیگر اعضای خانواده‌های چشم‌ انتظار برای دیدار و آزادی عزیزان گرفتارشان، در دسترس و در خدمت دوستانی هست که خود را از اسارت نجات دهند.

بیجار رحیمی – آلبانی – تیرانا

نوشته چرا رجوی با کمیساریای عالی پناهندگی در آلبانی قطع رابطه کرد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من بعد از مدتی درخواست جدایی ام را به مسئولین مربوطه در کمپ دادم. بعد از چند نشست که تلاش کردند مرا متقاعد کنند که از سازمان جدا نشوم، النهایه مجبور شدند که با درخواست من موافقت نمایند. مرا بدون دادن یک سنت پول و بعد از بازرسی های شدید به بیرون از کمپ هدایت کردند. من توسط چند نفر از دوستانم که قبل تر از من جدا شده بودند به کمیساریا مراجعه کردم و درخواست ملاقات دادم که با درخواستم موافقت شد و بعد از مصاحبه ای که داشتم مرا به یک هتل منتقل کردند و حدود یک هفته در آن هتل اقامت داشتم . هزینه های هتل تماما بر عهدۀ کمیساریا بود. بعد از یک هفته مرا به یک آپارتمانی منتقل کردند که در آنجا کسانیکه قبل تر از من جدا شده بودند مستقر بودند.

کمیساریا واقعا کمک میکرد. حتی به افراد ماهانه هزینه های زندگی شان را می پرداخت، زیرا کسانی بودند که نمی خواستند از سازمان هزینه بگیرند، ولی من در ابتدا به درخواست خودم هزینه هایم را بعد از حدود دو ماه از سازمان گرفتم. تا اینکه به ایران برگردم. البته اگر میدانستند که میخواهم به ایران برگردم هیچ هزینه ای پرداخت نمی شد.

کمیساریا بعد از مدتی ناگهان تمام سیاست هایش تغییر کرد و به افرادی که از سازمان جدا شده بودند گفت که از این به بعد نمی تواند هزینه کسی را متقبل گردد زیرا دیگر بودجه ای ندارد و از مرکز به آنان آنقدر بودجه داده نمی شود که آنان بتوانند کسی را ساپورت نمایند. لذا اگر کسی هزینه میخواهد باید به سازمان مراجعه کند! آنان می گفتند که در تعهدات سازمان مجاهدین خلق به کمیساریای عالی پناهندگان و دولت آلبانی و اتحادیه اروپا آمده است نفراتی که از سازمان مجاهدین خلق جدا می شوند را باید کمک کرده و هزینه های زندگیشان را بپردازد و رهبری سازمان هم این تعهد را پذیرفته است. لذا باید با سازمان تماس گرفته و درخواست خود را مطرح کنید، آنان یعنی مسئولین سازمان به ما اطمینان خاطر داده اند که هزینه های افراد را بپردازند!

اما موضوع به اینجا ختم نمی شد زیرا همۀ کسانیکه از سازمان جدا شده بودند فهمیدند که یک معامله ای در کار است و کمیساریا کم کم در حال عقب نشینی است تا افراد را به سمت سازمان هُل دهد که بروند و ارتباط خود را با سازمان برقرار نمایند. این داستان به ارتباط سازمان با آمریکا بر میگشت که سفارت آمریکا در حال انجام پروژه ای بود تا دست کمیساریا را از امورات سازمان کوتاه نماید. بخوبی روشن بود که لابی های سازمان در وزارت خارجۀ آمریکا در حال کار بودند تا دست بستگیهای سازمان و رهبری آن را رفع کنند. آنها می خواستند کسانیکه جدا شده اند را از تنگدستی خارج نماید تا رهبری سازمان بتواند روی کسانیکه از سازمان جدا شده اند کنترل بیشتری داشته باشد. هدف هم یک چیز بیشتر نبود، با فشار مالی رهبری سازمان بتواند افراد جدا شده را تحت فشار قرار دهد تا از آنان دو چیز بخواهد :

اول اینکه هیچگونه ارتباطی با سفارت ایران برقرار ننمایند تا خواهان بازگشت به کشورشان شوند .

دوم اینکه از افراد جدا شده برای اهداف جاسوسی خود استفاده نماید.

بدین ترتیب بود که کمیساریا کم کم خود را کنار کشید زیرا زیر یک فشار سیاسی از سمت آمریکا و وزارت کشور آلبانی بود وگرنه هیچ نیرویی توان بازدارندگی کمیساریا در خصوص پناهندگان را نداشت. لازم به ذکر است که وزیر کشور آلبانی توسط سازمان اغفال شده و با گرفتن رشوه های سنگین جداشدگان را زیر فشار گذاشته بود. در همین رابطه هم بود که دفتری از وزارت کشور آلبانی با نام ” رمسای ” در تیرانا که فعالیت داشت نیز بدنبال کمیساریا اعلام کرد که فعالیت های انساندوستانه خود را خاتمه داده و بسته می شود!

این دفتر ( رمسای ) هر چند تحت نظر وزارت کشور آلبانی فعالیت داشت ولی در همکاری تنگاتنگی با کمیساریا بود. از جمله رسیدگی به محل اسکان جدا شدگان، مسائل پزشکی و رفت و آمد آنان . اینها مجموعه اخباری بود که اصلا برای جداشدگان خوشایند نبود و آنان را زیر فشار قرار میداد تا در نزد سازمان دست بالا کرده و خود را تسلیم خواسته های رهبری سازمان نمایند.

اعتراض ها علیه کمیساریا در آلبانی شکل گرفت و تعدادی جلوی ساختمانی که کمیساریا در آن مستقر بود تجمع کرده و خواستار حمایت کمیساریا از آنان شدند ولی کمیساریا اعلام کرد که دفتر خود را در آلبانی بسته است و تعداد خیلی محدودی از آن سازمان باقی مانده اند تا حافظ منافع کمیساریا در آلبانی باشند و دیگر در امور پناهندگان دخالتی نخواهد داشت زیرا دولت آلبانی قانونی به اسم ” پناهندگی ” ندارد!

از اینرو بود که بعد از بسته شدن دفتر کمیساریا و دفتر رمسای سازمان به یک برگ برنده دست یافت و جداشدگان مجبور شده بودند تا به دفتری که در تیرانا از سوی سازمان فعالیت می کرد مراجعه کرده و خواهان هزینه های زندگیشان شوند، درمقابل سازمان از آنان درخواست تعهدات کتبی کرده بود که به روشنی دو خواسته ای که در فوق اشاره کردم قید شده بود یعنی التزام به اینکه به هیچ وجه به ایران نباید برگردند و از سویی هر فعالیتی ضد سازمان را باید گزارش نمایند.

و اینگونه بود که سازمان توانست توسط لابی های خود در وزارت خارجۀ آمریکا و عناصری از وزارت کشور آلبانی پروندۀ کمیساریا را در آلبانی ببندد و جدا شدگان را به زیر سیطره و کنترل خود درآورد.

پایان

بخشعلی علیزاده

نوشته کمیساریای عالی پناهندگان در کمپ لیبرتی و اشرف ۳ – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همین جا خدمت شما عرض کنم که واقعا سازمان و تمام رهبرانش ( ریز و درشت ) معتقدند که اگر کسی با سازمان همکاری و همراهی نکند پس یعنی که در حال پیشبرد اهداف رژیم ایران است، چه کاخ سفید باشد چه کاخ کرملین و یا همین کمیساریای عالی پناهندگان. اصلا برای خودشان هیچ منطقی ندارند، کسی و یا کسانی که با مجاهدین مخالف هستند لاجرم باید در خدمت اهداف حکومت ایران باشند، هر جایی که کم بیاورند سریع همین حرف را تکرار می کنند: در خدمت حکومت ایران هستند و یا بعبارت ساده تر که میگویند: مزدوران وزارت اطلاعات ایران!

فکر کنم این تناقض را خیلی ها فهمیده باشند و نیازی به توضیح بیشتر ندارد، خواستم عرض کنم که در این جا هم که کمیساریای عالی پناهندگان داشت به وظایف انسانی اش عمل میکرد رهبران سازمان انگ ماموران وزارت اطلاعات ایران را در خصوص کارمندان کمیساریای عالی پناهندگان بکار میبردند.

موضوعی که در داخل تشکیلات هم تبدیل به مضحکه شده بود و البته از طرفی تبدیل به تناقض بسیار بزرگ شده بود همین بود که افراد در درونشان این مسئله ایجاد شده بود که اگر حرف رهبران سازمان درست باشد یعنی که کمیساریای عالی پناهندگان مامورین وزارت اطلاعات ایران هستند پس باید نتیجه گرفت که حکومت ایران و به تبع آن وزارت اطلاعات ایران چقدر قدرتمند است که هر کسی را در هر جایی که دوست داشته باشند بخدمت می گیرد و منافع خودشان را تامین می کند، حتی زیر گوش ما در کمیساریا که مدام با آنها درارتباط هستیم!

به هر حال این واژه “مزدوران وزات اطلاعات ” را قطعاً که زیاد شنیده اید، در این رابطه هم استثنایی وجود نداشت و هر جا که کم می آوردند از این واژه استفاده میکردند و تلاش بر این بود که نمایندگان کمیساریا و کل کمیساریای عالی پناهندگان را جاسوس قلمداد کرده تا اعضای سازمان را از کمیساریا بترسانند، تا گرایش به سمت نمایندگان کمیساریا قطع شده و یا حداقل کاسته شود.

بدین ترتیب بود که در هماهنگی های کمیساریا قرار بر این شد که من به همراه حدود دویست نفر دیگر به آلبانی منتقل شویم.
حداکثر بار مجاز قرار بر بیست کیلوگرم بود و هیچکس نمی توانست بار بیشتری ببرد. وقتی مسئولین سازمان دیدند که من روی موضع خودم ایستادگی کرده ام لاجرم ترتیبات انتقال من و بقیه فراهم گردید. در یک نشستی که خانم مژگان پارسایی برای همان تعدادی که قرار شده بود منتقل شوند گفت: اصل بر این است که ما عراق را ترک نکنیم و این خواسته رهبری سازمان است ولی به دلایلی که میدانید ( فشارهای بین المللی ) قرار شده است که نفرات به ترتیب به آلبانی منتقل شوند. رهبری هم در این خصوص خیلی قیمت سنگینی پرداخت کرده است تا جان اعضایش را نجات دهد! در همان نشست باز به صورت جمعی گفته شد که اگر کسی نخواهد برود بگوید تا ما مسائلش را حل کنیم که من دیدم هیچکس از آن نفرات از رفتن منصرف نشده بودند و این بسیار برای رهبری سازمان گران تمام می شد که میدیدند کسی متمایل به ماندن در لیبرتی و عراق نیست.

موقع رفتن از کمپ لیبرتی گفته شد که نفری دویست دلار پول تو جیبی داده می شود تا اگر نیاز بود خرج کنید. به من و بقیه دویست دلار داده شد و روز انتقال به خروجی کمپ لیبرتی رفته و بعد از بازرسی بسیار شدید توسط اتوبوس هایی که کمیساریا آورده بود به فرودگاه بین المللی بغداد رفته و آنجا با کلی مسائل بالاخره سوار هواپیما شدیم و خروج از عراق کلید خورد.

به خوبی به یاد دارم که وقتی هواپیما از زمین کنده شد بخودم گفتم خداحافظ عراق، خداحافظ تمام بدبختیهایی که کشیدم، لحظات بسیار فرح بخشی بود، لحظات باور نکردنی رفتن از جهنم عراق، هیچگاه فراموشم نمی شود. همانطور که قبلا عرض کرده بودم هواپیما متعلق به خطوط هوایی کشور اوکراین بود، خلبان در هنگام پرواز خودش را معرفی کرد که من آنجا متوجه شدم که هواپیما متعلق به اوکراین است. بصورت معمول اگر از عراق کسی میخواست به آلبانی برود باید ابتدا به کشور ترکیه میرفت و از آنجا با تغییر هواپیما به آلبانی پرواز میکرد ولی بر اساس توافقاتی که انجام شده بود هواپیما مستقیم از بغداد به آلبانی و شهر تیرانا پایتخت آلبانی رفت. صبح بود که هواپیمای ما در فرودگاه تیرانا به زمین نشست. در قسمت چک مسافرین بعد از انجام شناسایی و انگشت نگاری به اتوبوس هایی منتقل شدیم که منتظر ما بودند. نفرات کمیساریای مستقر در آلبانی نیز در حال انجام وظایف انسانی خودشان بودند تا مسائل ما زودتر حل گردد و ما را به محلی که قرار بود منتقل کنند.

اتوبوس ها ما را به یک کمپ در تیرانا منتقل کردند، بعدا متوجه شدم که این کمپ متعلق به وزارت کشور آلبانی بوده و نفرات انتقالی سازمان ابتدا به آنجا برده می شوند. در داخل کمپ مسئولین آلبانیایی کمپ به ما خوش آمد گفته و در آنجا هر ده نفر به یک اتاق راهنمایی شدند. در قسمتی از کمپ نیز که تقریبا گوشه بود کسانی بودند که از قبل درخواست جدا شدن از سازمان را داده بودند. جالب است که بدانید بلافاصله بعد از استقرارمان مسئولین سازمان مراجعه کرده و گفتند پول هایی که در عراق به شما داده شده است را تحویل بدهید! تازه ما متوجه شدیم که کسی دلش به حال ما نسوخته، بلکه سازمان از این طریق داشت منابع مالی خود را به خارج از عراق منتقل میکرد.

حدودا سه ماه در آن کمپ بودیم، امکانات محدودی داشت، از سایر کشورهای دیگر بویژه از آفریقا تعدادی بودند، همچنان از کشور سوریه و عراق نیز تعدادی حضور داشتند که همگی منتظر تعیین تکلیف خودشان بودند. در زمانی که آنجا بودیم برخی چهره های آمریکایی یکبار به دیدن ما آمدند که توسط سازمان برایشان برنامه پذیرایی مفصلی تدارک دیده شد. یکبار هم معاون وزارت کشور آلبانی برای بازدید آمده بود که از ایشان و هیات همراهش استقبال گرمی به عمل آمد. همان جا من فهمیدم که ارتباطاتی بین سازمان و وزارت کشور در حال شکل گرفتن است و سازمان توانسته است از آنان در راستای اهدافش کمک بگیرد البته فی سبیل الله نبود و طبق معمول دلارهای آمریکایی هر کسی را از خود بیخود میکرد بخصوص در کشوری مثل آلبانی که فقر بیداد میکرد.

جالب است بدانید که در آلبانی مردم و دولت آلبانی احترام خاصی به آمریکایی ها میگذاشتند و از آنان به گرمی استقبال میشد. به هر حال بعد از مدتی ما را به یک کمپ دیگر که ظاهرا سازمان آنجا را اجاره کرده بود منتقل کردند. در آنجا به صورت نوبه ای قرار شده بود که کمیساریا با اعضای منتقل شده دیدار داشته باشد، رهبران سازمان هر کاری کرده بودند که نفرات کمیساریا را مجبور نمایند تا برای دیدار با اعضای سازمان به داخل کمپ بیایند ولی موفق نشده بودند و نمایندگان کمیساریا قبول نکرده بودند.

اولین باری که قرار شد ما به دیدار نمایندگان کمیساریا برویم جلسه توجیهی گذاشته شد. در آن جلسه گفته شد که نمایندگان کمیساریای مستقر در آلبانی با نفراتی که ما در عراق دیده بودیم خیلی فرق دارند و مثل آنهایی که در عراق بودند مزدوری رژیم ایران را نمیکنند. گفته شد که کلا خط کمیساریای مستقر در آلبانی کمک به سازمان است و اهداف ما را بیشتر و بهتر از کمیساریایی که در عراق با آنها سر و کار داشتیم درک میکنند. در آن جلسه توجیهی گفته شد هر کاری کرده اند که کمیساریا به کمپ بیاید آنان قبول نکرده اند و دیدارها به صورت خصوصی در محلی که متعلق به کمیساریا است انجام خواهد گرفت.

وقتی من به همراه تعدادی برای مصاحبه رفتیم و نوبت به من رسید ابتدا چک هویت فردی انجام شد و سپس اولین سوالی که از نفرات شد این بود که آیا قصد دارد در سازمان بمانید؟!

خب وقتی من این سوال را شنیدم احساس خوبی پیدا کردم و بلافاصله گفتم نخیر، من نمی خواهم در سازمان بمانم و اینرا در عراق نیز به همکاران شما گفته ام و دنبال انتقال به کشوری هستم که برایم امن باشد و به من قول داده شده بود که اینکار انجام خواهد شد.

متاسفانه در آنجا این امکان فراهم نبود که بخواهم همانجا اعلام جدایی کرده و دیگر به کمپ برنگردم. اما اصل حرفم را گفتم و آنان گفتند که باید خودتان اقدام به جدایی کرده و از کمپ خارج شوید تا بعدا مسائل شما حل و فصل گردد.

احساس میکردم که نمایندگان کمیساریای عالی پناهندگان از طرفی زیر فشار هستند نفراتی که قصد خروج از سازمان را دارند را فعلا نپذیرند تا بعد ببینند چکار می شود کرد. لذا درخواستی که من دادم مورد قبول واقع نشد و گفته شد فعلا این امکان برایشان فراهم نیست که پذیرای کسی باشند!

ادامه دارد…

بخشعلی علیزاده

نوشته کمیساریای عالی پناهندگان در کمپ لیبرتی و اشرف ۳ – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از تشکیل دولت های مختلفی که در عراق بعد از صدام حسین سر کار آمدند احکام دادگاه های متعددی مبنی بر اخراج سازمان مجاهدین خلق از عراق صادر شد ولی هر بار این احکام به دلایلی که در آن زمان ها وجود داشت یا به عقب می افتاد و یا با دخالت های منطقه ای و بعضا بین المللی اجرایی نمی شد تا اینکه در زمان دولت آقای نوری مالکی این احکام شکل جدی تری بخود گرفت تا جایی که در چند نوبت به درگیری نظامی بین نیروهای عراقی و ساکنین قرارگاه اشرف منجر شد.

بعد از تصمیم قاطع برای اخراج سازمان مجاهدین از خاک عراق در زمان آقای نوری مالکی احکام دیگری صادر شد مبنی بر دستگیری تعدادی از سران سازمان مجاهدین خلق که اوضاع را بسیار برای رهبری سازمان پیچیده تر کرد.

حکم دستگیری سران این فرقه در دستور کار دولت مالکی قرار گرفت و به جد دنبال می شد. در این بین باز سیاست های رهبری فرقه روی این متمرکز گردید که به هر شکل ممکن احکام صادره از دادگاه های عراق را یا باطل کند و یا به تاخیر بیندازد، لذا تا می توانستند با کارشکنی های به ظاهر قانونی این انتقال را به تاخیر انداختند.

مسعود رجوی در این خصوص زیرکی خاصی داشت، از سویی در شعارهای بیرونی خود میگفت که هواپیما بیاورید و ما را به یک کشور ثالث و امن منتقل کنید و از سویی رو به اعضای سازمان میگفت که “چو اشرف نباشد تن من مباد”! یعنی به هیچ وجه نباید اشرف را تخلیه و ترک نمائیم! همین شعارها باعث می شد که درگیرهای فزاینده ای ایجاد گردد که موجب خونریزی های زیادی شد.

شاید برای افراد بیرونی تشکیلات سازمان این زیرکی زیاد برجسته نبوده و به چشم نمی آمد و اتفاقا اینگونه وانمود می شد که رهبری سازمان قصد خروج از عراق را دارد و این دولت عراق است که به حق و حقوق اولیه ساکنین احترام نمی گذارد و کار شکنی در انتقال به یک کشور دیگر را موجب می شود.

ولی ما که در تشکیلات سازمان بودیم بخوبی می فهمیدیم که رجوی به هر کاری دست میزند تا اشرف را خالی نکند، به همین خاطر درگیریها بوجود آمد و باعث جان باختن تعدادی از ساکنین قرارگاه اشرف شد و تعداد زیادی زخمی و مجروح شدند، همۀ اینها به این خاطر بود که رجوی کمپین مظلوم نمایی خود را در انظار و افکار عمومی برجسته کرده و لاجرم در قرارگاه اشرف باقی بماند، اما اعضای سازمان واقعا از این موش و گربه بازیهای مسعود رجوی خسته شده بودند و دیگر نمی خواستند با دولت عراق درگیر شوند و خونشان به هدر برود. این تناقضات در نشست هایی که برگزار می گردید به وضوح توسط اعضا بیان می شد ولی کو گوش شنوا ؟!

تا این که بعد از درگیری فروردین سال 1390 کمیساریای عالی پناهندگان به این قضیه ورود کامل کرد، به نظر می آمد که سفارت آمریکا در این ماجرا نقش موثری داشت چون هر از چند گاهی آمریکایی ها به بهانه هایی به اشرف آمده و بازدید میکردند. تا جایی که بالاخره به رهبری مجاهدین گفته شد که از این به بعد مسئولیت هر خونریزی بر عهدۀ رهبری سازمان است . اینجا بود که فشارهای سیاسی باعث شد که رجوی تصمیم به تخلیه اشرف بگیرد و به جایی برود که ترتیبات انتقال از آنجا عملی گردد. کمیساریای عالی پناهندگان اسم آن نقطه را ” سرپل انتقال به کشور ثالث ” گذاشت و بعد از کلی رفت و برگشت قرار بر این شد که ساکنان اشرف به جایی در منطقه سبز بغداد که نزدیکی فرودگاه بین المللی بغداد بود منتقل شده و از آنجا به کشور ثالث موهومی که گفته می شد منتقل شوند.

در این وانفسا داستان های زیادی رخ داد که در این مختصر نمی گنجد و بنده لاجرم بصورت اجمالی اشاره میکنم و میگذرم .
از این به بعد بود که کمیساریای عالی پناهندگان خیلی پر رنگ در اذهان ساکنین اشرف به نظر آمد و همچون فرشته ای که برای نجات جان اعضای سازمان تلاش میکرد، قدردانی میشد، البته نه از طرف رهبری سازمان بلکه از طرف اعضای سازمان که بازیچۀ سیاست های کثیف مسعود رجوی شده بودند.

قرار بر این شد که به منطقه ای در نزدیکی فرودگاه بغداد موسوم به ” کمپ لیبرتی ” که سابقاً محل استقرار بخشی از نیروهای آمریکایی بود رفته و از آنجا به ترتیب اولویت منتقل شوند.

بعد از انتقال ساکنین کمپ موسوم به اشرف به کمپ لیبرتی یک وظیفۀ مبرم و خطیری بر دوش  کمیساریای عالی پناهندگان افتاد. این ارگان بعد از انتقال ساکنین اشرف به کمپ لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بین المللی بغداد پر رنگ تر شده و ساکنین کمپ لیبرتی خیلی با این ارگان سر و کار داشتند و به جرات باید گفت که کمیساریای عالی پناهندگان تبدیل به نقطه امید و اتکای ساکنین کمپ لیبرتی شده بودند زیرا با فشارهایی که سران فرقۀ رجوی به ساکنین اشرف وارد میکردند تنها جایی که می شد نور امید در آن مشاهده کرد کمیساریای عالی پناهندگان بود .

کمیساریای عالی پناهندگان ملاقات های خصوصی را در بیرون از کمپ لیبرتی ترتیب داده بود، این امکان برای هر شرکت کننده ای کاملا امن بود و گفته می شد که بدون هیچگونه نگرانی از عواقب این ملاقات ها حرفهایتان را بزنید، به کسانی حرف هایتان را بزنید که قابل اعتماد هستند. هر کسی که به بیرون از کمپ لیبرتی منتقل می شد مصاحبه خصوصی با نمایندگان کمیساریای عالی پناهندگان انجام میداد، بعد از هر مصاحبه فرد مصاحبه شونده دنیایش تغییر پیدا میکرد و میدانست که این دیدار و مصاحبه یک نور ضعیفی در انتهای تونل نا امیدی است که سرانجام به دنیای دیگری که شامل و حامل آزادی است ختم خواهد شد. بنابر این استقبال از این مصاحبه ها بسیار زیاد بود و هر کسی در خلوت خودش منتظر بود که اسمش از طرف نمایندگان کمیساریا به مسئولین سازمان داده شده تا برای مصاحبه با کمیساریای عالی پناهندگان فرا خوانده شود.

در این مصاحبه های خصوصی هر کسی که واقعا از کمیساریای عالی پناهندگان کمک خواسته بود مورد حمایت آنان قرار میگرفت و در تاریخی معین از جهنم لیبرتی که رجوی ساخته بود فرار می کرد. در این بین هر چند انتقال اعضای سازمان از لیبرتی به یک کشور دیگر صورت اجباری بخود گرفته بود ولی کارشکنی های رجوی و سران فرقه کماکان ادامه داشت و اجازه نمیداد که این انتقال ها با سرعت و قوت انجام گردد و چون لیبرتی یک هدف مستعدی برای نیروهای متخاصم با سازمان بود به دفعات مورد هدف موشک های متخاصمین قرار گرفت. علاوه بر انهدام تاسیسات موجود در کمپ توسط آن موشک ها تعدادی نیز کشته و مجروح شدند. بنابراین هر کسی که در کمپ لیبرتی حضور داشت بشدت تمایل به فرار از آن جهنم در خود حس میکرد تا در کمترین زمان از آن جهنم خود را خلاص نماید.

لذا کمیساریای عالی پناهندگان هر کسی را که در مصاحبه هایش خواسته بود تا زودتر از آن جهنم خلاصی پیدا کند کمک کرده و در اولویت انتقال قرار میداد. این اولویت شامل حال خود من شد زیرا در مصاحبه هایم چند بار مطرح کرده بودم که میخواهم به یک کشور دیگر بروم و از نمایندگان کمیساریا کمک خواسته بودم. لذا توانستم به کمک کمیساریای عالی پناهندگان در سری دوم انتقال های خاص و ویژه به آلبانی منتقل شوم، هر چند که سران سازمان تلاش میکردند هر کسی را که از طرف کمیساریا اسم برده شده بود که برای انتقال حضور پیدا کند منصرف نمایند و با بهانه های واهی که مثلا چند تا مریض داریم که حالشان وخیم است و تو نرو و اجازه بده که به جای تو یکی از آنها برود، او را منصرف کنند.

و چه بسا طرفی را که سران سازمان میخواستند بفرستند مریض نبود و از مهره های مهم بود که به بهانه مریضی و با پرونده سازی های مجعول او را در انتقال به آلبانی جلو می انداختند . منتها کمیساریا اول کسانی را می فرستاد که خودش دست چین کرده بود و آن افراد کسانی بودند که خودشان کمیساریا را متقاعد کرده بودند که نمی خواهند در جهنم لیبرتی بمانند، آنجایی انتقال فرد کنسل می شد که خودش حضوری به نمایندگان کمیساریا بگوید که از رفتن فعلا منصرف شده و جایگزینی بجایش در نظر گرفته شود.

شخص مسعود رجوی و بدنبال او مریم رجوی و سایر مسئولین ریز و درشت فرقه خود را درگیر چالشی کرده بودند به نام ” کمیساریای عالی پناهندگان”!

زیرا کمیساریا مدام خط سرخ های سازمان را نادیده میگرفت و تمام هم و غمش این بود تا به ساکنین کمپ لیبرتی کمک و امدادرسانی نماید، از این رو درگیر شده بودند و از نظر رجوی کمیساریا و نمایندگانش در کمپ لیبرتی تبدیل به دشمنان بالفعل سازمان شده بودند زیرا در حال امداد رسانی به افراد سازمان بودند.

همه اینها را گفتم که شما را به این نقطه برسانم که کمیساریای عالی پناهندگان چقدر نقش مهمی در زندگی ساکنین کمپ لیبرتی داشت و تا انتقال آخرین نفر از عراق به آلبانی مدام در جنب و جوش بود و واقعا باید از آنها یک تشکر اساسی انجام میشد.

ادامه دارد…

بخشعلی علیزاده

نوشته کمیساریای عالی پناهندگان در کمپ لیبرتی و اشرف ۳ – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.