گروه تروریستی مجاهدین خلق، فرقه جنایت‌کاری که دستش به خون ۱۷ هزار شهروند ایرانی آلوده است، در شرایطی شصتمین سال شکل‌گیری منحوس خود را به نظاره نشسته است که به استناد گزارش‌های رسانه‌ای و مدارک مستند در حالت احتضار به سر می‌برد.
این گروه که در ۱۵ شهریور ۱۳۴۴ تاسیس شد، از سال ۱۳۶۰ خصومت و عناد ذاتی خود با مردم و کشور ایران را با اعلام ورود به فاز مسلحانه آشکار کرد.

در کارنامه این فرقه جنایت‌کار ارتکاب فاجعه‌های تروریستی متعددی ازجمله انفجار دفتر نخست‌وزیری ثبت شده است.

ترور و جنایت را می‌توان فقط بخشی از ماهیت و هویت گروه تروریستی مجاهدین خلق دانست؛ چراکه کارنامه این گروه صفحه‌های متعددی از خیانت علیه مردم و کشور ایران را در خود جای داده است.

گروه تروریستی مجاهدین خلق پس از آن که با دست رد مردم ایران بر سینه خود برای ادامه حضور در کشور مواجه شدند، در سال ۱۳۶۴ به عراق تحت کنترل رژیم بعث رفتند؛ این آوارگی مقدمه‌ای برای آشکار شدن خیانت‌های مزدورانه آن‌ها بود.

همراهی، همکاری و همدستی مجاهدین خلق با صدام در جریان جنگ تحمیلی علیه ایران، پرده‌های خیانت‌کارانه‌ مختلفی را از ماهیت جنایت‌کارانه این گروه آشکار کرد.

مزدوری و وطن فروشی گروه تروریستی مجاهدین خلق علیه مردم و کشور ایران همواره ادامه داشته است؛ آن‌ها در برهه‌های زمانی مختلف به استخدام بازیگران ضدایرانی ازجمله مدعیلت غربی حقوق بشر درآمده و تلاش کردند در ازای دریافت حمایت یا حتی مشتی پول، خدمات مزدوری خود را برای تامین اهداف نامشروع کارفرمایان خود ارائه کنند.

نقطه اوج مزدوری گروه تروریستی مجاهدین خلق، همراهی آن با رژیم صهیونیستی در تجاوز آشکار به ایران در خرداد ۱۴۰۴ بود؛ همراهی که نتیجه سال‌ها خیانت به کشور و مردم ایران در موضوع هسته‌ای صلح‌آمیز قابل بررسی است.

شاید همکاری گروه تروریستی مجاهدین خلق با موساد رژیم صهیونیستی را بتوان به‌عنوان تاریک‌ترین فصل تاریخ این گروه نشانه‌گذاری کرد.

شصتمین سال شکل‌گیری این گروه تروریستی در حالی فرا رسیده است که رسانه آلبانیایی گزتا ایمپکت به‌تازگی در گزارشی شرایط این گروه مستقر در اردوگاه اشرف ۳ در مانزا شهر دورس را این‌گونه تشریح کرد:

گروه تروریستی مجاهدین خلق چیزی بیش از یک گروه ورشکسته و بی‌آبرو نیست؛ این گروه محل تجمع افراد بزدل و پیرمرد‌های گرفتارشده در آلبانی است.

در سال‌های اخیر، بحران در اردوگاه اشرف ۳ گروه تروریستی مجاهدین خلق در آلبانی به اوج خود رسیده است؛ در عین حال، گزارش‌ها حاکی از افزایش تنش‌ها بین اعضای عادی و سرکردگان گروه تروریستی مجاهدین خلق است و برخی از بحث‌های داخلی اذعان می‌کنند که این گروه در آستانه فروپاشی ساختاری است.

گروه تروریستی مجاهدین خلق آینده‌ای ندارد و به‌ عنوان گروهی در حال مرگ فقط با بودجه خارجی زنده مانده است؛ ماشین لابی‌گری مجاهدین خلق زیر بار دروغ‌های خودش در حال فروپاشی است و حتی در اروپا، جایی که این گروه زمانی به نفوذ خود می‌بالید، اکنون به‌عنوان چیزی بیش از یک گروه فشار و مزدور شناخته نمی‌شود.

گزارش یادشده در کنار دیگر گزارش‌های مربوط به وضعیت جاری گروه تروریستی مجاهدین خلق با آشکار کردن بحران‌های درهم تنیده داخلی و خارجی آن، نشان می‌دهند که این گروه به پایان کار خود رسیده است.

پایان کار مجاهدین خلق در حالی فرا رسیده است، میراثی جز خیانت و جنایت باز این گروه باقی نمانده است؛ نفس‌های آخر این پیکر محتضر که به تنفس مصنوعی مدعیان غربی حقوق بشر متصل است، با ایستادگی ایران بر تعهد خدشه‌ناپذیر مبارزه با تروریسم به شماره افتاده است.

نوشته جنایت و خیانت؛ میراث شوم گروه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسلماً نام آلبانی در تاریخ پر تحول فرقه تروریستی مجاهدین خلق و پایان دردناک این فرقه برای نسل آینده به یادگار خواهد ماند.

اکنون هم ده سالی است که از به گِل نشستن  کشتی “جنگ آزادیبخش نوین” رجوی در خاک عراق و آغار انتقال پر هیاهو و جنجالی  اعضای این فرقه به خاک آلبانی می گذرد.

طی این مدت هم  اگر از تبلیغات و جنجال های رسانه ای بی محتوای سران پلاسیده و آواره  این فرقه بگذریم تنها ارمغان حضورشان در خاک  آلبانی جدایی های شجاعانه تعدادی از اعضاء از یک سو و مرگ و میرهای تأسف بار اعضای محصور در اردوگاه این فرقه  از سوی دیگر است. راهی که  همچنان ادامه دارد تا پایان رقت انگیز این فرقه در سالهای نزدیک را  رقم بزند.

یادمان نرفته است که رجوی بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷ با سوار شدن بر شعارهای آرمانی و فریبنده عدالت محور به عوامفریبی در بین جوانان و دانشجویان مشغول شد و برای رسیدن به اهداف جاه طلبانه خود از آنها سرباز گیری کرد.

رجوی در توهم رسیدن به قدرت سیاسی در ایران که با فرو رفتن در تحلیل های مارکسیستی با اطمینان از پایگاه اجتماعی خود فاز مسلحانه شهری را آغاز کرد اما مردم ایران با تقدیم شهدایی اراده خود را بر این فرقه تحمیل کرد  بنحویکه رجوی  فرار را بر قرار ترجیح داد.

اما توهم و خوی قدرت طلبی رجوی او را در دام سرویس های اطلاعاتی غربی کشاند تا در عملی وطن فروشانه به ارتش صدام بپیوندد تا شاید از این طریق به آمال و آرزوهای قدرت طلبانه خود برسد.

حضور در خاک بیگانه و اجرای بی چون و چرای طرحهای ضد ایرانی ارتش صدام و سرویس های اطلاعاتی آنان را تا ابد در جامعه ایران و نسل های بعدی خوار و منفور کرد.

ترک مخاصمه و پایان جنگ ایران و عراق آن حلقه مفقوده در استراتژی رجوی بود که وی را غافلگیر کرد. دیوانگی و خطای استراتژیکی این مردک متوهم در عملیات موسوم به فروغ جاویدان به اثبات رسید و ثابت کرد که فرقه تروریستی مجاهدین خلق زائده جنگ است و سرخورده از پایان جنگ با انبوهی کشته و مجروح در لاک قرارگاه اشرف خزید تا این بار با مقصر جلوه دادن اعضای نگونبخت زهر خود را بر پیکر بی جان آنان تخلیه کند.

“انقلاب ایدئولوژیک” با محتوای طلاق های اجباری، تشکیل حرمسرا و تجاوز به زنان نگوبخت توسط  شخص رجوی ، سرکوب عریان و تشکیل زندان و شکنجه و کشتن افراد بی گناهی که صرفا خواستار خروج از این فرقه بودند تنها سرفصل هایی از دوران سیاه و تاریک درونی مجاهدین خلق در سالهای بعد از پایان جنگ تا سقوط صدام حسین بشمار می رود.

حال در پایان دردناک و رقت انگیز فرقه ای هستیم که کار روزمره رهبران فاسد و بدنام آنها حرافی های بی محتوا و بی عملی محض در پستوهای تمرگیده در آن است. پیغام و پسغام های خنده دار و عمدتاً بی معنی که تنها در چند خط به خورد اعضای نگونبخت داده می شود تا نشانی از حیات نباتی آنان تلقی شود.

حرف آخر اینکه همچنانکه مسعود رجوی ۷۷ ساله برای پنهان نگه داشتن قیافه کریه المنظر خود مثل جزامی ها به پستو رفت دیری نخواهد گذشت که مریم رجوی ۷۰ ساله هم از دیده ها پنهان شود.

همچنان استراتژی و خط و مشی آنان به گذشته تعلق دارد و کهنه و منسوخ شده چهره های پلاسیده و پیرشان هم دیگر چنگی به دل نمی زند.

نویسنده : سعید پارسا

نوشته رهبران فاسد و بدنام تنها یادگار ۶۰ ساله فرقه تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نمود اصلی این کسادی در 15 شهریور امسال عدم حضور مریم رجوی در این مراسم بود که به دستور مسئولین قضایی کشور آلبانی از ورود به این کشور منع شده است و ظاهرا مسئول اول و سایر زنان فرتوت شورای رهبری دیگر جایگاهی در منصب فرماندهی در برابر اعضای گرفتار ندارند تا بتوانند جای خالی مریم را پر کنند. فرقه مجاهدین در حالی 59 سالگی فرقه خود را پشت سر گذاشت که روز به روز با محدودیت های جدی در کشور آلبانی رو به روست و ورود و خروج سر کرده فرقه به آن کشور ممنوع اعلام شده است.

از هم گسیختگی تشکیلات پس از ورود پلیس آلبانی به مقر اشرف 3 موجب دلسردی افراد شده و شرایط برای فرار اعضا را فراهم کرده است. مطابق اظهارات بیجار رحیمی خیلی از اعضای ناراضی در تمامی سطوح به دنبال جدایی هستند. دستگاه نشر اکاذیب و تفرقه افکنی فرقه با ضبط کیس های مقر تقریبا فلج شده و تمامی ابزار های سیاسی مجاهدین یکی پس از دیگری رو به اضمحلال هستند. اگر خلاصه و مفید بخواهیم موقعیت کنونی مجاهدین را به تفسیر بکشیم باید اذعان کنیم که فرقه در وضعیت ناهنجاری قرار دارد و برای حفظ بقای خود از آمریکا و اسرائیل و دشمنان مردم ایران پیروی می کنند. چگونگی خروج از این انزوا و چرخه معیوب راه برگشتی جز نابودی نخواهد داشت و نمودهای این واقعیت اجتناب ناپذیر با شتاب بیشتری بر علیه سرکردگان فرقه مجاهدین در حرکت هستند.

صمد اسکندری

نوشته نگاهی به موقعیت مجاهدین در پنجاه و نهمین سالگرد آن اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

او چنانکه می‌گوید، در این ویدئو از دردی که از سالیان طولانی اسارت در فرقه رجوی در گلویش به یادگار مانده است صحبت می‌کند. آتابای در سالگرد تاسیس سازمانی که حتی به کادرهای خودش هم خیانت می‌کند به نکات زیر اشاره می‌کند:

هیچ عضو یا کادر مجاهدی نیست که یک تلفن ساده داشته باشد.
هیچ عضوی حق تماس با خانواده را ندارد.
هیچ عضوی که پس از سال ۱۳۶۸ به سازمان پیوسته حق ازدواج نداشته و طلاق در این تشکیلات اجباری بوده است.
هیچ مجاهد خلقی که روزگاری با نیت پاک آزادی برای ایران و ایرانی به آنها پیوسته حق انتخاب زمان خوابیدن ، بیدارشدن و خوردن را ندارد.
هیچ مجاهدی مگر با اجازه سران خائن سازمان حق خارج شدن برای روحیه رفاه را ندارد.
و مهم تر از همه این حرفها هیچ مجاهدی حق داشتن خانواده و ارتباط با خانواده را ندارد.

نوشته پیام حمید آتابای به مناسبت پنجاه و نهمین سالگرد تاسیس مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته ۱۵ شهریور ۱۳۴۴ و سازمانی که فرقه شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی که مردم به حمایت از رهبری انقلاب به خیابانها ریخته بودند رجوی هنوز باور نداشت که انقلاب ایران به پیروزی رسیده و نفراتش هنوز برای اجرای قرار سعی می کردند مسائل امنیتی را سفت و سخت بگیرند و در خواب های خود غرق بودند.

از آنجایی که رجوی تشنه قدرت بود از همان ابتدا سعی نمود در مسیر مخالف انقلاب و رهبری آن حرکت کند و شاهد بودیم که با برگزاری جلسات و سخنرانی های مختلف برای نسل جوانی که هنوز به ماهیت واقعی وی پی نبرده بودند با شعارهای مسخره و ظاهر انقلابی جایگاهی برای خود تهیه کند. در نهایت با عوام فریبی در سی خرداد 60 ماهیت واقعی خود را نشان داد و با انجام جنگ مسلحانه عملاٌ وارد فازی شد که دیگر راه بازگشتی برایش متصور نبود. بعد از این حرکت ضد انقلابی به طبع باید تا ته مسیر خیانت به مردم ایران پیش می رفت و بعد از آن شاهد بودیم که دست همکاری به صدام داد و عامل اصلی کشتار نیروهای نظامی ایران در جنگ علیه ایران شد.

برای این خوش خدمتی صدام نیز قرارگاهی در نزدیکی شهر خالص به او داد تا بتواند بعنوان یکی از ارکان های ارتش صدام فعالیت کند و رجوی نام قرارگاه خود را اشرف که زن اول رجوی بود و در درگیری 19 بهمن سال 60 کشته شده بود نهاد تا بتواند به افرادش روحیه بدهد.

هر چقدر که زمان به جلو می رفت رجوی با عوامفریبی سعی نمود که قرارگاه اشرف را برای نیروهای خود به سمبلی متفاوت تبدیل کند و جدای از نام بعد ایدئولوژیک به آن بدهد و کم کم دیگر ترک اشرف به معنی مرز سرخ معرفی شد و حتی مرز شارلاتان بازی را در نوردیده و عنوان داشت که اشرف کانون آزادی خواهان جهان و خاورمیانه است و ترک آن یعنی خیانت به تاریخ مبارزات مردم ایران! تا بتواند اینگونه به افرادش انگیزه لازم برای ماندن بدهد.

البته قرارگاه اشرف یک قرارگاه معمولی مانند ارتش نبود بلکه زندانی بود در میان صحرای بی آب و علف استان دیالی که خروج از آن امکان پذیر نبود و کسی حتی جرات فرار از آنجا را نداشت چون در محدوده های مختلف توسط نیروهای سازمان و ارتش عراق حفاظت می شد با این شرایط بود که رجوی مدعی کانون و مهد آزادی خواهان جهان بود.

در این قرارگاه کسی جرات نداشت به محل دیگری تردد کند و همه چیز تحت کنترل بود حتی اعضای یک خانواده نمی توانستند بعضاٌ حتی چند ماه همدیگر را ملاقات کنند. در این قرارگاه دیگر کودکی به دنیا نیامد ، حرف زدن با زنان به تنهایی ممنوع بود. اگر بخواهیم قرارگاه اشرف را معنی کنیم می توان آنرا به زندانی تشبیه کرد که زندانی حتی حق هواخوری را هم ندارد و باید در محلی که برایش مشخص شده جان کنده و تا آخر باید مطیع رجوی باشد.

تا اینکه زمان گذشت و با حمله نیروهای آمریکایی در سال 82 نیروهای سازمان قدری جان گرفتند و این توان را بدست آوردند که حداقل به چیزی که باور دارند به مسئول خود بگویند. رجوی ها دریافته بود که دیگر نمی توانند با فریبکاری باز هم افرادش را در اشرف نگهدارد و به همین خاطر تعداد زیادی با آمدن خانواده ها به ماهیت واقعی رجوی و فریبکاری او پی بردند.

ولی از انجایی که رجوی به قرارگاه اشرف نیاز داشت سعی نمود باز هم با فریبکاری نفراتش را متقاعد کند که باید در اشرف و عراق ماند چون دیر زمانی نیست که نیروهای آمریکایی برای حمله به ایران به سازمان نیاز دارند.

اما چیزی که برای رجوی قابل درک نبود تغییر شرایط بعد از سرنگونی صدام بود او فکر می کرد که می تواند با رشوه دادن به نیروهای سابق صدام که هنوز در قدرت حضور داشتند می تواند ماندگاری خود را در عراق پایدار کند ولی هر روز که می گذشت هر کدام از آنان فرار نموده و دست رجوی را در پوست گردو گذاشتند و عملاٌ فقط رجوی و نیروهای مسئله دارش در اشرف ماندند و از طرف دیگر مریم قجر هم شعار اشرف را در فرانسه نشخوار می کرد که بله هنوز ارتش توخالی آزادیبخش وی وجود دارد.

تا اینکه در یک اقدام دولت عراق برای جلوگیری از فروپاشی سازمان که هر روز شاهد جدا شدن نفراتش بودیم دستور داده شد که اشرف را تخلیه نمایند تا از لیست تروریستی غرب خارج شوند به همین خاطر سازمانی که اشرف را روزگاری همه چیزش می دانست به یکباره همه چیز از بین رفت و دیگر اشرف جز نامی از گذشته باقی نماند ولی هر روز رجوی برای باقی ماندن در اشرف دست به فریبکاری و سنگ اندازی برای تخلیه می زد .

از طرف دیگر هر چقدر دولت قانونی عراق هم به مسئولین سازمان هشدار می داد که باید اشرف را تخلیه کنند کسی گوش نمی کرد و بیشتر آنرا به بازی تشبیه می کردند تا اینکه در نوبت های مختلف اعضای سازمان شبانه به سمت محل جدید خود که همان لیبرتی بود رفتند ولی رجوی برای این که باز اشرف را نگهدارد تعداد صد نفر را به عنوان حفاظت از اموال غیر منقول در اشرف نگهداشت و در نهایت در تاریخ ده شهریور 92 با حمله نیروهای عراقی به اشرف تعداد 52 نفر کشته شدند و بقیه هم بعد از پنج روز با خفت و خواری اشرف را ترک کردند تا دیگر نامی از اشرف این کانون به اصطلاح آزادی خواهان جهان باقی نماند و پرونده این سازمان که از 15 شهریور 44 شروع شده بود بسته شود و بعد از مدتی از عراقی که رجویها زیاد روی آن حساب باز کرده بودند اخراج شوند و به کشور آلبانی فرستاده شوند تا باقی عمر خود را با خفت و خواری و غلطیدن در آتش غرب به حیات خائنانه خود ادامه دهند.

چیزی که بسیار مهم است دریدگی و افسار گسیختگی دروغ های رجوی است که هم چنان بر طبل توخالی سرنگونی کوبیده و فکر می کند که از دولت فعلی آمریکا برای او آبی گرم خواهد شد ولی چیزی که نمود بیرونی دارد این سازمان تمام شده است چون دیگر روی هیچ کدام از اصولی که به ظاهر شعارش را می داد نمانده است و اکنون عکس گرفتن با لابی های جنایتکار غربی برای مریم قجر افتخار شده است و برای نیروهایی که حاضر بودند جانشان را درعملیات از دست بدهند. اکنون باید به جولیانی جنایت کار دست بدهند و به او خوشامد بگویند. این است ماهیت سازمانی که از سال 1344 روی خط و خطوط اشتباه تاسیس شده و بعد از آن هم رجوی ادامه دهنده راه غلط شان بوده است و به همین خاطر است که هر روز به قهقهرا رفته و راه بازگشتی هم برایش متصور نیست و به واقع خداوند هم چه جواب خوبی به سرکردگان سازمان داده است روزی که اعلام وجود کردید در همان روز هم از بین خواهید رفت و این نشانه خدا است که این گونه مرتجعین را روسیاه می کند.

اکنون هر چقدر مریم قجر برای تاسیس سازمان تروریستی خود شعار به ظاهر استقامت و پایداری بدهد ولی چیزی که نمود دارد و از نشست های وی معلوم است جز تعدادی افراد قدیمی و پیر و پاتال دیگر کسی برای شما باقی نمانده است و به واقع خاک سرور شهیدان به خوبی ماهیت رجوی ضد دین را افشا نموده و از پایه سازمانش را از بین برد .

هادی شبانی

نوشته ۱۵ شهریور طلوع و غروب سازمان مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.