ابتدا با سرنگونی صدام نیروهای آمریکایی کنترل اشرف را به دست گرفتند. آنها اجازه هر کاری در اشرف را داشتند. از بازرسی سر زده به مقر زنان گرفته تا محل های مختلف که همه گونه دست شان باز بود تا اینکه در سال 88 نیروهای آمریکایی قرار شد حفاظت قرارگاه اشرف را به نیروهای عراقی تحویل بدهند.

در این راستا رجوی سعی می کرد این گونه وانمود کند که نیروهای عراقی تحت امر حکومت ایران هستند و باید نیروهای آمریکایی در اشرف باقی بمانند ولی تصمیم این کار قبلاٌ گرفته شده بود و نیروهای عراقی کنترل قرارگاه اشرف را بدست گرفتند و بعد از مدتی به مسئولین سازمان گفتند ما هم باید مانند نیروهای آمریکایی کنترل اشرف را در دست داشته باشیم و برای همین مسئله باید پاسگاهی در قرارگاه ایجاد کنیم اما رجوی که همیشه به خون نیاز داشت حاضر به این کار نشد و تعداد زیادی بیهوده جانشان را از دست دادند.

در نهایت نیروهای عراقی به برنامه های از قبل تعیین شده خود رسیدند و این نیروهای سازمان بودند که بیهوده کشته شدند و رجوی از خون آنها برای مقاصد سیاسی استفاده نمود.

در مرحله بعد ارتش عراق اعلام کرد زمین هایی که مربوط به کشاورزان است باید به آنان برگرداننده شود یعنی زمین های ضلع شمال. این بار باز رجوی زیر بار نرفت و با شانتاژ و اینکه نیروهای عراقی برای کشتن و دستگیر کردن نیروها آمده و از طرف حکومت ایران توجیه شدند به مقابله با ارتش عراق پرداختند که تعداد زیادی کشته شده و تعداد بیشماری زخمی شدند.

در این جریان خودم شاهد بودم که چگونه سعی می کردند افراد زخمی شده را دیر به بیمارستان ببرند و یا دیرتر به بیمارستان بعقوبه اعزام کنند در این جریان می توان به مرگ صبا هفت برادران اشاره نمود وقتی نیروهای زخمی به محل امنی می رسیدند مسئولین سازمان سعی می کردند ابتدا از فرد فیلم گرفته تا عنوان کنند تا آخر مقاومت می کنند و اصلاٌ جان اعضا برایشان مهم نبود. رجوی نیاز به خون داشت تا مریم رجوی در اروپا بتواند به بازی های سیاسی خود ادامه دهد.

من یادم هست در درگیری 19 فروردین 90 نیروهای عراقی سعی می کردند با مذاکره به کسی آسیبی نرسد ولی ما در ضلع شمال و جاده اصلی اشرف با فلاخن و پرتاب سنگ و تیرهای فلزی به سمت نیروهای عراقی قصد زخمی کردن آنها را داشتیم تا این گونه مانع پیشروی شان بشویم. آنان با بلندگو به ما اخطار می دادند و از این طرف مسئولین سازمان به ما می گفتند تیرهای عراقی مشقی است و مقاومت کنید ولی این گونه نبود تیرها همش واقعی و تعداد زیادی کشته شدند.

یادم هست علیرضا احمد خواه و بهروز ثابت از قسمت ران زخمی شده بودند و التماس می کردند نمی خواهیم بمیریم ولی متاسفانه این گونه نشد و یا منصور حاجیان از ناحیه شکم جراحت داشت بعد از گرفتن فیلم او هم فوت نمود.

در مورد صبا هفت برادران باید گفت وقتی او زخمی شد می توانستند به بیمارستان بعقوبه ببرند ولی این کار را انجام ندادند. آنقدر معطل کردند و بعد از گرفتن فیلم او نیز فوت نمود و اکنون گفته های صبا یکی از فیلم های مورد استفاده سازمان شده و این گونه رجوی سعی نمود از خون اعضای خود ارتزاق کند و فکر می کند با ریختن خون اعضای بی گناه می تواند ماندگاری سازمان را تضمین کند ولی این گونه نشد و اکنون شاهد هستیم مسعود جرات ندارد از سوراخش بیرون بیاید و مریم هم جرات ندارد فرانسه را ترک کند و عراق را هم با خفت و خواری ترک نمودند تا در اروپا به عنوان جاسوس در خدمت نیروهای غربی قرار بگیرند.

مجید محمدی

نوشته با ریختن خون اعضا هم ماندگاری سازمان رجوی تضمین نشد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مادر مرحوم مرتضی بهشتی در غم از دست دادن جوان برومندش، بیمار شد و از این جهان رخت بربست. روحشان شاد و یادشان گرامی

نوشته مرتضی بهشتی؛ قربانی رجوی در فروردین ۱۳۹۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ایشان در ادامه تاکید می کند: در یکی از پیام‌های ارسالی از سوی مریم قجر عضدانلو، او با خشم و اعتراض پرسیده بود که چرا در بین کشته‌ شدگان تنها مردان حضور دارند و حتی یک زن در بین قربانیان نیست! بلافاصله پیامی صادر شد با این مضمون که باید در میان کشته ‌شدگان، حتماً تعدادی زن نیز حضور داشته باشند تا “صحنه تأثیرگذارتر” شود!

در سوابق ننگین فرقه تروریستی مجاهدین و در بازه زمانی مختلف به ویژه در سر فصل ها از اینگونه سناریو های جنایت کارانه در مناسبات مجاهدین بسیار مشاهده شده است به عنوان مثال وقتی در لشکر 73 اعضای گروه متوجه غیبت طولانی پرویز احمدی و قربانعلی ترابی شدند، فرماندهان مربوطه به دروغ گفته بودند که این دو در عملیات مرزی توسط نیروی های امنیتی رژیم کشته شدند در حالیکه بعد ها مشخص شد افراد مورد نظر در زندان مجاهدین زیر شکنجه عوامل رجوی کشته شدند.

رهبران مجاهدین برای باور جامعه بین المللی و مظلوم نمایی در دفعات متعدد با روش های پیچیده و ظالمانه اعضای خود را عمدا در مقابل خطرات جدی جانی قرار دادند تا به واسطه خون های ریخته شده چهره منحوس خود را سفید سازی کنند . با توجه به اسناد زنده در واحد حقوقی انجمن نجات در سال جدید با رویکرد جدی و از طریق مراجع قضایی داخلی و بین المللی اسناد حاضر را ارائه خواهد داد.

صمد اسکندری

نوشته پیگیری حقوقی اسناد زنده جنایات هولناک مریم رجوی در فروردین سال ۱۳۹۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سرکرده این فرقه، با اتخاذ تصمیمات لجبازانه و در راستای تحقق اهداف خود، افراد را در ضلع شمالی به خط کرد. این خط، نه تنها نماد یک استراتژی مناسب نبود بلکه نشان‌دهنده بی‌توجهی به جان انسان‌ها و امنیت جانی اعضا بود. آنها به طرز اسفباری جان خود را از دست دادند. طبق آمار انتشار یافته توسط خود فرقه ۳۰۰ نفر در این تراژدی زخمی و بیش از هزار نفر مصدوم شدند; اما آنچه که بیش از همه دل را می‌سوزاند، عدم دفن اجساد این ۳۶ نفر به مدت ۴۰ روز است.

این رفتار بی‌رحمانه، در حالی که در دنیای کنونی بشریت، احترام به مرده‌ها و حق دفن آن‌ها یکی از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی است، به وضوح نشان‌دهندهِ بی‌احترامی سرکرده این فرقه به ارزش‌های انسانی است. هدف وی تنها بهره‌برداری از این جانباختگان برای جلب ترحم و مظلوم‌نمایی در جوامع بین‌المللی بود. فرقه مجاهدین، به دنبال کسب امتیاز از این تراژدی برای تقویت موقعیت خود در عرصه بین‌المللی و نشان‌دادن خود به عنوان یک قربانی بود، این خودکامگی عواقب ناگواری به همراه داشت. اعضای انجمن نجات در آلبانی احساس مسئولیت می‌کنند تا صدای قربانیان را به گوش جهانیان برسانند بگذارید یاد این افراد زنده بماند و ما را بر آن دارد تا برای جلوگیری از تکرار چنین تراژدی‌هایی تلاش کنیم.

نوشته یک تراژدی خونین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بنابر ادعای فرقه رجوی این حمله منجر به کشته شدن ۳۶ نفر و زخمی شدن بیش از ۳۵۰ نفر از اعضای این گروه شد. این واقعه تلخ و دردناک نتیجه تصمیمات منفعت‌طلبانه رهبران پلید فرقه یعنی مسعود و مریم رجوی محسوب می‌شود که تاریخ بیاد خواهد داشت تا آنان را به پای میز انتقام بکشاند.

جداشده حسن شرقی مقیم ایران – آستانه اشرفیه طی یادداشتی در این خصوص می نویسد:

بسم الله القاسم الجبارین
بنام خداوند در هم کوبنده ظلم و ستم جبارانی چون سران فرقه رجوی ملعون
با سلام و عرض ادب خدمت دوستان و خانواده‌ های اسیران در بند فرقه رجوی ملعون

من و بهروز با هم دوست صمیمی بودیم. در جشنها ترانه و در ماه محرم نوحه می‌خواندیم. همیشه با هم محفل می‌زدیم و درباره سازمان بد میگفتیم.

خدای یکتا را شاهد میگیرم که بهروز ثابت مخالف راه و رسم فرقه رجوی و عضو ناراضی بود .
در آن روز سیاه و شوم ۱۹ فروردین بهروز را مخصوصا فرستادند جلو که با شلیک نزدیک عراقی ها به حیاتش پایان داده شود و بعدش هم مراسم کشکی یادبود و … تا ناجوانمردانه بهره برداری بکنند.

و امروز هم عکسش را در صفحات مجازی به عنوان شهید مجاهد خلق نام میبرند زهی وقاحت و بیشرمی….
ای ننگ بر شما رجوی های وطن فروش که همه چیز را وارونه نشان می دهید.

برافراشته باد پرچم سه رنگ ایران زمین .

نابود باد سران فرقه رجوی .
جدا شده حسن شرقی چلکی

نوشته بهروز ثابت عضو ناراضی و از قربانیان ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ در اسارتگاه اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در پی این لجاجت، نیروهای امنیتی عراق از ضلع شمالی قرارگاه اشرف وارد شدند و با درگیری های مختصری تا خیابان اصلی موسوم به خیابان ۱۰۰ پیشروی کرده و در آنجا مستقر شدند. تشکیلات رجوی به نیروها دستور داده بود که جلو حرکت خودروهای و زرهی های عراقی را با خوابیدن جلو آنها بگیرند. با شلیک های هوایی سربازان عراقی همه پراکنده و در بیابانها متواری شدند.

اما آنچه در ادامه رخ داد، نه یک درگیری نظامی، بلکه یک سناریوی خونین و از پیش طراحی‌شده توسط فرماندهی فرقه بود؛ صحنه‌ای تمام‌عیار برای مظلوم‌نمایی، تجارت خون و تهییج لابی‌های اجاره‌ای در اروپا و آمریکا.

در آن روز، مرکز فرماندهی فرقه در زیرزمین ضدبمب مقر ۴۹ مستقر بود. فرماندهی صحنه در دست مژگان پارسایی، جانشین رجوی بود؛ اما کنترل واقعی ماجرا، همانند همیشه، در دست رجوی و مریم قجر بود که از طریق تلفن ماهواره‌ای مستقر در خاک فرانسه لحظه‌به‌لحظه دستورات را صادر می‌کردند.

فرامین به‌صورت مکتوب و با پیک موتوری از مرکز فرماندهی به صحنه درگیری منتقل می‌شد. من در آن زمان عضو ستاد آموزش بودم و مسئولیت انتقال این دستورات از مقر فرماندهی به فرماندهان صحنه، بر عهده‌ی ستاد ما بود.

در یکی از پیام‌های ارسالی از سوی مریم قجرعضدانلو، او با خشم و اعتراض پرسیده بود که چرا در بین کشته‌شدگان تنها مردان حضور دارند و حتی یک زن در بین قربانیان نیست! بلافاصله پیامی صادر شد با این مضمون که باید در میان کشته‌شدگان، حتماً تعدادی زن نیز حضور داشته باشند تا “صحنه تأثیرگذارتر” شود!

و آنجا بود که جنایت آغاز شد…
در حالی که نیروهای عراقی سلاح‌ها را بر زمین گذاشته و بر روی خودروهای خود در حال استراحت بودند، گروهی از مردان جوان با دستور فرماندهان شان با سنگ، آهن، چوب و اشیای مختلف به آنان حمله‌ور شدند. همزمان، دختران جوان ـ که برخی از آنان کودک‌سربازان و نوجوانان فریب‌خورده‌ای بودند که از اروپا ربوده و به اشرف آورده شده بودند ـ به دستور فرماندهان به خط مقدم فرستاده شدند.

من خودم شخصاً شاهد بودم که چگونه سربازان عراقی که غافلگیر شده بودند، از ترس جان خود شروع به تیراندازی کردند. هفت دختر در دم جان باختند و تعدادی نیز مجروح شدند. جنازه‌ها و اجساد این قربانیان بازیچه‌ی مطامع سیاسی فرقه‌ای شده بود که سال‌هاست با خون تغذیه می‌کند.

یکی از دوستانم، که پیک موتور سوار بود، بلافاصله گزارش صحنه را به مقر فرماندهی در زیرزمین ۴۹ برد. به من گفت که مژگان پارسایی بلافاصله این گزارش را به مریم قجر در فرانسه منتقل کرد. صدای مکالمه روی بلندگو پخش می‌شد. ناگهان صدای شادی، دست زدن و فریادهای «احسنت! تبریک!» از سوی مریم قجر به گوش رسید!

اینجا بود که دیگر شکی باقی نماند: مریم قجر، زنی که خود را حامی آزادی زنان می‌نامد، برای چند جسد زن کشته‌شده، جشن گرفت! این است منطق زنی که نه فقط مادر نیست، بلکه هیچ نشانی از انسانیت در وجودش باقی نمانده. او با خون تجارت می‌کند، از رنج انسان‌ها ارتزاق می‌کند و برای مطامع سیاسی خود، جنازه می‌چیند!

این جنایت نباید فراموش شود. نباید اجازه داد کسانی که اینچنین از مرگ جوانان سوءاستفاده می‌کنند، خود را مدافع حقوق بشر و زنان معرفی کنند. تاریخ، این لحظه‌ی ننگین را ثبت خواهد کرد و حقیقت، حتی اگر به آهستگی، بالاخره چهره‌ی پلید تشکیلات تروریستی رجوی را برملا خواهد ساخت.

عیسی آزاده

نوشته جنایت در سپیده‌ دم: افشاگری درباره ۱۹ فروردین خونین در قرارگاه اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در نشست انجمن نجات آلبانی سوال مورد بحث این بود که آیا کشتار اعضای مجاهدین خلق در نوزدهم فرودین 90 قابل پیشگیری و قابل پیش بینی بود یا خیر؟

حسن شهباز در پاسخ به این سوال شرح داد که مسعود رجوی در نشست‌های پیش از این کشتار به وضوح برای اعضای توضیح داد که دولت عراق از طریق سازمان ملل و دولت آمریکا به اطلاع سران مجاهدین خلق رسانده است که خواستار بازپس گیری زمین های شمال کمپ اشرف است که در زمان صدام حسین به زور از آنها گرفته شده بوده است.

شهباز به خاطر می‌آورد که رجوی در نشست اعضا را برای مقاومت در برابر ورود نیروهای عراقی به کمپ اشرف تهییج و تشویق کرد. او محل دقیق استقرار ماشین‌های هاموی ارتش عراق را برای اعضا مشخص کرد و شرایط جنگی را در ذهن آنها ایجاد کرد.

به گفته شهباز رجوی  حتی ادعا کرد که گلوله های سربازان عراقی مشقی است، در حالی که پس از 4 روز مقاومت با دستان خالی سرانجام نیروهای عراقی شروع به پیش‌روی کردند و 36 نفر از اعضای اشرف با گلوله مستقیم آن‌ها کشته شدند.

موسی جابری نیز از صحنه‌های دلخراش آن روز که در ذهنش مانده است صحبت می‌کند و بر این باور است که رجوی می‌توانست یه سادگی از این کشتار اجتناب کند اما نکرد چون هدفش ارتزاق از خون اعضا بود. او به خاطر می آورد که سربازان عراقی را در حال پر کردن خشاب تفنگ‌هایشان با گلوله های واقعی دید و به مسئولش گفت اما او اهمیتی نداد و ساعتی بعد که پایش آسیب دیده بود در درمانگاه با اجساد کشته شدگان حادثه روبرو شد.

آتابای در پایان پرسش مهمی مطرح می‌کند: چرا در میان کشته شدگان 19 فروردین هیچ مسئول و فرمانده رده بالایی از جمله مژگان پارسایی یا زهره اخیانی نبودند؟

نوشته آیا کشتار ۱۹ فروردین در اشرف اجتناب پذیر نبود؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

زمینه‌های حمله

حمله به کمپ اشرف در شرایطی رخ داد که دولت عراق بارها به سران فرقه مجاهدین خلق هشدار داده بود تا اجازه ورود نیروهای امنیتی به کمپ را بدهند. بالاخره کمپ اشرف بخشی از خاک عراق بود و آنها حق داشتند تا ایستگاه پلیسی در آنجا دایر کنند. و اینکه به دنبال احقاق حقوق کشاورزان عراقی بودند که صدام حسین به زور زمین هایشان را تصاحب کرده بود و در مقابل خوش خدمتی های مسعود رجوی به او بخشیده بود. اما سازمان با رد این درخواست‌ها، عملاً زمینه‌ساز برخورد نظامی شد. در روز حمله، رجوی اعضای فرقه را با دستان خالی به ارتکاب به اعمال خشونت آمیز در مقابل زرهی های ارتش عراق واداشت و حتی از زنان به عنوان “دیوار انسانی” در برابر نیروهای ارتش عراق استفاده کرد. این اقدامات تنها برای حفظ صلابت ادعای مسعود رجوی بود که شعار داده بود کوه اگر بجنبد اشرف ز جا نجنبد. و رجوی هرکاری توانست کرد تا این شعار بر سرش خراب نشود. اگرچه که خودش پیش از این ها از کمپ اشرف فرار کرده بود و حضور فیزیکی در آنجا نداشت.

مسعود و مریم رجوی در طول سال‌ها نشان داده‌اند که تصمیماتشان بیشتر بر اساس منافع شخصی و تبلیغاتی اتخاذ می‌شود تا حفظ جان اعضاء. در جریان حمله به کمپ اشرف، رهبران فرقه نه تنها هیچ اقدامی برای کاهش تنش‌ها انجام ندادند بلکه با تحریک اعضا برای مقاومت بی‌نتیجه، عملاً آنان را قربانی کردند. حتی پس از این فاجعه، فرماندهان فرقه از اعضا خواستند که مقاومت بیشتری نشان دهند و تعداد کشته‌ها را افزایش دهند تا بتوانند از این واقعه به عنوان یک “کارت بیمه” تبلیغاتی برای بقای کمپ اشرف استفاده کنند.

تبعات انسانی و اخلاقی

این حمله نه تنها جان ده‌ها نفر را گرفت بلکه نشان داد که اعضای فرقه عملاً در یک زندان ایدئولوژیک زندگی می‌کنند. رهبران آن با سوءاستفاده از احساسات اعضا، آنان را قربانی تصمیمات اشتباه خود کردند. تصاویر منتشر شده از مقاومت اعضا در برابر خودروهای زرهی عراقی نشان‌دهنده عمق فاجعه انسانی است؛ اما این تصاویر بیشتر ابزار تبلیغاتی برای رهبران این فرقه بودند تا سندی برای قربانیان واقعی.

بی درنگ حمله ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ به کمپ اشرف نمونه‌ای روشن از سوءمدیریت و تصمیمات منفعت‌طلبانه رهبری فرقه است. مسعود و مریم رجوی با اتخاذ سیاست‌های اشتباه و تحریک‌آمیز نه تنها جان اعضای خود را به خطر انداختند بلکه نشان دادند که اهداف اصلی آنان بیشتر حول محور حفظ قدرت شخصی و بهره‌برداری تبلیغاتی است تا دفاع واقعی از حقوق اعضا.

سالاری

نوشته نگاهی به حادثه ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ در کمپ اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نیروهای عراقی به مسئولین سازمان گفته بودند که در قسمت شمالی قرارگاه باید یک ایستگاه پلیس برقرار نمایند اما رجوی از این امر سر پیچی کرد. ضمن این که عراقی ها گفته بودند مگر شما نمی گویید “شهر اشرف ” یا به عربی همان “مدینه اشرف “!

سازمان به صراحت جواب داد بله ما دیگر نمی گوییم قرارگاه اشرف چرا که دیگر ادوات نظامی نداریم و از سوی آمریکا خلع سلاح شدیم حالا ما در شهر اشرف هستیم و فقط فعالیت سیاسی می کنیم. مسئولین عراقی به مسئولین سازمان گفتند اگر شما قبول دارید اینجا شهر است ما می خواهیم یک ایستگاه در داخل قرارگاه اشرف دایر کنیم تا مانند شهرهای دیگر عراق ، کنترل شهر اشرف را در دست داشته باشیم.

این در خواست بد جوری رجوی را عصبانی کرد و به مسئولین دستور داد به هیچ عنوان زیر بار درخواست عراقی ها نروند.

از قرار مسئولین عراقی هم به مسئولین سازمان زمان داده بودند و گفته بودند بعد از موعد مقرر مجبور خواهند بود به زور متوسل بشوند. رجوی پاسخ داده بود که اشرف مرز سرخ ماست به هیچ عنوان اجازه نمی دهیم نیروهای عراقی پایشان را در داخل قرارگاه اشرف باز کنند.

او می گفت اگر هزار هزار کشته هم بدهیم زیر بار درخواست دولت مستقل عراق نمی رویم. ناگفته نماند رجوی همواره به دولت مالکی می گفت مزدور و دست نشانده دولت ایران است به همین دلیل مالکی را قبول نداشتند و با او در تضاد بودند.

روز 19 فروردین فرا رسید و شب قبل ما که در مقر قرارگاه انزلی مستقر بودیم به ما دستور دادند که باید به خیابان 100 برویم و در میدان گلها مستقر شده و قرار شده بود که خط دفاعی تشکیل بدهیم و اجازه ندهیم عراقی ها از حد خیابان 100 جلوتر بیایند. نیروها بسیار نگران بودند از این نظر که چرا رجوی سماجت به خرج می دهد؟ چرا رجوی درخواست عراقی ها را که منطقی هم به نظر می آمد قبول نمی کند؟ نیروهای داخل تشکیلات می گفتند وقتی حفاظت قرارگاه اشرف در دست آمریکایی ها بود آنها در داخل قرارگاه ایستگاه داشتند و هر زمان که می خواستند می توانستند حتی سرزده و بدون این که از قبل اطلاع دهند وارد مقرات شوند و کنترل قرارگاه اشرف را در دست داشتند حتی مواردی بود من شنیده بودم آمریکایی ها سر زده به مقر زنان مستقر در قرارگاه اشرف رفته و آن محل را بازرسی کردند، رجوی هرگز نسبت به آمریکایی ها و حضور آنها در داخل قرارگاه اشرف اعتراضی نکرد.

کثافت کاری که نیروهای آمریکایی مستقر در اشرف می کردند وقتی نیروها به مسئولین می گفتند آنان عنوان می کردند که صدایش را درنیاورید و جایی مطرح نکنید. ولی وقتی نیروهای عراقی حفاظت قرارگاه اشرف را به عهده گرفتند نسبت به آنها حساس بودند و آنها را به داخل قرارگاه اشرف راه نمی دادند.

بالاخره لجاجت رجوی کار را به جایی رساند که تعدادی بسیار زیادی از نیروهای سازمان کشته شده و بسیاری هم مجروح شدند، متاسفانه رجوی همین را می خواست قصدش این بود با کشته سازی مظلوم نمایی کند و جای پایش را در قرارگاه اشرف سفت کند. آخر آن لجاجت به کجا رسید در نهایت تسلیم شد و با خفت و خواری اشرف را ترک و در نهایت سر از آلبانی در آوردند و اکنون هم سعی دارند با خون کشته های 19 فروردین به بازیهای کثیف سیاسی خود ادامه دهد و از خونشان ارتزاق کند.

محمد رضا گلی اسکاردی

نوشته رجوی ها می خواستند با خون، بازی سیاسی کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سران خائن سازمان مجاهدین خلق که از چند روز قبل در محاصره ارتش تا دندان مسلح عراق قرار گرفته بودند و به خوبی میدانستند و نیروهای عراقی به آنها هشدار داده بودند که نیروهای آنها به خیابان صد خواهند آمد، سران این فرقه برای از بین بردن اعضای ناراضی خود گام برداشته و مهندسی کشتار آنها را برنامه ریزی نمودند و دقیقا افرادی مانند علی قزل قارش را که با فرمانده خود زد و خورد کرده و به یگان دورتری تبعید شده بود را شب قبل از حادثه به یگان خودش آورده و استقبال گرمی نمودند و به آنها گفتند که ارتش عراق در صدد یورش به خاک اشرف میباشد و اطلاعات ما خبر داده که آنها به هیچ وجه شلیک نخواهند کرد و فقط برای ایجاد رعب و وحشت می آیند. اما علی قزل قارش می گوید که چشمتان روز بد نبیند که من در ابتدای خط جنگ بودم که ارتش عراق با وجود هشدارهای زیادی که داده بود و گفته بود ما با شما کاری نداریم ، یکباره تیراندازی را شروع کرد که حتی تیری از کنار گوش من رد شد و به نفر کناری من اصابت کرد که او را به زمین انداخت. من بشدت آشفته و پریشان شدم و با تمام وجودم به عقب فرار کردم که فرماندهان جلوی ما ایستادند و گفتند چرا بر روی خون شهدای خودتان پا میگذارید و این در حالی بود که خود آنها در عقب این درگیری و جایی که امنیت کامل داشتند مخفی شده بودند و تنها ما را گوشت قربانی کرده و جلوی تیر و تفنگ انداخته بودند.

صحبت های علی قزل قارش که اکنون بعد از جدا شدن از سازمان آدم ربای رجوی، برای خود زندگی خوبی تشکیل داده و ازدواج نموده است، تنها یک نمونه از جنایت هایی بود که سران فرقه رجوی بر سر افراد معترض در داخل فرقه رجوی در میاورند و خدا میداند چند نفر دیگر همانند قربان ترابی ها و امثال او قربانی هوا و هوس سرکرده خونخوار این گروه تروریستی شده اند.

محمد آتابای

نوشته کشتاری که توسط مجاهدین خلق رقم خورد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اینجانب فریدون ابراهیمی جداشده از فرقۀ رجوی که از نزدیک شاهد این درگیری ها بودم خلاصه ای از این روز خونین که در خاطراتم می باشد را به رشته تحریر در می آورم.

دولت مستقل و مردمی کشور عراق پس از سقوط صدام طی حکمی تصمیم به جمع آوری و تحویل قرارگاه اشرف از مجاهدین شدند. از اینرو در مقاطع زمانی مختلف و متعدد تذکر به رجوی جهت تخلیه اشرف داده شد. اما رجوی با گستاخی تمام از این دستور سرباز میزد و برای ماندن در قرارگاه پافشاری کرده و قرارگاه اشرف را از آن خود میدانست. طی این کشمکش ها بین رجوی و دولت عراق در ابتدای سال ۱۳۹۰ که نوزده روز از بهار سپری می شد ، رجوی خون آشام و همدستانش با فرا رسیدن فصل بهار و شمیم عطر گلهای بهاری ، در یک عمل خبیثانه و ناباورانه بهار آن سال دل انگیز را به پاییزی غم انگیز تبدیل کردند.

در این طرح اهریمنی رجوی ملعون افرادی را که در دل و جسم شان شکوفه های آزادی و جدایی از فرقه را می پروراندند به یکباره سوزاند. در این جمعه سیاه، رجوی ملعون مانند گذشته که بدنبال سیاست شهید سازی و خونریزی بود با یک عملکرد از قبل برنامه ریزی شده که روزها و ساعت ها وقت صرف آن کرده بود عده ای از مزدوران و مسئولین رده بالای خود را برای مقابله با نیروهای عراقی مستقر در قرارگاه اشرف آماده کرده و با کوکتل مولوتف از قبل ساخته شده و تیر و کمان های مهیا شده نیروهای عراقی را غافلگیر و مورد هدف قرار دادند.

بدنبال این طرح عده ای دیگر از مزدوران خود را به داخل مقرهای استراحت نیروها فرستاد و عنوان نمود که نیروهای عراقی به ما حمله کردند و قصد دارند همۀ ما را کت بسته تحویل مقامات امنیتی ایران بدهند. در این درگیری مسئولین فرقه رجوی به دستور رجوی نیروهایی که از قبل اعلام جدایی کرده بودند و یا غیر تشکیلاتی بودند را با ترفند و تحریک نیروها به مسلخ فرستادند که می توان به مرحوم رحیم ( مرتضی بهشتی ) اشاره کرد . وی مدتی درخواست جدایی داده بود و اصرار داشت برادرش میلاد ( مصطفی بهشتی ) را که در سن ۱۶ سالگی سازمان او را تور کرده بود به همراه خود جدا نماید که همواره با مخالفت ها و برخوردهای شدید مسئولین روبرو میشد . سرانجام وی با دست خالی به قتلگاه ۱۹ فروردین فرستاده شد و ناجوانمردانه به قتل رسید.

اینجانب فریدون ابراهیمی که در چنین روزی با اصابت گلوله جنگی از ناحیه پا به شدت مجروح شده بودم توسط مسئولین فرقه خیلی دیر به عقب کشانده شدم. پس از پایان درگیری ها جراحت من درمان نمی شد و پس از فریادها و عصبانیت هایم به صورت بیرحمانه ای بدون بیهوشی گلوله را از پایم خارج کردند. هدف آنها تلف شدن من و سوءاستفاده از پیکر بی جان من بود که محقق نگردید اما بسیاری از کشته ها به دلیل عدم درمان کشته شدند.

به آرزوی رهایی و آزادی تمامی نیروها در بهار و خشنودی خانواده های چشم انتظار.

فریدون ابراهیمی – رهایافته و عضو انجمن نجات

نوشته بهار پاییزی ۱۹ فروردین در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حالا با روی کار آمدن دولت جدید و مردمی عراق، این کشاورزان برای دادخواهی به دولت مراجعه کرده بودند و زمین هایشان را طلب کرده بودند.

به این ترتیب ارتش عراق در صدد برآمد تا این زمین ها را به صاحبان اصلی شان بازگرداند. موضوع با سران مجاهدین مطرح شد اما آنها از بازپس دادن زمین ها امتناع کردند. البته این موضوع را ما بعدها و پس از خروح از مناسبات متوجه شدیم چرا  که در آن زمان، سران سازمان در این باره چیزی به نیروها نگفتند و مسئله اصلی را مطرح نکردند. آنها به عکس سعی کردند نیروها را تهییج کند تا با سربازان عراقی درگیر شوند.

این واقعه یعنی ورود ارتش عراق فی البداهه نبود و طی یک پروسه تقریبا شش هفت ساله بوقوع پیوست.

رجوی تلاش می‌کرد همان موقعیت قبلی خود، که در زمان صدام حسین داشت را حفظ کرده و با قدرت و قوت قبلی به حضور ناموجه خود ادامه دهد، چیزی که دولت جدید عراق پذیرای آن نبود و هر گونه بهانه رجوی و عواملش را ناموجه دانسته و خواهان ترک خاک عراق توسط رجوی بود. احکام قضائی هم صادر شده بود ولی رجوی زیر بار نمی‌رفت.

تا قبل از خروج نیروهای آمریکایی از عراق طی قرار داد موسوم به “سوفا” اوضاع سازمان مجاهدین خلق بینابینی بود زیرا حضور نیروهای آمریکایی در اشرف برای دولت عراق دست بستگی ایجاد می‌کرد ولی بمحض خروج نیروهای آمریکا از خاک عراق دولت عراق با دست بازتری وارد عمل شد و شروع به پیش بردن طرح های خود کرد. از جمله آن طرح ها اخراج مجاهدین خلق از عراق بود چیزی که رجوی نمی‌خواست مطلقا زیر بار آن برود.

اما چه رجوی دوست داشت و چه نداشت شرایط عراق و منطقه خاورمیانه با سقوط صدام حسین تغییر کرده بود ولی رجوی توسط برخی لابی های خود در اروپا و حتی در آمریکا میخواست به دولت عراق بخصوص شخص نخست وزیر وقت یعنی آقای نوری المالکی فشار بیاورد تا حضور مجاهدین را قبول کند ولی نه تنها نخست وزیر بلکه کل کابینه رای به اخراج مجاهدین خلق از خاک عراق داده بودند.

سرانجام تمام این رفت و برگشتها تبدیل به عملیات نظامی در قرارگاه اشرف شد. در این عملیات ارتش عراق از ضلع شمالی قرارگاه اشرف وارد اشرف شد و تا خیابان صد پیش رفت. طی این درگیری غیرضروری ۳۶ نفر کشته شده و بیش از هزار نفر مجروح شدند که برخی از مجروحین معلول‌ شده و دیگر توان کارهای معمول خود را نداشتند.

من در آن درگیری از ناحیه پای راست مورد اصابت قرار گرفتم و گلوله خوردم و سه بار بطور رسمی زیر عمل جراحی رفتم و هنوز که هنوز است آثار جراحت اذیتم میکند و محدودیت هایی برایم ایجاد کرده است. وقتی کسانی را که دچار قطع عضو شده بودند را می دیدم بخودم دلداری میدادم که من دچار آن محدودیت ها نیستم. هر چند که مشکلات زیادی برایم ایجاد شد. بعد از چند سال هنوز آثار ناراحتی و اذیت های آن جراحت را تحمل میکنم، هنوز وقتی آن ایام لعنتی یادم می آید تمام وجودم بدرد می آید.

باشد که روزی رجوی و کسانیکه باعث آن جنایت شدند محاکمه شده و به سزای اعمال خود برسند.

بخشعلی علیزاده

نوشته روزی که رجوی سعی کرد کشته سازی کند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسئولین وقتی دیدند وضع ناجور است، بعد از این که از بالا مشورت گرفتند، دستور دادند دیگر فاکت های مربوط به صحنه عملیات 19 فروردین 90 را افراد نخوانند چون مایه آبروریزی مسئولین شده بود.

خلاصه که روحیه ها از دست رفته بود و اعضای سازمان حداقل در مقر ما که به اسم انزلی معروف بود نسبت به مسئولین بی اعتماد شده بودند. اگر از من بپرسید محصول عملیات 19 فرورین 90 چه بود؟ در یک کلام می توانم بگویم علاوه بر این که تشکیلات کشته و مجروح زیادی به جا گذاشت، رابطه بین مسئول با تحت مسئول مخدوش و بی اعتبار شده و دیگر اعتمادی در بین نبود. همین موضوع ضربه کارآمدی بود که بر تشکیلات وارد کرد.

یک ماه که از عملیات 19 فروردین 90 گذشت، ریزش ها بالا گرفت. اولین اقدام از جانب خودم به همراه یکی از دوستانم استارت خورد. جالب این است قبل از فرار، من با چند تا از دوستانم خداحافظی کردم و به آنها گفتم من می خواهم بروم، حتی از بعضی ها آدرس گرفتم که در صورت نیاز با خویشاوندان شان ارتباط برقرار کنم و در صورت نیاز کمک بگیرم، البته ناگفته نماند به آنهایی که اعتماد صد در صد داشتم گفتم می خواهم امشب فرار کنم و از سازمان خودم را خلاص کنم. شب پنجشنبه را برای فرار انتخاب نمودم زیرا بعد از ظهر پنجشنبه در اختیار خود بودیم و ضمن این که معمولا شب پنجشنبه برنامه جمعی جهت روحیه و رفاه برگزار می کردند و بچه ها را سرگرم می کردند. ما هم از این فرصت استفاده کردیم و فرار بزرگ را عملی کردیم. من در آن اثناء برای شام به سالن غذاخوری رفتم، معمولا شب پنجشنبه شام کتلت بود. شامم را گرفتم رفتم سر میز نشستم. کمی استرس داشتم. در آن حال و وضع میلی به شام خوردن هم نداشتم، شامم را که به شام آخر معروف شد به یکی از دوستانم که روبروی من نشسته و بچه آمل بود دادم گفتم من حالم خوب نیست نمی توانم شام بخورم. برای استراحت به آسایشگاه می روم. به محض این که به آسایشگاه آمدم وسایل شخصی خودم را برداشتم و قراری که با دوستم گذاشته بودم را سر ساعت مشخص شده اجرا کردیم و بالاخره بعد از 24 سال خودم را از چنگ دیکتاتوری رجوی خلاص کردم.

محمد رضا گلی

نوشته خاطره شام آخر در اردوگاه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکم.
بحث جدا شدگان بر سر این نبود که بگویند موضوع جنگ بر سر زمین بوده این بهانه ای بود که شما دست نیروهای مالکی دادید والا بعد از گرفتن زمینهای خالی شمال اشرف مگر بعد از آن جلوتر آمدند .
چون آن زمان آمریکایی ها هم بودند یک قدم جلوتر نیامدند.
حرف اصلی این بود که با توجه به این که رهبری سازمان میدانست نفرات با دست خالی چگونه میتوانند جلوی آن نظامی ها بایستند که معلوم بود که خیلی ها کشته میشوند .

دوم.
رهبری سازمان درآن زمان مدت سه ماه بود که با موفق ربیعی و آمریکاییها و سازمان ملل در مذاکره بودید اگر میخواهید درست بگوئید باید تمام و کمال بگوئید نه این که مثال دزدی که خانه یکی را دزدیده بعد آهای دزد آهای دزد میکند که اهالی محله را فریب بدهد مگر حتی با نفرات مذاکره کننده عکس نگرفته بودید و به آن هم افتخار میکردید .

سوم .
از این شاخه به آن شاخه پریدن فقط از شما و رهبری سازمان بر می آید که با دروغهای مستمر میخواهید به هر نحو شده بگویید که نفرات جدا شده دروغ میگویند.
که واقعا دست گوبلز را در دروغ گویی بسته اید که فقط هواداران خودتان که پای سفرهای شما هستند باور میکنند .

چهارم .
این که میخواهید از هر جای یک نمونه بیاورید و بگوید که فلان دادگاه هم آن حمله را محکوم کرده این هم یک تبلیغ بیش نیست چون یک دادگاه بدوی در اسپانیا این را محکوم کرده در هیچ کجا خریداری ندارد و فقط مصرف داخلی داشت .

پنجم .
این که شما اصل موضوع را رها کرده اید و به قول معروف کفش را دیده که خرابه به بند کفش گیر داده اید که شما نمیخواهید اشکال و انتقاد خود و رهبری سازمان را بپذیرید می آیید بحث دیگری را پیش میکشید که قلب واقعیت بکنید .

ششم .
این که در خارج شریف را میفرستید که برای یک تعداد موضوع ۱۹ فروردین را باز گو بکند خوب مشخص است که یک طرفه حرف میزند آن هم شریف که در دروغگویی در سازمان هم ردیف ندارد. میبایست یکی را میفرستادید که خودش دست در کار بود. آن زمان خودش در اشرف حضور میداشت. نه این که یک فراری را که اصلا جنگ ندیده برای نشخوار کردن دروغها برود و آدمها را در خارج فر یب بدهد .

هفتم .
اگر ما جدا شدگان سازمان را نمیشناختیم هیچ گاه دهان باز نمیکردیم از قدیم گفتند تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها پس حتما حرفی است که این جدا شده ها زبان باز میکنند چون همه جدا شده ها چه آنهایی که به اسم هوادار هستند و یا آنهایی که در سکوت هستند و چه ما که سر دروغهای سازمان جرات میکنیم حرف بزنیم همه ما خوب میدانیم سازمان چگونه و با چه شیوه ای خط کارش را پیش میبرد ما حرفمان را میزنیم و پی همه چیز را به تن مالیده ایم چون حرفی بجز واقعیت نمیگویم بخاطر این است که سازمان به این بزرگی که خودش فکر میکند بزرگ است حرفی بجز دروغ و فریب کاری ندارد .

که از خود رجوی و مسئولین نقل قول میکنم که رجوی در یک نشست در سالهای ۱۳۸۰ گفت بخاطر تشکیلات به نیرو دروغ میگویم چرا که تشکیلات همه چیز است .

این است سازمان مجاهدین که چون با دروغ و دغل کارش را پیش میبرد هیچ گاه به آن هدفی که دارد دست نخواهد یافت و روز به روز عقب تر و در اعماق جاهلیت خودش غرق میشود. اگر هم کسانی هستند که برای سازمان کاری انجام میدهند فقط بخاطر پولی است که سازمان در اختیار انها میگذارد .

در انتها فقط میخواهم بگویم که هنوز از دید مردم ایران کسانی هستید که منفور شده و از بین رفته هستید .

غلامرضا شکری – تیرانا

نوشته گوبلز باید از رجوی می‌آموخت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انصاریان که پیش از این شرح ماوقع 19 فروردین را در مقاله ای منتشر کرده است می گوید: رجوی بعد از 19 فروردین 90 گفت اگر بیشتر از این هم کشته می دادیم بهره سیاسی اش را می بردیم. رجوی دنبال سوء استفاده از خون کشته ها بود.

خلیل انصاریان با اشاره به دروغ پراکنی های سازمان در این باره می گوید: تشکیلات رجوی از مقاله من سوخته بود. به همین دلیل در برنامه موسوم به پرونده نسبت به مقاله های من و چند نفر دیگر که واقعیت ها را بیان کرده بودند واکنش نشان دادند.

عضو جدا شده از تشکیلات مجاهدین خلق با تأکید بر این مسئله که روز 19 فروردین اجتناب پذیر بود، می گوید: رجوی دوست ندارد که ما جدا شدگان وقایع روز 19 فرودین را افشا کنیم. اما ما واقعیت های صحنه را می گوییم. تشکیلات رجوی از این موضوع برافروخته و ناراحت هستند. اما واقعیت ها را باید گفت.

او در پایان از اعضای گرفتار در کمپ مانز می خواهد تا تصمیم درست را بگیرند و از تشکیلات جهنمی رجوی جدا بشوند و به دنیای آزاد پا بگذارند.

نوشته خلیل انصاریان: جریانات ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ اجتناب پذیر بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.