همیشه برایم این سئوال مطرح بود که چرا با وجود حضور کادرهای انقلابی مثل موسی خیابانی، چطور مسعود رجوی رهبر سازمان شد؟ از آنجائی که زندان های سازمان در پادگان اشرف را از سر گذرانده بودم و پی به ماهیت کثیف سازمان مسعود برده بودم و دیگر حنایشان برایم رنگی نداشت، هرگز قبول نداشتم که مسعود رجوی رهبری انقلابی است. شک نداشتم که او سارق جایگاه رهبری سازمان است. تمامی انحرافات سازمان نیز سرچشمه در افکار مالیخولیائی او دارد.

در یکی از نشست های مسعود در پادگان اشرف، من که از تاریخچه سازمان اطلاعات دقیقی نداشتم، از تعریف و تمجید های برخی از سردر آخورهای رجوی ، برخی اطلاعات غلط و غلو شده را می شنیدم. مثلا عباس داوری داستانی سرتا پا مسخره را بیان می کرد که محمد حنیف نژاد قبل از رفتن برای اعدام از طریق مورس ، رهبری سازمان را به مسعود رجوی سپرده بود! این قلب واقعیت کردن و چاپلوسی هم ، عجب به مذاق مسعود رجوی خوش می آمد و سرتاپا شرم و حیا می شد!

جریان رهبر شدن مسعود رجوی ، اما از زبان خود او :

مسعود رجوی :
بعد، ما را به قزل قلعه و مجدداً به اوین و سرانجام به زندان فلکهٴ شهربانی (کمیته مشترک ضد خرابکاری) بردند. من یک شب در زندان فلکه بودم، بچه‌ها( همه مجهول الهویه ) از دیوار صدایی شنیدند و مرا صدا کردند و گفتند محمدآقا می‌گوید بگو فلانی(مسعود رجوی ) زود بیاید. معلوم شد که صدا مورس بوده، ولی نه مورس معمولی که مثلاً با انگشت به دیوار می‌زدیم. فلزی بود که به دیوار می‌خورد و بعد صدا گفته بود که من محمد حنیف هستم. پرسیدیم که شما این جا چه می‌کنید؟ گفت دست و پایم بسته است،( با دست و پای بسته چطور از پشت دیوار رهبری سازمان را به مسعود سپرده بود؟ ) آورده‌اند بالای سر مهدی رضایی، ولی گفتم که او را نمی‌شناسم. بعد در همان جا به من ابلاغ مسئولیت کرد و از من تعهد گرفت و البته حسرت دیدارش دیگر بر دلمان ماند؛ چون چند هفته بعد، خبر شهادتش را شنیدیم.( البته الان که گوینده فوت کرده است و هیچ شاهدی وجود ندارد ، مسعود رجوی هرچه می گوید ، بقیه باید باور کنند، مخصوصا که بساط زندان انفرادی و شکنجه نیز در هنگام بیان صحبت ها در پادگان اشرف فراهم بود).

سپس همه باید می گفتیم :
” جاوید مسعود ” .

اما از منابع مستند و متقن آخرین پیام محمد حنیف نژاد چینن بوده است و هرگز نامی از مسعود رجوی و ابلاغ مسئولیت به او وجود نداشته و ندارد:

محمد حنیف‌نژاد در آخرین پیام خود چنین گفت:
«انقلابیون و پیشتازان خلق همچون چراغی نورافروز، خود می‌سوزند تا روشنی‌بخش حیات انسانهای دیگر باشند. بهمین دلیل آنها را می‌توان نمونه و تبلور آرمانهای انسانی خلق دانست و آنها را سمبل، راهنما و روشنی‌افروز طریق نجات محرومان شمرد… به هرحال رمز پیروزی ما در حفظ وحدت دائمی سیاسی و تشکیلاتی گروه است که در مساعی زیر متجلی می‌گردد: ۱ـ وحدت تشکیلاتی ۲ـ وحدت استراتژیک ۳ـ وحدت ایدئولوژیک، به این ترتیب تنها ضامن پیروزی، حفظ دقیق اصول راجع به وحدت است که تنها و تنها از طریق اصل انتقاد و انتقاد از خود و اصل ادامه بقاء پیشتاز حفظ می‌شود.

متن بالا ، آخرین متن منتسب به محمد حنیف نژاد است .

حال از صبح تاشب ، مزدوران و مواجب بگیرانی چون: علی خدائی صفت، محمود عطائی ، محمد حیاتی و محمد علی جابرزاده و … که برخی در کنار رهبر خود مرحوم شده اند، بگویند و نقل قول کنند و بنویسند و ملیجک بازی در بیاورند و پشتک و وارو بزنند، واقعیت این است که مسعود رجوی رهبر دیکتاتور و خودمنتسب سازمان، رهبری سازمان را ربوده است و عامل تمام اعمال تروریستی و جنایات علنی و غیر علنی این سازمان است.

همچنین جا دارد مطلبی را نیز اینجا یادآوری کنم، در همان پروسه در سازمان تمام زندانیان آزاد شده و پیوسته به سازمان ، زیر ضرب تشکیلات بودند که در زندان چه خیانتی کردند که اعدام نشدند؟ همه ی آنها باید اعتراف می کردند که با وزارت اطلاعات و بازجویان همکاری کامل کردند و از اعدام رهائی یافتند. اما در این میان کسی جرات نداشت بپرسد که مسعود رجوی در زندان شاه ، چه خیانت هائی را مرتکب شده است ؟ که همه ی یاران او و مرکزیت سازمان اعدام شدند جز مسعود رجوی …
ای کاش مسعود رجوی، این شرافت و غیرت را داشت که همان سال 1350 بعد از دستگیری ، اعدام می شد و لااقل نام نیکی از او بجا می ماند . . .

محمدرضا مبین

نوشته مزدور و همکار ساواک شاه، که از اعدام جسته بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در تشکیلات سازمان مجاهدین خلق که بودیم در سی دی ماه هر سال شب ها همه افراد را در سالن های غذا خوری جمع می کردند و تعدادی از افراد نزدیک رجوی بعد از توجیهات به مقرها می آمدند و در وصف رجوی سخنرانی میکردند که بله برادر مسعود چنین بود و چنان بود و یا اینکه یکبار خود رجوی هم سر این موضوع صحبت کرد و چنان با آب و تاب از مقاومت خود و دیگر یاران می‌گفت که چه عرض کنم.

رجوی همیشه در رابطه با شکنجه و شکنجه‌گران زیاد صحبت میکرد و می‌گفت اینقدر به کف پای من می‌زدند که می ترکید ولی هیچ وقت حتی برای یکبار هم که شده عکسی از پای خود را به همگان نشان نداد که صحت این موضوع تائید شود.

رجوی و دیگر سران با این اقدامات چه چیزی را می‌خواستند از دید همگان پنهان کنند؟! رجوی بقول خودش زیر اعدام بود پس چه شد که حکم اعدام او لغو شد و حبس ابد به او دادند ولی دیگران اعدام شدند از جمله بنیانگذاران و کادر مرکزیت.

آیا موضوعی در بین بود؟

بله این را آقای معتمدی به روشنی برای همگان آشکار کرد و گفت رجوی به هم‌ رزمان خود خیانت کرد. آنها اعدام شدند ولی رجوی نه و حبس گرفت و از مرگ جست. رجوی ادعا می کرد که یک انقلابی است ولی یک خائن بیش نبود و نخواهد بود و جمع شدن در سالن های غذا خوری و سخنرانی کردن برای لاپوشانی گذشته رجوی چیزی را تغییر نداده و نمی دهد.

علی هاجری – تیرانا

نوشته داستان سرایی رجوی در خصوص ۳۰ دیماه ۱۳۵۷ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اگر چه بدنبال افشای مدارک بدست آمده از آرشیو بایگانی ساواک که نامه تیمسار نصیری رئیس وقت ساواک مهم ترین آن بود، مشخص گردید که بواسطه فعالیت های برادرش کاظم که مامور گماشته ساواک در کشور سویس بود و همچنین همکاری های او با بازجویان در حین بازجویی برای او از شاه مخلوع درخواست یک درجه تخفیف شد و از اعدام به حبس ابد محکوم گردید.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی مسعود رجوی به همراه کادرهای باقیمانده با صدور اطلاعیه ای جنبش ملی مجاهدین خلق را که شاخه سیاسی این سازمان تلقی می گردید را اعلام و شروع به عضو گیری نمود. رجوی علیرغم اینکه هیچ اعتقادی به رهبر انقلاب نداشت و معتقد بود رهبری انقلاب به سرقت رفته به صورت تاکتیکی با انقلاب همراه شد، ولی این روند ادامه نیافت و در مقابل انقلاب قرار گرفت.

مسعود رجوی در پی حرکت های خونین و انفجارات مهیب و اقدامات کور تروریستی که شهروندان عادی را هم در بر می گرفت، با شکست در این اقدام ماجراجویانه که پایان مشروعیت سیاسی مجاهدین خلق در اذهان مردم را باعث شد، به همراه ابوالحسن بنی صدر نخستین رییس جمهور ایران به پاریس گریخت. او در سال 65 در یک اقدام فرصت طلبانه که انزجار شدید مردم ایران و افکار عمومی ایرانیان در خارج از کشور را هم برانگیخت از فرانسه به عراق رفت.

همکاری با صدام در دوران جنگ تجاوز کارانه برعلیه ایران که با هدف رسیدن به منصب قدرت در ایران خیال پردازی شده بود و شکست فاجعه بار در عملیات موسوم به فروغ جاویدان که به کشته شدن صدها نفر از اعضا و سربازان ایرانی انجامید، رجوی را وارد بن بست کشنده ای نمود. او برای رهایی از این تنگنا و انحراف اذهان نیروها از شکست در این عملیات، انقلاب درونی موسوم به انقلاب ایدئولوژیک را در دستور کار نیروها قرار داد تا به اعضا القاء نماید که علت شکست در عملیات نه نظامی بلکه ایدئولوژیکی بوده است و اعضا می بایست برای نفی وابستگی و هر چه بیشتر پاکیزه و خالص شدن که جنگ صد برابر را تضمین می نماید از همسران خود طلاق گرفته و خانواده را متلاشی سازند.

او با جازدن خود به عنوان رهبر ایدئولوژیکی از تکنیک ها و شیوه های مغزشویی برای ایجاد نظم یکپارچه و تشکیلاتی آهنین استفاده کرد. افراد در ادامه این روند از ابتدایی ترین آزادی ها محروم و ارتباط آنها با وابستگان شان قطع گردید. در سال 80 مسعود رجوی برای مرعوب کردن اعضای ناراضی جلسات دادگاه های فرمایشی را برای مجبور کردن آنها به ماندن در تشکیلات به همراه مریم تشکیل داد. هدف مقابله با اعضایی بود که در مقابل تشکیلات ایستاده بودند و در خواست خروج داشتند.

یکی دیگر از اهداف این دادگاه های تفتیش عقاید که بعدها به نشست های طعمه معروف شد، ایجاد جو خفقان و سرکوب و منحرف کردن اعضا از واقعیت های درون تشکیلاتی بود. ابتدا مسعود رجوی به مدت سه شبانه روز با فرماندهان و مسئولین بالای تشکیلات جلسه گذاشت و آنها را نسبت به اهداف این نشست ها و سوژه های آن کاملا توجیه نمود و یک هیات تشکیلاتی در هر ستاد و مرکز بوجود آورد. او در روزهای اول نشست ها، با لحنی غیر معمول که توام با نوعی قدرت نمایی و حس انتقام جویی نسبت به اعضای ناراضی و خواهان جدایی بود گفت: منبعد کسی که حلقه ضعیف باشد و یا در تشکیلات مشکل ایجاد کند و یا خواهان جدایی باشد را تحمل نخواهیم کرد. سیاست ما در این سرفصل مشت آهنین است. من امروز به تمامی کسانی که خواهان جدایی هستند اعلام می کنم که می بایست ابتدا 5 سال را در زندان های قرارگاه اشرف میهمان ما باشند تا اطلاعات آنها پاک شود و بعد آنها را تحویل دولت عراق خواهیم داد.

رجوی سپس ادامه داد: لابد همه شما می دانید کشور عراق هیچ یک از شما را به اعتبار شخص شما در اینجا نپذیرفته است و شما به اعتبار سازمان مجاهدین خلق میهمان دولت عراق و شخص ریس جمهور هستید، هرگاه چتر حمایتی مجاهدین از سر شما برداشته شود می بایست بعنوان اشخاصی که غیر مجاز وارد خاک عراق شده اند، در قبال قانون این کشور حساب پس بدهید. قانون مجازات اشخاصی که غیر مجاز وارد عراق میشود هم 10 سال زندان می باشد. لابد همه شما هم می دانید که رفتار و برخوردی که در زندان ابوغریب با اشخاص میشود کیفا با برخورد در مناسبات و بازداشت گاه های خودمان تفاوت دارد.

او با این لحن سخن گفتن تصمیم داشت دل اعضا خواهان جدایی و معترض را خالی کند.

ادامه دارد

علی اکرامی

نوشته تناقض یکی از اعضا در مورد عدم اعدام رجوی توسط ساواک در نشستهای طعمه – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما اینبار می خواهم از نگاهی دیگر به این موضوع بپردازم. به پیامی که رجوی به همراه موسی خیابانی بعد از آزادی از زندان در روز اول بهمن 1357 دادند و رجوی در آن تاکید می کند که بنیانگذار جمهوری اسلامی با “رهبری استوار و سازش ناپذیرش” زمینه ساز آزادی او و دیگر اسیران از زندان شاه شده است. رجوی در آن زمان خود را آنچنان در برابر رهبر انقلاب مردم ایران حقیر می دید که اقدام خویش در نوشتن این پیام برای “عرض سلام و درود” و “تقدیم” نمودن”اعلام آمادگی برای جانبازی در پیشگاه معظم” رهبری انقلاب را “جسارتی” از سوی خویش می خواند.

بخش های از این پیام را در زیر مشاهده می کنید.

نامه مسعود رجوی به آیت الله خمینی

در انتهای این پیام نوشته شده :

نامه مسعود رجوی به آیت الله خمینی

پیام مجاهدین آزاد شده از بند به
“حضرت آیت الله العظمی خمینی”
بسم الله الرحمن الرحیم
پاریس – محضر مبارک مجاهد اعظم حضرت آیت الله العظمی خمینی :
جنبش عظیم و شکوهمند خلق ستم کشیده ایران، که از فیض زعامت آن حضرت برخوردار است، در مسیر پیشرفت و شکوفایی دم افزون خود، به دستاورد و پیروزی های قابل توجهی رسیده است.
آزاد شدن فرزندان مجاهد شما از زندان های رژیم جبار و ستمگر ایران یکی از کوچکترین این پیروزی ها است. بنابراین ما آزادی خود را مدیون مجاهدت ها و جانفشانی های خلق رزمنده و ستم کشیده ایران در پرتو الهامات آن زعیم استوار و سازش ناپذیر هستیم. از این رو، فرزندان مجاهد شما در بدو آزادی از زندان، جسارت کرده و این اجازه را به خود دادند که ضمن عرض سلام و درود به حضور آن پرد مجاهد اعظم، مراتب آمادگی خود را کماکان برای جانبازی در راه آزمان های توحیدی مکتب انقلابی اسلام که ایدئولوژی “مجاهدین خلق ایران” است به پیشگاه معظم تقدیم کنند.
. . .
از طرف مجاهدین رها شده از بند
مسعود رجوی – موسی خیابانی
1 / بهمن / 57

ایرج صالحی

نوشته رجوی آزادی خود از زندان شاه را مدیون چه کسی بود؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هر ساله در این ایام ماشین تبلیغاتی رجوی شروع به کار در این حوزه نموده و با پخش فیلم های قدیمی می خواهد طوری القا نماید که انگار روزی تاریخی و ارزشمند در حال نزدیک شدن است.
داستان به صورت خیلی مختصر از این قرار است که در اواسط دهه پنجاه که تمام اعضای گروهی به نام سازمان مجاهدین خلق در ایران فعالیت می کردند به خاطر لو رفتن شان دستگیر و در زندان های شاه حبس و محاکمه شدند.

در این دادگاه های نظامی، شاه که کارش فقط صدور حکم اعدام برای فعالین سیاسی آن زمان بود نوبت به محاکمه اعضای سازمان مجاهدین می رسد. سرانجام در این دادگاه ها حکم اعدام به همه اعضای مرکزیت سازمان داده می شود. در این بین مسعود رجوی که از اعضای مرکزیت سازمان مجاهدین محسوب می شد نیز حکم اعدام می گیرد، اما در بزنگاه حکم اعدام او تعلیق شده و به حبس ابد تبدیل می گردد.

در آن زمان افراد زیادی متوجه نشدند که موضوع چه شد که حکم اعدام وی منتفی شده و تبدیل به حبس ابد گشت. شاید فقط دو طرف می دانستند که واقعیت چیست یکی خود مسعود رجوی و دیگری دستگاه ساواک.

بعد از اعدام اعضای مرکزیت و بنیانگذاران این سازمان تقریبا این سازمان از بین رفت و به جز مسعود رجوی و چند نفر دیگر زنده نماندند. برای تمام زندانیان به ویژه آنان که حکم سیاسی داشتند این سوال پیش آمده بود که چرا مسعود رجوی اعدام نشد؟ در جایی که دادگاه های نظامی شاه به جز حکم اعدام برای فعالین سیاسی حکم دیگری صادر نمی کرد چگونه شد که این یک نفر علی رغم اینکه حکم اعدام گرفته بود از زیر حکم اعدام در رفت و نجات پیدا کرد.

کم کم زمزمه هایی شکل گرفته بود، زمزمه هایی که بیانگر یک معامله بود، بوی تعفن خیانت به مشام می رسید. بله، دیگر همه به یقین رسیده بودند که هیچ اقدامی به جز خیانت نمی توانست این فرد را که از اعضای مرکزیت سازمان هم محسوب می شد از اعدام نجات بدهد. او یک عضو ساده و معمولی نبود، به قول خودش مفسر! قرآن بود و در تدوین ایدئولوژی سازمان نقش مهمی داشت، یعنی از نخ نبات های این سازمان محسوب می شد.

این داستان باقی ماند تا که انقلاب ۱۳۵۷ شد و در روز ۳۰ دی ۱۳۵۷ مسعود رجوی به همراه سایر زندانیان از زندان های شاه آزاد شدند. ابتدای داستان، مقداری گرد و خاک های انقلاب و فرار شاه و درگیری هایی که مردم با بازماندگان شاه داشتند موجب شده بود که اغلب همه چیز را فراموش کنند و یا حداقل برایشان کم رنگ شود، اما کم کم باز این نجوا به گوش می رسید که چرا رجوی را شاه اعدام نکرد؟ ظاهراً بوی خیانت هنوز از تن رجوی زدوده نشده بود و مشام هر کسی را آزار می داد.

سرانجام یک داستان سرایی توسط مسعود رجوی و همراهانش شروع شد و در بین سایر کسانی که می خواستند حقایق برای افکار عمومی روشن گردد را ترویج دادند.

مسعود رجوی چنین وانمود کرد که گویا در زمانی که او در زندان شاه بوده، برادرش (کاظم رجوی) که آن زمان در سوئیس مشغول به تحصیل بوده و کار وکالت هم انجام می داد او را نجات داده است. رجوی چنین وانمود می کرد که به خاطر فعالیت های بشر دوستانه برادرش کاظم بر روی رژیم شاهنشاهی بود که شاه زیر این فشارها ناچار دستور داد که در حکم مسعود رجوی تجدید نظر شده و حکم اعدام او مُلغی گشته و از اعدام به حبس ابد تقلیل یابد.

“گوبلز” وزیر تبلیغات آدولف هیتلر می گفت اگر می خواهید یک دروغ را همه باور کنند باید تکرار کنید، بزرگش کنید و تکرارش کنید.
هم اکنون رجوی و باند تبهکارش دقیقا همین کار را انجام می دهند، دروغ و تکرار آن.

ولی عصر آگاهی ملت هاست، دیگر نمی شود با حرف های مسخره و بچه گول زن افکار عمومی را منحرف کرده و از واقعیات به دور نمود. واقعیت این است که رجوی در زمان زندانی بودنش تمام اطلاعاتی که ساواک شاه به دنبال آن بوده و نتوانسته بود از سایر اعضاء و بنیانگذاران به دست بیاورد را به ساواک داده و در یک معامله دو جانبه ساواک از مسعود رجوی اطلاعات مورد نظرش را استخراج کرده و حکم اعدام او را به دستور شاه تقلیل دادند.

حالا همه ساله رجوی و یارانش این دروغ بزرگ را تکرار می کنند که برادر مسعود رجوی (کاظم رجوی) او را از زندان آزاد کرد. سوال اینجاست که اگر فعالیت های این آقا این قدر تاثیر گذار بود و توانست حکم اعدام را به حبس ابد تقلیل دهد چرا روی سایر احکام زندانیان تاثیر نگذاشت و فقط این یک نفر را شامل شد؟

یادداشت از: سعید محمدپور

نوشته معامله رجوی با ساواک چه بود؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی در زمان دستگیری همه گونه همکاری با ساواک شاه داشت و از خطر اعدام گریخته بود و حکم او به ابد تغییر یافته بود. او به محض رهایی از زندان داعیه رهبری انقلاب کرد و مدعی شد رهبری انقلاب حق وی بوده و اینکه رهبری انقلاب به سرقت رفته است این در حالی بود که افرادی مانند رجوی که از زندان آزاد شده بودند در خانه های تیمی بسر می بردند و به لحاظ ذهنی شرایط انقلابی آن زمان را درک نکرده بودند. این حرف را مدتها رجوی در نشست های درونی بیان می کرد اما با دریدگی خاص خود باز مدعی سرقت رهبری انقلاب مردم ایران می شد و خودش را مستحق رهبری می دانست.

سئوالی که هیچ وقت رجوی حاضر نشد به آن پاسخ دهد این بود که او در زندان بوده و با تعداد اندک چگونه می توانسته شور مردم انقلابی مردم را به جلو ببرد و چگونه می توانست سازماندهی کند؟ مردم ایران با رهبری و اندیشه اسلامی توانستند او و بقیه زندانیان را آزاد کنند. اما رجوی قدر این آزادی را ندانسته و از همان ابتدا در مسیری قدم گذاشت که دیگر راه بازگشتی برایش متصور نبود. او ابتدا به مخالفت با رهبری انقلاب پرداخت پشت این مخالفت ها همکاری همه جانبه رجوی با کشورهای غربی برای سرنگونی انقلاب نوپای مردم ایران بود.

رجوی که سابقه همکاری با ساواک را داشت این توان را در خود دید که به خیانت ادامه دهد و در پشت پرده سفرهای مخفیانه به فرانسه داشت و در ضدیت با مردم ایران تا جایی پیش رفت که در نشست های درونی در عراق عنوان داشت: تمام مردم ایران به دلیل این که تحت حاکمیت جمهوری اسلامی هستند شایسته کشته شدن هستند و در جای دیگری بعد از درگیری های دانشگاه تهران به دانشجویان می گفت آنان سوسول هستند و توان مبارزه ندارند و کوتاه آمدند و یا در نشست توجیه عملیات فروغ جاویدان عنوان نمود بعد از تسخیر تهران مجاز هستید تا هر کاری دلتان می خواهد انجام بدهید ( کشتن مردم ) بعد از 48 ساعت من می آیم و فرمان عفو می دهم.

البته رجوی قبل از آن یعنی در سی خرداد سال 60 دست به سلاح برده و به ترور و کشتن مردم ایران که باعث آزادی وی شده بود زد و هرگز هم از کشتن مردم ایران سیراب نشد. رجوی تشنه قدرت بود و برای رسیدن به آن حاضر بود همه مردم ایران کشته شوند.
رجوی مدعی بود می خواهد اسلام راستین را در ایران برقرار کند و از آزادی و دستاوردهای انقلاب ضد سلطنتی دفاع کند اما این حرف مفتی بود که خودش هم قبول نداشت. شعاری بود که برای فریب دادن نسل جوان و صادق مورد استفاده قرار می داد.

هادی شبانی

نوشته ۳۰ دی ۵۷ روز آزادی رجوی تروریست از زندان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خوش !
از این زاویه که بعد از سرنگونی نظام شاهنشاهی و عبور از طاغوت پهلوی زندانیان محبوس در سیاه چاله های شاه آزاد شده و به آغوش مردم و خانواده هایشان بازگشتند، عمدتا و مهمترین آنان زندانیانی بودند که به دلایل سیاسی توسط ساواک شاه دستگیر و در زندان ها گرفتار بودند. آزادی آن افراد جای بسیار خوشحالی و خرسندی داشت و نشانی از آزادی در آن دوران به همراه داشت .

اما بد !
در کنار آن خوشی ها نباید فراموش کنیم که ملت ایران غافل از این بودند که در میان زندانیان آزاد شده کسانی در حال پا گذاشتن در جامعه هستند که ظرفیت و پتانسیل آزادی بعد از انقلاب را نداشتند ، ملت ایران غافل بودند که چه عواقبی دارد آزادی برخی افراد که فردا روز برای منافع و مطامع فردی و گروهی خود چه آشوبها که به پا خواهند کرد.

اگر بخواهیم نگاهی خیلی تند و سریع به آن وقایع بیاندازیم باید به گروه هایی که مردم را به خیابان ها کشاندند و با شعارهای پر طمطراق سعی در منحرف کردن اهداف انقلاب داشتند نگاهی کنیم. هر چند شعارهای آنان بسیار زیبا و فریبنده به نظر میرسید ولی در باطن بدنبال سیاست هایی بودند که کمتر به نفع تمامیت مردم و کشور بود. همچون حقوق مساوی بین زن و مرد ، آزادی های فردی و اجتماعی ، مشارکت همه اقشار و آحاد مردم در همه صحنه ها و خیلی از شعارهای دیگر !

در میان این گروه ها سازمان مجاهدین خلق بیشترین ضربه را به مردم ایران زد. و در واقع ضد خلق بود و ثابت کرد که تنها چیزی که به آن فکر نمیکند خدا و خلق خدا است.

قبل از سال 1360 مردم را تحریک و به خیابان ها کشاندند تا با دولت تازه تاسیس رو در روی هم قرار گیرند و جنگ های خیابانی و درگیریهای ضد خلقی براه انداختند. بعد از 30 خرداد سال 1360 هم که بطور مسلحانه و غیر مشروعی وارد صحنه شدند و باعث خونریزی های زیادی شدند. مردمی که تازه از دیکتاتوری شاه در حال عبور و گذار بودند به ناگاه دیدند آن چیزی که بدنبالش بودند یعنی آرامش و تسکین دردهای شاهنشاهی ، بالعکس در حال سقوط و انحطاط است و دردها به شکل دیگری سراغ آنان آمده است .در همان دوران صدام حسین هم از فرصت سوء استفاده کرد و وارد خاک ایران شد و این تهاجم از سوی عراق نیازمند ورود مردم به صحنه بود، اما در آن برهه نیز شاهد بودیم که سازمان مجاهدین خلق در حال نواختن ساز خود است و تنها چیزی که برایش در آن مقطع حساس مهم نبود آب و خاک میهن بود. و شاهد بودیم که در کمترین زمان ممکن به دشمن متجاوز پیوست و دست در دست نیروهای بعثی گلوله هایشان را به سمت سربازان ایرانی شلیک کردند. و مختصات بسیاری از مکان ها را از داخل ایران به نیروهای بعثی می دادند.

این کشاکش و درگیریها تا به امروز ادامه داشته و دارد و آن چیزی که در کارنامه این گروه ضد ایرانی و متخاصم ثبت گردیده است به جز خیانت و خباثت چیز دیگری نیست .

از این رو است که دی ماه در عین قشنگ بودنش، زشت هم بود. یک خاطره خوش که در کنارش یک خاطره تلخ وجود دارد.

بخشعلی علیزاده

نوشته دی ماه خوب، دی ماه بد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سی دیماه، سالروز آزادی آخرین دسته از زندانیان سیاسی زمان شاه است. چند روز پس از فرار شاه از ایران، مردم که نگران اعدام زندانیان سیاسی بودند، با حضور در برابر زندان ها، خواهان آزادی فوری بازماندگان شدند. با تشدید فشارهای مردمی بر ایادی شاه، 162 تن از زندانیان باقیمانده در سلول ها نیز به آزادی رسیدند. در میان زندانیان تفکرات سیاسی و اجتماعی مختلفی دیده می شد. هرچند سازمان مجاهدین تلاش داشت خود را در این میان برجسته نماید ولی تنها چند تن از آنان عضو مجاهدین بودند که از جمله می توان به مسعود رجوی، موسی خیابانی و اشرف ربیعی اشاره داشت که به همراه سایر زندانیان از زندان قصر رهایی یافتند.

بدین ترتیب، سی دیماه 1357، نقطه پایانی بر اقتدار سلطنت پهلوی شد که می توان آنرا به عنوان نقطه عطفی در تاریخ ایران محسوب کرد. در این روز، آسمان سیاسی ایران، که سراسر التهاب و تنش بود، با دیوی مواجه گردید که سرنوشت ده ها هزار جوان و نوجوان ایرانی را در آینده ای نزدیک رقم می زد و حوادث بسیار دردناک و خونینی را به مردم ایران تحمیل می کرد. این دیو از قفس رهیده کسی جز مسعود رجوی نبود.

همکاری با ساواک یا 7.5 سال شکنجه؟

مسعود در سال 1346 به تشکیلات مجاهدین راه یافت و طی 4 سال با نبوغ عجیبی که در مباحث روشنفکری و چرب زبانی داشت، به مدارهای بالای سازمانی رسید اما در فروردین 1350 دستگیر شد و پس از مدتی با کمک برادرش کاظم که عضو ساواک شده بود و در سوئد زندگی می کرد، از مجازات گریخت و به همکاری با ساواک پرداخت تا از اعدام نجات پیدا کند. در این زمینه پرویز ثابتی، معاون ساواک، شرح مفصلی داده است که به آن نمی پردازم. در هر صورت مسعود با لو دادن محل زندگی بنیانگذاران سازمان توانست از اعدام رهایی پیدا کند و رهبری مجاهدین را پس از شهادت رهبران سازمان مجاهدین به دست گیرد. وی در نهایت 30 دیماه 57 از زندان آزاد شد و با استفاده از فضای سیاسی آن زمان ده ها هزار محصل و هنرجو از دبستان تا دانشگاه را با سخنرانی های هیجانی و شورانگیز جذب نمود و با توجه به ظاهر انقلابی و توحیدی که از خود نشان می داد، اعتماد بسیاری از خانواده های مذهبی را هم بدست آورد و در همین فضا دچار «توهم رهبری انقلاب» گردید که راه را برای قدرت طلبی و جاه طلبی بی پایان وی گشود. این توهم بیمارگونه، پایانی جز اقدامات تروریستی در حساس ترین زمان انقلاب بدنبال نداشت و هزاران جوان ایرانی را به کام مرگ فرستاد.

در تمامی این سالیان، سازمان مجاهدین در تلاش بوده تا 30 دیماه 1357 را همچون 30 خرداد 1360، یک بزنگاه تاریخی در راستای پیشرفت مبارزات رهایی بخش و یک نقطه عطف تاریخی در سرنوشت مردم ایران جلوه دهد که گویی انسانی بزرگ و خداگونه ظهور کرده تا مانع بزرگی از سر راه تکامل بردارد و مسیر برگشت را به سمت جلو جهش دهد. بگذریم که این نوع نگرش هم بخشی از همان توهم بیمارگونه مسعود رجوی است، اما از یک نظر چندان هم بدور از واقعیت نبود چرا که سی دیماه، نقطه عطفی برای ظهور یک دیو مردمخوار بود. در همین روز بود که مسیر تحولات اجتماعی ایران دچار آسیب های جدی گردید و هزاران نوجوان ایرانی در دام سیاست های تروریستی مسعود رجوی افتادند و بجای تلاش برای رشد و ارتقا و آبادانی کشورشان، با ایجاد تنش های گسترده در شهرهای مختلف، راه را برای یک جنگ خارجی مهیا نمودند و در نهایت نیز گسترده ترین اقدامات تروریستی را در میان مهیب ترین جنگ خانمانسوز به راه انداختند.

امسال نیز مجاهدین برای پوشاندن سیاست های ضدایرانی خود، به تعریف و تمجید صدباره از مسعود رجوی پرداخته اند و مدعی هستند که وی 7.5 سال تحت شکنجه قرار داشته است! مشخص نیست ساواک چه نیازی به شکنجه کسی داشته که همان روزهای اول تمامی اطلاعات مجاهدین را در اختیارشان قرار داده و دیگر هیچ اطلاعات جدیدی در دست نداشته و برادرش نیز در اروپا مشغول همکاری با ساواک بوده و ده ها دانشجوی ایرانی را زیر نظر داشته تا فعالیت های آنان را به ساواک گزارش کند.

عجیب اینجاست که حامیان این فرقه در کشورهای غربی آنقدر مغزشویی شده اند که این حداقل ها را هم از مجاهدین نمی پرسند که اساساً شکنجه به چه منظوری صورت می گیرد جز اینکه یک اطلاعات سری و فوری کشف شود تا از آن طریق جلوی یک ضربه را بگیرند و یا به اعضای دیگر دست یابند؟ در اینصورت وقتی که تمام کادر رهبری مجاهدین و بخش عمده ای از بدنه مجاهدین دستگیر شدند، ساواک چه نیازی به شکنجه یک عضو چرب زبان داشت که بخواهد بیش از 7 سال او را شکنجه کند؟ آیا چنین سوال ساده ای هم به ذهن حامیان این فرقه نمی رسد؟

گیریم که چند مشت و لگد هم در روزهای اول به او زده باشند، آیا نباید پرسید چرا این شکنجه ها روی بنیانگذاران اعمال نشد تا اطلاعات بیشتری از آنان بگیرند؟ آیا آنگونه که مجاهدین به دروغ ادعا می کنند، نامه نگاری کاظم رجوی به سازمان ملل باعث توقف اعدام او شد؟ یعنی شاه از ترس سازمان ملل مسعود رجوی را اعدام نکرد اما دهها نفر دیگر را تیرباران نمود؟ آیا بقیه که اعدام شدند هیچ اطلاعاتی نداشتند و فقط مسعود از همه چیز اطلاع داشت که بخواهند او را برای گرفتن اطلاعات بیشتر نگه دارند و شکنجه کنند؟ به هواداران ناآگاه مجاهدین در خارج کشور باید گفت آیا بهتر نیست کمی از دهها سال اسارت ذهنی خارج شوید و اندیشه خود را بکار گیرید تا به دنیای جدیدتری برسید؟ تا کی شعور و درک خود را در اختیار کسانی قرار می دهید که جز سوء استفاده از شما به چیزی نمی اندیشند؟

حامد صرافپور

نوشته ۳۰ دی ماه ۵۷، روزی که دیو مسعود رجوی از زندان رهید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.