رجوی در توجیه شکل گیری این تظاهرات مسلحانه گفته بود ما باید پتانسیل نهفته در درون خلق را آزاد کنیم. ما به آن میزان از توانمندی نظامی رسیده ایم که اگر از رژیم جلوتر نباشیم عقب تر نیستیم! رجوی خطاب به مسئولین تشکیلات اضافه کرد، ما در 5 مهر با قیامی شبیه قیام 22 بهمن روبرو هستیم و باید مردم را در حمایت از نیروهای مسلحی که در دست داریم به صحنه وارد کنیم و تظاهرات با حمایت مردم ادامه یابد. ضرورت انقلاب ایجاد می کند که از کشته دادن حتی در ابعاد زیاد نترسیم، مردم کاملا در شرایط آمادگی قیام هستند، درخت آزادی به خون نیاز دارد و نباید از دادن خون ترسید! عملیات بزرگ 7 تیر نشان داد که رژیم ضربه پذیر است، تمامیت این رژیم همانند ظرف بلورینی است که شکسته شده و فقط کافی است ضربه نهایی به آن وارد شود.

در ساعت 5:10 صبح پنجم مهر ماه 1360 تعداد قابل توجهی از هواداران تجمع کرده و با شلیک هوایی و آتش زدن لاستیک اتومبیل و اتوبوس های شرکت واحد راهپیمایی را آغاز کردند. تعدادی موتورسیکلت سوار مسئولیت هدایت و جابجایی نیروها را برعهده داشتند. رجوی بعدها در جمع بندی یکساله به اصطلاح مقاومت مسلحانه خود تاکید کرد که وی از ابتدا می دانسته که الگوی تظاهرات بی نتیجه خواهد بود ولی بازهم آن را تست کرد. برای ما روشن بود که که آن الگوی سقوط شاه لااقل در این مقطع دیگر قابل تکرار نیست ولی باز هم آن را تست کردیم.

به واحدهای عملیاتی دستور داده شده بود که به هرکس که خواست جلو تظاهرات را بگیرد شلیک کنید. فرماندهان نظامی مجاهدین خلق تاکید کرده بودند اگر فرماندهان صحنه بتوانند از این تظاهرات 2 ساعت محافظت کنند دیگر کار تمام است. نیروهای مردمی به ما خواهند پیوست و آتش زیر خاکستر شعله ور می گردد. این شورش مسلحانه در شرایطی توسط شخص رجوی به مرحله اجرا در آمد که مردم و حاکمیت در حال گرفتن جشن پیروزی شکستن حصر آبادان موسوم به ثامن الائمه بودند .

مجاهدین خلق با اجرای این شورش خیابانی نشان داد که موضع مشترکی با رژیم صدام دارد. و با دست زدن به این شورش مسلحانه می خواستند به نحوی افکار عمومی را از پیروزی نظامی ایران در این عملیات منحرف سازند. این حرکت ناشیانه و عاری از هرگونه منطق که رجوی نام آن را تست عنصر اجتماعی نامیده بود منجر به دستگیری بسیاری از اعضا شد. برخلاف تحلیل های رجوی از جمعیت میلیونی خبری نشد! برعکس بسیاری از مردم در مقابل حرکت آنها ایستادند. و نیروهای شرکت کننده در تظاهرات مسلحانه را دستگیر و تحویل نفرات کمیته دادند.

به گفته کسانی که در این تظاهرات شرکت کرده بودند تنها دستاورد این تظاهرات دستگیری اعضای اجرایی و عملیاتی در صحنه بود. و از طرف دیگر تعدادی از مردم هم به شهادت رسیدند. بزرگ ترین قربانیان این اقدام ابلهانه رجوی اعضا بودند که در اوج سنین جوانی و در منتهای صداقت و با دنیایی از امید و آرزو قربانی تست رجوی شدند! رجوی با سوء استفاده از احساسات و اعتقادات پاک این جوانان که تحت تاثیر شعارهای انقلابی مجاهدین خلق قرار گرفتند و خوش بینانه راه خوشبختی و رفاه مردم را در برنامه های مجاهدین خلق جستجو می کردند آنها را به مسیری کشاند که نهایت آن ایستادن در مقابل مردم و قرار گرفتن در صف دشمنان به خلق و میهن بود. رجوی در سرفصل های بعد و در عملیات بعدی هم تعداد دیگری از اعضای نگون بخت را به قربانگاه برد و به کشتن داد.

ولی بی شک خون بناحق ریخته شده این جوانان و اشک و آه پدر و مادرانشان روزی گریبان رجوی را خواهد گرفت و او باید تاوان تمامی این جنایات را بپردازد.

علی اکرامی

نوشته ۵ مهر ۱۳۶۰ یاد آور خونین ترین عملیات تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای یادآوری نسل جوان باید گفت که در دو سال ابتدای انقلاب، کشورمان (که به تازگی انقلاب بهمن 57 را از سر گذرانده بود و هنوز ساختار حکومت و انقلاب بزرگ مردمی انسجام نگرفته و مستحکم نشده بود)، درگیر تحرک گروهک‌های تجزیه طلبِ وابسته در خوزستان و کردستان شد که ساز جدایی و خودمختاری می‌زدند. کمی بعد در ترکمن‌ صحرا نیز گروهک‌های چپ، فتنه‌گری را کلید زدند. چیزی نگذشته بود که در کوه‌های فارس و جنگل‌های گیلان و مازندران هم دسیسه آغاز شد و جریان‌های مسلح درصدد تکرارِ نمایش طنزگونه‌ حماسه جنگل به رهبری میرزا کوچک خان شدند که چیزی جز یک تراژدی خونین نبود… به این ترتیب، ایران گرفتار جنگ داخلی شد که نقطه جوش آن در استان کردستان بود. در چنین شرایطی، آمریکا به تشویق صدام حسین پرداخت تا او را برای گرفتن خوزستان و کردستان و حتی تهران تطمیع کند… و به این ترتیب جنگ خارجی نیز کلید خورد که در اولین گام، خرمشهر تحت اشغال دشمن قرار گرفت.

در آن شرایط پرآشوب و خونین، مسعود رجوی نیز فرصت را غنیمت شمرد تا با تبانی دولت وقت فرانسه، فعالیت تروریستی و جنگ مسلحانه شهری را آغاز کند و هزاران جوان ایرانی را به کشتن دهد تا به‌ زعم خود، جمهوری اسلامی را سرنگون، و خود در نقش ولی‌فقیه، به جایگاه رهبری تکیه دهد.

امروز نسل‌ جوان کشورمان هیچ تصوری از گذشته ندارد که بداند جمهوری اسلامی، با گذار از چه توفان‌ها پابرجا مانده و چگونه به لطف خدا، و به بهای خون و رنج صدها هزار شهید و مدافع وطن و با هوشیاری رهبری آن، مدام مقتدرتر و سربلندتر شده است. اگر امروز جوانان ایرانی زیر رگبار تبلیغات و جنگ نرم مداوم دشمنان رنگارنگ در داخل و خارج‌ قرار دارند و «به‌حق» نگران از هم‌ گسیختن شیرازه نظام و کشور هستند، ناشی از عدم انتقال کافی تجارب از سوی مسئولین ذیربط به آنان است. دشمن تلاش دارد با پنهان سازی این تجارب، جوانان ایرانی را مدام در ترس و ناامیدی نگه دارد تا بهتر بتواند سیاست ضدایرانی خود را به‌پیش ببرد.

اما جوانان باید بدانند که در آن سالیان، با اینکه نظام و انقلاب اسلامی دچار ضعف ناشی از نونهالی بودند، در عین‌حال، دسیسه دشمنان نیز بسیار گسترده‌تر و جهانی‌تر بود (علاوه بر جنگ‌های داخلی برای تجزیه ایران که از سوی دشمن هدایت می‌شد، جنگ خارجی نیز به ایران تحمیل شد و کل قدرت‌های جهانی، با تحریم ایران، مشغول کمک‌رسانی به صدام شدند و همزمان تروریسم در شهرهای مرکزی نیز بیداد می‌کرد که یک قلم آن بمب‌گذاری مقر حزب جمهوری‌اسلامی و دفتر نخست‌وزیری بود. ترورهایی که در آن «رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر، رئیس قوه قضائیه، بسیاری از نمایندگان مجلس» به شهادت رسیدند و کشور تقریباً در آستانه فروپاشی سیاسی قرار گرفت و وضعیت نظامی هم که با جنگ خارجی و داخلی مشخص بود)، اما با اینحال، ملت ایران از تمامی کوران‌ها به سلامت عبور کردند و لحظه‌ای تسلیم خواسته‌های زورگویانه دشمنان نشدند. و مقاومت آنها، جهش‌های علمی و نظامی را بدنبال داشت.

در آن روزگار، نه تنها دولت‌های غربی و عربی، بلکه چین و شوروی نیز علیه ایران به صدام اسلحه می‌دادند و ایران جز سوریه و کره‌شمالی دوستی نداشت. اما اینها باعث نشد که جمهوری اسلامی زانو بزند و تسلیم دشمنان شود، و با استقامت و ایستادگی و پرداخت بهایی سنگین، طی چند دهه به نقطه‌ای از اقتدار رسید که دشمنان نیز به آن معترف هستند و به درماندگی افتاده‌اند. امروز نه تنها ایران منزوی نیست، بلکه پرچم پرافتخار آن از سوی ملت‌های آزاده در سراسر جهان برافراشته می‌شود و دشمنان ایران خوار و سرافکنده و منزوی شده‌اند که نمونه بارز آنرا می‌توان در حین سخنرانی نماینده دولت جعلی کودک‌کش در مقر سازمان ملل مشاهده کرد که همه نمایندگان جز چند کشور، سالن را ترک کردند، درحالی‌که همگی برای شنیدن سخنان نماینده ایران مشتاق بودند.

امروز روسیه و چین که روزگاری در نقطه مقابل ما بودند، در کنار ایران قرار گرفته‌اند و ایران عضو دو پیمان مهم و بزرگ جهانی (بریکس و شانگهای) است. نسل جوان ایرانی، نه تنها باید تاریخ 150ساله کشور خود را به‌ خوبی مطالعه کند، بلکه می‌بایست به دقت تاریخ 46 سال گذشته را مورد بررسی و پژوهش قرار دهد و از آن درس بگیرد و بیاموزد و برای آینده‌ای روشن آماده شود و نگذارد دستاوردهای گذشته با ناآگاهی و فرصت‌سوزی از بین برود و دشمنان دوباره طمع چیره‌شدن بر ایران داشته باشند. هوشیاری و کسب آگاهی و داشتن امید، رمز ماندگاری ملت‌ها است.

امروز باید دید مجاهدین که روزگاری تجمع 300هزار نفره و یا تظاهرات مسلحانه 10هزار نفره در تهران برگزار می‌کردند در کجای تاریخ ایران قرار گرفته‌اند که حتی توان گردآوری 100 نفر در ایران را هم ندارند و برای برگزاری یک تجمع در خارج نیز، می‌باید از افراد اجاره‌ای استفاده کنند؟

گردهمایی مجاهدین در بروکسل

و در نقطه مقابل باید دید جمهوری اسلامی که روزگاری از داشتن سیم خاردار و ساده‌ترین جنگ‌افزار برای دفاع از خود محروم بود، و قدرت‌های جهانی تحریم‌اش کرده بودند، امروز در چه نقطه‌ای از پیشرفت و اقتدار قرار دارد که استعمارگران پیر و قدرت‌های استکباری قادر به شکست دادن آن نیستند و از اینکه ملت ایران دارای فناوری‌های پیشرفته در زمینه‌های «پزشکی، ماهواره‌ای، فضایی، نانو، هسته‌ای، لیزری، دریایی، موشکی و پهپادی» است خشمگین هستند؟ و باید دید که انقلاب اسلامی چگونه سراسر جهان را درنوردیده و به ملت‌های آزاده جهان درس مقاومت و جهش می‎دهد؟
اینها را نباید ساده گرفت و از آن سرسری گذر کرد، چون هر لحظه و هر دوره آن، پر از درس‎های بزرگ تاریخی برای نسل جوان است که باید مدام بازخوانی شود.

حامد صرافپور

نوشته مهرماه خونین ۱۳۶۰، درسی از تاریخ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی ها امروز با مظلوم نمایی از آن روز صحبت کرده و آن را طوری وارونه می کنند که گویا نیروهای شان مظلومانه مورد حمله قرار گرفته و کشته شدند! اما برای پی بردن به حقیقت کافی است به نشریه مجاهد مراجعه کنیم. در آن ایام که رجوی ها سرمست از کشتار و جنایات خود بودند و با آب و تاب جنایات شان را منتشر می کردند.

برخی از جنایات انجام شده توسط تشکیلات تروریستی رجوی که به سبک داعش به کشتار مردم پرداختند در نشریه مجاهد شماره 170 درج شده است. هر چند در آن مطلب تنها بخشی از جنایات داعش وار آنها در آن روز منعکس شده است، اما همین بخش کوچک نیز شامل ترور، کشتار، به آتش کشیدن اتوبوس های شرکت واحد و وسایل نقلیه، به آتش کشیدن خیابان های تهران و تیراندازی به سوی مردم است. به برخی از این نمونه ها توجه کنید:

– “ساعت 9 صبح با یک ترکیب سه نفره از پایگاه خارج شدیم. تدارکات و سلاح و مهمات کافی را از قبل تهیه کرده بودیم.”

– “وارد خیابان مصدق شدیم، میلیشیا و رزمندگان مجاهد با آمادگی کامل برای تظاهرات مسلحانه آمده بودند.”

– “هنوز ساعت ده نشده بود که از پائین چهار راه صدای شلیک تفنگ ها بلند شد. آنها تعدادی از میلیشیای دانش آموزی بودند که می زدند و می آمدند.”

– “به چهار راه که نزدیک شدند فرمانده تیم به ما گفت: تا آخرین گلوله و با قاطعیت از تظاهر کنندگان دفاع کنید.”

– “نوارها [ی فشنگ] را به گردن انداختیم و با زدن گلنگدن سلاح هایمان در نقاط تعیین شده مستقر شدیم. …. در همین موقع به دستور فرمانده‌ تیم چند اتوبوس دو طبقه و یک طبقه را که از چهار راه به طرف پائین و بالا در حرکت بودند متوقف کردیم.”

– “یک تیم از خواهران میلیشیا مسئول راه بندان بودند و با کوکتل هایی که در دست داشتند در کنار اتوبوس ها مستقر شدند. …. با آمدن پاسداران، کوکتل ها پرتاب شد و زبانه های آتش و دود خیابان را در خود گرفت.”

– “یک موتور با دو سرنشین پاسدارش از میان اتوبوس ها رد شد و به طرف تظاهر کنندگان رفت ولی رگبار فرمانده تیم ما به آنها مجال بیشتر نداد و هر دو به زمین افتاده و کشته شدند و موتورهای شان نیز به آتش کشیده شد.”

– “چهار ماشین از پاسداران به محل تظاهرات نزدیک شدند ولی به ناگهان از دو طرف آنها رگبار مسلسل های میلیشیا که از قبل در خیابان مستقر شده بودند به سوی آنان گشوده شد. با اولین رگبار دو تن از آنان به زمین افتادند!!! و بقیه از ماشین پایین آمدند. یکی از پاسداران سعی کرد خود را به ماشین برساند ولی رگبار مسلسل مجال را به او نداد.”

“در خیابان مدائن وانت باری از دور پیدا شد و نزدیک پاسداران که رسید دو مجاهد در لباس پاسدارها از آن پیاده شدند و چند قدم که جلو آمدند ناگهان زانو زدند و رگبار مسلسل های شان را به سوی پاسداران گشودند و چند تن از آنان به زمین غلتیدند.”

* این چند خط مشتی نمونه خروار است که فقط مربوط به یک روز می شود. اقدامات جنایتکارانه فرقه تروریستی رجوی آنقدر وحشیانه بودند که داعش نیز آنها را الگو قرار داد.

ایرج صالحی

نوشته پنج مهر، روزی که مجاهدین خلق مردم تهران را به خاک و خون کشیدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در اواخر شهریور ماه 1360، خط و تاکتیک «تظاهرات گسترده» در داخل سازمان طرح شد؛ با این ویژگى که تعداد بیشترى تیم‌هاى مسلح در راهپیمایى شرکت داده شوند، و تمام نیروهاى اجرایى و عملیاتى و هواداران تشکیلاتى در صحنه حضور یابند، و مناطق شروع راهپیمایى طورى در نظر گرفته شود که گروه‌هاى مختلف سازمان‌دهى شده ـ در نهایت ـ به هم بپیوندند تا راهپیمایى گسترده شود. تظاهرات 5 مهر که ابتدا قرار بود اول مهرماه برگزار شود ولى به دلیل برگزارى تظاهرات دانش‌ آموزى به مناسبت بازگشایى مدارس به تأخیر افتاد، در این مرحله طرح شد تا «پتانسیل نهفته خلق» آزاد شود:

به آن درجه از توان نظامى رسیده ‌ایم که اگر از رژیم جلوتر نباشیم، پا به پاى او هستیم و به شرایط مساوى دست یافته‌ ایم….ما در 5 مهر ماه با قیامى شبیه به قیام توده ‌اى 22 بهمن روبرو هستیم باید مردم را تحت حمایت نیروهاى مسلّح‌مان به صحنه بکشانیم. مى‌ بایست این تظاهرات با شرکت خود مردم صورت گیرد؛ و ما به عنوان پیشتاز مسلّح از مردم حمایت خواهیم کرد. ضرورت انقلاب ایجاب مى‌ کند که کشته ‌ها زیاد باشد، و درخت آزادى خون مى‌ خواهد. شاید کشته ‌ها به اندازه 22 بهمن 57 باشد و شاید بیشتر؛ ولى تعداد آن مهم نیست. مردم کاملاً آماده قیام توده ‌اى هستند. عملیات بزرگى مثل 7 تیر نشان داد که نظام ضربه‌ پذیر است. پیکر نظام ظرف بلورینى است که شکسته شده؛ و کافى است که یک ضربه دیگر به آن وارد آید تا ظرف ریزریز شده و هر تکّه‌ اش از هم جدا و به گوشه‌ اى پرتاب شود. شرایط اجتماعى و مردم مثل چاه آرتزینى است که فقط احتیاج به یک جرقّه دارد تا پوسته‌ ها شکافته [شود و چاه] فوران کند؛ آن زمان دیگر هیچ چیز جلودار آن نخواهد بود.

این در حالى است که بعدا مسعود رجوى در جمع‌بندى یک ساله خود تصریح مى‌ کند که از ابتدا مى ‌دانسته که الگوى تظاهرات بى‌ نتیجه خواهد بود ولى باز هم آن را «تست» کرد:

اما با این همه علیرغم اینکه از سى ‌ام خرداد به بعد براى ما روشن بود که آن الگو و سقوط شاه لااقل در این مقطع دیگر قابل تکرار نیست، ولى باز هم تست کردیم و آزمایش کردیم.

بالاخره تعداد قابل توجّهى هوادار مسلّح، از سه نقطه مرکزى تهران ، در ساعت 5/10 صبح ـ پنجم مهر ماه 1360، با شلیک هوایى و آتش زدن مقدارى لاستیک اتومبیل و نیز اتوبوس‌هاى شرکت واحد، راهپیمایى را آغاز کردند. شکل عمل بدین گونه بود که افراد موتورسوار (و گاه پیاده) در اکیپ‌هاى مختلف با گردآورى هواداران و افراد موجود در محل شروع به «تظاهرات» یا «راهپیمایى» مى‌کردند. این افراد با شلیک رگبار هوایى و گاه با شلیک‌هاى مستقیم به افراد عبورى یا ساختمان‌هاى مراکز عمومى، بانک‌ها، مغازه ‌ها، پاساژها و اتومبیل‌هایى که افراد با ظاهر مذهبى در آن نشسته بودند، با سردادن شعارهاى تعیین شده، خطّ تظاهرات را پیش مى‌ بردند. به واحدهاى عملیاتى دستور داده شده بود که «هرکس به هر شکل خواست جلوى تظاهرات را بگیرد به رگبار ببندید و حتى اینکه از چه موضعى از تظاهرات جلوگیرى مى‌ کند، فرقى ندارد... اگر نیروهاى عملیاتى بتوانند از این تظاهرات، 2 ساعت حفاظت بکنند، کار تمام است و نیروهاى مردمى به ما مى ‌پیوندند و آتش زیر خاکستر، شعله‌ ور مى‌ شود.» در بولتن یکى از انجمن‌هاى وابسته به سازمان، از زبان یکى از افراد شرکت‌ کننده در حوادث 5 مهر آمده است:

رأس ساعت 10:30 با تک‌تیرهاى برادران، شروع تظاهرات اعلام شد. با آغاز تظاهرات، یک اتوبوس بنز خط 1 به آتش کشیده شد. در ابتدا، با توجه به اینکه مسافران از قصد رزمندگان اطلاع نداشتند، از پیاده شدن امتناع ورزیدند، و راننده نیز با اتوبوس قصد فرار داشت که با خروش یکى از خواهران که قصد آتش زدن اتوبوس را داشت، مسافرین پیاده شدند و راننده نیز با پرتاب کوکتلى به درون اتوبوس، با سرعت پایین آمد. در این میان، چادر یکى از مسافران که به دلیل بیمارى نتوانسته بود اتوبوس را ترک کند، آتش گرفت… تعدادى از برادران به روى پشت ‌بام سینما رادیوسیتى و ساختمان‌هاى اطراف آن رفته بودند و سنگر گرفته بودند. دو پاسدار که از دانشگاه [جامعه ‌الصّادق ] بیرون آمده بودند، توسط این برادران مغزشان به روى زمین ریخته شد.

در ادامه عملیات رزمندگان، تعدادى از خواهران به درون ساختمان‌هاى اطراف رفته و از آنجا تیراندازى مى‌ نمودند. تیراندازى تا ساعت 3:15 ادامه داشت… تا رسیدن نیروهاى مردمى و پاسداران گشتى سپاه و کمیته، گروهى از مردم عادى در کنار خیابان‌ها و کوچه ‌هاى منطقه موردنظر جان باختند و عده ‌اى نیز به بیمارستان‌ها منتقل شدند. با رسیدن نیروهاى مردمى، دومین مقابله عمومىِ بعد از 30 خرداد شکل گرفت. علاوه بر آنکه تعداد زیادى از هواداران سازمان توسط مردم یا به کمک آنان دستگیر شدند، نوعى جدید از ضدّتبلیغ علیه سازمان نیز در بین مردم صورت گرفت؛ «وحشى»، «جانى» و «دیوانه مسلّح» از جمله القاب و صفاتى بود که مردم به عناصر سازمان نثار مى ‌کردند.

حجه ‌الاسلام هاشمى رفسنجانى در خاطرات خود با اشاره به آغاز عملیات ثامن‌الائمه براى شکست حصر آبادان در نیمه شب چهارم مهر 60 و پیروزى این عملیات، در مورد تظاهرات 5 مهر سازمان مى‌نویسد:
مجاهدین خلق، که در داخل با عراق همکارى دارند، امروز با ایجاد چند صحنه جنون ‌آمیز با برخورد مسلحانه، تلاش کردند که نشاط و شور این پیروزى را بگیرند، ولى موفق نشدند. چند اتوبوس را آتش زدند و چند نفر را شهید و مجروح کردند و خودشان ده‌ ها کشته و اسیر دادند. اکنون رسما به صورت ستون پنجم دشمن عمل مى‌ کنند.

در این حرکت ناشیانه و خالى از هر نوع منطق، که مسعود رجوى آن را «آزمایش» نام نهاد، به اعتراف خود وى، هواداران سازمان «در دسته ‌هاى 50تایى، 100تایى و 200تایى» کشته یا دستگیر شدند. رجوى با صراحت ناگزیر شد اعتراف کند که «… به نسبت هدف شماره 2 (تست کردن عنصر اجتماعى)، جواب آزمایش منفى بود»؛ و باز آن را به گردن اختناق رژیم انداخت. جمعى از جداشدگان از سازمان در کتاب «چه باید کرد؟» با اشاره به حضور خود در آن راهپیمایى و مشاهدات عینى خویش نوشته ‌اند:
… گفته‌ هاى مسئولین [سازمان] را که 5 مهر 60 را روز سرنگونى رژیم مى‌ نامیدند، شنیده ‌ایم، خوب مى‌دانیم هدف چه بود… اگر هدف تو [ = رجوى] تِست بود پس چرا مسئولینت مى‌ گفتند فردا (5 مهر) کار تمام است و با سلاح‌هاى سنگین مى‌ آییم و اگر این طور نبود چرا دروغ مى‌ گفتند.

در اینجا گزارش یک نوجوان ، که مسئولیت یک واحد نظامى را نیز در تظاهرات مسلّحانه 5 مهر به عهده داشته و خود نیز مرتکب قتل شده است، عیناً نقل مى‌ کنیم:

اول از همه تظاهرات پنجم مهر قرار بود در روز یکم مهرماه برگزار شود؛ یعنى تمام نیروها آماده شده بودند و همه کارهاى تدارکاتى انجام شده بود که تظاهرات در روز اول مهر ماه انجام بشود. شب یکم مهر، از رادیو و تلویزیون اعلام شد که فردا به مناسبت بازگشایى مدارس، به دعوت «حضرت آیه ‌اللّه‌ منتظرى»، یک راهپیمایى دانش‌ آموزى انجام مى‌گیرد. به این علت، تظاهرات سازمان به هم خورد؛ و فردا که ما ـ به اصطلاح ـ سرِ قرارى ‌هاى تشکیلاتى رفتیم، گفتند که :«خوب؛ حالا امروز که نشد این تظاهرات را انجام بدهیم؛ تظاهرات دانش ‌آموزان را در خیابان‌ها به رگبار ببندید.» نمونه‌ اش کارهاى «حسن سرخوش» است که سازمان، بعدها پس از کشته شدن او، خیلى تبلیغ کرد و عکسش را چاپ کرد و واحد به نامش ایجاد کرد. «حسن سرخوش» در چند مورد توانسته بود این تظاهرات دانش آموزان را به رگبار ببندد و فرار کند. به هر حال، تظاهرات اصلى به پنجم مهر موکول شد. پنجم مهر تمام تدارکات آماده شد؛ چندین واحد بودند [و] هر واحد ـ عموماً ـ از 4 نفر تشکیل مى ‌شد که هر کدام 4 سلاح ژ ـ 3، با خشاب، و حدود 500 ـ 400 فشنگ داشتند. قبل از تظاهرات گفته بودند: «براى اینکه آماده شوید از نظر بدنى، غذاى خوبى بخورید.» همه، آن روز، صبحانه مفصّلى خوردند و وارد تظاهرات شدند. موقع شروع، همه نیروها رفتند سوار ماشین شدند؛ و جریانِ عادى در خیابان بود. تا اینکه ماشین را به طور عرضى پارک کردیم و پیاده شدیم؛ و شروع به تیراندازى و شلیک هوایى کردیم. سازمان گفته بود: «شما اصلاً قرار نیست در تظاهرات شرکت کنید؛ فقط بروید شلیک کنید، یک میلیون آدم مى ‌آید و شما را روى دست بلند مى‌ کند.» ما هم انتظار داشتیم که یک میلیون نفر بیایند و ما را روى دست بلند کنند. البته چنین آرزوى خامى انجام نیافت. ما در خیابان طالقانى (تخت جمشید سابق) بودیم. خیابان کلاًّ تخلیه شده بود و ما ماندیم و چند ماشین، که به طور پراکنده در خیابان به چشم مى‌خورد. نکته دیگر اینکه در آن روز، این‌طور که دیدیم، نیروهایى که در تظاهرات آن [قسمت] خیابان شرکت داشتند، حدود 10 نفر بیشتر نمى‌ شدند و ما ـ هیچ‌کدام ـ آموزش نظامى [سطح پیشرفته] ندیده بودیم (در اسلحه، ماشه و ضامن یک چیز ساده‌ اى است)؛ چون آموزش نظامى ندیده بودیم که در یک مقطع چه کار بکنیم و چه کار نکنیم، من دقیقاً یادم هست که مثلاً از این طرف داد مى‌ زدند که «آن طرف چیزى تکان خورد»؛ تمام آن خیابان و آن قسمت را به رگبار مى‌ بستیم. احتمالش هم بود که گلوله‌ها به مردم اصابت کند. در واقع «درگیرى» بود؛ «تظاهرات» به هیچ‌وجه انجام نگرفت… موقعى که درگیرى ادامه داشت، یکدفعه یک فرد حزب‌اللهى به جلو آمد و گفت: «اسلحه‌ها را تحویل بدهید. رهبران‌تان را ببینید [که] دارند چه‌کار مى‌کنند! شما کجا هستید؟! آنها به فرانسه رفته‌اند و عیّاشى مى‌کنند، و شما اینجا هستید.» و در ضمن اینکه داشت این صحبت‌ها را مى‌کرد، همین‌طور جلو مى‌آمد (فکر نمى‌کنم مسلّح بود) که ناگهان به وى تیراندازى کردند و او را شهید نمودند. کسانى که به خیابان طالقانى رفته‌اند، مى‌دانند [که] دو سه هتل بوده از زمان شاه، که مصادره شد؛ و الآن در آن ساختمان‌ها، جنگزدگان هستند. از ساختمان‌هاى مزبور شعارهاى «مرگ بر منافق»، «منافق اعدام باید گردد» و نظایر اینها داده مى‌شد. هر شعارى که مى‌دادند، به طرف ساختمان جنگزدگان شلیک مى‌شد. حادثه‌اى نیز در خیابان امیراکرم به وقوع پیوست: یک واحد نظامى در جنوب، عملیات پنجم مهر را در چند نقطه تهران بر عهده داشت و فرمانده واحد آدمى بود که سازمان [بعدها] درباره‌اش تبلیغ کرد (خودش هم مثل اینکه قبل از اعدامش مصاحبه کرده؛ اسم وى شیرزاد بود). یکى از کارهاى این گروه این بود که در مقابل جمعیتى که بعد از تظاهرات جمع شده و بر ضدّ منافقین شعار مى‌ دادند، آنها با یک ماشین مى‌روند جلو و مى‌ گویند که: «ما حزب‌ اللهى هستیم، پاسدار کمیته هستیم؛ و رادیو تلویزیون الآن مى‌ خواهد بیاید فیلمبردارى کند. شما یک دقیقه در همین حالت باشید تا رادیو تلویزیون براى فیلمبردارى بیاید»؛ بعد در همین حین، که جمعیت هم ـ خوب ـ شعار مى ‌داد، آنها عقب مى‌ روند و یک مقدار فاصله مى‌ گیرند و این فرمانده دستور مى ‌دهد که: «آتش کنید، شلیک کنید.» و تعدادى از مردم شهید شدند.

برخلاف گفته سازمان، نه از جمعیت میلیونى خبرى شد و نه اینکه ما موفقیتى پیدا کردیم. در همان حال که عقب‌نشینى مى‌ کردیم (خیابان طالقانى، تقاطع ولىّ‌ عصر تا پل حافظ، اصلاً کوچه ‌اى ندارد که به کوچه‌ هاى دیگر راه داشته باشد. به غیر از خیابان بندر انزلى ـ که آنجا هم درگیرى بود) راه فرار دیگرى نبود؛ ما هم همان وسط بودیم و کارى نمى ‌توانستیم بکنیم. خواستیم به یکى از خانه‌ ها فرار کنیم؛ چندین خانه را زنگ زدیم و هیچ کس در را باز نکرد. آخر سر، چند مرتبه با شلّیک گلوله به در خانه‌ ها، در را باز کردیم که بتوانیم فرار بکنیم؛ اما در فرار موفق نشدیم و دستگیر شدیم. موقعى که دستگیر شدیم و مى‌ خواستند ما را به زندان منتقل کنند، مردم جمع شده بودند جلوى خیابان طالقانى و مى‌ گفتند: «آقاى موسوى تبریزى [دادستان کلّ انقلاب اسلامى] گفته که کسى که‌ در تظاهرات مسلّح باشد، باید اعدام بشود. و ما هم همین‌جا مى‌ ایستیم و همه آنها باید اعدام شوند.» و حتى این طور که من متوجه شدم، کمیته متوسّل به تیر هوایى شد تا ما را از میان جمعیت رد کند.

به گفته محمدرضا یزدى‌ زاده یکى از مسئولان سازمان‌دهى تظاهرات 5 مهر:
گزارش‌هایى حاکى از این موضوع داشتیم که عده ‌اى از مردم با مشت خالى جلوى تیم‌هاى نظامى ایستادند و شعار مى ‌دادند و آنها هم که بى‌ تفاوت بودند ماشین‌ها و امکاناتى را که در خیابان داشتند، جمع مى‌ کردند تا مبادا کسى پشت آنها سنگر بگیرد.

همچنین ولى‌ اللّه‌ صفوى یکى دیگر از مسئولان نظامى این تظاهرات اظهار داشت:
[این تظاهرات] تنها نتیجه ‌اى که براى سازمان داشت، [دستگیرى و] کشته شدن عمده نیروهاى اجرایى و عملیاتى در آن روز بود. این تظاهرات هم با مقاومت مردم و با شکست براى سازمان تمام مى‌ شود که طى آن نیز عده ‌اى از مردم بى‌ گناه به شهادت مى ‌رسند.

در خاطرات آقاى هاشمى رفسنجانى یک روز بعد از تظاهرات مسلحانه 5 مهر، آمار تلفات آن چنین درج شده است:
16 خرابکار [ = عضو سازمان] کشته و سى نفر از مردم و پاسداران شهید شده ‌اند و بیش از یکصد و پنجاه نفر [از اعضا و هواداران تشکیلاتى] دستگیر شده‌ اند.

سازمان مجاهدین خلق؛ پیدایی تا فرجام، موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسیی، پاییز 1385، ج 2 ، ص 654 تا 660

نوشته ۵ مهر ۱۳۶۰| فتنه خیابانی سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نقشه رجوی این بود در مهر ماه که مدرسه ها باز می شوند با بر افروختن آتش و جنگ خیابانی مدارس را به تعطیلی بکشانند و به خیال خام خود فکر می کرد در تعادل قوا مردم به آنها می پیوندند و قیام صورت می گیرد و در نهایت نظام نوپا را سرنگون می کنند.
حاصل این جنگ خیابانی کشته و مجروح شدن صدها نوجوان و جوانان ایران از دو طرف بود. در واقع رجوی بعد از ضربه 8 شهریور و 7 تیر وقتی متوجه شد که نمی تواند با زدن مقامات و مسئولین، نظام را سرنگون کند، کودتای 5 مهر را سازماندهی کرد و تلاش کرد با به حرکت در آوردن میلیشیا و بر افروختن یک جنگ خیابانی رعب و وحشت در جامعه ایران ایجاد کند. اما این حرکت سرانجامی جز شکست نداشت.

برای شخص رجوی روشن بود آن الگو و سقوط شاه در این مقطع دیگر تکرار نمی شود. با این وجود او شانسش را آزمایش کرد و با یک حرکت ناشیانه و غیر منطقی اعضا و هوادانش را در دسته های 50 تایی و 100 تایی به خیابانها آورد که در نتیجه کشته یا دستگیر شدند. برای رجوی مهم نبود چه بلایی سر بچه های مردم می آید. او رویای قدرت را در سر داشت که در نهایت ناکام ماند.

قبل از تظاهرات 5 مهر دستور تشکیلاتی این بود که مسئولین به افراد بگویند که صبحانه مفصل بخورند و از نظر بدنی هم آمادگی داشته باشند تا در صحنه کم نیاورند. وقتی افراد وارد خیابانها شدند شروع به تیراندازی و شلیک هوایی کردند. مسئولین سازمان به افراد گفته بودند مردم وارد صحنه می شوند و قیام صورت می گیرد. تصور باطل سازمان این بود حداقل یک میلیون نفر از جانب مردم به خیابانها می آیند و شما را روی دست بلند می کنند! کج فهمی رجوی را بنگرید. این در حالی بود که در ابتدای راه بودیم و انقلاب نوپا بود و رهبر انقلاب آیت الله خمینی سکان انقلاب را در دست داشت و مردم منتظر فرمان رهبر انقلاب بودند. اما رجوی آمده بود شانسش را تست کند که نهایتا سرش به سنگ خورد.

محمد رضا گلی

نوشته کودتای نافرجام ۵ مهر سال ۶۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انتخاب ۵ مهر برای این کار، نتیجه گردآوری اطلاعات و جاسوسی مجاهدین در جبهه ‎های جنگ بود. درست در موقعیتی که‌رزمندگان ایرانی، نقل و انتقالات وسیعی را برای شکستن حصر آبادان انجام می دادند و شرایطی بود که کلیه نیروها از شهرها خارج و برای این عملیات مهم به جبهه‌ها رفته بودند، رجوی با این خیال باطل که می‎تواند از این فضا بهره‌‎برداری کند، فرمان تظاهرات مسلحانه را به نیروهایش داد.

نکته بسیار مهم دیگر در این یورش تروریستی به خیابان‎ها، این بود که رجوی پس از ناامیدی از تغییرات در سطح بالا و ناتوانی در مواجهه با حاکمیت، تازه به‎ یاد آورد که شعارهایی از جنس و نوع پایگاه مردمی و انقلاب مسلحانه و پیوستن مردم به آنها را سر می‎داده. او خود، اولین کسی بود که دروغی را که گفته بود باور نمود و از در توجیه ِاین کار، به نیروهایش گفت که «اگر به خیابان‎ها ریخته و شعارهایی را علیه رهبری انقلاب و حکومت بدهند و سینۀ هر مخالفی را آماج گلوله‎ های خود سازند، مردم به آنها خواهند پیوست و انقلاب خواهد شد.»

جدای از درک احمقانه رجوی از انقلاب و چگونگی شکل‎گیری آن و به‌کارگیری روش تروریستی از سوی مجاهدین، که کاملاً متضاد با آگاهی‎‌دهی که نقش اساسی در یک حرکت مردمی دارد، می‎باشد، رجوی سودای دیگری را در سر می‎پروراند و خود بهتر از هر کسی می‎دانست که این‎گونه حرکت‎های مذبوحانه، هیچ فایده‌ای برای او ندارد. اما او به فکر مرعوب‌کردن مردم بود.

وی با اعتقاد به این‎که هر کس زور بیشتری دارد پیروز است و هیچ‎کس از پیروز بازخواست نخواهد کرد، با استفاده از خالی‌بودن شهرها از نیروهای‌انتظامی، سعی در به راه انداختن حمام خون و فضای هراس‌‎انگیز استالینیستی در پایتخت، و سوار‌شدن بر آن را داشت.
روز ۵ مهر با ساعت‎ها درگیری تروریستی، بسیاری از مردم بی‎گناه کشته شدند. مکان‎های اسکان جنگ‎زدگان در خیابان طالقانی تهران به رگبار مسلسل بسته شد. ساعت‎ها خشونت و خون و آتش بر شهر حاکم گردید. اما حتی یک نفر، باید تأکید کرد که حتی یک نفر، مرعوب این فضا نشد، به ‎نفع مجاهدین وارد صحنه نشد و فریادی در تأیید آنها سر نداد.

۵ مهر برای همیشه توهم پایگاه مردمی داشتن ِفکر، ایده و گروه مجاهدین را به‌خاک سپرد، و از آن پس بود که رهبری مجاهدین با درک این واقعیت غیرقابل خدشه اجتماعی، به خائنانه‌ترین روش‎ها علیه مردم ایران، برای دست‎یابی به اهداف خود و نیز انتقام‎گیری از تمام مردم ایران متوسل شد.

5 مهر 1360

5 مهر 1360

5 مهر 1360

5 مهر 1360

5 مهر 1360

5 مهر 1360

5 مهر 1360

5 مهر 1360

5 مهر 1360

نوشته ۵ مهر ۱۳۶۰| کشتار مردم توسط مجاهدین خلق در قلب تهران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این جملات لفاظی‌ها و خالی‌بندی‌های ضدانقلاب لس‌آنجلس‌نشین و ساحل نوردان و پلاژ نشینان و اعوان و انصارشان بعد از اغتشاشات پاییز سال گذشته نیست، بلکه بخشی از خط و تاکتیک موسوم به “تظاهرات گسترده” است که در اواخر شهریور ماه 1360، در داخل گروه تروریستی مجاهدین خلق طرح شد و قرار بود براساس این خط و تاکتیک، راهپیمایی‌هایی مسلحانه جداگانه در سطح شهر به راه بیفتد.

قرار بود تمام نیروهاى اجرائى و عملیاتى و هواداران تشکیلاتى این گروه تروریستی در صحنه حضور یافته، راهپیمایی‌های فوق به هم پیوسته و در نهایت به ‌اشغال مراکز حساس نظام ختم شود.

اما کلیت این شیوه، براساس تحلیل‌هایی دروغ و فریبنده به هواداران خام و ناآگاه این گروه تزریق شد که گویا مردم ایران سراپا آماده قیام بوده و نظام جمهوری اسلامی هم در حال فروپاشی است! به ادامه تحلیل فوق توجه کنید:

“…  شاید کشته‏‌ها به‌اندازه 22 بهمن 57 باشد و شاید بیشتر؛ ولى تعداد آن مهم نیست. مردم کاملاً آماده قیام توده ‏اى هستند. عملیات بزرگى مثل 7 تیر نشان داد که نظام ضربه‏ پذیر است. پیکر نظام ظرف بلورینى است که شکسته شده و کافى است که یک ضربه دیگر به آن وارد آید تا ظرف ریزریز شده و هر تکه ‏اش از هم جدا و به گوشه ‏اى پرتاب شود…”

براساس این تحلیل پوچ و بی‌پایه که خود سران گروه تروریستی مجاهدین خلق به جعلی بودنش واقف بودند (چنان که خود سرکرده این گروه کمتر از شش ماه بعد در گزارش سالانه‌اش بدان اعتراف نمود)، تتمه هواداران سال 60 مجاهدین خلق در 5 مهرماه به خیابان‌ها کشانده شدند تا به اصطلاح ابتدا خیابان‌ها را به تسخیر خود درآورده و سپس مراکز حساس را تصرف کنند.

خوش خیالی و در واقع جنون القاء شده در هواداران بدان حد بود که قرارهای بعدی تشکیلاتی، دیگر در محل‌های خاص و به اصطلاح امن و خانه‌های تیمی گذارده نشد بلکه به همان مراکز حساس مانند مجلس و صدا و سیما و ریاست جمهوری و… حواله داده شدند!

در و دیوار را به رگبار بستند.

در ساعت 10/30 صبح پنجم مهر ماه 1360، هواداران مسلّح گروه مجاهدین خلق، از سه نقطه مرکزى تهران با شلیک هوایى و آتش زدن مقدارى لاستیک اتومبیل و نیز اتوبوس‏هاى شرکت واحد، حرکت خود را آغاز کردند.

این افراد با شلیک رگبار هوایى و گاه با شلیک‏هاى مستقیم به عابران یا ساختمان‏هاى مراکز عمومى، بانک‏ها، مغازه ‏ها، پاساژها و اتومبیل‏های عبوری، با سردادن شعارهاى تعیین شده، خط تظاهرات مسلحانه را پیش بردند. به واحدهاى عملیاتى دستور داده شده بود که “هرکس به هر شکل خواست جلوى تظاهرات را بگیرد به رگبار ببندید و حتى اینکه از چه موضعى از تظاهرات جلوگیرى می ‏کند، فرقى ندارد.”

افشین برادران قاسمی از اعضای تیم‌های مسلح مجاهدین خلق درباره برخوردهای آن روز نوشته است:

“… هر تیم عملیاتی متشکل از 4 نفر و 4 اسلحه ژ-3 و حدود 500 فشنگ بود. تعدادی از واحدها نیز مسلح به سلاح کمری و یا نارنجک و کوکتل بودند…. ما در خیابان طالقانی پیاده شدیم و اقدام به تیراندازی هوایی کردیم که مردم با ماشین و یا هر وسیله دیگری‌گریختند…. من به پاسداری به نام محمدرضا عادل ایست دادم. او سوار بر یک موتور چهار سیلندر بود و ایستاد. در حالی که همراز شریعت پناهی اسلحه را به طرف او گرفته بود من او را بازرسی اولیه نمودم که چیزی نیافتم. با نگاهی دیگر به او بیشتر به حزب‌اللهی بودن او شک کردم لذا مجدداً او را گشتم و این بار یک سلاح کمری از شکم او یافتم. لذا کمی عقب‌تر رفتم در حالی که اسلحه ام به سمت وی بود، او شروع به نصیحت کرد و آنچه از مواعظ وی به یاد دارم اینکه رهبران شما فرار کرده‌اند و شما را جلو ‌انداختند، اسلحه‌هایتان را تحویل دهید. لکن من با وجود این، یک رگبار به سینه او بستم و بعد هم یکی از نیروهای حاضر تیر خلاص به وی شلیک کرده بود که منجر به شهادت او شد. دو نفر عضو حزب جمهوری اسلامی به نام وحید سرشار و حسین امامی در حالی که سوار بر یک موتور وسپا بودند، توسط مجید بهاءها متوقف شده و پس از مقداری درگیری لفظی توسط وی، به شهادت رسیدند….”

به طرف مردم نارنجک پرتاب کردند

در یکی از بولتن‌های گروه تروریستی مجاهدین خلق، بخشی از آشوب روز 5 مهر سال 1360 این‌گونه روایت شد:

“… تعدادى از برادران به روى پشت‏بام سینما رادیوسیتى و ساختمان‏هاى اطراف آن رفته بودند و سنگر گرفته بودند. دو پاسدار که از دانشگاه [جامعه ‏الصّادق] بیرون آمده بودند، توسط این برادران مغزشان به روى زمین ریخته شد. در ادامه عملیات رزمندگان، تعدادى از خواهران به درون ساختمان‏هاى اطراف رفته و از آنجا تیراندازى مینمودند. تیراندازى تا ساعت 3/15 ادامه داشت…”

افشین برادران قاسمی درباره درگیری مقابل سینما رادیوسیتی (پایین میدان ولی عصر) شرح داده است:

از آ‌ن‌جا علاوه‌بر تیراندازی از ساختمان، به طرف مردم نارنجک پرتاب می‌کردند… در خیابان بندر انزلی و رودسر یک واحد عملیاتی دختران مستقر بود به فرماندهی پروین پرتوی که علاوه‌بر تیراندازی و شهید نمودن تعدادی به مراکز حمله نمودند… یک گروه هم به فرماندهی مهدی‌هاشمی با ژ-3 و کوکتل تعدادی اتوبوس را به آتش کشیدند و تعدادی را شهید نمودند….”

با رسیدن نیروهاى مردمى و پاسداران گشتى سپاه و کمیته، دومین مقابله عمومىِ گسترده با تیم‌های ترور مجاهدین خلق بعد از 30 خرداد شکل گرفت. علاوه‌بر آنکه تعداد زیادى از هواداران این گروه، توسط مردم یا به کمک آنان دستگیر شدند، نوعى جدید از نفرت و خشم در میان مردم نسبت به آنها شکل گرفت.

گفتند یک میلیون نفر شما را روی دست می‌برند!

یکی دیگر از اعضای مسلح تظاهرات پنجم مهرماه مجاهدین خلق که دستگیر شد، در اعترافاتش نوشت:

“… قبل از تظاهرات گفته بودند: “براى اینکه آماده شوید از نظر بدنى، غذاى خوبى بخورید.” همه، آن روز، صبحانه مفصّلى خوردند و وارد تظاهرات شدند. موقع شروع، ماشین را به طور عرضى پارک کردیم و پیاده شدیم؛ و شروع به تیراندازى و شلیک هوایى کردیم. سازمان گفته بود: “شما اصلاً قرار نیست در تظاهرات شرکت کنید؛ فقط بروید شلیک کنید، یک میلیون آدم مى‏ آید و شما را روى دست بلند مى‏ کند.” ما هم انتظار داشتیم که یک میلیون نفر بیایند و ما را روى دست بلند کنند!…”

اما نه تنها با شلیک گلوله‌ها، کسی آنها را در خیابان روی دست بلند نکرد بلکه خیابان طالقانى کلا تخلیه شد و تنها آنها مانده بودند و چند ماشین، که به طور پراکنده در خیابان به چشم مى‏ خورد. افرادی که آموزش چندانی هم ندیده بودند.

یکی از دستگیر شدگان آن روز، شرایطشان را این‌گونه توضیح داده:

“… ما چون آموزش نظامى ندیده بودیم که در یک مقطع چه کار بکنیم و چه کار نکنیم، من دقیقاً یادم هست که مثلاً از این طرف داد مى‏ زدند که “آن طرف چیزى تکان خورد”؛ تمام آن خیابان و آن قسمت را به رگبار مى ‏بستیم…”

مردم به خیابان آمدند اما نه برای اینکه تروریست‌های مجاهدین خلق را روی دست بلند کنند بلکه برای مقابله و دستگیری آنها به خیابان‌های مرکزی شهر رفتند. محمدرضا یزدى‏ زاده یکى از مسئولان سازمان‏دهى تظاهرات 5 مهر، وضعیت نیروهایش را در میانه کار این‌گونه تشریح نمود:

“… گزارش‏هایى حاکى از این موضوع داشتیم که عده ‏اى از مردم با مشت خالى جلوى تیم‏هاى نظامى ایستادند و شعار مى‏ دادند و آنها هم که بى ‏تفاوت بودند ماشین‏ها و امکاناتى را که در خیابان داشتند، جمع مى‏ کردند تا مبادا کسى پشت آنها سنگر بگیرد…”

می‌دانستیم نمی‌شود اما تست کردیم و نشد!

یکی دیگر از دستگیرشدگان آن روز، اوضاعش را چنین روایت نمود:

“… برخلاف گفته سازمان، نه از جمعیت میلیونى خبرى شد و نه اینکه ما موفقیتى پیدا کردیم. در همان حال که عقب‏ نشینى مى‏ کردیم، به غیر از خیابان بندر انزلى (که آنجا هم درگیرى بود) راه فرار دیگرى نبود؛ ما هم همان وسط بودیم و کارى نمى ‏توانستیم بکنیم. خواستیم به یکى از خانه ‏ها فرار کنیم؛ چندین خانه را زنگ زدیم و هیچ کس در را باز نکرد. آخر سر، چند مرتبه با شلیک گلوله به در خانه‏ ها، در را باز کردیم که بتوانیم فرار بکنیم؛ اما در فرار موفق نشدیم و دستگیر شدیم… موقعى که دستگیر شدیم و مى‏ خواستند ما را به زندان منتقل کنند، مردم جمع شده بودند جلوى خیابان طالقانى و با نقل قول از دادستان کل انقلاب اسلامی فریاد می‌زدند: “آقاى موسوى تبریزى گفته که کسى که ‏در تظاهرات مسلّح باشد، باید اعدام بشود. و ما هم همین‏جا مى‏ ایستیم و همه آنها باید اعدام شوند.” و حتى این طور که من متوجه شدم، کمیته متوسّل به تیر هوایى شد تا ما را از میان جمعیت رد کند…”

بعداً مسعود رجوى در جمع‏بندى یکساله خود تصریح کرد که از ابتدا مى‏ دانسته که الگوى تظاهرات بى‏ نتیجه خواهد بود ولى باز هم آن را “تست” کرد، او گفت:

“… اما با این همه علی‌رغم اینکه از سى ‏ام خرداد به بعد براى ما روشن بود که آن الگو و سقوط شاه لااقل در این مقطع دیگر قابل تکرار نیست، ولى باز هم تست کردیم و آزمایش کردیم و جواب منفی بود!…”

تست و آزمایشی که به بهای شهادت سى نفر از مردم و پاسداران و با هلاکت 16 تروریست و دستگیری بیش از یکصد و پنجاه نفر [از اعضا و هواداران تشکیلاتى] گروه تروریستی مجاهدین خلق تمام شد.

دفتر پژوهش‌های مؤسسه کیهان

نوشته به بهانه ۵ مهر سالگرد اغتشاشات مسلحانه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هدف گذاری رجوی از این مرحله این بود تا پتانسیل نهفته خلق آزاد شود! رجوی در پیامی که برای اعضای درون تشکیلات فرستاد تاکید کرده بود به آن درجه از توان نظامی رسیده ایم که اگر از رژیم جلوتر نباشیم همپای او هستیم و در تعادل قوا مساوی هستیم! ما در مهرماه با قیامی شبیه به قیام توده های بهمن روبرو هستیم و باید نیروهای اجتماعی مان را تحت حمایت نیروهای مسلح مان به صحنه بکشانیم. می بایست این تظاهرات با شرکت خود مردم صورت گیرد و ما بعنوان نیروی پیشتاز مسلح از مردم حمایت خواهیم کرد. ضروت انقلاب ایجاب می کند کشته ها زیاد باشد و درخت انقلاب خون می خواهد. شاید کشته های ما به میزان بهمن باشد و شاید هم بیشتر ولی تعداد مهم نیست. مردم کاملا آماده قیام هستند. عملیات بزرگی مثل 7 تیر نشان داد که رژیم ضربه پذیر است. پیکرش همانند ظرف بلورین است که شکسته شده و کافی است که یک ضربه دیگر به آن وارد شود تا هر تکه اش به گوشه ای پرتاب شود!

تظاهرات خشونت بار مجاهدین خلق در 5 مهرماه 1360

ولی همین رجوی بعدا در جمعبندی یکساله خود اعتراف کرد که از ابتدا می دانسته که این تظاهرات بی نتیجه خواهد بود ولی باز هم آن را تست کرد. در ساعت 5:10 صبح پنجم مهرماه 1360 تعداد قابل توجهی از هواداران مسلح در سه نقطه مرکزی تهران با شلیک هوایی و آتش زدن لاستیک اتومبیل و نیز اتوبوس های شرکت واحد راه پیمایی را آغاز کردند. شکل تظاهرات بدینگونه بود که افراد موتور سوار و گاها پیاده در اکیپ های مختلف با گردآوری هواداران شروع به راه پیمایی کردند. آنها در گام بعد با شلیک رگبار هوایی و بعد شلیک به ساختمان های دولتی و افراد بظاهر با شکل و شمایل مذهبی و سر دادن شعارهای مشخص شده خط تظاهرات را پیش می بردند. به واحدهای عملیاتی دستور داده شده بود هرکس بهرشکل خواست جلو تظاهرات و پیشروری را بگیرد فارغ از اینکه چه موضعی دارد بسمت وی شلیک شود.

برآورد رجوی این بود که اگر نیروهای عملیاتی بتوانند 2 ساعت مقاومت کنند کار تمام است و نیروهای مردمی به ما می پیوندند و آتش زیر خاکستر شعله ور می گردد. انجام این تظاهرات مصادف بود با عملیات ثامن الائمه نیروهای ایران در مرز که در شب 4 مهرماه آغاز شده بود و از شواهد چنین بر می آمد که مجاهدین خلق در داخل با عراق همکاری دارند و آنها با دست زدن به این حرکات خشونت آمیز می خواستند موفقیت این عملیات را تحت تاثیر قرار داده و از طرف دیگر نیروهای عملیاتی را در داخل بخود مشغول کنند.

در نهایت این حرکت ناشیانه رجوی که فاقد هرگونه اصول و منطق نظامی و درک و شناخت اصولی از اوضاع مشخص جامعه بود؛ به اعتراف خود وی به دستگیری و کشته شدن هواداران سازمان در دسته های 50، 100 و 200 تایی شد. بر خلاف تحلیل های رجوی نه تنها از حضور میلیونی مردم در صحنه خبری نشد بلکه منجر به کشته شدن بسیاری از نیروهایش و مردم و نیروهای نظامی و هواداران انقلاب از سویی دیگر شد. بدین ترتیب ماجراجویی کودکانه ای که بزعم رجوی قرار بود طی فرایند 6 ماهه به عمر جمهوری اسلامی پایان دهد با شکست مفتضحانه نظامی و فروپاشی تشکیلاتی و انبوه قربانی از هر دو طرف و دستگیری و زندانی بسیاری از نیروهای فرقه مجاهدین خلق منجر شد و دست آخر هم رجوی به پاریس گریخت.

این پروسه قربانی کردن و قربانی گرفتن در سرفصل های بعد اما تکرار گردید. عملیات موسوم به فروغ جاویدان (مرصاد)، در حالیکه با مساعدت جامعه جهانی جنگ ویرانگر ایران و عراق که با تجاوز صدام جرقه اش زده شد و منجر به تلفات انسانی و خسارت های اقتصادی گردید به نقطه آتش بس رسیده بود توسط رجوی باز هم با توهم تصرف 48 ساعته تهران و سرنگونی جمهوری اسلامی استارت زده شد. که باز هم ضمن دادن تلفات سنگین نیروی انسانی از هر دو طرف با شکست فاحش و عقب نشینی مفتضحانه رجوی به پایان رسید.

در سالهای 88 و دیماه 96 و آبان 98 که اعتراضاتی به مسئله انتخابات، گرانی و افزایش قیمت بنزین صورت گرفت و منشا ابتدایی آن مطالبات مسالمت آمیز مردمی بود که با سوء استفاده و تحریکات این فرقه به خشونت گرایید و منجر به صدمات مادی و انسانی گردید. در جریان اخیر فوت خانم مهسا امینی هم بار دیگر سرکردگان این فرقه به میدان آمدند تا با اتخاذ مواضع فرصت طلبانه برای خود کلاهی بدوزند. از همان ابتدا وقوع این اتفاق ناگوار که مایه تاسف همگان و از جمله مسئولین دولتی گردید و از طرف مسئولین وعده رسیدگی داده شد، فرقه رجوی با بکارگیری تمامی ظرفیت های تبلیغاتی خود تلاش نمود موج اغتشاش را در داخل کشور با تحریک نیروهای جوان راه اندازی نماید که با توجه به هوشیاری مردم و شناخت عمیق آنها نسبت به ماهیت این فرقه، پاسخ دندان شکنی دریافت کرد. بطوریکه در گسترده ترین شکل در فضای مجازی مریم رجوی مورد شدیدترین محکومیت ها قرار گرفت. موج فزاینده پاسخ های کوبنده مردمی همچنان و بی محابا ادامه دارد و یکبار دیگر ثابت کرد که این جریان ضدایرانی در میان مردم ایران و مطالبات آنها محلی از اعراب ندارد و تاریخ مصرف آنها در حیات سیاسی و اجتماعی مردم ایران بسر آمده است. مردم فهیم ایران در خلال شناخت سالها از این جریان فرصت طلب و سو استفاده جو به این واقعیت رسیده اند که رهبران فرقه مجاهدین خلق برای رسیدن به اهداف کثیف شان و در راستای بازی در زمین دشمنان ایران زمین به هر وسیله ای متوسل میشوند و جان و خون مردم برایشان کمترین ارزشی ندارد. مردم ایران سالهاست که حساب خود را از رجوی مزدور جدا کرده اند.

اکرامی

نوشته مسعود رجوی از ۵ مهر ۶۰ تا شهریور ۱۴۰۱ در توهم ابلهانه قیام و سرنگونی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما رجوی ها امروز با مظلوم نمایی از آن روز صحبت کرده و آن را طوری وارونه می کنند مثل اینکه نیروهای شان مظلومانه مورد حمله قرار گرفته و کشته شدند. اما برای پی بردن به حقیقت کافی است به نشریه مجاهد مراجعه کنیم. در آن ایام که رجوی ها سرمست از کشتار و جنایات خود بودند و با آب و تاب از آن صحبت می کردند.

برخی از جنایات انجام شده توسط نیروهای فرقه تروریستی رجوی که به سبک داعش به کشتار مردم پرداختند در نشریه مجاهد شماره 170 درج شده است. هر چند در آن مطلب تنها بخشی از جنایات داعش وار آنها در آن روز منعکس شده است، اما همین بخش کوچک شامل ترور، کشتار، به آتش کشیدن اتوبوس های شرکت واحد و وسایل نقلیه، به آتش کشیدن خیابان های تهران و تیراندازی به سوی مردم است. به برخی از این نمونه ها توجه کنید:

– “ساعت 9 صبح با یک ترکیب سه نفره از پایگاه خارج شدیم. تدارکات و سلاح و مهمات کافی را از قبل تهیه کرده بودیم.”
– “وارد خیابان مصدق شدیم، میلیشیا و رزمندگان مجاهد با آمادگی کامل برای تظاهرات مسلحانه آمده بودند.”
– “هنوز ساعت ده نشده بود که از پائین چهار راه صدای شلیک تفنگ ها بلند شد. آنها تعدادی از میلیشیای دانش آموزی بودند که می زدند و می آمدند.”
– “به چهار راه که نزدیک شدند فرمانده تیم به ما گفت: تا آخرین گلوله و با قاطعیت از تظاهر کنندگان دفاع کنید.”
– “با زدن گلنگدن سلاح هایمان در نقاط تعیین شده مستقر شدیم. …. در همین موقع به دستور فرمانده‌ی تیم چند اتوبوس دو طبقه و یک طبقه را که از چهار راه به طرف پائین و بالا در حرکت بودند متوقف کردیم.”

– “یک تیم از خواهران میلیشا مسئول راه بندان بودند و با کوکتل هایی که در دست داشتند در کنار اتوبوس ها مستقر شدند. …. با آمدن پاسداران، کوکتل ها پرتاب شد و زبانه های آتش و دود خیابان را در خود گرفت.”
– “یک موتور با دو سرنشین پاسدارش از میان اتوبوس ها رد شد و به طرف تظاهر کنندگان رفت ولی رگبار فرمانده ی تیم ما به آنها مجال بیشتر نداد و هر دو به زمین افتاده و کشته شدند و موتورهای شان نیز به آتش کشیده شد.”

– “چهار ماشین از پاسداران به محل تظاهرات نزدیک شدند ولی به ناگهان از دو طرف آنها رگبار مسلسل های میلیشیا که از قبل در خیابان مستقر شده بودند به سوی آنان گشوده شد. با اولین رگبار دو تن از آنان به زمین افتادند!!! و بقیه از ماشین پایین آمدند. یکی از پاسداران سعی کرد خود را به ماشین برساند ولی رگبار مسلسل مجال را به او نداد.”

“در خیابان مدائن وانت باری از دور پیدا شد و نزدیک پاسداران که رسید دو مجاهد در لباس پاسدارها از آن پیاده شدند و چند قدم که جلو آمدند ناگهان زانو زدند و رگبار مسلسل های شان را به سوی پاسداران گشودند و چند تن از آنان به زمین غلتیدند.”

* این چند خط مشتی نمونه خروار است که فقط مربوط به یک روز می شود. اقدامات جنایتکارانه فرقه تروریستی رجوی آنقدر وحشیانه بودند که داعش نیز آنها را الگو قرار داد.

صالحی

نوشته روزی که فرقه تروریستی رجوی به سبک داعش مردم تهران را به خاک و خون کشید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بدین ترتیب تاکتیک «تظاهرات مسلحانه» برای ۵ مهر ۶۰ از سوی رجوی تدارک دیده شد تا شاید اینبار بخت با او یار شود.
رجوی می گفت: «ما در ۵ مهر ماه با قیامى شبیه به قیام توده اى ۲۲ بهمن روبرو هستیم باید مردم را تحت حمایت نیروهاى مسلّح‏مان به صحنه بکشانیم . . . شاید کشته‏ ها به اندازه ۲۲ بهمن ۵۷ باشد و شاید بیشتر؛ ولى تعداد آن مهم نیست. مردم کاملاً آماده قیام توده ‏اى هستند! عملیات بزرگى مثل ۷ تیر نشان داد که نظام ضربه ‏پذیر است. پیکر نظام ظرف بلورینى است که شکسته شده و کافى است که یک ضربه دیگر به آن وارد آید تا ظرف ریزریز شده و هر تکّه ‏اش از هم جدا و به گوشه‏ اى پرتاب شود. شرایط اجتماعى و مردم مثل چاه آرتزینى است که فقط احتیاج به یک جرقّه دارد تا پوسته ‏ها شکافته [شود و چاه] فوران کند؛ آن زمان دیگر هیچ چیز جلودار آن نخواهد بود….»

سازمان به نیروهایش گفته بود: «شما اصلاً قرار نیست در تظاهرات شرکت کنید؛ فقط بروید شلیک کنید، یک میلیون آدم مى‏آید و شما را روى دست بلند می‏کند!»

رجوی آنقدر در توهم «قیام» در ۵ مهر غرق بود که حتی وی در پاسخ اکثر کادرهای سازمان که متأهل بودند و بچه‌های مدرسه‌ای داشتند و از مسئولین بالای سازمان استعلام می‌کردند که بچه‌هایمان را چه کار کنیم؟ می‌خواهیم برویم مدرسه ثبت نام کنیم، گفته بود: «این حرف‌ها چیست که می‌زنید ما مهر ماه کار را تمام می‌کنیم و خودمان به بچه‌هایتان دیپلم می‌دهیم! شما قضیه را تمام شده تلقی کنید، این‌ها همه‌شان به مدرسه می‌روند.»

اما آنچه که در صحنه اتفاق افتاد چیز دیگری بود. به اعتراف خود رجوی ، هواداران سازمان «در دسته‏ هاى ۵۰تایى، ۱۰۰تایى و ۲۰۰تایى» کشته یا دستگیر شدند. »

توهمات رجوی پایانی نداشت . وی معتقد بود: « . . . اگر نیروهاى عملیاتى بتوانند از این تظاهرات، ۲ ساعت حفاظت بکنند، کار تمام است و نیروهاى مردمى به ما میپیوندند و آتش زیر خاکستر، شعله ‏ور م‏یشود.»

تظاهرات مسلحانه مجاهدین در ۵ مهر حرکتی ناشیانه و خالی از هر نوع منطق بود که صرفا از توهمات رجوی و اعتیاد او برای بدست گرفتن قدرت به هر قیمت نشات می گرفت.
نکته جالب اینجاست که خود وی نیز به موفقیت این اقدام باور نداشت و از آن بعنوان یک «تست» و «آزمایش» نام می برد که جوابش منفی بود.

رجوی هرگز از خود نپرسید مردمی که بی رحمی و خشونت آنان را در هفت تیر و ۸ شهریور مشاهده کرده بودند چگونه می توانستند در ۵ مهر به یک گروه تروریستی و خشونت طلب ا پیوسته و از آنان حمایت کنند؟!

رجوی بجای پاسخ درست به این سوال و برای پوشاندن اشتباهات خطی خود در اوج ناصداقتی شکست فضاحت بار خود از مردم را به گردن اختناق موجود در جامعه انداخت که توسط دولت نوپای انقلاب بوجود آمده است!

در آن روز برخلاف گفته سازمان، نه از جمعیت میلیونى خبرى شد، نه کسی از مردم به این گروه اندک پیوست بلکه نوعى جدید از ضد تبلیغ علیه سازمان نیز در بین مردم شکل گرفت؛ «وحشى»، «جانى» و «دیوانه مسلّح» از جمله القاب و صفاتى بود که مردم به عناصر سازمان در آن روز نثار مى‏کردند.

بدین ترتیب می توان گفت مجاهدین از ۵ مهر سال ۱۳۶۰ به بعد تمام مشروعیت کامل خود را از دست دادند و با گام های شتابان در راستای تبدیل شدن به دشمن تمام عیار مردم ایران پیش رفتند.

رجوی بعد از شکست ماجراجویی مسلحانه اش در ۵ مهر ۶۰ عمیقا کینه مردم را به دل گرفت و با پیوستن به ارتش صدام رسما به «ستون پنجم دشمن» تبدیل شد تا بی مهابا ، با کشتن سربازان ایرانی در جبهه ها و دادن پیشنهاد موشک باران شهرهای بی دفاع کشورمان به صدام، انتقام خود را از مردم ایران بگیرد.

اکنون چهل سال از ۵ مهر سال ۱۳۶۰ می گذرد. اگر آن روز، رجوی خود را پشت واژه هایی همچون؛ خلق، قیام، نیروهای مردمی و آیه های قرآن پنهان می کرد، اکنون اما در ترس از محاکمه در دادگاه بین المللی لاهه خود را پشت میله های قطور اردوگاه این گروه در آلبانی و یا در ریاض و امان مخفی کرده است.
نویسنده : سعید پارسا

نوشته از “قیام” ۵ مهر ۱۳۶۰ تا نقش ستون پنجم دشمن اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دلم بشدت دلتنگ دیدار او و دیگر اعضای خانواده ام بود. یک لحظه که بخود آمدم دیدم دوستم در خواب عمیقی فرو رفته است و دیگر می بایست او را برای تحویلدهی پست بیدار میکردم. ولی دوست داشتم همچنان در باورها و آرزوهای سالیان و لحظات شیرین خاطرات خانواده بمانم.

قسمت اول راز وصل و جدایی من از مجاهدین خلق

دوباره به حال و هوای پادگان اشرف برگشتم و از اینکه ساعاتی بعد می بایست این لحظات را در نشست عملیات جاری با حضور دیگر اعضا بخوانم دچار ترس و استرس شدم. باز احساس کاذب خیانت به مسعود و انقلاب مریم و از همه بدتر تابوی وحشتناک بریده و نفوذی وزارت اطلاعات به من دست داد.

بعد از نشست های موسوم به طعمه که با هدف سرکوب تشکیلاتی معترضین شکل گرفت، هرکس به خود اجازه می داد که به خانواده فکر کند، بدون ذره ای تسامح مارک بریده و مزدور وزارت اطلاعات و خائن به انقلاب مریم نثارش میشد.

اکنون وقت آن فرا رسیده بود که در خلوت خودم و در محکمه وجدان و در منتهای صداقت قضاوت کنم که براستی مزدور کیست و مزدوری چیست؟ خیانت چیست و خائن کیست؟ همیشه گفته اند وجدان انسانها بالاترین قاضی است. درسکوت نیمه شب اشرف و خواب عمیق دوست همرزمم برای اولین بار تلاش کردم خودم را در مقابل این سوالات قرار دهم. برای پاسخ به این سوالات باید به عقب تر و مقطع 30 خرداد سال 1360 بر می گشتم . در روزها و ماههایی که رجوی با استفاده از انرژی جوانی و جسارت شورشگری و از همه مهم تر امید و اعتماد یک نسل با اعلام جنگ مسلحانه بدون اینکه درک مشخصی از شرایط مشخص آن دوران جامعه و مردم ایران داشته باشد، نسل من را از روی نیمکت های کلاس درس و کتاب و مدرسه به خیابانها کشاند!

دفتر و قلم از دستمان گرفت و تیزبر و پنجه بوکس و روزهای بعد سلاح گرم را جایگزین آن ساخت. بدون اینکه برای اعضا و سمپات ها مخفی گاه امنی فراهم سازد. در آن قطع هنوز اکثریت مردم ایران قاطعانه از رهبری انقلاب حمایت می کردند و مجاهدین دارای آنچنان محبوبیت و پایگاه اجتماعی نبودند. روز پنج مهر ناشیانه ترین حرکت از طرف رجوی سر زد. او با بسیج حداکثری هواداران از استانهای مختلف در تهران تظاهرات مسلحانه ای را سازماندهی کرد تا بقول خودش ورود عنصر اجتماعی به صحنه را تست کند. در همان لحظات اولیه تظاهرات بدلیل اینکه هیچ حمایت مردمی از آن صورت نگرفت با شکست مواجه شد ولی متاسفانه تعداد زیادی از مردم، نیروهای نظامی دولتی و هواداران مجاهدین خلق کشته شدند. موج انفجارات بعدی و ترور بسیاری از رهبران جمهوری اسلامی و نمایندگان مجلس جو جامعه را به شدت امنیتی کرد .

ادامه دارد…

علی اکرامی

نوشته راز وصل و جدایی من از مجاهدین خلق – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

چهار دهه پیش، زمانی که بمب های صدام شهرها و روستاهای ایران را هدف قرار می داد و صدها هزار تن از هموطنان خوزستانی آواره دیگر شهرها شده بودند و هزاران ایرانی در سنین مختلف روانه جبهه ها برای بیرون انداختن دشمن تا دندان مسلح (به انواع جنگ افزارهای شرقی و غربی) بودند و در زمانی که صدها هزار کودک، سال تحصیلی جدید را در میان انواع محدودیت ها آغاز کرده بودند و می رفت که برخی مدارس کشورمان هدف بمب دشمن قرار گیرد، به ناگاه غرش تفنگ هایی که قرار بود امپریالیسم را هدف قرار دهد، در دل تهران بلند شد و آنجا را مبدل به میدان جنگ نمود تا کمکی برای صدام حسین در پیشبرد اهداف کشور گشایانه اش باشد. در این رخداد که ساعت ها به طول انجامید، تعدادی از جوانان ایرانی به خاک و خون درغلطیدند.

البته آنچه در این برهه ی زمانی گذشت دارای پیشینه ای بود که به سال ها قبل مرتبط می شد: هنوز چند ماه از انقلاب 57 نگذشته بود که دسیسه آمریکا برای بحران سازی و تضعیف انقلاب خونین مردم ایران کلید خورد. گروهک های مختلف در گوشه و کنار کشورمان (از خوزستان و کردستان تا ترکمن صحرا) با تحریک آمریکا و متحدین اش سر برآوردند و به سنگ اندازی و اقدامات تروریستی و مسلحانه دست زدند تا ایران را تجزیه و چندپاره کنند. با شروع این جنگ های تحمیل شده ی داخلی، صدام حسین نیز (که هم پشتیبانی سعودی و غربی ها را داشت و هم بلوک شرق را متحد خود می دانست)، با این توّهم که ارتش ایران بشدت ضعیف شده و درگیر جنگ داخلی است، به خرمشهر حمله کرد تا خوزستان را تحت سیطره و سلطه خود درآورد.

5 مهر 1360

در چنین شرایط تلخ و دشواری که مردم ایران با آن دست و پنجه نرم می کردند، مسعود رجوی هم به کمک صدام شتافت و پس از دهها فقره بمبگذاری در نقاط کلیدی کشور، جنگ مسلحانه شهری را با کمک صدها میلیشیای دانش آموز آغاز کرد تا نهادهای امنیتی و نظامی درگیر ترورهای شهری شوند و دست دشمن در جبهه برای تجاوز و حمله بازتر باشد. مسعود که خود از ایران فرار و در فرانسه سکنی گزیده بود، قربانیان را از بین نوجوانانی انتخاب می کرد که می دانست بود و نبود آنها چندان ارزشی برایش ندارند و با فدا کردن آنها می تواند برای خود ارزش و اعتبار سیاسی و جهانی کسب کند و زد و بندهای بیشتری با غربی ها داشته باشد.

بدین ترتیب، پنجمین روز از مهرماه 1360، تعدادی از هواداران کم سن و سال مجاهدین در تهران (که بخش فارسی رادیو بی بی سی به نقل از سازمان آمار آنرا 10 هزار نفر اعلام کرد ولی بعید است بیش از 1000 نفر بوده باشند) بدستور فرماندهی بخش نظامی مجاهدین، به خیابان ها هجوم آوردند و با انواع سلاح های گرم سبک به ایجاد رعب و وحشت و ترور دست زدند و به مدت چندین ساعت تهران را مبدل به میدان جنگ کردند. در این حرکت رعب آفرین و تروریستی که جوانان ایرانی را هدف قرار داده بود، دهها تن از مردم و نیز گروهی از میلیشیا کشته شدند و محصول آن چیزی جز یک شکست برای سازمان مجاهدین و ایجاد ترس و وحشت در تهران نبود. هرچند که بهره اصلی آنرا صدام و متحدین غربی و عربی که آرزو داشتند ایران هرچه بیشتر تضعیف و تجزیه شود و انقلاب ضدسلطنتی و استقلال طلبانه مردم به شکست انجامد، بردند.

مریم رجوی و مهرماه 1400 در آلبانی

امروز درست 40 سال از آن حوادث خونین و ضدایرانی می گذرد. از همان روزهایی که صدام حسین و مسعود رجوی هر دو یک کار را به شیوه های مختلف به پیش می بردند، یعنی یکی دانش آموزان را در مدارس با بمب هدف قرار می داد و دیگری با گسیل دانش آموزان به فعالیت های تروریستی علیه هموطنان خود، آنان را به کشتن می داد.

بله، در سالگرد همان روزهای فاجعه بار و خونین، باز هم سازمان مجاهدین به رهبری مریم قجرعضدانلو در پی به خاک و خون کشیدن نوجوانان است: برای آنها پیام جنگ و شورش می فرستد و از آنان می خواهد بجای رفتن به مدرسه، تفنگ به دست، کشور را به آشوب بکشانند. مریم که سالهاست جز شکست و فضیحت چیزی کسب نمی کند، از روی استیصال، حقارت و عقده (از اینکه چرا مردم ایران برخلاف خواسته اش در انتخابات شرکت کردند) می خواهد بازماندگان فرقه را با این شعارهای فریبنده دلخوش کند و روحیه بدهد. چون بخوبی می داند که برخلاف دهه 50 هیچ دانش آموزی ساده لوحانه به آب و آتش نمی زند تا خود را فدای قدرت طلبی یک جریان خیانتکار کند. جوانان (با تجاربی خونین که چند نسل پشت سر گذاشته اند) دگیر به دام هیچ گروه تروریستیِ آزمایش پس داده نخواهند افتاد.

دانش آموزان و دانشجویان ایرانی، برخلاف 40 سال پیش که شناختی از جریانات مختلف سربرآورده در انقلاب نداشتند، امروز با تجارب بسیار ارزشمندی رو در رو هستند که با رنج و خون هزاران جوان و نوجوان در طی دهها سال کسب شده است. آنها بخوبی دیده اند که سرنوشت دهها هزار جوان به کجا رسید و عاقبت این جریانات تروریستی چه شد و چگونه همگی وابسته به دشمنان ایران شدند. خوشبختانه امروز حتی رخدادهای منطقه ای هم تجربه دیگری است که هرکس بفهمد نمی توان به هیچ جریان وابسته و خشونت گرا دل بست. به حق باید گفت که در این دوران هم نیازمند «شهید آوینی» های دیگری در عرصه هنر هستیم تا تجارب خونین سال های گذشته در غرب آسیا را به نمایش درآورند و نسل های جدید را با حماسه های خونین سرداران ایرانی و محور مقاومت آشنا کنند تا دوباره دام های جدیدی برای نسل امروزین پهن نشود.

حامد صرافپور

نوشته آتش مهر، هدیه خونین مسعود رجوی به مردم تهران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما با کمال وقاحت و ریاکاری تصویری از خود ارائه می کنند که نشان می دهد آنها قربانی خشونت هستند!!!

یکی از نمونه های اقدامات کور تروریستی آنها مربوط به روز 5 مهر 1360 است. روزی که در آن به اعتراف خودشان با «آماده سازی قبلی و تدارک سلاح و مهمات کافی» دست به «تظاهرات مسلحانه» در قلب شهر تهران زدند و طی آن هر کسی که از آنها مشکوک بود را به «رگبار» بستند، «ماشین ها و موتورها را سوزاندند» و به سمت هر کس که سر راهشان بود «آتش گشودند». با تمام این اوصاف در تبلیغات خود به گونه ای وقایع آن روز را جلوه می دهند که گویی تعدادی از اعضاء و هواداران غیر مسلح فرقه به خیابان آمده و به صورت مسالمت آمیز قصد راهپیمایی داشتند اما مورد سرکوب قرار گرفتند!!!

اما پی بردن به اینکه در آن روز چه گذشت خیلی کار سختی نیست، زیرا اسناد دستگاه تبلیغاتی فرقه در سال هایی که رجوی ها در پناه صدام، با وقاحت به کشتار و ترور افتخار می‌کردند و با آب و تاب به تشریح اقداماتی همچون آتش زدن اتوبوس و ترور پاسداران توسط نیروهای فرقه می پرداختند موجود است. یکی از این اسناد نشریه مجاهد شماره 170 است که به تشریح وقایع آن روز پرداخته و بخوبی نشان می دهد که چگونه به دستور رجوی نفرات فرقه اقدام به ترور کور در خیابان های تهران کردند. این نشریه درباره وقایع روز 5 مهر چنین نوشت:

«ساعت 9 صبح با یک ترکیب سه نفره از پایگاه خارج شدیم. تدارکات و سلاح و مهمات کافی را از قبل تهیه کرده بودیم. ….. وارد خیابان مصدق شدیم، میلیشیا و رزمندگان مجاهد با آمادگی کامل برای تظاهرات مسلحانه آمده بودند. …. هنوز ساعت ده نشده بود که از پائین چهار راه صدای شلیک تفنگ ها بلند شد.

آنها تعدادی از میلیشیای دانش آموزی بودند که می زدند و می آمدند. …. به چهار راه که نزدیک شدند فرمانده تیم به ما گفت: “سریع نوارهای قرمز را به گردن بیاندازید و تا آخرین گلوله و با قاطعیت از تظاهر کنندگان دفاع کنید. نوارها را به گردان انداختیم و با زدن گلنگدن سلاح هایمان در نقاط تعیین شده مستقر شدیم. ….

در همین موقع به دستور فرمانده‌ی تیم چند اتوبوس دو طبقه و یک طبقه را که از چهار راه به طرف پائین و بالا در حرکت بودند متوقف کردیم و از راننده و مسافران خواستیم که از اتوبوس پیاده شوند. یک تیم از خواهران میلیشیا مسئول راه بندان بودند و پس از قرار گرفتن اتوبوس ها در نقاط مناسب، با کوکتل هایی که در دست داشتند در کنار اتوبوس ها مستقر شدند. …. با آمدن پاسداران، کوکتل ها پرتاب شد و زبانه های آتش و دود خیابان را در خود گرفت. ولی یک موتور با دو سرنشین پاسدارش از میان اتوبوس ها رد شد و به طرف تظاهر کنندگان رفت ولی رگبار فرمانده ی تیم ما به آنها مجال بیشتر نداد و هر دو به زمین افتاده و کشته شدند و موتورهای شان نیز به آتش کشیده شد. …

…. وسط خیابان مصدق چند میلیشیای مسلح فریاد می زدند…. چهار ماشین از پاسداران به محل تظاهرات نزدیک شدند ولی به ناگهان از دو طرف آنها رگبار مسلسل های میلیشیا که از قبل در خیابان مستقر شده بودند به سوی آنان گشوده شد. با اولین رگبار دو تن از آنان به زمین افتادند!!! و بقیه از ماشین پایین آمدند. (معلوم نیست چطور وقتی به نفرات داخل ماشین شلیک می شود، آنها از ماشین به بیرون و روی زمین افتادند!! باید دقت داشت که در آن زمان خط فرقه بزرگ نمایی و تبلیغ برای جنگ مسلحانه بود و از این رو نویسنده این مطلب اغراق را چاشنی کار خود کرده است) … یکی از پاسداران سعی کرد خود را به ماشین برساند ولی رگبار مسلسل مجال را به او نداد.
… در خیابان مدائن وانت باری از دور پیدا شد و نزدیک پاسداران که رسید دو مجاهد در لباس پاسدارها از آن پیاده شدند و چند قدم که جلو آمدند ناگهان زانو زدند و رگبار مسلسل های شان را به سوی پاسداران گشودند و چند تن از آنان [پاسداران] به زمین غلتیدند.»

این نمونه که مشتی از خروار است به خوبی نشان می دهد که حرکت فرقه در روز 5 مهر 1360 نه یک حرکت مسالمت‌آمیز بلکه یک تظاهرات مسلحانه با آمادگی کامل بود که طی آن تا توانستند کشتند، تخریب کردند، آتش زدند و ….

صالحی

نوشته مجاهدین – ۵ مهر ۱۳۶۰ – تا توانستند کشتند و تخریب کردند و آتش زدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمد صادق کوشکی

انتخاب مقطع 5مهر از سوی مجاهدین برای دومین شورش مسلحانه بر چه اساسی بود؟

به‌نظر می‌رسد که سازمان طبق برآوردی که داشت می‌خواست از توان دانش‌آموزی استفاده کند. چون بالاخره بخش زیادی از میلیشیای سازمان یا هواداران سازمان، دانش‌آموزان بودند و به استفاده از توان دانش‌آموزان امید داشتند. سازمان به‌دنبال جذب آن بخش از دانش‌آموزانی بود که تحت‌‌عنوان فاز نظامی حضور پیدا نکرده بودند و به هر دلیلی جذب فاز نظامی نشده بودند. سازمان قصد داشت به هر دلیلی از آن‌ها در 5مهر استفاده کند. حال اینکه چرا چهارم یا ششم اتفاق نیفتاد، شاید جزئیات خاصی هم مدنظرشان بوده باشد.

مجاهدین تجربه 30خرداد را داشتند و به قول خودشان جواب تست عنصر اجتماعی منفی بود. این عنصر اجتماعی چند بار باید تست می‌شد؟
واقعیتش این است که سازمان می‌دانست که در ۵مهر قادر به براندازی نخواهد بود ولی خب این را جزئی از پروژه خود می‌دانست و نه یک اتفاق. این‌گونه نبود که برآورد مرکزیت این باشد که 5مهر براندازی می‌کنیم. آن‌ها یک پروژه را شروع کرده بودند و این جزئی از آن پروژه بود ولو اینکه آن روز موفق نمی‌شدند و فقط یک اتوبوس را آتش می‌زدند. این تصمیم را گرفته بودند که این کار بشود. اینطور نبود که تحلیل‌شان غلط باشد و خیلی متوهم باشند. ماجرای 30خرداد یک تصویر واقعی به این‌ها داد. این‌ها بعد از آن‌ می‌گفتند این خطی را که شروع کردیم باید تا هرجا که بشود برویم.

بنابراین الگوی تظاهرات به‌منظور سرنگونی نبود؟
این‌ها حتی اگر متوهم هم بودند، 30خرداد این‌ها را به خود آورد و واقع‌بین شدند. اینها در مهرماه توان‌شان بسیار ضعیف‌تر شده بود و نیروهای وفادار به نظام هوشیارتر شده بودند و حساسیت مردم بیشتر شده بود. شرایط [برای مجاهدین] در مهرماه بسیار سخت‌تر از خرداد بود.

منظور شما این است که 5مهر برای مجاهدین قطعه‌ای از یک پازل بود؟

جزئی از پروژه‌ای بود که شروع کرده بودند و نمی‌توانستند انجام ندهند. این‌گونه نبود که بگوییم برآورد کرده بودند که نظام سقوط می‌کند و اشتباه ‌کردند. نه! مطمئن بودند که نظام سرنگون نخواهد شد. اینکه به اعضا می‌گفتند فقط کافیست یک گلوله شلیک کنید و مردم دور شما جمع می‌شوند؛ این را به هوادار می‌گفتند و خودشان باور نمی‌‌کردند. مرکزیت می‌دانست که اینطوری نیست. توهم مرکزیت بعد از 30خرداد ترکید و فهمید که ماجرا چیست و از 30خرداد تا 5مهر هر روز سازمان تنش داشت و نیروهایش درگیر بودند. به‌همین خاطر سازمان از 30خرداد تا 5مهر خیلی تحلیل رفت و ضعیف شد. نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی و مردم هوشیارتر شدند. بهترین دستاورد سازمان در 5مهر این بود که چهار تا اتوبوس آتش بزند.

ولی تعداد شهدای 5مهر بیشتر از 30خرداد است.

در ماجرای 30خرداد از لحظه‌ای که این‌ها از خیابان ولی‌عصر شروع ‌کردند تا برسند به فردوسی، کسی جلوی این‌ها نایستاد. مردم فکر می‌‌کردند این هم یک راهپیمایی مثل راهپیمایی‌های قبلی است که می‌آیند شلوغ می‌کنند و می‌روند، حتی نیروهای انتظامی و امنیتی گیج بودند. کسی نمی‌دانست که این‌ها خروج مسلحانه ‌کرده‌اند. این‌ها در اردیبهشت و ماه‌های قبل از آن راهپیمایی داشتند و مردم فکر می‌‌کردند که 30خرداد هم مانند اردیبهشت است اما در 5مهر مردم و نیروهای امنیتی این‌ها را شناخته بودند و گارد مردم دیگر گارد 30خرداد نبود. در 30خرداد وقتی عوامل سازمان به میدان فردوسی می‌رسند، تنش و درگیری جدی می‌شود، ولی مثلاً وقتی بالای خیابان قرنی بودند، درگیری شدید و وحشتناکی نبود؛ اما در 5مهر این‌ها مسلح بیرون آمدند. نتیجه‌اش هم یک درگیری جدی بود. نیروهای انتظامی ما آماده‌تر بودند و واکنش مردم جدی‌تر بود.
شباهت‌ها و تفاوت‌های ساختاری 30خرداد و 5مهر چه بود؟

من خیلی متفاوت می‌دانم. اصلاً 5مهر با 30خرداد شبیه نیست. دو اتفاق خیلی متفاوت هستند. نه سازمان آن سازمان است، نه میلیشیا آن میلیشیاست، نه مردم آن مردم هستند، نه نیروی امنیتی… همه چیز فرق کرده است. در عرض آن سه ماه خیلی چیزها به‌شدت فرق کرده بود؛ مثلاً در 30خرداد خیلی‌ها بودند که به‌دلایل بسیار این‌ها را به حق می‌دانستند اما در 5مهر بخش زیادی از حامیان عمومی خود را از دست دادند. یک بخش از شعارشان در 30خرداد حمایت از رییس‌جمهوری بود که از مردم رأی گرفته بود، ولی در 5مهر چنین چیزی وجود نداشت؛ نه آن رییس‌جمهور وجود داشت، نه آن مردم، مردمی بودند که به بنی‌صدر رأی داده بودند. فضا خیلی عوض شده بود. 5مهر چند تجربه اتفاق افتاده بود که می‌گویم هیچ‌ شباهتی به هم ندارند. در 5مهر این‌ها رییس‌جمهوری را کشته بودند که بالای 14میلیون نفر از مردم به او رأی داده بودند، یعنی این‌ها منتخب 14میلیون آدم را کشته بودند. وقتی 5مهر اتفاق افتاد، مردم یادشان بود که این‌ها کسانی هستند که رجایی و بهشتی و باهنر را کشتند. اصلا گارد این‌ها شبیه 30خرداد نبود. در 30خرداد رسماً دست‌شان به خون کسی آغشته نشده بود.
اشاره دقیقی داشتید به تابستان60. مردم پیکر شهدای خود را با شعار مرگ بر منافق به دوش کشیده بودند…

در 5مهر کمی مردم و نیروهای امنیتی انتظامی غافلگیر شدند، ولی اگر اسلحه در دست مردم بود، آن‌ها را تکه‌تکه می‌‌کردند. اگر در مهر کسی از این‌ها به دست مردم می‌افتاد، جان سالم به در نمی‌برد و خود مردم حکمش را در خیابان اجرا می‌‌کردند چون چهره واقعی سازمان در ۵مهر آشکار شده بود؛ اما در 30خرداد هنوز زیر نقاب مظلومیت بودند.

بنابراین در 5مهر تحلیل مجاهدین به میدان ‌‌آوردن بدنه دانش‌آموزی بود؟

مهم‌ترین تحلیل این بود که این‌ها بتوانند بخشی از بدنه دانش‌آموزی را در اینجا درگیر کنند؛ همین! چون این‌ها نتوانسته بودند که همه نیروهای خود را در فاز مسلحانه سازماندهی کنند. پرتعدادترین و عمده‌ترین نیروهای سازمان، بدنه دانش‌آموزی بود. این‌ها در فاز مسلحانه نتوانسته بودند همه آن‌ها را جذب کنند و به خانه‌های تیمی بکشانند. امید داشتند که به این بهانه بخشی از این‌ها را جذب کنند. جذب هم نه به‌معنای جذب سازمان؛ یعنی بکشانند وارد ماجرای 5مهر کنند. سازمان خیلی دوست داشت که مثلاً 500 دانش‌آموز دبیرستانی طرفدار سازمان بیایند و همه آن‌ها وسط خیابان کشته شوند. سازمان بسیار علاقه‌مند بود این اتفاق بیفتد. این‌ها در تحلیل‌های خود گفته بودند که اگر بتوانیم 500 دانش‌آموز دبیرستانی از دختر و پسر را به خیابان بکشانیم و آنجا کشته شوند، سازمان برده است چون سازمان در آن صورت وارد موج مظلومیت، خون‌خواهی و انتقام می‌شود. این‌ها درواقع پروژه‌ای را شروع کرده بودند که می‌خواستند طبق آن، مردم را روبه‌روی نظام قرار دهند که در 30خرداد به‌بهانه حمایت از رییس‌جمهور موفق نشدند. تحلیل این‌ها در ۵مهر این بود که بتوانند آن بدنه دانش‌آموزی را به خیابان بیاورند و آن بدنه کشته شود و این‌ها با شعار خون‌خواهیِ مثلاً این تعداد دانش‌آموز، پرچم مظلومیت و خون‌خواهی آن‌ها را بلند کنند و مجروحان و خانواده‌ها‌ی آن‌ها علیه نظام گارد بگیرند. این‌ها می‌گفتند هر دانش‌آموزی که در 5مهر به‌دست نیروهای جمهوری اسلامی در خیابان کشته شود، حداقل 20 تا30 نفر خانواده دارد. این 20 تا30 نفر علیه جمهوری اسلامی بسیج خواهند شد.

دستاورد این عملیات برای مجاهدین و استراتژی آن‌ها بعد از 5مهر چه بود؟
هیچ دستاوردی نداشتند. مهم‌ترین اتفاق این بود که سازمان دیگر نتوانست چنین حرکتی را مرتکب شود و وارد ترورهای یکی، دو نفری شد؛ یعنی استراتژی سازمان در حرکتی علنی به بن‌بست کامل خورد و سازمان دوباره به شوک رفت؛ یعنی آن ضربه‌ای که در 5مهر خورد، هیچ‌ دستاورد خاصی برایش نداشت. قدرت مظلوم‌نمایی نداشت بلکه بین مردم منفورتر شد. یعنی آن ایده‌ای که چندصد دانش‌آموز در خیابان کشته شوند، اتفاق نیفتاد و این‌ها چیزی به دست نیاوردند و نفرت مردم به این‌ها بیشتر شد. این‌ها اتوبوس شرکت واحد را آتش زده بودند. این کار در بین مردم برای آن‌ها محبوبیت که ایجاد نکرد، نفرت مردم را هم بیشتر کرد. واقعاً دستاوردی برای آن‌ها نداشت و این قسم رفتارها در 5مهر دفن شد و ادامه پیدا نکرد.

به‌نظر می‌رسد کینه مجاهدین از مردم هم از اینجا شکل می‌گیرد.

کینه سازمان از مردم متعلق به خیلی سال قبل بود. سازمان وقتی که در انتخابات مجلس هیچ‌کدام از عواملش رأی نیاوردند، کینه مردم را به دل گرفت. با قوی‌ترین موج تبلیغاتی، حتی یک نفر از نمایندگان سازمان انتخاب نشد. تنها کسی که سازمان گفت مال ما بوده، علی گلزاده‌غفوری بود که در دو لیست دیگر هم قرار داشت و رأی‌‌‌آوردنش به‌خاطر قرارداشتن در لیست مجاهدین نبود و چون بچه‌اش عضو سازمان بود، مجاهدین او را هم در لیست خود قرار داده بودند. به همین خاطر سازمان از همان زمان انتخابات اولین دوره مجلس که مردم به این‌ها نه گفتند، کینه مردم را داشت و این کینه باعث شد که این‌ها این خط را بروند که باید از این مردم انتقام گرفت.

نوشته محمدصادق کوشکی از دلایل ناکامی شورش ۵ مهر ۱۳۶۰ می‌گوید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

39 سال پیش در چنین روزی، سازمان مجاهدین هزاران نوجوان میلیشیا را به خیابان فرستاد تا به جای نشستن بر نیمکت مدرسه و به دست گرفتن «قلم و دفتر»، با انواع «سلاح های گرم و سرد» به جنگ خیابانی و کشتار مردم مشغول شوند.

نقشه مسعود رجوی این بود که در اولین روز پاییز که کودکان و نوجوانان مدرسه را آغاز می کنند، با برافروختن آتش یک جنگ خیابانی، مدارس را به تعطیلی بکشاند و به خیال خود سرنگونی را به دست دانش آموزان رقم بزند. اما به دلایلی این کار انجام نگرفت و به پنجم مهرماه موکول شد.

همان شب خبر اول BBC تظاهرات مسلحانه 10 هزار نفری مجاهدین در خیابان های تهران بود. خبری که البته بزرگنمایی شده اطلاعیه مجاهدین بود، اما در هر صورت صدها نفر در این تظاهرات مسلحانه و خونین شرکت داشتند که عمده آنان را نوجوانان تشکیل می دادند. نوجوانانی که به جای مدرسه رفتن، توسط مسعود رجوی به جنگ شهری اعزام می شدند، آنهم جنگی علیه هموطنان خود نه با دشمنی که بخشی از خاک ایران را در اشغال داشت و با مدافعان وطن می جنگید.

حاصل این جنگ خیابانی، کشته و مجروح شدن صدها نوجوان و جوان ایرانی از دو طرف و اعدام گروهی از آنان به جرم محاربه بود، اما مسعود رجوی باز هم مثل 30 خرداد به تحریف واقعیت ها مشغول شد و هدف این اقدام گسترده تروریستی را «همگانی کردن شعار مرگ بر خمینی» عنوان کرد تا از عواقب آن بگریزد و گسیل صدها نوجوان به مسلخ را توجیه نماید.

قریب 40 سال بعد باید از این دیو جنگ افروز پرسید، آیا گسیل اینهمه نوجوان مسلح به خیابان فقط برای گسترش یک شعار بود؟ آیا شعار را با قلم انتشار می دهند یا با دهانه تفنگ؟ آیا این حرکت جنایتکارانه که جز به آشوب و کشتار نینجامید به نتیجه دلخواه رسید و شعار شما همگانی شد؟ آیا شعارهای دیگری که میلیشیا پیش از آن در خیابانها و مدارس می نوشت، با ماژیک و اسپری رنگ بود یا با گلوله و تفنگ؟ واقعیت این است که سیاست مسعود رجوی پس از 30 خرداد به بن بست رسیده بود و او نتوانست با انفجار حزب جمهوری و دفتر نخست وزیری به سرنگونی مورد نظر خود دست یابد و اینبار تلاش داشت با ترور و دست زدن به «اعدام انقلابی» رعب و وحشت را به درون جامعه بکشاند، اما این حرکت نیز سرانجامی جز شکست نداشت.

مجاهدین خلق برای کشانیدن این جنگ به خیابان های شهر نیازمند یک اقدام اولیه بودند که در 5 مهر کلید خورد و از آن پس در گوشه و کنار شهرهای ایران شاهد انبوه «اعدام خیابانی» بودیم که به دست مجاهدین انجام می گرفت. اگر می بینیم امروز مریم رجوی نگران اعدام تروریست ها و یا قصاص «نوید افکاری»ها شده است، فریبی بزرگ برای لاپوشانی هزاران «اعدام خیابانی» است که «بدون محاکمه» توسط مجاهدین انجام گرفت و سوژه ها نیز مردمی بودند که جرم شان حمایت از آیت الله خمینی و نظام جمهوری اسلامی بود. طی چند سال، هزاران جوان ایرانی از اقشار مختلف مردم (اعم از کارگر و کشاورز، تا کارمند و بازاری) در لیست «اعدام» مجاهدین قرار گرفتند و ترور شدند. اما هیچکدام از این اعدام ها مورد محکومیت جوامع جهانی و حقوق بشری قرار نگرفت چون اقدامات تروریستی مجاهدین، مورد طبع سیاستمداران جنایتکار غربی بود. مسعود رجوی در ملاقات با سران حزب بعث عراق و شخص صدام حسین به این نکته اشاره مستقیم داشت که تمامی دولتمردان اروپایی از اقدام تروریستی آنان در انفجار حزب جمهوری مطلع بودند اما مجاهدین را محکوم نکردند. امروز بخوبی می بینیم که چطور همه آنها یکصدا برای اعدام تروریست ها و یا قاتلین خیابانی اشک می ریزند و پیام محکومیت امضا می کنند.

39 سال از آن ماجرای خونین گذشته است، امروز مجاهدین در نقش کمدیک دیگری تحت عنوان «کانونهای شورشی» به میدان آمده اند و می خواهند همان نمایش های قدیمی را به اجرا درآورند. غافل از آنکه «آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت». امروز نه از آن نسل ایدئولوژیک میلیشیا خبری هست و نه ایران در شرایط 40 سال پیش خود قرار دارد. بازی های ضدایرانی چند تیم کودکانه که فیلم های هالیوودی زیادی هم تماشا کرده اند و الگوی آنها داعش و القاعده است، طبعاً خسارت هایی مالی و مادی به مردم ایران وارد می کند، اما دیگر حتی یک محله را هم نمی تواند تحت تأثیر قرار دهد.

از یاد نبرده ایم که روزگاری دور، مجاهدین قادر بودند دهها هزار نفر را در خیابان های تهران و سایر شهرها بسیج کنند و شعار سر دهند و یا بعدها با کمک صدام حسین چند خمپاره بر سر مردم فرود آورند و در بهترین حالت چند عملیات کوچک و بزرگ با جنگ افزارهای ارتش صدام در مرزها به انجام رسانند، اما امروز نه از آن نسل خبری هست و نه از صدام و ارتش آزادیبخش. امروز جز گروهی پیر و از کارافتاده که در آلبانی نشسته اند و تعدادی جوان های فریب خورده که جز در سیمای آزادی مجاهدین را نشناخته اند کسی وجود ندارد که کاری انجام دهد. کانون شورشی مریم رجوی نیز جز نصب چند پلاکارد کاری از دستش ساخته نیست.

مریم رجوی به جای اینگونه نمایش های سخیف و قدرتنمایی های پوشالی، باید پاسخگوی همه ترورها و اعدام هایی باشد که طی 40 سال گذشته توسط خودش و مسعود رجوی و سایر سران مجاهدین انجام گرفته است. چنین حرکاتی فقط تأییدی است بر روحیه تروریستی رهبران مجاهدین که در لباس دمکراتیک نیز جز به جنگ مسلحانه و ترور و اعدام مخالفان نمی اندیشند.
حامد صرافپور

نوشته ۵ مهر ۱۳۶۰، سرآغاز اعدام های خیابانی توسط مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.