حالا با روی کار آمدن دولت جدید و مردمی عراق، این کشاورزان برای دادخواهی به دولت مراجعه کرده بودند و زمین هایشان را طلب کرده بودند.

به این ترتیب ارتش عراق در صدد برآمد تا این زمین ها را به صاحبان اصلی شان بازگرداند. موضوع با سران مجاهدین مطرح شد اما آنها از بازپس دادن زمین ها امتناع کردند. البته این موضوع را ما بعدها و پس از خروح از مناسبات متوجه شدیم چرا  که در آن زمان، سران سازمان در این باره چیزی به نیروها نگفتند و مسئله اصلی را مطرح نکردند. آنها به عکس سعی کردند نیروها را تهییج کند تا با سربازان عراقی درگیر شوند.

این واقعه یعنی ورود ارتش عراق فی البداهه نبود و طی یک پروسه تقریبا شش هفت ساله بوقوع پیوست.

رجوی تلاش می‌کرد همان موقعیت قبلی خود، که در زمان صدام حسین داشت را حفظ کرده و با قدرت و قوت قبلی به حضور ناموجه خود ادامه دهد، چیزی که دولت جدید عراق پذیرای آن نبود و هر گونه بهانه رجوی و عواملش را ناموجه دانسته و خواهان ترک خاک عراق توسط رجوی بود. احکام قضائی هم صادر شده بود ولی رجوی زیر بار نمی‌رفت.

تا قبل از خروج نیروهای آمریکایی از عراق طی قرار داد موسوم به “سوفا” اوضاع سازمان مجاهدین خلق بینابینی بود زیرا حضور نیروهای آمریکایی در اشرف برای دولت عراق دست بستگی ایجاد می‌کرد ولی بمحض خروج نیروهای آمریکا از خاک عراق دولت عراق با دست بازتری وارد عمل شد و شروع به پیش بردن طرح های خود کرد. از جمله آن طرح ها اخراج مجاهدین خلق از عراق بود چیزی که رجوی نمی‌خواست مطلقا زیر بار آن برود.

اما چه رجوی دوست داشت و چه نداشت شرایط عراق و منطقه خاورمیانه با سقوط صدام حسین تغییر کرده بود ولی رجوی توسط برخی لابی های خود در اروپا و حتی در آمریکا میخواست به دولت عراق بخصوص شخص نخست وزیر وقت یعنی آقای نوری المالکی فشار بیاورد تا حضور مجاهدین را قبول کند ولی نه تنها نخست وزیر بلکه کل کابینه رای به اخراج مجاهدین خلق از خاک عراق داده بودند.

سرانجام تمام این رفت و برگشتها تبدیل به عملیات نظامی در قرارگاه اشرف شد. در این عملیات ارتش عراق از ضلع شمالی قرارگاه اشرف وارد اشرف شد و تا خیابان صد پیش رفت. طی این درگیری غیرضروری ۳۶ نفر کشته شده و بیش از هزار نفر مجروح شدند که برخی از مجروحین معلول‌ شده و دیگر توان کارهای معمول خود را نداشتند.

من در آن درگیری از ناحیه پای راست مورد اصابت قرار گرفتم و گلوله خوردم و سه بار بطور رسمی زیر عمل جراحی رفتم و هنوز که هنوز است آثار جراحت اذیتم میکند و محدودیت هایی برایم ایجاد کرده است. وقتی کسانی را که دچار قطع عضو شده بودند را می دیدم بخودم دلداری میدادم که من دچار آن محدودیت ها نیستم. هر چند که مشکلات زیادی برایم ایجاد شد. بعد از چند سال هنوز آثار ناراحتی و اذیت های آن جراحت را تحمل میکنم، هنوز وقتی آن ایام لعنتی یادم می آید تمام وجودم بدرد می آید.

باشد که روزی رجوی و کسانیکه باعث آن جنایت شدند محاکمه شده و به سزای اعمال خود برسند.

بخشعلی علیزاده

نوشته روزی که رجوی سعی کرد کشته سازی کند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این موضوع باعث خشم و ناراحتی نیروهای عراقی که به جز حفاظت کار دیگری نمی‌کردند شده بود. نیروهای عراقی درصدد این بودند که در داخل اشرف ایستگاه و کنترل داشته باشند. نیروهای عراقی نمی‌خواستند درگیری به وجود بیاید. اما فرماندهان سازمان مجاهدین اعضا را تحریک می‌کردند که مرتب به درب اشرف بروند و فحاشی بکنند. به همین خاطر نیروهای عراقی درصدد این شدند که داخل اشرف ایستگاه پلیس بزنند تا بلکه این اوضاع را از نزدیک کنترل کنند.

از طرف دیگر مسعود رجوی چون دستش از داخل ایران کوتاه بود و کسی در اعتراضات برایش تره هم خرد نمی‌کرد می‌خواست با یک اقدام ضد انسانی و ایضایی، اعضایی که درون تشکیلات از همه جا بی‌خبر بودند با پلیس و نیروهای ارتش عراق درگیر کند. و اثبات کند که سازمان مجاهدین و خودش جلودار و پیشتاز اعتراضات در داخل کشور ایران است. و با این بهانه تحریکات بر علیه نیروهای عراقی را بیشتر و بیشتر کرد و اعضا را جلوی درب اشرف می برد تا به نقطه انفجار برساند.

روز ۶ مرداد اعضای مجاهدین، درگیری‌هایی با نیروهای عراقی پیدا کردند که در حد سنگ پرانی اعضا بود. هدف سازمان این بود که درگیری بیشتری انجام شود و کشته بدهد. اما چون در ۶ مرداد اتفاقی نیفتاد و کسی کشته نشد و به چند اسیر و زخمی خاتمه یافت رجوی به این قانع نشد چون دنبال ریختن خون اعضای نگونبخت بود. به همین خاطر در ۷ مرداد آماده باش کامل داد و افراد را به اطراف دربهای اشرف سرازیر کرد. نیروهای عراقی وقتی این تحریکات را دیدند عزم کردند که وارد اشرف بشوند و نیروهای آمریکایی هم که تعهد داده بودند که در مواقع ضروری و اضطراری حفاظت اشرف را داشته باشند جلوی چشم همه کنار کشیدند . در این روز هر خودرویی که می‌خواست وارد اشرف شود اعضای لایه پایین‌تر سازمان در خط مقدم قرار می‌گرفتند و فرماندهان سازمان از پشت سر با بلندگو و بیسیم اخطار به اعضا می‌کردند که نگذارند هیچ نیروی عراقی به هیچ وجه وارد اشرف شوند.

علی رغم همه تلاش‌هایی که اعضای سازمان کردند، نیروهای عراقی وارد اشرف شدند و نفرات را به گلوله بستند که تعدادی کشته و تعداد زیادی زخمی و مصدوم شدند. هرچند رجوی دنبال کشته‌های بیشتر بود اما به هدفش که کشته‌سازی و ریختن خون بود، رسید و از خون‌های به ناحق ریخته شده استفاده‌های سیاسی و تبلیغاتی زیادی برد و منظورش این بود که اگر اعتراضی در ایران هست پیشتاز سازمان مجاهدین و رجوی است و این هم قیمتی است که سازمان می‌دهد. در واقع ۶ و ۷ مرداد سال ۸۸ قابل پیشگیری بود اما مسعود رجوی دنبال مطرح شدن خودش بود که از این آب گل آلود چیزی نصیبش شود متاسفانه به جز ریختن خون ناحق اعضا و زخمی شدن تعداد زیادی از اعضا و به اسارت بردن تعدادی دیگر هیچ نتیجه دیگری در این واقعه وجود نداشت. و رجوی چیزی عایدش نشد به جز منفوریت بیشتر. بعد از ۶ و ۷ مرداد ، تبلیغات زیادی رجوی در اروپا و جاهای دیگری کرد و این واقعه را پیروزی جلوه داد و بر طبل و شیپور می‌زد که ما بردیم! جان انسان‌ها برایش هیچ ارزشی نداشت. این بود شمه‌ای از واقعه روز های تلخ ۶ و ۷ مرداد سال ۸۸ در اشرف عراق.

ابراهیم مرادی – تیرانا

نوشته در ۶ و ۷ مرداد سال ۸۸ در کمپ اشرف چه گذشت؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در آن نشست ها بویژه نشست هایی که مسعود رجوی برگزار میکرد مسئولین می آمدند و گزارش هایی در خصوص کمیساریا به مسعود رجوی میدادند که شنیدن برخی مطالب برای خود ما بسیار جالب بود! مثلا اینکه در دستور کار سازمان قرار دارد که تمام رفت و آمدهای نمایندگان کمیساریا به لیبرتی ثبت و گزارش دقیق شده و بسرعت به بالا اطلاع رسانی شود!

و یا اینکه چند نفر در طول روز برای مصاحبه فرستاده شده اند و چه سوالاتی از افراد پرسیده شده و آنان چه جواب هایی داده اند و بعد از بحث و بررسی ها نتیجه گیری شده و تجارب مصاحبه ها به افرادی که قرار است به مصاحبه بروند منتقل گردد تا در مقابل کمیساریا کم نیاورند و یا بقول آنها “بای” ندهند.

اینها را به صورت جمعی بیان میکردند که افراد بدانند که مصاحبه ها و رفت و آمدهای کمیساریا تحت نظر شدید بوده و در بالاترین نقطه که همان رهبری سازمان باشد رصد شده و کنترل میگردد. در واقع میخواستند بدین وسیله افراد را ترسانده و زهر چشم بگیرند که اگر کسی دست از پا خطا کند با رهبری طرف است ، یعنی که موضوع بسیار جدی و حیاتی بوده و قابل گذشت نیست و هر کسی که بای داده و دست از پا خطا کند باید مورد حسابرسی قرار بگیرد.

از این رو بود که هر کسی برای مصاحبه میرفت بلافاصله بعد از برگشت باید گزارش کامل رفت و برگشت خود، همراه با ریزترین جزئیات مصاحبه را دقیق نوشته و به مسئول بالاتر خود میداد و آنها نیز با سرعت آن گزارش را از طریق سلسله مراتب به دست رهبری سازمان میرساندند تا آنان نیز اگر ابهامی وجود دارد از نفر مصاحبه شونده سوال کنند و اگر دروغی در این میان است برملا شده و فرد خاطی مورد مواخذه قرار گیرد تا درس عبرتی برای کسانی باشد که بعداً میخواهند برای مصاحبه بروند.

اگر بخواهم راستش را بگویم اینگونه برخوردها بی تاثیر هم نبود و افراد تحت تاثیر قرار گرفته و در مواجه با کمیساریا خیلی محتاطانه برخورد میکردند، حتی در توجیهات طوری وانمود می شد که گویا در بین نفرات کمیساریا کسانی هستند که با سازمان ارتباط دارند و گزارش مصاحبه ها را به سازمان میرسانند! اما به مرور زمان همگی متوجه شدیم که تمام این زرنگ بازیها تو خالی بوده و اساسا کسی از داخل کمیساریا برای سازمان خبرچینی نمی کند و از این خبرها نیست.

اما بعد از مصاحبه فرد مصاحبه شونده باید یک سناریویی می چید که بیاید و گزارشی ارائه بدهد که نزدیک به واقعیت بوده و به باورهای داخل تشکیلات نزدیک تر باشد.

جالب اینکه رفته رفته هم خود فرد میدانست که دارد گزارش دروغ تحویل مسئولین سازمان میدهد و هم سازمان می دانست که دیگر کنترل از دست خارج شده و افراد گزارشاتشان با واقعیت همخوانی ندارد و دروغ تحویل میدهند، ولی چکار می توانستند بکنند؟ هیچی !

دراین وسط مریم رجوی به دستور مسعود رجوی هر از گاهی به صحنه می آمد و میخواست بگوید که کمیساریای عالی پناهندگان هیچ کاری برای انتقال ساکنین انجام نمی دهد و فقط کار شکنی میکند و اگر کاری پیش میرود فقط توسط خودمان یعنی سازمان است، هر کاری پیش میرود توسط عناصر سازمان و حامیان آنان در کشورهای خارجی بوده است، چه مالی چه سیاسی. حتی هزینه های انتقال از یک ریالش گرفته تا آخرین هزینه ها تماما توسط سازمان پرداخت می شود ، حتی یادم هست که گفته می شد هواپیمایی که برای انتقال در نظر گرفته شده است متعلق به خطوط هوایی اوکراین بوده و اجاره شده است تا ساکنین را در چند نوبت از عراق به آلبانی منتقل نماید!

ولی ما میدانستیم که سران سازمان و بویژه رهبری آن قصد بزرگ نمایی داشته و میخواهند جنبۀ مثبت این اقدامات را به جیب خود ریخته و جنبۀ منفی آن را به سمت کمیساریای عالی پناهندگان نشانه بروند تا در اذهان کمیساریا از ارزش بیفتد، لذا ازهیچ دروغگویی ابایی نداشتند. جالب تر اینکه هم رهبران سازمان میدانستند که دارند دروغ سرهم میکنند و هم اعضای سازمان میدانستند که در حال شنیدن دروغ هستند اما آن چیزی که برای من و بقیه اعضای سازمان مهم بود اینکه یک کاری در حال شکل گیری است که نتیجه خواهد داشت و آن انتقال از جهنم لیبرتی به یک مکان امن میباشد و این قوت قلب میداد.

بیاد دارم دو روز قبل از انتقالم به من ابلاغ شد که اسم مرا کمیساریا داده است تا به آلبانی بروم البته در کنار اینها گفته شد که اسم مرا سازمان خودش به کمیساریا داده تا بخاطر جراحتی که داشتم و هم بخاطر بیماریم زودتر به آلبانی رفته و تحت معالجه قرار بگیرم . اما دُم خروس آنجا بیرون میزد که بلافاصله با من نشست هایی گذاشته شد تا مرا از رفتن به آلبانی منصرف نمایند و جای من یکی که به قول آنها وضعیت جسمی اش وخیم تر است برود! تناقض پشت تناقض ، خودم خجالت می کشیدم که بگویم آخر مگر خود شما نمی گویید که اسم مرا به عنوان کسی که نیاز مبرم به معالجه دارد داده اید، حالا چرا میخواهید مرا از رفتن منصرف نمایید و یکی دیگر را بجای من بفرستید ؟!

اما من خیلی وقت بود که در درون خودم یک ” تصمیم اجرایی ” گرفته بودم ، تصمیمی که میخواستم به هر قیمتی انجام شود ولو به قیمت جانم لذا وقتی با من بحث هایی می شد که مرا ازرفتن به آلبانی منصرف کنند مقاومت میکردم و روی حرف خودم بودم که میخواهم بروم ، هم جراحت دارم و زخم های محل گلوله ای که در فروردین سال 1390 به پایم وارد شده بود اذیتم میکرد و هم بیماری قبلیم که دچارش شده بودم باید پیگیری میگردید.

اینجا بود که دیدم به هر میزان که مقاومت میکنم و حرفم را پیش میبرم در درونم یک نیرویی ایجاد می شود که ترغیبم میکند که ادامه بده ، تو برنده خواهی شد !

ادامه دارد

بخشعلی علیزاده

نوشته کمیساریای عالی پناهندگان در کمپ لیبرتی و اشرف ۳ – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از تشکیل دولت های مختلفی که در عراق بعد از صدام حسین سر کار آمدند احکام دادگاه های متعددی مبنی بر اخراج سازمان مجاهدین خلق از عراق صادر شد ولی هر بار این احکام به دلایلی که در آن زمان ها وجود داشت یا به عقب می افتاد و یا با دخالت های منطقه ای و بعضا بین المللی اجرایی نمی شد تا اینکه در زمان دولت آقای نوری مالکی این احکام شکل جدی تری بخود گرفت تا جایی که در چند نوبت به درگیری نظامی بین نیروهای عراقی و ساکنین قرارگاه اشرف منجر شد.

بعد از تصمیم قاطع برای اخراج سازمان مجاهدین از خاک عراق در زمان آقای نوری مالکی احکام دیگری صادر شد مبنی بر دستگیری تعدادی از سران سازمان مجاهدین خلق که اوضاع را بسیار برای رهبری سازمان پیچیده تر کرد.

حکم دستگیری سران این فرقه در دستور کار دولت مالکی قرار گرفت و به جد دنبال می شد. در این بین باز سیاست های رهبری فرقه روی این متمرکز گردید که به هر شکل ممکن احکام صادره از دادگاه های عراق را یا باطل کند و یا به تاخیر بیندازد، لذا تا می توانستند با کارشکنی های به ظاهر قانونی این انتقال را به تاخیر انداختند.

مسعود رجوی در این خصوص زیرکی خاصی داشت، از سویی در شعارهای بیرونی خود میگفت که هواپیما بیاورید و ما را به یک کشور ثالث و امن منتقل کنید و از سویی رو به اعضای سازمان میگفت که “چو اشرف نباشد تن من مباد”! یعنی به هیچ وجه نباید اشرف را تخلیه و ترک نمائیم! همین شعارها باعث می شد که درگیرهای فزاینده ای ایجاد گردد که موجب خونریزی های زیادی شد.

شاید برای افراد بیرونی تشکیلات سازمان این زیرکی زیاد برجسته نبوده و به چشم نمی آمد و اتفاقا اینگونه وانمود می شد که رهبری سازمان قصد خروج از عراق را دارد و این دولت عراق است که به حق و حقوق اولیه ساکنین احترام نمی گذارد و کار شکنی در انتقال به یک کشور دیگر را موجب می شود.

ولی ما که در تشکیلات سازمان بودیم بخوبی می فهمیدیم که رجوی به هر کاری دست میزند تا اشرف را خالی نکند، به همین خاطر درگیریها بوجود آمد و باعث جان باختن تعدادی از ساکنین قرارگاه اشرف شد و تعداد زیادی زخمی و مجروح شدند، همۀ اینها به این خاطر بود که رجوی کمپین مظلوم نمایی خود را در انظار و افکار عمومی برجسته کرده و لاجرم در قرارگاه اشرف باقی بماند، اما اعضای سازمان واقعا از این موش و گربه بازیهای مسعود رجوی خسته شده بودند و دیگر نمی خواستند با دولت عراق درگیر شوند و خونشان به هدر برود. این تناقضات در نشست هایی که برگزار می گردید به وضوح توسط اعضا بیان می شد ولی کو گوش شنوا ؟!

تا این که بعد از درگیری فروردین سال 1390 کمیساریای عالی پناهندگان به این قضیه ورود کامل کرد، به نظر می آمد که سفارت آمریکا در این ماجرا نقش موثری داشت چون هر از چند گاهی آمریکایی ها به بهانه هایی به اشرف آمده و بازدید میکردند. تا جایی که بالاخره به رهبری مجاهدین گفته شد که از این به بعد مسئولیت هر خونریزی بر عهدۀ رهبری سازمان است . اینجا بود که فشارهای سیاسی باعث شد که رجوی تصمیم به تخلیه اشرف بگیرد و به جایی برود که ترتیبات انتقال از آنجا عملی گردد. کمیساریای عالی پناهندگان اسم آن نقطه را ” سرپل انتقال به کشور ثالث ” گذاشت و بعد از کلی رفت و برگشت قرار بر این شد که ساکنان اشرف به جایی در منطقه سبز بغداد که نزدیکی فرودگاه بین المللی بغداد بود منتقل شده و از آنجا به کشور ثالث موهومی که گفته می شد منتقل شوند.

در این وانفسا داستان های زیادی رخ داد که در این مختصر نمی گنجد و بنده لاجرم بصورت اجمالی اشاره میکنم و میگذرم .
از این به بعد بود که کمیساریای عالی پناهندگان خیلی پر رنگ در اذهان ساکنین اشرف به نظر آمد و همچون فرشته ای که برای نجات جان اعضای سازمان تلاش میکرد، قدردانی میشد، البته نه از طرف رهبری سازمان بلکه از طرف اعضای سازمان که بازیچۀ سیاست های کثیف مسعود رجوی شده بودند.

قرار بر این شد که به منطقه ای در نزدیکی فرودگاه بغداد موسوم به ” کمپ لیبرتی ” که سابقاً محل استقرار بخشی از نیروهای آمریکایی بود رفته و از آنجا به ترتیب اولویت منتقل شوند.

بعد از انتقال ساکنین کمپ موسوم به اشرف به کمپ لیبرتی یک وظیفۀ مبرم و خطیری بر دوش  کمیساریای عالی پناهندگان افتاد. این ارگان بعد از انتقال ساکنین اشرف به کمپ لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بین المللی بغداد پر رنگ تر شده و ساکنین کمپ لیبرتی خیلی با این ارگان سر و کار داشتند و به جرات باید گفت که کمیساریای عالی پناهندگان تبدیل به نقطه امید و اتکای ساکنین کمپ لیبرتی شده بودند زیرا با فشارهایی که سران فرقۀ رجوی به ساکنین اشرف وارد میکردند تنها جایی که می شد نور امید در آن مشاهده کرد کمیساریای عالی پناهندگان بود .

کمیساریای عالی پناهندگان ملاقات های خصوصی را در بیرون از کمپ لیبرتی ترتیب داده بود، این امکان برای هر شرکت کننده ای کاملا امن بود و گفته می شد که بدون هیچگونه نگرانی از عواقب این ملاقات ها حرفهایتان را بزنید، به کسانی حرف هایتان را بزنید که قابل اعتماد هستند. هر کسی که به بیرون از کمپ لیبرتی منتقل می شد مصاحبه خصوصی با نمایندگان کمیساریای عالی پناهندگان انجام میداد، بعد از هر مصاحبه فرد مصاحبه شونده دنیایش تغییر پیدا میکرد و میدانست که این دیدار و مصاحبه یک نور ضعیفی در انتهای تونل نا امیدی است که سرانجام به دنیای دیگری که شامل و حامل آزادی است ختم خواهد شد. بنابر این استقبال از این مصاحبه ها بسیار زیاد بود و هر کسی در خلوت خودش منتظر بود که اسمش از طرف نمایندگان کمیساریا به مسئولین سازمان داده شده تا برای مصاحبه با کمیساریای عالی پناهندگان فرا خوانده شود.

در این مصاحبه های خصوصی هر کسی که واقعا از کمیساریای عالی پناهندگان کمک خواسته بود مورد حمایت آنان قرار میگرفت و در تاریخی معین از جهنم لیبرتی که رجوی ساخته بود فرار می کرد. در این بین هر چند انتقال اعضای سازمان از لیبرتی به یک کشور دیگر صورت اجباری بخود گرفته بود ولی کارشکنی های رجوی و سران فرقه کماکان ادامه داشت و اجازه نمیداد که این انتقال ها با سرعت و قوت انجام گردد و چون لیبرتی یک هدف مستعدی برای نیروهای متخاصم با سازمان بود به دفعات مورد هدف موشک های متخاصمین قرار گرفت. علاوه بر انهدام تاسیسات موجود در کمپ توسط آن موشک ها تعدادی نیز کشته و مجروح شدند. بنابراین هر کسی که در کمپ لیبرتی حضور داشت بشدت تمایل به فرار از آن جهنم در خود حس میکرد تا در کمترین زمان از آن جهنم خود را خلاص نماید.

لذا کمیساریای عالی پناهندگان هر کسی را که در مصاحبه هایش خواسته بود تا زودتر از آن جهنم خلاصی پیدا کند کمک کرده و در اولویت انتقال قرار میداد. این اولویت شامل حال خود من شد زیرا در مصاحبه هایم چند بار مطرح کرده بودم که میخواهم به یک کشور دیگر بروم و از نمایندگان کمیساریا کمک خواسته بودم. لذا توانستم به کمک کمیساریای عالی پناهندگان در سری دوم انتقال های خاص و ویژه به آلبانی منتقل شوم، هر چند که سران سازمان تلاش میکردند هر کسی را که از طرف کمیساریا اسم برده شده بود که برای انتقال حضور پیدا کند منصرف نمایند و با بهانه های واهی که مثلا چند تا مریض داریم که حالشان وخیم است و تو نرو و اجازه بده که به جای تو یکی از آنها برود، او را منصرف کنند.

و چه بسا طرفی را که سران سازمان میخواستند بفرستند مریض نبود و از مهره های مهم بود که به بهانه مریضی و با پرونده سازی های مجعول او را در انتقال به آلبانی جلو می انداختند . منتها کمیساریا اول کسانی را می فرستاد که خودش دست چین کرده بود و آن افراد کسانی بودند که خودشان کمیساریا را متقاعد کرده بودند که نمی خواهند در جهنم لیبرتی بمانند، آنجایی انتقال فرد کنسل می شد که خودش حضوری به نمایندگان کمیساریا بگوید که از رفتن فعلا منصرف شده و جایگزینی بجایش در نظر گرفته شود.

شخص مسعود رجوی و بدنبال او مریم رجوی و سایر مسئولین ریز و درشت فرقه خود را درگیر چالشی کرده بودند به نام ” کمیساریای عالی پناهندگان”!

زیرا کمیساریا مدام خط سرخ های سازمان را نادیده میگرفت و تمام هم و غمش این بود تا به ساکنین کمپ لیبرتی کمک و امدادرسانی نماید، از این رو درگیر شده بودند و از نظر رجوی کمیساریا و نمایندگانش در کمپ لیبرتی تبدیل به دشمنان بالفعل سازمان شده بودند زیرا در حال امداد رسانی به افراد سازمان بودند.

همه اینها را گفتم که شما را به این نقطه برسانم که کمیساریای عالی پناهندگان چقدر نقش مهمی در زندگی ساکنین کمپ لیبرتی داشت و تا انتقال آخرین نفر از عراق به آلبانی مدام در جنب و جوش بود و واقعا باید از آنها یک تشکر اساسی انجام میشد.

ادامه دارد…

بخشعلی علیزاده

نوشته کمیساریای عالی پناهندگان در کمپ لیبرتی و اشرف ۳ – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعیت این بود که مسعود رجوی هرگز قبول نمی کرد که دوران صدام حسین و نوکری برای او و کشتار مردم عراق بسر آمده است!

اما توافق فی مابین دولت جدید عراق و نیروهای آمریکائی چه بود که سازمان آنرا قبول نداشت:

روز پنجم مرداد تلویزیون العراقیه خبری به قرار زیر پخش کرد: ” قرار است که دولت عراق مسئولیت امنیت قرارگاه اشرف را در کادر اجرای توافقنامه خروج که بین بغداد و واشنگتن امضاء شده، تحویل بگیرد. سخنگوی رسمی دولت عراق، علی دباغ خاطرنشان کرد که دولت به برخورد انسانی با افراد موجود در قرارگاه بر اساس آنچه که قوانین بین‌المللی متداول تعیین کرده، ملتزم است. وی تأکید کرد که تا زمانی که قوانین جاری عراق رعایت شود، دولت اقدام به کوچ دادن هیچ‌یک از آنها یا اخراج اجباری آنان از عراق نمی‌کند“ .

دولت عراق هم در راستای همین توافق ، فقط می خواست داخل قرارگاه ایستگاه پلیس دایر کند!

اما مسئولین سازمان مثل گذشته خود را فراقانون دانسته و تن به قانون و مقررات ندادند. دولت عراق که متوجه شد سران سازمان دنبال خون و خونریزی هستند تا خود را در اشرف مظلوم جلوه بدهند، هئیتی بلند پایه را صبح 6 مرداد برای مذاکره و ممانعت از هر خشونتی به داخل اشرف فرستاد که جواب سازمان را عینا از روی مقاله ی خودشان در زیر می آورم:

” صبح ششم مرداد مزدوران عراقی، همزمان با افزایش نیرو در بیرون درب اشرف، یک هیأت هم برای مذاکره به داخل اشرف فرستادند، شاید فکر می‌کردند که اگر چماق قوه قهریه را در بیرون قرارگاه بالا ببرند، می‌توانند اشرفیها را وادار کنند به خواسته‌های غیرقانونی دولت عراق تسلیم شوند، اما آنها با یک محاسبه ساده باید متوجه می‌شدند که اگر مجاهدین می‌خواستند در برابر تهدیدات این تازه به دوران رسیده‌ها جا بزنند، قبل از آن، باید در برابر ابر قدرت دنیا که با چنان شدت و حدت بمبارانشان کرده بود جا می‌زدند؛ البته قبل از آن هم، ۳۰سال پیش در برابر حکومت ایران. اما جواب مجاهدین به همه این تهدیدها و فشارها یک جمله بود: «هیهات منا الذله!»،  و اضافه کردند ”اشرف امانت مردم و تاریخ ایران در دست ماست، محال است آن را به ولایت تسلیم کنیم“ . اینجا بود که مجاهدین به سمت ورودیهای مختلف اشرف حرکت کردند. ”

این آغاز حمله ی مزدوران سازمان به نیروهای عراقی مستقر در پشت دربهای اشرف بود، پس جالب است بدانیم که حمله را نیروهای سازمان به دستور شخص مسعود رجوی آغاز کردند.

همه ی این موارد در حالی بود که نمایندگان نخست وزیری عراق هنوز داخل اشرف و در حین مذاکره بودند که وقتی تهاجم اعضای سازمان و پیشروی آنها به سمت درب اشرف شروع شد، به دستور دفتر نخست وزیری عراق مذاکرات قطع شده و با بیرون رفتن هیات مذاکره کننده از اشرف، دستور دفاع کامل به نیروهای پلیس عراق مستقر در بیرون درب  اشرف داده شد!

مسعود رجوی عزم خود راجزم کرده بود که بهر قیمت قوانین دولت جدید عراق را نقض کرده و خودی نشان بدهد! زمانیکه به نیروهای سازمان توسط مسعود رجوی ، فرمان حمله به نیروهای پلیس عراق داده شد، نیروهای پلیس نیز به  دفاع از خود پرداختند!

براستی آیا می توان ضمن حضور نامشروع خود در یک کشور دیگر ، به پلیس آن کشور هم حمله کرد و آنان را مضروب ساخت؟

کدام عقل سلیم ، دستور حمله به پلیس را صادر می کند؟

به شواهد تصاویری که از این درگیری منتشر شده است، بسیاری از نیروهای سازمان خود را جلوی چرخ های هاموی های عراقی می انداختند تا بدین وسیله تعداد مجروحین خود را بالا برده و پلیس را با اهرم های تلفات گیری عامدانه متوقف کنند!

البته پرواضح است که اگر فشار غیر منطقی تشکیلات سازمان نبود، هرگز این 11 نفر کشته و سایر مجروحین با اختیار خود ، دست به چنین دیوانگی نمی زدند!

در جریان دستگیری مریم رجوی در فرانسه نیز دیده بودیم که این سازمان با اقدامات خشونت آمیز و آتش زدن اعضای خود، با هوچیگری های فرقه ای ، مانع از اجرای صحیح و دقیق عدالت و قانون می شوند و این یکی از اهرم های غیرانسانی فرقه هاست که همواره خود را ماورای قانون می بینند و هیچ کنترلی را بر امور خود نمی پذیرند، اکنون نیز در کشور آلبانی ، سازمان و نیروهایش در حصارهای چندلایه نگهداری می شوند و ضدانسانی ترین قوانین ضدبشری در درون مناسبات آنان جاری و ساری است. امروز هم اگر روزی روزگاری پلیس آلبانی قصد نماید که در درون اسارتگاه اشرف 3 یک دکه ی پلیس دایر کند، بی گمان باحملات وحشیانه ی مزدوران این فرقه ی خشونت طلب مواجه خواهند شد.

و در پایان باز این سئوال خودنمائی می کند که :

چرا فرقه های مخرب و ضدبشری، هرگز اجازه نمی دهند کوچکترین کنترلی از خارج ، روی آنان اعمال گردد . . .؟

فرید

نوشته ۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸، لکه ی ننگ دیگری بر پیشانی سیاه مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جمعبندی خروج فرقه بعد از ۳۰ سال خیانت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برخی از شعارها و ادعاهای رجوی در ارتباط با اشرف

«کوه ها اگر بجنبند    اشرف زجا نجنید »
 نصب این شعار در ورودی اشرف « چو اشرف نباشد تن من مباد»
 « اگر اشرف بایستد جهان خواهد ایستاد »
« در اشرف می مانیم تا بمیریم »
« از وجب به وجب خاک اشرف دفاع خواهیم کرد »
« اشرف می مانم و اشرفی می میرم »
* و حالا این شعارها را معکوس کنید تا معنای اخراج فرقه از عراق بهتر مفهوم شود.
3- و در پایان برخی از مهمترین چیزهایی که رجوی با اخراج از عراق از دست دادند:
* یک مرکز تجمع بزرگ که از یک سو هیچ کس حق ورود به آن را نداشت و از سوی دیگر هیچ یک از اعضا حق خروج از آن را نداشتند. به این ترتیب رجوی ها ظرف بزرگ کار فرقه ای از دست دادند.
* یک مرکز و پادگان برای طراحی و آماده سازی و آموزش اقدامات تروریستی را از دست دادند.
* ادعای داشتن بال نظامی با نام به اصطلاح ارتش آزادیبخش و مانورهای تبلیغی فریبکارانه حول آن را از دست دادند.
* استراتژی به اصطلاح جنگ آزادیبخش نوین و مانورهای تبلیغی فریبکارانه حول آن را از دست دادند.
* امکان محدود کردن اعضا از دنیای خارج و قطع کردن ارتباط آنها با خانواده های شان با بهانه هایی همچون «خطر کسب اطلاعات برای موشک باران» را از دست دادند.
* بهانه « خطر جانی » برای سرپوش گذاشتن بر سرکوب اعضا و تهدید هر منتقد و مخالف خود را از دست دادند.
* بامبولی به نام انقلاب طلاق که آن را ضرورت به اصطلاح عملیات سرنگونی!!! می خوانند و مهمترین اهرم برای سرکوب اعضا و اجرای طرح های فرقه ای شان بود را از دست داده و در نتیجه ناچارند در آینده ای نه چندان دور آن راتعیین تکلیف نمایند.
و بسیاری موارد دیگر که می توان به این لیست افزود.
حال با این اوضاف، به نظر شما، آیا اخراج از عراق برای فرقه یک پیروزی است؟ یا یک شکست سنگین، خفت بار و غیر قابل جبران؟
صالحی
 

نوشته اخراج از عراق پیروزی یا شکستی سنگین و خفت بار برای فرقه رجوی؟ – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته اخراج از عراق پیروزی یا شکستی سنگین و خفت بار برای فرقه رجوی؟ – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از رویترز،‌ اعضای باقیمانده گروه مجاهدین که نزدیک به چهار دهه در عراق اقامت داشتند،‌ روز جمعه پس از اِخراج از اردوگاه لیبرتی به کشور آلبانی نقل مکان کردند.

طبق بیانیه منتشره، بیش از ۲۸۰ تن از اعضای وابسته به سازمان مجاهدین ساکن در اردوگاه لیبرتی، عراق را به مقصد آلبانی ترک کردند.

گفتنی است که به موجب قرارداد منعقده میان آمریکا و آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد از ابتدای سال ۲۰۱۶ میلادی حدود دوهزار تن از اعضای گروه مجاهدین در چندین کشور اروپایی اسکان داده شده اند.

تا چند سال پیش، سازمان مجاهدین خلق از سوی آمریکا و اتحادیه اروپا در فهرست سازمانهای تروریستی قرار داشت.

شایان ذکر است که گروه مجاهدین در جریان جنگ تحمیلی، از صدام حسین حمایت کرد؛ اما به دنبال تهاجم نظامی آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ و سرنگونی صدام، اعضای این گروه خلع سلاح شده و از اردوگاه اشرف به اردوگاه لیبرتی منتقل شدند.

گزارشات حاکی از آن است که در پی یک حمله راکتی به اردوگاه لیبرتی در ماه اکتبر ۲۳ تن از اعضای گروه مجاهدین به هلاکت رسیدند.

نوشته اتمام پروسه اخراج جماعت رجوی (ارتش خصوصی صدام) از کشور عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سفیر ایران در عراق، خواست دولت و ملت عراق برای اخراج اعضای این گروه تروریستی را حاصل عملکرد خونبار این گروه طی سال های حاکمیت رژیم صدام در دهه های ۱۹۸۰. ۱۹۹۰ میلادی دانست و گفت: دست های این گروه نه تنها به خون مردم ایران که به خون ملت عراق نیز آغشته است و شریک اصلی جنایات صدام بویژه در سرکوب انتفاضه شعبانیه در ۱۹۹۱ میلادی و همچنین قیام کردهاست.
به گزارش ایرنا، گروه تروریستی مجاهدین بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، دست به عملیات تروریستی متعدد و کشتار مردم در ایران زد و بعد از آن در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی با فرار از ایران در خاک عراق مستقر شد و به عنوان بخشی از نیروهای رژیم بعثی صدام در جنگ تحمیلی هشت ساله علیه ایران شرکت کرد.
این گروه تروریستی همزمان از طریق عوامل و عناصر نفوذی خود، به عملیات و انفجارهای تروریستی در داخل ایران ادامه داد.
گروه تروریستی مجاهدین تنها در حق مردم ایران مرتکب جنایات تروریستی نشده، بلکه در قضیه قیام مردم عراق علیه رژیم صدام در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی در کنار یگان های جنایتکار این رژیم در کشتار مردم جنوب و کردهای شمال عراق شرکت کرد.
همین امر باعث شد تا دادگاه محاکمه سران رژیم بعث در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۰ میلادی ۳۹ تن از اعضای این گروه تروریستی از جمله مریم و مسعود رجوی را به جنایت علیه بشریت و مشارکت در کشتار مردم عراق در قیام ۱۹۹۱ محکوم کند.
بعد از سقوط رژیم صدام در آوریل ۲۰۰۳، این گروه تروریستی در اردوگاه ویژه خود واقع در ۷۰ کیلومتری شمال بغداد موسوم به ‘اشرف’ تا سال ۲۰۰۹ تحت حمایت ویژه نیروهای اشغالگر آمریکایی قرار داشت اما بعد از آن به درخواست بغداد، اداره این اردوگاه به دولت عراق واگذار شد.
دولت عراق در یکم فوریه ۲۰۰۷، اعضای گروه مجاهدین را که حدود سه هزار و ۴۰۰ نفر برآورد شدند، بین بازگشت به جمهوری اسلامی ایران یا رفتن به کشور ثالث مخیر کرد که چون تحت الحمایه نیروهای آمریکایی بودند، این قضیه به اول ژانویه ۲۰۰۹، هنگامی که اداره اردوگاه به دست دولت عراق افتاد، موکول شد.
کشتار و جنایت این گروه تروریستی علیه مردم عراق تنها محدود به دوره حاکمیت بعث نمی شود بلکه بعد از سقوط این رژیم، این گروه تروریستی همواره به دست داشتن در ناآرامی های شمال بغداد بویژه در استان دیاله و ارتباط های مشکوک با برخی از شخصیت ها در عراق متهم بوده است.
 دولت عراق با هماهنگی سازمان ملل طرح اخراج این گروه دردسرساز تروریستی از عراق را در دو مرحله نخست انتقال اعضای این گروه از اردوگاه اشرف به یک پادگان نظامی در نزدیکی فرودگاه بین المللی بغداد در غرب پایتخت و سپس اخراج کامل آنها از عراق آغاز کرد.
آخرین مجموعه این عناصر تروریستی شامل ۴۸ نفر، در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۳ به پادگان نظامی موسوم به لیبرتی در غرب بغداد انتقال داده شدند و اداره اردوگاه اشرف بطور کامل به دولت عراق بازگردانده شد و دولت عراق بر این اردوگاه نام ‘عراق نوین’ گذاشت.
طی هفت سال اخیر تعدادی از عناصر این گروه تروریستی توانستند با پشت سرگذاشتن موانع زیاد از این گروه بریده و برخی از آنها به ایران بازگردند و عده ای نیز ترجیح دادند به کشور ثالث بروند.
با اینحال، گروه تروریستی مجاهدین طی این سال ها،همچنان با مشت آهنین، حلقه امنیتی را بر عناصر خود در داخل پادگان لیبرتی تنگ کرده و از هرگونه تماس دولت عراق و خانواده های اعضای خود که خواهان ملاقات با فرزندان فریب خورده شان هستند، جلوگیری می کند، بطوری که طی یک سال گذشته تلاش چندین باره خانواده ها را که تنها خواستار یک ملاقات یک ساعته با فرزندانشان بودند، ناکام گذارد.
در همین حال، گزارش ها حاکی است که خیلی از اعضای فریب خورده از ماندن در این گروه مرده به تنگ آمده اند، اما به دلیل تدابیر شدید امنیتی درون سازمانی این گروه تروریستی، دریچه و معبری برای فرار از اسارتگاه خود ندارند.
عناصر این گروه تروریستی امیدوارند که با انتقال آنها به کشور ثالث، زمینه زندگی آرام در آخرین روزهای عمر خود را حداقل پیدا کنند.
براساس گزارشی، تعداد کل عناصر گروه مجاهدین بعد از انتقال به لیبرتی حدود سه هزار نفر بوده است که میانگین سن آنها ۵۳ سال است، این امر نشان می دهد که اعضای این گروه عموما از سن میانسالی عبور کرده و نشاط جوانی خود را از دست داده اند و دنبال زندگی آرام در آخر عمر خود هستند.
اعضای گروه مجاهدین مستقر در عراق، در چارچوب توافقات میان دولت عراق با سازمان ملل، باید در چند مرحله به کشور آلبانی انتقال یابند و گفته می شود که طی روزهای گذشته یک گروه دیگر آنان از طریق فرودگاه بین المللی بغداد خاک عراق را به مقصد تیرانا مرکز آلبانی ترک کرده اند.

نوشته سفیر ایران: عراق آخرین نفرات مجاهدین را تا ۴۵ روز دیگر اخراج می کند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته شیخ محمد تقی مولا: دولت عراق به زودی مجاهدین را اخراج خواهد کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش بی باک، "نیکولای ملادینوف" فرستاده ویژه دبیرکل سازمان ملل در امور عراق از ارائه پیشنهادات "جدید" به منظور اخراج گروه تروریستی مجاهدین از عراق خبر داد.
وی اظهار داشت: دولت جدید عراق پیشنهادات تازه‌ای برای اخراج گروه تروریستی مجاهدین به سازمان ملل و مقامات آمریکایی ارائه داده است تا موضوع اخراج این گروه از بن‌بست فعلی خارج شود.
ملادینوف بدون اشاره به جزئیات پیشنهادات دولت عراق تصریح کرد: اخراج عوامل این گروه از عراق به همکاری همه کشورهای جهان نیاز دارد ؛ منتها فعلا این پرونده به بن بست خورده و پیشرفت محسوسی صورت نگرفته است اما امیدواریم پیشنهادات جدید دولت عراق بتواند گره این پرونده را باز کند.
فرستاده ویژه سازمان ملل در امور عراق بر پایبندی سازمان ملل بر تعهد انتقال عوامل این گروه به کشور ثالث تاکید کرد و گفت: سازمان ملل در قبال انتقال این گروه  به خارج از عراق متعهد است.
 دولت عراق با توجه به جنایات فراوانی که اعضای گروه تروریستی مجاهدین مرتکب شده اند و با توجه به افزایش فشارهای مردمی برای پایان دادن به حضورشان در عراق، در اولین مرحله برای اخراج آنها، اردوگاه اشرف را از وجود آنها پاکسازی کرد و تروریست ها این گروه را به پایگاه لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بین المللی بغداد منتقل کرد.
قرار بود اعضای این گروه تروریستی ظرف یک سال از اردوگاه ترانزیتی لیبرتی به خارج از عراق منتقل شوند اما تاکنون به علت کارشکنی مقامات آمریکایی این انتقال صورت نگرفته است؛ هرچند تعدادی از اعضای گروه نفاق پیش از این در قالب گروهای ۵۰ و ۱۰۰ نفره خاک عراق را ترک کرده‌اند.

نوشته پیشنهاد جدید دولت عراق برای مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته اخراج از عراق و سکوت رجوی ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سایت عراقی جاکوج

نوشته وقت آن رسیده که به حضور گروه مجاهدین خلق در عراق پایان داده شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.