شهروندان اروپایی از دیدن صحنه‌های خودسوزی هواداران مجاهدین خلق در اعتراض به دستگیری رهبرشان شوکه شده بودند. از نظر مجاهدین خلق این اقدامات یک عمل شهادت‌طلبانه تلقی می‌شد. از آن پس، دو زن فوق‌الذکر همواره به عنوان “شهید” تجلیل می‌شوند و دیگر مجاهدینی که در اثر خودسوزی برای همیشه معلول شدند، به عنوان الگو برای سایر اعضای گروه ارزش‌گذاری می‌شوند. این موضوع چه چیزی را در مورد مجاهدین خلق نشان می‌دهد؟

برجسته‌ترین ویژگی این گروه که با خودسوزی‌های سال 2003 روشن شد، شدت وفاداری افراد به رهبری است. در جنبش‌های سیاسی نرمال، دستگیری‌ها باعث شکل گرفتن پویش‌ها، دادخواست‌ها، تجمعات، صندوق‌های دفاع قانونی یا اعتصابات می‌شود. اما، خودسوزی چیز دیگری است: این عمل نشان دهنده شرایطی است که در آن پیروان، بازداشت رهبر را نه صرفاً به عنوان یک شکست سیاسی، بلکه به عنوان یک بحران موجودیتی و توهین به مقدسات می‌بینند.

این ثابت نمی‌کند که رهبران مستقیماً دستور خودکشی به افراد داده‌اند. اما قویاً نشان دهنده یک فرهنگ سازمانی است که قادر به انجام اقدامات خود ویرانگرانه در دفاع از رهبری است. وقتی اعضا طوری تربیت می‌شوند که اطاعت، فداکاری و تعهد کامل را به عنوان وظایف اخلاقی تلقی کنند، مرز بین “اعتراض داوطلبانه” و اجبار روانی از بین می‌رود. در مورد مجاهدین خلق، طبق شهادت اعضای سابق، اعضا در جلسات شستشوی مغزی تشویق به انجام این کار شده بودند و این نوعی اجبار روانی تلقی می‌شود.

نشانه‌های یک فرقه مخرب

بنابراین، بسیاری از منتقدان، سازمان مجاهدین خلق را فرقه‌مانند می‌دانند. فرقه خواندن یک گروه اغلب دقیق نیست، اما در این مورد، منتقدان به ویژگی‌های قابل تشخیصی اشاره می‌کنند:

– رهبری کاریزماتیک و متمرکز که به شدت بر مسعود و مریم رجوی متمرکز است.
– تقاضا برای تعهد کامل، جایی که هویت شخصی نفی و هئیت سازمانی تجلیل می‌شود.
– مطلق‌گرایی عاطفی، تقسیم جهان به حامیان مخلص و دشمنان شیطانی.
– آمادگی برای فداکاری که به عنوان اثبات صداقت و وفاداری مطرح می‌شود.
– سرکوب مخالفت‌های داخلی، که توسط بسیاری از اعضای سابق در طول سال‌ها گزارش شده است.
خودسوزی‌های سال ۲۰۰۳ به یکی از قوی‌ترین نشانه‌های عمومی در حمایت از نقدهای منتقدان مجاهدین خلق، تبدیل شد. خودسوزی اعضا و هواداران مجاهدین خلق کمتر شبیه فعالیتی دموکراتیک و خودجوش و بیشتر شبیه شهادت‌طلبی فداییان رجوی به نظر می‌رسیدند.

ندا حسنی و صدیقه مجاوری

مرگ این دو زن نه تنها به عنوان تراژدی‌های انسانی معمولی، بلکه به عنوان شاهدی بر اینکه چگونه پیروان آسیب‌پذیر می‌توانند در درون جنبش‌های بسیار کنترل‌گر به قاتلان خود تبدیل شوند، اهمیت دارد. برای تفسیر مرگ این دو زن، باید چندین لایه را از هم جدا کرد و مورد بررسی قرار داد.

عاملیت فردی: این زنان خودشان شخصا این عمل را به صورت فیزیکی انجام دادند.

مسئولیت سازمانی: اگر جنبشی فشار شدیدی ایجاد کند، فداکاری را ستایش کند و فداکاری را با رنج برابر بداند، حتی بدون صدور دستورالعمل‌های صریح، مسئولیت اخلاقی دارد.
پیام‌رسانی نمادین: خودسوزی برای شوکه کردن شاهدان و جلب توجه طراحی شده است. در این مورد، این اقدام همچنین نشان داد که هواداران رجوی بازداشت او را به عنوان عملی که ارزش مردن را دارد، تلقی کرده‌اند.

بنابراین، مرگ‌ این دو زن بر اثر خود سوزی و مصدومیت دائمی چند تن دیگر را می‌توان به عنوان نتیجه استثمار انسانی تحلیل کرد.

ندا حسنی و صدیقه مجاوری

پیامد وقایع ژوئن 2003 برای مجاهدین خلق

از نظر سیاسی، این تاکتیک در خارج از پایگاه متعهد، نتیجه معکوس داشت. برای هوادارانی که از قبل عمیقاً به مجاهدین خلق وابسته بودند، ممکن است همبستگی را تقویت کرده باشد اما برای مخاطبان گسترده‌تر اروپایی، این بیم را تقویت کرد که این سازمان گرایش‌های خشونت طلبانه، متعصبانه یا فرقه‌ای دارد. جنبشی که سعی می‌کند خود را جایگزین دموکراتیک حکومت ایران معرفی کند، قاعدتا باید از نشان دادن نظم، مشروعیت عمومی و احترام به زندگی سود ببرد. این در حالی است که گرامیداشت خودسوزی‌ها و حمایت از اقدامات خشونت آمیز و قهری، برعکس عمل می‌کند.

از نظر اخلاقی، به سختی می‌توان خودسوزی را به عنوان یک شکل مشروع اعتراض به معنای مثبت آن در نظر گرفت. خودسوزی گاهی اوقات می‌تواند از نظر تاریخی به عنوان یک اقدام ناامیدانه علیه ظلم و ستم طاقت‌فرسا مطرح شود. اما در اینجا، عامل محرک، دستگیری رهبر یک سازمان سیاسی در یک کشور دموکراتیک بر مبنای رویه‌های قانونی موجود بود. این امر باعث می‌شود که این عمل کمتر شبیه “صدای بی‌صدایان” و بیشتر شبیه پرستش افراطی رهبر در شرایط کنترل شدید ایدئولوژیک به نظر برسد.

نکته اخلاقی کلیدی این است که وقتی مردم به جای بقای خود، برای اعتبار یا آزادی یک رهبر می‌میرند، باید ساختار نفوذ اطراف آنها را بررسی کرد، نه اینکه فداکاری را رمانتیک جلوه داد.

خودسوزی‌های سال ۲۰۰۳ نشان می‌دهد که مجاهدین خلق دارای یک فرهنگ داخلی به شدت اقتدارگرایانه با قدرت سوق دادن پیروان به سمت اعمال فداکارانه مرگبار بوده‌اند. این دو مرگ به بهترین وجه به عنوان نتایج غم‌انگیز اجبار روانی، ایدئولوژی استبدادی و ایثار رهبر محور دیده می‌شوند، نه به عنوان مقاومت سیاسی سالم.

این رویداد یکی از واضح‌ترین مواردی است که منتقدان از آن استفاده می‌کنند تا به این استدلال منطقی برسند که مجاهدین خلق کمتر مانند یک جنبش اپوزیسیون عادی و بیشتر مانند یک تشکیلات تمامیت خواه که حول رجوی‌ها ساخته شده است، عمل می‌کند؛ یک کیش شخصیتی با سابقه اعمال خشونت‌آمیز.

مزدا پارسی

نوشته ۱۷ ژوئن ۲۰۰۳، تاریخی نامطلوب برای مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از حاشیه‌های این مسابقه ، تلاش گروه‌ تروریستی مجاهدین خلق بود که برای خودنمایی با صرف هزینه های گزاف در صحنه حاضر شده بودند. عوامل مجاهدین که مقر اصلی آنها در فرانسه است 7 هزار بلیت مسابقه را خریداری کرده بودند و درنظر داشتند در طول مسابقه اخلال ایجاد کنند. ایادی خود فروخته رجوی در جریان این مسابقه تاریخی تمام تلاش خود را برای فعالیت و بهره‌ برداری از این بازی کردند.

آنها با در دست داشتن تصاویری از سرکرده گروه و شعار‌هایی علیه جمهوری اسلامی، در قسمتی از ورزشگاه ژرلان لیون جا گیر شدند. این گروه با هیاهو، قصد جنجال ‌آفرینی و برهم زدن تمرکز بازیکنان تیم ملی ایران را داشتند. البته اعضای گروه از روز‌های قبل از مسابقه نیز با حضور در تمرین تیم ملی، تلاش می‌کردند با بازیکنان ارتباط بگیرند. جالب اینکه مجاهدین خلق با اجیر کردن عده‌ای دیگر که بعضا حتی ایرانی نبودند تلاش کرد صندلی‌های بیشتری را در ورزشگاه به خود اختصاص دهند. اما با پیروزی غرور آفرین تیم ملی کشورمان نقشه های خیانت بار مجاهدین خلق مثل همیشه ناکام ماند.

با گذشت زمان و بر خلاف خیانت ورزشی مجاهدین خلق در آن زمان و به ویژه پس از جنگ های تحمیلی دوم و سوم که طبق معمول رد پای خیانت مجاهدین در آن آشکار بود، به کوری چشم سرکردگان مجاهدین خلق در افتتاحیه جام جهانی سال 2026 به میزبانی آمریکا، مکزیک و کانادا ، شگفتی و غرور ایرانی در مقابل دیدگان جهان چشم ها را به عظمت ایران عزیز با تاریخ غنی خیره نمود .هنگام معرفی تیم ملی ایران از نمادهای ایران باستان، کوه دماوند و جلوه‌هایی از معماری تاریخی ایران، از جمله تخت جمشید و شکوه دوران هخامنشی، استفاده شد. این بخش از مراسم با استقبال و واکنش مثبت بسیاری از تماشاگران حاضر روبه‌ رو شد و بار دیگر نام ایران در بلندی سکوی قهرمانی مقاومت و ایستادگی در مقابل ظلم به نمایش در آمد و شکوه ایران به رخ کشیده شد . پیام این نمایش کوتاه آنهم پس از تجاوزات جنایتکارانه آمریکا و صهیونی پر واضح است که ما کجای تاریخ قرار داریم و وطن فروشان به مانند مجاهدین خلق کجا؟!

صمد اسکندری

نوشته خیانت مجاهدین در وطن فروشی حتی در عرصه های ورزشی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دنیل بوفی، خبرنگار ارشد گاردین، گزارش خود را با یک نمایش رپ تهاجمی توسط یکی از هواداران پهلوی به نام “محرز” در لندن آغاز می‌کند. این فرد در نمایش موسیقی خود جملاتی خشونت آمیز میخواند و در حرکات بدن خود وانمود می‌کند که به بسیج، سپاه پاسداران و مجاهدین خلق شلیک می‌کند.

بوفی ادعا می‌کند که موسیقی متهورانه ساخته شده توسط محرز، آشکارترین گواه نبردی است که در خیابان‌های لندن در جریان است، نبردی که نه بین هواداران و مخالفان دولت ایران، بلکه در درون مخالفان است. خبرنگار گاردین می‌گوید: “این درگیری‌ای است که با امیدهای ناشی از اقدام نظامی ایالات متحده و اسرائیل در سه ماه گذشته شعله‌ور شده است، اما اکنون برای پلیس بریتانیا دردسرساز شده و همچنین منبع اضطراب برای ایرانیان خارج از کشور است. درگیری‌ها در اعتراضات علیه حکومت تهران، که اغلب نیاز به مداخله پلیس داشته، به تنش‌های بین طرفین درگیر نسبت داده شده و نگرانی‌هایی را مبنی بر تشدید اوضاع ایجاد کرده است.”

این روزنامه‌نگار به “نبردهای” دیگری که بین مخالفان ایرانی در تبعید، رخ داده است، از جمله جشن نوروز اشاره می‌کند. او سعی می‌کند نظرات هر دو طرف را پوشش دهد. ری (محمدرضا) ترابی، کودک سرباز پیشین مجاهدین خلق، یکی از کسانی است که بوفی با او مصاحبه کرده است.

به گفته نویسنده، ری ترابی، ۴۴ ساله، که در کلن زندگی می‌کند، زمانی عضو مجاهدین خلق بود، اما امروز پهلوی را به عنوان یک رهبر انتقالی بالقوه در ایران می‌بیند. او گفت که اذعان دارد که در میان هواداران پسر شاه، افراط‌گرایانی وجود دارند، اما این تمام ماجرا نیست. ترابی به بوفی گفته است: “یک چیزی که می‌تواند بین جمعیت طرفدار پهلوی و جمعیت هوادرا مجاهدین خلق تمایز قائل کند این است که مجاهدین خلق یک فرقه هستند، آنها کنترل کاملی بر هواداران و اعضای خود دارند و می‌دانید که آنها بسیار سازمان‌یافته هستند. به همین دلیل است که واقعاً احساس خارج شدن از خط و انجام برخی رفتارها را نمی‌بینید، اما از طرف دیگر، جمعیت پهلوی، آنها به آن شکل سازماندهی نشده‌اند؛ آنها یک فرقه نیستند، آنها افرادی هستند که بسیاری از آنها، پهلوی را تنها امید ایران می‌دانند. البته گروهی وجود دارند که واقعاً افراطی هستند و واقعاً پهلوی را می‌پرستند. گاهی اوقات آنها خیلی زیاده‌روی می‌کنند.”

چنانکه می‌بینیم رقابت عمیق و گاه خشونت آمیز بین گروه‌هایی که ادعا می‌کنند می‌خواهند صلح و دموکراسی را برای ایران به ارمغان بیاورند، نشان می‌دهد که آنها در تلاشند تا فرصتی برای کسب اعتبار بیشتر در بین افکار عمومی ایران به دست آورند.

سابقه پنج دهه‌ فعالیت مجاهدین خلق و دوران حکمرانی گذشته پهلوی، خاطرات و تجربیاتی از خشونت و خیانت را برای ایرانیان به جا گذاشته است. کاری که مسعود رجوی عملاً انجام داد، رضا پهلوی امروز طرفدار آن است: جنگ برای ایران و ریختن خون ایرانیان. ایران به چنین اپوزیسیونی نیاز ندارد.

مزدا پارسی

نوشته گاردین: نبرد میان مجاهدین و سلطنت‌طلبان در خیابان‌های لندن اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ناظران این مرگ و میرهای روزافزون را به ” گردبار مرگ” تعبیر کرده اند. گردباد مرگی که بدنه فرسوده سازمان مجاهدین را هر روز تهی تر از قبل می کند.

اعلام درگذشت زهره بنی‌جمالی و افراد دیگری که نامشان با فاصله‌های کوتاه منتشر می‌شود، نشان می‌دهد این بحران دیگر قابل پنهان‌سازی نیست. رسانه‌های تشکیلات—که سال‌ها اخبار مرگ را سانسور یا با تأخیر اعلام می‌کردند—اکنون ناچارند مرگ‌ها را بی‌وقفه منتشر کنند. این تغییر، خود نشانه‌ آشکاری از خروج اوضاع از کنترل تشکیلات است.
به نظر می رسد بحران به نقطه ای بی بازگشت برای سران سازمان رسیده است. ریزش های نیرویی از یک سو و مرگ اعضا از سوی دیگر در کنار عقیم ماندن راه کارهای مجاهدین برای جذب نیروهای جدید و تازه نفس، همه و همه حکایت از سقوط قریب الوقوع تشکیلات رجوی دارد.

به گفته برخی ناظران:
“تشکیلات رجوی از بیرون پرهیاهوست، اما از درون رو به خاموشی مطلق می‌رود”

رسانه‌ای شدن مرگ‌ها؛ ضربه‌ای به چهره‌سازی تشکیلات رجویست چرا که این تشکیلات، سال‌ها روی نمایش‌های رسانه‌ای و نشست‌های تبلیغاتی سرمایه‌گذاری کرد تا چهره‌ای فعال از خود ارائه دهد.

اما اکنون همین رسانه‌ها، زیر فشار واقعیت‌ها، ناچار به انتشار مرگ‌هایی هستند که هیچ فاصله‌ای با هم ندارند. این روند بیش از هر چیز، چهره ساختگی تشکیلات را فرو ریخته و نشان داده که تشکیلات حتی در مدیریت روایت درونی خود نیز ناتوان شده است.
و در مجموع چیزی که واضح است این که این گردباد مرگ ادامه دارد. گردبادی که نتیجه سال‌ها انزوا، استهلاک و سیاست‌های غلط تشکیلاتی است.

ولی غفاری – عضو نجات یافته از سازمان تروریستی مجاهدین خلق عضو کنونی انجمن نجات مرکز البرز

نوشته گردباد مرگ در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ترس مقطعی در برابر عواطف پایدار انسانی

مسعود رجوی، رهبر مفقودالاثر مجاهدین خلق، همیشه بر استراتژی ترساندن اعضا برای جلوگیری از جدایی تأکید داشت. او با ایجاد فضایی از وحشت و کنترل ذهنی، سعی کرد اعضا را در چارچوب تشکیلات نگه دارد. این ترس، که اغلب از طریق شستشوی مغزی، انزوا و تهدیدهای فیزیکی و روانی القا می‌شد، برای مدتی کوتاه مؤثر بود. اما جدایی اخیر این خانواده پنج‌نفره نشان می‌دهد که این ترس تنها سطحی و موقتی است. آنچه رجوی نتوانست از بین ببرد، خلق ‌و خوی انسانی و پیوندهای عاطفی اعضا با خانواده‌هایشان بود. این خانواده، با اتحاد کامل خود، ثابت کردند که عشق خانوادگی و حس تعلق به یکدیگر، قوی‌تر از هر ایدئولوژی تحمیلی است. حتی پس از سال‌ها زندگی در کمپ‌های بسته رجوی در عراق و آلبانی، جایی که اعضا از تماس با دنیای بیرون محروم هستند، این پیوندها نه تنها حفظ شده، بلکه به عنوان نیروی محرکه برای فرار عمل کرده است.
این رویداد یادآور این است که انسانیت، حتی در شرایط سخت‌ترین کنترل‌ها، نمی‌تواند کاملاً سرکوب شود. خانواده‌ها در مجاهدین خلق اغلب مجبور به جدایی‌های اجباری می‌شوند، جایی که فرزندان از والدین جدا شده و به کشورهای دیگر فرستاده می‌شوند، یا اعضا از هرگونه ارتباط با بستگان‌شان منع می‌گردند. اما این خانواده پنج‌نفره، با برنامه‌ریزی مشترک برای خروج همزمان، نشان دادند که چنین سیاست‌هایی شکست خورده‌اند. ترس ممکن است اعضا را برای مدتی ساکت نگه دارد، اما نمی‌تواند ریشه‌های عاطفی را قطع کند.

تأکید رجوی بر دل‌کندن از خانواده: یک شکست آشکار

یکی از اصول کلیدی ایدئولوژی رجوی، دل‌کندن از خانواده و اولویت دادن به تشکیلات بود. او اعضا را وادار می‌کرد تا خانواده را به عنوان “دشمن” ببینند و هرگونه ارتباط عاطفی را به عنوان ضعفی ایدئولوژیک تلقی کنند. این سیاست، که بخشی از “انقلاب ایدئولوژیک” رجوی بود، شامل طلاق‌های اجباری، جدایی فرزندان و ممنوعیت تماس با بستگان می‌شد. رجوی باور داشت که با قطع این پیوندها، اعضا کاملاً وفادار به او و سازمان خواهند ماند. اما اتحاد این خانواده در جدایی همزمان، دقیقاً خلاف این را ثابت می‌کند. آن‌ها نه تنها از ترس عبور کردند، بلکه با حفظ وحدت خانوادگی، همه رشته‌های بافته‌شده توسط رجوی را پنبه کردند.
این جدایی خانوادگی، نمادی از ناکارآمدی ایدئولوژی رجوی است. در حالی که او بیش از ترساندن، بر دل‌کندن تأکید داشت، این خانواده نشان دادند که چنین تلاش‌هایی بی‌ثمر بوده. گزارش‌ها از آلبانی حاکی از آن است که این خروج، موجی از نارضایتی در میان سایر اعضا ایجاد کرده و ممکن است الهام‌بخش جدایی‌های بیشتری باشد. در واقع، این رویداد تاریخی، تابوی جدایی خانوادگی را شکسته و نشان می‌دهد که تشکیلات رجوی، علی‌رغم ظاهر قدرتمندش، از درون پوسیده است.

مفقود شدن رجوی و آستانه فروپاشی تشکیلات

با مفقود ماندن مسعود رجوی برای سال‌ها، تشکیلات مجاهدین خلق اکنون بیش از پیش در بحران است. رهبری مریم رجوی نتوانسته خلأ ایجادشده را پر کند، و جدایی‌های پی‌درپی از جمله این خانواده پنج‌نفره نشانه‌ای از ازهم‌پاشیدگی قریب‌الوقوع است. کمپ اشرف ۳ در آلبانی، که قرار بود پناهگاهی امن برای سازمان باشد، اکنون به زندانی تبدیل شده که اعضا یکی پس از دیگری از آن می‌گریزند. گزارش‌های اخیر نشان می‌دهد که ده ها نفر در سال‌های اخیر از این گروهک جدا شده‌اند، و این روند شتاب گرفته است.
این جدایی خانوادگی، بیش از هر چیز، حاکی از آن است که تشکیلات رجوی در آستانه محو شدن قرار دارد. بدون حضور رجوی، ایدئولوژی او هم رنگ باخته و اعضا به تدریج به سمت زندگی عادی و پیوند با خانواده‌هایشان بازمی‌گردند. دولت آلبانی نیز با چالش‌های استراتژیک در برخورد با این گروهک روبرو است و فشارهای بین‌المللی برای حمایت از جداشدگان افزایش یافته.

نتیجه‌گیری: امیدی به آزادی و انسانیت

جدایی این خانواده پنج‌نفره از مجاهدین خلق، نمادی از پیروزی انسانیت بر ایدئولوژی تروریستی است. آن‌ها ثابت کردند که ترس از رجوی مقطعی است، اما عشق خانوادگی ابدی. این رویداد می‌تواند آغازی بر پایان تشکیلات رجوی باشد، جایی که اعضای بیشتری جرأت کنند و از بندهای ذهنی رها شوند. در نهایت، این جدایی‌ها یادآوری می‌کنند که هیچ سازمانی نمی‌تواند برای همیشه انسانیت را سرکوب کند؛ پیوندهای خانوادگی همیشه راهی برای بازگشت پیدا خواهند کرد.

سالاری

نوشته جدایی خانوادگی از تشکیلات مجاهدین خلق| نمادی از شکست ایدئولوژیک رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

طی روزهای اخیر، روزنامه آلبانی دیلی نیوز گزارشی منتشر کرده که ادعا می‌کند بیش از ۱۰۰۰ شهردار فرانسوی یک بیانیه مشترک امضا کرده‌اند که خواستار توقف فوری اعدام‌ها در ایران و حمایت از طرح ده‌ ماده‌ای مریم رجوی برای آینده‌ای آزاد در ایران است. این گزارش همچنین بیان می‌کند که این شهرداران از فراخوان مریم رجوی برای حذف مجازات اعدام حمایت کرده‌اند. اما بررسی دقیق‌تر نشان می‌دهد که این گزارش نه تنها فاقد مدارک معتبر است، بلکه از شیوه‌های شناخته‌شده مجاهدین برای جعل اخبار و تحریف واقعیت استفاده می‌کند.

اولاً، خبری که منتشر شده، هیچ نامی از این شهرداران، محل فعالیت آن‌ها، یا تاریخ مشخص امضای بیانیه ذکر نکرده است و حتی هیچ عکسی یا مدرکی که نشان دهد چنین حمایتی به‌وجود آمده، ارائه نمی‌دهد. این در حالی است که ارائه چنین اطلاعاتی از الزامات گزارشی معتبر است. جالب اینجاست که تهیه و انتشار این خبر بر عهده افرادی مانند افشین قبادی، که به عنوان مسئول روابط عمومی این سازمان در اروپا شناخته می‌شود، و به طور مداوم به رسانه‌های محلی در تیرانا مراجعه کرده و به آن‌ها برای چاپ اخبار جعلی پول پرداخت کرده است، بوده است.

این روش بی‌سابقه نیست. در سال ۲۰۲۳، زمانی که نیروهای ویژه و پلیس دولت آلبانی به کمپ اشرف 3 وارد شدند، مجاهدین خلق در عرض چند روز اخبار جعلی منتشر کردند و ادعا کردند یکی از اعضای خود را در حین عملیات از دست داده‌اند. در آن زمان، اخبار بدون هیچ‌گونه مستندات پزشکی، قضایی یا تصویری از همین ساختار تبلیغاتی منتشر شد و افشین قبادی نیز نقش کلیدی در انتشار آن‌ها ایفا کرد.

اخبار اخیر درباره شهرداران فرانسوی دقیقا با همین الگو از اخبار جعلی گذشته مطابقت دارد؛ انتشار یک خبر احساسی بدون ارائه هیچ مدرکی و تکرار ادعاهایی که قبلاً رد شده‌اند. با وجود اینکه گزارش فوق تنها چند روز پس از تلاش مجاهدین خلق، از طریق برخی سناتورهای آمریکایی حامی، برای اعمال فشار بر دولت آلبانی و نخست‌وزیر ادی راما به منظور تأمین دوباره محیط سیاسی و امنیتی برای ادامه فعالیت‌های خود در راستای پروژه های ضد ایرانی منتشر شده است.

در نهایت، واضح است که این خبر جعلی نه از نگرانی درباره وضعیت حقوق بشر در ایران تولید شده است، بلکه در خدمت منافع تبلیغاتی یک فرقه سیاسی است که سال‌هاست به خاطر استفاده از اطلاعات جعلی برای جلب توجه سیاسی و تأمین منابع مالی شناخته شده است. گزارش اخیر همچنین بخشی از این معما است؛ جعل واقعیت، تحریف افکار عمومی و سوءاستفاده از موقعیت‌های رسانه‌ای برای رسیدن به اهداف فرقه‌ای.

نوشته گزارش روزنامه ایمپکت آلبانی درباره جعل اخبار و تحریف حقایق توسط مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شجاعت انواع مختلفی دارد، از قدرت بدنی و استقامت گرفته تا استقامت ذهنی و نوآوری. شجاعت گاهی بیان حقایق است بدون ترس از عواقب احتمالی.

مرتضی جعفری کارگردان و مستند ساز حرفه ای که خارج از ایران زندگی می کند به نظر من جزء این دسته از انسان های شجاعی است که به عنوان یک هنرمند تصاویری از یک تراژدی تلخ انسانی در کمپ مجاهدین خلق را برای نجات اعضای گرفتار در کمپ فرقه رجوی به تصویر کشیده است.

مستند ساکنان برزخ به کارگردانی مرتضی جعفری و توسط شرکت Sevencoal Productions تهیه و تولید شده است.

این فیلم روایتگر اسارت و آزادی اعضای مجاهدین خلق در تیرانا پایتخت کشور آلبانیست. به تازگی مجاهدین خلق که درعالم کاذب خود مدعی آزادی قلم و بیان هستند در سایت های وابسته خود به خاطر تولید آن به کارگردان مستند تاخته و او را مزدور وزارت اطلاعات خوانده است.

بنده شخصا فکر می کنم در آینده نه چندان دور چنانچه توافقی بین ایران و آمریکا درمذکرات فیما بین درکار باشد شک نکنید مجاهدین خلق ترامپ را نیز مزدور وزارت اطلاعات خواهد نامید.

بنده شخصا درمقابل عمل شجاعانه جناب مرتضی جعفری که در راستای آگاه سازی و نجات جان انسان هایی که در اسارت فرقه مخوف رجوی قرار دارند اقدام به تولید مستند ساکنان برزخ کرده است سر تعظیم فرود می آورم و برای ایشان آرزوی موفقیت دارم.

صمد اسکندری

نوشته ساکنان برزخ| مستندی که مجاهدین خلق را آشفته کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی ها در حالی به طور مداوم از نقض حقوق بشر در ایران صحبت می کنند که در مناسبات شان حقوق بشر روزانه ذبح می شود.

اینجا مسئله من این نیست که در ایران اوضاع چگونه است و آیا نقض حقوق بشر اتفاق می افتد و یا خیر. هر چه هست اوضاع خیلی بهتر از مناسبات رجویست. مسئله این است که چطور کسی که بویی از انسانیت و حقوق بشر نبرده، سنگ آن را به سینه می زند.

البته که اینها همه حربه رجوی برای جلب حمایت اربابان غربیش و در کنار آن نگاه داشتن اعضای نگون بختش است. گر چه در هیچ کدام از این موارد هم نتوانسته موفقیتی کسب کند. امسال در جریان چهل و هشتمین نشست بررسی دوره ای جهانی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد برای اولین بار آمریکا از کارنامه حقوق بشر در ایران انتقاد نکرد. اقدام بعدی آمریکا که ضربه بزرگ دیگری به رجوی ها بود متوقف کردن تمامی کمک های مالی خارجی به سازمانهای مورد حمایت آمریکا بود. این اقدام ترامپ نگرانی زیادی در بین سازمانهای مخالف ایران ایجاد کرد و مریم رجوی ترس برش داشته که در مورد ترامپ و سیاست های فشار حداکثری به ایران شکست خورده است.

قبل از انتخاب ترامپ ، مریم رجوی سعی نمود با لابی های آمریکایی خود یعنی جنگ طلبان آمریکایی زمینه ریاست جمهوری ترامپ را فراهم کند و به آنان بقبولاند که وی نیز حاضر است او قدرت را بدست بگیرد و حتما او فشار حداکثری و مکانیزم ماشه را فعال خواهد کرد اما با این دو اقدام دولت جدید آمریکا عملا مریم قجر که مانند عروسک در دست لابی های جنگ طلب غربی ها بود بور شد. اکنون باید دست گدایی به سمت دیگر کشورهای منطقه از جمله اسرائیل دراز کنند .

رجوی که دم از آزادی می زند بهتر است در مورد سر به نیست کردن اعضای خود و زندانی و شکنجه افرادشان حرف بزنند. سازمان مجاهدین،فرقه ای است که هیچ اعتقادی به حقوق بشر و آزادی بیان و حق انتخاب افراد ندارد. البته در این مورد افشاگری های جدا شدگان بسیار موثر بوده است .

اگر مریم رجوی نزد لابی های غربی از مناسبات پاکش حرف می زند از دریدگی رجوی ها می باشد و ایکاش جرات می داشتند با اعضای جدا شده و یا با افراد منتقد سازمان در برنامه ای شرکت می کردند تا برای همه روشن شود که رجوی تا کجا در جنایت و خیانت به مردم ایران فرو رفته است.

مریم رجوی اکنون بعد از سرمایه گذاری در مورد انتخاب ترامپ و ضربه ای که اکنون به او و سازمانش وارد شده مانده که دیگر چه سیاستی را دنبال کند چون ترامپ گفته ما به دنبال فشار حداکثری نیستیم و ابتدا از مذاکره شروع می کنیم .

اکنون برای ما واضح است مریم رجوی برای فریب اعضای خود در اشرف 3 باز دست به فریبکاری میزند. باید گفت موضعگیری غرب به مانند تف سر بالا برای رجوی ها عمل کرده است حال هر چقدر آنان می توانند افراد جنگ طلبی مانند بولتون و پمپئو را به مراسم شان دعوت کنند اما از بخت بد مریم رجوی آنان در دولت جدید آمریکا هیچ مسئولیتی ندارند و او باید بعد از این مراسم عزا برای خود ترتیب بدهد .

هادی شبانی

نوشته رجوی ها؛ ورشکستگانی که شکست را باور ندارند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

زندگی تکراری و شرایط خیلی بد در کمپ و فشارهایی روحی که وجود دارد و به دلیل نشست های تکراری گزینه‌های مختلفی وجود دارد از امکان ریزش دسته جمعی گرفته تا فرار و اعتراض جمعی.
این سازمان در بدترین وضعیت در آلبانی قرار گرفته است.

در تمام دوران حیات این سازمان همیشه اوضاع به این منوال بوده است که رجوی وقتی در بن بست سیاسی و استراتژیک گیر می افتاد یک خیمه شب بازی تحت عنوان مؤسسان وثبت نام مجدد راه می انداخت که ماحصل آن گرفتن تعهد نامه آن هم بعد از نشست های طولانی و زنجیره ای بود تا بعدا فرجی حاصل شود.

اما این بار دقیقا به خاطر کارت هویت است. رجوی مطلقا نمی خواهد افراد اسیرش هویت پیدا کنند و همواره حیاتش را در بی هویتی اعضا می داند که البته آن را تئوریزه هم کرده است؛ مثل “مجاهد بی نام و نشان” و غیره.
اما مگر می‌شود هویت انسان‌ها را از آنها سلب کرد؟ مگر می‌شود تا ابد انسان‌ها را بدون هویت نگه داشت؟ قطعا خیر ولی رجوی در کمال ناباوری در قرن بیست و یکم این کار را انجام دادهاست اما اینجا نه عراق است نه دادگاه سالن میله ای و نه شکنجه گاه های قلعه سوخته و قلعه صد و نه زندان دو ساله ها و نه زندان تقاطع خیابان ۴۰۰ در اشرف.

اینجا دیگر نه صدام حسین است و نه می شود که با جنایت و حذف فیزیکی نفرات صدای اعتراض و نارضایتی را بپوشانی. اینجا دنیای آزاد است و قانون دارد.

حالا دیگر افرادی که در درون این تشکیلات هستند متوجه شده اند که شرایط کاملاً عوض شده و دوران حیله گری و دروغ تمام شده و شرایط جدیدی در آلبانی به وجود آمده است. موضوعات زیادی عوض شده به خصوص بعد از
اینکه به پلیس آلبانی اجازه ندادند که وارد کمپ مانز شود. در این موضوع باید بگویم این یک سرفصل بود باید افراد از این فرصت استفاده کنند و به دنیای آزاد بیایند و خود را از زندان تشکیلات رجوی رها کنند.

درب انجمن نجات آلبانی به روی کسانی که از این سازمان مجاهدین بیرون می‌آیند باز است و از آنها استقبال می‌کند. رجوی در دوران ترامپ به نیروها می گفت آمریکا حکومت ایران را سرنگون می کند و ما باید برای آن دوران آماده باشیم. آن زمان من خودم آنجا بودم، نشست های زیادی سر این موضوع گذاشته شد. به همین خاطر نفرات در تشکیلات این فرقه سوال دارند که چه شد که خبری از سرنگونی نشد؟

رضا اسلامی

نوشته شرایط وخیم در کمپ مانز مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با توجه به تحرکات این گروه در کانادا و تلاش‌ برای خرید پارلمان‌ترهای کانادایی، اداره امنیت عمومی و اضطراری کانادا (Public Safety Canada)محدودیت‌های ویژه‌ای نسبت به اقدامات و تحرکات گروه در کانادا وضع کرده است.

مهمترین اقدام دولت کانادا، اعلام ممنوعیت ورود مریم رجوی و همچنین کادر مرکزی به کانادا است. همچنین طبق اخبار بدست آمده، دولت کانادا حضور نفرات گروه از آلبانی به کانادا را ممنوع کرده است.

پیش از این نیز در سال ۱۴۰۲ و به دلیل فشار افکار عمومی کانادا نسبت به انتقال نفرات به کانادا و تشدید فعالیت‌های این گروه، ضمن باطل کردن ویزای مهناز صمدی مسئول میز کانادای گروه مجاهدین خلق، او را از کانادا اخراج کرد که برای سرپوش گذاشتن به این رسوایی، مجاهدین خلق اقدام به تغییر مسئول میز کانادای خود کردند.

نوشته کانادا هم مریم رجوی و کادر مجاهدین خلق را ممنوع الورود کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گروه تروریستی مجاهدین خلق، با هویتی شوم که در سال‌های فعالیت خود برای بقا تن به خفت‌های بسیار داده و دست به جنایت‌های گسترده زده، به پایان داستان خود نزدیک شده است.

حرکت مجاهدین خلق به سمت بحران داخلی در هفته‌های اخیر سرعت بیشتری گرفته است که به شکل کم‌سابقه‌ای این فرقه جنایت‌کار را به نقطه پایانی نزدیک می‌کند.

مقام‌های آمریکایی پای ثابت نشست‌های دارای حق قدم مجاهدین خلق هستند و این موضوع دلایل متعددی دارد؛ خوش رقصی سیاستمداران آمریکایی در نشست‌های مجاهدین خلق گذشته از چشم داشتن به دلار‌های به دست آمده از جمع‌آوری اعانه، کمک به مجاهدین خلق برای تداوم حیات آنها نیز است.

در نشست این گروه در برلین آلمان نیز مایک پنس، جان بولتون و مایک پمپئو سه عضو ارشد دولت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور پیشین و نامزد فعلی انتخابات آمریکا حضور داشتند.

البته نشست‌های دلاری مجاهدین خلق برای مقام‌های اروپایی که همواره از گروه‌های تروریستی برای رسیدن به اهداف نامشروع خود استفاده می‌کنند، فرصت خوبی برای کسب درآمد از طریق ارائه سخنان و اظهارات ضدایرانی است.

در مقر مجاهدین خلق در فرانسه و آلبانی چه می‌گذرد؟

اگرچه گزارش‌ها و اخبار رسمی از آنچه در مقر‌های مجاهدین خلق در آلبانی و فرانسه می‌گذرد، وجود ندارد، اما این به معنای برقراری سکوت و آرامش کامل در این مکان‌ها نیست؛ این مقر‌ها همواره شاهد اعتراض‌های درونی و اعلام مخالفت‌های بیرونی بوده و بار‌ها از سوی پلیس کشور‌های میزبان بازرسی شدند.

به‌عنوان مثال، به گزارش bfmtv، مقر مجاهدین خلق در منطقه صنعتی سن اوئن الاومون در والدواز واقع در شمال پاریس در ژوئن ۲۰۲۳ (تیر ۱۴۰۲) هدف حمله‌ای با یک دستگاه آتش‌زا قرار گرفت.

با نگاهی به فهرست بازرسی‌های انجام شده از سوی پلیس در مقر‌های مجاهدین خلق می‌توان موارد زیر را دارای اهمیت زیاد دانست:

– در ۲۴ خرداد ۱۴۰۳ تقریباً در سالگرد عملیات پلیس آلبانی در اردوگاه مانزا در شهر دورس، پلیس فرانسه مقر گروه تروریستی مجاهدین خلق در حومه پاریس را مورد تفتیش قرار داد.

– در خرداد سال گذشته پلیس آلبانی در چند نوبت مقر اصلی مجاهدین خلق در این کشور یعنی اردوگاه مانز را بازرسی کرد و بخشی از تجهیزات و سیستم‌های کامپیوتری مجاهدین خلق را با خود برد.

– در نمونه‌ای دیگر، به گزارش france۳، در ژوئن ۲۰۰۳ (تیر ۱۳۸۲) هزار و ۳۰۰ افسر پلیس فرانسه در عملیات گسترده‌ای که مقر مجاهدین خلق را در اورسورزوا هدف قرار می‌داد، شرکت داشتند؛ درپی عملیات یادشده ۱۶۴ نفر دستگیر شدند؛ رسانه‌های فرانسوی از این عملیات به عنوان بزرگ‌ترین عملیات ضدتروریستی در فرانسه تا آن زمان یاد کرده بودند.

– در ژوئن ۲۰۰۳ (تیر ۱۳۸۲) پلیس فدرال استرالیا ۱۰ محل متعلق به مجاهدین خلق را در سیدنی، بریزبن و ملبورن تفتیش کرد.

نوشته داستان یک سقوط؛ پایان مجاهدین خلق از مانزا تا اورسورواز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

چند تیم راهگشایی در همان خطوط مرزی متلاشی شدند

آمادگی برای سرنگونی یا ترور در بازار تهران!

چند ماه از پایان یافتن بی سرانجام عملیات های راهگشایی گذشت و نفرات فرقه دچار رکود، یأس و تنش درونی شده بودند. به همین خاطر مسعود دنبال بهانه دیگری می گشت تا مهار تشکیلات را دوباره بدست گیرد و مجاهدین را برای یکسال دیگر سرگرم کند. محاکمه غلامحسین کرباسچی (شهردار تهران) در فروردین 1377، این بهانه را فراهم کرد تا مسعود با این ادعا که جنگ قدرت در رأس جمهوری اسلامی شدت گرفته و باز هم تشدید خواهد شد، مرحله “آماده سازی برای سرنگونی” فرارسیده و همه مجاهدین باید برای براندازی نظام آماده شوند. با این ترفند، کل نفرات سازمان می بایست آموزش های خود را دوره می کردند و همزمان وارد یک تغییر سازماندهی گسترده می شدند. از آنجا که صدام حسین ارتش خود را به 4 ارتش مستقل تقسیم کرده بود، مسعود هم با تقلید از وی، می خواست ارتش آزادیبخش را به 4 فرماندهی مستقل تقسیم نماید. این ایده، خیلی زود وارد دستگاه “7 ارتشه” شد و چندین ماه سرگرمی را برای مجاهدین مهیا ساخت، چرا که لازمه اینکار، گسترش قرارگاه ها از اشرف در شهر خالص، تا جنوبی ترین مناطق عراق یعنی العماره و بصره بود که انرژی بسیار زیادی را از تمام نیروها می گرفت که بهترین موقعیت برای دور کردن آنها از مسائل سیاسی بود.

به این ترتیب حداقل 6 ماه از سال 1377 صرف دوره کردن آموزش ها، جابجایی جنگ افزارها و ساخت و ساز مقرهای جدید شد که از جمله می توان به تأسیس قرارگاه های “همایون، موزرمی و حبیب” اشاره کرد که یک پروژه سنگین و وقت گیر بود. هنوز ساخت و ساز مقرها و آموزش ها به اتمام نرسیده بود که مسعود با انجام یک عمل تروریستی در داخل، همه را در شوک آماده باش قرار داد. 1 شهریور 1377، یک تیم اعزامی به داخل، اسدالله لاجوردی را در بازار تهران ترور نمود که بازتاب گسترده ای در رسانه ها داشت. ترور کسی که چندین سال در کارهای دولتی حضور نداشت و به تجارت در بازار مشغول بود، عملاً هیچ دستاورد نظامی نمی توانست داشته باشد و تنها هدف آن، فرونشاندن خشم و کینه نسبت به کسی بود که در زمستان 1360، بزرگترین ضربه عاطفی را در کنار ضربات نظامی به مجاهدین وارد کرده بود و در بالای سر جسد اشرف ربیعی و موسی خیابانی (همسر و معاون مسعود)، فرزند شیرخوار او را در آغوش گرفته و گفته بود کاری می کنم که همین کودک از تو بدش بیاید و البته با همه تلاش هایی که مریم و مسعود انجام دادند، باز هم همین اتفاق رخ داد و امروز مصطفی (محمد) رجوی، از منتقدین پدرش مسعود و مادرخوانده اش مریم رجوی است.

هرچند با ترور اسدالله لاجوردی، مسعود موفق شد برای مدتی روحیه مجاهدین را بالا ببرد و قدرتنمایی کند، اما سال 1377 بدون هیچ دستاورد نظامی به پایان رسید و باز هم مجاهدین به آرزوی سرنگونی نرسیدند و بهار دیگری نزدیک می شد.

فرزند مسعود رجوی در آغوش اسدالله لاجوردی

زیست بیابانی در مرحله براندازی!

نوروز 1378 درحالی فرا رسید که مجاهدین امید برای سرنگونی را از دست داده بودند و برایشان سوآل شده بود که چرا محاکمه شهردار تهران هم به تشدید جنگ قدرت در رأس نظام نینجامید و تا کی باید در مرحله آمادگی باقی ماند؟ در چنین وضعیتی، 21 فروردین از راه رسید و خبر یک اقدام تروریستی دیگر آرامش مجاهدین را بر هم زد. اینبار سرهنگ صیاد شیرازی در کنار خانه و فرزند خود هدف تیم ترور قرار گرفته بود. شهید کردن یک سرهنگ خوشنام و مردمی، آنهم در برابر چشم فرزندش، نشانگر عمق کینه مسعود از وی بخاطر شکست سنگین در عملیات فروغ جاویدان بود. اما اینبار قضیه فرق می کرد و مسعود می دانست که برخلاف ترور قبلی، چنین اقدامی بی پاسخ نخواهد ماند. به همین خاطر دستور بازگشت نیروها به قرارگاه اشرف را صادر کرد و تمامی قرارگاه های جنوب تعطیل شدند که این هم یک پروژه بسیار سنگین بود. با اینحال، هدف مسعود چیز دیگری بود چرا که دستور داده شد نفرات از قرارگاه خارج و در شعاع 10 کیلومتری اطراف اشرف، یعنی در بیابان چادر بزنند. به نظر می رسید که اینکار فقط برای تحت فشار قرار دادن مجاهدین باشد نه حفظ امنیت، چرا که فقط مردان در بیرون اشرف مستقر شدند. چیزی به ما گفته نمی شد اما متوجه شدیم که در این مدت مسعود جلسات زنانه برگزار کرده و هر روز با آنان نشست می گذارد. این برنامه بیش از یکماه به طول انجامید و مردان خسته و درمانده در بیابان به تنش افتاده بودند و فضای مرده ای حاکم شده بود. شرایط سخت زندگی در گرما و خاک و باد شدید، در حالیکه حداقل امکانات بهداشتی هم در دسترس نبود، همه را کلافه می کرد و روحیه ها را پایین می آورد.

دستور ترور صیاد شیرازی از سوی رجوی

انهدام اتوبوس، اولین ضربه بزرگ!

یکماه و نیم از زندگی در چنین شرایطی سپری شد و بالاخره مسعود و مریم که نشست با زنان را به پایان برده بودند، رضایت دادند که یگان ها به مقرهای خود بازگشت داده شوند. خردادماه رسیده بود و همه به قرارگاه های اصلی خود بازگشته و به کارهای روتین مشغول بودند که بناگاه خبری دردناک همه را دچار شوک و نگرانی کرد. 19 خرداد 1378، خبر انهدام یک اتوبوس حامل مجاهدین در جاده بغداد-العماره، بهت و حیرت همگان را برانگیخت. اتوبوس با یک بمب کنار جاده ای برخورد و منفجر شده بود و تمامی مسافران آن دچار آسیب شده بودند. در این حادثه، 6 تن از اعضای باسابقه کشته شدند که ضربه بزرگی به تمامی تشکیلات مجاهدین بود.

اتوبوس منهدم شده

این ضربه، آغاز ضربات مهلک دیگری بود که در ادامه به مجاهدین وارد شد. چندی پس از انهدام این اتوبوس، دو قرارگاه تازه ساخت مجاهدین در العماره هدف موشک های مینی کاتیوشا قرار گرفتند و پس از آن قرارگاه «حبیب» که پس از یکسال تلاش ساخته شده بود با یک کامیون انفجاری منهدم گردید و 5 کشته و 50 زخمی برجای گذاشت و عملاً این قرارگاه را برای یکسال از دور استفاده خارج کرد. در این حادثه یک سرباز عراقی نیز کشته و 20 سرباز هم زخمی شدند. انهدام مهمترین قرارگاه تاکتیکی در جنوب عراق، بزرگترین ضربه نظامی را به مجاهدین پس از عملیات فروغ جاویدان وارد کرده بود. مسعود که یکسال پیش از آن، ورود ارتش آزادیبخش به مرحله آماده سازی برای عملیات سرنگونی را اعلام کرده بود، با این ضربات کوبنده و پی در پی، عملاً فروپاشی سازمان خود را به چشم می دید. ضرباتی که مجاهدین را حداقل یکسال از فعالیت های نظامی بازمی داشت و گرفتار ساخت و ساز و جابجایی می کرد. و البته روحیه آنان را نیز بشدت پایین آورد و مسعود و مریم را وادار به سختگیری بسیار بیشتر تشکیلاتی و ایدئولوژیک نمود که خود مباحث دیگری است.

حامد صرافپور

نوشته اولین پاسخ به اقدامات تروریستی مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این دنیا و این روزگار، افراد متوهم مثل رجوی ها کم به خود ندیده. البته که اینها جزو خونریزترین ها هستند. متوهمانی که خود را رهبر و رئیس جمهور نامیده اند و عده ای را هم اسیر و استثمار کرده اند و با خود به ناکجاآباد برده اند.

روزگاری رجوی در تجمعات اجباری که برگزار می کرد باد در غبغب می انداخت و شعار ” می توان و باید” سر می داد. حالا باید از او پرسید کجایی که حتی جرأت رونمایی از چهره فرتوتت را هم نداری. براستی زمان آن نرسیده که از لانه عنکبوتی خودت بیرون بیایی و از خواب و خیالی که داشتی بیدار شوی و به جنایات خود اعتراف کنی.

آیا زمان آن نرسیده که اعتراف کنی تمام مسیر را اشتباه آمده ای و هزاران نفر  را به اشتباه راهی سرزمین مرگ کردی و  هزاران انسان بی گناه را که به تو اعتماد کرده بودند در جهتی غلط به کار گرفتی و اسیر و گرفتار تشکیلاتت کردی؟ هزاران اسیر ساده که تو را باور داشتند وسیله ای قرار دادی برای رسیدن به آمال و امیال انحصار طلبانه خودت و شعارهایی که طبل تو خالی بیش نبود و امروز دروغهای شما برای همه روشن شده است. با گذشت زمان همه چیز روشن شد. آن حرف های شیک و شعارهای آزادی خواهی! که نه تنها به وقوع نپیوست حتی دیگر کسی برای جوابگویی هم نیست. نقاب ها دیگر بر چهره نماند و وسیله ای برای عوام فریبی وجود ندارد.

رجوی ملعون زمانی بازیچه دست صدام بود. بعد از آن به دامان امریکا و اسرائیل پناه برد تا شاید چند صباحی بیشتر نفس بکشد.

حالا هم گاه به گاه سر از  قبر بیرون می آورد و پیام های بی سر و ته می دهد. آقای رجوی واقعاً این پیام ها را رو به چه کسی بیرون می دهی؟ افراد درون تشکیلاتت که دیگر امیدی به تو و تشکیلاتت ندارند. بعد از چهل سال به خوبی دریافته اند که پشت این جملات هیچ چیزی نیست  جز توهم و نابودی. آنها همه به دنبال راهی برای خلاص شدن از بند فرقه دست سازت هستند.

مردم ایران هم که مدتهاست تو را به فراموشی سپرده اند و اصلاً در عرصه سیاسی ایران به حساب نمی آیی. تنها و تنها زمانی از تو نام برده می شود که قرار باشد درباره خائنین به میهن و مردم صحبت شود. آن وقت تو سر خط صحبتها هستی. چرا  که تاریخ ایران عنصر خیانتکارتر از تو ، کمتر دیده است.

خانم و آقای رجوی دیگر دوران شما به پایان رسیده و تاریخ مصرف تان تمام شده است. حال به جای نوک قله در قعر دره هستید. در این سالها توانستید پشت شعارهای پرطمطراق خودتان را مخفی کنید اما از نظر مردم ایران خودتان و سازمان پوشالی تان منفور است و افکار عمومی نسبت به شما منزجر می باشد و باید در یک دادگاه بین المللی پاسخگو باشید  و محاکمه شوید.

ناصر رضایی

نوشته سازمان رجوی از توهم نوک قله تا سرانجام ته دره اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی در 17 خرداد 1365 از فرانسه به عراق رفت و به گفته خودش رفت که آتش بر فروزد بر کوهستانها و پیامش بوی سرنگونی از طریق ارتش آزادی بخش را داشت و فکر می کرد می تواند با کمک های صدام ، حکومت ایران را سرنگون کند اما این خوابی بود که رجوی برای خود می دید و هرگز تعبیر نشد .

در اواخر سال 1381 زمزمه حمله نظامی آمریکا به عراق شنیده شد و این درگیری بسیار محتمل بود اما رجوی اعلام کرد هرگز آمریکا توان حمله به عراق را ندارد و یا اینکه ما در کنار صدام برای دفاع از عراق خواهیم جنگید و آمریکا مانند ویتنام در عراق شکست خواهد خورد و اراجیفی از این مدل … .

تا اینکه در شب عید سال 1382 حمله آمریکا علیه عراق شروع شد و بعد از بیست روز حکومت صدام سرنگون شد و رجوی اربابش را از دست داد و در همان موقع با یک چرخش صد و هشتاد درجه ای به دنبال ارباب جدید یعنی آمریکا رفت. در این مسیر دیگر برایش شعارهای گذشته مهم نبود. خلع سلاح ارتش کاغذی اش اصلا مهم نبود ، تناقضات اعضای سازمان برای رهبری مهم نبود ، دستور عقب نشینی و شکست تحلیل هایش اصلا مهم نبود ، استراتژی حمله به ایران و ایجاد فروغ جاویدان شماره دو برای رجوی مهم نبود ، فرار مخفیانه مریم رجوی به فرانسه اصلا مهم نبود ، تنها چیزی که برای رجوی مهم جلوه می کرد اینکه بتواند در عراق باقی بماند و اینکه مجبور نشود به گروه های خارج کشوری پاسخگو باشد و در این راستا تن به همکاری همه جانبه با نیروهای آمریکایی داد.

رجوی با وجود شکست استراتژی سرنگونی از طریق ارتش آزادیبخش حاضر به پاسخگویی حتی به نیروهایش نشد و بهترین بهانه را در مخفی شدن و عدم پاسخگویی دید. اکنون هم شاهد هستیم او هم چنان بعد از دو دهه از سرنگونی صدام جرات ندارد خودش را نشان دهد و به سئوالاتی که باید پاسخگو باشد، جواب بدهد .

اما چیزی که بسیار در درون سازمان مشهود بود انبوه تناقضات نیروها در مناسبات و عدم توان پاسخگویی مسئولین زن بود که هیچ توانی برای حل این تناقضات نداشتند و فکر می کنم خودشان هم درگیر همان تناقضات بودند! ولی به ظاهر سعی می کردند به نشخوار حرفهای رجوی بپردازند که خودتان را به رجوی بسپارید و تناقضات خودتان را فقط بیان کنید و اینکه هرگز سئوال نکنید رجوی کجاست و این مرز سرخ است و …. .

حال با وضعیتی که رجوی و سازمان در آن دوران داشت می شد نتیجه گیری کرد که او به ته خط رسیده و دیگر خبری از سرنگونی نخواهد بود و با وجود فرار از عراق و حضور در آلبانی دیگر نام بردن از ارتش کاغذی و نشان دادن رژه تانکها و … بیشتر شبیه به جوک مسخره ای است که رجوی ها بطور مستمر در حال تکرار آن هستند تا شاید با دلخوش کردن نیروها و دیدن خاطرات گذشته بتوانند نیروهای وارفته خود را در مناسبات مجاهدین در کمپ مانز آلبانی نگهدارند. البته همه این نمایش ها جنبه دیگری هم دارد جنبه دیگر آن دریافت کمک های مالی از غرب و اسرائیل در دشمنی با مردم ایران است چون فکر می کنند آنان برای سرنگونی حکومت ایران به آنان نیاز دارند.

پس می توان نتیجه گرفت با سرنگونی صدام ارتش به گل نشسته رجوی نیز از بین رفت و دیگر خبری از استراتژی سرنگونی در میان نیست.

با سرنگونی صدام استراتژی رجوی و جنگ مسلحانه وی به گل نشست و نشان داد این همه سال رجوی فقط با فریبکاری قصد نگهداشتن نیروهایش را داشت تا بتواند با دریافت پول بیشتر از صدام به زندگی شاهانه خود ادامه دهد و جان نیروهایش هیچ ارزشی برای رهبران سازمان نداشت.

هادی شبانی

نوشته به گل نشستن کشتی استراتژی جنگ طلبانه رجوی در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مستند کودکان کمپ اشرف در روزهای چهارشنبه ۶ مارس و پنجشنبه ۷ مارس در شهر استکهلم سوئد به روی پرده جشنواره تمپو اکران شد. جشنواره فیلم تمپو بزرگترین جشنواره فیلم های مستند سوئد است. این مستند همچنین در جشنواره فیلم یوتبوری Göteborg در سوئد از روز چهارشنبه 31 ژانویه تا شنبه 3 فوریه اکران شد.

اولین تیزر رسمی این مستند در وب سایت vemto منتشر شد.

نوشته اولین تیزر رسمی مستند کودکان کمپ اشرف منتشر شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.