<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>اعضاء جداشده از فرقه رجوی - انجمن نجات</title>
	<atom:link href="https://www.nejatngo.org/fa/topic/%d8%a7%d8%b9%d8%b6%d8%a7%d8%a1-%d8%ac%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%af%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%b1%d9%82%d9%87-%d8%b1%d8%ac%d9%88%db%8c/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.nejatngo.org/fa/topic/اعضاء-جداشده-از-فرقه-رجوی</link>
	<description>تلاش برای رهایی از فرقه رجوی</description>
	<lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 06:08:47 +0000</lastBuildDate>
	<language>fa-IR</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://www.nejatngo.org/fa/wp-content/uploads/./cropped-Nejat-Society-Fav-2-32x32.png</url>
	<title>اعضاء جداشده از فرقه رجوی - انجمن نجات</title>
	<link>https://www.nejatngo.org/fa/topic/اعضاء-جداشده-از-فرقه-رجوی</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت پایانی</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Nov 2026 06:08:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[خشونت در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70126</guid>

					<description><![CDATA[<p>در قسمت قبل گفته شد که ژیلا دیهیم نشستی گذاشت و در ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. ژیلا دیهیم پس ازاین مقدمه‌چینی، رو به من کرد و گفت: داریوش، (نام مستعار من) بیا روی سن [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126">محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت پایانی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>در <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104">قسمت قبل</a> گفته شد که ژیلا دیهیم نشستی گذاشت و در ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند.</p>
<p>ژیلا دیهیم پس ازاین مقدمه‌چینی، رو به من کرد و گفت:<br />
داریوش، (نام مستعار من) بیا روی سن و حرف‌هایی را که دیروز در ستاد به من زدی، برای جمع بازگو کن.<br />
من که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشتم. صادقانه همان حرفی را که در ستاد گفته بودم، تکرار کرده و گفتم نمی‌توانم در مناسبات شما بمانم و می‌خواهم به ایران برگردم و نزد خانواده‌ام بروم. بقول معروف به سیم آخر زده و رو به جمع گفتم: مرا آورده‌اند اینجا تا از شما زهرچشم بگیرند.<br />
همین جمله کافی بود تا فضای سالن به‌شدت متشنج شود. مسئول نشست عصبانی شد و جمع را تحریک کرد تا علیه من فریاد بزنند و فحاشی کنند. به‌تدریج اشیایی مانند زیرسیگاری و نمکدان سلف‌سرویس را به طرفم پرتاب کردند.<br />
عده‌ای از نفرات به من حمله کردند و مرا مورد ضرب‌ وشتم قرار دادند. لباس‌هایم پاره شد. یکی از زنان صورتم را چنگ می‌زد. شدت حمله به حدی بود که تعدادی از زنان مجبور شدند دور من حلقه بزنند و با تشکیل یک دیوار انسانی مانع ادامه حملات شوند.<br />
در آن لحظات، احساس می‌کردم دیگر هیچ‌کس حق ندارد از خودش دفاع کند. من فقط خواسته بودم از سازمان جدا شوم و به نزد خانواده‌ام برگردم، اما حالا در برابر جمعی قرار گرفته بودم که با فریاد و خشونت می‌خواستند مرا از تصمیمم منصرف کنند.<br />
جواد خراسان، از فرماندهان مجاهدین با یک سنجاق قفلی لباس‌های پاره‌شده مرا به هم وصل کرد. جمله‌ای که او گفت هنوز در خاطرم مانده است: چون خواهران شورای رهبری در نشست هستند، شئونات باید حفظ شود.<br />
یعنی حتی در آن شرایط نیز آنچه برای مسئولان اهمیت داشت، نه وضعیت انسانی من و نه خشونتی بود که بر من اعمال شده بود، بلکه حفظ ظاهر و رعایت تشریفات در حضور اعضای شورای رهبری بود.<br />
پس از چند ساعت، ژیلا دیهیم جمع را به آرامش دعوت کرد، اما توهین‌ها همچنان ادامه داشت. مسئولان و افراد حاضر در سالن مرا با القابی مانند پاسدار مزدور، تیرخلاص‌زن، شکنجه‌گر، نفوذی و خائن خطاب می‌کردند.<br />
عده‌ای با آب دهان به سر و صورتم می‌پاشیدند و می‌گفتند حکمت اعدام است. بعضی نیز فریاد می‌زدند که خودشان حاضرند تیر خلاص را به من بزنند.<br />
فضای سالن به جایی رسیده بود که دیگر تعادل روحی‌ام را از دست داده بودم. سرم گیج می‌رفت، چشم‌هایم سیاهی می‌رفت، گریه می‌کردم و بدنم می‌لرزید. احساس می‌کردم میان جمعی گرفتار شده‌ام که هیچ راهی برای دفاع از خودم در برابرشان ندارم.<br />
ژیلا مرتب به من می‌گفت:<br />
سرت را بالا بگیر! توی چشم جمع نگاه کن!<br />
نفرات یکی پس از دیگری موضع می‌گرفتند، به من اهانت می‌کردند و از ژیلا درخواست مجازات انقلابی‌ام را داشتند.<br />
این وضعیت ساعت‌ها ادامه پیدا کرد. افراد حاضر در سالن به نوبت برای آنتراک می‌رفتند و افراد تازه‌ نفس جای آنها را می‌گرفتند. انگار قرار نبود این فشار پایانی داشته باشد.<br />
یکی از زنان مسئول به نام مهین مرا متهم کرد که نفوذی رژیم هستم و برای جمع‌آوری اطلاعات به سازمان آمده‌ام. زن دیگری می‌گفت هدفم این است که نفرات سازمان را طعمه کنم.<br />
پس از چند ساعت، ژیلا که تصور می‌کرد فشار جمع تأثیر خود را گذاشته است، از من پرسید:<br />
داریوش، حرف جمع را شنیدی؟ نکته‌ای داری، بگو؟<br />
من که دقایقی قبل رفتار وحشیانه مسئولین را دیده بودم اوج نفرتم ازآنها دوچندان شده بود به همین خاطر برت صمیم خودم مصمم تر شدم و دوباره گفتم: اشتباه کردم که از ابتدا به سازمان آمدم و نمی‌توانم در این مناسبات بمانم.<br />
با شنیدن این حرف، دوباره سالن به هم ریخت. فریادها و شعارها از سر گرفته شد. بعضی فریاد می‌زدند: «مزدور خمینی! صفر صفرت می‌کنیم!» و عده‌ای با شعار «مرگ بر مزدور رژیم» و «درود بر رجوی» یکی پس از دیگری پشت میکروفن می‌آمدند و جای خود را به نفر بعدی می‌دادند.<br />
من واقعاً دیگر توان تحمل آن فشار را نداشتم. حالت تهوع داشتم و از شدت خستگی و اضطراب به مرز فروپاشی رسیده بودم. با خودم فکر می‌کردم تا چه زمانی باید این وضعیت را تحمل کنم؟<br />
به این نتیجه رسیده بودم که وقتی اجازه نمی‌دهند به‌صورت عادی از سازمان خارج شوم، باید به فکر راه دیگری باشم. باید راهی برای فرار پیدا می‌کردم. این بود که مجبور به اعتراف اجباری برای پایان دادن به آن همه هجمه های وحشیانه به خودم شدم. این بود که سرانجام تصمیم گرفتم سکوت و دیگر بر خواسته‌ام پافشاری نکنم.<br />
ژیلا دوباره از من خواست حرف بزنم و بگویم از انتقادات جمع چه نتیجه‌ای گرفته‌ام؟<br />
ومن اینباراین بار برای اینکه از آن وضعیت خارج شوم، حرف‌هایی را بر زبان آوردم که با خواسته و باور واقعی من هیچ ارتباطی نداشت و گفتم:<br />
اشتباه کردم، غلط کردم، تناقض دوران داشتم. در زندگی‌طلبی غرق شده بودم. اهرم انقلاب خواهر مریم را ول کرده بودم و جاذبه‌های بورژوازی مرا مجذوب خود کرده بود.<br />
ژیلا که تصور می‌کرد بالاخره توانسته است مرا تسلیم کند، رو به جمع کرد و با رضایت گفت:<br />
می‌بینید قدرت جمع که معجزه می‌کند!<br />
بعد ازصحبت او بلافاصله دوباره افراد پشت میکروفن قرار گرفتند و شروع به تعریف و تمجید از انقلاب ایدئولوژیک کردند. یکی پس از دیگری می‌گفتند انقلاب خواهر مریم معجزه می‌کند و برادر داریوش را از حلقوم دشمن بیرون کشیده است.<br />
اما واقعیت آن چیزی نبود که ژیلا دیهیم و مسئولان سازمان ادعا می‌کردند. هیچ معجزه‌ای اتفاق نیفتاده بود. من نه از تصمیم جدایی منصرف شده بودم و نه به باورهای تشکیلاتی بازگشته بودم. فقط انسانی خسته و تحت فشار بودم که برای متوقف شدن آن همه توهین، تهدید و خشونت، ناچار شدم حرف‌هایی برخلاف خواسته واقعی ام بزنم . به این ترتیب، نشست تعیین تکلیف من هم به پایان رسید وآش‌ولاش به آسایشگاه برگشتم؛ با بدنی خسته، روحی آزرده و ذهنی پر از سؤال.<br />
آن روز برای من روشن شد که در مناسبات رجوی، حتی حق گفتن اینکه دیگر نمی‌خواهی عضو یک سازمان باشی نیز از انسان گرفته شده است. اگر از ماندن امتناع می‌کردی، به‌جای شنیدن حرفت، تو را به نفوذی، مزدور، خائن و دشمن تبدیل می‌کردند. اگر بر تصمیم خود پافشاری می‌کردی، باید منتظر فشار و مجازات می‌ماندی و اگر برای پایان دادن به آن فشارها عقب‌نشینی می‌کردی، همان عقب‌نشینی را به‌عنوان پیروزی انقلاب ایدئولوژیک به نمایش می‌گذاشتند.<br />
تناقض بزرگ همین‌جا بود: سازمانی که مدعی آزادی و انتخاب آگاهانه بود، حتی حق انتخاب برای رفتن را هم از اعضایش سلب می‌کرد.<br />
در آن سالن، من به‌عنوان یک انسان با خواسته‌ای ساده، یعنی بازگشت به خانواده‌ام، حضور نداشتم؛ بلکه به سوژه‌ای تبدیل شده بودم که باید در برابر جمع خرد می‌شد تا دیگران از سرنوشتش درس بگیرند.<br />
آنچه آن روز به نام «قدرت جمع» و «معجزه انقلاب» معرفی شد، از نگاه من چیزی جز فشار روانی، تحقیر و وادار کردن یک انسان به انکار خواسته واقعی خودش نبود.<br />
من آن روز از مجاهدین جدا نشدم؛ اما از درون، فاصله‌ام با مناسبات رجوی عمیق‌تر از همیشه شده بود. از آن پس، یک فکر دائماً در ذهنم می‌چرخید: اگر راه خروج را به رویم بسته‌اند، باید راه رهایی خودم را پیدا کنم.<br />
داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126">محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت پایانی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>تسلیت انجمن نجات کرمانشاه به مناسبت درگذشت برادر اسد پاک</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70106</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70106?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 16 Nov 2026 07:38:49 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[اسد پاک]]></category>
		<category><![CDATA[همراهی با جداشده های فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[پیام تسلیت انجمن نجات]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70106</guid>

					<description><![CDATA[<p>همکار گرامی و یار و یاور خانواده بزرگ انجمن نجات آقای اسد پاک؛ از شنیدن خبر درگذشت برادر عزیزتان بسیار متاثر شدیم. خانواده انجمن نجات در این روزهای سخت با شما همدرد است . فقدان برادر بزرگوارتان را تسلیت عرض نموده و برای شما و خانواده محترمتان صبر و شکیبایی آرزو داریم.</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70106">تسلیت انجمن نجات کرمانشاه به مناسبت درگذشت برادر اسد پاک</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>همکار گرامی و یار و یاور خانواده بزرگ انجمن نجات آقای اسد پاک؛</p>
<p>از شنیدن خبر درگذشت برادر عزیزتان بسیار متاثر شدیم. خانواده انجمن نجات در این روزهای سخت با شما همدرد است .</p>
<p>فقدان برادر بزرگوارتان را تسلیت عرض نموده و برای شما و خانواده محترمتان صبر و شکیبایی آرزو داریم.</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70106">تسلیت انجمن نجات کرمانشاه به مناسبت درگذشت برادر اسد پاک</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70106/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت اول</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 16 Nov 2026 05:24:25 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[نفی حقوق فردی در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70104</guid>

					<description><![CDATA[<p>حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من و بقیه نفرات کاری نداشتند. اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104">محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت اول</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من و بقیه نفرات کاری نداشتند. اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید.</p>
<p>یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام &#8220;مفت‌خوری&#8221; مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکت‌های خود را درباره مفت‌خوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف می‌کرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.!</p>
<p>یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف &#8220;عمر چریک شش ماهه است&#8221; بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفت‌خور بوده است!<br />
نوبت به من رسید تا مثلا فاکت‌های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمی‌توانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهری‌هایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند.</p>
<p>در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار می‌گرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر می‌دادند. تمام خاطرات زندگی‌ام در ذهنم زنده بود و گذشته‌ام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من می‌گفتند باید حافظه‌ات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزش‌های بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزش‌های مجاهدین را جایگزین آن کنی.!</p>
<p>واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغه‌های معمول زندگی خودم را دنبال می‌کردم، اما حالا در بیابان‌های عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر می‌کردند. اگر فقط از ما بیگاری می‌کشیدند، شاید تحملش آسان‌تر بود؛ اما مسئله این بود که لحظه‌ای اجازه نمی‌دادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود.<br />
گاهی با خودم فکر می‌کردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تک‌تک ما کار می‌گذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به ربات‌هایی تبدیل شویم که فقط فرمان می‌گیرند و اجرا می‌ کنند.</p>
<p>در همین دوران، وضعیت روحی من روزبه‌روز بدتر می‌شد. بطوریکه دچار کابوس‌های شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشت‌زده با فریاد از خواب می‌پریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تن‌واحدی‌هایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابه‌جا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم.</p>
<p>اما کسی نمی‌پرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمان‌خواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟<br />
من که دیگر نمی‌خواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمی‌توانم ادامه بدهم. می‌خواهم از سازمان جدا شوم .</p>
<p>ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود.</p>
<p>سپس جزوه‌ای از زندگی‌نامه یکی از اعضای کشته‌شده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسه‌ای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آن‌قدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت:</p>
<p>حواست باشد، قلوس‌بازی در نیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم!</p>
<p>برای من کاملاً روشن بود که این صحبت‌ها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح می‌شود .</p>
<p>بعد از این صحبت‌ها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه می‌دهم.</p>
<p>اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچ‌کدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی‌ام از تشکیلات تأکید کردم. اما این بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا او را تعیین و تکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع ‌قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند.</p>
<p>ژیلا دیهیم نشستی گذاشت و در ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار می‌شود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست.</p>
<p>منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد.</p>
<p>داریوش (یبر) قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104">محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت اول</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 05:41:03 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[خشونت در فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[نفی حقوق فردی در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70076</guid>

					<description><![CDATA[<p>در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نام‌های محمود دادوند و مسلم محمدی هم به‌عنوان &#8220;تن واحد&#8221; در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحث‌های موسوم به &#8220;دیگ و [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076">وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نام‌های محمود دادوند و مسلم محمدی هم به‌عنوان &#8220;تن واحد&#8221; در کنار من قرار داشتند.</p>
<p>در آن مقطع، بحث‌های موسوم به &#8220;دیگ و دیگچه&#8221; و &#8220;دیگ در کار&#8221; مدتی بود که در مناسبات تشکیلاتی راه افتاده بود. طبق معمول، من یکی از سوژه‌های ثابت این نشست‌ها بودم. تقریباً همیشه باید در جایگاه متهم قرار می‌گرفتم و پاسخگوی اتهام‌ها و تناقضاتی می‌شدم که مسئولان تشکیلات برایم تعریف می‌کردند.</p>
<p>یک روز دیگر، در یکی از همین نشست‌ها مرا سوژه کردند. فشارها آن‌قدر سنگین شده بود که واقعاً به مرز جنون رسیده بودم. دیگر خسته، ناامید و از نظر روحی کاملاً فرسوده شده بودم. احساس می‌کردم هیچ راه گریزی از این مناسبات بسته و خفقان‌آور ندارم. در همان وضعیت بحرانی، به خودکشی فکر کردم و سرانجام در اقدامی برای پایان دادن به زندگی‌ام، محلولی را که در انبار ابزار دقیق یگان توپخانه وجود داشت، خوردم.<br />
در آن مقطع، به دلیل مسئولیتی که در یگان توپخانه داشتم، برای سرویس و نگهداری تجهیزات دقیق، از جمله دوربین‌های ویلد و سایر ابزارها، هر هفته به انبار مراجعه می‌کردیم. پس از آن اتفاق، خودم را به آسایشگاه رساندم، اما مدت زیادی نگذشت که دچار درد شدید شدم و وضعیت جسمی‌ام به‌شدت وخیم شد. روی زمین افتادم و استفراغ کردم.</p>
<p>فریبرز سلامت، از نفرات قدیمی یگان مهندسی و تخریب، مرا در آن وضعیت دید و موضوع را گزارش داد. بلافاصله به امداد بنیاد علوی منتقل شدم، اما پزشک آنجا نتوانست علت مشکلم را تشخیص دهد. به همین دلیل درخواست اعزام به بیمارستان بدیع کردند.</p>
<p>اما حتی خروج یک بیمار از قرارگاه هم به این سادگی نبود!</p>
<p>حدود دو ساعت طول کشید تا مجوز خروج صادر شود. قرار بود با خودروی دوکابین و همراهی عباسعلی دارایی، فرمانده دسته‌ام، به بیمارستان منتقل شوم. با این حال، هنگام خروج از دروازه بنیاد علوی دوباره حدود یک ساعت معطل شدیم.</p>
<p>علت این سخت‌گیری‌ها به فرار دو نفر از نیروهای یکی از قرارگاه‌ها با یک دستگاه لندکروز و رسیدن آنها به منطقه کردستان برمی‌گشت. پس از آن ماجرا، به دستور نسرین (مهوش سپهری)، خروج افراد از قرارگاه باید به تأیید پنج نفر از مسئولان می‌رسید.</p>
<p>تصور کنید فردی در شرایط وخیم جسمی قرار دارد و نیاز فوری به درمان دارد، اما دستگاه تشکیلاتی پیش از هر چیز نگران کنترل او و احتمال فرارش است. سرانجام با هر زحمتی بود از قرارگاه خارج شدیم و مرا به بیمارستان بدیع رساندند.</p>
<p>چهار روز در بیمارستان بستری بودم. پزشکان برایم رژیم مشخصی در نظر گرفته بودند و فقط اجازه داشتم آب هندوانه مصرف کنم. در تمام این مدت، هرگز به پزشکان نگفتم چه اتفاقی افتاده و چه چیزی خورده بودم.<br />
اما بخش تلخ‌تر ماجرا هنوز باقی مانده بود.</p>
<p>عباسعلی دارایی که همراه من بود، به‌جای اینکه اجازه دهد دوران بستری را با آرامش و استراحت سپری کنم، هر شب برایم نشست &#8220;عملیات جاری&#8221; برگزار می‌کرد. از من می‌خواست تناقضات درونم را بنویسم و درباره مسائل تشکیلاتی پاسخگو باشم.</p>
<p>در اتاق بستری یک دستگاه تلویزیون وجود داشت. چندین بار به عباسعلی اصرار کردم که آن را روشن کند، اما هر بار جواب می‌داد که تماشای تلویزیون ممنوع است!</p>
<p>برای من این رفتار معنای روشنی داشت. حتی وقتی در نتیجه فشارهای طاقت‌فرسای تشکیلاتی دست به خودکشی زده بودم و چهار روز در بیمارستان بستری بودم، باز هم نمی‌توانستم برای چند ساعت از فضای تشکیلات فاصله بگیرم. نه حق انتخاب داشتم، نه آرامش و نه حتی اختیار ساده تماشای تلویزیون.</p>
<p>من با خوردن آن محلول می‌خواستم خودم را از جهنمی که در آن گرفتار شده بودم خلاص کنم؛ اما حتی پس از آن اقدام نیز تشکیلات دست از سرم برنداشت. جسمم در بیمارستان بستری بود، ولی ذهن و روانم همچنان زیر فشار همان مناسبات قرار داشت.</p>
<p>این یکی از تلخ‌ترین خاطرات دوران حضورم در تشکیلات فرقه رجوی است؛ جایی که فشارهای تشکیلاتی یک عضو را تا مرز خودکشی می‌برد، اما حتی اقدام او برای پایان دادن به این وضعیت نیز باعث نمی‌شد مسئولان لحظه‌ای از کنترل و فشار ایدئولوژیک دست بردارند.</p>
<p>برای من، این تجربه فقط یک خاطره شخصی نیست؛ روایتی از مناسباتی است که در آن حتی رنج، بیماری و بحران روحی یک انسان نیز در برابر انضباط و کنترل تشکیلاتی اهمیتی نداشت. تخت بیمارستان هم نتوانست مرا از چنگال نشست‌های ایدئولوژیک و عملیات جاری نجات دهد.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076">وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 10 Nov 2026 11:51:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[خشونت در فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[نفی حقوق فردی در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70074</guid>

					<description><![CDATA[<p>یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشست‌های موسوم به &#8220;طعمه&#8221; در دوران مسعود رجوی است؛ نشست‌هایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار می‌شد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهم‌شکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074">روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشست‌های موسوم به &#8220;طعمه&#8221; در دوران مسعود رجوی است؛ نشست‌هایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار می‌شد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهم‌شکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت می‌کردند حتی یک جمله برخلاف نظر رهبری بر زبان بیاورند.</p>
<p>در یکی از این نشست‌ها، مسعود رجوی اعلام کرد که از این پس افرادی را که به اصطلاح تشکیلات &#8220;بریده&#8221; محسوب می‌شوند، به خارج از کشور نمی‌فرستند، بلکه آن‌ها را به مدت دو سال در مهمانخانه اشرف نگه می‌دارند تا به تعبیر خودش اطلاعاتشان بسوزد.</p>
<p>همین که عبارت &#8220;دو سال در مهمانخانه&#8221; را شنیدم، ناخودآگاه و زیر لب گفتم: &#8220;دو سال زندان!&#8221;</p>
<p>برای من معنای این تصمیم کاملاً روشن بود. وقتی کسی را برخلاف میل و اراده‌اش برای دو سال در یک محل نگه می‌دارند و آزادی تصمیم‌گیری و انتخاب را از او می‌گیرند، نام آن هرچه باشد، مهمانخانه نیست؛ محدودیت و حبس است. اما در مناسبات رجوی، حتی همین جمله کوتاه هم تحمل نمی‌شد.</p>
<p>یکی از میلیشیاهای فالانژ تشکیلات صدای مرا شنید و پس از پایان نشست، موضوع را گزارش کرد. آن زمان در پادگان باقرزاده بودیم. محل اسکان ما سوله‌ها بود و برای برگزاری نشست‌های داخلی چادر و خیمه برپا کرده بودند.</p>
<p>مرا به داخل یکی از چادرها بردند. همان میلیشیا بلند شد و شروع به انتقاد کرد که چرا من در برابر حرف «برادر مسعود» گفته‌ام دو سال زندان!از همین لحظه، ماجرا از یک اظهار نظر ساده خارج شد. جمعیت حاضر به من حمله‌ور شدند. توهین‌های رکیک، فریاد و مشت و لگد آغاز شد. چون موضوع نشست‌ها درباره &#8220;طعمه&#8221; و &#8220;نفوذی&#8221; بود، مخالفت من نیز به‌راحتی در همان چارچوب قرار گرفت و بهانه‌ای شد برای اینکه مرا در جایگاه متهم قرار دهند.</p>
<p>در آن مناسبات، لازم نبود مرتکب تخلفی شده باشی؛ کافی بود با برداشت و تفسیر رهبر تشکیلات موافق نباشی تا به یک مسئله امنیتی و ایدئولوژیک تبدیل شوی.</p>
<h3>توبه کن؛ وگرنه همین‌جا می‌مانی!</h3>
<p>نکته جالب و در عین حال تلخ این بود که هر بحث ایدئولوژیک جدیدی که در تشکیلات مطرح می‌شد، باید یک نمونه عینی برای اجرای آن پیدا می‌کردند. گویی مسئولان و فالانژهای تشکیلات نیاز داشتند یک نفر را به‌عنوان الگوی منفی معرفی کنند تا بقیه اعضا از سرنوشت او بترسند. در آن مقطع، ظاهراً قرعه به نام من افتاده بود.</p>
<p>پروین صفایی، از مسئولان قرارگاه یازدهم، مرتب به من می‌گفت: &#8220;توبه کن!&#8221;</p>
<p>روز آخر نشست‌های مسعود و مریم رجوی بود و اعضا به قرارگاه‌های خود بازمی‌گشتند. اما پروین صفایی به من اعلام کرد: &#8220;تا نچرخانی و توبه نکنی، همین‌جا می‌مانی.&#8221;</p>
<p>قرارگاه یازدهم به اشرف برگشت، اما مرا در سوله باقرزاده تنها گذاشتند و یک نفر از قدیمی‌های تشکیلات را برای مراقبت از من باقی گذاشتند.</p>
<p>چند روز در همان وضعیت ماندم. وقتی دیدند هیچ نشانه‌ای از ندامت و توبه در رفتارم ظاهر نمی‌شود، یک شب مرا به اشرف منتقل کردند.</p>
<p>در اشرف، مرا در سرویس بهداشتی ستاد نگه داشتند و فردی را نیز از بیرون برای مراقبت از من گماشتند. این وضعیت یک روز ادامه داشت تا اینکه بعد از غروب مرا به اتاق اف قرارگاه بردند. دادگاه تشکیلاتی؛ جایی که حکم از پیش صادر شده بود.</p>
<p>درآنجا تمام فرماندهان یگان‌ها و دسته‌ها حضور داشتند. پروین صفایی جلسه را در دست گرفت و شروع به توهین و تهدید کرد. او فضای جمع را علیه من تحریک ‌کرد و تلاش داشت مرا در برابر تمام حاضران به یک متهم و عنصر مسئله‌دار تبدیل کند.</p>
<p>آنچه در ادامه اتفاق افتاد، از تلخ‌ترین خاطرات زندگی من است.</p>
<p>جمع به من حمله کرد. آن‌قدر کتک خوردم که به زیر میز می‌رفتم؛ مرا بیرون می‌کشیدند و دوباره ضرب‌وشتم را شروع می‌کردند. این وضعیت چندین بار تکرار شد.<br />
آن شب، شب جمعه بود طبق برنامه قرار بود اعضا شام جمعی داشته باشند و بعد فیلم سینمایی تماشا کنند؛ اما برنامه را لغو کرده بودند.</p>
<p>پروین صفایی از همین موضوع نیز به‌عنوان ابزار فشار استفاده می‌کرد. مرتب تهدید می‌کرد که مرا به سالن بزرگ و جمع عمومی خواهند برد و چون برنامه شام و فیلم به خاطر من لغو شده، همه اعضا از دستم عصبانی هستند و با من برخورد خواهند کرد.</p>
<p>این دیگر صرفاً انتقاد تشکیلاتی نبود؛ یک سناریوی حساب‌شده برای ایجاد ترس، احساس گناه و تسلیم کردن فرد در برابر جمع بود.<br />
سرانجام، زیر فشار آن فضای تهدیدآمیز، توهین و ضرب‌وشتم، برای اینکه از ادامه آن وضعیت خلاص شوم، مجبور شدم توبه کنم و بگویم دیگر روی حرف &#8220;برادر مسعود&#8221; حرفی نخواهم زد.</p>
<h3>توبه‌ای که اعتقاد نبود؛ تسلیم در برابر خشونت بود</h3>
<p>امروز وقتی به آن خاطره نگاه می‌کنم، مسئله برای من فقط یک شب کتک خوردن نیست. مسئله، سازوکاری است که در آن رهبر تشکیلات سخن می‌گوید و هیچ‌کس حق تفسیر مستقل آن را ندارد؛ مسئولان فرمان می‌دهند و اعضا باید اطاعت کنند؛ و اگر کسی کوچک‌ترین مخالفتی نشان دهد، با برچسب‌هایی مانند بریده، نفوذی و طعمه به حاشیه رانده می‌شود.<br />
در تشکیلات مسعود رجوی، آزادی بیان تا جایی اعتبار داشت که کسی برخلاف رهبر حرفی نمی‌زد. دموکراسی تا جایی پذیرفته بود که کسی از تصمیمات رهبری سؤال نمی‌کرد و انتقاد تا جایی مجاز بود که به اطاعت مطلق ختم شود. من با یک جمله زیرلبی وارد ماجرایی شدم که به چند روز مراقبت و محدودیت، انتقال اجباری، ضرب‌وشتم و توبه‌گیری ختم شد. آن شب برای من روشن شد که در مناسبات رجوی، مسئله فقط اطاعت از یک فرمان نبود؛ مسئله، سلب حق اندیشیدن مستقل از انسان بود.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074">روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>وقتی خواب دیدن هم باید مطابق میل تشکیلات مجاهدین باشد</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 08:59:09 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[نفی حقوق فردی در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70038</guid>

					<description><![CDATA[<p>وقتی وارد تشکیلات رجوی شدم. یکی از موضوعاتی که از طرف مسئولین و هم در کلاس های ایدئولوژیک روی آن تاکید و برای ما آن را تکرارمی نمودند این بود که &#8220;اصالت با بیان است&#8221;. به ما می‌گفتند شما باید هر آنچه در ذهن و ضمیرتان می‌گذرد، بدون پنهان‌کاری گزارش کنید. حتی خوابی را که [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038">وقتی خواب دیدن هم باید مطابق میل تشکیلات مجاهدین باشد</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>وقتی وارد تشکیلات رجوی شدم. یکی از موضوعاتی که از طرف مسئولین و هم در کلاس های ایدئولوژیک روی آن تاکید و برای ما آن را تکرارمی نمودند این بود که &#8220;اصالت با بیان است&#8221;. به ما می‌گفتند شما باید هر آنچه در ذهن و ضمیرتان می‌گذرد، بدون پنهان‌کاری گزارش کنید. حتی خوابی را که شب گذشته دیده‌اید! ظاهراً قرار بود فضایی از صداقت، شفافیت و رهایی از پنهان‌کاری ایجاد شود؛ اما بعدها فهمیدم این شعار، مقدمه‌ای برای ورود تشکیلات به خصوصی‌ترین لایه‌های ذهن و روان ما اعضا است .</p>
<p>ما چون تازه وارد تشکیلات شده بودیم هنگام بیان آنچه در ذهن و ضمیرمان می گذشت در جمع تشکیلاتی، خبری ازتیغ‌کشی‌ها و برخوردهای شدید با ما نبود. به نظرم می‌خواستند ابتدا اعضا را به بیان کردن عادت دهند، اعتمادشان را جلب کنند و بعد به ‌تدریج سطح فشار و برخورد شدید را بالا ببرند.</p>
<p>ما که در آن دوران شبانه‌روز زیر بمباران آموزش‌های ایدئولوژیک، نظامی و عملیاتی بودیم. طبیعی بود که ذهن نیز تحت تأثیر آن فضای دائمی قرار بگیرد بنابراین یک شب خوابی را که واقعاً دیده بودم برای فرمانده‌ام، گزارش کردم. خوابم این بود که: ما برای انجام عملیات وارد خاک ایران شدیم ، اما به اولین روستای مرزی که رسیدیم من تمام وسایل و تجهیزات نظامی همراهم را داخل چاه آب وسط روستا انداختم و بعد به پاسگاه رفته و خودم را معرفی کردم. من هم با همان صداقتی که از ما مطالبه کرده بودند خوابم را تعریف کردم ، نه ادعایی داشتم و نه تحلیلی. فقط همان چیزی را که در خواب دیده بودم، صادقانه تعریف کردم. این تمام خوابی بود که دیده بودم. اما هنوز حرفم تمام نشده بود که فرمانده‌ام به‌شدت عصبانی شد و با حالتی هیستریک شروع کرد به فحاشی و استفاده از رکیک‌ترین الفاظ و اتهامات. بعد مرا به ستاد و نزد فرمانده قرارگاه بردند. آنجا هم ماجرا شکل دیگری به خود گرفت. به‌جای آنکه به حرفم گوش دهند، زیر فشار و تیغ‌کشی تشکیلاتی قرار گرفتم.</p>
<p>اتهامات پشت سر هم ردیف می‌شد: &#8220;تو بریده‌ای! مزدوری! نفوذی هستی! من که از این نوع برخورد تعجب کرده بودم پاسخ می‌دادم: مگر خواب دیدن دست خود آدم است؟ من فقط خوابی را که دیده‌ام تعریف کرده‌ام! اما فرمانده مقر در پاسخ می گفت: تو غلط کردی خواب دیدی حتما قبلاً به این موضوع فکر کرده‌ای و در ذهنت به آن پرداخته‌ای.</p>
<p>یعنی حتی خواب من هم از نظر آنها نمی‌توانست یک اتفاق ناخودآگاه باشد. باید برای آن اعترافی ایدئولوژیک پیدا می‌کردند و مرا بابت محتوای خوابی که هیچ اختیاری در انتخابش نداشتم، بازخواست می‌کردند. خلاصه پس از آن همه تهدید و فشار، از من تعهد گرفتند که دیگر چنین موضوعی تکرار نشود! این واقعا برایم یک تناقض عجیب بود: از یک طرف به ما می‌گفتند اصالت با بیان است و هیچ چیزی را پنهان نکنید. از طرف دیگر، وقتی واقعیتی برخلاف میل و منافع تشکیلات بیان می‌کردیم، به جرم همان صداقت مورد اتهام، تحقیر و تهدید قرار می‌گرفتیم. من آن روز یک سؤال ساده در ذهنم داشتم که هیچ‌گاه کسی در تشکیلات به آن پاسخ نداد: چگونه باید خوابی را ببینم که مورد تأیید تشکیلات باشد و چگونه باید از دیدن خوابی که باب میل آنها نیست جلوگیری کنم؟</p>
<p>البته بعدها پاسخ عملی این سؤال را فهمیدم؛ نه از طریق آموزش و توضیح، بلکه از طریق تجربه تلخ زندگی تشکیلاتی.</p>
<p>فهمیدم در مناسبات فرقه رجوی، صداقت تا جایی ارزش دارد که با خط و خطوط رهبر آن تعارض پیدا نکند. بیان آزاد نیست، باید مطابق انتظارات تشکیلات باشد. قرار نیست انسان آنچه را واقعاً در ذهن دارد بیان کند، بلکه باید یاد بگیرد چه چیزی را بگوید که مسئول بالاتر از شنیدنش خوشحال شود.</p>
<p>آن روز برای نخستین بار به‌روشنی فهمیدم که در این مناسبات، حتی خواب و ناخودآگاه انسان نیز از تعرض تشکیلات در امان نیست. پروژه‌ای که با شعار &#8220;اصالت با بیان است&#8221; آغاز شده بود، در عمل به سازوکاری برای تفتیش ذهن و سرکوب صداقت تبدیل می‌شد.</p>
<p>این همان نقطه‌ای بود که فاصله میان صداقت واقعی و انطباق تشکیلاتی را با تمام وجود لمس کردم. فرقه‌ای که مدعی شناخت انسان و آزاد کردن ذهن او بود، از یک خواب ساده چنان پرونده امنیتی و ایدئولوژیکی می ساخت که فرد به‌جای دفاع از حقیقت، ناچار می شد برای حفظ خود، حقیقت را پنهان کند.</p>
<p>این تجربه برای من فقط یک خاطره شخصی نیست؛ نمونه‌ای روشن از تناقض میان شعار آزادی بیان و عملکرد یک ساختار اقتدارگراست. ساختاری که نه‌تنها با مخالفت اعضا، بلکه حتی با افکار ناخواسته و خواب‌های آنها نیز سر سازگاری نداشت.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038">وقتی خواب دیدن هم باید مطابق میل تشکیلات مجاهدین باشد</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>افشای خیانت‌های مجاهدین خلق در تجمعات مردمی</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70035</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70035?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 07:55:15 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[افشای ماهیت فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[ایران]]></category>
		<category><![CDATA[وطن فروشی مجاهدین خلق]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70035</guid>

					<description><![CDATA[<p>در این ایام، من نیز به عنوان یک ایرانی که خیانت دشمنان وطن را با چشم خود دیده بودم و می‌دانستم سازمان مجاهدین خلق چگونه برای تکه‌پاره کردن ایران چنگ و دندان تیز کرده و از سر حقد و کینه نسبت به ملت ایران، برای صدام و بعدها برای آمریکا و اسرائیل چگونه پادویی و [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70035">افشای خیانت‌های مجاهدین خلق در تجمعات مردمی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>در این ایام، من نیز به عنوان یک ایرانی که خیانت دشمنان وطن را با چشم خود دیده بودم و می‌دانستم سازمان مجاهدین خلق چگونه برای تکه‌پاره کردن ایران چنگ و دندان تیز کرده و از سر حقد و کینه نسبت به ملت ایران، برای صدام و بعدها برای آمریکا و اسرائیل چگونه پادویی و چاپلوسی می‌کنند، برخود واجب و وظیفه دانستم که به همراه خانواده‌ام در تجمعات شبانه در میان مردم حضور یابم تا در دفاع از کیان میهن و وحدت ملی سهمی داشته باشیم.</p>
<p>از طرفی، به عنوان عضو انجمن نجات، وظیفه خود می‌دانستم که در ارتباط با خانواده‌ها باشم و در مسیر وحدت و انسجام و بکارگیری تمام توان خود و خانواده ها از هیچ کوششی فروگذار نکنم.<br />
روزی یک نفر از خانواده ها که اتفاقا از افراد فعال خیابان و موکب داران و مدیران تجمعات شبانه محله خودشان است با واسطه تقاضا کرده بود که این حقیر یک شب در تجمعات موکب و محله شان شرکت کنم و ساعتی برای شرکت کنندگان در مورد تجارب خود ، خیانت ها و جنایات مجاهدین ، نحوه نفوذ و فریب جوانان و&#8230;. برایشان صحبت کنم .</p>
<p>برادر ایشان از اعضای قدیمی و با سابقه مجاهدین است و ایشان در ارتباط با انجمن نجات و اعزام های عراق و تجمعات و فعالیت ها و مناسبت های انجمن همواره مشارکت فعال داشته است .</p>
<p>سعادتی شد و من شبی را که از قبل هماهنگ کرده بودیم به محله مورد نظر رفتم . در ابتدا از مدیریت و هدایت ، تدارکات و پشتیبانی موکب لذت بردم .</p>
<p>در این تجمع بسیاری زنان و مردان میان سال به بالا وجود داشت که حال و هوای خاصی داشتند . جوانانی نیز که بیشتر با هدف حفاظت و حمایت از شرکت کنندگان و افراد مسن تر در محیط پیرامون بودند و با تمام تلاش به کار پذیرایی نیز مشغول بودند توجهم را جلب نمود .آنان سعی میکردند پرچم های بسیار بزرگ و بلند را از پدران و مادران بگیرند و با ارتفاع بالاتری بچرخانند .</p>
<p>بعد از مقدمات و پخش مداحی و رجز خوانی ها و چند نماهنگ که با همراهی جمعیت حاضر پخش شد مجری بهمراه میزبان که از این حقیر دعوت کرده بود، بالای جایگاه رفتند و دعوت کردند تا من هم مدت زمانی صحب کنم .</p>
<p>در مقدمه با سلام و احوالپرسی شروع کردم و با استقبال بسیار گرم حضار مواجه شدم که نشان از لطف و عنایت شان بود . مقدمه ای توضیح دادم و از چهره هایشان تمایلات و جاذبه بیشتری دریافت کردم. مادران شرکت کننده بیشتر بخاطر چگونگی کنترل و نگهداری از فرزندان جوان خود اشتیاق داشتند. اما بسیاری افراد میان سال به بالا و هم سن و سال خودم جنب و جوش بیشتری داشتند و به مصداق مستمع صاحب سخن را برسر ذوق آورد ، من را برای بحث های عمیقتر، انتقال تجارب دقیق تر و خاطرات دوران جنگ و حضور مجاهدین در مرز و مشارکت در جنگ با صدام و&#8230; تشویق میکردند و با جاهایی از بحث همراهی میکردند و صحبت های مرا تکمیل میکردند .</p>
<p>مشخص شد که بیشترین مردان شرکت کننده در این موکب رزمندگان و کهنه سربازان زمان جنگ و دفاع مقدس 8 ساله هستند .</p>
<p>من هم بحث را حول شناخت کلی مجاهدین و سرفصل های خیانت بار مجاهدین از سال 60 گرفته تا درگیری های کردستان، رفتن به عراق و مشارکت در جنگ هشت ساله و عملیات های مرزی بخصوص مرصاد تا همراهی و پادویی برای امریکا و اسرائیل و فعالیت های داخل کشور و عملیات خرابکارانه ، تخریب اموال عمومی و فریب جوانان، به اختصار تشریح نمودم و بخشی از ترفند ها و روش های جذب نیرو ، خرابکاری ها و پخش و توزیع ماهواره استارلینک و ساخت و توزیع مواد منفجره و&#8230;. را با نمونه های مصداقی توضیح دادم.</p>
<p>در پایان با گپ و گفت های صمیمی رزمندگان دوران دفاع مقدس که عمدتا از افسران ارشد نیروهای مسلح بودند لذت زائد الوصفی به جلسه داد.</p>
<p>صحبت ها مقداری فنی و حفاظتی شد و برخی از رزمندگان تجارب خود از مشارکت در جنگ و حتی مقابله و درگیری با نیروهای مجاهدین در مرز را بازگو مینمودند .و در میان آنها افرادی بسیار متخصص در امورات دفاعی و تاکتیکی و صاحب نظرانی که دارای کتاب های ارزشمند بودند ، حضور داشتند.</p>
<p>علیرغم اینکه زمان به پایان رسیده بود اما گرمی و صمیمیت این جمع جاذبه خاصی داشت و در پایان از جمعیت خداحافظی کردم و با قول اینکه مجددا خدمتشان برسم محله زیبا و جمع خودمانی شان را ترک کردم . شب بیاد ماندنی بود .</p>
<p>علی مرادی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70035">افشای خیانت‌های مجاهدین خلق در تجمعات مردمی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70035/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>بازگشت به خویشتن خویش&#8230;</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 02 Nov 2026 09:01:38 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[محمد عبادی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70008</guid>

					<description><![CDATA[<p>سال ۱۳۷۹، در دوران جوانی، در شهر هندیجان مشغول کار و زندگی بودم. راستش را بخواهید، رؤیای رفتن به خارج از کشور را در سر داشتم. روزگار به همین منوال می‌گذشت تا اینکه روزی یکی از دوستانم که آن زمان نمی‌دانستم با سازمان مجاهدین ارتباط دارد و متأسفانه در سال ۱۳۹۸ نیز در لیبرتی کشته [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008">بازگشت به خویشتن خویش&#8230;</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>سال ۱۳۷۹، در دوران جوانی، در شهر هندیجان مشغول کار و زندگی بودم. راستش را بخواهید، رؤیای رفتن به خارج از کشور را در سر داشتم. روزگار به همین منوال می‌گذشت تا اینکه روزی یکی از دوستانم که آن زمان نمی‌دانستم با سازمان مجاهدین ارتباط دارد و متأسفانه در سال ۱۳۹۸ نیز در لیبرتی کشته شد، نزد من آمد. (به دلیل ملاحظاتی از ذکر نام او خودداری می‌کنم.)</p>
<p>در جریان صحبت‌هایمان، از رؤیای مهاجرت و رفتن به خارج از کشور برایش گفتم. مدتی گذشت تا اینکه دوباره به سراغم آمد و گفت: می‌توانم کاری کنم که به خارج از کشور بروی! وقتی از او پرسیدم چگونه، پاسخ داد: گروهی به نام مجاهدین خلق در عراق هستند که اگر نزد آن‌ها بروی، پس از مدتی تو را به خارج از کشور می‌فرستند. من در آن زمان حقیقتاً هیچ شناختی از سازمان مجاهدین خلق نداشتم. اما چون رؤیای رفتن به خارج از کشور را در سر می‌پروراندم، چندان درباره این گروه سؤال نکردم و خیلی زود به پیشنهاد دوستم پاسخ مثبت دادم و آمادگی خود را برای رفتن اعلام کردم.</p>
<p>چیزی نگذشت که دوستم به سراغم آمد و گفت باید همین امشب حرکت کنیم. به این ترتیب، در سال ۱۳۷۹، به اتفاق یک نفر دیگر از طریق اروندرود راهی عراق شدیم. پس از ورود به خاک عراق، نیروهای عراقی ما را دستگیر کردند. به آن‌ها گفتیم که برای پیوستن به مجاهدین خلق آمده‌ایم. پس از دو روز بازداشت، ما را به مسئولان سازمان تحویل دادند و آن‌ها نیز ما را به قرارگاه اشرف، به قسمت پذیرش منتقل کردند.<br />
حدود دو ماه از حضورم در قسمت پذیرش گذشته بود که کم‌کم متوجه شدم ظاهراً خبری از فرستادن ما به اروپا نیست! به همین دلیل، نزد مسئولم بنام سعید نقاش رفتم و موضوع را پیگیری کردم. او ابتدا با نگاهی معنادار، پاسخی سربالا داد و با لحنی کنایه‌آمیز گفت: &#8220;انگار حالت خوب نیست! فعلاً برو، بعداً با تو صحبت می‌کنم.&#8221;</p>
<p>خلاصه، مدتی گذشت و به‌جای آنکه خبری از رفتن به اروپا باشد، کلاس‌های آموزش ایدئولوژیک و نظامی برایمان برگزار کردند. من هم هیچ رغبتی به شرکت در این کلاس‌ها نداشتم، زیرا اساساً برای چنین کاری به عراق نیامده بودم.</p>
<p>پس از مدتی دوباره موضوع را از مسئولم پیگیری کردم؛ اما این بار پاسخی شنیدم که واقعاً شوکه‌ام کرد. او گفت: &#8220;اول تو را به نشست جمعی می‌بریم تا نفرات حسابی حالت را بگیرند و بعد تو را تحویل مسئولان عراقی می‌دهیم که آن‌ها هم به جرم ورود غیرقانونی به عراق، تو را به زندان ابوغریب می‌فرستند!&#8221;</p>
<p>با شنیدن این حرف‌ها واقعاً نمی‌دانستم چه باید بکنم. احساس می‌کردم در بن‌بستی گرفتار شده‌ام که راه خروجی ندارم. ناچار به سکوت شدم؛ به‌خصوص اینکه همان روز، صحنه برخورد مسئولین درنشست جمعی با فردی به نام فرخ (نام مستعار) که برای جدایی پافشاری کرده بود را دیده بودم و همین موضوع ترس مرا چندین برابر کرد. دیدن صحنه برخورد با فرخ در نشست جمعی، شرایط روحی بسیار سختی از اینکه متوجه شده بودم فریب خورده‌ام بوجود آورده بود. شب‌ها از شدت عصبانیت خوابم نمی‌برد. با این حال، راهی برای رهایی نمی‌دیدم و چاره‌ای جز تحمل و انتظار برای پیدا شدن فرصتی مناسب برای جدایی نداشتم.<br />
زمان به‌سختی می گذشت تا اینکه سرانجام صدام سقوط کرد و وضعیت عراق دستخوش تغییرات اساسی شد. به دنبال این تحولات، شرایط داخل تشکیلات مجاهدین نیز تغییر کرد. با حضور ارتش آمریکا در عراق، مسئولان مجاهدین دیگر نمی‌توانستند مانند دوران صدام، همان سخت‌گیری‌ها و محدودیت‌های گذشته را اعمال کنند.</p>
<p>نیروهای آمریکایی در مجاورت قرارگاه اشرف، کمپی به نام &#8220;تیف&#8221; ایجاد کرده بودند. با به وجود آمدن این شرایط جدید، بسیاری از افرادی که منتظر چنین فرصتی بودند، یا از کمپ اشرف فرارکردند و خیلی ها هم بدون ترس رسما اعلام جدایی کرده و خود را به تیف رساندند و من هم یکی از همان افراد بودم که با اعلام جدایی از مجاهدین ، به کمپ تیف منتقل شدم.</p>
<p>در آنجا حدود دو سال منتظر ماندم تا سرانجام امکان بازگشت به ایران برایم فراهم شد. در نهایت، پس از نزدیک به دو سال انتظار، با وجود اینکه می‌توانستم بیشتر بمانم تا شاید به همان اروپایی بروم که روزی رؤیای رسیدن به آن مرا وارد تشکیلات مجاهدین کرده بود، اما این بار هوشیارتر شده بودم چون با خودم فکر کردم که دیگر بس است، بهتر است به جای دنبال کردن رؤیایی که یک بار مرا به چنین سرنوشتی گرفتار کرده بود، به خویشتن خویش بازگردم. این بازگشت تنها بازگشت به ایران نبود بلکه بازگشت به آزادی، خانواده و هویتی بود که سالها از من گرفته بودند .</p>
<p>پس از بازگشت به ایران، راهی زادگاهم، هندیجان شدم و به آغوش خانواده‌ام بازگشتم. آن روزها لذت حضور در وطن و در کنار خانواده برایم شیرین‌تر از هر زمان دیگری بود. خوشبختانه پس ازبازگشت به ایران تشکیل خانواده دادم و مشغول کار و زندگی شدم. اما با این حال هنوز هم پس از گذشت سال‌ها از رهایی‌ام از تشکیلات مجاهدین، دو احساس متفاوت در وجودم زنده است.</p>
<p>احساس نخست، شادی و رضایت از رهایی است. و احساس دوم، حسرت و تأسف ازسال‌هایی است که از بودن در کنار خانواده ، حق انتخاب آزادانه زندگی و ارتباط با دنیای بیرون محروم بودم و این دو احساس، همواره با من بوده و هست.</p>
<p>به هرحال امیدوارم کسانی که به هر دلیل هنوز در تشکیلات مجاهدین گرفتار هستند، بتوانند روزی از آن شرایط رها شوند، آزادی و حق انتخاب خود را دوباره به دست آورند و در هر کشور و مکانی که خودشان دوست دارند، زندگی تازه‌ای را برای خود آغاز کنند.</p>
<p>محمد عبادی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008">بازگشت به خویشتن خویش&#8230;</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>سقوط در چاه سیاه رجوی</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69983</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69983?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 28 Oct 2026 09:19:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[هادی شبانی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=69983</guid>

					<description><![CDATA[<p>چرا می‌گویم افتادن در دام رجوی، همچون سقوط به چاهی سیاه و بی‌انتهاست؟ دلیلش این است که وقتی انسانی در این تشکیلات گرفتار می‌شود، رها شدن و کندن از آن بسیار سخت و دشوار خواهد بود. من در آبان ماه سال 1364 با هزاران امید و آرزو به تشکیلات رجوی پیوستم و فکر می‌کردم در [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69983">سقوط در چاه سیاه رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>چرا می‌گویم افتادن در دام رجوی، همچون سقوط به چاهی سیاه و بی‌انتهاست؟ دلیلش این است که وقتی انسانی در این تشکیلات گرفتار می‌شود، رها شدن و کندن از آن بسیار سخت و دشوار خواهد بود.<br />
من در آبان ماه سال 1364 با هزاران امید و آرزو به تشکیلات رجوی پیوستم و فکر می‌کردم در راستای آزادی مردم ایران و برابری، گام در راهی گذاشته‌ام که می‌توانم در آن مؤثر باشم.</p>
<p>وقتی وارد پایگاه سازمان در پاکستان شدم، همه چیز برایم رنگ و روی دیگری داشت. فکر می‌کردم مانند هزاران چریک گروه‌های انقلابی در آمریکای لاتین و کشورهای آسیای شرقی، تنها چند ماه زنده خواهم بود؛ خاطرات آن‌ها برایم زنده می‌شد و رجوی این تفکر را جا انداخته بود که عمر مفید یک چریک تنها شش ماه است.</p>
<p>وقتی به طور حرفه‌ای وارد مناسبات سازمان شدم و به عراق انتقال یافتم، در ابتدای کار، برای من زندگی در کنار نیروها رنگ و بوی انقلابی‌گری و مبارزه داشت. اما هرچقدر زمان می‌گذشت، آن آرزوها یکی پس از دیگری بر باد می‌رفتند؛ چاره‌ای هم نبود، چرا که در تشکیلاتی گرفتار شده بودم که هیچ راه فرار یا برون‌رفتی از آن متصور نبود.</p>
<p>بعد از سال‌ها حضور در تشکیلات مجاهدین، متوجه شدم تمام آرمان‌هایی که برایشان به مبارزه پیوسته بودم، بر باد رفته است. اما در میان این ناامیدی مطلق، اتفاقی خوب ورق را به نفع اعضای سازمان برگرداند و آن، سقوط صدام حسین بود. فروپاشی رژیم صدام همچون زلزله‌ای سهمگین، ساختار بسته تشکیلات را لرزاند. نقطه اوج این تحولات، ورود خانواده‌ها به اردوگاه اشرف بود؛ دیدارهایی که تمامی حصارهای آهنینِ ساخته‌ رجوی را فرو ریخت—حصارهایی که سال‌ها مانع از هرگونه رشد و آگاهی نیروها شده بودند. این ملاقات‌ها چشم بسیاری از افراد را باز کرد تا دریابند سالیان جوانی و عمر خود را بیهوده پای کسی هدر داده‌اند که جز به منافع شخصی خود نمی‌اندیشید.</p>
<p>در چنین فضایی، تصمیم گرفتم پس از دو دهه اسارت از تشکیلات رجوی جدا شوم. شاید این کار در ظاهر ساده به نظر برسد، اما رجوی چنان با قفل و زنجیرِ ذهنی و عاطفی، اعضای خود را در بند کشیده بود که جدایی ناممکن می‌نمود. اما وقتی فردی تصمیم به رهایی می‌گیرد، دیگر زندگی در حصار تشکیلات برایش هیچ معنایی ندارد و تمامی خطرات و مشکلات احتمالی آینده را به جان می‌خرد؛ همان‌گونه که در سال ۱۳۶۴، هنگامی که خواستم به سازمان بپیوندم، حاضر شدم تمامی خطرات و احتمال دستگیری را به جان بخرم. با وجود این، تصمیم برای جدایی از تشکیلات، در میان انبوه سم‌پاشی‌های مستمر رجوی، کاری به‌مراتب سخت‌تر و دشوارتر بود.</p>
<p>در نهایت تصمیم گرفتم با همه مسائلی که سد راهم بود از تشکیلات جهنمی رجوی جدا شوم و اکنون وقتی به عقب نگاه می کنم خیلی خوشحال هستم که چنین تصمیمی گرفتم و درک می کنم بیهوده به دنبال آرزوهایی رفتم که جز خیانت به کشور چیز دیگری برایم نداشت.</p>
<p>اکنون به دوستانم که هنوز در رویای سرنگونی در کمپ اشرف سه زندگی خود را تلف می کنند توصیه می کنم رجوی جرثومه فساد و خیانت به میهن است پس بهتر است تا دیر نشده صف تان را از رجوی و تشکیلات مخوفش جدا کنید . زندگی زیباست. به این یقین داشته باشید رجوی جز مرگ ارمغان دیگری برای شما ندارد .</p>
<p>هادی شبانی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69983">سقوط در چاه سیاه رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69983/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>روایت یک زندانبان سابق از شکنجه‌های رایج در تشکیلات رجوی</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69977</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69977?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Oct 2026 10:53:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=69977</guid>

					<description><![CDATA[<p>سازمان مجاهدین خلق با ترفند‌های گوناگون کنترلی نیروهای خود را اذیت و آزار می‌کند. یکی از شکنجه‌هایی که بسیار متداول است و روی اعضای خودی بکار گرفته می شود، ابزاری به نام &#8221; عملیات جاری و غسل هفتگی &#8221; است. عملیات جاری را همه اعضای سازمان بایستی بدون چون و چرا و اجباراً اجرا کنند. [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69977">روایت یک زندانبان سابق از شکنجه‌های رایج در تشکیلات رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>سازمان مجاهدین خلق با ترفند‌های گوناگون کنترلی نیروهای خود را اذیت و آزار می‌کند. یکی از شکنجه‌هایی که بسیار متداول است و روی اعضای خودی بکار گرفته می شود، ابزاری به نام &#8221; عملیات جاری و غسل هفتگی &#8221; است.</p>
<p>عملیات جاری را همه اعضای سازمان بایستی بدون چون و چرا و اجباراً اجرا کنند. عملیات جاری شکنجه روانی است که بعضی مواقع به درگیری فیزیکی هم راه می‌ شود. اگر بخواهم دقیقتر بیان کنم به این صورت بود که در نشست عملیات جاری حدود 100 الی 200 نفر دور فرد مورد نظر حلقه زده و با صدای بلند توهین و تحقیر و ناسزا بارش می کردند تا روحیه او را بشکنند. شدت این شکنجه‌ها بسیار وسیع و غیر انسانی بود. افرادی که در داخل تشکیلات بوده‌اند عملیات جاری را تجربه کردند و برای آنها گویا است. اما آنهائی که در تشکیلات سازمان نبودند درک این مطلب برای‌شان بسیار سخت است، مگر آنکه در آینده فیلمی از صحنه‌های عملیات جاری درست شود و به نمایش در‌آید. در این صورت گوشه‌ای از آن شکنجه‌ها نمایان می‌شود.</p>
<p>این شکنجه‌ها ، ابزاری بود در دست رجوی تا اعضای سازمان را مجبور کند همواره سر سپرده محض باشند. از منظر دیگر برای جلوگیری از ریزش نیرو از این ابزار استفاده می کرد. خیلی از دوستان جدا شده قبلاً درباره شکنجه‌هایی که در داخل سازمان مرسوم بود با جزئیات افشاگری کرده‌اند. من می‌خواهم آن چیزهایی که خودم به عنوان فردی که 24 سال در داخل تشکیلات بودم و به خصوص مدتی را به عنوان زندان‌‎بان در آنجا کار کردم و از نزدیک شاهد شکنجه زندانیان بودم، بیان کنم.</p>
<p>شکنجه‌ عادی این بود که زندانی را با چشم بند جابجا می‌کردند. این جابجائی با ضرب و شتم و فحاشی و همراه با برخورد‌های خشن و غیر انسانی صورت می‌گرفت.</p>
<p>معمولا گروهی از اعضای بخش اطلاعات سازمان مانند حسن محصل ، سید علی سید احمدی و یکی دیگر که به دو صفر هفت معروف بود اسمش را فراموش کردم، بازجو بودند. در اتاق بازجوئی این افراد زندانی را شکنجه می‌کردند؛ از توهین و تحقیر گرفته تا شکنجه‌های جسمی، با مشت و لگد به جان زندانی می‌افتادند. ما که در محوطه زندان بودیم، داد و فریاد و صدای ضرب و شتم را می شنیدیم.</p>
<p>بعد از شکنجه، به ما دستور می‌دادند زندانی را به داخل اتاقش برگردانیم. البته با چشمان بسته. زندانی حق نداشت با کسی ارتباط برقرار کند حتی ما که برای آنها غذا می‌بردیم به ما گفته بودند حق نداریم با آنها صحبت کنیم، زندانی هم حق نداشت با دیگر زندانی‌ها که در اتاق‌های دیگر زندانی بودند ارتباط بر قرار کند. آنقدر فشارها بالا بود که یک زندانی به نام مجید رگ دستش را با تیغی زد. داخل اتاق پر خون شده بود. یکی از نگهبان‌ها متوجه شد. بلافاصله زندانی را به امداد بردند و او نجات پیدا کرد.</p>
<p>یادآوری کنم که شکنجه‌گرها خودشان تجربه زندان دوره محمدرضا شاه را داشتند. رجوی با مغزشوئی آنها را تبدیل به هیولایی کرد در نتیجه تا سر حد مرگ اعضای سازمان خود را شکنجه می‌کردند.<br />
قابل توجه است در داخل قرارگاه اشرف چند تا زندان وجود داشت. زندان اصلی در خیابان صد قرار داشت. ما هیچ ارتباطی با آن محل نداشتیم. معمولاٌ زندانی‌هایی که خیلی سرسخت بودند را در آن محل زندانی می‌کردند. افرادی که در کمپ اشرف با زندانی‌ها ارتباط داشتند شکنجه‌گرهای قهاری بودند. در آنجا با دست باز زندانی را شکنجه می‌کردند. حتی شنیدم که برخی از زندانی‌ها در زندان‌های کمپ اشرف زیر شکنجه جان باختند.</p>
<p>محمدرضا گلی اسکاردی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69977">روایت یک زندانبان سابق از شکنجه‌های رایج در تشکیلات رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69977/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>اظهارات مصطفی بهشتی درباره بخش تبلیغات مجاهدین خلق</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69969</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69969?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Oct 2026 06:34:40 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[محاکمه 104 عضو سازمان مجاهدین خلق در تهران]]></category>
		<category><![CDATA[مصطفی بهشتی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=69969</guid>

					<description><![CDATA[<p>مصطفی بهشتی از اعضای پیشین مجاهدین خلق که مدت ۲۰ سال عضو این تشکیلات بود، در جلسه پنجاه و هفتم دادگاه محاکمه تشکیلات مجاهدین خلق و 104 تن از سران آن حاضر شد. وی نکات مهمی را درباره شیوه عملکرد بخش تبلیغات تشکیلات مجاهدین خلق و کارکرد آن در دادگاه تشریح کرد.</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69969">اظهارات مصطفی بهشتی درباره بخش تبلیغات مجاهدین خلق</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>مصطفی بهشتی از اعضای پیشین مجاهدین خلق که مدت ۲۰ سال عضو این تشکیلات بود، در جلسه پنجاه و هفتم دادگاه محاکمه تشکیلات مجاهدین خلق و 104 تن از سران آن حاضر شد. وی نکات مهمی را درباره شیوه عملکرد بخش تبلیغات تشکیلات مجاهدین خلق و کارکرد آن در دادگاه تشریح کرد.</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69969">اظهارات مصطفی بهشتی درباره بخش تبلیغات مجاهدین خلق</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69969/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>پیوند های اجتماعی ضرورتی برای آگاهی سازی است</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69933</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69933?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 24 Oct 2026 07:50:49 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[افشای ماهیت فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[صمد اسکندری]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=69933</guid>

					<description><![CDATA[<p>درشرایط حساس کنونی و منازعات منطقه ‌ای، و نقش مخرب و وطن فروشانه گروه خائن مجاهدین خلق وهمکاری نزدیک آنها با جریان سلطه آنچه بیش ازهر چیز اهمیت می‌یابد، انسجام اجتماعی و آگاهی جمعی نسبت به ترفندها، شگرد ها و برنامه های دشمن است. یکی از اهداف اصلی انجمن نجات با توجه به تجارب و [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69933">پیوند های اجتماعی ضرورتی برای آگاهی سازی است</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>درشرایط حساس کنونی و منازعات منطقه ‌ای، و نقش مخرب و وطن فروشانه گروه خائن مجاهدین خلق وهمکاری نزدیک آنها با جریان سلطه آنچه بیش ازهر چیز اهمیت می‌یابد، انسجام اجتماعی و آگاهی جمعی نسبت به ترفندها، شگرد ها و برنامه های دشمن است. یکی از اهداف اصلی انجمن نجات با توجه به تجارب و شناخت اعضای نجات یافته از تفکرات خائنانه گروه رجوی، آگاه سازی نسل جوان نسبت به شگردهای مجاهدین به طور خاص در فضای مجازی و افشای ماهیت این گروه در ابعاد مختلف است.</p>
<div id="attachment_69935" style="width: 710px" class="wp-caption aligncenter"><img fetchpriority="high" decoding="async" aria-describedby="caption-attachment-69935" class="size-full wp-image-69935" src="https://www.nejatngo.org/fa/wp-content/uploads/Eskandari-s-20261024.jpg" alt="صمد اسکندری" width="700" height="394" srcset="https://www.nejatngo.org/fa/wp-content/uploads/Eskandari-s-20261024.jpg 700w, https://www.nejatngo.org/fa/wp-content/uploads/Eskandari-s-20261024-300x169.jpg 300w" sizes="(max-width: 700px) 100vw, 700px" /><p id="caption-attachment-69935" class="wp-caption-text">صمد اسکندری در کنار دانشجویان</p></div>
<p>اخیرا از کنار دانشگاه تهران در حال عبور بودم که تعدادی از دانشجویان عزیز با لباس های فرم مخصوص را مشاهده کردم. بی اختیار و از روی ذوق به طرف آنها رفتم و آغاز سال تحصیلی را تبریک گفتم . کمی از اهداف انجمن نجات را توضیح دادم. آنها مشتاقانه به توضیحات من گوش دادند و نسبت به گروه مجاهدین ابراز تنفر کردند و مشتاق بودند تا در مسیر آگاه سازی اجتماعی سهیم باشند. همه ما باید بخاطر داشته باشیم مهم‌ ترین وظیفه در سطح جامعه به طور خاص برای دانشگاهیان و نسل جوان، شناخت دقیق شرایط، مقابله با شایعات مجازی، مسئولیت اجتماعی و حفظ انسجام ملی است. این تفکر لزوما به معنای یکسان بودن دیدگاه‌ها نیست و فارغ از هر دیدگاه و و سلیقه ای به معنای هم‌افزایی و پرهیز از رفتارهایی است که می‌تواند به جامعه آسیب بزند.</p>
<p>بله دقیقا در چنین وضعیتی تک تک ما نقش مهمی در آگاه سازی داریم که در کنارهم طرح های پلید سران مجاهدین و دشمنان ایران را خنثی و بی اثر کنیم . خاطره حضور در کنار دانشجویان جوان عزیز این یاد آوری را در ذهن من به وجود آورد که پیوند های اجتماعی ضرورتی برای آگاه سازی است.</p>
<p>صمد اسکندری</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69933">پیوند های اجتماعی ضرورتی برای آگاهی سازی است</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69933/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>خاطرات بخشعلی علیزاده از دوران زجرآور 30 مهر</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69929</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69929?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 21 Oct 2026 08:58:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[30 مهر 1372]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=69929</guid>

					<description><![CDATA[<p>هر گاه که بیاد دوران 30 مهر در تشکیلات مجاهدین می‌افتم تمام بدنم درد می گیرد.  نیاز شدید به یک فنجان قهوه پیدا می‌کنم تا بدنبالش با کشیدن یک نخ سیگار از دردی که تمام وجودم را می‌گیرد، بکاهم. دوستان خواننده ممکن است که زیاد در جریان نباشند که موضوع از چه قرار است. خدمت [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69929">خاطرات بخشعلی علیزاده از دوران زجرآور 30 مهر</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>هر گاه که بیاد دوران 30 مهر در تشکیلات مجاهدین می‌افتم تمام بدنم درد می گیرد.  نیاز شدید به یک فنجان قهوه پیدا می‌کنم تا بدنبالش با کشیدن یک نخ سیگار از دردی که تمام وجودم را می‌گیرد، بکاهم.</p>
<p>دوستان خواننده ممکن است که زیاد در جریان نباشند که موضوع از چه قرار است. خدمت مبارکشان عرض کنم که از دو ماه مانده به ایام موسوم به &#8220;هفته سیمرغ&#8221;  یک سری برنامه‌ها استارت می‌خورد. به عبارتی گفته می‌شد: آماده سازیهای 30 مهر. اصلا این داستان‌ها برای چه انجام می‌شد؟ برای اینکه این ایام مصادف بود با انتصاب مریم رجوی به &#8220;ریاست جمهوری مادام العمر&#8221;. بله منصبی که بعد از سه دهه هنوز در ید خانم مریم رجوی گرفتار است و اجازه نمی‌دهد که حتی نزدیکترین افراد و نزدیکانش در سازمان به این منصب چپ نگاه کنند. زیرا آن را ارث پدری خود می‌داند.</p>
<p>به همین سبب هر ساله خیمه شب بازیهایی تحت عنوان &#8220;مراسم‌های هفته سی مهر&#8221; یا &#8220;ایام سیمرغ&#8221; به راه می افتد. بسیار هم برای آن خرج می‌شود، ولی مهمتر از خرج، کارهای سنگینی است که توسط افراد انجام می‌شود. از بیرون کارگر نمی آورند، لاجرم باید کارها را اعضای تشکیلات انجام بدهند. درست کردن یک بنای یادبود، یا درست کردن یک سن برای سخنرانی ها و همچنین برنامه های نمایشی و هنری، که همه اینها حدود دو ماه بصورت روزانه انجام می‌شود تا این صحنه‌ها انجام گرفته و تمام شود. در نهایت هم باید افراد کلی حساب پس بدهند که چرا آنجای کار خراب بود و یا خراب شد و انبوه شکایت ها که فرد از کرده خودش پشیمان شود. هدف این است که یک تشکر خشک و خالی انجام نشود، هدف این است که فرد و یا افراد وظیفۀ خود بدانند ، هر کاری هر کس هر جایی انجام داده وظیفه اش بود و منتی برای هیچ کس ندارد.</p>
<p>بله دوستان، دستاورد و مجموع همه اینهایی که عرض کردم یادآور دوران تلخی بود که اغلب کسانی که دورانی را در آن مجموعۀ بسته گذرانده‌اند، متوجه هستند که چه عرض می‌کنم. خستگی، اعصاب خرد کنی، جنگ اعصاب‌های بی حد و مرز، استرس‌هایی که مدام مسئولین و متولیان برنام‌ها ایجاد می‌کردند، بعضا آسیب‌ها و جراحت‌هایی که در حین کار وارد می‌شد، باعث این شده است که خاطرات تلخی از آن دورانها در اذهانمان بماند.</p>
<p>حالا یک سوال ، چرا هر ساله اینکار را انجام می‌دهند؟ آنان که می‌دانند هیچ تاثیری بر معادله قدرت در فضای بیرون از تشکیلات ندارد. رهبران سازمان مید‌انند که این قبیل کارها تاثیری روی دولت‌های اروپایی ندارد. اعضای تشکیلات هم که خودشان از این مدل مسخره بازی‌ها خسته و کوفته و فراری هستند، پس چرا کوتاه نمی آیند؟</p>
<p>پاسخ های ممکنی که وجود دارد این است:<br />
&#8211; برای حامیان خود در دنیای بیرون از تشکیلات بقبولانند که طرف حساب آنان درطرف سازمان مجاهدین کماکان مریم رجوی است و نه کسی دیگر.<br />
&#8211; به اعضای سازمان بقبولانند که همچنان &#8221; مریم &#8221; در راس امور قرار دارد و او است که مشخص می‌کند که چه کسی چکار کند، کجا حرف بزند و کجا لال شود. مریم است که می‌گوید کارهای داخل تشکیلات چگونه و بر چه اساسی باید پیش بروند.<br />
&#8211; از طرفی به اعضای به اصطلاح &#8220;شورای ملی مقاومت&#8221; خود ساخته رجوی برساند که همچنان رئیس جمهور منتخب شورا &#8220;مریم&#8221; است و کسی حق ندارد به انتخابی دیگر فکرکرده و حرفی خلاف واقع بزند.<br />
&#8211; به مردم ایران، هم در داخل و خارج از ایران این پیام را بدهد که &#8220;مریم&#8221; منتظر است و همچنان در این کرسی خواهد ماند که تا دورانی گذر شود و بلکه دست تقدیر ایشان را به خواسته دیرینه اش برساند.<br />
&#8211; با ترتیب دادن وهزینه های بسیار هنگفت به عناصر خارجی که از این سازمان دفاع میکند اینرا بفهمانند که شما به جز ما کسی را ندارید تا در معادلات سیاسی خود استفاده کنید.</p>
<p>اما در میان همۀ اینها مهمترین موضوع این است که مسعود رجوی کسی دیگری را سراغ ندارد که مانند &#8221; مریم &#8221; حرف گوش کند، کسی نیست که مانند مریم بتواند بدون چون و چرا روی حرف های مسعود رجوی فقط بگوید که &#8221; اطاعت &#8221; ! چون تمام خط و خطوطی که در تشکیلات دنبال می شود تماما نکاتی هستند که مسعود رجوی تدوین مینماید.  این دیگر در طی این چند سالی که از انتصاب &#8220;مریم&#8221; میگذرد، بر همگان مشخص شده است که او مترسکی بیش نیست. اصل حرف را مسعود رجوی می‌ز‌ند ولی چون طی یک معامله قرار شده که او علنی نباشد، خودش را نشان نمی‌دهد و لاجرم &#8221; مریم &#8221; سخنگوی بلامنازع مسعود رجوی می شود.<br />
در یک جمع بندی باید عرض کنم که کلا این ایام سی مهر و یا همان ایام هفته سیمرغ دردسری بیش نبود.<br />
با یادآوری این خاطرات باید بروم یک فنجان قهوه بخورم.</p>
<p>بخشعلی علیزاده</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69929">خاطرات بخشعلی علیزاده از دوران زجرآور 30 مهر</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69929/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>خاطره ای از جلال فرخندی از قربانیان رجوی</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69924</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69924?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 21 Oct 2026 07:07:15 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[جلال فرخندی]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=69924</guid>

					<description><![CDATA[<p>در ادامه مرگ و میرهای اعضای قدیمی فرقه تروریستی رجوی، نوبت به جلال فرخندی رسید که در سایت‌های مجاهدین گفته شد بعد از ۵۰ سال مبارزه در اثر بیماری در گذشت! عکسش را دیدم خاطرات زیادی از او برایم زنده شد که همیشه در کار اجرایی فعال بود ولیکن کوله باری از تناقض را حمل [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69924">خاطره ای از جلال فرخندی از قربانیان رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>در ادامه مرگ و میرهای اعضای قدیمی فرقه تروریستی رجوی، نوبت به جلال فرخندی رسید که در سایت‌های مجاهدین گفته شد بعد از ۵۰ سال مبارزه در اثر بیماری در گذشت!</p>
<p>عکسش را دیدم خاطرات زیادی از او برایم زنده شد که همیشه در کار اجرایی فعال بود ولیکن کوله باری از تناقض را حمل می‌کرد که زیر ضرب طاقت فرسای آن همیشه مریض بود و خاصه نارسایی قلبی داشت.<br />
اجازه می‌خواهم به عنوان یک شاهد عینی با شرح یک خاطره بیشتر با او و تشکیلات مخوف رجوی آشنا شویم که چگونه عمر و جوانی‌اش را متاسفانه پوچ و بی‌ثمر به بطالت گذراند و قربانی مطامع جاه طلبانه رجوی شد.<br />
سال ۱۳۷۸ با هم در قرارگاه مرزی همایون نزدیکی شهر العماره در جنوب عراق بودیم که فرمانده اش ژیلا دیهیم و معاونش جمیله فیضی بود. بنده با یک جابجایی و تنبیه تشکیلاتی تحت مسئولیت جلال فرخندی قرار گرفتم که مسئول مقر و پشتیبانی بود و به اصطلاح معاونش هم بهمن کامیاب شریفی بود که الان از جداشده‌هاست و در اروپا زندگی می‌کند.<br />
در آن ایام پنجشنبه شبی با مسئولیت جمیله فیضی برایم نشست انتقادی توام با فحاشی تحقیر آمیز گذاشتند که جلال فرخندی خشن تر از همه به من حمله ور شد که چرا با وجود سابقه زیاد مفت خوری می‌کنم و مسئولیت جدی نمی‌پذیرم.</p>
<p>هفته بعد در یک پنجشنبه شب دیگر، جمیله فیضی صدایم زد و در خلوت خود در اتاق کارش بهم گفت امشب می‌خواهم برای جلال نشست دیگ بگذارم و توبیخش کنم و مسئولیتش را بگیرم و زیر دستت بگذارم تا تو هم در جایگاه واقعی خودت بنشینی. فقط در جلسه انتقادی حسابی بهش تیغ بکش و حالش رو بگیر.</p>
<p>حقیقت امر این است که طرز برخورد این مسئول سازمانی خیلی برایم مشمئز کننده بود و بیش از پیش از آن تشکیلات انزجار پیدا کردم. لذا هیچ واکنشی از خودم نشان ندادم.<br />
تا اینکه من و بهمن کامیاب شریفی و دیگر اعضای تحت مسئولیت جلال فرخندی برای جلسه انتقادی (دیگ) به اتاق جمیله فیضی رفتیم که دیدم چند مسئول دیگر هم حضور دارند تا هجمه سنگین‌تری به جلال داشته باشند.</p>
<p>جلسه با مقدمه و توضیحات پرخاشگرایانه جمیله فیضی به جلال شروع شد و در پی آن هر کدام از حضار خیلی تیز و تند به جلال پرخاش کردند که نهایتا از جانب یک گمارده وحشی مشتی هم به صورت جلال کوبانده شد. جلال آرام و بی حرکت ولی بشدت ناراحت و غمگین روی صندلی‌اش نشسته بود. جمیله فیضی حضار را آرام کرد و رو به من گفت تو هم بدون ملاحظه انتقاداتت را به جلال فرخندی بگو که چقدر غیر مسئول و مفت خور است و دارد مناسبات را شخم می‌زند و&#8230;</p>
<p>برخلاف انتتظار جمیله فیضی سرکوبگر و دیگر گماشته‌هایش در جلسه واکنشی از خودم نشان ندادم. فقط گفتم بنده انتقادی به ایشان ندارم. که انگار با دست خودم بشکه باروت را روی سرم منفجر کرده باشم طوری که جلسه دیگ روی من برگشت و تا توانستند بهم بد و بیراه گفتند و توهین کردند.</p>
<p>آن شب از شدت ناراحتی خوابم نبرد و ۳ بعد از نیمه شب به اتاق صنفی رفتم تا در خلوت خودم باشم. دقایقی بعد جلال فرخندی آمد و مرا در آغوش گرفت و بشدت گریه کرد و چند بار تکرار کرد که &#8220;خیلی مردی، خدایی خیلی مرد هستی&#8221;. در حالیکه من به دستور جمیله در جلسه پیشین بهت حمله کردم. توهین کردم ولی تو در مقابل، هیچ انتقادی از من نکردی در حالیکه بسترش را برایت فراهم کرده بودند و دوباره در آغوشم گرفت و گریست و یه جورهایی ابراز پشیمانی و شرمندگی کرد.</p>
<p>متاسفانه جلال فرخندی با وجود این سطح از تناقضات و نارضایتی در تشکیلات ماند و در نهایت تباه و قربانی شد. خدا از سر تقصیراتش بگذرد تا دست‌کم در آن دنیا در آرامش باشد. آمین</p>
<p>علی پوراحمد</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69924">خاطره ای از جلال فرخندی از قربانیان رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69924/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>حضور جداشده ها در رزمایش جانفدایان</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69906</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69906?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 19 Oct 2026 09:22:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[محمد رضا گلی]]></category>
		<category><![CDATA[هادی شبانی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=69906</guid>

					<description><![CDATA[<p>پس از نام‌نویسی در پویش «جانفدا»، مقرر شد که در تاریخ بیست‌وششم مهرماه ۱۴۰۵، که رزمایش بزرگ «جانفدایان ایران» در شهر ساری برگزار می‌شود، من به همراه دوستم، آقای محمدرضا گلی، در این مراسم شرکت کنیم. در این برنامه، تمامی اقشار جامعه به چشم می‌خوردند؛ از کاسبان محلی گرفته تا صیادانی که با قایق‌های خود [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69906">حضور جداشده ها در رزمایش جانفدایان</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>پس از نام‌نویسی در پویش «جانفدا»، مقرر شد که در تاریخ بیست‌وششم مهرماه ۱۴۰۵، که رزمایش بزرگ «جانفدایان ایران» در شهر ساری برگزار می‌شود، من به همراه دوستم، آقای محمدرضا گلی، در این مراسم شرکت کنیم. در این برنامه، تمامی اقشار جامعه به چشم می‌خوردند؛ از کاسبان محلی گرفته تا صیادانی که با قایق‌های خود برای اعلام آمادگی جهت جانفدایی حضور داشتند. در یک کلام، همه‌جا لبریز از نشاط، سرزندگی، اتحاد، یکپارچگی و ابراز انزجار از دشمنان مردم ایران بود. شرکت‌کنندگان آمده بودند تا با صدای رسا بگویند که خاک پاک ایران جایگاهی برای دشمنان، تروریست‌های غربی و اسرائیلی و همپالگی‌های آنان، نظیر گروه تروریستی رجوی، نخواهد بود. هرکجا که پا می‌گذاشتیم و با هرکس که به گفتگو می‌نشستیم، نشانی روشن از روحیه بالای مردم برای دفاع از تمامیت ارضی کشور بود و این عزم راسخ دیده می‌شد که حتی یک سانتی‌متر از خاک این مرز و بوم را به دشمنان واگذار نخواهیم کرد.</p>
<div id="attachment_69907" style="width: 710px" class="wp-caption aligncenter"><img decoding="async" aria-describedby="caption-attachment-69907" class="size-full wp-image-69907" src="https://www.nejatngo.org/fa/wp-content/uploads/Shabani-Goli-202610.jpg" alt="هادی شبانی و رضا گلی" width="700" height="394" srcset="https://www.nejatngo.org/fa/wp-content/uploads/Shabani-Goli-202610.jpg 700w, https://www.nejatngo.org/fa/wp-content/uploads/Shabani-Goli-202610-300x169.jpg 300w" sizes="(max-width: 700px) 100vw, 700px" /><p id="caption-attachment-69907" class="wp-caption-text">هادی شبانی و رضا گلی</p></div>
<p>در این میان چیزی که از گذشته به خاطرم آمد این بود بعد از پیروزی انقلاب ، امام خمینی اعلام ارتش بیست میلیونی نمود و در تاریخ 5 آذر 1358 به این ضرورت رسید که برای مقابله با آمریکا باید دست به تشکیل ارتش بیست میلیونی زد. اما در طرف مقابل رجوی در تاریخ 6 آذر 58 در مقابل ارتش بیست میلیونی رهبری انقلاب‌، تشکیل ارتش میلیشا را اعلام نمود و هدف این کار را مسلح شدن برای مقابله با آمریکا اعلام نمود ( مجموعه اعلامیه های ج شماره 2 ص 140 و 141 نشریه مجاهد ). در همین تاریخ در فوق العاده نشریه شماره 2 از تشکیل ارتش بیست میلیونی توسط رهبری انقلاب تشکر نمود و ارتش بیست میلیونی را همان میلیشیا نامید.</p>
<p>این ارتش میلیشیا بعدا به تروریست‌هایی تبدیل شدند که با بمب گذاری و ترور افراد بی گناه ماهیت ضد ایرانی‌شان را نشان دادند. اما ارتش بیست میلیونی رهبری انقلاب ریشه کرد و جوانه داد تا اینکه اکنون به یک ارتش سی میلیونی جانفدا تبدیل شده است. این ارتشی مردمی است که برای مقابله با دشمنان غربی و صهیونیستی آماده شده است.</p>
<p>چیزی که رجوی از درک آن عاجز است شناخت مردم ایران برای دفاع از کشورشان است. اکنون باید به او گفت که چشمت را باز کن و ببین اعضای جدا شده شما نیز جز جانفدایان خاک ایران هستند. همانهایی که هیچ ارزشی برایشان قائل نبودی و همیشه به آنها هشدار می‌دادی که در بیرون از مناسبات زندگی بدی خواهید داشت و در نهایت خواهید مرد. اما این تو پلید بودی که حتی جرات نشان دادن خودت را نداری. ببین که مردم ایران و اکنون مردم استان مازندران چگونه برای دفاع از کشور خود اعلام آمادگی نمودند!</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69906">حضور جداشده ها در رزمایش جانفدایان</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69906/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
