مجاهدین خلق اعتقاد دارند که ارتباط با خانواده‌ها می‌تواند موجب تضعیف ایدئولوژی گروه، ایجاد تردید و شک در اعضا، و در نهایت خروج آنها از گروه شود. بنابراین، مجاهدین خلق به شدت از هرگونه دیدار یا ارتباط اعضای خود با خانواده‌هایشان جلوگیری می‌کنند.

داریوش قنواتی از اعضای جدا شده گروه در خاطرات خود به این نکته اشاره و چنین بیان کرده است:

“سال ۸۲، بدون اطلاع گروه، چند اتوبوس از خانواده‌ها برای دیدن فرزندانشان به کمپ اشرف [در عراق] آمدند. ابتدا ما از این موضوع اطلاع نداشتیم. مسئولین کمپ، اتوبوس خانواده‌ها را چندین ساعت پشت درب منتظر نگاه داشته بودند تا اینکه رجوی زیر بار فشار آمریکایی‌ها مجبور به پذیرش خانواده‌ها شد.

اما قبل از آن، مسئولین اسامی خانواده‌ها را از آمریکایی‌ها گرفتند. بعد، نفراتی که خانواده‌های آنها آمده بودند را صدا زده و توجیه و کار روانی روی آنها انجام دادند. مثلاً به آنها گفته بودند: “به خانواده‌هایتان بگویید که ما به اختیار خودمان اینجا هستیم و از مناسبات تعریف کنید.”

از طرف دیگر، رجوی فکر می‌کرد که می‌تواند از این فرصت برای جذب و باج گرفتن از خانواده‌ها بهره ببرد. صدیقه حسینی که آن زمان مسئول اول سازمان بود، در نشست می‌گفت: “اگر خانواده‌تان آمد، پول، طلا و وسایل قیمتی که به همراه دارند، برای کمک به سازمان از آنها بگیرید و سعی کنید افراد جوان خانواده‌تان را عضوگیری کنید.”

بالاخره، بعد از چندین ساعت، اجازه ورود اتوبوس خانواده به کمپ اشرف داده شد. اما برخلاف تصور رجوی، دیدار اعضا با خانواده‌هایشان تأثیر عمیقی بر بالا بردن روحیه آنان داشت. پس از سال‌ها، همه دچار لحظه عاطفی شده بودند. خانواده‌ها از فرزندانشان می‌خواستند تا راه خودشان را از مجاهدین جدا کنند.

کم‌کم اوضاع از دست سازمان خارج شد. به طوریکه مسئولین با مراجعه به افراد می‌گفتند: “اینها خانواده شما نیستند، بلکه مزدور ایران هستند! می‌خواهند شما را از اشرف ببرند.” با آنان برخورد فیزیکی کنید، طردشان کنید و از یک مجاهدی که به صورت پدر خود سیلی زده بود، تقدیر ‌کردند و از او یک قهرمان پوشالی ساختند.”

نوشته تقدیر مجاهدین خلق از عنصری که به صورت پدر خود سیلی زد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اصلا ذات فرقه رجوی افشاگری را برنمی‌تابد و به همین دلیل هم است که وقتی صدایی از حقیقت این فرقه پلید بیرون می‌آید دست به رفتارهای جنون آمیز می‌زنند تا بتوانند از افشای ماهیت اصلی خود جلوگیری کنند.

مدتی هست که به دنبال اکران مستند “بچه‌های کمپ اشرف” در برخی کشورهای اروپایی فرقه رجوی چون مار زخم خورده به خود می پیچید. اکران این مستند برای فرقه رجوی بسیار گران تمام شده و آن ها بیم دارند که لابی های اروپایی را به جهت واکنش شدید افکار عمومی در این کشورها از دست دهند، اما حالا ما خبر بدتر برای این فرقه داریم، نمی‌دانید اگر سرهنگ ثریا به میدان بیاید چه گرد و خاکی خواهد کرد و شما دیگر با مادران طرف هستید.

فیلم سرهنگ ثریا روایت زندگی مادرانی رنج کشیده است که به امید دیدار عزیزانشان به عراق می روند تا بتوانند گم کرده خود را بعد از سال ها ببیند.

سرهنگ ثریا داستان واقعی خانواده هایی است که سال هاست به دنبال نجات فرزندان خویش هستند. فیلمی که به روشنی و سادگی روایتگر زندگی پر رنج و بغض مادران چشم به راه فرزندان ربوده شده از سوی یک فرقه خشن است.

مادر ثریا عبداللهی، نماد مادران هجران کشیده و پرچمدار رنجی پنهان است که چهار دهه طول کشیده، رنجی متفاوت که نه می‌توان بیان کرد و نه تاب آورد. اما این خانواده های شجاع سرفرود نیاوردند و در حالی که می‌دانستند فرزندانشان به گروگان گرفته شدند و با خطرهای زیادی روبرو هستند، کوشیدند و ریا و حیله های فرقه پرفتنه رجوی را فریاد زدند. پرده ها را کنار زدند، خود را قربانی کردند تا سایر خانواده ها و جوانان این مملکت به سرنوشت آنان دچار نشوند. این خانواده ها سرنوشت مشابهی دارند داستان زندگی آنها مملو از درد هجران فرزندان شان است که سالها با عشق و زحمت بزرگ نمودند ولی متاسفانه در دام فرقه خیانتکاری افتادند و سالها اسیر و با سرنوشت دردناکی مواجه شدند. بسیاری ازاین خانواده ها سالهاست به طور مستمر و خستگی ناپذیر برای رهایی فرزندان خویش تلاش می کنند و در مسیری رفتند که باعث رسوایی فرقه مجاهدین و روشن شدن حقایقی از تشکیلات جهنمی رجوی شد.

فیلم سرهنگ ثریا برشی ازاین وقایع دردناک و داستان پایداری های خانم عبداللهی یکی از پیشتازان این مسیر است. با تمام سختی و درد و رنجی که تحمل می کند، خستگی ناپذیر به پیش می رود، تا نقاب از چهره فرقه سیاه بردارد و داستان های سربه مُهری از فرقه فاش می شود که تا کنون به آن پرداخته نشده بود.

واقعیت های وحشتناکی چون سالها قطع عامدانه ارتباط صدها خانواده ها با فرزندانشان، جلوگیری از هر تماس و ملاقات، زندانی و سربه نیست کردن ناراضیان به دستورسرکرده جانی فرقه رجوی، منع ارتباط با دنیای خارج و شستشوی مغزی تا مرز ایستادن در مقابل پدر و مادر…

سخت است باورکنیم که تشکیلات رجوی با فجیع ترین روش ها جوان های زیادی را ربود. آنها را مجبور می کرد به سمت پدران و مادران خود سنگ پرتاب کنند به آنها فحش بدهند و به دستور او بگویند شما پدر و مادر ما نیستید! و خانواده خود را انکار کنند. رجوی در سخنرانی هایش می گفت، اگر امکانش را داشتم همه خانواده ها را به رگبار می بستم و آنها را به چاه می ریختم. آنها خانواده های شما نیستند و شما متعلق به من هستنید!

این فرقه مرتجع که در طی سال های مدید سعی نمود از هر کجا و تحت هر شرایطی از اردوگاه های اسرای جنگی در عراق گرفته تا کمپ های پناهجویان در پاکستان و یونان و ترکیه به جذب نیرو بپردازد، هیچ گاه کوچکترین و اولیه ترین حقوق انسانی را که حق ارتباط با دنیای آزاد و خانواده است را نمی تواند و نمی خواهد اجرا کند، در عوض با شستشوی مغزی اعضا را از خانواده بیزار و بی عاطفه چون یک ربات تربیت می کند.

حال فیلم سرهنگ ثریا که داستان مادران و پدران افراد دزدیده شده توسط مجاهدین است، توانسته گوشه ای از مرارت ها و مظلومیت های طاقت فرسای این خانواده های رنج دیده را نمایش دهد. خانم عبداللهی به همراه تعدادی از پدران و مادران روانه عراق می شوند. سال ها در بیابان های گرم و خشک پشت درب های بسته پادگان اشرف می‌نشینند به امید آن که بتوانند فرزندانشان را ببینند. بعضی از آنان چهار سال پشت درب های بسته ماندند اما رجوی دستور داد آنها را سنگ باران کنند فحش بدهند و حتی برای چند دقیقه هم شده اجازه ملاقات نداد.

رجوی به همین دلیل از افشای این حقایق وحشت دارد. افشاگری فیلم را بر نمی تابد، او هیچوقت نمی تواند مستندات و این همه مادر و پدر را انکار کند و به همین خاطر دست به رفتارهای جنون آمیز می زند. در خارجه و رسانه هایشان جنجال به پا می کنند تا شاید بتوانند حقایق را پنهان کنند.

آن ها تلاش می کنند تا صدای فیلم سرهنگ ثریا به گوش جهانیان نرسد و این روایت صادقانه ای که ماهیت و ذات پلید رجوی و فرقه را افشا می کند در معرض نمایش قرار نگیرد اما صدای سرهنگ ثریا، مستند کودکان کمپ اشرف و فریاد جدا شدگان و کودکان قربانی شده دیروز و جوانان امروز به گوش جهانیان می‌رسد و حقیقت راه خود را پیدا خواهد کرد.

مریم سنجابی

نوشته سرهنگ ثریا به میدان بیاید می‌خواهید چه کنید؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از سقوط صدام خانواده های اعضای فرقه از طرق مختلف مطلع شدند که فرزندان شان در عراق و در قرارگاه اشرف هستند و تلاش برای دیدار با آنها شروع شد. از آن زمان تاکنون یک کشاکش و نبرد بین خانواده از یک سو و رجوی ها از سوی دیگر در جریان است. موضوع این جنگ اعضای فرقه هستند. خانواده ها خواهان دیدار و ملاقات با فرزندان خود و داشتن ارتباط با آنها هستند که البته حداقل حقوق آنهاست ولی رجوی ها که می دانند با تن دادن به این خواسته بر حق خانواده ها، اعضا به سرعت حصارهای فرقه ای خود را رها کرده و در نتیجه فرقه فروخواهد پاشید و آنها دیگر اهرمی برای مزدوری در نزد اربابان خود و لاجرم بهانه ای برای گرفتن پول و حمایت از سوی آنها نخواهند داشت، با شرارت هر چه تمامتر در مقابل خانواده ها و حقوق آنها مقاومت می کنند.

در آخرین نمونه از این جنگ، رجوی ها دو تن از اعضای گرفتار در فرقه به نام های «احمد عبدی» و «محمد علی ساسانی» را به تلویزیون خود آوردند تا علیه خانواده های شان صحبت کنند. هدف رجوی ها از این اقدام پلید این بود که با آزردن دل این خانواده ها از این طریق، شاید موفق به مایوس کردن آنها از پیگیری وضعیت فرزندان شان بشوند.

اما چون دروغگو فراموشکار هم هست، این دو نفر دو روایت متفاوت از برخورد با خانواده ها بر اساس سناریوی از قبل نوشته شده توسط مسئولین شان ارائه کردند.

در سناریوی اول احمد عبدی گفت:
“در عراق که بودیم یک کاروان با 8 اتوبوس که وزارت اطلاعات ایران ترتیب سفر آنها را داده بود به اشرف آمدند که پدر و مادرم هم بودند اما چون از طرف وزارت اطلاعات بودند من حاضر به دیدار با آنها نشدم اما با اصرار فرماندهانم در نهایت من و بقیه دوستان حاضر به ملاقات شدیم.”

در این سناریو خانواده ها ماموران وزارت اطلاعات معرفی می شوند و به همین دلیل هم اعضاء در مقابل آنها موضع گرفته و نمی خواهند به ملاقات بروند اما برخلاف رویه همیشگی در سازمان، مسئولین فرقه اصرار می کنند که اعضاء با خانواده هایی که وابسته به وزارت اطلاعات ایران هستند ملاقات کنند یعنی در واقع مرز سرخ فرقه را رد نمایند!!!

تناقضات این سناریو آنقدر زیاد است که نیاز به توضیح بیشتر نیست. اما نکته مهم این است که مناسبات فرقه ای را به خوبی عیان می کند و نشان می دهد که در این فرقه اعضاء از خودشان هیچ اراده ای ندارند و فقط مجازند کاری را بکنند که مسئولین تعیین شده از سوی رجوی ها به آنها می گویند. حتی اگر این فرامین با اعتقادات اعضاء در تضاد باشد اما اصل دستور و خواسته تشکیلات است.

این سناریو به خوبی نشان می دهد که در این مناسبات می توان با یک فرمان تشکیلاتی حق را باطل و باطل را حق کرد و اعضاء هم با سرعت برق مطیع آن فرمان خواهند شد و از خود هیچ اراده ای ندارند.

در سناریوی دوم محمد علی ساسانی گفت:
“در اولین ملاقاتی که با خانواده ام داشتم، آمده بودند دم درب اشرف، ما رفتیم از آنها استقبال کردیم، خواستیم آنها را به داخل بیاوریم، قبول نمی کردند و می گفتند نمی توانیم داخل اشرف بیاییم. معلوم بود که به آنها [از طرف وزارت اطلاعات ایران] گفته شده که نباید وارد اشرف بشوند. ولی بلاخره با اصرار ما مجبور شدند که بیایند داخل اشرف و یک روز و نیم هم در اشرف مهمان بودند و از آنها پذیرایی کردیم.”

هر چند خود این سناریو با سناریویی که احمد عبدی تعریف کرده در تناقض است و برخلاف مورد قبلی که اعضاء حاضر به دیدار نبوده و با اصرار مسئولین به ملاقات یک تعداد مامور وزارت اطلاعات رفتند، در این سناریو اعضاء به استقبال خانواده ها می روند و با اصرار از آنها می خواهند که به داخل اشرف بیایند! اما تناقض این سناریو آنجاست که اعضاء پس از آن که متوجه می شوند که دلیل نیامدن خانواده ها به داخل اشرف این است که آنها از طرف وزارت اطلاعات ایران هستند!!! نه تنها در مقابل آنها موضع گیری نکرده بلکه بدون نگرانی، خانواده ها (که از نطر آنها ماموران وزارت اطلاعات هستند) را یک روز و نیم در اشرف مهمان کرده و از آنها پذیرایی کردند!!!

هر چند در این شو تلاش شده تا خانواده های اعضاء ماموران وزارت اطلاعات و دشمن فرزندان شان نشان داده شوند اما آنچه از آن به بیرون انعکاس یافت نشانه ای دیگر از یک فرقه به شدت بسته است که اعضای آن مجبورند به دستور تشکیلات خانواده های خود را ماموران دشمن خوانده و حتی بجای کلمه مادر در صحبت های خود از جمله «به اصطلاح مادر» استفاده کنند. اعضایی که فقط کاری را می کنند که مسئولین شان بگویند. این تشکیلات است که مشخص می کند چه کاری را باید کرد و چه کاری را نباید کرد و اعضاء در آن ابزاری بیش نیستند.
صالحی

نوشته درماندگی رجوی ها در مقابل خانواده و تناقض گویی از سر استیصال اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من اوضاع احوالی خوبی به لحاظ جسمی ندارم. خبرها را کم و بیش به من می رسانند و تا حدودی می دانم که کجا هستی و چکار می کنی . چرا این بلا را بر سر خودت آوردی و زتدگیت را متلاشی کردی و خودت را داری نابود می کنی. معلوم است چه هدفی را دنبال می کنی ؟
من کم برای شما زحمت کشیدم کم برای شما گذاشتم دلم خوش بود فرزندم را فرستادم خارج درس بخواند! نمی دانستم یک سری آدمهای از خدا بی خبر او را فریب می دهند و او در دام بدبختی می اندازند. کسانی که این کار را با من کردند ، نفرین می کنم که مرا چندین سال از فرزندم دور کردند. خدا آنها را نبخشد . من منتظر شما هستم . منتظرم تماسی با من بگیری و بعد از چندین سال دوری صدایت به گوشم برسد . من مریض حالم . دلت به حال مادرت بسوزد. این رسم روزگار نیست که مرا فراموش کنی من مادرت هستم .. تماس شما با من باعث خوشحالی من است و بیماری هایم را فراموش می کنم .
مادرت اشرف محلاتی

نوشته فراموش کردی من مادرت هستم؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نامه خانم مهین حبیبی مادر پروانه ربیعی عباسی… خانم صدیقه نجفی مادر محمد جعفر نجفی…. خانم منتهی زهرایی مادر مصطفی قاعدی…

مادری که فرزندش را از شما طلب کند مزدور است. ما با دشمنان مردم ایران در ارتباط هستیم یا شما.. ما با اسرائیل و عربستان و آمریکا و….. در ارتباط هستیم یا شما.. ما خون چندین هزار از مردم بی گناه ایران ریختیم یا شما. ما در دوران جنگ اطلاعات مردم ایران را به صدام اربابتان می دادیم یا شما. فرزندان ما را چندین سال به اسارت گرفته اید. ظاهراً ما به شما بدهکار هم هستیم!
زمانی که در عراق بودید فیلمی از گذشته در سایت های شما مشاهده کردیم. پدران و مادران را مزدور خطاب کرده بودید ما نه سیاسی هستیم و نه به سیاست کاری داریم. این بر چسب ها لایق شماست. شما یک تشکر به ما بدهکار هستید از اینکه فرزندان ما را چندین سال به اسارت گرفته اید و به نفع خودتان از آنها سو استفاده می کنید پس به ما نگوئید مزدور لطفا” خفه خون بگیرید.. فکر کردی ما مثل شمائیم شما از عواطف مادری بوئی نبردی به گذشته ات مراجعه کن.. ما مادریم و تا به آخر مادر خواهیم ماند و به فرزندانمان عشق می ورزیم و تا جان در بدن داریم پیگیر آزادی فرزندانمان هستیم فرزندانمان را از چنگ تو خون خوار در می آوریم. هر جا که بروی دنبالت خواهیم آمد خاری که بنام خانواده در گلویت گیر کرده هیچ علاجی ندارد آه ما مادران تو را گرفته باز هم تو را خواهد گرفت چنان خواهد گرفت که نتوانی از جایت بلند شوی خدا لعنت کند شما را که جندین سال ما را در حسرت دیدن جگر گوشهایمان گذاشتی اگر به خداوند اعتقاد داشتی این کا را با ما نمی کردی. ما قبلا” گفتیم و باز هم می گوئیم ما تا آخر ایستاده ایم دیرو زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد فرزندانمان را آزاد خواهیم کرد بترس از آن روزی که تمامی مادران درد کشیده و رنج کشیده مثل آوار روی سرت خراب شوند آن روز نزدیک است.
چند تن از مادران استان مرکزی ( اراک )

نوشته مریم رجوی ما مزدوریم یا شما! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سلام!
من مجتبی نوری هستم برادر حمید رضا نوری اسیر در فرقه رجوی.
من برای نجات برادرم از فرقه رجوی چندین بار به عراق سفر کردم سال 1382 بعد از سرنگونی صدام به من ابلاغ کردند که می توانی به عراق سفر کنی و برادرت حمید رضا را از نزدیک ببینی.

من به اتفاق پدرم به عراق سفر کردیم خیلی خوشحال بودم که بعد از چندین سال می توانم برادرم را ببینم بهترین خوشحالی برای من پدرم بود که می توانست فرزندش را ببیند. ما سال 1382 به پادگان اشرف مراجعه کردیم آن زمان آمریکائیها مسئول حفاظت اشرف بودند. به آمریکائیها نام برادرم را دادیم بعد از دوساعتی در یک محل در داخل پادگان اشرف بنام مهمانسرا برادرم را نزد ما آوردند. برادرم خیلی شکسته شده بود. معلوم بود که به لحاظ روحی زیر فشار است. برادرم کنار پدرم نشست و با برادرم صحبت می کردیم. چهار نفر از افراد فرقه دور ما را گرفتند و شروع کردند به صحبت کردن. اجازه نمی دادند من و پدرم با برادرم صحبت کنیم. من به آنها گفتم می خواهیم با برادرم تنها باشیم. در جواب به ما گفتند اینجا ما فرد تنها نداریم. کارهای ما جمعیست. برنامه را طوری تنظیم کرده بودند از دو ساعتی که پیش برادرم بودیم نیم ساعت نتوانستیم با برادرم باشیم.
بعد به ما گفتند ملاقات تمام شده و برادرم را با خودشان بردند و ما را به بیرون از پادگان راهنمایی کردند. اولین بار بود با افراد فرقه مواجه می شدم. آنجا فهمیدم که در درون آنها ذره ای عاطفه وجود ندارد و آداب و معاشرت نداشتند. من و پدرم به ایران بازگشتیم. به چهره پدرم نگاه می کردم. از آنجایی که نتوانست بیشتر پیش برادرم باشد به لحاظ روحی وضعیت خوبی نداشت و می گفت پسرم در چاهی افتاده کسی نمی تواند او را نجات دهد.
چند ماهی گذشت مجددا” من به عراق تنها سفر کردم. به درب پادگان اشرف رسیدم یک سری از خانواده ها از قبل در کنار پادگان مستقر شده بودند از آمریکائیها خبری نبود عراقیها حفاظت پادگان اشرف را بر عهده داشتند. سران فرقه رجوی فهمیده بودند که اگر ملاقات ها ادامه پیدا کند تشکیلات آنها متلاشی می شود سربازهای عراقی به ما گفتند به شما اجازه نمی دهند با فرزندانتان ملاقات کنید ما هم نمی توانیم کاری برای شما انجام دهیم تنها کاری که می توانستیم انجام دهیم از طریق بلندگو برادرم را صدا بزنم و خانواده ها فرزندانشان را…
سران فرقه رجوی موجودات عجیب غریبی بودند….. این سفر اولم نبود چندین بار به عراق سفر کردم که شاید بتوانم با برادرم ملاقاتی داشته باشم ولی متاسفانه ملاقاتی صورت نگرفت ولی فریاد کشیدن خانواده ها بی ثمر نبود چند نفر از فرقه اقدام به فرار کردند و به خانواده ها پناه آوردند و از آنها وضعیت برادرم را پرسیدم آنها حمید رضا را می شناختند و از این بابت خوشحال بودم. من در کنار خانواده ها شاد بودم خانواده ها زحمات زیادی کشیدند و بایستی به آنها دست مریزاد گفت من ایمان دارم که به زودی تمام اسیران به آغوش خانواده خود بر می گردند.
مجتبی نوری برادر حمید رضا نوری اسیر در فرقه رجوی.

نوشته این سفر اولم نبود… اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برادرمهربانم چند وقتی هست که دیگر امیدمان را ناامید کردی. دیگر حس می کنیم تو مرا  فراموش کردی وگرنه جای خالی تو همیشه درزندگیمان حس می شود.

وقتی پدرمان را به خاک سپردیم زیر تابوتش را نگرفته بودی. هنگام عروسی ها وغم وشادی هایمان همیشه جای خالیت حس می شود. دل تنگ تو هستیم. مادرم دیگر چشمانش سویی ندارد ولی همچنان چشم انتظاراست.

حداقل پیامی یا تلفنی با ما تماس داشته باش تا امیدمان را از دست ندهیم.

خواهر کوچکت زیبا ساعدی

بنام خدا

دایی عزیزم سلام

ای دایی مهربانم دلم برای دیدنت وشنیدن صدایت پر می کشد. چرا سراغی از ما نمی گیری. می دانی چند سال از رفتنت گذاشته است؟ همیشه یاد درد ودلهای مان می افتم.همیشه یاد لحظه ی خدا حافظی ات میفتم. یاد اون لحظه که قران کوچکی را برایم کادو دادی. من همیشه آن قران را کنارم دارم.  دوست دارم خودت برگردی وحداقل آمدنت شادی را برایمان بیاورد.  خیلی وقت هست که شادی درزندگیمان نیست. تو نبودی ولی مشکلات زیادی را از سر گذراندیم. هر لحظه نبودنت حس شد.

ما تو را فراموش نکردیم. می دانم توهم ما را فراموش نکردی ، پس ما را از خودت خبر دار کن منتظرت هستیم.

فرحناز زمانی

نوشته نامه ی خواهروخواهرزاده چشم انتظار فیروز ساعدی (سرخوش) اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سلام  محمود جان خوبی عزیزم.

 شنیدم برادررزمی کارم به واسطه ی فشارهای روحی مناسبات فرقه ای رجوی مریض وافسرده شده است وبه بیمارستان مراجعات بسیارداشته است  که این خبرباعث شده است که بنده وتمام اعضای خانواده بشدت متاثرومتاسف بشویم وبطورمضاعف نگران صحت وسلامت شما باشیم.

محمود جان من احمد هستم عزیزدلم. کجایی دلمان برات خیلی خیلی تنگ شد.

 تو نمیخواهی بیایی به ایران ونزد خانواده ات؟! آخر پدر مادر از دوری وقصه پرغصه ی تو فوت کردن وسایراعضای خانواده ات نیزچشم به راه توهستن وآماده اند تا به مجرد جدایی ات وبازگشت به ایران برایت یک زندگی مرفه بسازند که بابا برایت به ارث گذاشته است.

بیخبرهم نیستم که خیلی ازدوستانت ازرجویها خروج کردند یا به ایران اومدن یا به اروپا رفتن پی زندگی عادی خودشون.

 محمود جان چکار میکنی!؟ یک لحظه با خودت خلوت کن وخودت را دریاب وبه دروغهای رجویها گوش نکن وبدان آنها مضمحل شدن وبطورخاص جایگاه وپایگاهی درایران ندارن.

آخه برادرمن، روی سازمانی که برای دستیابی به قدرت به هرقیمت دل بسته است چطورمیشود حساب کرد وسرنوشت ملتی را بدان سپرد!؟

سازمانی که بخاطردستیابی به قدرت به هرقیمت ؛ آویزان امریکا وآل سعود وصهیونیسم شده است وازتحریم ظالمانه وحتی بروزیک تهاجم خانمانسوزبه ایران وایرانی حمایت میکنند وبرطبل جنگ وخونریزی می کوبند، چگونه میتوان اعتماد کرد وپذیرایشان شد.!؟

  محمود جان توازاین سازمان مخوف ومافیایی خسته نشدی!؟

محمود جان توقدم اول را برداروازسازمان خارج شو. الباقی مسیرتا بازگشت به ایران وکانون خانواده را من با تمام قوا پیشتت هستم. بنده به واسطه شغلی که دارم یعنی بازرس و کارشناس یک شرکت غذایی فست فودی به خیلی ازکشورها مسافرت دارم وبا این امکان حتمن خواهم توانست درهرکشوری که باشی کمک کارت باشم وهمراهیت کنم تا ورود به وطن وکانون گرم وپرمهرخانواده ات که همگی برای درآغوش کشیدنت لحظه شماری میکنن.

محمود جان هر چه زودتر با من تماس بگیر:

 09385647150

09123647150

                                              قربانت – احمد دهقان

نوشته محمود جان سلام اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ولیرضا اکبری کهنه سری در کسوت یک سرباز و مدافع خاک میهن در ماههای آغازین جنگ تحمیلی عراق علیه ایران به اسارت نیروهای بعثی درآمد و چیزی حدود 8 سال ازعمرش را در سیاهچالهای مخوف صدام سپری کرد. سختیهای کشنده وطاقت فرسای اردوگاه صدام ؛ تاب و تحمل بعضی از اسرا از جمله ولیرضا را گرفت و متاسفانه در پی دجالگریهای فرقه رجوی و وعده و وعید دروغین انتقال به اروپا باعث شد ولیرضا خام خیالانه به اسارتی دیگرگرفتارشود که هم اینک 30 سال ازآن میگذرد.

خانواده دردمند ایشان ازاعضای فعال و مرتبط با انجمن نجات گیلان هستند که در راستای رهایی عزیزشان ازهیچ کوششی دریغ نکردند و بارها وبارها به عراق ناامن وتحصن درمقابل اشرف مضمحل شده مسافرت نمودند.

متعاقب دعوت برادردردمند وچشم انتظارشالیکارآقای مجید اکبری کهنه سری به نمایندگی ازخانواده خود ازآقای پوراحمد، دیداری بسیارصمیمانه روزیکشنبه مورخه 7 مهرماه 1398 درمنزل شخصی ایشان صورت گرفت که ازنتایج مثبت ومطلوبی برخورداربود.

جناب آقای اکبری دراین دیدارکه غصه های عمیق دردل داشت عنوان کرد” برادرم حین خدمت سربازی برای دفاع ازآب وخاک میهن درآغاز جنگ تحمیلی به اسارت نیروهای متجاوزعراقی درآمد ومابعد 8 سال تحمل اسارت صعب وسخت به اقتضای شرایط مرگباراردوگاه صدام وبا مغزشویی رجویها ازچاله به چاهی عمیق هدایت شد وبه عضویت اجباری آنان درآمد که برای خودش وخانواده اش بسیارپرهزینه بود.

به واقع چهاردهه اسارت زمان بسیارطولانی است که ارتباط مان با ولیرضا قطع شده است. دراین فاصله درنبود داداش گلم اتفاقات تلخی را پشت سرگذاشتیم. ازجمله ازدست دادن برادرجوانم درسن 33 سالگی دراثربیماری لاعلاج وهمچنین ازدست دادن مادرمهربانم که دردمند وچشم انتظاروبی آنکه دیدارکه چه عرض کنم ولواینکه صدای دلبند اسیرش را بشنود ؛ رخ درخاک کشید وبه آرامش رسید.”

درگذشت مادر شکوفه شهبازی رسواگر چهره فریبنده مریم قجر

مدیرانجمن نجات گیلان با تشکرازمهمان نوازی واستقبال ازحضورشان درمنزل آقا مجید درخصوص آخرین وضعیت برادراسیرش درزندان مانزآلبانی گفتند” ولیرضا درطول 8 سال اسارت دراردوگاه صدام به زبان انگلیسی والمانی وهمچنین به زبان عربی تسلط مکفی پیدا کرد وهمین امرباعث شد که بمدت 2 سال است که رجویها مابعد پیوستن ولیرضا به خیل اعضای ناراضی بخاطراینکه رضایتش را جلب کرده باشند و کماکان دراسارت نگهش دارند ؛ وی را درتیم مترجمین امداد پزشکی سازماندهی کردند وبدین سبب است که به نسبت سایرین بیشتربه شهرتیرانا وبیمارستان مراجعه میکند ودیده شده است.”

درخواست ازجداشده های مقیم آلبانی

اقا مجید درحالیکه بشدت اشک درچشمانش حلقه زده بود بسختی وبا بغض فروخورده گفت” آقای پوراحمد عزیز وقتی ولیرضا اسیرشد خیلی کم سن وسال بودم شاید 4 سال بیشترداشتم ولیکن اکنون بیش ازهرزمان دیگردلم هوایش را کرده است ودارم ازدرون میسوزم وامروزازشما یک درخواستی دارم وآن اینکه شماره تماسم را به سمع ونظرجداشده های مقیم آلبانی برسانید شاید که بتوانند با حضوربرادرم ولیرضا درشهرتیرانا به دستش برسانند بلکه خود سبب وصل ارتباط فی مابین شود وازبابت زحمتی که به آنان میدهم بسیارشرمنده وسپاسگزارم.

مجید اکبری کهنه سری  09119853055

تنظیم گزارش : دقتکار

نوشته چهار دهه است که دلتنگ برادرم هستیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اخیرا آقای حمید قنبری متن زیر را در اینترنت گذاشتند :

“سلام و خسته نباشید ؛ من حمید قنبری آرا فرزندعبدالعلی قنبری آرا و پری محمدی هستم که در حال حاضر در آلمان زندگی می کنم. والدینم مرا در حالیکه نوجوان کم سن و سالی بودم به عراق و پادگان اشرف بردند و به سازمان مجاهدین پیوستند. پدرم عبدالعلی قنبری آرا (ناظمی) چند سال قبل در آلبانی بعلت سرطان درگذشت و مادرم (پری محمدی) همچنان در اشرف 3 است. خودم 16سال در عراق با مجاهدین بودم ولی 4 سال قبل از مجاهدین جدا شدم و از آلبانی بیرون آمده و در آلمان ازدواج کردم. در این مدت تحصیلاتم را کامل کردم و در شرکتی معتبر مشغول به کار شدم. من به تازگی صاحب یک نوزاد شده ام و قصد داشتم تا تصویر فرزندم را به مادرم در آلبانی نشان بدهم و با او صحبت کنم اما مسئول تشکیلات در اینجا حتی اجازه یک مکالمه تصویری را به بنده نداده و مادرم را از حق دیدن نوه اش محروم کرده است. متاسفانه پیگیری های من از کانال های مختلف به هیچ نتیجه ای نرسیده و حتی به من توهین نیز کرده اند حالا از شما کمک می خواهم تا درخواستم را به گوش همه برسانید تا دیگران بفهمند این مدعیان آزادی خلق چه افراد رذل و پست فطرتی هستند.”

همین چند خط کافی است تا وحشت هیستریک رجوی ها از خانواده و دشمنی آن ها مشخص شود و اینکه آنها نه تنها از خانواده ها وحشت دارند بلکه از آنها متنفر هستند.

در این چند خط مشخص شد که بهانه هایی که بارها رجوی ها برای جلوگیری از ملاقات اعضای فرقه با خانواده های شان بیان می کردند دروغ و پوشال بوده است. زیرا در این مورد نه خبری از جمهوری اسلامی است و نه خانواده ای که از ایران آمده باشد.

در این چند خط مشخص شد که سران فرقه رجوی ها به اعضای فرقه اجازه تماس با خانواده شان را حتی در کشورهای اروپایی و غربی نمی دهند.

در این چند خط مشخص شد ملاقات اعضا با خانواده از نظر رجوی ها مرز سرخ است و تمام مسئولین فرقه توجیه شده اند تا به هر صورت مانع از دیدار اعضای فرقه با خانواده های شان بشوند.

در این چند خط مشخص شد که رجوی ها از این وحشت دارند که اعضای فرقه عکس یا فیلمی از خانواده های شان ببینند و یا کلمات گرم و احساسی خانوادگی را بشنوند.در عوض اعضا باید مستمراً در محیطی خشن و سخت باشند تا از فضای انسانی دور گردند چرا که چنین فضایی کارکرد مغزشویی های فرقه ای را به شدت پایین می آورد.

در این چند خط مشخص شد که رجوی ها از اینکه اعضای فرقه خبر خوش و شادی آور بشنوند وحشت دارند و می خواهند همیشه با دادن اخبار غمبار یا ترسناک که اکثراً دروغ و جعلی هستند ، اعضا را در یک فضای نگران و دلهره آور و خشن نگهدارند.

دراین چند خط مشخص شد که اگر اعضای فرقه با خانواده های شان ملاقات کنند ، تشکیلات فرقه فرو خواهد پاشید.

در این چند خط مشخص شد که رجوی ها از تولد و آغاز زندگی به شدت بیزار می باشند. اما به محض اینکه خبر مرگ و. کشته شدن و نابودی می شنوند به وجد آمده و از آن استقبال می کنند.

در این چند خط مشخص شد که رجوی ها تا چه حد از نام مادر وحشت دارند.

در این چند خط مشخص شد که رجوی ها تا چه اندازه در تشکیلات شان به زنان ستم می کنند و دشمن زنان هستند.

در این چند خط مشخص شد که در این فرقه داشتن احساس ممنوع بوده و جرم محسوب می گردد.

این موارد که می توان تعداد زیادی به ان افزود بخشی از چهره سیاه رجوی و ماهیت ضد انسانی آنهاست.

صالحی

نوشته در این چند خط اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته خانواده های استان مازندران حمله به آقای محمدی را محکوم می کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

صالحی

نوشته بلایی که رجوی ها بر سر خانواده های اعضای فرقه آوردند در دنیا بی سابقه است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته مریم رجوی در جنگ با انسانیت – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا کسی که برای دیدار اعضای خانواده اش به اشرف و لیبرتی می رفت، در برگشت سر از زندان درمی آورد؟

اخیرا باند رجوی، در سایت های خود از زبان یک قربانی دیگر به نام” مهری علیقلی” شروع به تکرار اراجیف و ادعاهای سخیفانه نسبت به خانواده ها و قربانیان خشونت های درون فرقه ای خود کرده است!

خانم مهری علیقلی، از فرماندهان قسمت پشتیبانی در قرارگاه 6 بود. سالهای زیادی وی  را از نزدیک می شناختم و از همان زمان هم یک عنصر دلسوز و مهربان برای برادران! بود و تن به فشارهای تشکیلاتی خاص! رجوی ها نمی داد!

معمولا وقتی فردی در تشکیلات دچار” لب پر” می شود (لب پر یک اصطلاح درون فرقه ای رجوی است که به فردی می گویند که دچار فاکت های زندگی طلبی و جنسی می شود و نیاز به کار تشکیلاتی گسترده با او است)، با انواع روشها او را سرپا می کنند! به عبارت دیگر فرد را آنقدر زیر فشار می برند که در جمع موضع بگیرد و علیه” خود” درونش فحش و ناسزا بگوید  و این یکی دیگر از روش های مغزشوئی در فرقه شیطانی رجوی است!

یکی از این روشها، آوردن فرد پای مصاحبه تلویزیونی وتکرار اراجیف علیه خانواده ها و مردم خودش است، اما اگر وضعیت تشکیلاتی سوژه (به کسانی که وضعیتشان به لحاظ تشکیلاتی خراب باشد وامکان بریدن او از مناسبات باشد اصطلاحا  تبدیل به”سوژه شود!) نشود اورا علنی کرد! از روش مقاله نویسی از زبان او استفاده می گردد! که این روش هم از چند روز تا نهایتا چند هفته بیشتر دوام ندارد و از همین الان می توان منتظر روزی بود که خانم مهری علیقلی هم از رجوی بریده و جدا شود!

در نامه منتسب به خانم مهری علیقلی گفته شده است:

“… جرم نابخشودنی مادرم این است  که سال 83  قصد داشت برای دیدن من به اشرف بیاید”.

کاش سازمانی که این همه برای خانواده های ما دلسوزی می کند و سنگ خانواده ها را به سینه می زند، خاطرات فقط یکی دو سال گذشته خود را مرور کند!

چقدرپشت سیم خاردار های اشرف، به سینه های ما سنگ زدید؟

چقدرپشت درب های اشرف، به ما فحش و ناسزا گفتید؟

چقدر و چند بار ما، پدران و مادران پیر به پشت درب اشرف ولیبرتی آمدیم و بی هیچ خبری از عزیزانمان به خانه برگشتیم؟

چرا این قدر دروغ می بافید؟

مگر فراموش کردید مادر مجید اشگ خونی را که چندی پیش، پس از بارها آمد و رفت به اشرف ولیبرتی، عاقبت با چشمانی باز و حسرت بار جان به جان آفرین تسلیم کرد!

شما پدران و مادران مسن و پیر را به جرم درخواست ملاقات با فرزندان شان، سنگ باران کردید! و الان با وقاحت و درید گی همیشگی تان، گناه را به گردن این و آن می اندازید!

دستاویز غیر واقعی این سازمان! به حدی مجعول و پوشالی ست، که فقط  خوشان تائید کننده ی آن میباشند…

یکی از خانواده های آذربایجانی قربانیان فرقه رجوی

نوشته فـرار به جـلـو با جــعـل واقعیت ملاقــات خـانـواده ها… اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته ابراز نفرت هزاران باره ی فرقه ی رجوی از خانواده ها! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.