1. تقدم « تشکیلات » بر همه چیز:

اصل بنیادی جهانبینی مجاهدین این است که سازمان تجسم حقیقت است و هر چیزی اعم از خانواده، دوستی، صداقت شخصی، حتی جان اعضا در برابر «مصلحت منافع تشکیلات» قابل فدا کردن است. یعنی معیار خوب و بد، نه اخلاق، بلکه سود برای تشکیلات است.

2. چند نمونهٔ عینی :

الف- فروپاشی خانواده : ازدواجهای تشکیلاتی ، جدا کردن فرزندان از والدین و انتقال آنها به اروپا همه با این توجیه که خانوادهٔ کوچک مانع انقلاب است.

ب -خودسوزیها و اعتصاب غذاهای مرگبار که بعنوان «عملیات» به اعضا تحمیل میشد.

ج- تغییر موضع های بزرگ و ناگهانی (مثلاً از مبارزهٔ مسلحانه به «صلح طلب» بودن) که اعضا باید بی چون و چرا می پذیرفتند؛ یعنی حقیقت چیزی نبود که خود اعضا به آن رسیده باشند .

د- پنهانکاری و دروغ به بیرون و درون: اطلاعات به اعضا و به افکار عمومی به صورت گزینشی و هدفمند داده میشد.

3. ریشهٔ فکری:

این منطق بیشتر از سنتهای چپگرای انقلابی قرن بیستم (لنینیسم و «اخلاق حزبی») نشآت می گیرد و ربطی به ایدئولوژی اسلام ندارد. در این دیدگاه تشکیلات تقدم و اخلاق «طبقاتی» است و نه انسانی. مجاهدین این را با متد مذهبی و شخصیت سازی حول رهبری ترکیب کردند.

از دید بسیاری از اعضای جدا شده این یک عملکرد انحرافی است و ربطی به ماهیت ایدئولوژی ندارد. این شعار مجاهدین در ابتدا عدالت و آزادی بود ولی رجوی آن را به اینجا کشاند. این بحث ارزش شنیدن دارد،  تجربهٔ روزمره اعضایی که سالیان د راین تشکیلات بودند این است که تشکیلات رجوی دست زدن به هرکاری را برای رسیدن به هدفشان مجاز می دانند.

رستم آلبوغبیش

نوشته اصل اساسی جهان بینی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

طی جنگ هشت ساله تحمیلی عراق، مرتبا به نیابت از عراق بارها عملیات نظامی محدود و البته بی اثر علیه کشورمان انجام دادند . فیلم های دیدار مسعود رجوی با دیکتاتور عراق ، صدام حسین و ژنرال حبوش و دیگر مسئولان ارشد نظام عراق ، موید ارتباطات عمیق اینها با صدام حسین هستند . طبیعی است در چنین فضای مزدوری ، قطعا میبایست ملاحظاتی داشته باشند. بنا به روایتهایی بنوعی چشم و گوش استخبارات عراق بودند و مردم عراق از اینها می ترسیدند!

حال در این موج اعتراضات رو به تزاید و چشمگیر مردم اروپا بخاطر معیشت زندگی، افزایش قیمت سوخت و انرژی، رسانه این گروه از پرداختن به اخبار آن چه در کشورهای اروپایی همچون فرانسه ، بلژیک و چه در کشور آلبانی که خود در آن استقرار دارد، خودداری می کند .

واقعیت این هست همچنان که مجاهدین در کشور ایران فاقد پایگاه اجتماعی هستند در این کشورهای اروپایی هم از چنین موقعیتی برخوردارند . آوردن چند دیپلمات بازنشسته مواجب بگیر اروپایی برای بیست دقیقه تمجید کردن از مریم رجوی در رسانه گروه ، پایگاه اجتماعی برای آنها درست نمی کند وقتی مریم رجوی به دیدار شهردار یک شهر کوچک 1000 نفری حومه پاریس که بنوعی نماینده دولت رسمی فرانسه هست می رود نبایستی انتظاری از او برای حمایت از اعتراضات مردم فرانسه داشت. البته به این هم باید اشاره کرد این گروه تروریستی هم اکنون از ضعیف ترین موقعیت اجتماعی حتی بین گروه های اپوزوسیون ها برخوردار هست و سوابق تروریستی وی هم برای همه دولت های اروپایی مشخص هست .

نوشته سکوت خبری رسانه های رجوی در اعتراضات اروپا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از روش‌های جمع‌آوری پول در خارج از کشور که در ادبیات تشکیلاتی مجاهدین از آن با عنوان “مالی اجتماعی” یاد می‌شد، آموزش اعضا برای دریافت کمک‌های مالی از شهروندان اروپایی بود. به یاد دارم اعضا را آموزش می‌دادند که چگونه با استفاده از آلبومی حاوی تصاویر غم‌انگیز و تراژیک کودکان، که بسیاری از آن تصاویر متعلق به کودکان افغانستانی بود، احساسات عابران را تحریک کنند و از آنان پول بگیرند.

شیوه کار به این صورت بود که ابتدا تصویر کودکی را نشان می‌دادند و داستانی درباره او مطرح می‌کردند؛ مثلاً ادعا می‌کردند پدر و مادر این کودک در ایران اعدام شده‌اند و او بی‌سرپرست مانده است و سازمان قصد دارد او را به خارج از کشور منتقل کند. وقتی شهروند اروپایی تحت تأثیر این روایت کمک مالی می‌کرد، تصویر کودک دیگری را نشان می‌دادند و می‌گفتند این خواهر اوست؛ مگر می‌خواهید این دو کودک از یکدیگر جدا شوند؟ بنابراین کمک دیگری هم بکنید!

این دیگر صرفاً جمع‌آوری کمک مالی نبود؛ بلکه استفاده از احساسات انسانی مردم و بهره‌برداری از تصاویر کودکان برای دریافت پول بود. پرسش اساسی این است که اگر هدف واقعاً کمک به کودکان بود، چرا باید با چنین شیوه‌هایی احساسات و اعتماد مردم را تحت تأثیر قرار می‌دادند؟

نمونه دیگر را در جریان بازدید ژنرال‌های عراقی از پادگان اشرف به خاطر دارم. هر بار که قرار بود هیئتی از ژنرال‌های عراقی به اشرف بیاید، کامپیوترها و لپ‌تاپ‌ها را جمع‌آوری می‌کردند و از دیدرس خارج می‌ساختند. سپس به اعضا آموزش می‌دادند که چگونه از این مهمانان درخواست رایانه و امکانات کامپیوتری کنند. این رفتار نیز نشان می‌داد که حتی در مناسبات به‌ظاهر رسمی و تشریفاتی سازمان، چگونه اعضا برای درخواست امکانات از مقامات عراقی توجیه و آماده می‌شدند.

اما یکی از تکان‌دهنده‌ترین خاطرات من به آموزش‌هایی مربوط می‌شود که مهدی ابریشمچی برای اعضای اعزامی به عملیات داخل کشور ارائه می‌کرد. در این آموزش‌ها درباره شیوه‌هایی مانند سرقت از بانک‌ها و طلا فروشی ها و به‌دست‌آوردن خودرو و وسایل نقلیه صحبت می‌شد. نکته قابل تأمل این بود که ابریشمچی با لحنی تمسخرآمیز و خنده می‌گفت: حکومت به این کار می‌گوید سرقت، اما ما به آن می‌گوییم “مصادره انقلابی”.
به این ترتیب، با تغییر نام یک عمل، تلاش می‌شد ماهیت اخلاقی و قانونی آن نیز در ذهن اعضا تغییر کند. سرقت دیگر سرقت نبود؛ مصادره انقلابی نام گرفته بود! گویی کافی بود عملی را با پسوند انقلابی توجیه کنند تا دیگر نیازی به پاسخگویی در برابر وجدان و معیارهای اخلاقی وجود نداشته باشد.

خاطره دیگری نیز مربوط به دوران پس از سقوط حکومت بعث عراق است. زمانی که خانواده‌ها برای دیدار با بستگان خود به کمپ اشرف مراجعه می‌کردند، صدیقه حسینی نشستی آموزشی و توجیهی برگزار کرد و در آن به اعضا آموزش داده می‌شد که چگونه از خانواده‌های مراجعه‌کننده طلا و اجناس قیمتی را تحت عنوان کمک مالی دریافت کنند.

برای من که در آن مناسبات حضور داشتم، این صحنه‌ها معنایی فراتر از یک رفتار نادرست مالی داشت. خانواده‌هایی که پس از سال‌ها دوری، با امید دیدار عزیزانشان به اشرف می‌آمدند، باید با احترام و صداقت روبه‌رو می‌شدند؛ نه اینکه حضور و عواطف خانوادگی آنان به فرصتی برای دریافت پول و اموال تبدیل شود.

وقتی این خاطرات را کنار یکدیگر قرار می‌دهم، با مجموعه‌ای از رفتارها مواجه می‌شوم که یک وجه مشترک دارند: در این تشکیلات، ظاهراً هیچ چیز نباید خارج از منافع سازمان و رهبری تعریف می‌شد؛ نه احساسات شهروندان اروپایی، نه امکانات ژنرال‌های عراقی، نه اموال خانواده‌ها و حتی نه مفاهیم اخلاقی و انسانی.

در چنین مناسباتی، اگر دریافت پول از مردم مطرح بود، احساسات کودکان ابزار کار می‌شد؛ اگر پای امکانات در میان بود، اعضا برای درخواست از مقامات عراقی آموزش می‌دیدند؛ اگر سخن از عملیات بود، سرقت با عنوان “مصادره انقلابی” توجیه می‌شد؛ و اگر خانواده‌ای برای دیدار عزیزش مراجعه می‌کرد، اموال و دارایی‌هایش می‌توانست به موضوع یک نشست تشکیلاتی تبدیل شود.

آری، این همان تشکیلاتی است که مدعی تربیت “انسان تراز مکتب” بود! اما باید گفت : انسانی که در آن باید برای فریب عابران آموزش ببیند، برای توجیه سرقت واژه‌سازی کند و از عواطف خانواده‌ها برای تأمین مالی تشکیلات بهره‌برداری کند، چگونه می‌تواند الگوی انسان‌دوستی و رهایی باشد؟

واقعیت این است که هیچ شعار انقلابی، هیچ عنوان ایدئولوژیک و هیچ ادعای مقدسی نمی‌تواند فریب، سوءاستفاده از احساسات انسانی و نادیده گرفتن حرمت خانواده را به عملی اخلاقی تبدیل کند. انسان تراز مکتب را با رفتار می‌سنجند، نه با شعار؛ و فاصله میان این دو، همان چیزی است که من در سال‌های حضورم در تشکیلات رجوی با تمام وجود لمس کردم.

داریوش قنواتی

نوشته از مصادره انقلابی تا اخاذی از خانواده‌ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی برای اینکه جلوی مسئله داری و عدم مسئولیت پذیری همه را بگیرد این بار به جای صلاحیت، بحث سابقه را مطرح کرد یعنی کسانی که سابقه بیشتری در همکاری با سازمان داشتند را بالاتر برده و مسئولیت بیشتری به آنها داد. این مسئله هم چالش‌های خودش را داشت. افرادی که تا روز قبل مسئولیت داشتند باید رده از آنان گرفته می شد و تحت مسئولیت نفراتی که سابقه بیشتری داشتند قرار می‌گرفتند که در این صورت افراد باز هم دیگر حالی برای کار کردن نداشتند .

من خودم شاهد این داستان بودم که فرد برای گرفتن رده بالاتر، سر چند ماه سابقه بیشتر یا کمتر چانه زنی می‌کرد مبنی بر اینکه من در داخل کشور چند ماه با سازمان رابطه داشتم به همین خاطر باید رده بالاتری به من بدهند. تعدادی هم برای خود سابقه تراشی کردند تا رده بالاتری از سازمان طلب کنند. واقعا در تشکیلات حالت تهوع آوری بوجود آمده بود. هر کسی به دنبال سهم خودش بود .

این داستان باز مشکلی از تشکیلات حل نکرد. دیگر کسی برای زنان تره خرد نمی‌‎کرد. رجوی با دیدن این وضعیت در نشستی به روی همه تیغ کشید و خواهران را تکیده یعنی لاغر و ضعیف و برادران را لمیده یعنی مفت خور و تنبل نامید تا بتواند از این طریق شوکی به افراد وارد کند. اما این تهمت زدنها باز کاری از پیش نبرد چون زنان از قبل زیر تهمت‌ها و برخوردهای خشن تشکیلات قرار گرفته بودند. کار کشیدن زنان در گرمای بالای عراق و صورت‌های آفتاب سوخته و دوری از زندگی و خانواده آنان را عقده‌ای بار آورده بود. رجوی سعی داشت با این شیوه زنان را از انسان بودنشان جدا کند تا هیچ مردی در درون تشکیلات به آنان نگاه نکند. مردان نیز تحت فشار تشکیلات اجازه برخورد و صحبت کردن به صورت تنهایی با هیچ زنی را نداشتند. دستورالعمل‌های ضد انسانی علیه زنان و مردان تمام تشکیلات را فرا گرفته بود. رجوی در بیشتر نشست‌ها این جمله را تکرار می‌کرد تا کسی جرات اعتراض نداشته باشد و در نهایت بحث و نشست‌های مخوف و ضد انسانی طعمه پیش آمد که گل سرسبد همه نشست‌های رجوی بعد از انقلاب طلاق مریم در سال 68 بود.

اگر اکنون مریم رجوی در اروپا دم از مسئولیت پذیری زنان و برابری زن و مرد در تشکیلاتش می‌زند دروغی بیش نیست و خودش هم این را می داند. اگر کسی می‌خواهد به واقعیت‌های درونی تشکیلات رجوی و مناسباتش پی ببرد باید با نفرات جدا شده چه زنان و مردان حرف بزند تا متوجه شود ضد انسانی‌ترین روابط در مناسبات سازمان مجاهدین خلق است.

اگر به فیلم‌هایی که از اشرف سه در آلبانی پخش می‌شود دقت کرده باشیم با زنانی با صورت‌های تکیده و ضعیف و مردانی با سن بالا و از دور خارج شده مواجه می‌شویم افراد باید تا آخر عمر با فلاکت زندگی کنند و دم بر نیاورند. با تمام شامورتی‌بازی‌هایش رجوی نتوانست به جایی برسد و در نهایت باید شاهد فروپاشی تشکیلاتش باشد .

هادی شبانی

نوشته شامورتی بازی رجوی برای کنترل نیرو جواب نداد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“من مدتی در بخش تبلیغات در اخبار نیمروزی در اشرف 3 بودم، مسئول اصلی این بخش فهیمه اروانی بود، اسدا… مثنی و برادران خدائی صفت زیر مجموعه او بودند، یک بریفی از خارج از آلبانی توسط بهنام (محمد سید المحدثین) و شاهین قبادی می آمد و خط کار توضیح داده می شد، مثلا در اخبار ساعت 10 باید این خبرها تولید شود و کارهای فنی اش انجام گردد، در این امر سلایق خاص کشورهای میزبان سازمان فرانسه و آلبانی نیز باید در نظر گرفته می شد، در مورد کلیپ های پخش شده با عنوان ” کانون های شورشی” هم در بخش تولید محتوا به اسم شهرهای مختلف با هوش مصنوعی کلیپ هائی تولید و از طرف این کانون های غیرواقعی در شبکه های مجازی بازتولید و منتشر می شد…”

بعنوان نمونه نیز مثلا در کلیپی که به تاریخ 2 آبان نشان داده می شد بنری در تبریز به آتش کشیده شده است که کاملا جعلی و تولید هوش مصنوعی است، بطوریکه وقتی بنر در بالای یک پل به آتش کشیده می شود، حتی شراره های آتش به زمین ریخته نمی شد و محو می شد، از این نمونه ها در فضای مجازی و در کانال های سازمان به وفور یافت می شود که همگی جعلی می باشد.

بیشتر کانال‌ها و گروه‌هایی که با عناوین مختلف در تلگرام و واتساپ و اینستاگرام می‌بینید، متعلق به این سازمان تروریستی است؛ آنها پیج‌های جدیدی هم در اینستاگرام و فیس‌بوک راه انداخته‌اند. از عموم هموطنان و جوانان عزیز نیز می خواهیم که در کانال ها و گروه هائی که نمی شناسید، عضو نشوید.

محمدرضا مبین

نوشته کلیپ های تقلبی در بخش تبلیغات و تولید محتوا در اسارتگاه اشرف 3 اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آمار درگذشت‌ها و ضرورت شفاف‌سازی درباره درمان

درگذشت محمود مرشد یک اتفاق منفرد نیست. تنها در فاصله مرداد تا آبان سال جاری، سازمان خبر درگذشت دست‌کم هفت تن از اعضای خود را منتشر کرده است: حسین شریعتی، نسرین شهرابی فراهانی، مژگان مهدوی، نوشین نامور، محمد افضلیان، جلال فرخندی و محمود مرشد.
در میان این افراد، نام‌هایی دیده می‌شود که بنا بر اطلاعیه‌های خود سازمان، با بیماری‌های سخت و طولانی‌مدت دست‌وپنجه نرم می‌کردند. تکرار این موارد، پرسش‌های جدی درباره وضعیت درمانی اعضا و دسترسی آنان به پزشک مطرح می‌کند. سرکردگان سازمان موظف‌اند درباره وضعیت سلامت اعضا و چگونگی مراقبت از آنان شفاف‌سازی کنند. اشاره به بیماری و مرگ در اطلاعیه‌های تشکیلاتی، جای پاسخگویی درباره کیفیت درمان را نمی‌گیرد.

وضعیت خانواده‌ها و محرومیت از ارتباط آزاد

در این میان، نباید خانواده‌هایی را فراموش کرد که سال‌هاست از دیدار و ارتباط آزادانه با عزیزان خود محروم مانده‌اند. پدران و مادرانی که با امید بازگشت فرزندانشان روزگار می‌گذرانند، ممکن است خبر درگذشت آنان را از رسانه‌های سازمان بشنوند؛ در حالی که پیش از آن نیز سال‌ها از حق دیدار و اطلاع مستقیم محروم بوده‌اند.
این خانواده‌ها علاوه بر رنج جدایی و بی‌خبری، اکنون با پیامدهای سنگین از دست دادن عزیزان خود بدون امکان وداع و همراهی روبه‌رو می‌شوند. چنین وضعیتی ضرورت توجه جدی‌تر به حقوق اعضا و خانواده‌های آنان را نشان می‌دهد.

پرسش‌های پایانی

آیا وقت آن نرسیده است که سرکردگان این تشکیلات، به جای انتشار پیام‌های تبلیغاتی و تجلیل‌های سازمانی، درباره حق درمان، سلامت، ارتباط آزاد با خانواده و حق انتخاب اعضا پاسخگو باشند؟
هیچ تشکیلاتی حق ندارد سلامت و جان انسان‌ها را به پای مناسبات درونی خود قربانی کند. اعضای بیمار و سالخورده، پیش از آنکه عضو یک سازمان باشند، انسان‌هایی هستند که حق زندگی، درمان و حضور در کنار خانواده را دارند.

فریدون ابراهیمی

نوشته محمود مرشد؛ مرگ دیگری در کارنامه سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دستگاه تبلیغاتی رجوی با هیاهوی رسانه‌ای، انتشار بیانیه و تکرار شعارهای احساسی، تلاش می‌کند نقش خود را از یک جریان سیاسی ذی‌نفع به مدافع بی‌طرف حقوق زندانیان تغییر دهد. این همان بازی آشنای وارونه‌نمایی است؛ جایی که به‌جای پاسخ‌گویی درباره عملکرد خود، دیگران را در جایگاه متهم می‌نشاند و از رنج انسان‌ها برای بزک‌کردن چهره تشکیلاتی استفاده می‌کند که کارنامه‌اش باید زیر ذره‌بین نقد و بررسی قرار گیرد.
موضوع زمانی حساس‌تر می‌شود که فعالیت‌های مجازی و آنچه این سازمان “کانون‌های شورشی” می‌نامد، به میان می‌آید. افراد، به‌ویژه جوانان داخل کشور، از طریق تبلیغات اینترنتی شناسایی و به فعالیت‌هایی ترغیب می‌شوند که ممکن است پیامدهای امنیتی و قضایی سنگینی برای آنان داشته باشد.

نمی‌توان افراد را به میدان فعالیت‌های پرخطر کشاند، اما هنگام روبه‌روشدن آنان با پیامدهای احتمالی، پشت بلندگوهای تبلیغاتی پنهان شد و نقش قهرمان و حامی را بازی کرد. اگر رهبران گروه واقعاً نگران سرنوشت این افراد هستند، باید روشن کنند که تا چه اندازه آنان را از خطرها آگاه می‌کنند، چه مسئولیتی در قبال پیامدهای تصمیم‌هایشان می‌پذیرند و برای جلوگیری از قربانی‌شدن نیروهای جوان چه اقدام عملی انجام می‌دهند.
در این میان، آنچه بیش از همه آزاردهنده است، تبدیل ‌شدن رنج انسان‌ها به ابزار تبلیغاتی است. زندانی، متهم و خانواده نگران او نباید به سوژه‌ای برای تولید خبر، نمایش رسانه‌ای و کسب اعتبار سیاسی تبدیل شوند. مخالفت با اعدام، دفاع از حق حیات و تأکید بر دادرسی عادلانه، اصولی انسانی‌اند؛ اما هیچ سازمانی حق ندارد این اصول را به انحصار خود درآورد یا از آنها سپری برای فرار از پاسخ‌گویی بسازد.

رجوی نمی‌تواند از یک سو با زبان حقوق بشر سخن بگوید و از سوی دیگر، درباره مسئولیت احتمالی تشکیلاتش در قبال سرنوشت افرادی که به فعالیت‌های پرخطر ترغیب می‌شوند، سکوت کند. معیار صداقت یک جریان سیاسی، تعداد بیانیه‌ها، حجم تبلیغات یا تکرار شعارها نیست؛ معیار واقعی، میزان پایبندی آن به جان انسان‌ها، آزادی انتخاب، آگاهی از پیامدها و پذیرش مسئولیت است.

تشکیلات رجوی باید بداند که با تکرار شعارهای حقوق‌بشری، گذشته و عملکردش از نقد مصون نمی‌شود. اگر خود را مدافع زندانیان معرفی می‌کند، باید درباره شیوه‌های جذب نیرو، نحوه هدایت فعالیت‌ها و مسئولیت رهبران در برابر پیامدهای آن شفاف باشد. نمی‌توان هم از رنج انسان‌ها سرمایه تبلیغاتی ساخت و هم از پاسخ‌گویی درباره سهم احتمالی خود در شکل‌گیری آن رنج گریخت.

سرانجام، حقیقت را نه با بلندگوهای تبلیغاتی می‌توان تغییر داد و نه با جابه‌جاکردن جایگاه قربانی و آمر. حقوق بشر ابزار بقای هیچ سازمانی نیست؛ جان انسان‌ها میدان مانور سیاسی نیست؛ و رنج زندانیان نباید به سوخت ماشین تبلیغاتی هیچ جریان سیاسی تبدیل شود.

داریوش قنواتی

نوشته اشک تمساح گروه رجوی بر سرنوشت زندانیان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

غضنفری تأکید می‌کند که اظهارات گروه‌های مخالف نظام از جمله مجاهدین خلق، مصداق بارز «نان به نرخ روز خوردن» است. او در پایان نتیجه می‌گیرد که دفاع از آزادی و حقوق اقلیت‌ها امری پسندیده است، اما کارنامهٔ پر از جنایت این گروه نشان می‌دهد که آن‌ها پیش از ادعای دفاع از حقوق اقلیت‌ها، دست به کشتار فجایع‌بار آن‌ها زده اند.

نوشته از ادعای دفاع از حقوق اقلیت‌ها تا مشارکت مجاهدین در کشتار کردها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در گذشته، نمایش ستون‌های نظامی، رژه نیروها و انتشار تصاویر مربوط به تجهیزات جنگی، برای القای قدرت و ایجاد تصویری از یک نیروی منسجم و اثرگذار به کار گرفته می‌شد. این نمایش‌ها قرار بود چنین القا کنند که سازمان از توانایی نظامی گسترده و پایگاه اجتماعی قابل توجهی برخوردار است. با گذشت زمان و تغییر شرایط منطقه‌ای، آن ابزارها دیگر کارکرد سابق را نداشتند و جای خود را به شبکه‌های اجتماعی، وب‌سایت‌ها، ویدئوهای تبلیغاتی، انیمیشن‌ها و حساب‌های متعدد مجازی دادند. به این ترتیب، میدان فعالیت از اردوگاه‌ها و مناطق نظامی به فضای رسانه‌ای و دیجیتال منتقل شد.

این تغییر، تصویری قابل تأمل از فاصله میان گذشته نظامی و وضعیت کنونی این سازمان ارائه می‌دهد. زمانی تانک و سلاح ابزار نمایش قدرت بود و امروز صفحه‌نمایش، حساب‌های مجازی و محتوای تبلیغاتی در مرکز توجه قرار گرفته‌اند. تولید گسترده محتوا، به‌تنهایی نشانه نفوذ اجتماعی یا مشروعیت سیاسی نیست؛ زیرا هر مجموعه‌ای می‌تواند با استفاده از امکانات فنی، تعداد زیادی پیام، تصویر و ویدئو تولید و منتشر کند.
یکی از ویژگی‌های این مرحله، تلاش برای بازسازی چهره سازمان از طریق روایت‌های گزینشی است. در این روایت‌ها، بخش‌هایی از گذشته برجسته می‌شوند و بخش‌های دیگر یا نادیده گرفته می‌شوند یا با تعابیر تبلیغاتی و احساسی پوشانده می‌شوند. در چنین فضایی، مخاطب با انبوهی از پیام‌های تکراری، شعارها و تصاویر تولیدشده روبه‌رو می‌شود؛ اما کمتر با پاسخ‌های روشن، اسناد قابل بررسی و توضیحی منسجم درباره عملکرد تاریخی سازمان مواجه است.

فعالیت مجازی همچنین امکان ایجاد تصویری بزرگ‌تر از اندازه واقعی را فراهم می‌کند. یک حساب کاربری می‌تواند با انتشار مداوم مطالب، بازنشر هماهنگ و استفاده از عناوین پرطمطراق، این تصور را ایجاد کند که با یک جنبش گسترده و فراگیر روبه‌رو هستیم. در حالی که تعداد پیام‌ها، میزان تکرار محتوا یا گستردگی شبکه‌های تبلیغاتی، الزاماً نشان‌دهنده حضور واقعی در جامعه نیست. میان «تولید صدا» در فضای مجازی و «داشتن پایگاه اجتماعی» تفاوتی اساسی وجود دارد؛ تفاوتی که نمی‌توان آن را با آمارسازی یا انتشار مداوم محتوای تبلیغاتی از میان برد.

از میدان جنگ تا میدان تبلیغات؛ تغییر ابزار، اما نه لزوماً تغییر روش. اگر قرار است فعالیت رسانه‌ای جایگزین نمایش قدرت نظامی شود، آنچه اهمیت دارد تمایز میان اطلاع‌رسانی مستند و تبلیغات یک‌سویه است. رسانه زمانی می‌تواند نقش سازنده ایفا کند که امکان پرسش، نقد و بررسی را فراهم آورد و مخاطب را با مجموعه‌ای کامل از اطلاعات روبه‌رو سازد. اما هنگامی که رسانه تنها برای تکرار مواضع رسمی، حمله به منتقدان و حذف روایت‌های مخالف به کار گرفته شود، بیشتر به ابزار کنترل افکار تبدیل می‌شود تا وسیله‌ای برای آگاهی‌رسانی.

هیچ حجم از محتوای مجازی نمی‌تواند جایگزین واقعیت‌های تاریخی شود یا با تصویرسازی، گذشته را از نو بنویسد. انیمیشن، ویدئو، شعار و خبر ساختگی ممکن است برای مدتی توجه مخاطبان را جلب کند، اما در برابر بررسی دقیق و پرسش‌های مستند، کارکرد محدودی دارد.

از این منظر، انتقال فعالیت از عرصه نظامی به عرصه مجازی را نمی‌توان صرفاً یک تحول فنی یا تبلیغاتی دانست. این تغییر، بخشی از تلاش برای سازگار شدن با شرایط جدید و حفظ ساختار تشکیلاتی در محیطی متفاوت است. با این حال، تغییر ابزار به معنای تغییر ماهیت نیست. اگر همان الگوی قدیمیِ بزرگ‌نمایی، حذف پرسش‌های دشوار، تقدیس رهبری و ارائه روایت یک‌طرفه ادامه پیدا کند، تنها شکل تبلیغات تغییر کرده است، نه منطق حاکم بر آن.

داریوش قنواتی

نوشته مجاهدین خلق، از ارتش زرهی تا لشکر مجازی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– آیا می دانستید بر اساس افشاگری چند تن از زنان جداشده که عضو شورای رهبری مجاهدین خلق بودند، مریم رجوی زنان شورای رهبری را تشویق به عقد و همخوابگی با رجوی شیطان صفت می کرد و به آنها می گفت “باید با رجوی محرم شوید. این از نماز شب برای شما واجب تر است”؟

– آیا می دانستید ممنوعیت ملاقات اعضای مجاهدین با خانواده های شان از سال های قبل از سرنگونی صدام در این تشکیلات وجود داشت و این موضوع بر خلاف دروغ هایی که رجوی ها می گویند هیچ ربطی به حضور خانواده ها در پشت درب قرارگاه اشرف بعد از سرنگونی صدام نداشت؟

بند 43 از کتابچه «تئوری انقلاب مریم» که توسط رجوی تهیه شده بود و ضوابط تشکیلاتی محسوب و در سال 1380 به همه اعضا ابلاغ گردید چنین است: “مجاهد ملاقاتی و بند به پدر و مادر و خانواده نداریم.”
– آیا می دانستید تمام طرح های انجام عملیات تروریستی مجاهدین خلق در داخل ایران در نهایت می بایست توسط رجوی و مریم قجر تایید و اجازه انجام آن صادر شود؟ به همین دلیل یکی از القاب مریم رجوی «ملکه ترور» است.

– آیا می دانستید بر اساس افشاگری خانم های جداشده ای که عضو شورای رهبری مجاهدین خلق بودند، مریم رجوی به نیابت از رجوی برای آن که زنان عضو مجاهدین خلق هیچ امیدی به مادر شدن، زندگی و آینده نداشته باشند و در تشکیلات بمانند، در نشست های مغزشویی خطاب به زنان می گفت “زنی که رحمش را در بیاورد در نوک قله ایدئولوژیک است”؟ به گفته خانم های جداشده، رجوی ها بر پایه این مغزشویی و با ترفندهای مختلف پزشکی ، رحم 100 تا 150 زن عضو تشکیلات را از بدن شان خارج کردند.

– آیا می دانستید در سال 1370، رجوی در دیدار با صابر الدوری رئیس وقت سازمان مخابرات حکومت صدام با ذلت به او گفت: “من در ذهن خودم و همان‌طور در قلب خودم، نمی‌توانم حساب مصالح و منافع خودمان را از شما [حکومت صدام] جدا کنم. اینها دقیقاً درهم آمیخته است. منافع ما چفت و تنگاتنگ است. خواهش می‌کنم سلام مرا به آقای رئیس جمهور برسانید. هیچ نیاز به لطف ایشان نیست و از طرف من به ایشان بگویید : در خانه تو بودیم، هستیم و خواهیم ماند تا آن جا که در توان ما هست.”

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت بیستم و چهارم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از گیلان، کتاب “ماجرای آن شب” رمانی تاریخی، معمایی است که با الهام از یک رخداد واقعی و با محوریت جنایات گروه مجاهدین خلق در تابستان سال ۱۳۶۰ نوشته شده است. نویسنده با تغییر نام اشخاص و مکان‌ها و بازآفرینی روابط میان شخصیت‌ها و نیز خلق حوادث فرعی، روایتی داستانی و رازآلود از آن واقعه تاریخی ارائه می‌دهد.

این کتاب با نگارش “مریم خلیلی” در ۷۸ صفحه توسط انتشارات آوای غزل و با حمایت اداره‌کل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس گیلان در ۱۰۰۰ نسخه در سال ۱۴۰۱ و به قیمت ۳۴۰۰۰۰ تومان به چاپ رسیده است.

در اینجا بخش‌هایی از این رمان جذاب که با قلمی شیوا، ساده و روان، صمیمی و هیجانی که برای گروه سنی نوجوانان به نگارش در آمده را می‌خوانیم:

محمدعلی دلش می‌خواست بعد از یک روز پُرکار و اضطراب، کف اتاق دراز بکشد و یک دل سیر بخوابد؛ اما حرف‌های آقاجان خواب از سرش پرانده بود و دوباره آن کابوس تلخ را به یاد آورده بود. اسماعیل روی زانو خود را به محمدعلی رساند و کنار دیوار نشست، سرش را به دیوار تکیه داد و گفت: “ممد! هیچ وقت فکر نمی‌کردم شب و روزهام اینقدر پُرهیجان بشه! آخه ما کشاورز‌های معمولی توی این روستای کوچیک…”

محمدعلی حرفش را قطع کرد و گفت: “اتفاقاً هر جا کار درست انجام بشه دشمن به همون جا حمله می‌کنه. دشمن میدونه همین مردم ضعیف و به ظاهر عادی پشتیبان انقلاب هستن پس دقیقا سعی میکنه به همون‌ها ضربه بزنه.”

آقای فدایی که تازه وضو گرفته بود وارد اتاق شد و در حالیکه آستین‌هایش را پایین می‌داد گفت: “دقیقا … معتقدم جنگ، کودتا و این ترور‌های هدفمند و حتی گاهی کور و همه تهدیداتی که داره علیه مردم انجام میشه عزم و اراده مردم رو نشانه گرفته… قصدشون خسته و کلافه کردن مردم و در واقع از بین بردن ریشه انقلابه.”

بعد سجاده کوچکی از جیب بیرون آورد و در گوشه‌ای از اتاق قامت بست. آقاجان و حاج احمدی هم بلند شدند. آقاجان دستی به شانه محمدعلی کشید و گفت: “پسرجان ما اتاق فرماندهی هستیم بریم یه لقمه افطار بخوریم… کاری داشتی بیا اونجا.”

اسماعیل همانطور که به دیوار تکیه داده بود چشم‌هایش را بست و خوابش برد. محمدعلی برای اینکه بیدار بماند دفترچه اش را بیرون آورد و شروع به نوشتن کرد. در نیمه باز بود. صدای سیاوش را شنید که در حال صحبت با آقای محمودی بود. شاید احساس خطر می‌کرد و یا از سر کنجکاوی، بلند شد و خود را به وسط راهرو رساند.

آقای محمودی از خستگی روی پله نشسته بود و کلاش را به شانه اش تکیه داده بود. سیاوش هم کنارش روی پله نشست و سرش را کنار گوش آقای محمودی گرفت و جملاتی گفت. آقای محمودی هم سری تکان داد و گفت: “اگه اینطور باشه که خیلی خطرناکه! باید حتماً به آقای حسن نژاد اطلاع بدیم.” بعد رو کرد به سیاوش و ادامه داد: “ممنون که اطلاع دادی. شما برو … اگه خدا بخواد روز‌های بعد از وجود شما استفاده می‌کنیم.”

برق قطع شد. سیاوش ایستاد. صدایی به گوش رسید. آقای محمودی قبضه کلاش را گرفت و خواست بلند شود که سیاوش با چیزی به سر آقای محمودی کوبید و بلافاصله اسلحه‌اش را قاپید.

محمدعلی نفسش حبس شده بود. تصمیم گرفت به کمک آقای محمودی برود. چند قدمی که برداشت سوزشی وسط سینه‌اش حس کرد و در عرض چند صدم ثانیه صدای شلیک شنید. به در نگاه کرد، سیاوش اسلحه را به طرف او گرفته بود و دود رقیقی از اسلحه خارج می‌شد.

محمدعلی به دیوار چسبید، اما هنوز ایستاده بود که در اتاق فرماندهی باز شد و حاج احمدی از اتاق بیرون پرید، اما با رگبار سیاوش به زمین افتاد آقاجان درست پشت سر حاج احمدی بود که تیری به بازویش خورد و به داخل اتاق پرت شد و در محکم بسته شد.

زانو‌های محمدعلی خم شد و روی زمین نشست. چشم هایش می‌دید. می‌خواست فریاد بزند؛ اما نفسش بالا نمی‌آمد. هنوز ثانیه‌ای از افتادن حاج احمدی نگذشته بود که سه نفر پریدند داخل راهرو، یک نفر که قمه بزرگی در دست داشت به در اتاق فرماندهی چند ضربه زد؛ اما در باز نشد. دو نفر قمه به دست دیگر داخل اتاقی که بچه‌ها آنجا خوابیده بودند حمله کردند.

صدای آقای فدایی را شنید که فریاد می‌زد: “بچه‌ها برید اتاق پشتی.” خودش را روی زمین انداخت تا شاید بتواند سینه خیز خود را به آنها برساند. سرش جلوی در افتاد، آقای فدایی بچه‌ها را داخل اتاق پشتی انداخت و در را بست و با مهارت خاصی با یک صندلی، در برابر مردان قمه به دست از خود دفاع می‌کرد. یک لحظه دید اسماعیل با یک صندلی، به پشت یکی از دو مرد زد و مرد مهاجم نقش بر زمین شد. مهاجم دوم تنها مانده بود.

محمدعلی انگار قوت گرفت، سعی کرد نفس بکشد و از زمین بلند شود؛ اما صدای پای چند نفر دیگر را شنید و ضربه محکمی که به پهلویش خورد باعث شد خون از دهانش بیرون بزند.

به بالای سرش نگاه کرد. رزاق با یک کلاش بالای سرش ایستاده بود و حسن زارع هم با قمه‌ای وارد اتاق شد و فریاد زد: “بچه! بهت گفته بودم سوراخ سوراخت می‌کنم.” و به طرف اسماعیل حمله کرد. آقای فدایی صندلی را به دستان حسن زارع زد. قمه‌اش به زمین افتاد. صندلی را بلند کرد تا ضربه دیگری به حسن زارع بزند که صدای رگبار بلند شد.

چشمان محمدعلی دیگر خوب نمی‌دید. اشک از چشمانش جاری شد. خون آقای فدایی روی دیوار نقش بسته بود و خودش روی زمین افتاده بود. رزاق وارد اتاق شد دوباره صدای رگبار بلند شد.

محمدعلی همه توانش را جمع کرد و به طرف اتاق خزید. خواست اسماعیل را صدا بزند؛ اما نتوانست. در اتاق پشتی هم شکسته بود و صدای تیراندازی از داخل اتاق به گوش می‌رسید. چشمش را گرداند. اسماعیل نشسته بود و از زیر پاهایش خون جاری شده و سرش رو سینه افتاده بود. سرش را به طرف اتاق فرماندهی چرخاند. مرد قمه به دست در را شکسته بود؛ اما از آقاجان خبری نبود…

علاقه‌مندان کتاب‌های حوزه زنان دفاع مقدس و ایثار و شهادت جهت تهیه این کتاب ارزشمند می‌توانید به معاونت زنان و یا ادبیات اداره‌کل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و مقاومت استان گیلان به آدرس رشت، بعد از میدان صنایع دستی گیل، کیلومتر ۳ جاده رشت به تهران جنب حوزه علمیه حضرت امیرالمومنین (ع)، ۳۰۰ متر بالاتر از حوزه، مرکز فرهنگی دفاع مقدس و مقاومت استان گیلان مراجعه کنید.

خبرگزاری دفاع مقدس

نوشته ماجرای آن شب| داستانی واقعی از جنایات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حجت‌الاسلام عبدالکریم بیرانوند با اشاره به سالخوردگی اعضای سازمان مجاهدین خلق و ناتوانی این سازمان در جذب و تربیت نیروهای جدید، مدعی شد که این سازمان در تلاش بوده است با برقراری ارتباط با برخی چهره‌های مرتبط با دراویش گنابادی، بخشی از مشکل کادرسازی خود را جبران کند.

وی با بیان اینکه میانگین سنی اعضای سازمان مجاهدین خلق بالاست، اظهار داشت: یکی از مهم‌ترین مسائل این سازمان، ناتوانی در کادرسازی و جذب نیروهای جدید است. اعضای این سازمان عمدتاً در سنین بالا قرار دارند و همین مسئله، ضرورت جایگزینی نیروهای قدیمی و جذب نسل جدید را برای آن‌ها به یک چالش جدی تبدیل کرده است.

حجت‌الاسلام بیرانوند با اشاره به سابقه حضور اعضای این سازمان در کشورهایی همچون عراق، آلبانی و فرانسه، خاطرنشان کرد: بررسی مسیر فعالیت این سازمان و تلاش‌های آن برای حل مسئله جذب نیرو، می‌تواند ابعاد تازه‌ای از تحولات و ارتباطات احتمالی آن را روشن کند.

وی در ادامه، با اشاره به نام مصطفی آزمایش و برخی تحولات مرتبط با جریان دراویش گنابادی در حدود دو دهه گذشته، گفت: در جریان مطالعات مربوط به این طریقت، با مواضع و فعالیت‌های رسانه‌ای مصطفی آزمایش و مصاحبه‌های او با شبکه‌هایی همچون بی‌بی‌سی و صدای آمریکا مواجه شدیم. این مسئله زمینه طرح پرسش‌هایی درباره ارتباطات احتمالی میان برخی افراد و سازمان مجاهدین خلق را فراهم می‌کرد.

این پژوهشگر با بیان اینکه جریان دراویش گنابادی در دهه‌های گذشته با چالش‌هایی مواجه بوده است، افزود: از نگاه ما، این جریان می‌توانست مورد توجه سازمانی قرار گیرد که با مشکل جذب نیرو و سالخوردگی اعضای خود روبه‌روست. در این چارچوب، باید ارتباطات احتمالی میان برخی چهره‌ها و سازمان مجاهدین خلق را با دقت بیشتری بررسی کرد.

حجت‌الاسلام بیرانوند در ادامه به نام وحید بهشتی اشاره کرد و مدعی شد که وی پس از خروج از ایران به سازمان مجاهدین خلق پیوسته و در ادامه، با استفاده از پوشش و ادبیات مرتبط با دراویش گنابادی، خود را در پیوند با این طریقت معرفی کرده است.

وی با اشاره به تفاوت میان استفاده از نمادها و اصطلاحات یک طریقت با عضویت رسمی در آن، اظهار داشت: بر اساس اطلاعاتی که در این زمینه مطرح شده است، وحید بهشتی مراحل معمول تشرف به طریقت درویشی را طی نکرده و از سوی شیخ یا مأذون مربوط نیز اجازه ورود به این طریقت را دریافت نکرده است. از این رو، به اعتقاد گوینده، انتساب او به دراویش گنابادی نیازمند بررسی دقیق است.

این کارشناس با تأکید بر اهمیت تحلیل ادبیات رسانه‌ای افراد، خاطرنشان کرد: یکی از محورهای قابل بررسی، استفاده مکرر وحید بهشتی از اصطلاحاتی همچون “مجذوب‌علی‌شاه” و “سلطان‌علی‌شاه” در محتوای رسانه‌ای خود است. مقایسه این ادبیات با ادبیات سازمان مجاهدین خلق و بررسی پیشینه فکری و تربیتی این فرد می‌تواند در شناخت بهتر موضوع مؤثر باشد.

حجت‌الاسلام بیرانوند با طرح این احتمال که سازمان مجاهدین خلق درصدد بهره‌گیری از ظرفیت برخی چهره‌های مرتبط با دراویش گنابادی بوده است، افزود: بر اساس تحلیل مطرح‌شده، یکی از اهداف احتمالی چنین ارتباطی می‌توانسته نزدیک‌شدن به بدنه این جریان در ایران و استفاده از ظرفیت‌های آن برای جذب نیروهای جدید باشد؛ موضوعی که در صورت اثبات، می‌تواند در تحلیل راهبردهای این سازمان برای جبران بحران کادرسازی اهمیت داشته باشد.

وی همچنین از وجود ادعاهایی درباره وعده‌های سیاسی به مصطفی آزمایش سخن گفت و اظهار داشت: بر اساس این ادعاها، به وی وعده داده شده بود که در صورت سقوط جمهوری اسلامی، زمینه رسیدن او به جایگاه قطب سلسله سلطان‌علی‌شاهی فراهم شود. بیرانوند این موضوع را بخشی از توافق احتمالی میان طرف‌های مورد اشاره دانست که به باور او، باید در چارچوب تلاش سازمان مجاهدین خلق برای جذب نیرو و گسترش ارتباطات خود بررسی شود.

این پژوهشگر در پایان تأکید کرد: بررسی اسناد، شواهد ارتباطی، مواضع رسانه‌ای و ادبیات مورد استفاده افراد، می‌تواند به روشن‌شدن ابعاد این ادعاها کمک کند. از این رو، تحلیل دقیق این موضوع باید با تفکیک میان شواهد قابل اثبات و برداشت‌های تحلیلی صورت گیرد تا امکان ارزیابی مستند ارتباطات احتمالی میان افراد و جریان‌های مورد بحث فراهم شود.

سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا

نوشته بحران کادرسازی، مهم‌ترین چالش سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– آیا می دانستید رجوی بازنشسته شدن را برای اعضای مجاهدین ممنوع کرده است؟

بند 42 از فصل ششم کتابچه ضوابط تشکیلات با عنوان «تئوری انقلاب مریم» که توسط رجوی تدوین شده بود به این صورت بود: “بند 42- مجاهد بازنشسته و در حاشیه نداریم”
بر اساس این بند همه اعضای مجاهدین می بایست تا آخرین لحظه حیات شان برای رجوی برده وار کار کنند و انتظار نداشته باشند که اگر کشته نشده و به سن کهولت رسیدند، به علت پیری از سخت گیری نسبت به آنان کم شود.

– آیا می دانستید بدلیل مجموعه فشارهایی که از سوی رجوی و گماشتگانش بر اعضای تشکیلات اعمال می شود جدال و دعوا به یک امر روزمره در تشکیلات بدل شده است؟ این دعواها که مستمراً بین مسئول با تحت مسئول یا بین اعضا و مسئولین هم رده اتفاق می افتد آنقدر زیاد بود که مریم قجر نشستی با عنوان «سگ دعوا» برگزار کرد تا بتواند اوضاعی که خودش و رجوی مسبب آن بودند را کنترل کند.

– آیا می دانستید رجوی ها برای خُرد کردن شخصیت اعضا، مردان تشکیلات را «ن» که مخفف «نرینه وحشی» بود و زنان تشکیلات را «ماد» که مخفف «مادینه» بود صدا می زدند؟

– آیا می دانستید فرمان آتش برای عملیات دیوانه وار فروغ جاویدان (مرصاد) توسط مریم رجوی تروریست صادر شد که منجر به کشته و مجروح شدن هزاران نفر فقط در سمت مجاهدین خلق گردید؟

– آیا می دانستید رجوی یک جنگ نانوشته و تنفر بین مردان و زنان تشکیلات ایجاد کرده است که سوء استفاده خودش را از آن می برد؟
رجوی مردان و زنانی که به جان هم انداخته بود را با تمسخر “برادران لمیده و خواهان تکیده” می خواند.

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت بیستم و سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سال گذشته، زمانی که اعتراضات دی ماه در جریان بود، مجاهدین خلق با طرح ادعای حمله به بیت رهبری تلاش کردند توجه رسانه‌ها را به خود جلب کنند. اکنون نیز پس از حواشی تجمعات نیویورک، پاریس و شکست تبلیغاتی ماراتن ۱۰ اکتبر، تشکیلات بار دیگر با ادعای حمله به ستاد مرکزی قوه قضائیه جمهوری اسلامی وارد میدان شده است.

انتشار اخبار دروغ از سوی رسانه‌های مجاهدین در شرایطی رخ می‌دهد که این تشکیلات با پرسشی اساسی از سوی افکار عمومی مواجه‌اند: “بدنه اجتماعی واقعی این سازمان کجاست؟” سازمانی که سال‌هاست خود را آلترناتیو اصلی جمهوری اسلامی معرفی می‌کند و ادعا می‌کند که “کانون‎های شورشی” و “هسته‌های مقاومت” فعال در ایران دارد، هر روز با این چالش مواجه است که ثابت کند از حمایت واقعی مردم ایران برخوردار است؛ حمایتی که با تبلیغات رسانه‌ای، برگزاری تجمعات پرهزینه، حضور سیاستمداران بازنشسته خارجی و انتشار بیانیه‌های پرطمطراق قابل اثبات نیست.

پدیده انتشار اخبار و ادعاهای مربوط به “عملیات‌های نظامی” یا “حملات درون‌شهری به نهادهای حکومتی” بدون ارائه هیچ‌گونه سند تصویری، مدرک مستند یا تاییدیه مستقل، یکی از الگوهای تکرارشونده در تاریخ سازمان مجاهدین خلق است. در ادبیات سیاسی و رسانه‌ای از این پدیده با عنوان جنگ روانی، پروپاگاندای رسانه‌ای یا انحراف دهنده افکار عمومی یاد می‌شود. بر اساس پژوهش‌های تاریخی و علوم سیاسی درباره گروه‌های شبه‌نظامی و فرقه‌ای، این‌گونه اقدامات سناریوهای ازپیش‌تعیین‌شده‌ای هستند که اهداف مشخصی را دنبال می‌کنند.

برای درک چرایی انتشار اخبار عملیات‌های ساختگی از سوی مجاهدین خلق، می‌توان دلایل زیر را مدنظر قرار داد:

بقا در فضای رسانه‌ای و مقابله با بحران هویت و مشروعیت:

هنگامی که یک سازمان سیاسی یا شبه‌نظامی با ریزش شدید نیرو، جدایی کادرهای قدیمی، شکست‌های پی‌درپی سیاسی (مانند ناکامی‌های تجمع‌های پاریس و نیویورک یا چالش‌های استقرار در آلبانی) و از فقدان پایگاه اجتماعی در طول سالیان مواجه می‌شود، برای زنده نگه داشتن نام خود در سپهر رسانه‌ای دست به تولید “رویدادهای ساختگی” می‌زند. در غیاب حمایت مردمی در داخل کشور، تولید “عملکرد” برای مصرف درون سازمانی و حفظ نیروها و گزارش‌دهی به حامیان مالی و سیاسی خارجی، به یک ضرورت حیاتی برای بقای تشکیلاتی تبدیل می‌شود.

حفظ انسجام درونی و روحیه دادن به بدنه تشکیلاتی:

در ساختارهای با ماهیت فرقه‌ای، بدنه هوادار و اعضای باقی‌مانده که تحت کنترل شدید اطلاعاتی و فکری قرار دارند، به طور مداوم نیازمند اثبات پویایی و کارآمدی سازمان هستند. ادعای انجام عملیات در امنیتی‌ترین نقاط پایتخت (مانند محدوده نهادهای عالی حاکمیتی چون بیت رهبری و ستاد مرکزی قوه قضاییه) تلاشی است برای القای این مفهوم به نیروهای درون تشکیلات که سازمان همچنان قدرتمند، فعال و دارای توان رزمی است تا از ریزش بیشتر نیروها جلوگیری شود.

جنگ روانی، پروپاگاندا و ایجاد سروصدای رسانه‌ای:

هدف اصلی این‌گونه سناریوها نه پیروزی نظامی –که با توجه به واقعیات میدانی غیرممکن است– بلکه تسخیر موقت ترندهای شبکه‌های اجتماعی و کشاندن بحث رسانه‌ها به سمت توانایی‌های ادعایی این گروه است. ایجاد هیاهو پیرامون موضوعاتی چون “حمله به مراکز حساس” ابزاری برای تحت‌الشعاع قرار دادن اعتراضات مردمی اصیل یا انحراف توجه از شکست‌های سیاسی مجاهدین خلق است.
سازمان مسعود رجوی با انتشار اخبار دروغین درباره عملیات‌های ساختگی تلاش می‌کند تا بر بحران شدید مشروعیت، انزوای سیاسی و ریزش نیروهای خود سرپوش بگذارد. این‌گونه سناریوهای رسانه‌ای، فراتر از یک تاکتیک نظامی، تلاشی نمایشی برای حفظ انسجام درونی تشکیلات و بقا در سپهر رسانه‌ای محسوب می‌شوند.

مزدا پارسی

نوشته تحلیل رفتار رسانه‌ای و بحران مشروعیت مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جریانی تروریستی و بریده از مردم که دستش در مخالفت و فعالیت علیه ملت ایران خالی است و سعی می کند به هر خس و خاشاکی چنگ بزند تا برای خود اعتبار بخرد، در این مقوله هم خود را جلو انداخت تا شاید نمدی از این کلاه برای سرکرده‌اش بدوزد.

برای فهم بیشتر موضوع کافی است طی چند سال اخیر که این موضوع شکل گرفته نگاه کنید ببینید که چه دستاوردی برای سازمان مجاهدین خلق، و چه بازتابی در رسانه های بین المللی داشته است؟ تاکنون هیچ رسانه یا ارگان بین المللی مدعی حقوق بشر که شدیدا بدنبال چنین مواردی در ایران هستند تا آن را برجسته نمایند، هیچ واکنشی به این امر نداشته اند که این خود بیانگر اهمیت ندادن به این سازمان می باشد.

اگر در رسانه‌های دارودسته رجوی دقت کرده باشید بخش عمده‌ای از ماشین تبلیغات آنها به این موضوع اختصاص دارد. شاید خوانندگان این مطلب به یاد داشته باشند که سالها پیش که باند رجوی در کمپ لیبرتی در عراق مستقر بود دست به یک اعتصاب غذا زدند که بیش از صد روز ادامه پیدا کرد. در جریان این اعتصاب غذا هیچ ارگان بین المللی و سیاسی به آنها توجه نکرد. آخر سر وقتی دیدند که مضحکه خاص و عام شده‌اند با خفت و خاری به آن پایان دادند. همان موقع در جلسات درونی خود گفته بودند که “جهان بیرحم‌تر از آن است که ما فکر می‌‎کردیم”. این بساط سه‌شنبه‌های آنان نیز دقیقا مثل همان بازی است.

اما همه این‌ها در حالی است که مسعود رجوی هرگز حاضر نشد رسما به “نه به اعدام” و ملغی کردن حکم اعدام گردن بگذارد و به گفته خودش علیرغم فشار بسیار زیاد از جانب هدایت الله متین دفتری، عضو سابق شورای ملی مقاومت، آنرا جزو مصوبات شورا نیاورد. رجوی همچنین جدا شدن از تشکیلات خود را بالاترین خیانت و مجازات آن را اعدام قرار داده و بارها علنا آن را اعلام کرده است. او حتی برای اعضای سازمان مقرر کرده است که در زمانی که امکان و فرصت آن فراهم شد جداشدگان این سازمان را که به زعم او بالاترین خیانت را مرتکب شده‌اند در هر جا که باشد مجازات اعدام نمایند.

سازمان مجاهدین خلق در خصوص اعدام، همچون بسیاری از دیگر مقولات، برخورد دوگانه درون و بیرون دارد. بی جهت نیست که ملت ایران اسم این سازمان را منافقین گذاشته اند.

محمود دشتستانی

نوشته یک بام و دو هوای مجاهدین خلق در خصوص مجازات اعدام اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.