دستگیری عالیه نصیف جاسم با ۱۵ میلیون دلار پول نقد

عالیه نصیف نماینده سابق و برجسته پارلمان عراق است. در اواخر ژوئن ۲۰۲۶، او و پسرش در بغداد به عنوان بخشی از یک عملیات گسترده و سراسری مبارزه با فساد به دستور نخست وزیر علی الزیدی بازداشت شدند. مقامات بیش از ۲۰ میلیارد دینار عراقی (تقریباً ۱۵.۵ میلیون دلار) و مقادیری طلا در محل سکونت او پیدا کردند.
از نظر تاریخی، نام نصیف در گزارش‌های سیاسی پیرامون تعاملات عراق با مجاهدین خلق مطرح شده است. در زمینه‌های ژئوپلیتیکی گذشته، به ویژه در مورد خروج ایالات متحده و موضع در حال تحول بغداد در مورد جناح‌های تحت حمایت ایران، ناظران و تحلیلگران اطلاعاتی، همسویی‌های سیاسی او با این گروه را زیر نظر داشته‌اند. پس از دستگیری او، دادگاه‌های مدنی عراق نیز در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ به او دستور دادند که به دلیل اظهارات افتراآمیز رسانه‌ای، به یک مقام وزارت کشور خسارت بپردازد. دوران حضور مجاهدین در عراق در رسانه‌های این تشکیلات بارها از نصیف به عنوان یکی حامیان عراقی گروه یاد شد.

متحد اروپایی پر سر و صدای مجاهدین خلق

آلخو ویدال-کوادراس نایب رئیس سابق پارلمان اروپا و رهبر برجسته محافظه‌کار اسپانیا، از حامیان سرسخت مجاهدین خلق است. در سال ۲۰۱۳، یک تحقیق گسترده نشان داد که حزب سیاسی راست افراطی ویدال-کوادراس، وکس، به شدت توسط پول‌های خارجی تأمین مالی می‌شود. بیش از یک میلیون یورو بودجه انتخاباتی توسط یک گروه مخالف ایرانی به این حزب منتقل شده است که منظور مجاهدین خلق بوده است. ویدال-کوادراس بعداً توضیح داد که این بودجه در واقع از طریق او برای راه‌اندازی حزب صرف شده است.
ویدال-کوادراس یکی از ریشه دارترین و پرسروصداترین حامیان اروپایی مجاهدین خلق است. او دهه‌ها کمیته بین‌المللی در جستجوی عدالت (ISJ) مستقر در بروکسل را برای لابی‌گری برای به اصطلاح شورای ملی مقاومت ایران (NCRI)، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، اداره می‌کرد.

“باب شمش طلا”

در ایالات متحده، سناتور سابق رابرت (باب) منندز، ملقب به “باب شمش طلا”، رئیس قدرتمند سابق کمیته روابط خارجی سنا، در ژوئیه ۲۰۲۴ به ۱۶ فقره جرم فدرال محکوم شد. در ژانویه ۲۰۲۵، او به ۱۱ سال زندان فدرال محکوم شد. اف‌بی‌آی به خانه او حمله کرد و صدها هزار دلار پول نقد مخفی، خودروهای لوکس و بیش از ۱۰۰۰۰۰ دلار شمش طلای خالص پیدا کرد. او به جرم دریافت این رشوه‌ها برای فعالیت به عنوان یک عامل خارجی غیرقانونی برای مصر و قطر و محافظت از بازرگانان فاسد محکوم شد.
منندز، علاوه بر معاملات غیرقانونی خود با سایر دولت‌های خارجی، مدت‌ها مدافع سرسخت مجاهدین خلق در کنگره بود. او مرتباً در رویدادهایی که توسط سازمان جوامع ایرانی-آمریکایی (OIAC) – بازوی اصلی مجاهدین خلق در ایالات متحده – برگزار می‌شد، سخنرانی می‌کرد و به شدت از طرف این گروه در وزارت امور خارجه لابی می‌کرد. به دلیل حمایت سیاسی و تبلیغاتی فعال او از این گروه، ایران رسماً منندز را در فهرست سیاه تحریم‌های تروریستی خود قرار داد.

حساب‌های بانکی فربه شهردار جیولیانی

شهردار سابق نیویورک و مشاور رئیس جمهور پس از صدور حکمی برای جرم ۱۴۸ میلیون دلاری در رابطه با دخالت در انتخابات، اعلام ورشکستگی کرد. در حالی که جرائم قانونی اصلی او ناشی از کیفرخواست‌های توطئه انتخاباتی است، بازرسان فدرال بارها کسب و کار مشاوره و معاملات پولی خارجی مبهم او را تحت قانون ثبت عوامل خارجی (FARA) مورد تحقیقات قرار داده‌اند.
جولیانی به عنوان یکی از مشهورترین و پردرآمدترین نمایندگان آمریکایی مجاهدین خلق به این تشکیلات خدمت می‌کرد. سال‌ها، او به مقر مجاهدین خلق در آلبانی و تجمعات پاریس پرواز می‌کرد و در کنار مریم رجوی، رهبر مجاهدین خلق، خواستار “تغییر رژیم” می‌شد. او آشکارا اعتراف کرد که از شبکه مجاهدین خلق هزینه‌های گزافی برای سخنرانی دریافت می‌کرد و به طور معمول ده‌ها هزار دلار برای هر سخنرانی برای لابی در دولت ایالات متحده برای مشروعیت بخشیدن به این گروه دریافت می‌کرد.

مزدا پارسی

نوشته چگونه مجاهدین خلق با سیاستمداران فاسد جهانی همسو می‌شوند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تعریف علمی اتاق پژواک

در یک اتاق خالی، وقتی شما فریاد می‌زنید، صدای خودتان برمی‌گردد و دوباره شنیده می‌شود (پژواک یا اکو). در دنیای اطلاعات، “اتاق پژواک” محیطی است که در آن:

* فقط اطلاعاتی که با باورهای قبلی فرد همسو هستند، به او داده می‌شود.
* هرگونه نظر مخالف، نقد یا واقعیت متفاوت، فیلتر یا مسدود می‌شود.
* در نتیجه، فرد تصور می‌کند که تمام دنیا با او هم‌عقیده است و نظر او تنها حقیقت مطلق است.

– چرا این اصطلاح برای سازمان دقیق است؟
در مورد سازمان مجاهدین خلق، ما سه لایه از “اتاق پژواک” را مشاهده می‌کنیم که در این یادداشت به آن‌ها اشاره می گردد:

الف) انزوای اطلاعاتی:
سازمان با کنترل شدید بر ورود و خروج اطلاعات (هم در کمپ و هم در رسانه‌های خود)، اجازه نمی‌دهد اعضا از دنیای واقعی و نظرات متفاوت مردم باخبر شوند. آن‌ها فقط اخبارِ تاییدکننده رهبری را می‌شنوند. این یعنی آن‌ها در یک “اتاق پژواک خبری” زندانی هستند.

ب) انزوای شناختی:
وقتی فرد فقط با یک سری ایدئولوژی‌های تکراری و تحسین‌آمیز از خودشان روبرو می‌شود، توانایی “تفکر نقادانه” را از دست می‌دهد. او دیگر نمی‌تواند تشخیص دهد کجا حقیقت است و کجا توهم. این یعنی او در یک “اتاق پژواک فکری” گیر کرده است.

ج) تاییدِ متقابل:
در سازمان، افراد مدام به هم تایید می‌دهند که “حق با ماست” و یا “دیگرانی که همچون ما نمی اندیشند و رفتار نمی کنند دشمن ما هستند”. این تایید مداوم، باعث می‌شود که اگر کسی شک کند، سریعاً توسط گروه سرکوب یا اصلاح شود. این یعنی اتاق پژواک با استفاده از ترس و فشار گروهی تقویت می‌شود.

نتیجه‌ خطرناک اتاق پژواک

خطر بزرگترین پیامد اتاق پژواک این است که باعث “توهم حقیقت” می‌شود.
سازمان به دلیل قرار داشتن در این اتاق پژواک، دچار “توهم قدرت” شده است. آن‌ها فکر می‌کنند چون در داخلِ اتاق خودشان همه با آن‌ها موافق‌اند، پس در دنیای واقعی هم همه منتظر آن‌ها هستند؛ در حالی که این یک فریب محیطی است.
وقتی سازمان در “اتاق پژواک” است، یعنی:
آن‌ها از واقعیت جامعه جدا شده‌اند و در محاصره‌ روایت‌های خودساخته‌ای قرار دارند که فقط صدای تاییدکننده‌ی آن‌ها را بازتاب می‌دهد و مانع از دیدن حقیقت دنیای بیرون می‌شود.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته چگونه اتاق پژواک، مجاهدین خلق را از واقعیت جدا کرد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– آیا می دانستید بر اساس افشاگری های خانم بتول سلطانی یکی از اعضای شورای رهبری مجاهدین خلق که در سال 1385 موفق به فرار از این تشکیلات شد، رجوی در جلساتی با نام “رقص رهایی” که مریم رجوی هم در آن حضور داشت، زنان را به صورت جمعی به عقد خود در می آورد؟

بتول سلطانی عضو سابق شورای رهبری مجاهدین خلق

– آیا می دانستید رجوی در سال 1368 رسماً خودش و مریم رجوی را صاحب خون و نفس اعضای مجاهدین خلق خواند؟ به این منظور او چیزی به نام “کسر رهایی” را مطرح کرد. صورت این کسر “نفس” و به این معنا بود که زندگی اعضای مجاهدین در اختیار مریم رجوی قرار دارد و اوست که مشخص می کند آنها چه کار بکنند و چگونه آن را انجام بدهند. مخرج کسر “خون” بود و معنی اش این بود که خون اعضا در اختیار رجوی است و اوست که تعیین می کند آنها کِی و چگونه بمیرند. به این ترتیب اعضا مانند برده هایی در اختیار رجوی قرار دارند که نه تنها اختیار زندگی خود را ندارند، بلکه مردن و نحوه آن را نیز رجوی برای آنها تعیین می کند.

تصویری از کتابچه درونی مجاهدین خلق – کسر رهایی

– آیا می دانستید پسر رجوی به نام محمد رجوی از اعضای جداشده از تشکیلات مجاهدین خلق است و مناسبات ضد انسانی این تشکیلات را قبول ندارد؟

پسر مسعود رجوی که موفق به جدایی از تشکیلات مجاهدین خلق شد

– آیا می دانستید از اواسط سال 1395 که تشکیلات مجاهدین خلق بطور کامل از عراق اخراج و در آلبانی یعنی در اروپا مستقر شد تا اواسط سال 1404، حداقل 97 نفر از اعضای این تشکیلات بخاطر عدم رسیدگی مناسب و عدم دسترسی آزادانه به پزشک و امکانات درمانی فوت شده اند؟

قبرستان مجاهدین خلق در آلبانی که به سرعت گسترش یافته است

– آیا می دانستید قبل از پیدایش داعش، مجاهدین خلق چندین عملیات انتحاری در امکان پر ازدحام در شهرهای تبریز، کرمانشاه، مشهد، رشت، یزد و شیراز انجام داده بودند که منجر به شهادت تعدادی از مردم شد؟

تصویری از نشریه مجاهد که در آن به انجام عملیات انتحاری اعتراف کردند

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت سیزدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جالب است که با سوء استفاده از مراسم ایام محرم ، همه اشعار و نوحه ها در مدح مسعود و مریم سروده و خوانده می شد. و مواردی که غیر از این بود را قبول نداشتند و حذف می کردند. برخی از اعضای سازمان وقتی می دیدند رجوی می خواهد سوء استفاده کند، انگیزه خود را از دست می دادند و با جدیت وارد نمی شدند. بعضی از بچه ها می گفتند تا دیروز می گفتند این حرکات ارتجاعی است حالا کاسه داغ تر از آش شدند. کماکان این تناقض در بین اعضای سازمان وجود داشت حتی خودم در طی یک گزارشی نقطه نظراتم را برای سازمان نوشتم. در برنامه ها حضور داشتم اما فعالیت نمی کردم .

یکی از تناقضات افراد این بود که امام حسین کسی را به زور در اردویش نگه نداشت و در شب عاشورا چراغ ها را خاموش کرد و گفت هر آن کس که تمایلی ندارد او را همراهی کند اردو را ترک کند. اما رجوی با الگو برادری از این کار در جهت اهداف خود استفاده کرد. می گفت من هم در شب عاشورا مانند امام حسین لحظه ای چراغ ها را خاموش می کنم و هر کس که بخواهد میدان را خالی کند و سازمان را ترک کند. اما در واقع می خواست افرادی را که نمی خواهند در تشکیلات بمانند شناسایی کند و سپس با مظلوم نمایی می گفت آنهایی که نمی خواهند مبارزه کنند به فرمانده خودشان اطلاع دهند تا ما بررسی کنیم. و در ادامه می گفت کس که بخواهد سازمان را ترک کند ابتدا باید دو سال را در قرارگاه اشرف به عنوان مهمان حضور داشته باشد تا اطلاعاتش بسوزد. اما واقعیت چیز دیگری بود و در داخل قرارگاه اشرف هم ما زندان داشتیم. افراد را تا سر حد مرگ مجازات می کردند. النهایه وقتی نمی توانستند مانع جدایی شوند ، فرد مربوطه را تحویل دولت عراق میداند. چون افراد فی نفسه از خودشان هویتی نداشتند و طبق قانون عراق به جرم ورود غیر قانونی 8 سال باید در زندان ابوغریب سپری می کردند. آخر الامر معلوم نبود که زنده از آن زندان مخوف بیرون می آیند یا خیر؟!

آری معنی چراغ خاموش رجوی همین بود و بس . آیا با این شرایط کسی جرات می کرد اردوگاه رجوی را ترک کند ؟ در مکتب امام حسین فریبکاری و دروغ و تزویر جایی نداشت اما رجوی همواره با فریبکاری و دروغ و تزویر کارش را پیش می برد. در مکتب امام حسین آزاد اندیشی جایگاه ویژه ای دارد اما در تشکیلات رجوی آزاد اندیشی معنایی نداشت .

محمد رضا گلی

نوشته فریبکاری رجوی در ایام تاسوعا و عاشورا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مطلب زیر شامل نمونه هایی از شرکت مجاهدین خلق در سرکوب مردم کرد عراق و سکوت شان در مقابل کشتار مردم کرد ایران و عراق به دست صدام است.

1- در سال های 1366 و 1367 دولت صدام مناطقی در ایران را با سلاح های شیمایی مورد حمله قرار داد. بخصوص در سال 1367 شهرهای سردشت در ایران و حلبچه در عراق را بمباران شیمایی کرد که به کشته و مجروح شدن تعداد زیادی از مردم غیر نظامی انجامید. در زمان انجام این جنایات توسط صدام، رجوی ها چه می کردند؟ آنها نه تنها از مردم کرد دفاع نکردند و هیچ بیانیه یا اطلاعیه ای در محکومیت این اقدام ندادند بلکه در کنار صدام و با حمایت او مشغول حمله به مناطق مرزی و شهرهای ایران منجمله در مناطق کرد نشین بودند. در عین حال در جبهه سیاسی نیز با متهم کردن ایران به اینکه “جنگ طلب” است و معرفی صدام و دولتش به عنوان کسانی که خواهان صلح هستند، برای اینگونه حملات زمینه سازی می کردند و به آن مشروعیت می بخشیدند.

2- زمانی که صدام پس از آتش بس در جنگ با ایران، عملیات انفال را علیه کردهای عراقی انجام داد که گفته می شود بین 180 تا 200 هزار نفر از مردم کرد عراق در آن کشته شدند. رجوی ها در کدام سمت بودند؟ غیر از این است که آنها در عراق و زیر چتر حمایت صدام حضور داشته و از امکانات دولت صدام استفاده می کردند و حتی زمین های برخی از روستاهای ویران شده کردهای عراق، توسط ارتش صدام به مجاهدین خلق داده شد و آنها برای مانور از آن زمین ها استفاده می کردند و در زمان حمله اول آمریکا به عراق نیز در آن زمین ها مستقر بودند.

3- عامل اصلی قتل عام مردم کردستان ایران و عراق با سلاح های ممنوعه شیمیای فردی بود به نام “علی حسن المجید” پسر عموی صدام بود. وی بدلیل این جنایت ها در بین مردم بخصوص مردم کردستان به “علی شیمیایی” شهرت یافت. برخی از جرایم او عبارت بودند از:

– نسل‌کشی کُردهای عراق که بخشی از آن به قتل و زنده به گور کردن ۱۸۲٬۰۰۰ کرد عراقی در ۱۰۰ روز انجامید
– دستور بمباران شیمیایی شهر سردشت در سال ۱۳۶۶
– دستور کشتار ۵٬۰۰۰ کرد در حلبچه به وسیله سلاح‌های شیمیایی در سال 1367

رجوی ها با این مقام کردکش همکاری بسیار نزدیکی داشتند. برای مثال به دستور صدام، به مجاهدین خلق برای انجام اقدامات تروریستی علیه ایران در منطقه جنوب مقری در نزدیکی شهر بصره داده شد که به آن “قرارگاه حبیب” می گفتند. قبل از شروع حمله دوم آمریکا به عراق، صدام برای کنترل بیشتر بر کشور، عراق را به چند فرماندهی تقسیم کرده بود که حسن المجید فرمانده منطقه جنوب عراق شد. بنابر به دستور رجوی فرمانده قرارگاه مجاهدین در آن منطقه به نام حمیده شاهرخی با نام مستعار افسانه مستقیما به علی شیمیایی وصل و برای هر اقدامی در آن ناحیه باید با او هماهنگ می شد. به این ترتیب رجوی ها برای قاتل مردم کردستان به صورت مستقیم مزدوری می کردند.

4- پس از اولین حمله آمریکا به عراق، مردم این کشور و بخصوص کردها و شیعیان که بیشتر از بقیه مورد ستم و جنایت صدام قرار گرفته بودند، جنبشی را برای سرنگونی صدام راه انداختند. اما رجوی ها به عنوان مزدوران و متحدان صدام، در وحشت از آینده خود در عراقِ بدون صدام، شروع به مقابله با کُردهای این کشور نمودند. برخی از اقدامات آنها که به دستور رجوی ها علیه مردم کردستان عراق صورت گرفت عبارت بودند از:

– توپ باران مردم شهر “کفری”
– درگیری با نیروهای کُرد در حوالی شهرک “سلیمان بک” که قصد پیشروی به سمت بغداد برای تصرف این شهر را داشتند و کشتن و اسیر کردن تعدادی از آنها
– دو درگیری بزرگ با نیروهای کُردی در مناطق کردنشین موسوم به عملیات های «مروارید 1» و «مروارید 2»
– اسیر کردن دهها تن از مردم کُرد و نگهداری آنها در زندان های مجاهدین خلق – تلویزیون مجاهدین در آن زمان فیلمی از این افراد را نمایش داد.
– حمله به مواضع نیروهای کُرد در منطقه شهر “کلار” که طی آن چندتن از نیروهای مجاهدین نیز کشته شدند.

اینها بخش هایی از پرونده قطور کردکشی و خیانت رجوی ها علیه کردهاست.

ایرج صالحی

نوشته سابقه رجوی ها در کشتار و دشمنی با مردم کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما وقتی صدام سرنگون گردید سازمان ناگهان چهره عوض کرد، خودش را به رنگ دیگری در آورد. در داخل قرارگاه اشرف تا قبل از سرنگونی صدام، مسجدی نبود. اما به یکباره پس از صدام مسجد ساختند و یک روحانی هم تایین کردند. یک نفر از اعضای سازمان را که قبلا در حوزه بود به اسم مجید معینی را دستور دادند که باید ظاهر خودش را تغییر دهد یعنی مانند روحانیت حتما باید ریش داشته باشد و نقش یک روحانی را به درستی بازی کند. نامبرده را یک شبه ملبس به عبا و عمامه نمودند و یکی از کارهای وی برگزاری نماز جماعت در مسجد فاطمه الزهرا بود. برای عراقی هایی هم که به قرارگاه دعوت می شدند به امامت ایشان نماز جماعت برگزار می شد. این نمایش ها به این دلیل بود که سازمان می خواست وانمود کند ما به سنت های جاری اسلامی اعتقاد داریم. اما این سوال وجود داشت که اگر اعتقاد داشتید چرا در زمان حاکمیت صدام اجرا نمی کردید؟ من از سال 67 وارد سازمان شدم و تا سال 80 که هنوز صدام حاکم عراق بود، همواره می دیدم که مراسم ماه محرم را طبق سیاق ثابت به همان روالی که در بالا اشاره کردم برگزار می کردند.

ضمن این که هرگز در قرارگاه اشرف تا قبل از سرنگونی صدام مراسم مذهبی مانند سینه زنی نداشتیم، اما بعد از سرنگونی صدام در همه مقرات مراسم سینه زنی و دسته روی راه انداخته بودند. در کمال تعجب باید بگویم این مراسم ها را با برنامه ریزی دقیق انجام می دادند و فیلمبردای می شد و سپس در تلویزیون پخش میکردند تا وانمود کنند آنها به شعائر مذهبی پایبند هستند. به ظاهر می خواستند بگویند سنت های مذهبی را باور داریم. فریبکاری تا به این حد! باز هم سئوال این است چرا قبلاً همین کارها را نمی کردند؟ به واقع آنان اسلام را پله ای برای وطن فروشی و رسیدن به قدرت انتخاب کردند و طی سالیان عملکرد رجوی در مناسبات به خوبی نشان داده او بویی از اسلام و مسلمان بودن نبرده است .

محمد رضا گلی

نوشته خاطرات محرم در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

الف. خطای “جبرگراییِ عامل خارجی”

این سازمان در دهه‌های اخیر، استراتژی خود را بر پایه “تغییر از بیرون” بنا کرد. در علوم سیاسی، این نگاهی است که در آن فاعلیت (Agency)  تغییر به جای جامعه مدنی یا نیروهای داخلی، به بازیگران بین‌المللی واگذار می‌شود.

وقتی یک گروه سیاسی هسته اصلی کنش خود را بر متقاعد کردن قدرت‌های خارجی (امریکا، اسرائیل و غیره) برای حمله یا تحریمِ فلج‌کننده قرار می‌دهد، دچار “فلج تحلیلی” می‌شود. این گروه به‌جای رصد تحولات واقعی جامعه و ساختار قدرت، به رصدِ “لحن و مواضع” دولتمردان خارجی روی می‌آورد. به همین دلیل، هر بار که دیپلماسی بین‌المللی (مانند تفاهم‌ها یا تغییر دولت‌ها در غرب) مسیر متفاوتی را طی می‌کند، تمام محاسبات استراتژیک این سازمان فرو می‌ریزد.

ب. پدیده “حبس در اتاق پژواک” (Echo Chamber)

ساختار تشکیلاتی این سازمان به شکلی است که جریان اطلاعات در آن عمودی و کاملاً کنترل‌شده است.

در چنین ساختارهایی، اطلاعاتی که به رهبری می‌رسد، لزوماً واقعیت‌های میدانی نیست، بلکه اطلاعاتی است که “مطلوب” رهبری است. این امر باعث می‌شود که تحلیل‌گران سازمان، “خواسته‌ها”ی خود را با “واقعیت‌های” سیاسی اشتباه بگیرند. وقتی یک سازمان در تبعید، سال‌ها با اخبارِ متناقضِ واقعی مواجه نشود و نقد درون‌سازمانی تعطیل باشد، به‌مرور زمان از واقعیت‌های اجتماعی ایران (مانند تغییرات نسلی، مطالبات لایه‌های مختلف جامعه و پیچیدگی‌های ساختار سیاسی) منقطع شده و دچار نوعی “توهم مفرط” در تحلیل می‌شود.

پ. نادیده گرفتن “پایگاه اجتماعی” به عنوان متغیر تعیین‌کننده

در ادبیات گذار سیاسی، هیچ نیرویی نمی‌تواند بدون پایگاه اجتماعیِ فعال و گسترده، در صورت بروز بحران در ساختار حاکم، قدرت را به دست بگیرد یا هدایت‌گر تغییر باشد.

تحلیل‌های مجاهدین خلق در مورد سرنگونی، همواره این “متغیر غایب” (پایگاه اجتماعی) را با “حجم تبلیغات” یا “پتانسیل‌های تشکیلاتیِ درونی خود” جایگزین کرده‌اند. آنها تصور می‌کردند که با ارائه اطلاعات (هر چند صحیح یا غلط) به سرویس‌های اطلاعاتی غرب، می‌توانند به عنوان “جایگزین” پذیرفته شوند. اما تجربه تاریخی نشان می‌دهد که دولت‌های خارجی حتی در صورت تغییر رژیم، به‌ندرت به گروهی اعتماد می‌کنند که در جامعه هدف، فاقد پایگاه حمایتی یا مقبولیت عمومی باشد. این ناتوانی در درکِ ضرورتِ “مشروعیت داخلی”، اصلی‌ترین شکاف میان تحلیل‌های آن‌ها و واقعیت‌های سیاسی ایران بوده است.

مغالطه “تفسیرِ خوش‌بینانه” از منازعات بین‌المللی

سازمان مجاهدین همواره تضاد منافع بین ایران و غرب را به معنای “آمادگی قطعی غرب برای حمله نظامی” تفسیر کرده است.

این یک خطای فاحش در تحلیل روابط بین‌الملل است. در سیاست قدرت، تضاد منافع لزوماً به جنگ منجر نمی‌شود؛ بلکه مدیریتِ منازعه، مذاکره و تفاهم، ابزارهای اصلی دولتمردان برای پیگیری منافع ملی‌شان هستند. سازمان مجاهدین به دلیل نیاز حیاتی به “توجیه بقای تشکیلاتی خود”، همواره تفاهم‌ها و مذاکرات را به عنوان “شکست” یا “خیانت” تعبیر کرده و تصور می‌کرده که جهان باید طبق همان سناریوی “جنگ و فروپاشی” پیش برود که آنها در دهه ۶۰ و ۷۰ خورشیدی ترسیم کرده بودند.

کلام آخر

اگر بخواهیم خطاهای استراتژک و راهبردی گروه رجوی را ارزیابی کنیم، باید گفت که تحلیل‌های سازمان مجاهدین خلق “نادرست” از آب درآمده، چون داده‌های آن‌ها بر پایه “امید به خواسته‌های بیرونی” بوده است، نه “تحلیل واقع‌گرایانه از توازن قوای داخلی و ملاحظات استراتژیک قدرت‌های جهانی”.

آنها در چرخه‌ای افتاده‌اند که در آن:

–  تحلیلِ اشتباه ارائه می‌دهند.

–  به دلیل بسته بودن سیستم، نقدِ آن تحلیل را نمی‌پذیرند.

– با شکستِ آن پیش‌بینی، به جای بازنگری استراتژیک، بر همان مواضع (با شدت بیشتر) پافشاری می‌کنند تا دچار فروپاشیِ درونی نشوند.

این الگوی رفتار، در علوم سیاسی نشان‌دهنده یک “بن‌بست استراتژیک” است که در آن سازمان به جای بازیگرِ مؤثر در آینده سیاسی یک کشور، به یک “تماشاچیِ آرزومندِ تحولاتِ خارجی” تبدیل می‌شود.

آرش رضایی (کارشناس علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته مجاهدین خلق و توهم فروپاشی در اتاق پژواک اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– آیا می دانستید بعد از خودکشی ها و فرار های اعضای خواهان جدایی که به آنها اجازه جداشدن داده نمی شد، رجوی در سال 1380 گفت اجازه خروج می دهم منتهی چهار شرط برای افراد خواهان جدایی داریم:

شرط اول – در جلسه جمعی شرکت کرده و در مقابل دوربین فیلمبرداری بگویید که سازمان مشکلی ندارد و من بدلیل مشکل جنسی می خواهم از سازمان جدا شوم.
شرط دوم – باید دو سال در انفرادی محبوس باشید تا اطلاعات تان بسوزد. برای کسانی که اطلاعات ویژه داشته باشند این زمان بیشتر از دو سال است که مدت آن تعیین خواهد شد.
شرط سوم – چون فردی که جدا می شود دیگر با مجاهدین نیست، او را به دولت عراق تحویل می دهیم. از نظر دولت عراق آن فرد متهم به ورود غیر قانونی به عراق است و به زندان ابوغریب فرستاده خواهد شد.
شرط چهارم – با دولت عراق هماهنگ کردیم که بعد از اتمام زندانش در ابوغریب، فرد خواهان جدایی را با عراقی هایی که به دلایلی مانند ورود غیر قانونی به خاک ایران و . . . در ایران در زندانی هستند مبادله کنند.

این چهار شرط طوری انتخاب شدند که عملاً در بهترین حالت فرد خواهان جدایی حداقل می بایست 10 سال در زندان باشد و بعد هم به ایران فرستاده شود. موضوع فرستادن به ایران برای مایوس کردن کامل افراد از درخواست جدایی شان بود چون ارتباط اعضا با دنیای بیرون قطع بود و خبری از ایران نداشتند و با تبلیغات منفی که مستمر در معرض آن بودند فکر می کردند به محض ورود به ایران اعدام خواهند شد.

در حقیقت این شروط ترفند رجوی بود تا اولاً در ظاهر بگوید جداشدن آزاد است و دوماً افراد خواهان جدایی از ترس آنچه قرار است سرشان بیاید از درخواست خود منصرف بشوند.

مریم و مسعود رجوی

– آیا می دانستید در سال 1380 رجوی در هراس از فرار اعضای ناراضی گفته بود، نگهبانان نیاز نیست تمام حواس شان به آن طرف سیاج (حصار قرارگاه اشرف) در بیرون قرارگاه باشد، بلکه باید مراقب باشند از داخل قرارگاه، اگر کسی به فاصله 100 متری سیاج نزدیک شد مورد است و باید او را متوقف کرد؟

– آیا می دانستید رجوی در سال 1374 در جلساتی که به آن «نشست حوض» می گویند خطاب به نیروها گفت: “اگر شکست خوردیم از همین الان به شما فرمان می دهم که بایستی تمام جداشدگانی که مخالف هستند را به جرم خیانت بکشید. پول و سلاح از من و اعدام آنها با شماست.”؟

– آیا می دانستید به اعتراف رجوی ها، مجاهدین خلق 133 بار علیه برنامه هسته ای صلح آمیز ایران کنفرانس برگزار کرده و اطلاعات آن را در اختیار جنگ طلبان قرار داده اند؟ آخرین کنفرانس آنها در تاریخ 20 خرداد 1404 در واشنگتن برگزار شد و در آن به دروغ مدعی شدند ایران به دنبال سلاح اتمی است، تا به این ترتیب برای حمله رژیم صهیونیستی به ایران که کمتر از یک هفته بعد از کنفرانس انجام شد، زمینه سازی کنند.

– آیا می دانستید مجاهدین خلق در نیمه نخست دهه 1360 چند هواپیمای ایران که شامل هواپیمای مسافربری هم می شد را ربوده و سرنشینان آنها را به گروگان گرفته اند؟

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت دوازدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مورد اول : هنگامی که قرار شد سازمان تعدادی از افرادش را به کشور آلبانی منتقل کند، رهبری سازمان به اعضاء گفت که “با تلاش‌های خواهر مریم در اروپا و آمریکا قرار شده است کسانی که بیماری‌های سختی دارند جهت مداوا به آلبانی منتقل شوند.” این حرف دروغ محض بود زیرا که پشت انتقال مجاهدین به آلبانی دقیقا کمیساریای عالی پناهندگان، بعد اتحادیه اروپا و بعد آمریکا بودند. کمیساریای عالی پناهندگان در مصاحبه هایش به نفرات گفته بود که ما در حال تلاش هستیم تا شما را به کشوری امن منتقل کنیم مخصوصا افراد بیمار را !

مورد دوم : به دنبال آن، مصاحبه‌های انفرادی کمیساریا با افراد شروع شد. سران سازمان افراد را مستمر ترغیب می‌کردند که در هنگام مصاحبه‌هایتان به کمیساریا بگویید که ” ما به هیچ وجه از عراق بیرون نخواهیم رفت . ما به عراق آمده‌ایم که از اینجا به ایران برویم نه به کشور دیگر. اگر هم قرار باشد کسی به اروپا برود، کسانی هستند که بسیار بیماریهای سختی دارند، بیماری من زیاد مهم نیست.”
از طرفی بیماران سخت را مورد شستشوی مغزی قرار می‌دادند که بگویند “اگر قرار است بمیرم، دوست دارم در کنار همرزمان و دوستان خودم بمیرم. خون من رنگین تر از خون دیگران نیست.” و از این قبیل صحبت‌ها.

مورد سوم : از طرفی بعد از نشست هایی که کمیساریای عالی پناهندگان با تک تک افراد داشت، مغز شویی اعضای سازمان شروع شده و فرماندهان تلاش می‌کردند ابتدا با تخلیه اطلاعاتی گفتگوهای انجام شده با کمیساریا، اطلاعات بدست آمده را بصورت کتبی و بسیار واضح و روشن به مسئولین خود گزارش کنند. بعد از جمع بندی، مسئولین موظف می شدند که با فرد برخورد کرده و او را از حرفهایی که زده آگاه کنند. گاه با تشویق که “خیلی خوب گفتی، باریکلا!” ، گاه با خشم و ناراحتی و سرزنش و طعنه‌، که “واقعا از تو بعید بود!” هدف این بود که فرد برای مصاحبه بعدی حرف‌هایی را بگوید که مد نظر رهبری سازمان است، نه تمایلات خودش را!

مورد چهارم : هنگامی که تمامی اقدامات انجام شد، کمیساریا لیستی را به سازمان داد مبنی بر اینکه این افراد آماده انتقال هستند. پس از آن، اتفاقات عجیب و در عین حال جالبی رخ داد. دقت کنید! ابتدا به فرد گفته می‌شد که بروید به یک نشستی که “خواهر مژگان” گذاشته است. به هر کسی که این عبارت گفته می‌شد، غرق در تعجب می شد زیرا نشست با مژگان پارسایی معادل نشست با رهبری سازمان بود. وی در جایگاه رهبری سازمان بود. نشست با او بسیار مهم تلقی می شد، بخصوص وقتی که می فهمیدی از میان نفرات یگانی که در آن مستقر هستی فقط تو باید به این نشست بروی!

وقتی من به این نشست رفتم تنها فردی بودم که از میان دویست نفری که با هم زندگی می‌کردیم، با خواهر مژگان جلسه داشتم. بنابراین برایم غافلگیر کننده بود. به این نشست رفتم و دیدم که از سایر یگان‌ها هم کسانی آمده بودند که فکر کنم جمعا دویست نفری می‌شدیم. خانم پارسایی بعد از یک خوشامد گویی گرم و صمیمانه گفت که “کی میدونه برای چی اومدین اینجا”؟ این روال در سازمان بود که معمولا مسئول نشست با یک سوال از حاضرین شروع می‌کرد که : کی میدونه برای چی جمع شدیم؟ هدف این بود که ذهن ها را فعال کنند تا حاضرین به صحبت‌های مسئول نشست با دقت توجه کنند. در آن نشست هم این سنت پا بر جا بود. بعد از گفتگوهای کوتاهی توسط افراد خانم پارسایی گفت که :

” با تلاش های شبانه روزی خواهر مریم قرار شده که شماها که در این نشست حاضر هستید به آلبانی منتقل بشوید. وی در ادامه گفت خواهر مریم خیلی زحمت کشیده تا شماها که هر کدامتان مشکلات جسمی خاصی دارید برای مداوا به آلبانی منتقل بشوید. وی ضمن اینکه این موضوع را مطرح می‌کرد گفت: “البته اگر کسی خواست که نرود با خودش است و ما در این خصوص هیچ اجباری نداریم!”

بعد که نشست تمام می‌شد و افراد به مقرهای خودشان برمی‌گشتند، بلافاصله به فرد گفته می شد که فرمانده با تو کار دارد. منظور فرمانده یگان بود. بعد که می‌رفتی به نزد فرمانده، او شروع میکرد: “خب اوضاع و احوال چطور است؟ از نشست خواهر مژگان چه خبر؟ چه گرفتی از نشست؟” فرد باید توضیح می‌داد. سرانجام هم می‌پرسید که خودت چه تصمیمی گرفتی‌؟ فرض بر این بود که فرد بگوید: “نه من به هیچ وجه شما را تنها نمی گذارم. من به هیچ جای دیگری به جز اشرف تعلق ندارم. کسانی هستند که واجب تر از من هستند. خون من رنگین تراز بقیه نیست.” خلاصه اینکه فرد باید می‌گفت که من از اشرف بیرون نمی روم.

این مطلوب‌ترین پاسخی بود که باید فرد بعنوان یک “مجاهد خلق ” می‌گفت. اگر بغیر از این میگفت، صحبت‌های روشنگرانه برای او شروع می شد تا فرد را اصطلاحا آگاه کرده و از رفتن به آلبانی منصرف نمایند، در غیر اینصورت فرد را ” بریده ” می‌خواندند. اما من سماجت کردم وگفتم که من به آلبانی خواهم رفت. حالا هر اسمی می‌خواستند بگذارند، برایم مهم نبود زیرا تصمیم خودم را گرفته بودم که در اولین فرصت خطم را از سازمان جدا کرده و پی زندگی مطلوب خودم بروم. از این همه دروغ و تزویر خسته شده بودم. در آن هنگام وقتی سماجت و لجاجت مرا دیدند دست از فشار برداشتند.

همانطور که می بینید مژگان پارسایی بصراحت نگفت که نروید. فقط تلویحا گفت که رفتن اجباری نیست. ولی در لایه نزیک مسئولین با فرد تیزتر و روشن‌تر صحبت می‌شد. تازه دروغش بعدا مشخص شد که تلاشی از سوی مریم رجوی در کار نبود بلکه این کمیساریای عالی پناهندگان بود که بعد از مصاحبه‌هایی که با من داشت اسم مرا برای انتقال داده بود.

مورد پنجم : به هر کسی که در حال انتقال از عراق به آلبانی بود حدود دویست دلار داده شد که اگر نیاز بود خرج کند، اما بعد گفته شد که این پول ها را در آلبانی تحویل مسئولان خودتان بدهید. یعنی اصلا برایشان مهم نبود که این افرادی که در حال جابجایی هستند نیاز به یک مینیمم پول تو جیبی دارند. در واقع از این شیوه استفاده کردند تا به خارج ازاشرف پول منتقل نمایند.

مورد ششم : بعد از انتقال از “کمپ لیبرتی” به فرودگاه بغداد به ما گفته شد که خواهر مریم با تمام مشکلاتی که به لحاظ هزینه‌های استقرار خودش در فرانسه را دارد، تصمیم گرفت که هواپیمای اختصاصی بگیرد تا ما خیلی راحت به آلبانی منتقل شویم. ولی به محض اینکه نفر کمیساریا آمد به حاضرین گفت که این هواپیما که متعلق به خطوط هوایی کشور اوکراین است را کمیساریا، اتحادیه اروپا و آمریکا گرفته و هزینه‌هایش را پرداخت کرده‌اند.
بعدا در آلبانی نماینده کمیساریای عالی پناهندگان نیز همین جمله را گفت که شما به کمک و هزینه‌های کمیساریای عالی پناهندگان، اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا به این کشور منتقل شدید.

مورد هفتم : بعد از رسیدن به کشور آلبانی ما را به یک کمپی که مربوط به وزارت کشور آلبانی بودند منتقل کردند. در آنجا نیز گفته شد که تلاش‌های خواهر مریم باعث شد که ما را به اینجا بیاورند. در صورتیکه اصلا اینطوری نبود، باز با کمک‌های کمیساریای عالی پناهندگان بود که ما را به آن کمپ موقت منتقل کردند.

مورد هشتم : بعد از آن کمپ که حدود دو سه ماهی در آنجا بودیم ما را به منطقه‌ای در حومه شهر منتقل کردند. اصطلاحاً گفته می شد “آپارتمان ها”! منطقه‌ای بود مملو از آپارتمان‌های هفت هشت طبقه. آنجا هم گفته شد خواهر مریم تلاش کرده و ما را به اینجا منتقل کرده که بعد کمیساریا در آنجا گفت که این آپارتمانها را کمیساریا برای شما تهیه کرده است.

خداوندا! این حجم دروغ برای چه بود؟ مثلا می‌خواستند بگویند که مریم رجوی خیلی به فکر ما است. در حالیکه همین مریم رجوی در زمان شروع جنگ بی سر و صدا از عراق فرار کرد و ما را در وسط دنیایی از بمب و بمباران رها کرد و رفت.
هدف از تمامی این دروغ‌های سرانِ تشکیلات این بود که فرد را به نقطه‌ای برگردانند که مطلقا به فکر رفتن از تشکیلات نیفتد، اما کسانی مثل من تصمیم خود را گرفته و عزممان را برای جدا شدن جزم کرده بودیم.

بخشعلی علیزاده

نوشته دروغ‌های سریالی رجوی در روند انتقال به آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سپس شروع کردم به برشمردن نمونه هایی از عملکرد رجوی که با این تعریف و معنا انطباق دارد و در قسمت قبل به موارد زیر اشاره نمودم:

* خیانت اول: این خیانت لو دادن حنیف نژاد و تعدادی از اعضای اولیه مجاهدین خلق به ساواک بود که در نتیجه آن حنیف نژاد دستگیر و اعدام شد و سازمان مجاهدین نیز ضربه بزرگی خورد.
* خیانت بزرگ : رجوی می خواست خودش را رهبر انقلاب مردم ایران بر علیه سلطنت جا بزند، اما وقتی دید نمی تواند مردم و مقامات کشور را بفریبد تا به آنچه می خواهد برسد، در صدد سرنگونی جمهوری اسلامی برآمد که حاصل آن از یک سو کشتار مردم و مقامات ایران از طریق بمب گذاری و ترور کور توسط مجاهدین خلق بود و از سوی دیگر موجب شد تعداد زیادی از نفرات مجاهدین خلق دستگیر یا کشته شوند.

حال به نمونه های دیگر از سلسه خیانت های رجوی می پردازم.

خیانت به وطن با مزدوری برای دشمن متجاوز

هنگامی که صدام فرمان حمله ارتشش به ایران را داد، رجوی اگرچه برای فریبکاری در ظاهر آن را محکوم کرد اما در حقیقت آن را فرصت بزرگی برای خود می دانست. زیرا علاوه بر درگیر شدن نیروهای نظامی ایران، بخش عظیمی از انرژی دولت ، مردم و حامیان جمهوری اسلامی نیز درگیر آن بود. به این ترتیب رجوی که به گفته خودش از قبل با تشکیل میلیشا دنبال درست کردن ارتش برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی بود، با بهره گیری از این فرصت برای شروع جنگ مسلحانه دست به آماده سازی زد و سرانجام در ابتدای تابستان 1360 با بمب گذاری و ترور کور جنگ مسلحانه برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی را علنی نمود.

مجاهدین خلق به دستور رجوی از همان سال 1360 همکاری هایی را با دولت متجاوز صدام شروع کردند اما هنوز قبح این خیانت آنقدر زیاد بود که توان علنی کردن آن را حتی برای نیروهای خودشان هم نداشتند. برای همکاری علنی با دشمن، نیاز به یک تبلیغات سنگین با هدف قبح زدایی از همکاری با صدام بود. رجوی در آن مقطع نمی توانست به تطهیر صدام بپردازد. اما با توجه به اینکه آمریکا و برخی دولت های غربی با ایران دشمنی می کردند، موضع گیری ضد ایران در غرب نه تنها هزینه نداشت بلکه باعث تسهیل و دریافت امکانت هم می شد. بنابراین رجوی برای زمینه سازی جهت علنی کردن رابطه با صدام برای رسیدن به اوهام شیطانی خود، تمرکز کارش را بر معرفی ایران به عنوان «جنگ طلب» و طرفی که خواهان صلح نیست شروع نمود. او برای اینکه ایران را دشمن صلح نشان دهد به تبلیغات وسیع دست زد و می گفت «صلح طناب دار جمهوری اسلامی ایران است» و «این جنگ با سرنوشت جمهوری اسلام گره خورده و جنگ سرپوش جمهوری اسلامی برای سرکوب داخلی است» و «جمهوری اسلامی بدون جنگ نمی تواند سرپا بماند».

رجوی با معرفی ایران به عنوان طرف جنگ طلب و در نتیجه معرفی صدام به عنوان طرفی که خواهان ادامه جنگ نیست و صلح می خواهد، راه همکاری و مزدوری برای صدام را باز کرده و به عنوان زائده جنگ از جنگ ارتزاق نمود. هدف نهایی رجوی این بود که بتواند علناً به عراق برود و در آنجا از امکانات این کشور در مسیر اقدامات ضد ایرانی خود بهره بگیرد. ارتباطات غیر علنی رجوی و مجاهدین خلق با دولت متجاوز صدام ادامه داشت تا اینکه روز 19 دی 1361 طارق عزیز به عنوان نایب نخست وزیر عراق (یکی از مهمترین مقامات کشوری که به قصد اشغال خاک به ایران حمله کرده بود) در محل اقامت رجوی در فرانسه با وی ملاقات نمود و به این ترتیب یک خیانت بزرگ تاریخی که از سالها قبل زمینه سازی شده بود علنی گردید. اما این هنوز همه داستان خیانت رجوی نبود.

در مسیر قبح زدایی از این خیانت بزرگ، رجوی و طارق عزیز در پایان دیدار خود بیانیه ای را نیز صادر کردند. در قسمت بعدی به مهمترین نکات مطرح شده در دیدار رجوی با طارق عزیز و بیانیه ای که دو طرف آن را امضا کردند و تماما در جهت تطهیر صدام و تجاوز او به خاک ایران و معرفی ایران به عنوان عامل جنگ و ادامه آن بود را مورد بررسی قرار خواهم داد.

ادامه دارد

ایرج صالحی

نوشته رجوی، تجسم عینی خیانت در همه زمینه ها – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مزرعه ترول مجاهدین خلق: جنگ سایبری از اشرف 3

در دنیای امروز، جنگ اطلاعاتی و عملیات روانی نقش کلیدی در شکل‌دهی افکار عمومی دارد. سازمان مجاهدین خلق که سابقه‌ای طولانی در فعالیت‌های مخفیانه و تبلیغاتی دارد، یکی از گروه‌هایی است که به‌صورت گسترده از تاکتیک‌های جنگ سایبری استفاده می‌کند. یکی از ابزارهای اصلی این سازمان، “مزرعه ترول” در مقر آن در آلبانی است. مزرعه ترول مجاهدین خلق به شبکه‌ای سازمان‌یافته از حساب‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی اطلاق می‌شود که هدف آن تأثیرگذاری بر افکار عمومی و پیشبرد اهداف سیاسی خود، فریب سیاستمداران و تضعیف مخالفان به انتشار محتواهای هماهنگ و جهت‌دار می‌پردازد.

افشین فرجی؛ مرده‌ای که هنوز زنده است

یکی از نمونه‌های بارز این جنگ سایبری، حساب کاربری «افشین فرجی» در شبکه‌های اجتماعی است. افشین فرجی، که با نام مستعار «علی مستشاری» نیز شناخته می‌شد، در ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ در جریان حمله پلیس آلبانی به قرارگاه «اشرف ۳» جان خود را از دست داد. با این حال، بیش از یک سال و نیم پس از مرگش، حساب‌های کاربری وی همچنان فعال بوده و مطالبی در حمایت از مجاهدین خلق منتشر می‌کنند. این امر نشان‌دهنده استفاده سازمان از هویت‌های جعلی و یا حساب‌های کاربری افراد متوفی برای استمرار فعالیت‌های تبلیغاتی و جنگ روانی است.

مزرعه ترول مجاهدین خلق؛ ارتشی سایبری برای فریب افکار عمومی

مزرعه ترول مجاهدین خلق در آلبانی، یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های سازمان‌یافته برای انتشار اطلاعات جعلی و دستکاری‌شده در فضای مجازی محسوب می‌شود. این شبکه متشکل از صدها نفر نیروی ثابت است که به‌صورت حرفه‌ای و در ساعات مشخصی از روز، به تولید محتوا و مدیریت حساب‌های جعلی می‌پردازند. شواهد نشان می‌دهد که این حساب‌ها اغلب:

– به‌طور متمرکز از یک مکان مشخص در آلبانی اداره می‌شوند.
– مطالبی علیه حکومت ایران و در حمایت از سازمان مجاهدین خلق منتشر می‌کنند.
– از تصاویر مشاهیر ایرانی یا مخالفان متوفی برای جعل هویت استفاده می‌کنند.
– در ساعات اداری اروپای مرکزی فعال هستند و در ساعات ناهار و پایان روز کاری از شدت فعالیت‌شان کاسته می‌شود.

افشاگری‌های فیسبوک و رسانه‌های مستقل، حذف حساب‌های جعلی توسط فیسبوک

در فروردین ۱۴۰۰، فیسبوک اعلام کرد که بیش از ۳۰۰ حساب جعلی مرتبط با مجاهدین خلق را شناسایی و حذف کرده است. این حساب‌ها با انتشار محتواهای جهت‌دار و هماهنگ، تلاش داشتند تا فضای شبکه‌های اجتماعی را به نفع این سازمان تغییر دهند. بن نیمو، مسئول اطلاعات تهدید جهانی فیسبوک، در آن زمان اظهار داشت: «حتی ترول‌ها نیز باید غذا بخورند»، اشاره‌ای طنزآمیز به فعالیت منظم و سازمان‌یافته این شبکه در ساعات اداری.
علاوه بر فیسبوک، در سال ۱۳۹۸ نیز وب‌سایت تحقیقی «اینترسپت» افشا کرد که شخصیت ساختگی «حشمت علوی» که مطالبی در حمایت از مجاهدین خلق منتشر می‌کرد، در واقع توسط تیمی از اعضای این سازمان ساخته شده بود.

واکنش سازمان مجاهدین خلق

پس از اقدام فیسبوک، شورای ملی مقاومت ایران، شاخه سیاسی سازمان مجاهدین خلق، با صدور بیانیه‌ای وجود «مزرعه ترول» وابسته به خود را تکذیب کرد و این ادعا را «مضحک و مطلقاً دروغ» خواند. با این حال، شواهد و گزارش‌های متعددی از فعالیت‌های سازمان‌یافته این گروه در فضای مجازی حکایت دارند.

اهداف و پیامدهای فعالیت‌های مجاهدین خلق در فضای مجازی

استفاده از حساب‌های جعلی و ایجاد موج‌های رسانه‌ای هدفمند، یکی از تاکتیک‌های مجاهدین خلق برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی و سیاستمداران غربی است. این سازمان با نمایش حمایت ساختگی در فضای مجازی، تلاش می‌کند تا خود را به‌عنوان یک گروه تأثیرگذار معرفی کند. اما کاربران ایرانی شبکه‌های اجتماعی بارها این فعالیت‌ها را افشا کرده و با هشتگ‌های ضد مجاهدین خلق و ضد مریم رجوی، تلاش‌های این گروه را ناکام گذاشته‌اند.

پر واضح است مزرعه ترول مجاهدین خلق نمونه‌ای از جنگ اطلاعاتی مدرن است که با هدف گمراه کردن افکارعمومی و ایجاد حمایت‌های مصنوعی به کار گرفته می‌شود. با این حال، ماهیت سازمان‌یافته و غیرواقعی این فعالیت‌ها بارها افشا شده و نشان داده است که این تاکتیک‌ها بیش از آنکه موجب موفقیت مجاهدین خلق شوند، باعث بی‌اعتباری بیشتر این سازمان در بین ایرانیان و حتی سیاستمداران غربی شده است. آگاهی‌بخشی و افشای چنین تاکتیک‌هایی می‌تواند راهی مؤثر برای مقابله با این نوع جنگ روانی باشد.

آرش رضایی

نوشته مجاهدین و جنگ سایبری سازمان‌یافته در فضای مجازی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سر فصل قبول آتش بس توسط ایران

در پایان تیر 1367 ایران آتش بس را قبول نمود. این خبر مانند بمب در دنیا ترکید. رجوی که هرگز انتظار این مورد را نداشت. کیش و مات شده بود چون او همیشه تحلیل می کرد که هرگز ایران به سمت صلح نمی رود و اگر روزی این کار را انجام دهد یعنی سرنگونی. صلح طناب دار حکومت خواهد بود. در این شرایط رجوی یا باید صلح را قبول می کرد و عنوان می کرد که تحلیلش کشک بوده و یا اینکه عنوان می کرد با وجود قبول آتش بس و صلح دیگر ماندن در عراق جایز نیست. ولی رجوی راه دیگری را انتخاب کرد. او دستور داد با تمام توان به سمت ایران تهاجم نظامی شود. هر تحلیلگر نظامی می توانست این حرکت رجوی را دیوانگی بنامد. اما رجوی دست به این دیوانگی زد و سیل تجهیزات نظامی عراق وارد اشرف شد. از تمام دنیا نیروهای آموزش ندیده وارد اشرف شدند. آنان با گرفتن سلاح و با وجود ندیدن آموزش به جنگ فرستاده شدند و تعداد زیادی کشته شدند .

رجوی سرمست از عملیات چلچراغ بود و فکر می کرد عملیات بعدی او را به تهران خواهد برد اما این توهمی بیش نبود و عملیات فروغ جاویدان کمر رجوی را شکست و دیگر نتوانست خودی نشان داده و عملا در عراق زمین گیر شد. در آن زمان تعداد زیادی از نیروها مسئله دار و جدا شدند .

داستان شکست عملیات فروغ جاویدان تنها یک شکست نبود بلکه ماهیت واقعی رجوی را نیز نشان داد. او حاضر نشد شکست در عملیات را قبول کند چون در طی این سالیان هرگز حاضر به قبول شکست نبود و بعد از آن هم شاهد سرفصل هایی بودیم که باز این گونه برخورد کرد.
رجوی مسئولیت شکست را به گردن نیروهایش انداخت و با راه اندازی طلاق اجباری عملا درون سازمان اختناق ایجاد نمود و سازمان را به سمت فرقه ای شدن برد. دیگر کسی جرات نداشت به رجوی انتقادی کند. او خودش را در جایگاهی قرار داد که نزدیک شدن به او مرز سرخ بود .

سر فصل نشست های طعمه سال 1380

این نشست ها را باید اوج اختناق در سازمان نامید. سرفصلی بود که باز رجوی برای فرار از قبول شکست تحلیل هایش به جان نیروهایش افتاد و بدتر از نشست های فروغ جاویدان این بار افسار پاره کرد تا دیگر کسی جرات جدا شدن از سازمان به فکرش نزند و اگر موردی بود به زندان ابوغریب صدام فرستاده می شد .
نشست های طعمع نشست های هولناکی بود که انسان را به مرز جنون می رساند. چون در این نشست همه چیز وجود داشت از کتک کاری، توهین کردن، خرد کردن شخصیت افراد و تهدید به مرگ.
آری باز رجوی با برگزاری نشست های تفتیش عقیده پهنه دیگری از اختناق در سازمان ایجاد نمود و خوشبختانه با حمله نظامی آمریکا به عراق این اختناق طولی نکشید .

ادامه دارد

هادی شبانی

نوشته خاطره بازی رجوی چه سودی برای تشکیلاتش دارد؟ – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جنگ رمضان؛ آزمونی برای جریان‌های سیاسی ایرانی

در بسیاری از کشورهای جهان، هنگام وقوع جنگ یا حمله خارجی، اختلافات سیاسی داخلی تا حدی تحت‌الشعاع مسئله دفاع از کشور قرار می‌گیرد. حتی مخالفان دولت‌ها نیز معمولاً میان مخالفت با حکومت و حمایت از حمله خارجی تمایز قائل می‌شوند.
جنگ رمضان نیز چنین وضعیتی را برای نیروهای سیاسی ایرانی ایجاد کرد. افکار عمومی به دقت مواضع گروه‌ها، فعالان سیاسی و رسانه‌های مختلف را زیر نظر داشت تا مشخص شود هر جریان در برابر حملات خارجی چه رویکردی اتخاذ می‌کند.
در این میان، سازمان همیشه در حال خیانت مجاهدین خلق تمام تلاشش را کرد تا بیش از بسیاری از گروه‌های دیگر موضع‌گیری هایش را علیه استقلال، امنیت، اقتصاد و حتی آرامش مردم ایران در راستای خوش خدمتی برای تحقق اهداف دشمنان متخاصم اعمال کند.

سابقه تاریخی و تأثیر آن بر قضاوت افکار عمومی

قضاوت جامعه درباره مواضع تروریست های مجاهدین خلق صرفاً به رویدادهای اخیر محدود نمی‌شود. بخش مهمی از نگاه افکار عمومی به این سازمان تحت تأثیر گذشته آن شکل گرفته است.
همکاری‌های گذشته آنها با حکومت عراق در دوران جنگ ایران و عراق موجب شده است که هرگونه موضع‌گیری آن درباره مسائل امنیت ملی با دیده تردید نگریسته شود. از سوی دیگر، حامیان سازمان این برداشت را رد کرده و روایت متفاوتی از عملکرد خود ارائه می‌دهند.
صرف‌نظر از این اختلاف دیدگاه‌ها، واقعیت آن است که پیشینه تاریخی این تروریست ها نقش مهمی در نحوه ارزیابی مواضع آن در جریان جنگ رمضان ایفا کرد.

جنگ روایت‌ها؛ میدان اصلی نبرد سیاسی

یکی از مهم‌ترین ابعاد جنگ رمضان، نبرد رسانه‌ای و روایت‌ها بود. در کنار تحولات نظامی، جریان‌های سیاسی مختلف تلاش می‌کردند برداشت خود را از رویدادها به افکار عمومی منتقل کنند.
در این فضا، رسانه‌های نزدیک به مجاهدین خلق نیز به پوشش گسترده تحولات پرداختند. روایت‌های ارائه‌شده از سوی این رسانه‌ها بیش از آنکه بر امنیت و منافع ملی ایران تمرکز داشته باشد، بر القاء موضع ضعف و در حال شکست ایران در تقابل با تجاوزات دو دشمن تا دندان مسلح و متوحش بود.

منافع ملی یا رقابت سیاسی؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که در جریان جنگ رمضان مطرح شد، نسبت میان منافع ملی و رقابت سیاسی بود.

در شرایطی که کشور با تهدید خارجی مواجه است، هر جریان سیاسی باید دفاع از امنیت ملی را بر اختلافات داخلی مقدم بداند. هرگونه تمرکز بر رقابت سیاسی در چنین شرایطی می‌تواند به انسجام ملی علیه دشمن آسیب برساند و این دقیقاً بخش پنهان ماهیت و ماموریت این سازمان در همراهی دشمنان بود.

هوادارانشان در خارج کشور ادعا می کنند مخالفت با حکومت لزوماً به معنای مخالفت با کشور نیست و می‌توان همزمان منتقد حکومت و حامی حمله خارجی به اهداف حکومتی برای سرنگونی بود.
این دقیقاً خط تمایز ایرانیان باغیرت از ایرانی نماهای بی غیرت و بی شرمی است که برای رسیدن به قدرت حاضرند چشم روی تجاوز به ایران و کشتار هموطنانمان می بندند.

نسل جدید و بازخوانی نقش گروه‌های سیاسی

یکی از پیامدهای جنگ رمضان، افزایش توجه نسل جوان به تاریخچه گروه‌های سیاسی ایرانی بود. بسیاری از جوانانی که آشنایی محدودی با تحولات دهه‌های گذشته داشتند، در جریان این رویداد به بررسی پیشینه سازمان‌ها و جریان‌های مختلف پرداختند.
در این میان، خائنین مجاهدین خلق و کارنامه خیانت بارشان بار دیگر از آرشیو خاک خورده بیرون کشیده شد و جوانان نسل جدید هم به مطالعه کارنامه سیاه آنان پرداخته اند. بسیاری شان که شناختی از این سازمان و رهبرانش نداشتند از این هجم خیانت و جنایتکاری داعش گونه ی یک گروه به ظاهر ایرانی حیرت زده اند.

از پدیده های جالب جنگ رمضان این بود که ناگهان زمینه‌ای شد برای معرفی و بازخوانی عملکرد و ماهیت گروه های مختلفی که در رخ دادن این جنگ علیه ایران و مردم ایران نقش داشتند. حال آنکه وجه مشترک همه این گروه ها یعنی حمایت از حمله جنایتکارانه امریکا و اسرائیل به کشورمان عاملی شد تا از رضا پهلوی که اندک هواداران رویاپردازی در داخل کشور داشت که فکر می کردند او قرار است آنان را به قله های بی حد و مرز آزادی برساند، اما دیدند که چطور او کودک کشی و ویرانی صنایع و نمادهای تاریخ کشورمان را کمک بشر دوستانه خواند و همین یک جمله تمام آرزوهای آنان را به یکباره فروریخت و شخص رضا پهلوی را به منفور ترین چهره از شروع این جنگ تبدیل کرد گرفته تا گروه های تجزیه طلب و در رأسشان داعش دهه 60 یعنی مجاهدین خلق و رهبران جنایتکاراش را به نحو احسن به خودشان و ماهیت ضد ایرانیشان را به مردم ایران معرفی کنند.

سالاری

نوشته بررسی مواضع یک گروه جنجالی در مواجهه با حملات خارجی علیه ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با دیدن وضعیتش دلم به حالش خیلی سوخت. سعی کردم بدون اینکه حساسیت مسئولین برانگیخته شود با او صحبت کنم و با کلی مشکل با او ارتباط برقرار کردم. وی بعد از اینکه اعتمادش به من جلب شد ودر حالیکه هر کدام ظرف یکبار مصرف شرینی بدست داشتیم و برای خوردن به سالن غذاخوری پذیرش آمده بودیم سر صحبت را با من باز کرد. او گفت بدلیل وضعیت ضعیف اقتصادی خانواده ام تصمیم گرفتم برای کار به کشور ترکیه بروم. هفته اول خیلی تلاش کردم کاری برای خودم جستجو کنم، پول هایی که با خودم از ایران و با کلی قرض و فروختن وسایل خانه به ترکیه آورده بودم، داشت تمام میشد. در همین شرایط در لابی هتلی که در آن مستقر بودم با یک ایرانی آشنا شدم. وقتی از وضعیتم با خبر شد گفت من شرکتی را می شناسم که ایرانی ها را برای کار به کشورهای اروپایی می فرستد. در آنجا بعد از مدتی اقامت هم به اشخاص می دهند. من که با مشکل برخورد کرده بودم به حرف وی که احساس کردم بخاطر هموطن بودن دلش برایم سوخته اعتماد کردم. در درونم خیلی خوشحال بودم که به کمک یک هموطن ایرانی تا چند وقت دیگر به یک کشور اروپایی می روم.

نزدیک به دوماه بود که نتوانسته بودم پولی برای خانواده ام که بشدت به آن نیاز داشتند بفرستم. بعد از چند روز آن فرد به من مراجعه کرد و گفت مشکل تو حل شده ولی چون دفتر اصلی این شرکت در عراق است ابتدا برای چند روز باید به این کشور بروی و بعد از انجام کارهای اداری و پر کردن فرم، تو را به یک کشور اروپایی می فرستند! من بقدری از این پیشنهاد ذوق زده شده بودم که دیگر فکر نکردم چرا عراق؟ و اینکه محل شرکت در عراق کجاست؟ دو روز بعد من و چند نفر دیگر از راه زمینی به عراق آمدیم و شب ماشین ما در مقابل درب بزرگی که چند نفر مسلح در مقابل آن نگهبانی می دادند، ایستاد. بعداز چک مدارک ما مینی بوس بطرف مقری در داخل آن پادگان حرکت کرد. به یک مقر که رسیدیم از ما خواستند که پیاده شویم، چند زن و مرد با لباس فرم نظامی به دیدن ما آمده و گفتند به قرارگاه اشرف مجاهدین خلق خوش آمدید. شما از امشب رزمنده ارتش آزادیبخش هستید!

من از تعجب سرجایم خشکم زده بود! رزمنده؟! اینجا کجاست؟ قرار بود ما را به یک شرکت کاریابی بیاورند؟ در همین افکار بودم که ما را به یک آسایشگاه برده و لباس فرم نظامی به ما دادند و بعد به اتفاق مسئول مربوطه به سالن غذاخوری بردند. افرادی در سالن با لباس فرم نظامی مشغول شام خوردن بودند! به محض دیدن ما بدستور فرماندهان از جا بلند شدند و با دست زدن و خواندن سرودهای سازمانی از ما استقبال و ورود ما را به جرگه رزمندگان ارتش آزادیبخش خوشآمد گفتند . چند روز گذشت و من به هیچ وجه نمی توانستم وضعیت را تحمل کنم. چون هیچ سنخیتی با آنجا نداشتم.

با اصرار درخواست خروج دادم و از آنها خواستم من را به ترکیه برگردانند. مسئولین مجاهدین خلق که اصرار و سماجت من را دیدند یک روز به من گفتند که وسایلت را آماده کن تا تورا به مرز ترکیه ببریم و به دوستانمان تحویل بدهیم! صبح زود روز بعد من را بای ک جیب لندکروز ودر حالیکه سه نفر مسلح در کنارم بودند از اشرف خارج و ساعتی بعد در مقابل یک زندان با دیوارهای بلند پیاده و تحویل نگهبانان زندان دادند. هرچه فریاد زدم قرار بود من را به مرز ترکیه برده و آنجا تحویل دهید، گوششان بدهکار نبود و با ماشین از من دور شدند. شرایط زندان ابوغریب بقدری نامناسب و غیر تحمل بود که مجددا در خواست بازگشت به قرارگاه اشرف را دادم. غذا نمی دادند، از نظافت و حمام خبری نبود. هر شب توسط نگهبانان بعثی مورد ازار و شکنجه قرار می گرفتم. مسئول بند زندان به من گفت اگر مجددا به نزد مجاهدین خلق برنگردی تو را مورد تجاوز جنسی قرار خواهیم داد.

تحت چنین شرایطی بعد از 8 ماه اسارت در زندان ابوغریب و تحمل انواع شکنجه ها مجددا درخواست بازگشت به قرارگاه اشرف و تشکیلات مجاهدین خلق را کردم.

من سال 82 بعد از سرنگونی صدام و بعد از مصاحبه با وزارت خارجه امریکا از تشکیلات جدا و به کمپ ارتش امریکا معروف به تیف رفتم. ولی از سرنوشت مجید که همچنان در قسمت پذیرش نگهداری میشد دیگر خبری نداشتم و هنوز نمی دانم که به چه سرنوشتی گرفتار شد. فردی که برای بدست آوردن لقمه نانی از خانواده اش جدا شد و سر از باند های مافیایی مجاهدین خلق در آورد؟!

طالب فرحان

نوشته خاطره ای تلخ از دوران نکبت بار اسارت در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دستور شخص رجوی بود که به تمام مقر ها گفته بود هر چه وسیله در پادگانها می بینید جمع آوری کنید و به اشرف منتقل کنید . مردم عراق از ترس بمباران خودروهای خود را در بیابانها استتار کرده بودند و سازمان به آنها هم رحم نکرد و هر وسیله ای را در بیابان می دید، جمع می کرد.

وقتی در پادگان اشرف بودم جنب درب اصلی پادگان اشرف کار داشتم. یک نفر عراقی جنب درب پادگان اشرف آمده بود و با یکی از سران رجوی صحبت می کرد. به صحبتهای آن مرد گوش کردم. می گفت من دو تا لودر در این حوالی از ترس بمباران در خاک ریز مخفی کرده بودم. بمباران تمام شده رفتم لودرها را از خاک ریز بیاورم، اما نبودند. پرس و جو کردم گفتند لودرها پیش شماست. مرد عراقی به گریه افتاده بود و در ادامه گفت: لودرها مال شرکت هستند به من امانت داده بودند. اگر آنها را بر نگردانم شرکت مرا بیچاره می کند .

اما مسئولین مجاهدین به حرفش گوش نمی دادند. در صورتی که لودرها در پادگان اشرف بودند. کلی خودرو از بیابانها جمع کرده بودند و اگر مردم عراق خودروهایشان را پیگیری می کردند جواب منفی از سران رجوی می گرفتند . بعضی وقتها با خودروی تاسیساتی که دستم بود گشتی می زدم، پادگان اشرف پُر از خودرو های مردم عراق بود .

مدتی گذشت وسازمان مجاهدین به فکر افتاد که خودروها را رنگ کند و سند جعلی برای خودروها درست کند و به خود مردم عراق بفروشد. خودروها را به سوله ها منتقل کردند و نفرات زیادی را برای رنگ آمیزی خودروها بکار گرفتند. وقتی خودروها را رنگ کردند در یک محوطه باز خودروها را منتقل کردند و توسط فرد عراقی که کانال سازمان محسوب می شد، مشتری وارد پادگان اشرف می شد و خودرو ها را خریداری می کردند.

بعد از سرنگونی صدام رجوی و سرانش مردم عراق را غارت کردند و به روی خودشان نمی آوردند. ذره ای دلشان به حال مردم عراق نمی سوخت . تمام وسایلی که مربوط به مردم عراق بود فروختند و مدرکی از خودشان جا نگذاشتند که بعد ها مردم عراق بر علیه شان شکایتی داشته باشند .

فواد بصری

نوشته دزدیهای سازمان مجاهدین خلق بعد از سرنگونی صدام در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.