آنچه که ما در ایران دیدیم و اکثر خبرگزاری ها و رسانه های خارجی هم به آن مهر تایید زدند این بود که این حضور گسترده و حداکثری مردم در مراسم خاکسپاری رهبر شهیدمان در هیچ جای دنیا نمونه نداشته است. حتی در برخی کشورها هم بصورت نمادین این مراسم برگزار شد .
اما تشکیلات رجوی چشم دیدن چنین جمعیتی را ندارد. آنها نمی خواهند باور کنند که این انقلاب ریشه در خاک وطن دارد.

طبق تجربه ای که ما داریم و سالیان سال عمرمان را در این تشکیلات هدر دادیم خوب می دانیم که رجوی و سران این گروه خودشان را به کوری زده اند. همه ما می دانیم که این گروه هیچ جایگاهی در بین مردم ایران ندارد .

اکنون هم پس از مراسم خاکسپاری رهبر شهید در مشهد، تشکیلات رجوی با دستپاچگی از کانون های شورشی و اقدامات خرابکارانه این کانون ها در مشهد سخن می گوید. چیزی که در عالم واقع وجود ندارد!

شرکت عظیم مردم ایران در مراسم تشییع رهبری سیلی محکمی به خارجه نشینان ضد وطن بود به ویژه تشکیلات ضد انسانی رجوی .

اکنون زمان آن فرا رسیده است تا اعضای فریب خورده در تشکیلات رجوی از خود و از مسئولین خود بپرسند که پس آن خلق قهرمان که سران گروه و شخص رجوی از آن دم می زد کجاست ؟!

ولی دوستی

نوشته آنچه که این روزها از خروجی رسانه های گروه مجاهدین می بینیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روز چهارشنبه 17 تیر شاهد تشییع میلیونی رهبر ایران در شهرهای نجف و کربلا بودیم که به واقع نشان از عشق به رهبر شهید ایران داشت و مردم عراق صحنه های وصف ناپذیری خلق کردند. صحنه هایی که در تاریخ ماندگار شد و نشان داد برای ماندگاری باید به قلوب مردم رسوخ کرد .

و در نگاه دیگر به این حمایت همه جانبه مردم عراق از رهبری شهید ایران می توان به حضور چندین سال مجاهدین خلق در عراق بپردازیم. چرا آنان با حضور چندین دهه در عراق به چنین جایگاهی نرسیدند؟ آیا آنان خودشان را مسلمان جا نزدند پس چه شد که منفور مردم عراق شدند ؟ چرا در روز خروج خفت بار از اشرف و عراق کسی به کمک شان نیامد ؟ و هزاران سئوال دیگر…

رجوی برای اینکه در عراق خودش را نیرویی مستقل جا بزند شروع به دادن پول به شیوخ کرد و تعدادی عراقی را هم به کار گرفت. این کار با دادن هدایا و پر کردن شکم هایشان همراه بود. اما بعد از سرنگونی صدام، به این ضرورت رسیدند که دیگر جای ماندن در عراق نیست و باید سر کیسه را شل کنند. به همین خاطر حضور نفرات عراقی در اشرف بیشتر شد. رجوی فکر می کرد با گرفتن امضا از مردم عادی می تواند در اشرف باقی بماند و در این پروژه نیروهای سازمان همه بسیج شدند و با دادن پول به افرادی که برای آنان کار می کردند پروژه جمع کردن امضا از مردم عادی جامعه برای اعلام حمایت از سازمان برای ماندن عراق کلید خورد. هر فرد عراقی که تعداد امضا بیشتری برای سازمان جور می کرد پول بیشتری بدست می آورد. و بالاخره آمار 5 میلیون نفر را اعلام کردند. البته خیلی از آن امضاها اعتباری به لحاظ قانونی نداشت و بیشتر برای دریافت پول بیشتر از سازمان بود. بعد از این کار شروع به جو سازی و شانتاژ کردند که بله ما از حمایت 5 میلیون عراقی برخوردار هستیم و باید دولت عراق از ما حمایت نموده و در اشرف باقی بمانیم.

این مسئله بیشتر مصرف داخلی داشت و رجوی به این تبلیغات پوچ نیاز داشت تا بتواند نیروهایش را متقاعد کند که هرگز اشرف را تخلیه نخواهند کرد و این مرز سرخ است و در صورتی که دستور تخلیه اشرف از سوی مقامات داده شود مردم عراق به کمک شان خواهند آمد.
آیا در روز تخلیه اشرف مردم عراق برای جلوگیری از خروج مجاهدین به کمک نیروهای سازمان آمدند؟ خیر. شاهد بودیم مردم عراق خواهان اخراج آنان از اشرف و عراق بودند. ماهیت این تشکیلات تروریستی برای مردم عراق روشن شده بود و از ارتباطات آنها با صدام مطلع بودند اما از ترس سرکوب توسط صدام حرفی نمی زدند و بعد از سرنگونی صدام این فضا شکسته شد.

نهایتا دستور خروج از اشرف داده شد و نیروهای سازمان با خفت و خواری و شبانه اشرف را ترک کردند تا برای همیشه پرونده اشرف بسته شود. از آنجایی که رجوی هیچ وقت پاسخگو نیست، باز شکست و خروج از اشرف را پیروزی نامید.

وقتی نیروهای سازمان به دستور دولت عراق مجبور به ترک عراق شدند حتی یک عراقی به کمک نیروهای سازمان نیامد. بلکه جشن گرفتند که دشمن و یار صدام از عراق اخراج شد.

و حال در این مقطع و تشییع رهبر شهید ایران نظاره گر بودیم که چگونه مردم عراق در مراسم شرکت کردند و سنگ تمام گذاشتند. برای بدست آوردن حمایت مردم نیاز به پول و رشوه نبود. بلکه مردم به صورت خودجوش شرکت کردند. حتی در رسانه ها شاهد بودیم که مردم از شهرها و روستاهای دور و نزدیک خودشان را به مراسم رساندند.

حال رجوی ها همان خط گرفتن حمایت را در کشورهای اروپایی دنبال می کنند. در حالی که این خط در عراق شکست خورد. نفراتی که در برنامه های مریم رجوی حضور پیدا می کنند از دریافت پولهای کلان حرف می زنند و مریم رجوی سعی دارد با این کار خودش را مطرح نماید و همچنین با این کار نیروهای وارفته اش را در مناسبات اشرف در آلبانی نگهدارد که بله ما از حمایت به اصطلاح جهانی برخوردار هستیم !

رجوی در تمام این سالها با فریب سعی کرده است خودش را مطرح کند اما زهی خیال باطل، مردم ایران و عراق هیچگاه جنایات او را فراموش نخواهند کرد.

هادی شبانی

نوشته مسعود رجوی حمایت ۵ میلیون عراقی چه شد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

علاوه بر مردم ایران و مردم عراق که به راستی برای رهبر شهید ایران سنگ تمام گذاشتند، نمایندگان کشورهای مختلف از مقامات رسمی تا مردم عادی در این وداع با شکوه حضور یافتند. صدها گزارشگر از رسانه های خارجی و داخلی اقدام به تهیه خبر از این برنامه های با شکوه نموده و گزارشات، تصاویر و فیلم های متنوعی از این حضور بی نظیر را منتشر نمودند که هر یک جلوه هایی از آن عظمت را در برابر چشم جهانیان نمایان کرد.

در این میان اما طبق معمول رجوی ها و دستگاه تبلیغاتی گروه عقب افتاده و از دنیای بی خبر مجاهدین خلق تلاش کردند تا این عظمت را خدشه دار کنند. هر چند با فوت کردن این ابلهان، چیزی از آن نور تابان کم نخواهد شد اما یادآوری چند نکته بد نیست.

رجوی و گروهش در حالی این جمعیت عظیم را نادیده می گیرند که در داخل ایران منفور ملت هستند و در خارج از ایران حتی در بین مخالفان جمهوری اسلامی نیز کسی ارزشی برایشان قائل نمی شود و به همین دلیل بر اساس افشاگری های متعدد رسانه های بین المللی در برنامه های خود با وعده گردش در پاریس ، غذای گرم ، پول و هتل آوارگان سوری و اکراینی یا دانشجویان کشورهای اروپای شرقی را برای پر کردن صندلی ها به جای ایرانیان جا می زنند.

از گروهی که سر و ته تشکیلات آن دو هزار نفر هستند که اکثرشان پیرمرد و پیر زن می باشند و هیچ جذبی ندارد ولی روند جدایی اعضا در آن تمامی ندارد و تعداد اعضای رهایی یافته از این تشکیلات چندین برابر اعضای حاضر در آن است نباید انتظار دیگری داشت.

معلوم است رجوی و گروهش که جایی در بین مردم ندارند و افتخارشان این است که فلان نماینده یا مقام سابق یک کشور غربی از آنها حمایت کرده است، از حسادت چشم های شان در برابر عظمت حضور کور می شود.

رجوی ها و دستگاه تبلیغاتی دروغ پردازشان که قرار دادن یک برگ دفتر حاوی شعاری به نفع خودشان بر روی یک بوته در یک پارک بزرگ در ساعات خلوت روز یا به دست گرفتن دست نوشته ای در یک نقطه ییلاقی که تردد در آن نیست را یک عملیات نظامی مهم معرفی می کنند تا بگویند که در ایران هوادار دارند، باید دهان شان را در برابر عظمت حضور مردم ایران ببندند.

ایرج صالحی

نوشته وداعی که در حافظه تاریخ ماندگار شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همزمان با ترور سبعانه رهبر ایران به همراه نوه خردسال و خانواده‌اش و نیز کشتار کودکان میناب که خشم تمام مردم جهان، از جمله مردم آمریکا را در پی داشت، مریم رجوی (که در همان ایام مشغول دسیسه‌چینی و گرا دادن به رژیم تروریستی آمریکا و اسرائیل برای این جنایت بزرگ بود)، با حماقت عجیبی به صحنه آمد و متوهمانه تشکیل “دولت موقت” را اعلام کرد و از ایرانیان خواست تا به خیابان بیایند تا به‌زعم وی، کشتارهای 18 دی را تکرار کنند. البته مردم و جوانان ایران هم دست رد بر سینه این ملکه ترور نزدند و تمام عیار به خیابان‌ها آمدند تا از کشور و نظام خود در برابر دشمنان خارجی و مزدوران آنها دفاع کنند.

از آن پس، مریم -که همچون کارفرمای صهیونیست خودش تصور سقوط چند روزه جمهوری‌اسلامی را داشت- به تکاپو افتاد تا به مرور فریب‌خوردگان اجاره‌ای خود در ایران را برای فعالیت تبلیغی، جاسوسی و در صورت امکان حرکات تروریستی تشویق کند و کنترل امور را بدست گیرد. هرچند ایادی وی در داخل جز اقدامات جاسوسی و تبلیغی موفق به انجام کار دیگری نشدند، ولی در خارج کشور دست به لابی‌گری، برگزاری کنفرانس و حمله به سفارتخانه‌ها زدند که نهایتاً به جایی نرسید و پروژه ساقط کردن و اشغال ایران از سوی آمریکا به مرور شکست خورد و جهانیان دست به دهان ماندند و روسیاهی به مزدوران موساد و سیا از جمله مریم رجوی و رضا پهلوی ماند و در خارج کشور به جان یکدیگر افتادند.

اکنون بیش از چهار ماه از شهادت رهبر ایران و هزاران هموطن عزیز می‌گذرد، اما جز حسرت و آه بر دل جریان‌های ضدانقلاب باقی نمانده است. در عوض کشورمان ایران روز به روز پرافتخارتر و سربلندتر شده است و مردم ما نیز در چشم جهانیان همچون قهرمانانی جلوه‌گر شده‌اند که با مقاومت خویش، امپراتوری آمریکا و رژیم صهیونیستی را به زانو درآورده‌اند. امروز مردم ایران به هرکشوری سفر می‌کنند، نسبت به آنان با عزت و احترام برخورد می‌شود و مردم سایر کشورها نیز با هیجان خاصی به ایران می‌آیند تا شکوه و عظمت مردم بپاخاسته را از نزدیک ببینند و برای شهدای آن، بویژه رهبر و کودکان میناب، ادای احترام کنند. کشوری که قرار بود از سوی دشمن آمریکایی/صهیونی منزوی و تجزیه و نابود شود، اکنون در صدر کشورهای مقاوم قرار گرفته و از آن به عنوان چهارمین قدرت جهانی یاد می‌شود. لقبی که محصول خون هزاران شهید و سردارانی است که به جای تسلیم، مسیر استقامت را در پیش گرفتند و جان فدای تمامیت میهن کردند.

اما در نقطه مقابل، مریم رجوی را مشاهده می‌کنیم که از “اعلام تشکیل دولت موقت”، به نقطه‌ای از درماندگی و ذلت رسیده که مجبور است برای دلداری دادن به نیروهای خود، یاوه‌های ترامپ را سرتیتر اصلی تبلیغات خود کند و فعالیت کودکانه‌ “کانون شورشی” اش، مثل انداختن صدا روی خطوط صوتی خیابان و یا هک کردن چند سایت کوچک محلی را به‌عنوان دستاورد مهم به خورد هواداران ساده‌لوح بدهد و قدرتنمایی کند. کسی هم نمی‌تواند از او بپرسد چه بر سر دولت موقت آمد؟

یاوه های ترامپ و مریم رجوی

البته این اولین بار نیست که مجاهدین تشکیل دولت موقت را اعلام و بعد به فراموشی می‌سپارند. اولین بار در تابستان 1360 مسعود از ایران گریخت و برپایی چنین دولتی را اعلام کرد و به جایی نرسید. دومین بار در عملیات فروغ جاویدان می‌خواست به محض تسخیر کرمانشاه، دولت موقت اعلام کند، اما در تنگه چهارزبر وارد تله شد و برای همیشه درهم شکست.

شکست پروژه ویرانسازی کشورمان از سوی آمریکا و ایادی‌اش، چیزهای زیادی را در ایران و منطقه و جهان تغییر خواهد داد و زمینه‌ساز فروپاشی بسیاری از جریان‌های ضدایرانی خواهد شد. اما لازمه‌ی آن هوشیاری ایرانیان پیرامون فعالیت رسانه‌ای و مجازی تشکیلات رجوی و سایر گروه‌های تروریستی است تا فرصت عرض اندام نداشته باشند.

حامد صرافپور

نوشته از تشکیل دولت موقت تا انتشار یاوه‌های مستأصلانه ترامپ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به نظر می‌رسد این اصرار، بیش از هر چیز تلاشی برای تسکین حسرتی باشد که پس از لغو گردهمایی مورد ادعایشان بر دل مریم رجوی مانده است؛ همان نمایشی که قرار بود به گفته خودشان، با حضور صدها هزار نفر برگزار شود، اما هرگز رنگ واقعیت به خود نگرفت.
پلیس فرانسه با جلوگیری از برگزاری آن برنامه، تمام رشته‌های تبلیغاتی‌شان را پنبه کرد و بساط آن شوی پر زرق‌ و برق را پیش از آغاز برچید. آنچه باقی ماند، چند سخنرانی کم‌رمق از چند چهره اجاره‌ای بود که آمدند، متن‌های از پیش آماده را خواندند، دستمزدشان را گرفتند و هر کدام به دنبال کار و زندگی خود رفتند.

اما ظاهراً اتاق تبلیغات سازمان هنوز باور نکرده که شکست را نمی‌توان با دکمه پخش مجدد جبران کرد. هر روز همان تصاویر، همان حرف‌ها و همان چهره‌ها دوباره روی آنتن می‌روند؛ انگار تصور می‌کنند اگر یک دروغ را صد بار تکرار کنند، بالاخره حقیقت از خجالت کنار می‌رود!

واقعیت اما سرسخت‌تر از آن است که با تدوین و بازپخش تغییر کند. تکرار، واقعیت نمی‌سازد؛ فقط میزان درماندگیِ سازندگان آن را آشکارتر می‌کند.

بی‌تردید روزی که حساب و کتاب هزینه‌های سرسام‌آور این پروژه تبلیغاتی روی میز گذاشته شد، روشن شد که این همه خرج، این همه هیاهو و این همه جار و جنجال، نه یک پیروزی، بلکه نمونه‌ای از یک شکست پرهزینه بوده است.

تبلیغات پرخرج، اگر پشتوانه مردمی نداشته باشد، فقط دود است؛ دودی که خیلی زود کنار می‌رود و واقعیت را آشکار می‌کند.

پایان این ماجرا، آن‌گونه که می‌خواستند باشکوه نبود؛ بلکه کم‌فروغ‌ترین فرجام برای نمایشی بود که از ابتدا بر پایه اغراق، خودنمایی و توهم بنا شده بود.

واقعیت را نمی‌توان با بلندگوی تبلیغات دفن کرد؛ همان‌طور که شکست را نمی‌توان با دکمه بازپخش به پیروزی تبدیل کرد.

حمید آتابای

نوشته وقتی تکرار، جای واقعیت را نمی‌گیرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ادعای نخست مجاهدین خلق این بود که وزیر امورخارجه فرانسه در تماس تلفنی با همتای خود در ایران درخواست لغو تجمع مجاهدین را دریافت کرده و در پی آن پلیس دستور لغو داده است. این ادعا فورا از سوی سخنگوی وزارت خارجه فرانسه تکذیب شد. ادعای دیگر مجاهدین اپوزیسیون پهلوی را هدف قرار می‌داد، مبنی بر این بود که پلیس فرانسه اعلام کرده است که پادشاهی خواهان و ساواک تهدید به بمب گذاری در محل تجمع کرده‌اند. این دو ادعا از اساس باطل هستند چرا که متن بیانیه پلیس فرانسه در خصوص لغو تجمع مجاهدین خلق قابل دسترس است. در این بیانیه به چنین مواردی به هیچ وجه اشاره نشده است. شایان ذکر است که اگر پلیس فرانسه مظنون به خطر بمب‌گذاری بود، کل منطقه را تخلیه و قرنطینه می‌کرد. در حالی که چنین اتفاقی رخ نداد و کاروان‌‌های اعزامی مجاهدین در محل حاضر شدند. حتی حضور برخی از عوامل مجاهدین خلق در مواری به زد و خورد با پلیس انجامید. پیرو این حوادث 22 تن از عوامل مجاهیدین خلق دستگیر شدند.

همچنین، هواداران مجاهدین خلق با تهدید به آتش کشیدن پاریس تنش‌ها با پلیس فرانسه را به جایی رساندند که یکی از برگزارکنندگان مراسم مجاهدین خلق به نام بهزاد نظیری توسط پلیس فرانسه احضار شد و علیه او تشکیل پرونده داده شد. مجاهدین خلق این اقدام علیه بهزاد نظیری را “تسلیم و تبعیت در برابر رژیم ایران” خواندند.

احضار بهزاد نظیری

بدین ترتیب، مجاهدین خلق همزمان با نادیده گرفتن قوانین کشور میزبان، سعی بر اتهام زنی به همه نهادها و گروه‌های سیاسی و اجتماعی دارند. اما در واقعیت سران مجاهدین خلق، بدون پایگاه مردمی برای برگزاری این تجمعات نیاز به صرف هزینه‌های بسیار هنگفتی دارند که مستلزم داشتن منابع مالی هنگفت است. ژینا حسین نژاد کودک سرباز پیشین مجاهین خلق در مطلبی که به تازگی در حساب کاربری فیس بوک خود منتشر کرده است، شواهد و مستندات دقیقی از شیوه ثروت اندوزی مجاهدین خلق مطرح می‌کند که می‌تواند به درک بهتر ماهیت ریاکار مجاهدین خلق کمک کند. آنچه از مطلب ژینا –علیرغم مخالفتش با حکومت جمهوری اسلامی ایران– برمی‌آید این است که اولویت اصلی سران مجاهدین خلق، حفظ تشکیلات و منافع خود است و نه پایبندی به اصول یا ارزش‌های ثابت اخلاقی و حتی مبارزاتی.

حسین نژاد خاطرات و مصادیقی می‌آورد که نشان می‌دهد سازمان مجاهدین خلق در صورت مورد نقد قرار گرفتن، همه دنیا را متهم به همکاری با حکومت ایران می‌کند اما در باطن و زیر پوشش نام‌ها و شرکت‌ها حاضر به همکاری با هر شخص حقیقی یا حقوقی است که به ثروتش افزوده کند چرا که تنها همین توانایی مالی است که موجب بقای تشکیلات شده است.

حسین نژاد اعلام می کند که ابعاد فساد و دروغ‌های مجاهدین خلق بسیار گسترده‌تر است و او در این مطلب تنها به یکی دو نمونه اشاره کرده است. او همراه با مطالب خود تصاویری از شرکت تبلیغاتی پوششی مجاهدین خلق و مشتری ثروتمند این شرکت که طرفدار جمهوری اسلامی و حزب الله لبنان بوده است، نیز منتشر کرده است. در زیر بخش‌هایی از مطلب حسین‌نژاد را بخوانید:

چنان که قبلا نوشتم در آلبانی راه باریکه اینترنت نسبت به عراق بازتر و پهن‌تر شد و افراد بیشتری به یگان‌های خاص آنلاین اضافه شدند. (اما همچنان تحت نظارت و کنترل). یک قسمتی تشکیل شد به نام “انتفاعی” که با کار گرافیک و مارکتینگ باید برای این سازمان پول در می آورد. اسم شرکتی که مجاهدین برای این کار ساختند،We4you بود که با کشورهای عربی نیز ارتباط داشت.

یک بار یکی از مشتری‌ها یک شیخ عرب از روسای یک‌ انستیتو بود که درخواست کلیپ و پوسترهای تبلیغاتی از خودش را داشت. وی در چت علنا به بچه‌ها گفته بود که با مقامات جمهوری اسلامی رابطه کاری و رفت و آمد دارد و از رهبران ایران دفاع کرده بود.

بچه های تیم که از این حرف ناراحت شده بودند، در نشست فوری این را به مسئول قسمت اطلاع دادند، او نیز گفت که از بالاتر سوال می کند. شب به هنگام نشست جمع بندی روز گفت، از مسئولین بالا پاسخ دادند که اشکالی ندارد برایش کار کنید، ولی نه با او بحث سیاسی کنید و نه بگویید که در آلبانی هستید.

از آن پس قرار شد آی پی آلبانی مخفی شود تا با هر نوعی از این افراد کار انجام شود تا درآمد کسب شود.

اسناد مربوط به برقراری ارتباط با شیخ عرب

چنان که در اسناد نگاه می کنید، کاملا گویاست، اسم و آدرس صفحات مجازی یکی از این شیوخ بنام غازی با همان آیدی برایش کلیپ درست شده و حتی آدرس اینستاگرامش در کلیپ تبلیغ شده، که در همان صفحه علنا از مواضع رژیم و حماس دفاع کرده است.
]…[

این در حالیست که به فرزندانی که پدر و مادرهایشان را بدلیل پیوستن به مجاهدین نقد کرده اند “مزدوران سپاه” می گویند.
این در حالیست که به بسیاری از مخالفانشان و منتقدین شان در سایر گروه ها بدون هیچ مدرکی مارک “مزدوران اطلاعات آخوندی” می زنند.
این در حالیست که به بسیاری از افراد که با دست خالی از مجاهدین فرار کردند و به دلیل مشکلات به ایران بازگشتند، مارک “بریده خائن و بریده مزدور” می زنند.
این در حالیست که به دولت فرانسه و دولتهای اروپایی که بطور قانونی و به دلایل امنیتی به آنها مجوز تظاهرات ندادهاند مارک “مماشات و همکاری” با آخوندها می زنند.
و یا به دولتهایی که بدلیل نقض مقررات بین المللی و نقض قوانین حقوق بشر توسط این سازمان به تظاهرات و یا کمپ شان حمله کرده اند، مارک “کودتای ارتجاعی استعماری” می‌زنند.
(شخصا از کودکی بارها و بارها شاهد نقض این قوانین توسط مجاهدین بوده ام که برخی از آنها در سال‌های اخیر در رسانه‌ها و دادگاه های مختلف اروپا به ثبت رسید که قبلا منتشر کرده‌ام)

در حالیکه می‌بینید این اتفاق‌ها برای سایر گروه‌های سیاسی و چهره‌های برجسته، فعال و معروف ایرانی نمی‌افتد. می‌دانید که برخی جوانانی که فقط با وعده دروغین “فرستادن به دانشگاه اروپا” و یا “دیدار خانوادگی” به ترکیه و عراق اعزام شده بودند، یا سربازان اسیر در جنگ‌ها و زندان‌های عراق که به اشرف منتقل شده بودند، پس از سالها جداشدن و یا فرار کردن از دست مجاهدین، بدون کوچک ترین وسیله و بدلیل کمبودهای مالی، ندانستن زبان، نداشتن تخصص یا مشکلات سن و سلامتی و تنهایی، برای بازگشت به ایران اقدام کردند. که توسط مجاهدین بسیار مورد تهمت‌های اطلاعاتی بودن، تخریب و آزار بسیار قرار گرفتند.

یادم است فرد مظلومی که دارای مشکلات لکنت شدید زبان بود از اسرای جنگ ایران و عراق، که از کمپ مجاهدین در آلبانی فرار کرد و پس از سالها به روستایشان در ایران برگشت. مجاهدین عکس وی را در روستای فقیر و خانه کوچک‌شان در کنار مادر پیرش که نزدیک سی سال او را ندیده بود، پخش کردند و نوشته بودند:‌ “این مزدور با کمک سفارت آخوندی در آلبانی به ایران بازگشت!”

و حال می بینید که خود چطور بی‌شرمانه و کثیف با ادعای این همه قدرت تشکیلاتی و مالی و ادعای کمک گرفتن فقط از “خلق” کار و کاسبی می کنند. نتیجه اینکه تظاهرات‌ها و جلسات آنها نه برای آزادی ایران و نه برابری مردم بلکه تنها برای: حفظ بقاء تشکیلاتی و ایدئولوژیکی، روحیه دادن به نیروهای داخلی برای عدم ریزش، نمایش قدرت و رقابت با سایر گروه‌هاست.

درگیر شدن با پلیس و ارتش در کشورهای مختلف از جمله عراق، آلبانی و فرانسه برای مظلوم نمایی و جلب توجه در رسانه ها و مدیاست. که خوشبختانه این بار نیز محل زیادی به آنها داده نشد، بخصوص ایرانی‌های همیشه آگاه.

مزدا پارسی

نوشته همکاری مجاهدین خلق با هر عنصر ثروتمندی فارغ از ایدئولوژی و آرمان مبارزاتی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما داستان تیم ملی ایران تنها درون زمین فوتبال خلاصه نمی‌شود. آنچه در این رقابت‌ها رخ داد، نشان داد که فوتبال گاه فراتر از ورزش، به صحنه‌ای برای نمایش اراده ملت‌ها تبدیل می‌شود. گزارش‌های منتشرشده حاکی از آن است که کاروان ایران با مشکلاتی در زمینه سفر، صدور روادید برای برخی عوامل تیم و مسائل لجستیکی مواجه بوده و ناچار شده بخش مهمی از اردو و استقرار خود را در مکزیک برگزار کند. این شرایط بدون تردید بر روند آماده‌سازی تیم تأثیر گذاشته است، واین ظلم بزرگی به ملی پوشان ایران بوده است.

با این حال، ملی‌پوشان ایران نشان دادند که در برابر سختی‌ها خم نمی‌شوند. برابر بلژیک، تیمی که از مدعیان سنتی فوتبال جهان محسوب می‌شود، ایران با نمایشی منظم و جنگنده به تساوی رسید و امیدهای خود را زنده نگه داشت.

در دیدار سرنوشت‌ساز مقابل مصر نیز تا واپسین ثانیه‌ها برای پیروزی جنگیدند. لحظه‌ای که توپ برای بار دوم وارد دروازه مصر شد، میلیون‌ها ایرانی در سراسر جهان به وجد آمدند، اما فناوری کمک‌داور ویدئویی (VAR) گل را به ناحق آفساید و مردود اعلام کرد. تصمیمی که هرچند بر اساس قوانین فوتبال اتخاذ شد، اما حسرت بزرگی برای بازیکنان و هواداران ایرانی بر جای گذاشت.

فارغ از بحث‌های فنی درباره داوری و فناوری، یک واقعیت روشن است: تیم ملی ایران هرگز تسلیم نشد. از نخستین دقیقه تا آخرین ثانیه مسابقات، بازیکنان ایران برای هر توپ، هر متر از زمین و هر فرصت گل‌زنی جنگیدند. این روحیه همان چیزی است که فوتبال ایران را زنده نگه داشته و باعث شده است تیم ملی همواره یکی از نمادهای همبستگی و غرور ملی ایرانیان باشد.

متأسفانه در حاشیه برخی مسابقات نیز تنش‌هایی میان گروه‌های مختلف هواداری گزارش شد؛ اتفاقاتی که هیچ نسبتی با فرهنگ ورزش و اخلاق هواداری ندارد. فوتبال باید عرصه رقابت ورزشی باشد، نه میدان توهین، خشونت یا تسویه‌حساب‌های سیاسی.

هواداران واقعی، صرف‌نظر از گرایش‌های سیاسی و فکری، باید از حرمت ورزش و نمایندگان کشور خود دفاع کنند. در حاشیه این رقابت‌ها، گروهی از حامیان پهلوی کوشیدند با شعارهای سیاسی و اقدامات تحریک‌آمیز، تمرکز و روحیه تیم ملی ایران را هدف قرار دهند. این رفتارها نه‌تنها با استقبال مواجه نشد، بلکه بسیاری از تماشاگران حاضر، فارغ از ملیت و گرایش سیاسی، آن را اقدامی مغایر با اخلاق ورزشی و احترام به یک تیم ملی دانستند. این رخداد بار دیگر نشان داد که سیاسی کردن عرصه ورزش، بیش از آنکه به اعتبار یک جریان بیفزاید، موجب انزوای آن در افکار عمومی می‌شود. ملت سرافراز ایران و ورزشکاران غیورش بار دیگر نشان دادند که میان مردم این سرزمین و مدعیان وطن‌فروشی، فاصله‌ای عمیق وجود دارد. مردم با بی‌اعتنایی و انزجار، ادعاها و رفتارهای این جریان خائن و وطن فروش را مردود دانستند. ننگ خیانت به میهن و هم‌صدایی با دشمنان ایران، لکه‌ای است که از کارنامه‌ آنان زدوده نخواهد شد و در حافظه تاریخی ملت ایران باقی خواهد ماند.

فارغ از اینکه صعود ایران به مرحله بعدی عملی نگردید که حق مسلم تیم ملی بود، یک حقیقت غیرقابل انکار باقی می‌ماند: یوزهای ایرانی در این جام جهانی سربلند ظاهر شدند. آنها نشان دادند که می‌توان در برابر مشکلات ایستاد، می‌توان در برابر فشارها مقاومت کرد و می‌توان با شرافت جنگید؛ حتی اگر بخت و اقبال یا تصمیمات لحظه‌ای فوتبال همیشه همراه نباشد.

تیم ملی ایران چشم به آینده دارد. این تیم توانسته است احترام بسیاری از دوستداران فوتبال را به دست آورد؛ احترامی که نتیجه تلاش، همدلی و جنگندگی بازیکنانی است که تا آخرین نفس برای پیراهن ایران جنگیدند.
یوزهای ایرانی نشان دادند که شکست‌ناپذیری فقط در نتیجه ثبت نمی‌شود؛ گاهی در اراده‌ای نهفته است که در سخت‌ترین شرایط نیز از حرکت بازنمی‌ایستد، و این همان سرمایه‌ای است که می‌تواند راه ایران را به مراحل بالاتر این رقابت‌ها هموار کند.

زنده باد تیم ملی ایران؛ تیمی که در برابر طوفان ایستاد و همچنان امیدوارانه به آینده می‌نگرد.

عیسی آزاده

نوشته یوزهای ایران؛ ایستادگی در میدان فوتبال و سیاست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جالب اینجاست که در همان سال، تا شب قبل از عاشورا، همه چیز طبق روال همیشگی پیش می‌رفت. در سالن اجتماعات، نشست مسعود رجوی برگزار شد؛ نشستی که مثل همیشه با کف زدن‌ها و ابراز احساسات پایان یافت و حتی یک کلمه هم درباره عزاداری و مراسم عاشورا گفته نشد.

اما ناگهان نیمه‌شب، درست حوالی ساعت ۱۲، بیدارباش زدند و دستور دادند همه فوراً به زمین صبحگاه بروند. انگار در عرض چند ساعت، الهامی آسمانی نازل شده بود یا کسی تازه یادش افتاده بود که امروز عاشورا بوده و امشب هم شام غریبان!

از آن شب به بعد، ورق کاملاً برگشت. همان کسانی که تا دیروز کوچک‌ترین اعتنایی به این مناسبت‌ها نداشتند، ناگهان نه تنها صاحب عزاداری‌های محرم شدند، بلکه خود را متولی انحصاری تمام اعتقادات مردم ایران نیز معرفی کردند.

در نشست‌ها، مسعود رجوی معمولاً سکوت می‌کرد و چیزی نمی‌گفت؛ البته حق هم داشت! وقتی هر روز القابی مانند “حسین زمان” نثارش می‌شد، چرا باید مزاحم این فضای دلنشین شود؟ ظاهراً شنیدن چنین تعاریفی برایش چندان هم ناخوشایند نبود.

کار به جایی رسید که در جلسات رسمی داخلی، افرادی مانند زهرا مریخی و مهوش سپهری صراحتاً می‌گفتند: “شما برای حسینِ ۱۴۰۰ سال پیش سینه می‌زنید، اما حسین زمانه ما مسعود رجوی است؛ چرا همان احساس را نسبت به او ندارید؟”

واقعاً آدم نمی‌داند به این مقایسه بخندد یا از شدت تعجب سکوت کند. انگار تاریخ، اعتقاد، مذهب و باورهای میلیون‌ها نفر را روی میز گذاشته بودند و با نهایت سادگی می‌خواستند جای همه چیز را با یک نفر عوض کنند.

در ایران اما ماجرا کاملاً متفاوت بود؛ نه کسی چنین ادعاهایی را جدی می‌گرفت و نه برای این تشبیه‌های عجیب و غریب اعتباری قائل بود. با این حال در فضای بسته تشکیلات، آن‌قدر این حرف‌ها تکرار می‌شد که گویی قرار است تاریخ از نو نوشته شود و هرچه بوده و هست، در نهایت به نام یک نفر تمام شود!

حمید آتابای

نوشته مسعود رجوی یا حسین زمان؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در روزهای اخیر “گردهمایی ایران آزاد ۲۰۲۶ – پیش به‌سوی جمهوری دموکراتیک” توسط شورای ملی مقاومت ایران – ویترین بیرونی سازمان مجاهدین – در پاریس برگزار شد. در این گردهمایی بر “طرح ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی برای آینده ایران” تأکید و از آن حمایت شد.
بخشی از فهرست شخصیت‌ها، مقامات و رهبران سیاسی شرکت‌کننده و سخنران در این اجلاس به شرح زیر است:

شارل میشل: رئیس پیشین شورای اروپا (۲۰۱۹–۲۰۲۴) و نخست‌وزیر پیشین بلژیک.
• بوریس جانسون: نخست‌وزیر بریتانیا (۲۰۱۹–۲۰۲۲).
• جان برکو: رئیس مجلس عوام بریتانیا (۲۰۰۹–۲۰۱۹).
• پتر رومن: نخست‌وزیر رومانی (۱۹۸۹–۱۹۹۱).
• گیر هارده: نخست‌وزیر ایسلند (۲۰۰۶–۲۰۰۹).
• کریستین اریگی: نماینده مجلس ملی فرانسه و رئیس کمیته پارلمانی برای یک ایران دموکراتیک.
• باب بلکمن: نماینده پارلمان بریتانیا و رئیس کمیته بریتانیایی برای ایران آزاد.
• دیوید جونز: وزیر پیشین امور ولز در بریتانیا.
• سفیر رابرت جوزف: معاون پیشین وزیر امور خارجه آمریکا.
• لوئیس فری: مدیر پیشین اف‌بی‌آی (FBI) آمریکا.
• جودی اسگرو: نماینده پارلمان کانادا.
• لیندا چاوز: مدیر پیشین روابط عمومی کاخ سفید.

شخصیت‌های دیگری، از جمله اعضای پارلمان‌های اروپا، ایتالیا، اسپانیا و فرانسه، همچنین مقامات نظامی و امنیتی پیشین آمریکا و ناتو در این برنامه حضور داشتند و با سخنرانی‌های خود از مریم رجوی حمایت کردند.

تشکیلات، پول، لابی‌گری

جذب این شخصیت‌ها – و در کل روابط بین‌الملل و رسانه‌ای سازمان مجاهدین – محصول چند دهه کار فشرده و سخت، تلاش مستمر تشکیلاتی، لابی‌گری و صرف پول‌های بسیار هنگفت است.
دستگاه عظیم تبلیغاتی سازمان مجاهدین پیش و پس از این برنامه‌ها، روزهای زیادی را به تبلیغ مفصل دربارهٔ آن اختصاص می‌دهد.
در سال‌های اخیر، دعوت این همه مهمان و پرداخت هزینهٔ سفر و هتل و در مواردی پرداخت پول بابت سخنرانی‌ها، موضوع بسیاری از مقالات و گزارش‌های رسانه‌های مختلف و منتقدان این سازمان بوده است. سازمان مجاهدین هیچ شفافیتی در این مورد ندارد، اما در یک برآورد کلی می‌توان حدس زد که مجموع سالانهٔ این هزینه‌ها از صدها هزار یا چندین میلیون دلار فراتر می‌رود. به دلیل عدم شفافیت سازمان مجاهدین برآورد مستقل و قابل راستی‌آزمایی از این هزینه‌ها در دست نیست.

اهداف فعالیت‌های تبلیغاتی

• مطرح کردن سازمان مجاهدین و مریم رجوی به عنوان آلترناتیو جمهوری اسلامی.
• ارائه تصویری روتوش‌شده از سازمان مجاهدین، منطبق با ارزش‌های دموکراتیکی که جهان غرب می‌شناسد.
• مطرح شدن و باقی ماندن در تیتر رسانه‌های کشورهای مختلف و از آن طریق، تغذیه حامیان غیرایرانی از طریق ارسال بولتن‌های خبری و ایمیل و استناد به رسانه‌های معتبر و القای این نظر که گویی مجاهدین قوی بوده و نیرویی مطرح هستند. باید توجه داشت که در بسیاری موارد مجاهدین با پرداخت پول، مقاله، گزارش یا اخبار و اطلاعاتِ مرتبط به خود را در رسانه‌های بزرگ منتشر می‌کنند و سپس اخبار و گزارش‌های منتشرشده در آن رسانه‌ها را در رسانه‌های تبلیغی خود به گونه‌ای بازتاب می‌دهند که گویی منبع اصلی خبر همان رسانه‌های غربی هستند.
• ایجاد کار برای نیروهای تشکیلاتی و هواداران خود و سرگرم نگه داشتن آنان، از طریق این برنامه‌ها، با القای این حس که گویی همه این فعالیت‌ها جزئی از “مبارزه علیه رژیم” است.

یک هدف مهم از دعوت شخصیت‌های خارجی

جدا از همه آنچه در بالا آمد، سازمان مجاهدین در دعوت از مهمانان و شخصیت‌های خارجی یک هدف مهم دیگر را نیز دنبال می‌کند: انجام کار تبلیغی وسیع پیرامون این برنامه‌ها و القای این حس به ایرانیان و گروه‌های مختلف سیاسی ـ اجتماعی در داخل و خارج کشور که مجاهدین از “حمایت و اعتبار بین‌المللی” برخوردار هستند.

وقتی به تیترگذاری و ترجمه متن سخنرانی مهمانان خارجی که رسانه‌های این سازمان منتشر می‌کنند دقت شود، مشاهده می‌شود که مجاهدین عمد دارند از زبان شخصیت‌های خارجی به ایرانیان “بباورانند” که این سازمان، تشکیلاتی دموکراتیک است، از حمایت مردمی در ایران برخوردار است و برنامه آنها برای ایران “عالی” است.

پرسش مهم این است: چرا سازمان مجاهدین برای قانع کردن مردم ایران درباره ماهیت و حمایت اجتماعی خود این همه از شخصیت‌های خارجی فاکت و نمونه می‌آورد و به آنها “می‌آویزد”؟ اگر واقعاً این سازمان در بین مردم ایران پایگاه دارد، چرا ایرانیان از اقشار و با باورهای مختلف در مراسم مجاهدین سخنرانی نمی‌کنند؟

به نظر می‌رسد که خود سازمان مجاهدین بهتر از هر جریان دیگری نسبت به انزوای اجتماعی و تنفر بخش بزرگی از مردم ایران نسبت به خود آگاه است و از همین رو تلاش دارد با “قسم و آیه” و با استفاده ابزاری از شخصیت‌های “خارجی” به ایرانیان بگوید و بباوراند: “شما مرا هنوز نشناخته‌اید. ببینید چقدر شخصیت‌های مختلف و شناخته‌شده خارجی با سوابق بالابلند مرا تأیید می‌کنند.”

به نظر می‌رسد سازمان مجاهدین بر این فرض استوار عمل می‌کند که مردم ایران نسبت به “خارجی”، به‌ویژه “غربی‌ها”، “کمبود اعتماد به نفس” دارند و اگر “آنها” بگویند این سازمان “خوب” است، پس باید حرف آنها را باور کرد! معنای دیگرش این است: شما (مردم ایران) نمی‌فهمید، آنها (شخصیت‌های خارجی) بهتر از شما می‌فهمند!

این رویکردِ مجاهدین که چند دهه است ادامه دارد، بیش از هر استدلال دیگری اثبات‌کننده انزوای اجتماعی این سازمان در بین مردم ایران است. نتیجه سیاست‌های این سازمان، آن هم علیرغم پول‌پاشی و خرج‌های هنگفت برای برنامه‌های مجلل، این بوده که هر سال رویگردانی اقشار مختلف مردم ایران از این سازمان بیشتر و بیشتر شده است.

چند نمونه از رسانه‌های مختلف دربارهٔ عدم شفافیت و پول‌پاشی‌های سرسام‌آور سازمان مجاهدین

– نشریهٔ آمریکن پُروسپکت (American Prospect) در تاریخ ۹ مارس ۲۰۱۲ در مقاله‌ای با عنوان “این همه تبلیغات مجاهدین خلق برای چیست؟” به بررسی سازمان مجاهدین خلق ایران، منابع مالی آن، اهداف تبلیغاتی این سازمان در آمریکا، دعوت از شخصیت‌های سیاسی برای سخنرانی و پرداخت پول به آنان، و همچنین عدم شفافیت مالی این سازمان می‌پردازد.
مقاله توضیح می‌دهد که چرا در سال ۲۰۱۲ ناگهان حجم زیادی از تبلیغات سازمان مجاهدین خلق در رسانه‌های آمریکایی، به‌ویژه هنگام پوشش انتخابات، ظاهر شد و اینکه این تبلیغات با هدف بهبود تصویر عمومی سازمان و فشار برای حذف نام آن از فهرست سازمان‌های تروریستی وزارت خارجهٔ آمریکا انجام می‌شد.

نویسنده توضیح می‌دهد که کمپین تبلیغاتی مجاهدین بسیار پرهزینه بود و این سازمان برای مشروعیت‌بخشی به خود، از چهره‌های سیاسی و امنیتی سابق آمریکا دعوت می‌کرد تا در نشست‌های آن سخنرانی کنند. بسیاری از این افراد در ازای دریافت مبالغ قابل‌توجه در این نشست‌ها شرکت کرده و از حذف نام مجاهدین از فهرست تروریستی حمایت می‌کردند.

مقاله این روند را نمونه‌ای از لابی‌گری پولی و نفوذ سیاسی می‌داند که می‌تواند سیاست خارجی آمریکا را تحت تأثیر قرار دهد. نویسنده تأکید می‌کند که تبلیغات گستردهٔ تلویزیونی مجاهدین در آمریکا – که از طریق آگهی‌های متعدد و پرهزینه پخش می‌شد – تلاشی برای بازسازی برند سیاسی این گروه است. بخش مهمی از مقاله به عدم شفافیت مالی سازمان مجاهدین اختصاص دارد.

نویسنده اشاره می‌کند که مشخص نیست این حجم از هزینه‌های تبلیغاتی و پرداخت‌های کلان به سیاستمداران آمریکایی از چه منابعی تأمین می‌شود. همچنین گزارش می‌دهد که ساختار مالی سازمان، شبکهٔ حامیان و مسیر انتقال پول‌ها ابهام‌آلود است و نهادهای نظارتی آمریکا نیز به دلیل ماهیت فراملی و غیرشفاف این شبکه، امکان بررسی دقیق آن را ندارند. مقاله در پایان نتیجه‌گیری می‌کند که حضور پررنگ تبلیغات مجاهدین در رسانه‌های آمریکا بیشتر ناشی از پول، لابی‌گری و تلاش برای بازسازی تصویر است تا تغییر واقعی در ماهیت، رفتار یا ساختار این گروه.

– روزنامه اِل‌پائیس (EL PAÍS) در اسپانیا در گزارشی با عنوان “یک گروه تبعیدی ایرانی حقوق دو عضو برجسته حزب راست افراطی اسپانیایی وُکس را پرداخت کرد”، فاش می‌کند که سازمان مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۴ مبلغی بین ۸۰۰ هزار تا یک میلیون یورو برای تأسیس و حمایت از حزب راست افراطی وُکس (VOX) در اسپانیا پرداخت کرده است. این منابع مالی که حدود ۸۰ درصد هزینه‌های انتخاباتی اولیهٔ حزب را تأمین می‌کرد، از طریق انتقال‌های مالی متعدد توسط هواداران این سازمان از ۱۵ کشور جهان واریز شده است. ویدال کوادراس، رهبر منطقه‌ای این حزب در کاتالونیا که بعدها نمایندهٔ این حزب در پارلمان اروپا شد، از مهمانان ثابت سازمان مجاهدین است.

– روزنامهٔ آمریکایی پولیتیکو (Politico) در تاریخ ۳ مارس ۲۰۲۶ در گزارشی با عنوان “گروه تبعیدی ایرانی که در این لحظه واشنگتن را به بازی گرفت” به بررسی نقش سازمان مجاهدین خلق در لابی‌گری و تأثیرگذاری بر سیاست آمریکا می‌پردازد. این گزارش توضیح می‌دهد که چگونه این سازمان طی دو دههٔ گذشته با پرداخت پول به سیاستمداران سابق، استفاده از شرکت‌های روابط عمومی و برگزاری رویدادهای پرهزینه توانسته است در واشنگتن نفوذ ایجاد کند.
پولیتیکو می‌نویسد که مجاهدین با بهره‌گیری از شبکهٔ مالی غیرشفاف و حمایت برخی چهره‌های سیاسی، تلاش کرده‌اند خود را به‌عنوان “آلترناتیو” معرفی کنند. گزارش تأکید می‌کند که این سازمان با پرداخت مبالغ بالا برای سخنرانی‌ها و سفرها حمایت سیاسی خریداری کرده و از این طریق تصویر خود را در آمریکا بازسازی کرده است.

این روزنامه در گزارش خود به چند مورد مشخص نیز اشاره می کند، از جمله:
از زمان لغو طبقه‌بندی “گروه تروریستی” در سال ۲۰۱۲، شورای ملی مقاومت – طبق اسنادی که به وزارت دادگستری آمریکا ارائه شده – بیش از ۲٫۷ میلیون دلار به شرکت لابی‌گری سناتور پیشین، رابرت توریسلی (دموکرات، نیوجرسی) پرداخت کرده است. شرکت Rosemont Associates دیدارهایی با دیپلمات‌ها و نمایندگان کنگره آمریکا دربارهٔ موضوعات مختلف مربوط به پناهندگان ایرانی در خارج از کشور ترتیب داده و همچنین حضور رسانه‌ای، امضای نامه‌ها و نگارش یادداشت‌های حمایتی در دفاع از سازمان مجاهدین خلق و رهبری آن را تسهیل کرده است.

بسیاری از سخنرانان برای حضور خود مبالغ قابل‌توجهی دریافت می‌کنند. مایک پنس، معاون رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، پس از ترک سمت خود در سال ۲۰۲۱، طبق گزارش‌های مالی ارائه‌شده در جریان کارزار انتخاباتی‌اش، بیش از ۴۰۰ هزار دلار از شورای ملی مقاومت و سازمان‌های وابسته به آن دریافت کرده است. جان بولتون نیز طبق گزارش‌های مالی، در سال ۲۰۱۷ بابت یک سخنرانی در گردهمایی شورای ملی مقاومت در پاریس ۴۰ هزار دلار دریافت کرده است.

پولیتیکو اشاره می‌کند که منابع مالی این فعالیت‌ها همچنان نامشخص است و هیچ نهاد مستقلی نمی‌داند این هزینه‌های سنگین از کجا تأمین می‌شود. در این گزارش آمده است که مجاهدین از افزایش تنش‌های ایران و آمریکا برای تقویت جایگاه خود در واشنگتن استفاده کرده‌اند. پولیتیکو نتیجه می‌گیرد که نفوذ این سازمان در پایتخت آمریکا بیشتر محصول لابی‌گری، پول و روابط عمومی حرفه‌ای است تا برخورداری از پایگاه اجتماعی واقعی در میان ایرانیان.

اشاره پایانی

با وجود پول‌پاشی از سوی سازمان مجاهدین در این همه سال، رسانه‌های مستقل و منابع گوناگون از کشورهای مختلف در سال‌های متفاوت، بر عدم شفافیت مالی این گروه، نامعلوم بودن منابع مالی آنها و نامشخص بودن راه کسب آن، تلاش برای لابی‌گری و تأثیرگذاری بر سیاست از طریق پول و نیز نداشتن پایگاه اجتماعی در میان مردم ایران تاکید می‌کنند. منابع بیشتری نیز وجود دارند که برای پرهیز از طولانی شدن مطلب، از آوردن آنها خودداری می‌شود.

ایران گلوبال، حنیف حیدرنژاد

نوشته فعالیت‌های تبلیغی سازمان مجاهدین و اهداف آن، رسانه‌های مستقل چه می گویند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امسال نیز همان الگوی تکراری سال‌های گذشته مشاهده شد. ده‌ها مقام سابق، ژنرال های سالخورده بازنشسته، وزیر پیشین، نماینده سابق پارلمان و شخصیت‌هایی که سال‌هاست از مراکز اصلی تصمیم‌گیری کنار رفته‌اند، پشت تریبون قرار گرفتند و از مریم رجوی و سازمان تروریستی اش حمایت کردند. برگزارکنندگان تلاش کردند این حضور را به‌عنوان “حمایت جامعه جهانی” معرفی کنند، اما واقعیت آن است که اغلب این افراد نه نماینده دولت‌های خود هستند و نه سخنان آنان الزاماً بیانگر سیاست رسمی کشورهایشان است.

این موضوع یک سؤال اساسی را مطرح می‌کند: اگر مجاهدین خلق واقعاً از حمایت گسترده مردم ایران برخوردار است، چرا برای اثبات جایگاه خود تا این اندازه به چهره‌های سیاسی خارجی وابسته است؟ چرا در هر گردهمایی، به‌جای نمایش پشتوانه اجتماعی در داخل ایران، فهرستی از مقام‌های سابق کشورهای مختلف به نمایش گذاشته می‌شود؟

واقعیت این است که مشروعیت سیاسی را نمی‌توان با تعداد سخنرانان خارجی اندازه‌گیری کرد. مشروعیت از جامعه هدف به‌دست می‌آید. هر جریان سیاسی که مدعی آینده یک کشور است، باید بتواند قدرت خود را در میان مردم همان کشور نشان دهد، نه در سالن‌های کنفرانس اروپا و آمریکا.

سیرکی که هر سال تکرار می‌شود

نگاهی به محتوای سخنرانی‌های امسال نشان می‌دهد که تقریباً همه آنها حول چند محور ثابت می‌چرخند؛ تکرار ادعاهای چند دهه گذشته درباره فروپاشی قریب‌الوقوع حاکمیت درایران، تمجید از مریم رجوی، معرفی شورای ملی مقاومت به‌عنوان تنها آلترناتیو و دعوت دولت‌های غربی به افزایش فشار بر ایران.
این روایت‌ها سال‌هاست بدون تغییر تکرار می‌شوند. در هر گردهمایی وعده داده می‌شود که پایان جمهوری اسلامی نزدیک است و ساختار سیاسی ایران در آستانه فروپاشی قرار دارد. اما گذر زمان نشان داده است که تکرار یک ادعا لزوماً به معنای تحقق آن نیست.
اگر معیار قضاوت عملکرد سیاسی باشد، این پرسش مطرح می‌شود که چرا پیش‌بینی‌های مشابهی که دهه‌هاست مطرح می‌شوند هنوز به نتیجه مورد ادعا نرسیده‌اند؟ چرا هر سال همان شعارها با همان ادبیات و توسط همان شبکه از سخنرانان تکرار می‌شود؟

ارتش سیاستمداران بازنشسته

یکی از ویژگی‌های ثابت این گردهمایی‌ها حضور گسترده مقام‌های سابق کشورهای غربی است. وزیران پیشین، ژنرال‌های بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و افرادی که سال‌ها از مسئولیت‌های اجرایی کنار رفته‌اند، بخش اصلی سخنرانان این مراسم را تشکیل می‌دهند.
این واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت که برای بسیاری از این افراد، حضور در نشست‌ها، سخنرانی‌ها و مجامع سیاسی بین‌المللی به بخشی از فعالیت درآمدزا پس از دوران مسئولیت دولتی تبدیل شده است. به همین دلیل، استناد به سخنان آنان به‌عنوان نشانه‌ای از حمایت رسمی دولت‌ها یا ملت‌هایشان، غیر منطقی است.
در واقع، آنچه در این گردهمایی دیده می‌شود بیشتر به شبکه‌ای از سیاستمداران سابق شباهت دارد که در فضای پس از مسئولیت سیاسی خود همچنان در رویدادهای مختلف حضور پیدا می‌کنند، تا نمایندگان واقعی ساختار قدرت در کشورهای متبوعشان.

ایران و پاسخ به سیاست فشار

در بخش مهمی از سخنرانی‌ها تلاش شد تصویری از ضعف و ناتوانی ایران ارائه شود. اما واقعیت این است که ایران طی دهه‌های گذشته با شدیدترین تحریم‌ها، فشارهای اقتصادی، عملیات اطلاعاتی، تهدیدهای نظامی و رویارویی‌های منطقه‌ای مواجه بوده و همچنان توانسته ساختار خود را حفظ کند.
از این منظر، بسیاری از شعارهای مطرح‌شده در این نشست‌ها بیش از آنکه بازتاب واقعیت میدان باشند، بازتاب آرزوهای سیاسی برگزارکنندگان محسوب می‌شوند. همه کسانی که از پشت تریبون‌ها در پایتخت‌های اروپایی درباره آینده ایران سخن می‌گویند، در عمل بارها شاهد بوده‌اند که تحولات منطقه برخلاف پیش‌بینی‌های آنان پیش رفته است.

مسئله اصلی؛ کمبود پایگاه اجتماعی

مهم‌ترین چالش سازمان تروریستی مجاهدین خلق، نه جمهوری اسلامی، نه سیاست خارجی قدرت‌های بزرگ و نه تحولات منطقه باشد؛ بلکه پرسش درباره میزان نفوذ اجتماعی و سیاسی این جریان در داخل ایران است.
هرچه زمان می‌گذرد، گردهمایی‌های این سازمان بیش از پیش بر حمایت خارجی متمرکز می‌شوند. در مقابل، کمتر شاهد ارائه شواهدی از یک پایگاه اجتماعی گسترده و فراگیر در داخل کشور هستیم. همین مسئله باعث شده است، این نشست‌ها نه نمایش قدرت، بلکه تلاشی برای جبران خلأ مشروعیت اجتماعی دیده شوند.

آینده ایران را چه کسی تعیین می‌کند؟

مهم‌ترین نکته‌ای که در میان انبوه سخنرانی‌ها گم می‌شود، این واقعیت است که آینده ایران نه در پاریس، نه در بروکسل، نه در لندن و نه در واشنگتن تعیین خواهد شد. سرنوشت ایران را مردم ایران تعیین می‌کنند.
هیچ جریان سیاسی نمی‌تواند صرفاً با اتکا به حمایت چهره‌های خارجی یا برگزاری گردهمایی‌های پرهزینه، خود را نماینده ملت ایران معرفی کند. تاریخ نشان داده است که مشروعیت سیاسی وارداتی نیست و از بیرون مرزها به دست نمی‌آید.

گردهمایی امسال این تروریست های منفور و مرتجع نیز مانند سال‌های گذشته با انبوهی از شعارها، بیانیه‌ها و سخنرانی‌ها به پایان رسید. اما پرسشی که همچنان بی‌پاسخ مانده این است: اگر این سازمان از آن میزان محبوبیت و نفوذی که مدعی آن است برخوردار است، چرا برای اثبات جایگاه خود همچنان به نمایش حمایت سیاستمداران سابق خارجی نیاز دارد؟
تا زمانی که پاسخ روشنی برای این پرسش وجود نداشته باشد، این گردهمایی‌ها بیش از آنکه نمایش قدرت باشند، یادآور بحران مشروعیتی خواهند بود که برگزارکنندگان سال‌هاست در تلاش برای پنهان کردن آن هستند.

سالاری

نوشته وقتی سازمانی تروریستی پشت تریبون سیاستمداران بازنشسته پنهان می‌شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سال‌هاست که سازمان مجاهدین خلق، با بهره‌گیری از استراتژی‌های هوشمندانه تبلیغاتی، خود را به عنوان یک گروه سیاسی “قانون‌مدار”، “دموکراتیک” و “مطیع قوانین غرب” معرفی کرده است. این نقاب، ابزاری حیاتی برای آن‌ها بوده تا بتوانند در کشورهای اروپایی از حمایت سیاسی و حقوقی بهره‌مند شوند. اما وقایع اخیر در پاریس، پس از لغو تظاهرات برنامه‌ریزی‌شده در ۳۰ خرداد، نشان داد که این پوشش ظاهری در برابر فشارهای سیاسی و احساس خطر، به سرعت فرو می‌ریزد. برخورد پلیس فرانسه با هواداران سازمان و دستگیری تعدادی از آن‌ها، نشان‌دهنده گذار این سازمان از “سیاست‌ورزی در چارچوب قانون” به “خودسری و بی‌قانونی” است.

تضاد میان واقعیت و تبلیغات

یکی از ویژگی‌های بارز دستگاه تبلیغاتی مجاهدین خلق، توانایی آن‌ها در “بازسازی واقعیت” است. هنگامی که تظاهرات اصلی لغو شد، مریم رجوی به جای پذیرش شکست، در یک شهرک کوچک و دورافتاده (اوور) برنامه‌ای محدود برگزار کرد و دستگاه رسانه‌ای سازمان تلاش کرد تا این نشست کوچک را به عنوان همان برنامه اصلی و عظیم جا بزند. این اقدام نشان‌دهنده بحران اعتماد در لایه رهبری سازمان است؛ آن‌ها می‌دانند که قدرت واقعی خود را در خیابان‌ها از دست داده‌اند، اما تلاش می‌کنند با بازسازی تصویری دروغین، از فروپاشی روانی نیروهای خود جلوگیری کنند.

روان‌شناسی ترس؛ عامل اصلی تغییر رفتار

پرسش اساسی این است: چرا سازمانی که همواره از رعایت قوانین کشور میزبان سخن می‌گوید، این بار به صورت علنی با پلیس فرانسه درگیر شد؟ پاسخ در “احساس خطر وجودی” نهفته است.

همزمانی لغو تظاهرات با امضای تفاهم‌نامه احتمالی میان ایران و آمریکا، برای مجاهدین خلق یک زنگ خطر بزرگ است. آن‌ها به خوبی درک می‌کنند که اگر وزن سیاسی آن‌ها در معادلات بین‌المللی کاهش یابد، ممکن است دولت‌های غربی (مانند فرانسه) دیگر نیازی به حمایت از آن‌ها نداشته باشند. این ترس از “پایان تاریخ مصرف”، آن‌ها را به وضعیتی از “پانیک سیاسی” سوق داده است. در این وضعیت، سازمان دیگر به دنبال کسب مشروعیت نیست، بلکه به دنبال “ایجاد درد” است. آن‌ها می‌خواهند با ایجاد آشوب و درگیر شدن با پلیس، دولت فرانسه را به چالش بکشند و او را بترسانند تا از ترس واکنش‌های تند اجتماعی یا سیاسی، از فشارهای حقوقی علیه مریم رجوی عقب‌نشینی کند.

الگوهای تکرار شونده؛ از خودسوزی تا خودسری

رفتار اخیر در پاریس، تکرار الگوی رفتاری سازمان در بحران‌های پیشین است. همان‌گونه که در زمان دستگیری مریم رجوی در پاریس یا ورود پلیس به مقر آلبانی مشاهده شد، سازمان از “ابزار وحشت” استفاده می‌کند. دستور به خودسوزی اعضا یا ورود به درگیری‌های غیرقانونی با پلیس، نه از موضع قدرت، بلکه از موضع استیصال است. آن‌ها می‌دانند که وقتی قدرت سیاسی ندارند، تنها راه باقی‌مانده برای جلب توجه رسانه‌ها و فشار بر دولت‌ها، استفاده از نمایش‌های خشونت‌آمیز و ایجاد تنش‌های اجتماعی است. این یعنی جایگزینی “دیپلماسی” با “تروریسم اجتماعی”.

افول اعتبار و هموار شدن مسیر رهایی

تلاش‌های اخیر مجاهدین خلق در پاریس، بیش از آنکه نشان‌دهنده قدرت آن‌ها باشد، گویای ضعف و لرزش پایه‌های این تشکیلات است. برخورد علنی با قانون، نقاب “گروه حامی ارزش‌های غربی” را برای همیشه از چهره آن‌ها کنار زد و حقیقتِ سازمان را به نمایش گذاشت: سازمانی که تنها در زمان سودآوری از قوانین پیروی می‌کند و در لحظه احساس خطر، به بی‌قانونی و آشوب روی می‌آورد.

این بحران‌های پی‌درپی و از دست رفتن اعتبار در اروپا، نه تنها بر جایگاه بین‌المللی آن‌ها تأثیر منفی می‌گذارد، بلکه پیامد مهم‌تری نیز دارد: ایجاد شک و تردید در دل نیروهای مستقر در آلبانی و سایر پایگاه‌ها. این ریزش‌های احتمالی و افشاگری‌های ناشی از این رفتارهای خودسرانه، می‌تواند مسیر رهایی اعضا از این ساختار تمام‌گرا را هموارتر کرده و پایان تاریخ مصرف این سازمان را نزدیک‌تر کند.

آرش رضایی (کارشناس ارشد غلوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته چرا مجاهدین خلق به خشونت و بی‌قانونی روی آوردند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

استراتژی “مظلوم‌نمایی سیاسی”

مجاهدین خلق با ادعای اینکه “دولت فرانسه تجمع ما را لغو کرده است”، در تلاش است تا نقش “مبارز تحت فشار” را بازی کند.
هدف: آن‌ها می‌خواهند به مخاطبان خود (به‌ویژه در داخل ایران و در میان اپوزیسیون‌های بین‌المللی) القا کنند که دولت‌های غربی در حال سرکوب آن‌ها هستند.
این یک تکنیک روان‌شناختی است تا از یک شکست یا یک لغو اداری ساده، یک “جنگ سیاسی” بسازد. آن‌ها سعی می‌کنند یک مسئله‌ی احتمالی در حقوق اداری را به یک “باج‌خواهی سیاسی” از سوی دولت‌ها تعبیر کنند تا برای هواداران خود، معنا و ارزش ایجاد کنند.

تلاش برای “سیاسی کردن دیپلماسی”

نکته بسیار حساس در این گزارش، تلاش سازمان برای پیوند زدن “لغو تجمع” به “تماس دیپلماتیک بین وزیر خارجه فرانسه و ایران” است.
ادعای بی‌اساس: آن‌ها ادعا کردند که لغو تجمع، نتیجه‌ی فشار یا مذاکره در تماس تلفنی بین ژان نوئل بارو و عباس عراقچی بوده است.
این ادعا، تلاش برای “ترور شخصیت دیپلماتیک” طرف مقابل است. آن‌ها می‌خواهند بگویند که دولت فرانسه در حال انجام معامله با ایران بر سر سرکوب آن‌هاست. این نوع ادعاگری، حتی اگر دروغ باشد، هدفش این است که اعتبار دیپلماسی رسمی را زیر سوال ببرد و نشان دهد که دولت‌ها برای منافع خود، حق فعالیت‌های تروریستی را معامله می‌کنند. رد رسمی وزارت خارجه فرانسه، نشان‌دهنده این است که این ادعا، فراتر از یک اشتباه، یک “توطئه اطلاعاتی” برای تخریب رابطه دو کشور بوده است.

تضاد میان ادعا و واقعیت حقوقی

گزارش نشان می‌دهد که سازمان مدعی شده “تمام مراحل قانونی را طی کرده است”، اما همزمان ادعا می‌کند تجمع لغو شده است.
در سیستم حقوقی فرانسه، اگر پلیس تجمعی را لغو کند، باید دلیل مشخصی (مانند تهدید به خشونت یا اختلال در نظم عمومی) ارائه دهد. اما وقتی وزارت خارجه فرانسه به طور مستقیم و با صراحت ادعای سازمان را “نادرست” می‌خواند، یعنی سازمان حتی نتوانسته است “مبنای حقوقی” ادعای خود را برای لغو تجمع ارائه دهد.
این نشان می‌دهد که سازمان احتمالاً یا اصلاً در مراحل قانونی موفق نبوده، یا با نقص در اسناد مواجه شده است، و حالا برای پوشش این “شکست اداری”، از سناریوی “مشارکت سیاسی ایران در لغو مجوز” استفاده کرده است.

پدیده “اتاق پژواک” و سوءاستفاده از اطلاعات

این سازمان با انتشار چنین ادعاهایی، از “اتاق پژواک” خود برای تولید محتوا استفاده می‌کند.
آن‌ها می‌دانند که بخشی از مخاطبان آن‌ها (که از قبل با آن‌ها همسو هستند) بدون تحقیق، این خبر را باور می‌کنند. هدف آن‌ها تولید یک “واقعیت جایگزین” است.
حتی اگر بعداً مشخص شود که خبر دروغ بوده، در ذهن مخاطبان هدف، این تصویر حک شده است که: “فرانسه تحت فشار ایران، فعالیت ما را محدود کرد”. این یعنی آن‌ها دروغ را با هدف سیاسی، به حقیقت تبدیل می‌کنند.

نتیجه‌گیری:

این حادثه نشان‌دهنده یک “انحطاط استراتژیک” است. وقتی یک گروه سیاسی (به‌ویژه اگر ادعای دموکراتیک بودن دارد) از “دروغ مستند” برای توجیه شکست‌های خود یا برای حمله به فرآیندهای دیپلماتیک رسمی استفاده می‌کند، در واقع از سیاست فاصله گرفته و به سمت جنگ روانی و پروپاگاندای آشفتگی حرکت می‌کند.

این ادعا، به‌جای نشان دادن قدرت، نشان‌دهنده “بی‌کفایتی در مواجهه با واقعیت‌های حقوقی” و تلاش ناامیدانه برای بقای سیاسی در فضای بین‌المللی است.

آرش رضایی

نوشته جنگ روانی و پروپاگاندای آشفتگی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حضور پناهندگان اوکراینی در تجمعات سازماندهی شده توسط مجاهدین خلق، موضوع تحقیقات چندین رسانه بین‌المللی، از جمله اشپیگل و گاردین، بوده است. تجزیه و تحلیل این پدیده مستلزم بررسی اهداف تاکتیکی این سازمان و آسیب‌پذیری‌های جمعیت پناهندگان است.

انگیزه‌های تاکتیکی برای مجاهدین خلق

از منظر تحلیلی، جذب افرادی که از نظر ایدئولوژیکی به مجاهدین خلق وابسته نیستند برای شرکت در رویدادهای آنها، چندین هدف استراتژیک را دنبال می‌کند:

ایجاد محبوبیت: مجاهدین خلق با چالش دیرینه‌ای در مورد پایگاه حمایتی داخلی خود در داخل ایران روبرو هستند. آنها با جذب شرکت‌کنندگان، تصویر بصری یک جنبش بزرگ، متنوع و بین‌المللی را ایجاد می‌کنند که برای حفظ ارتباط سیاسی آنها در بین سیاست‌گذاران غربی ضروری است.

ظاهر و مشروعیت: تجمعات بزرگ و پرجمعیت، محتوای تصویری و ویدیویی با کیفیت بالا را برای ماشین تبلیغاتی این گروه فراهم می‌کند. این امر ممکن است به ایجاد تصویری از “دولت در انتظار ایران” که از حمایت گسترده مردمی برخوردار است، کمک می‌کند.

شبکه‌سازی: مجاهدین خلق با ظاهر شدن به عنوان رهبر یک ائتلاف چندملیتی از حامیان، قصد دارد توجه سیاستمداران و رسانه‌های اروپایی را که ممکن است از واقعیت جمعیت اجاره ای گردهمایی‌ها آگاه نباشند، به خود جلب کند.

چرا پناهندگان اوکراینی شرکت می‌کنند؟

تحلیلگران عموماً مشارکت پناهندگان را نه به عنوان نشانه‌ای از همسویی ایدئولوژیک، بلکه به عنوان یکی از تاکتیک‌های تبلیغاتی مجاهدین خلق می‌بینند:

مشوق‌های اقتصادی: برای پناهندگانی که در شرایط نامساعد زندگی می‌کنند، ارائه حمل و نقل رایگان، غذا و گاهی اوقات کمک‌های مالی اندک، تسکینی ملموس، هرچند موقت، فراهم می‌کند.

اقتصاد اعتراضات: استخدام‌کنندگان اغلب مراکز اسکان پناهندگان را هدف قرار می‌دهند و این رویدادها را به عنوان تجمعات “طرفدار دموکراسی” یا صرفاً به عنوان فرصتی برای یک سفر یک روزه رایگان به شهرهای بزرگ مانند پاریس یا برلین معرفی می‌کنند. طبق گزارش‌ها، بسیاری از شرکت‌کنندگان اطلاعات کمی در مورد تاریخ، ایدئولوژی یا اهداف سیاسی خاص مجاهدین خلق دارند یا اصلاً هیچ اطلاعی ندارند.

کمبود آگاهی: به دلیل موانع زبانی و ورود اخیر به یک کشور جدید، بسیاری از پناهندگان اوکراینی ممکن است از بدنامی مجاهدین خلق و سوابق تروریستی آن، بی‌اطلاع باشند و این رویداد را به عنوان یک تظاهرات عمومی حقوق بشری چنان که تبلیغات مجاهدین خلق برایشان جا انداخته است، تلقی کنند.

پیامدهای اخلاقی و سیاسی

اجاره کردن جمعیت برای گردهمایی های مجاهدین خلق از چندین زاویه مورد انتقاد قرار گرفته است:

سوءاستفاده از آسیب‌پذیری: ناظران حقوق بشر خاطرنشان کرده‌اند که استفاده از پناهندگان به عنوان “جمعیت اجاره‌ای” و سوء استفاده از بی‌ثباتی اقتصادی آنها برای پیشبرد یک دستور کار سیاسی، کاری غیر اخلاقی است.
اطلاعات نادرست: مجاهدین خلق با معرفی این جمعیت به عنوان حامیان ارگانیک، روایتی فریبنده برای عموم مردم و چهره‌های سیاسی غربی ایجاد می‌کند که به طور بالقوه بر تصمیمات سیاسی بر اساس معیارهای اغراق‌آمیز حمایت تأثیر می‌گذارد.

آسیب به اعتبار: انتشار گزارش‌های تحقیقاتی و روایت های شرکت کنندگان در تظاهرات که جزئیات نمایش تبلیغاتی مجاهدین خلق را شرح می‌دهند، این گروه را بیش از پیش در میان ایرانیان منزوی کرده است.

امسال، مجاهدین خلق بار دیگر در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ رویدادی با عنوان “تظاهرات بزرگ ایران آزاد در پاریس” برگزار می‌کند. بیستم ژوئن مصادف با سی خرداد، سالگرد آغاز جنگ مسلحانه مجاهدین خلق علیه حکومت ایران بیش از چهار دهه پیش است که اکنون بهانه تظاهراتی برای “آزادی ایران” شده است! چنان که گفته شد، به دلیل عدم محبوبیت این گروه در میان ایرانیان خارج از کشور، مجاهدین خلق اغلب افراد غیرایرانی، از جمله پناهندگان و اتباع خارجی مانند اوکراینی‌ها و سوری‌ها را برای شرکت در تجمعات استخدام می‌کند تا نمایشی از حمایت گسترده ایرانیان ایجاد کند.

کارشناسان شرکت پناهندگان اوکراینی در تجمعات مجاهدین خلق را به عنوان یک مانور لجستیکی و نه یک جنبش سیاسی تفسیر می‌کنند. این امر به مجاهدین خلق اجازه می‌دهد تا در حالی که از نیازهای مادی فوری آوارگان سوءاستفاده می‌کند، تصویری از حمایت گسترده را حفظ کند. بنابراین، اهمیت تمایز بین تصویر برساخته یک گروه تروریستی از “حمایت مردمی” و پایگاه مردمی واقعی که در اختیار دارد روشن می‌شود. فعالان رسانه‌ای و کنشگران حقوق بشر باید در جهت آگاه سازی پناهندگان ساکن اروپا اقداماتی انجام دهند که مجاهدین خلق موفق به استفاده ابزاری از این افراد نشود.

مزدا پارسی

نوشته باید به اوکراینی‌ها در مورد گردهمایی مجاهدین خلق در پاریس هشدار داد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نمونه اخیر آن، انتشار پیامی منتسب به یک زن از زندان مرکزی یزد در سایت رسمی مجاهدین است؛ فردی که بنا بر ادعای خود این رسانه‌ها، به دلیل ارتباط و وابستگی به این گروه، به هشت سال و نیم حبس محکوم شده است. نکته قابل توجه آنجاست که این فرد در یک تماس تلفنی توانسته آزادانه با بیرون از زندان ارتباط برقرار کرده و پیامی با مضامین کاملاً سیاسی و حتی توهین‌آمیز علیه مسئولان جمهوری اسلامی منتقل کند؛ پیامی که سپس بدون هیچ محدودیتی در رسانه رسمی این سازمان منتشر شده است.

همین موضوع، نخستین پرسش جدی را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند: اگر آن‌گونه که مجاهدین ادعا می‌کنند، زندان‌های ایران محیطی کاملاً بسته، سرکوبگر و فاقد هرگونه امکان ارتباطی هستند، چگونه یک زندانی امنیتی قادر است چنین تماسی برقرار کرده و پیام سیاسی خود را به رسانه‌های خارجی منتقل کند؟ این اتفاق، ناخواسته نشان می‌دهد که برخلاف تصویرسازی‌های اغراق‌آمیز و تبلیغاتی، حتی زندانیان امنیتی نیز از حداقلی از امکان تماس و ارتباط برخوردارند؛ موضوعی که خودِ مجاهدین سال‌ها آن را انکار کرده‌اند.

اما تناقض اصلی زمانی آشکارتر می‌شود که شرایط درون تشکیلات این سازمان مورد توجه قرار گیرد. پرسش اساسی این است که آیا همان میزان آزادی ارتباطی که امروز مجاهدین ناچار به اذعان غیرمستقیم آن در زندان‌های ایران شده‌اند، در درون ساختار بسته و فرقه‌ای خود این سازمان نیز وجود دارد؟

واقعیت آن است که طی سال‌های گذشته، گزارش‌های متعددی از وضعیت اعضای سازمان در اردوگاه مانز آلبانی منتشر شده که همگی بر وجود محدودیت‌های شدید ارتباطی تأکید دارند. اعضای ساکن در این اردوگاه، حتی در مواردی از ساده‌ترین حق انسانی یعنی تماس آزادانه با خانواده، ارسال نامه یا ارتباط مستقل با دنیای بیرون محروم بوده‌اند. بسیاری از خانواده‌ها سال‌هاست هیچ ارتباط مستقیمی با فرزندان یا بستگان خود در این تشکیلات ندارند و هرگونه تماس، تحت کنترل کامل ساختار سازمانی انجام می‌شود.

این تناقض، پرسشی بنیادین را مطرح می‌کند: چگونه جریانی که خود در درون مناسبات تشکیلاتی‌اش کمترین تحملی نسبت به آزادی ارتباط، استقلال فردی و حق انتخاب اعضا ندارد، مدعی دفاع از آزادی و حقوق بشر در ایران می‌شود؟ آیا می‌توان ادعای آزادی‌خواهی را از گروهی پذیرفت که اعضای خود را در حصاری بسته و دور از ارتباط طبیعی با خانواده و جامعه نگه می‌دارد؟

از همین زاویه است که بسیاری از تحلیلگران، پروژه رسانه‌ای مجاهدین درباره وضعیت حقوق بشر و زندان‌ها در ایران را نه یک کنش حقوق بشری مستقل، بلکه بخشی از یک عملیات سیاسی و تبلیغاتی سازمان‌یافته ارزیابی می‌کنند؛ پروژه‌ای که عمدتاً در راستای فشارهای خارجی علیه ایران تعریف شده و همسو با اهداف سیاسی حامیان منطقه‌ای و بین‌المللی این جریان حرکت می‌کند.

بی‌تردید نقد وضعیت زندان‌ها یا بررسی عملکرد نهادهای مختلف در هر کشوری، امری طبیعی و حتی ضروری است؛ اما زمانی که یک جریان سیاسی با استانداردی دوگانه عمل می‌کند و حاضر نیست همان معیارهایی را که برای دیگران مطالبه می‌کند، در درون تشکیلات خود رعایت کند، اعتبار ادعاهایش به‌شدت زیر سؤال می‌رود.

شاید مهم‌ترین نتیجه ماجرای اخیر این باشد که گاهی بزرگ‌ترین تناقض‌ها نه توسط منتقدان، بلکه از دلِ روایت‌ها و تبلیغات خودِ جریان‌های سیاسی آشکار می‌شود.

سعید پارسا

نوشته روایت‌سازی مجاهدین درباره زندان‌های ایران با تناقض‌های درونی فرو می‌ریزد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نخستین نکته آن است که این خواسته از چه مسیری دنبال شده و چه پیامدهایی برای منافع ملی ایران داشته است. شورای ضد ایرانی موسوم به ملی مقاومت و سازمان ترریستی مجاهدین خلق در حالی از «صلح» سخن می‌گویند که همزمان مسیر نزدیکی سیاسی و سپس همکاری گسترده با حکومت صدام حسین را در پیش گرفتند؛ حکومتی که آغازگر جنگی ویرانگر علیه ایران بود و هزاران شهروند ایرانی قربانی تجاوز نظامی آن شدند.

مطلب درج شده در سایت رسمی این تروریست ها تلاش می‌کند دیدارها و مذاکرات رهبران مجاهدین با مقامات عراقی را به‌عنوان اقدامی دیپلماتیک و صلح‌جویانه معرفی کند، اما از نگاه بخش بزرگی از جامعه ایران، همکاری با دولتی که خاک کشور را اشغال کرده و شهرهای ایران را زیر آتش موشک و بمباران قرار داده بود، نه یک اقدام صلح‌طلبانه بلکه عبور از مرزهای منافع ملی محسوب می‌شد. تاریخ را نمی‌توان صرفاً با استناد به چند بیانیه بازنویسی کرد؛ افکار عمومی عملکرد سیاسی بازیگران را بر اساس نتایج و رفتارهای عملی آنان قضاوت می‌کند.

نکته دوم، روایت یک‌جانبه‌ای است که نویسندگان سایت از جنگ ارائه می‌دهد. در این روایت تقریباً تمام مسئولیت ادامه جنگ متوجه ایران دانسته می‌شود و نقش رژیم بعث عراق در آغاز تجاوز و تداوم درگیری‌ها به حاشیه رانده می‌شود. چنین رویکردی بیش از آنکه یک تحلیل تاریخی باشد، نوعی بازسازی سیاسی گذشته برای تطهیر تصمیمات جنجالی تروریست های موسوم به مجاهدین خلق است.

از سوی دیگر، نویسندگان این مطلب فریب کارانه می‌کوشند مخالفت‌های گسترده با مجاهدین خلق را صرفاً محصول تبلیغات حکومتی معرفی کنند، در حالی که بخش مهمی از نگاه منفی جامعه ایران به این سازمان خائن ریشه در حافظه تاریخی مردم دارد. برای بسیاری از ایرانیان، همکاری سیاسی و نظامی با دولت صدام در بحبوحه جنگ، موضوعی نیست که بتوان آن را با استناد به چند سند یا بیانیه توجیه کرد. این برداشت صرفاً محدود به حامیان حاکمیت در ایران نیز نبوده و در میان طیف‌های مختلف سیاسی و حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز دیده می‌شود.

مهم‌ترین موضوع فریبکارانه در مطلب فوق آن است که میان «ادعای صلح‌طلبی» و «رفتار سیاسی در میدان عمل» فاصله‌ای جدی وجود دارد. اگر هدف صرفاً پایان جنگ بود، چرا این مسیر باید از کانال همکاری با حکومتی دنبال می‌شد که خود عامل اصلی آغاز جنگ بود؟ چرا در این بازخوانی تاریخی، هزینه‌های سیاسی و اخلاقی این همکاری برای اعتبار اپوزیسیون ایرانی نادیده گرفته می‌شود؟

در نهایت، مطلب فوق الذکر بیش از آنکه یک بررسی بی‌طرفانه تاریخی باشد، تلاشی برای بازسازی چهره سیاسی سازمانی تروریستی و خیانتکار و البته منفور بنام مجاهدین خلق و شورای یه اصطلاح ملی مقاومت است. اما واقعیت این است که مسئله اصلی منتقدان هرگز مخالفت با صلح نبوده است؛ مسئله، انتخاب مسیری بود که در ذهن بسیاری از ایرانیان با همکاری با دشمن خارجی در دوران جنگ گره خورده و همین موضوع باعث شده است که ادعاهای امروز این جریان همچنان مردود و خیانت کارانه محسوب شود.

در کنار همه این ها مهمترین مسئله این است که اصلا مسعود رجوی و کل سازمان تروریستی اش چه مقام و مسئولیت حاکمیتی از سوی دولت و مردم ایران داشتند که پیشقدم برای صلح با صدام حسین دیکتاتور شده باشند؟

طبق اسناد لو رفته از استخبارات دولت بعث در پس از ساقط شدنش، مسئولین خیانت کار سازمان تروریست و منحرف مجاهدین خلق ماه ها پیش از آغاز جنگ توسط بغداد، با استخبارات عراق ملاقات هایی برای تبادل اطلاعات و دریافت پول های کلان برای تجهیز و تسلیح خود برای انجام ماموریت خائنانه به آشوب کشیدن کشور در زمان جنگ پیش رو و درگیر کردن توان نظامی حکومت نوپای حاکم بر ایران در وسط شهرها، با هدف کاهش توانمندی نظامی و اطلاعاتی ایران با قرار گرفتن در دو جبهه جنگ را داشته اند.

چگونه باور پذیر است گروهی که چنین اقدام خبیثی را در حین جنگ مرتکب شده اند، بدنبال برقراری صلح بوده اند و تقدیم کشور به صدام حسین دیکتاتور؟!!!

سالاری

نوشته نقدی بر روایت تروریست های مجاهدین خلق از جنگ ایران و عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.