طبق گزارش‌های بسیاری، مخالفان ایران از نظر ایدئولوژیکی متنوع و اغلب پراکنده هستند. در ۲۷ ژانویه، ناطق ملک‌زاده و تروور فیلست از نشریه نشنال اینترست نیز اظهار داشتند که احساسات ضد حکومتی در میان ایرانیان دارای جنبه‌های مختلفی است. آنها در این مقاله تلاش دارند که به این پرسش مهم پاسخ دهند: “مشکل مخالفان ایران چیست؟”

به گفته ملک‌زاده و فیلست، گروه‌های مخالف ایرانی “بر اساس هویت، تاریخ، مرزها، زبان، مذهب، طبقه و حتی مفهوم کلمه ایران تقسیم‌بندی می‌شوند.” آنها تاریخچه و تحلیل مختصر اما جامعی از گروه‌های اپوزیسیون ایرانی ارائه می‌دهند. پس از اپوزیسیون سلطنت‌طلب، بخشی از مطلب که به مجاهدین خلق می‌پردازد، چنین است:

مجاهدین خلق اسکلت‌های زیادی در کمد دارد

دیگر جنبش بزرگ اپوزیسیون تبعیدی ایران، مجاهدین خلق (MEK) است که در غرب بیشتر با نام شورای ملی مقاومت ایران (NCRI) شناخته می‌شود. این گروه نیز برای اکثر ایرانیان ناخوشایند است.
مجاهدین خلق به عنوان جنبشی از چپ‌گرایان ایرانی با ایده‌های اسلام‌گرایانه آغاز به کار کرد. این گروه تحت رهبری مسعود رجوی، رهبر دانشجویی، بمب‌گذاری‌هایی را در داخل ایران انجام داد، ابتدا علیه شاه و بعداً علیه آیت الله خمینی. پس از اینکه این گروه در سال ۱۹۸۱ در داخل ایران غیرقانونی اعلام شد، در طول جنگ ایران و عراق با صدام حسین متحد شد و پایگاه‌های نظامی در عراق تأسیس کرد که از آنها برای حمله به نیروهای ایرانی استفاده می‌کرد. مجاهدین خلق به شدت تأکید کرده‌اند که هرگز در واقع در کنار نیروهای صدام نجنگیده‌اند – با این حال اعضای آن همچنان در طول جنگ ایرانیان برای بقا، علیه هموطنان خود جنگیده‌اند. این عملکرد به آنها جایگاهی در ایران امروز شبیه به بندیکت آرنولد در ایالات متحده داده ‌است.

به همین دلیل، مجاهدین خلق عملاً هیچ شانسی برای ایجاد جنبشی از توده مردم در داخل ایران ندارد. در خارج از ایران، این سازمان تا حدودی نفوذ پیدا کرده است، میزبان سیاستمداران برجسته غربی در کنفرانس‌های خود بوده و حمایت کنگره ایالات متحده را برای “طرح 10 ماده‌ای” خود برای یک دولت پس از جمهوری اسلامی، به دست آورده است. با این حال، این سازمان همچنین با انتقادات مداومی در مورد ساختار و شیوه‌های فرقه‌مانند خود مواجه بوده است. به عنوان مثال، این سازمان از اعضای خود می‌خواهد که مجرد بمانند و اصرار دارد که رجوی – که از سال 2003 دیده نشده است – هنوز زنده و در خفا است. (همسرش، مریم رجوی، در غیاب او رهبری این گروه را بر عهده دارد.) این گروه همچنین انگ قرار گرفتن در فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی در ایالات متحده تا سال 2012 را به دوش می‌کشد.

به دلیل این جنجال‌ها، مجاهدین خلق دوستان کمی در سراسر جهان اپوزیسیون دارد که آن را سازش‌کار و غیرقابل اعتماد می‌دانند. در عوض، مجاهدین خلق تمایل دارند با سایر جریان‌های اپوزیسیون به مثابه جنبش‌های غیرجدی یا بی‌ربط رفتار کنند و ساختار و نظم پیام‌رسانی خود را به عنوان تنها جایگزین‌های معتبر برای جمهوری اسلامی ارائه دهند. این گرایش‌ها اتحاد این گروه با سایر جنبش‌های مخالف را عملاً غیرممکن می‌کند – و با توجه به سابقه‌ مجاهدین خلق، مشخص نیست که آیا چنین اتحادی اصلاً برای آرمان ضد حکومتی مفید خواهد بود یا خیر.

مزدا پارسی

نوشته نشنال اینترست: مجاهدین خلق رازهای شرم‌آور زیادی دارد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– فیلم سینمایی “توهم” ۱۳۶۴
نویسنده و کارگردان: سعید حاجی‌میری
عنوان این فیلم به‌خوبی وضعیت ذهنی و رفتاری سرکردگان سازمان را توصیف می‌کند. توهمی که از همان ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون دامن‌گیر سران این گروه شده و در بزنگاه‌هایی همچون عملیات فروغ جاویدان شکستی مفتضحانه را برای آنان به دنبال دارد.

– فیلم سینمایی “دست‌نوشته‌ها” 1365
کارگردان: مهرزاد مینویی
داستان فیلم درباره “حسین معتمد” است که به دلیل نقض مقررات از کمیته اخراج و راننده تاکسی شده است. یک روز که به خانه بر می‌گشت، جوانی سراغش آمد و به او گفت که چند نفر قصد دارند او را ترور کنند. این فیلم در پنجمین جشنواره فیلم‌فجر سیمرغ بهترین تدوین را از آن خود کرد.

– فیلم سینمایی “پرواز پنجم ژوئن” 1368
کارگردان: علیرضا سمیع‌آذر
داستان فیلم درباره چهار هواپیمارباست که روز پنجم ژوئن یک هواپیمای ایرانی را می‌ربایند. یک افسر امنیتی هواپیماربا‌ها را خلع سلاح می‌کند و هواپیما را به همان مقصدی که هواپیماربایان می‌بردند، هدایت می‌کند. طراحان اصلی توطئه، با برگزاری مصاحبه‌ای مطبوعاتی وانمود می‌کنند که همه مسافران قصد پناهندگی دارند، ولی افسر امنیتی اعلام می‌کند که هواپیما را با این هدف به آنجا آورده است تا معلوم شود مسافران علاقه‌ای به پناهندگی سیاسی ندارند.

– فیلم سینمایی “تعقیب سایه‌ها” 1369
کارگردان: علی شاه حاتمی
این فیلم به عنوان یکی از محصولات حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، دست روی یکی از اعمال جنایتکارانه سازمان مجاهدین خلق در دهه ۶۰ می‌گذارد، یعنی بمبگذاری‌های متعدد در سطح شهر برای ایجاد ناامنی و رعب و وحشت در مردم و ضربه زدن به انقلاب اسلامی.

– فیلم سینمایی “پادزهر” 1372
کارگردان: شهرام کاظمی
این فیلم به خیانت برخی ایرانیان مزدور و ارتباط آن‌ها با بعثی‌ها می‌پردازد. البته فیلم به‌صراحت از همکاری سازمان مجاهدین خلق و رژیم بعث صحبت نمی‌کند، اما نشانه‌هایی که در آن گنجانده شده این موضوع را به تماشاگر منتقل می‌نماید.

– فیلم سینمایی “پناهنده” 1372
کارگردان: رسول ملاقلی‌پور
در این چند سال اخیر و هر از گاهی، عکسی از اعضای سازمان تروریستی مجاهدین خلق در مقرشان در خارج از کشور منتشر می‌شود. به‌جز لباس متحدالشکل، سرفصل مشترک همه این تصاویر، حال نزار چهره و افسردگی و خمودگی صورت و قامت اعضای این سازمان است و واقعا در این مورد خاص، رنگ رخساره خبر از سر ضمیر و درون آن‌ها می‌دهد. ندامت و پشیمانی در چهره تقریبا تمام آن‌ها موج می‌زند و قطعا خیلی‌ها و شاید همگی از موقعیت فعلی خود راضی نیستند و می‌خواهند به آغوش وطن برگردند. فیلم پناهنده، موضوع بازگشت زوجی از این جمع به نام سعید و بنفشه را روایت می‌کند که بعد از۱۰ سال زندگی در خارج از کشور و فعالیت در سازمان فرار می‌کنند و به ایران می‌آیند.

– فیلم سینمایی “روز شیطان” 1373
کارگردان: بهروز افخمی
در این اثر هم به صورت مستقیم اشاره‌ای به سازمان مجاهدین خلق نمی‌شود، اما روند اتفاقات و مسائلی که شخصیت‌های آن مطرح می‌کنند معرف جنایت‌های این سازمان در سال‌های دور و نزدیک است که با سنگ‌اندازی آنان در مسیر پیشرفت‌های علمی کشور همراه می‌شود.

– فیلم سینمایی “به رنگ ارغوان” 1383
کارگردان: ابراهیم حاتمی‌کیا
فیلمی که قرار بود همان سال در بیست و سومین جشنواره فیلم فجر به نمایش در بیاید، به دستور وزیر وقت اطلاعات از نمایش آن جلوگیری شد. در نهایت در بهمن ۱۳۸۸ و در بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر رونمایی شده و با دریافت پنج سیمرغ بلورین از جمله سیمرغ بهترین فیلم جشنواره بلافاصله پس از جشنواره نیز اکران گردید.

– فیلم سینمایی “نفوذی” 1387
کارگردانان: احمد کاوری، مهدی فیوضی
فریدون کیان به همراه چند نفر از اسیران جنگ به کشور بر می‌گردد، اما بلافاصله بازداشت می‌شود، چون در زمان جنگ به سازمان مجاهدین خلق پیوسته و برای آن‌ها کار کرده است. زمان بازجویی کم‌کم موضوع عوض می‌شود و معلوم می‌گردد یک نفوذی در سیستم اطلاعاتی کشور هست. «نفوذی» از معدود آثاری است که به واقعه حضور مجاهدین خلق در جنگ و نحوه جذب نیروی آن‌ها می‌پردازد…

– فیلم سینمایی “سیانور” 1394
کارگردان: بهروز شعیبی
قصه سیانور در دهه ۵۰ می‌گذرد و به تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق در ۱۳۵۴می‌پردازد؛ این فیلم بخش‌هایی از زندگی مجید شریف واقفی از رهبران سازمان مجاهدین خلق است که به‌ خاطر اختلافاتی که با سازمان پیدا کرد، کشته شد. او تغییر ایدئولوژی سازمان از اسلام به مارکسیسم را نپذیرفت و به این دلیل توسط خود سازمان ترور گردید.

– فیلم سینمایی “امکان مینا” 1394
کارگردان: کمال تبریزی
مهران یک روزنامه‌نگار پرشور و مستقل است که درگیر ماجرا‌هایی با همسرش مینا می‌شود، این ماجرا کار را به تعقیب و گریز می‌کشاند و در ادامه پای سازمان مجاهدین خلق از یک سو و نیرو‌های امنیتی ایرانی از سوی دیگر به میان می‌آید. نیرو‌های اطلاعاتی هرآنچه اطلاعات دارند در اختیار مهران می‌گذارند با این امید که او رازنگه‌دار است! ولی مهران که نمی‌تواند دست روی دست بگذارد از این اطلاعات استفاده می‌کند و به نیرو‌های اطلاعاتی رو دست می‌زند و مسیر عملیات را به سمتی می‌برد که خودش به قهرمان اصلی فیلم تبدیل شود.

– دو فیلم سینمایی “ماجرای نیمروز” و “رد خون” ۱۳۹۴ و ۱۳۹۷
کارگردان: محمدحسین مهدویان
به دلیل اوضاع ملتهب سیاسی در دهه شصت عملیات‌ متعددی از طرف سازمان مجاهدین خلق با هدف ایجاد رعب و وحشت در میان مردم و در مخالفت با نظام اتفاق می‌افتد که در مقابلش گروه‌های انقلابی قرار دارند. در سی‌ام خرداد همین سال و بعد از عزل بنی‌صدر از ریاست جمهوری، سازمان با تظاهرات خیابانی و صدور بیانیه‌ای رسماً علیه جمهوری اسلامی اعلام نبرد مسلحانه می‌کند. به دنبال این اعلام، اعضای این گروه به جان مردم بی‌دفاع افتادند و بعد از آن سلسله ترور‌هایی با هدف از میان برداشتن سران نظام اسلامی انجام می‌شود. «ماجرای نیمروز» به انفجار در دفتر نخست وزیری، شهادت محمدعلی رجایی رئیس‌جمهور و محمدجواد باهنر نخست‌وزیر و نقش مسعود کشمیری در این اتفاق می‌پردازد.
مهدویان بعد از «ماجرای نیمروز» و روایت موضعگیری رسمی و علنی سازمان مجاهدین خلق علیه انقلاب و مردم، در قسمت دوم فیلم یعنی «ماجرای نیمروز؛ رد خون» سراغ یکی از ملتهب‌ترین و حساس‌ترین مقاطع جنگ و انقلاب می‌رود و برای اولین بار در سینمای ایران به ماجرای عملیات فروغ جاویدان (مرصاد) و شکست سازمان مجاهدین خلق (ارتش آزادیبخش ملی) می‌پردازد.

– فیلم سینمایی “ضد” 1400
کارگردان: امیرعباس ربیعی
این فیلم در چهلمین جشنواره فیلم فجر نمایش داده شد و برخی نکات و ویژگی‌های آن از جمله بازی‌های نادر سلیمانی و مهدی نصرتی در آن به چشم آمد که نقش دو نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق را بازی می‌کردند. اولی که نقش یکی از سرکرده‌های مخوف و بی‌رحم سازمان را بازی می‌کرد به خاطر بازی خوبش برنده جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد و دومی هم باید جریان نفوذ را در دستگاه دولتی و انقلابی نمایندگی می‌نمود.

– فیلم سینمایی “سرهنگ ثریا” 1401
کارگردان: لیلی عاج
“سرهنگ ثریا” اثری متفاوت درباره سازمان مجاهدین خلق بود که این بار ماهیت، افکار و عملکرد آن‌ها را در بستر مناسبات خانوادگی و از نگاهی مادرانه و زنانه روایت می‌کرد. نحوه مواجهه اعضای ساکن در اردوگاه اشرف با خانواده‌هایشان چند سال پس از سقوط صدام و در سال‌های پایانی دهه هشتاد، پیش از این نیز سوژه چند اثر مستند از جمله مستند تکان‌دهنده «فیلم ناتمامی برای دخترم سمیه» نیز شده بود. از سوی دیگر، لیلی عاج نیز که از کارگردانان جوان، اما پرکار تئاتر در سال‌های اخیر محسوب می‌شود و آثاری همچون «قند خون»، «روزمرگی» و «کمیته نان» را روی صحنه برده است نیز در آخرین اثر تئاتری خود یعنی «بابا آدم» این موضوع را محور قرار داد که با تحسین و استقبال مخاطبان همراه شد.
با این حال روایت سینمایی و دراماتیک این رخداد تلخ و عبرت‌انگیز، در فضایی که حضور فیزیکی و معنوی زنان غلبه دارد آن هم از نگاه یک فیلمساز زن، نفوذ عاطفی این اثر را دوچندان کرده بود؛ گواه این که علاوه بر استقبال خوب مخاطبان و اهالی رسانه در زمان نمایش این فیلم در جشنواره، جمعی از همین خانواده‌ها که برای نجات نزدیکان خود از اردوگاه اشرف بار‌ها به عراق سفر کرده بودند، مهمان رونمایی از این اثر و نشست خبری پس از اکران آن بودند. پدران، مادران، دختران و پسرانی که سال‌هاست چشم انتظار بازگشت فرزند یا پدر و مادر خود از چنگال فرقه تروریستی رجوی هستند و برای دیدن عزیزانشان رنج سفر به بیابان‌های دیاله عراق و انتظار در پشت سیم خاردار‌های اردوگاه های «اشرف» و «لیبرتی» را به جان خریده‌اند.
در زمان اکران «سرهنگ ثریا» تعدادی از مادران این افراد گرفتار با دیدن صحنه‌های این فیلم که بر اساس خاطرات مستند خانواده‌ها ساخته شده بود، به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفتند و حتی حال تعدادی از مادران نیز به کلی دگرگون شد که با کمک حاضران در سالن نمایش فیلم بهبود یافتند.
به این ترتیب، ترکیب درام و یک واقعیت تلخ که ریشه در تاریخ سیاسی کشور دارد بر پرده نقره‌ای نقش بست؛ در این بین، بازی هنرمندانه ژاله صامتی در نقش مادری دردمند و چشم‌انتظار نیز بر این تاثیرگذاری افزود تا «سرهنگ ثریا» به‌عنوان اولین فیلم بلند لیلی عاج، اثری آبرومند برای او محسوب شود.

– فیلم سینمایی “بازی خونی” 1403
کارگردان: حسین میرزامحمدی
بازی خونی یکی از آثار سیاسی و قابل تامل چهل و سومین جشنواره فیلم فجر است. این فیلم روایتی کمتر شنیده شده از یک اتفاق سیاسی در اوایل دهه 60 دارد. بسیاری از فیلم‌های سیاسی که تا به حال در سینمای ایران ساخته شده‌اند با ارجاعاتی به یک واقعه سیاسی واقعی مرتبط با فعالیت‌ و خرابکاری سازمان مجاهدین خلق جلوی دوربین رفته‌اند. بازی خونی تازه ترین اثری است که با موضوع مجاهدین خلق ساخته شده است.

تنظیم از عاطفه نادعلیان

نوشته روایت سینمای ایران از چهار دهه خیانت سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گروه تروریستی مجاهدین خلق و فریب نسل جوان

مجموعه «پرسش و پاسخ با مریم رجوی» که با عنوان «اجتماع جوانان – ایران آزاد ۱۴۰۴» منتشر شده، در ظاهر تلاشی برای گفت‌وگو با جوانان است، اما در عمل چیزی جز یک بسته تبلیغاتی برای تطهیر کارنامه «گروه تروریستی مجاهدین خلق» و رهبران آن نیست. در این بسته، با طرح سؤالات حساب‌شده درباره «انتظار از نسل جوان»، «مبارزه با شیطان‌سازی» و «ضرورت تشکیلات»، تلاش می‌شود گذشته خونین این گروه در ترور هزاران شهروند ایرانی و همکاری آشکار با رژیم بعث عراق به حاشیه رانده شود.
وقتی مریم رجوی از جوانان می‌خواهد «هزینه آزادی» را بپردازند، نمی‌گوید این همان سازمانی است که طبق اسناد متعدد، مسئولیت ده‌ها عملیات مسلحانه، بمب‌گذاری و ترور در داخل ایران را بر عهده داشته و سال‌ها در خاک دشمن متجاوز، علیه هم‌وطنان خود آموزش و سازمان‌دهی نظامی دیده است. چنین سوابقی نشان می‌دهد که شعارهای جذاب این جریان برای جوانان، پشت‌پرده‌ای سراسر خشونت و وابستگی دارد.

«شیطان‌سازی» یا بازخوانی کارنامه ترور؟

یکی از محورهای اصلی این مجموعه، ادعای «شیطان‌سازی» علیه این گروه است؛ مریم رجوی می‌کوشد همه نقدها را به «تبلیغات رسمی» تقلیل دهد و هرگونه افشاگری را محصول «جنگ روانی» بداند. حال آن‌که ماهیت تروریستی «مجاهدین خلق» فقط در رسانه‌های ایران مطرح نشده، بلکه سال‌ها در فهرست گروه‌های تروریستی آمریکا و اتحادیه اروپا ثبت بوده و در گزارش‌های رسمی نهادهای بین‌المللی و حقوق بشری نیز به آن اشاره شده است.
گزارش‌های مستندی از نقض حقوق اعضا، زندان‌های درون‌سازمانی، شکنجه منتقدان داخلی و ساختار ضد اجتماعی این گروه، توسط نهادهایی مانند دیده بان حقوق بشر و انجمن‌های ایرانی خانواده‌های قربانیان ترور منتشر شده است. بنابراین، سخن گفتن از «شیطان‌سازی» در برابر این حجم از اسناد، بیشتر تلاش برای فرار از پاسخ‌گویی است تا نقد منصفانه یک اتهام بی‌پایه.

تشکیلات ترور و انقلاب ایدئولوژیک رجوی

در پرسش‌هایی مانند «ضرورت انقلاب ایدئولوژیک» و «چرا تشکیلات لازم است»، تلاش می‌شود تشکیلات بسته و سخت‌گیر این گروه به‌عنوان الگوی مبارزه سازمان‌یافته معرفی شود. اما تجربه اعضای جداشده و گزارش‌های متعدد نشان می‌دهد «تشکیلات ترور رجوی» مبتنی بر کنترل شدید، طلاق‌های اجباری، قطع ارتباط با خانواده، جلسات اعتراف‌گیری و برخورد خشن با هرگونه انتقاد است؛ ویژگی‌هایی که بیشتر به یک گروه ناهنجار بسته شبیه است تا یک سازمان سیاسی مدعی دموکراسی.
«انقلاب ایدئولوژیک» در ادبیات رسمی مجاهدین خلق، به‌عنوان جهشی فکری و اخلاقی توصیف می‌شود، اما جداشدگان آن را نقطه آغاز افراطی‌ترین شکل اطاعت کورکورانه از مسعود و مریم رجوی می‌دانند؛ جایی که شخصیت فردی اعضا در «رهبری عقیدتی» حل و هر صدای مخالفی به‌عنوان «زدن به رهبری» سرکوب می‌شود. چنین ساختاری با ادعای «آزادی، پلورالیسم و جمهوریت» که در تبلیغات بیرونی این جریان تکرار می‌شود، ناسازگار است.

حجاب، زنان و واقعیت درون تشکیلات

در بخش مربوط به «چرا زنان مجاهد حجاب دارند»، مریم رجوی تلاش می‌کند حجاب درون سازمان را نشانه آگاهی و انتخاب آزاد معرفی کند و از «نقش پیشتاز زنان» سخن بگوید. با این حال، گزارش‌های مستقل و شهادت اعضای سابق نشان می‌دهد زنان در این تشکیلات نه‌ تنها به حجاب اجباری، بلکه به طلاق اجباری، قطع پیوندهای عاطفی، تخلیه رَحِم و تبعیت کامل از دستورهای رهبری مجبور بوده‌اند؛ به‌گونه‌ای که اختیار زندگی شخصی آنان عملاً سلب شده است.
این تضاد میان شعارهای ظاهراً زن‌محور و واقعیت سخت‌گیرانه درون اردوگاه، نشان می‌دهد «تروریست های موسوم به مجاهدین خلق» از چهره و نام زنان برای کسب مشروعیت بین‌المللی بهره می‌گیرند، اما در عمل همان الگوی محدودکننده و ناهنجار ضد روابط اجتماعی را بر آنان تحمیل می‌کنند. رسانه داخلی می‌تواند با تمرکز بر تجربه زنان جداشده، این تناقض را برای افکار عمومی روشن‌تر کند.

مرزبندی با «شاه و شیخ»؛ تلاش برای سفیدسازی گذشته

در پاسخ به سؤال «چرا باید با شاه و شیخ مرزبندی کرد»، مریم رجوی می‌کوشد سازمان را تنها راه‌حل دموکراتیک معرفی کند و هر دو تجربه سلطنت و جمهوری اسلامی را در یک کفه قرار دهد. این در حالی است که بخش مهمی از نفرت افکار عمومی ایران نسبت به این گروه، نه به خاطر اختلاف نظر، بلکه به دلیل اقدام‌های مسلحانه، ترورهای کور شهری، بمب‌گذاری‌ها و در اوج جنگ، همکاری با رژیم صدام است؛ واقعیتی که در نظرسنجی‌ها و واکنش‌های شبکه‌های اجتماعی ایرانیان نیز بازتاب گسترده‌ای داشته است.
مرزبندی لفظی با «شاه و شیخ» زمانی قابل‌اعتنا است که یک جریان سیاسی در کارنامه خود، آلودگی به ترور، هم‌پیمانی با دشمن متجاوز و نقض سیستماتیک حقوق اعضای خود را نداشته باشد. در غیر این صورت، این‌گونه شعارها بیش از آن‌که نشانه استقلال سیاسی باشد، تلاشی برای تطهیر گذشته و جذب مخاطب ناآگاه است.

هنر، اقتصاد و ایرانِ پس از خشونت

در سؤالات پایانی، درباره «نقش هنر و هنرمند»، «نوع سیستم اقتصادی» و «چگونگی تسریع سرنگونی» صحبت می‌شود و تصویری آرمانی از «ایران آزاد فردا» ارائه می‌گردد. اما تجربه سال‌ها فعالیت این گروه نشان داده است هر جا پای نقد داخلی، مخالفت، یا حتی خروج داوطلبانه اعضا به میان آمده، پاسخ «تروریستهای مجاهدین خلق» نه گفت‌وگوی آزاد، بلکه فشار، تهدید و در مواردی حبس و شکنجه در اردوگاه‌ها بوده است؛ الگویی که اگر به سطح یک حکومت تعمیم یابد، نه به آزادی هنری و اقتصادی، بلکه به تکرار نوعی اقتدارگرایی مسلح منجر خواهد شد.

برای رسانه داخل کشور، برجسته‌کردن تجربه عینی خانواده‌های شهدا و قربانیان ترور، همراه با روایت اعضای جداشده از این تشکیلات، بهترین پاسخ عملی به تبلیغات تصویری و نمایشی این گروه است؛ تبلیغاتی که می‌کوشد واقعیت «گروه تروریستی مجاهدین خلق» را پشت پرده‌ای از سوال و جواب‌های ظاهراً جوان‌پسند پنهان کند.

سالاری

نوشته بسته تبلیغاتی مریم رجوی برای تطهیر کارنامه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پرداختن سایت های مجاهدین خلق به موضوع فعالیت انجمن نجات در عرصه اجتماعی کشور آلبانی نشان می دهد که سرکردگان این تشکیلات ضد انسانی تا کجا از افشای ماهیت شان در افکار عمومی مردم آلبانی وحشت دارند.

این ارگان اوج ترس و وحشت خودش را در نقطه ای به نمایش می گذارد که به فعالیت های مشترک انجمن نجات آلبانی و مدیر آن اقای آلدوسولاری با انجمن نجات در داخل ایران و بخصوص تماس های مشترک آنلاین انجمن نجات آلبانی با کمیته بانوان مرتبط با انجمن نجات خوزستان که ماه گذشته برگزار شد اشاره دارد و آنقدر از این تماس دچار وحشت شده که میزان تاثیر گذاری این جلسه مشترک را با اقدامات گذشته سپاه قدس و شهید سلیمانی و شهید ابومهدی مهندس و یکان های موشکی مقایسه می کند و تاکید می کند کاری که در مقابله با مجاهدین خلق به مدت 15 سال نتوانستند انجام دهند اکنون می خواهند با این جوان بیست و چند ساله و با صرف هزینه های میلیاردی استخدام انجام دهند تا خط مقدم خود را برابرمجاهدین خلق ببندند، شاید بتواند به اندازه تارمویی به اعتبار مجاهدین خلق خشی بیندازند!

اعتباری که این تشکیلات حیله گر به آن اشاره دارد همان ترفندها واقدامات فریب کارانه است که با شیوه های مختلف برای فریب و جذب خانواده های اعضا و دیگر جوانان از آن استفاده می کند.

مجاهدین خلق که به خاطر ماهیت تروریستی و اقدامات جنایتکارانه شان در سال 60 که طی آن دستان خود را به خون مردم بیگناه آغشته ساختند و انفجارات مهیب در دفتر نخست وزیری و حزب جمهوری اسلامی که تعداد زیادی از مسئولین دولتی را به شهادت رساندند و از طرف دیگر با همکاری مشترک با صدام دیکتاتور سابق عراق و شرکت مستقیم در جنگ 8 ساله دستشان را به خون بسیاری از جوانان این کشور آلوده ساخته اند، عملا پایگاه سیاسی و مشروعیت اجتماعی خود را از دست داده اند و بعد از متلاشی شدن تشکیلاتشان و فرار رجوی به فرانسه طی این سالیان تلاش کرده است با فریب اعضا و تحت اجبار قرار دادن آنها برای برقراری تماس با خانواده هایشان و بخصوص نسل جوان خانواده ها و همچنین فضای مجازی بار دیگر بخش دیگری از این نسل را فریب دهد و به تشکیلات خود جذب نماید.

کمیته بانوان مرتبط با انجمن نجات خوزستان که از سال گذشته با رویکرد جدید پا به عرصه فعالیت در حوزه خانواده های اعضا گذارده است، در ادامه با جذب جوانان کارآمد و با انگیزه از میان خانواده ها عملا توانست بخش های وسیع تری از ملاء اجتماعی خانواده های اعضا را با خود هماهنگ سازد.

آنها به منظور خنثی کردن اقدامات فریبکارانه مجاهدین خلق سطح ارتباطشان را از وابستگان درجه یک به کل مجموعه خانواده ها گسترش و تعمیم داده اند، همان موضوعی که در سایت مجاهدین خلق با نگرانی با تعبیر گسترش فعالیت کمیته بانوان به سطح عمه ها وخاله ها اشاره شده است و ترس و وحشت خود را بیان کرده است.

کمیته بانوان خوزستان در ارتباط با انجمن نجات خوزستان با هدف تماس و تاثیر گذاری بر روی لایه های آشنایان درجه دو و سه خانواده ها فعالیت خود را آغاز کرد.

تجربه یکساله انجمن نجات خوزستان در رصد فعالیت های مجاهدین خلق در خصوص تلاش برای برقراری ارتباط و فریب لایه های دورتر خانواده ها این بود که سران مجاهدین خلق تلاش کردند که اعضا را مجبور سازند با توجه به اینکه لایه های اولیه شامل پدر و مادر و خواهران و برادران تحت تاثیر فعالیت های روشنگرانه انجمن ها قرار دارند و بدین لحاظ ارتباطات مستحکمی برقرار نموده اند با دیگر اقوام و به خصوص لایه های دورتر ارتباط برقرار نمایند تا شاید بتوانند برآنها تاثیر بگذارند و آنها را جذب نمایند و این فعالیت های اخیر کمیته بانوان و گسترش ارتباط به دورترین لایه های اعضای خانواده ها تلاش های سرکردگان مجاهدین خلق را عقیم و بی اثر گذاشت. به طوریکه مجبور شد عملا نسبت به برقراری ارتباط کمیته بانوان انجمن نجات خوزستان و به اشتراک گذاشتن تجارب با انجمن نجات آلبانی و مسئول آن به عکس العمل هیستریک و وحشت زده متوسل شود.

واقعیت این است که اشتراک نظر و همکاری انجمن نجات داخل کشور با انجمن نجات آلبانی که خط مقدم نبرد با تشکیلات رجوی هستند منبعد بیش از گذشته سرکردگان تشکیلات مجاهدین خلق را سردرگم و درمانده خواهد ساخت و آلبانی را به صحنه ابراز انزجار افکار عمومی مردم آلبانی برعلیه رجوی ها تبدیل خواهند ساخت.

علی اکرامی

نوشته وحشت مجاهدین خلق از فعالیت های کمیته بانوان انجمن نجات خوزستان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در ادامه، ۲۸ عنوان از شاخص‌ترین کتاب‌ها، با توضیح کوتاه برای هر یک معرفی می‌شود:

1. سازمان مجاهدین خلق: پیدایی تا فرجام (۱۳۴۴-۱۳۸۴)
• نویسنده: گروه پژوهشی مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی
• موضوع کتاب: جامع‌ترین منبع درباره تاریخ، رویدادها، تحولات و افول سازمان از پایه تا سراشیبی نابودی.

2. از مجاهدین خلق تا منافقین
• نویسنده: مهدی حق‌بین
• موضوع کتاب: تحلیل تطور ایدئولوژیک و سیاسی گروه از مبارزه تا آشکار شدن چهره تروریستی پس از انقلاب.

3. عملیات مهندسی
• نویسنده: محمدحسن روزی‌طلب و محمد محبوبی
• موضوع کتاب: مستندی تکان‌دهنده از عملیات‌های تروریستی شاخه نظامی و افشای سیاست‌های خشونت‌آمیز در سال‌های نخست انقلاب.

4. خوابگردها
• نویسنده: دکتر صفاءالدین تبرائیان
• موضوع کتاب: روایتی اسنادی و گفتگو محور از مذاکرات مخفیانه رهبران سازمان با دستگاه اطلاعاتی حزب بعث عراق.

5. رعد در آسمان بی‌ابر
• نویسنده: محمدحسن روزی‌طلب و محمد محبوبی
• موضوع کتاب: روایت مبارزان امنیتی و اطلاعاتی ایران در مقابله با موج تروریسم منافقین در دهه ۶۰.

6. حرکت در جهنم به نیت بهشت
• نویسنده: محمدحسن روزی‌طلب
• موضوع کتاب: واکاوی علل سقوط و سرگردانی رهبران سازمان در دام فرقه‌گرایی و خشونت.

7. خداوند اشرف
• نویسنده: حجت سید اسماعیلی
• موضوع کتاب: بررسی فرقه‌ای شدن سازمان و سیاست‌های سرکوب درون‌گروهی و مناسبات خاص اشرف.

8. پرونده مسکوت
• نویسنده: محمدحسن روزی‌طلب و محمدمهدی اسلامی
• موضوع کتاب: بررسی اسناد و اسرار انفجار نخست‌وزیری در ۸ شهریور ۱۳۶۰ و نقش سران گروه در این واقعه.

9. عملیات مرصاد و سرنوشت منافقین
• نویسنده: محمدعلی صدرشیرازی
• موضوع کتاب: تجزیه ‌وتحلیل ابعاد عملیات مرصاد و سقوط سازمان و پیامدهای آن برای سرنوشت گروه و اعضا.

10. شرح تاریخچه سازمان مجاهدین خلق ایران و مواضع آن
• نویسنده: احمدرضا کریمی
• موضوع کتاب: روایت تاریخی، مواضع و اشتباهات سازمان به قلم یکی از اعضای قدیمی.

11. منافقین خلق
• نویسنده: مهدی حق‌بین
• موضوع کتاب: معرفی ساختار و فعالیت‌های ضدملی گروهک منافقین بر پایه اسناد و شواهد رسمی.

12. مروری بر تاریخچه و تفکرات سازمان مجاهدین خلق
• نویسنده: وحید خضاب
• موضوع کتاب: تاریخچه‌ای موجز و تحلیلی از افکار، استراتژی‌ها و سیر سقوط سازمان.

13. تهران تا تیرانا
• نویسنده: مسعود خدابنده
• موضوع کتاب: خاطرات مسعود خدابنده از شبکه محافظان رجوی و پشت‌پرده زندگی سازمان در عراق و آلبانی.

14. استراتژی و دیگر هیچ
• نویسنده: محمدحسن روزی‌طلب و ناصر رضوی
• موضوع کتاب: گفتگوی تفصیلی حول تاکتیک‌ها و تغییرات سیاسی استراتژیک منافقین از ابتدا تا مهاجرت.

15. تقی شهرام به روایت اسناد
• نویسنده: احمدرضا کریمی
• موضوع کتاب: شرح زندگی و تحولات تقی شهرام و نقش او در افول ایدئولوژیک و انشعاب سازمان مجاهدین.

16. تسخیرشدگان
• نویسنده: مینا شائیلوزاده
• موضوع کتاب: روایت‌های تلخ اعضا و قربانیان از تجربیات پرآسیب ورود و فعالیت و فرار از سازمان.

17. میلیشیا
• نویسنده: مریم رمضانی
• موضوع کتاب: بررسی شیوه جذب نیرو و آموزش نظامی منافقین و زندگی سخت اعضای جدید در تشکیلات رجوی.

18. ناگفته‌های مجاهدین خلق و پیکار
• نویسنده: حسین احمدی روحانی
• موضوع کتاب: دست‌نوشته‌های انتقادی و تجربی مسیر مبارزه و خیانت سازمان.

19. عبور از سازمان (مجید شریف‌واقفی به روایت اسناد)
• نویسنده: احمدرضا کریمی
• موضوع کتاب: بازخوانی زندگی، اعتراض و سرنوشت تلخ شریف‌واقفی، مجاهدی که قربانی تغییر ایدئولوژی شد.

20. تبار ترور
• نویسنده: محمدحسن روزی‌طلب
• موضوع کتاب: کالبدشکافی ریشه‌ها و تحولات تروریسم سازمان منافقین در دهه ۶۰.

21. حکایت زمستان
• نویسنده: مجتبی احمدوند
• موضوع کتاب: خاطرات و اسناد هولناک از فشارها و نتایج فاجعه‌بار مجاهدین خلق.

22. مجید شریف‌واقفی: خاطرات و اسناد
• نویسنده: عباس شریف‌واقفی
• موضوع کتاب: اسناد، عکس‌ها و نقل قول‌هایی از زندگی شریف‌واقفی و انتخاب‌های قهرمانانه او.

23. منافقین! (مسعود رجوی)
• نویسنده: گروه توحیدی شریف
• موضوع کتاب: نخستین بررسی داخلی از شخصیت و تفکر رجوی قبل از تغییر فاز سازمان.

24. بررسی تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق
• نویسنده: موسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی
• موضوع کتاب: تحلیل اسنادی و تاریخی فرآیندهای تغییر عقیدتی و آسیب‌شناسی گروه.

25. رازهای دهه شصت
• نویسنده: محمدحسن روزی‌طلب
• موضوع کتاب: پژوهشی روایی پیرامون رویدادهای تاثیرگذار و تاریک دهه ۶۰ با محور منافقین.

26. خاطرات احمد احمد
• نویسنده: احمد احمد
• موضوع کتاب: نقل تجربه‌ها و مشاهدات یک فعال سازمان در اوج بن‌بست‌های سیاسی و ایدئولوژیک.

27. شناخت منافقین (نگرشی موضوعی بر پدیده نفاق)
• نویسنده: علی حسینی‌یکتا
• موضوع کتاب: تحلیل ریشه‌های فکری و اجتماعی نفاق با تمرکز بر رفتار و ساختار سازمان مجاهدین.

28. معیارهای شناخت منافق و شیوه‌های برخورد با آن در جامعه
• نویسنده: صدیقه خانی
• موضوع کتاب: راهبردهای عملی برای شناخت بافت منافقین و روش‌های مقابله با آسیب‌هایشان.

سعی شد تا فهرست کتبی جمع آوری گردد که هر یک از جنبه‌ای متفاوت به موضوع مجاهدین خلق و منافقین پرداخته‌اند؛ از تاریخ و اسناد گرفته تا خاطرات، تحلیل ساختاری و حتی بررسی روانشناسانه اعضا و سرکردگان. مطالعه این آثار می‌تواند چشم‌اندازی دقیق‌تر و مستندتر از تأثیر این جریان بر تاریخ معاصر ایران و سرنوشت افراد آن ارائه دهد.

هفته کتاب و کتاب‌خوانی زمان مناسبی است تا پژوهشگران، دانشجویان، فعالان رسانه‌ای و علاقه‌مندان، این منابع را مرور کرده و به شناخت عمیق‌تر از رویدادهای مهم و تأثیرگذار دست یابند. برای تهیه هر کتاب می‌توانید به منابع معتبر و مراکز اسنادی معرفی شده مراجعه کنید.

سالاری

نوشته معرفی تعدادی از کتاب های منتشر شده با موضوعیت مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پونرولوژی و پاتوکراسی و چارچوب‌های نظری آنها

پونرولوژی، اصطلاحی که توسط آندری لوباچفسکی ابداع شده است، مطالعه میان‌رشته‌ای شرّ است که به طور خاص بر ریشه‌ها، توسعه و گسترش شرّ در مقیاس وسیع در جوامع و سیستم‌های سیاسی تمرکز دارد. *

بر اساس این نظریه، برخی انحرافات روانشناختی، به ویژه روان‌پریشی، می‌توانند در ساختارهای اجتماعی نفوذ کرده و در نهایت بر آنها تسلط یابند و منجر به تشکیل “بیماری‌سالاری‌ها” شوند.

پاتوکراسی یا بیماری سالاری یک سیستم حکومتی است که در آن افراد مبتلا به اختلالات شخصیتی، به ویژه روان‌پریشی، به مناصب قدرت می‌رسند و به طور سیستماتیک جهان‌بینی و ارزش‌های تحریف شده خود را بر مردم تحمیل می‌کنند. این امر منجر به جامعه‌ای می‌شود که مشخصه‌هایش ظلم، دستکاری و تخریب سیستماتیک پیوندهای طبیعی انسانی و اصول اخلاقی است.

ویژگی‌های کلیدی پاتوکراسی، همانطور که در ادبیات پونرولوژی شرح داده شده است، عبارتند از:

نفوذ روان‌پریشانه: افرادی با ویژگی‌های روان‌پریشانه، مانند فقدان همدلی، فریبکاری، جذابیت سطحی، خودشیفتگی و تمایل به فریب، کنترل نهادهای کلیدی را به دست می‌گیرند.

دستکاری روانی و پروپاگاندای سیستماتیک: نخبگان حاکم از تکنیک‌های پیچیده روانشناختی برای کنترل اطلاعات، تحریف واقعیت و شستشوی مغزی جمعیت استفاده می‌کنند. این اغلب شامل ایجاد ذهنیت “ما در مقابل آنها”، اهریمن‌سازی دشمنان خارجی و سرکوب مخالفان است.
فرسایش ارزش‌های عادی انسانی: همدلی، دلسوزی و تفکر مستقل سرخورده یا تنبیه می‌شود در حالی که اطاعت، انطباق و وفاداری به ایدئولوژی حاکم بسیار ارزشمند شمرده می‌شود.

پاکسازی و ترور داخلی: مخالفان یا کسانی که به عنوان تهدیدی برای قدرت حاکم تلقی می‌شوند، اغلب در معرض مجازات شدید، از جمله زندان، شکنجه یا اعدام قرار می‌گیرند.

کیش شخصیت: رهبر یا رهبران اغلب مورد پرستش قرار می‌گیرند و اظهارات آنها به عنوان کلام معصوم تلقی می‌شود.

انزوا از واقعیت بیرونی: گروه یا جامعه به طور فزاینده‌ای از بررسی و اطلاعات خارجی محروم می‌شود و روایت داخلی ساخته رهبران، تقویت می‌شود.

سازمان مجاهدین خلق: ساختار و عملکردها

سازمان مجاهدین خلق که در دهه ۱۹۶۰ تأسیس شد، به عنوان یک سازمان اسلامی-مارکسیستی مخالف شاه ایران و بعداً جمهوری اسلامی آغاز به کار کرد. ساختار و مناسبات درونی آن، به ویژه در مورد رهبری آن تحت رهبری مسعود و مریم رجوی، مورد بررسی گسترده قرار گرفته است.

رهبری متمرکز و کنترل ایدئولوژیک

سازمان مجاهدین خلق با یک ساختار رهبری بسیار متمرکز و سلسله مراتبی تعریف می‌شود که مسعود رجوی و بعداً مریم رجوی در رأس آن قرار دارند. مسعود رجوی که در سال ۲۰۰۳ ناپدید شد، همچنان رهبر اسمی تشکیلات است، در حالی که مریم رجوی نقش “رئیس جمهور منتخب” به اصطلاح “شورای ملی مقاومت ایران”، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، را بر عهده گرفته است. این رهبران به عنوان معصوم و تنها مفسران ایدئولوژی سازمان معرفی شده‌اند.
ایدئولوژی مجاهدین خلق، ترکیبی از اسلام و مارکسیسم، در طول زمان تکامل یافته است، اما به طور مداوم بر وفاداری مطلق به رهبری و آرمان انقلابی تأکید دارد. اعضا تحت آموزش‌های فشرده ایدئولوژیک و جلسات توجیهی قرار می‌گیرند.

دستکاری روانی و “انقلاب ایدئولوژیک”

روایت‌های متعدد از اعضای سابق مجاهدین خلق و تحلیل‌های محققان، سیستمی از دستکاری روانی فراگیر را در درون سازمان، به‌ویژه پس از “انقلاب ایدئولوژیک” که مسعود رجوی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ آغاز کرد، توصیف می‌کند. این “انقلاب” با هدف تصفیه سازمان و تحکیم حاکمیت رجوی انجام شد.

عناصر کلیدی این انقلاب ایدئولوژیک ادعایی و دستکاری روانی واقعی عبارتند از:

طلاق‌های اجباری و تجرد اجباری: بر اساس دستور صادر شده توسط رجوی، که “انقلاب ایدئولوژیک” نامیده شد، اعضا مجبور شدند همسران خود را طلاق دهند و در تجرد زندگی کنند، با هدف وقف کامل خود به انقلاب و از بین بردن دلبستگی‌های شخصی که می‌توانستند با وفاداری به رهبری رقابت کنند. این عمل توسط منتقدان به عنوان وسیله‌ای برای از بین بردن هویت فردی و تقویت وابستگی به گروه دیده می‌شود.

جلسات روزانه خودانتقادی: اعضا ملزم به شرکت در جلسات روزانه هستند که در آن به “کاستی‌های ایدئولوژیک”، “انحرافات جنسی” و “افکار بورژوایی” خود اعتراف می‌کنند. این جلسات، که اغلب عمومی و تحقیرآمیز هستند، در جهت تقویت همنوایی، سرکوب مخالفت و افشای هرگونه انحراف از ایدئولوژی تجویز شده عمل می‌کنند.

کنترل اطلاعات و انزوا: دسترسی به رسانه‌های خارجی، تماس با خانواده و اطلاعات مستقل به شدت محدود است. اعضا در اردوگاه‌های ایزوله، عمدتاً اردوگاه اشرف در عراق و سپس اردوگاه اشرف ۳ در آلبانی زندگی می‌کنند که تنها منبع اطلاعات آنها رهبری مجاهدین خلق است. این امر یک اتاق پژواک ایجاد می‌کند که در آن روایت مجاهدین خلق بدون هیچ چالشی در چرخش است.

خداانگاری رجوی‌ها: مسعود و مریم رجوی به عنوان چهره‌های مسیحایی و منجی موعود، تجسم روح انقلابی و حقیقت نهایی، معرفی می‌شوند. اظهارات آنها مقدس تلقی می‌شود و زیر سوال بردن رهبری معادل خیانت است.
دستکاری عاطفی: رهبری مجاهدین خلق از آسیب‌پذیری‌های عاطفی اعضا، از جمله تمایل آنها به هدف، تعلق و آینده‌ای بهتر برای ایران، برای تضمین وفاداری تزلزل‌ناپذیر آنها سوءاستفاده می‌کنند.

استبداد و سوءاستفاده در سیستم حاکم بر مجاهدین خلق

فراتر از دستکاری روانی، گزارش‌ها و شهادت‌های متعددی در مورد اعمال استبدادی و نقض حقوق بشر در داخل مجاهدین خلق وجود دارد. این موارد عبارتند از:

آزار و اذیت جسمی و شکنجه: اعضای سابق مواردی از آزار و اذیت جسمی، از جمله ضرب و شتم، محرومیت از خواب و حبس انفرادی، را به دلیل ابراز مخالفت یا تلاش برای ترک سازمان گزارش کرده‌اند.

کار اجباری: طبق گزارش‌ها، اعضا مجبور به ساعات طولانی کار با دستمزد کم یا بدون دستمزد می‌شوند که به خودکفایی سازمان کمک می‌کند.

سرکوب مخالفت: هرگونه انتقاد یا پرسش از رهبری با واکنش‌های شدیدی روبرو می‌شود که منجر به ایجاد فضای ترس و خودسانسوری می‌شود.

جلوگیری از خروج: اعضایی که مایل به ترک سازمان هستند، اغلب از انجام این کار، گاهی اوقات از طریق زور یا ارعاب، منع می‌شوند و تحت فشار شدید برای ماندن قرار می‌گیرند.

کاربرد پونرولوژی و پاتوکراسی در مورد مجاهدین خلق

هنگام بررسی سیستم حاکم بر مجاهدین خلق از دریچه پونرولوژی و پاتوکراسی، چندین شباهت آشکار می‌شود. ماهیت بسیار متمرکز و اقتدارگرای رهبری مجاهدین خلق، همراه با قدرت مطلق اعمال شده توسط مسعود و مریم رجوی، با مفهوم نخبگان حاکم که به طور سیستماتیک مخالفان داخلی را حذف و کنترل را تثبیت کرده‌اند، همسو است. “انقلاب ایدئولوژیک” و شیوه‌های مرتبط با آن، مانند طلاق‌های اجباری، خودانتقادی روزانه و کنترل شدید اطلاعات، شباهت چشمگیری به روش‌هایی دارد که در ادبیات پونرولوژی برای ایجاد جمعیتی مطیع و از نظر ایدئولوژیک یکسان، توصیف شده است. این شیوه‌ها را می‌توان به عنوان تلاشی عمدی برای از بین بردن استقلال فردی و تقویت وابستگی کامل به سازمان و رهبران آن تفسیر کرد.

خداانگاری رجوی‌ها و سرکوب هرگونه تفکر انتقادی یا مخالفت، از نشانه‌های بارز یک کیش شخصیت است، ویژگی مشترک سیستم‌های پاتوکراسی که در آنها حقانیت رهبر غیرقابل انکار است. استفاده از آزار و اذیت فیزیکی و جلوگیری از خروج اعضا، تأکید بیشتری بر یک محیط استبدادی دارد که در آن حقوق فردی به طور سیستماتیک نقض می‌شود.

اگرچه تشخیص قطعی روان‌پریشی در افراد، خارج از محدوده این تحلیل است، اما پیامدهای سیستماتیک توصیف‌شده توسط اعضای سابق مجاهدین خلق و سازمان‌های حقوق بشری – یعنی دستکاری فراگیر، فرسایش روابط عادی انسانی، سرکوب همدلی و کنترل سیستماتیک بر اطلاعات و زندگی افراد – با ویژگی‌های بیماری‌سالاری سازگار است.

به نظر می‌رسد محیط داخلی مجاهدین خلق، همانطور که در روایت‌های انتقادی به تصویر کشیده شده است، فرهنگی را پرورش داده است که در آن وفاداری به رهبری بر ملاحظات اخلاقی و رفاه فردی غلبه کرده است، که این خود شاخص کلیدی سیستم بیماری‌سالاری است که در آن ارزش‌های تحریف‌شده بر جامعه تحمیل می‌شوند.

ماهیت سیستماتیک این شیوه‌ها، عمر طولانی کاربرد آنها و تأثیر عمیق آنها بر زندگی اعضای مجاهدین خلق، نشان‌دهنده تلاشی آگاهانه و پایدار برای تغییر شکل روانشناسی فردی و پویایی اجتماعی در درون سازمان برای خدمت به منافع رهبران حاکم است. این امر با تمرکز پونرولوژی بر ماهیت سیستمی شرّ و تجلی آن در ساختارهای سیاسی همسو است. بنابراین، ساختار مجاهدین خلق ویژگی‌های بسیاری را نشان می‌دهد که با ساختارهای نظری پونرولوژی و بیماری‌سالاری منطبق است، به ویژه در مورد دستکاری روانی و حاکمیت استبدادی مسعود و مریم رجوی.

مزدا پارسی

منبع:
*Loaczewski, Andrzej. Political Ponerology: A Science on the Nature of Evil Adjusted for Political Purposes, Grande Prairie, AB, Canada : Red Pill Press, 2006.

نوشته تباه شناسی بیماری سالاری مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بیایید قدری واقع‌بین باشیم، منظور از چهار دهه تلاش بی‌وقفه، فقط شمارش روزهای تقویم نیست؛ قصه‌ای است از صبح و شب‌هایی که اعضای این فرقه زیر فشار سرکردگان آن، با انرژی وصف‌ناپذیر به امید تحولی خیالی، به آب و آتش زدند. هر روز اطلاعیه، هر هفته فراخوان، هر ماه بیانیه و هر سال یک “انقلاب” پیش رو! آن‌ها چنان در تکرار این چرخه گیر افتاده‌اند که گویی قرار است به جای پیروزی، رکورد جهانی در تکرار شکست را ثبت کنند.

تلاش‌های این گروه گاهی مانند دوچرخه‌سواری بر روی تردمیل است؛ تا ابد پدال می‌زنند اما حتی یک سانتی‌متر هم جلو نمی‌روند. اگر دانشمندانی روزی کشف کنند که انرژی صرف‌شده مجاهدین خلق می‌تواند مبدل شود به تولید برق برای یک شهر، شاید تنها دستاورد واقعی‌شان همین باشد! چون در دنیای سیاست ایران، خروجی این همه تقلا چیزی جز چند خط خبر در رسانه ای دست چندم دنیا و نابودی صدها جوان وطن که به اینها اعتماد کردند نبوده است.

درس بزرگ این داستان، تناقض آشکاری است که همگی به وضوح می‌بینیم: این گروه علیرغم صدها نامه، هزاران تجمع و میلیون‌ها پیام تبلیغاتی، موفق نشده حتی پایگاهی نسبتاً متوسط در جامعه ایران به دست بیاورد. حقیقت این است که مجاهدین خلق در داخل ایران نه محبوب‌اند، نه قابل احترام! هر بار کوشیدند بر موج اعتراضات سوار شوند و نقش قهرمان را بازی کنند، مواجه شدند با واکنش منفی و اتحاد بی‌سابقه مردم علیه افکار و رفتارهای‌شان.

جامعه ایران بارها و بارها نشان داده مجاهدین خلق را قهرمان خود نمی‌داند؛ بلکه بیشتر آنها را یادآور شکست‌های پیاپی و تلاش‌های بی‌نتیجه می‌شناسد. حتی گاهی تلاش‌شان برای ایجاد بحران یا تحریک افکار عمومی، دقیقاً روی سر خودشان خراب شده و فقط گامی دیگر به سوی فراموشی برداشته‌اند.

جالب آنجاست که اعضا و رسانه‌های این تشکیلات، همچنان با شور و هیجان از دستاوردهای خیالی سخن می‌گویند؛ گویی نشستن در دکه‌های رسانه‌ای غربی، خود نوعی فتح بزرگ است! تبلیغات پرشور در شبکه‌های اجتماعی، فریادهای آتشین، بیانیه‌های رنگارنگ و حتی «فراخوان‌های جهانی» هم نتوانست اندک تغییری در جایگاه اجتماعی‌شان ایجاد کند. شاید روزی این گروه را به عنوان الگویی در کتب انگیزشی معرفی کنند: الگویی برای کسانی که دوست دارند بدانند چطور می‌توان ده‌ها سال تلاش کرد و نه فقط هیچ دستاوردی نداشت، بلکه گاهی حتی به نماد شکست بدل شد.

از طرفی اگر روزی علم روانشناسی بخواهد سرسختی و سمج بودن را از لحاظ رفتاری تحلیل کند، حتماً باید پرونده مجاهدین خلق را جداگانه بررسی نماید. چرا که این حجم از پشتکار برای «هیچ» به ندرت در تاریخ معاصر دیده شده است! درس بزرگِ خنده‌داری که اینان به نسل آینده می‌دهند: “اگر می‌خواهی واقعاً انگیزه و استقامت داشته باشی، مواظب باش مقصدت بی‌ارزش نباشد! چون با تمام تلاش، ممکن است فقط دستاوردت سرگرمی دیگران و ثبت شکست‌های پیاپی باشد.”
در حقیقت، مجاهدین خلق بیش از هر چیز دیگر، به نماد مقاومت مضحک در برابر پذیرش واقعیت تبدیل شدند. گروهی که با قدرت مثال‌زدنی، نه برای پیشرفت و سازندگی، که برای بحران و تخریب و بحران‌آفرینی جان کندند؛ و هر بار با واکنش منفی قاطع ملت ایران مواجه شدند.
اگر بخواهیم جمله‌ای طلایی برایشان بنویسیم:

ایستادگی، اگر در راه غلط باشد، فقط رکورد شکست را جابجا می‌کند.
مجاهدین خلق، فاتحان بلامنازع “هیچستان” شدند؛ و این دستاوردی است که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن‌ها بگیرد!

سالاری

نوشته مجاهدین خلق؛ اسطوره‌های ایستادگی در مسیر غلط اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سعید حجاریان تحلیلگر، نظریه‌پرداز سیاسی و تئوریسین اصلاحات، در یادداشتی در وب‌سایت مشق‌نو با عنوان “فرار از شکست”به تحلیل وضعیت سازمان مجاهدین خلق در شرایط کنونی پرداخت و با تاکید بر این که “سازمان را امروز دیگر باید مرده پنداشت و صرفاً آن را از جنبه تعلیمی، روی تخت سالن تشریح قرار داد و ..و درس‌هایی برای امروز از آن استخراج کرد” نوشت:

تاریخ سازمان مجاهدین خلق آکنده از چرخش‌ها، شکست‌ها و عبرت‌هاست. به‌نحوی که می‌توان آن را به‌شکل انتقادی روایت و درس‌هایی برای امروز از آن استخراج کرد. علاوه بر آنچه در مقاطعی همچون سال ۱۳۵۴ در درون این تشکیلات رخ داد، به‌طور مشخص بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در چند مقطع شکست‌هایی نصیب این تشکیلات شد و هر بار مسعود رجوی توانست با بندبازی، خود و سازمان‌اش را از زیر ضرب خارج کند ولو برای مقطعی کوتاه و به‌شکلی متزلزل.

به گمان من، این سازمان را امروز دیگر باید مرده پنداشت و صرفاً آن را از جنبه تعلیمی، روی تخت سالن تشریح قرار داد. اما آن ضربات و شکست‌ها چه بود؟ ذیلاً اشاراتی می‌کنم و نحوه گریز رجوی از آن‌ها را نشان می‌دهم.

یکم
“انقلاب” اولین صدمه و ضربه به سازمان مجاهدین خلق بود. تا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، به‌واسطه میزان فعالیت و سازماندهی و تمایزی که میان گروه‌های مبارز به‌وجود آمده بود، این سازمان خود را سرآمد مبارزان، یا به‌تعبیری “نوک پیکان تکامل” می‌پنداشت. با پیروزی انقلاب و پایان دوره زندان اما واقعیت به‌صورتی دیگر بروز کرد.

به‌گونه‌ای که بقایای مجاهدین خلق با مردمی مواجه شدند که جز “خمینی”، دیگری را فرمانبردار نبودند و حتی، عکس وی را در ماه می‌دیدند. یعنی آن‌که را در زندان متعلق به قشر خرده‌بورژوازی می‌دانستند، در واقعیت، برتر از هر مبارز دیگری قدرت بسیج یافته بود. از این رو سازمان دچار تناقض شد و پرسشی برای‌اش به‌وجود آمد که چگونه باید خود را در میان این مردمِ مذهبیِ سازمان‌یافته جایابی کند.

آن‌ها بر آن شدند طی ملاقاتی با امام خمینی، تصاویر وی را با آرم سازمان و آیه «فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجَاهِدِینَ عَلَی الْقَاعِدِین» ادغام کنند و این‌بار “مجاهد اعظم”(خرده‌بورژوای سابق!) را بازنمایی کنند؛ و این‌گونه ستایش‌ها و کرنش‌های عجیبی نثار رقیب پیشین شد.
اما زمانی‌که توانستند نیروهای مذهبی پیرو امام خمینی را تا حدی به‌خود جذب کنند و به‌صورت سمپات سازمان دهند، ردای «مجاهد اعظم/رهبر آزادگان» را تدریجاً از دوش آیت‌الله خمینی برداشته و بر دوش آیت‌الله طالقانی انداختند و وی را «پدر» خطاب کردند.

این اما آخرین گذار نبود و بعد از درگذشت مرحوم طالقانی، به‌ناچار کج‌دار و مریز پیش آمدند تا آن‌که زیر عبای مؤلف «اقتصاد توحیدی»، ابوالحسن بنی‌صدر رفتند. یعنی، اپورتونیسم باعث شد که آن‌ها روزی پرچم امام خمینی را برافراشته سازند و دیگر روز، شعار «مرگ بر …» سر دهند. فی‌الواقع، فقدان دیسیپلین و تأکید بر عمل‌گراییِ کور آن‌ها را واداشت پیاپی از گذشته‌ خود عبور کنند، پوست‌اندازی کنند و نهایتاً از محتوا خالی شوند.

دوم
سازمان مجاهدین خلق، از دو منبع و یک ایده اصلی تغذیه می‌کرد: سازماندهی، گفتمان و مبارزه مسلحانه. «شریان»‌های این تشکیلات از بدو پیدایش تا حیات موسی خیابانی، از ایده مبارزه مسلحانه آکنده بود. تروریسم و خشونت سازمان‌یافته، و انفجارهای سال ۱۳۶۰- به‌رغم آن‌که هیچ‌گاه رسماً مسئولیت آن‌ها از سوی مجاهدین خلق پذیرفته نشد و صرفاً با اشاره‌ای، مضمون آیه ۲۶ سوره نحل را یادآوری کردند که بیان می‌داشت سقف به‌شکل غافلگیرانه بر سر افراد آوار خواهد شد- جملگی مؤید اهمیت این ایده نزد این سازمان بود. اما فرار تدریجی اعضای این تشکل و ضربه به خانه‌های تیمی به اضمحلال ایده «مبارزه مسلحانه» انجامید و طرح موسوم به «مالک و مستأجر» اندک بارقه‌های تشکیل هسته‌های مقاومت را نیز از میان برد.

برای حل این دو شکست پیاپی، رجوی فرار به جلو کرد. او طی ملاقاتی با طارق عزیز از «صلح‌طلبی» و «ملی‌بودن» سازمان‌اش گفت و ماهیت هر نوع جنگ و تخاصم میان دو کشور را مردود دانست. مدتی بعد نیز اعلام شد این سازمان بناست در جوار خاک میهن مبارزه را ادامه دهد؛ حال آن‌که نه آن سازمان دیگر توان ادامه مبارزه داشت و نه پادگان اشرف جوار خاک میهن محسوب می‌شد.

باری، تلاش‌های نیم‌بند برای احیاء «مبارزه مسلحانه» با رویدادهایی از قبیل عدم استقرار، فروپاشی شورای ملی مقاومت و… با بن‌بست کامل مواجه شد و زمانی‌که دیگر محرز شد حتی امکان عملیات از سوی پیشمرگه‌ها در جدار مرز نیز وجود ندارد، رجوی شگرد جدید خود را آغاز کرد؛ «انقلاب ایدئولوژیک».

خلاصه ایده انقلاب ایدئولوژیک از این قرار بود که علت شکست‌ها، نه ضعف‌های تاکتیکی بوده و نه تصمیم‌های استراتژیک رأس سازمان، بلکه غل‌وغش در قلوب پیروان علت‌العلل مسائل بوده است. همچنان‌که طی سال‌ها و از دل محاکمه‌های درون‌سازمانی، پیوسته اعضایی به‌عنوان «خائن» معرفی و محاکمه شدند تا بدین طریق، ضعف‌ها به عناصر متزلزل و نفوذی احاله شود و سازمان از اتهامات و نقدها مصون بماند.
فی‌الواقع، استدلال این بود که این اعضاء و سمپات‌های سازمان بوده‌اند که در قلب خود دو معشوق را جای داده‌اند و به‌جای آن‌که ذوب در ایدئولوژی و رأس سازمان باشند دل به همسر و اولاد سپرده‌اند چنانکه گاه به بخش ابتدایی آیه ۴ سوره احزاب، و گاه دیگر به آیه ۲۴ سوره توبه ارجاع داده می‌شد.

در نتیجه این مدل فرافکنی‌، دستور تخلیص تشکیلات تحت پوشش طلاق اجباری صادر شد و جملگی فرزندها به پاریس گسیل شدند و زن‌ها دیگر جواز هم‌کلام‌شدن با همسران سابق را نیافتند.
به دیگر سخن، رجوی از شکست مهلک فرصتی ساخت تا تفکر زمینیِ محاسبه‌پذیر را تعطیل و خود را به عنصری مقدس بدل کند. چنانکه، مهدی ابریشم‌چی اظهار داشت: «رهبری مطلقاً هیچ تعیّنی به سمت پایین را نمی‌تواند بپذیرد. تعیین او را الزام مشخص ایدئولوژیک و سیاسی سازمان مشخص می‌کند.

برنامه‌اش هم همان برنامه‌ای است که انقلاب مشخص می‌کند. در پایین‌تر از مسئول اول و رهبر ایدئولوژیک، همه مشروط هستند و قبل از همه به مسئول بالاتر خودشان مشروط هستند. اما مسعود در بالا به کی مشروط است؟ فقط به انقلاب. او ایدئولوژیکمان [=قهراً] مسئولی جز خدا ندارد. همه در سازمان مسئول دارند، یعنی مشروط هستند به مسئول‌شان، ولی در رأس رهبری این‌طوری نیست.»

دیگر از آن به بعد، سازمان به یک «فرد» مبدل شد؛ فردی که مجاز به اتخاذ هر تصمیمی بود بی‌آنکه ملزم به پاسخگویی به پایین باشد. حال آن‌که پیش‌تر این اعتقاد وجود داشت و ابراز می‌شد که رهبران اولیه سازمان مجاهدین خلق، از اعضاء و تبار جبهه ملی بوده‌ و جملگی، سبقه ملی داشته‌اند. از آن رو این تشکیلات تنها آلترناتیوِ دموکراسی‌خواه و در عین حال ضدامپریالیسم معرفی می‌شد.

در حالی‌که نمی‌توان ملی بود و دست در دست دشمنِ میهن به‌ جنگ ملت خویش رفت. طرفه آن‌که بعداً مشخص شد این سازمان اعتقادی به دموکراسی، هم، نداشت. چنانکه هیچ‌گاه کنگره‌ای برگزار نشد که رجوی در درون آن انتخاب شود؛ ولو کنگره‌ای صوری و از باب حفظ ظاهر. البته، رجوی تصریح کرده بود: اگر زمانی در سازمان انتخابات ملاک باشد، من دیگر عضو آن نخواهم بود!

با همین ملاک می‌توان گریزی به مسئله نصب جانشین مسعود رجوی زد. مریم رجوی، ابتدا به‌عنوان مسئول رده دوم سازمان مجاهدین خلق، و براساس سطحی از تفویض اختیار مطرح شد و سپس، تبدیل به رئیس‌جمهور مقاومت [کذا فی الاصل!] شد. یعنی بدون رأی تبدیل به رئیس‌جمهورِ مردمیِ شد. در حالی‌که با تأملی در سوابق سیاسی- مبارزاتی نامبرده می‌توان دریافت که وی حتی سابقه یک روز سمپاتی هم نسبت به این سازمان نداشته و ابتدای انقلاب و در بنیاد علوی به‌عنوان هوادار عضوگیری شده است. حال آن‌که اشخاصی مانند عباس داوری، علی زرکش، مهدی ابریشم‌چی و جز این‌ها سابقه‌ای طولانی‌مدت از فعالیت تشکیلاتی و حبس سیاسی داشتند. النهایه، تحت این شگرد مسعود رجوی نظم عمودی یک سازمان را باژگونه کرد و همه را به خدمت یک فرد مقرب درآورد.

به نقطه‌ای بازگردم که بهانه نگارش این نوشته بود. چنانکه اشاره شد سازمان مجاهدین خلق به‌لحاظ هویتی، خود را ضدامپریالیسم معرفی می‌کرد و حتی، ترور مستشاران امریکایی را نیز در پرونده این ضدیت قرار داده بود اما پیوسته از این اصل و گذشته نیز عبور کرد. در بادی امر، و در پی اشغال عراق و پایان حکومت صدام حسین این سازمان به‌نوعی تابع نظم امپریالیستی شد و به‌صورت انفعالی، از پادگانی به پادگانی دیگر کوچانده شد و نهایتاً در یکی از فقیرترین کشورهای اروپایی، آلبانی، استقرار یافت. در ادامه این مسیر، در اجلاسیه‌های‌اش به فاشیست‌ترین عناصر امپریالیست، آن هم در ازای پرداخت هزینه مالی، صندلی ویژه تعارف کرد تا از یک‌سو از خود حساسیت‌زدایی کند و از دیگر سو، خود را به‌عنوان آلترناتیو دوران گذار نمایش دهد.

باری، این فراز و فرود بیانگر سیاست‌ورزی خالی از اصول و دیسیپلین است. این نوع از سیاست‌ورزی نخست با تهی کردن واژگان از مفاهیم و مدلول‌های‌شان آغاز می‌شود، از ائتلاف‌های فرصت‌طلبانه و مهلک می‌گذرد و نهایتاً، به چرخش گفتمانی می‌انجامد. در مواردی این تضاد و تناقض به فروپاشی تشکیلاتی می‌انجامد، و در مواردی دیگر به پرتگاه فروش اطلاعات به بیگانه و ترور ختم می‌شود که هر دو سر طیف می‌تواند عبرت‌آموز باشد.

مبتنی بر این اعوجاج‌ها، رجوی با اقتباس از برخی آموزه‌های الهیات مسیانیستی راه غیبت پیش گرفت زیرا توان آن را ‌که رودرروی اعضاء سازمان‌اش حاضر شود و به انبوه سؤال آنان پاسخ دهد، نداشت. این واپسین شگرد وی و شاید آخرین پرونده مفتوح است.
در حالی‌که اکنون نسل Z و عقلانیت نقاد تن به این سنخ شگردها نمی‌دهند؛ آن‌ها به‌قدری مستقل و خودبنیاد شده‌اند که هیچ دستکاری ذهنی و هیچ نظم آمرانه‌ای را برنمی‌تابند. به تعبیر حافظ: بازیِ چرخ بشکندش بیضه در کلاه / زیرا که عَرضِ شعبده با اهلِ راز کرد!

سعید حجاریان

نوشته نسل Z به شگردهای مجاهدین خلق تن نمی دهد و هیچ نظم آمرانه‌ای را هم برنمی‌تابند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اسم مسئول اول در ظاهر پر طمطراق است و اینگونه به نظر می رسد که گویا تمام تصمیم گیری های مربوط به این گروه توسط این شخص اتخاذ می شود اما این خلاف حقیقت است.

زهرا مریخی و دیگر کسانی که بعد از مریم رجوی به عنوان مسئول اول تعیین شدند همگی، نه تنها هیچ اختیاری برای تعیین تکلیف کردن خط و خطوط گروه مجاهدین خلق ندارند، بلکه مطیع مطلق اوامر رجوی ها هستند. این چیزی نیست که من بگویم، چیزی است که خودشان بارها و بارها گفته اند و اعلام کرده اند که “از خودشان چیزی ندارند و هر چه دارند متعلق به مسعود و مریم رجوی است و افتخارشان ذوب شدن در مسعود و مریم رجوی است” و امضا داده اند به محض این که از خط این دو نفر خارج شوند، آنها را بلافاصله از این سمت برداشته شوند.

برای آن که این موضوع بهتر مشخص شود، کافی است تحقیق کنید که در طول مدتی که زهرا مریخی و امثال او مسئول اول این گروه بوده اند چند بار خط و خطوط کاری را مشخص کرده اند؟ جوابی که خواهید یافت برابر صفر است.
آنها مطلقاً اجازه چنین کاری را ندارند و حداکثر می توانند در ایامی مثل سالگرد تاسیس این گروه یا سالگرد معرفی مریم رجوی به عنوان مسئول اول یا رئیس جمهور مادام العمر گروه ، پیامی بدهند که البته در آن باید تاکید کنند که رهبرشان مسعود و مریم رجوی است و پیام باید مملو از مجیزگویی از این دو نفر باشد.

اما کاربرد مسئول اولی برای رجوی ها چیست؟

مسئول اول مسئول اصلی سرکوب اعضای ناراضی و خواهان جدایی است. او باید بر این امر نظارت داشته باشد که نشست های تفتیش عقاید روزانه به اسم «نشست عملیات جاری» و نشست های ترویج بی حیایی و گرفتن آتو از اعضا به اسم «نشست غسل هفتگی» بدون وقفه و مستمرا برگزار شوند تا مختصات هر عضو روزانه برای مسئولین به روز شود و بتوانند اعضای دارای مشکل، ناراضی و خواهان جدایی را از طریق این نشست ها زود شناسایی کنند.

و روشهای برخورد با آنها را تعیین کنند. مسئول اول در این رابطه باید در برابر مسعود و مریم رجوی پاسخگو باشد.

کار دیگر مسئول اول برگزاری نشست هایی با حضور بالاترین مسئولین تشکیلات در قسمت های مختلف است که در آنها روش های فریب دادن، سر کار گذاشتن و یا سرکوب و تحت فشار قرار دادن اعضای مشکل دار، ناراضی یا خواهان جدایی که از طریق نشستهای «عملیات جاری» و «غسل هفتگی» شناسایی شدند، مشخص می شود. البته خط اصلی را او از مسعود و مریم رجوی می گیرد اما حالا که رجوی ها در آلبانی نیستند او مسئول پیشبرد و اجرای این کارهاست.

مسئول اول نه سواد درست و حسابی ، نه مدرک معتبری و نه تخصص خاصی دارد. او از هر نظر مانند بقیه اعضای مجاهدین خلق بدلیل آن که سال هاست از دنیای خارج از مجاهدین خلق جدا شده است، یک عقب افتاده تمام عیار است اما فرقش با بقیه این است که خشن ترین، بد دهن ترین و سرکوبگر ترین فرد تشکیلات است (البته تا زمانی که من در این تشکیلات بودم، مهوش سپهری به عنوان لمپن ترین سر آمد همه آنها بود).

کاربرد دیگر مسئول اول برای رجوی ها، مجیز گویی و چاپلوسی درباره این دو نفر است.

توان مجیزگویی و چاپلوسی قوی به اضافه داشتن روحیه بالای سرکوب اعضا و کنترل تشکیلات در یک فرد، ملاک های لازمی هستند تا آن فرد از سوی رجوی ها به عنوان مسئول اول تعیین شود. همه کاری که مسئول اول مجاهدین خلق انجام می دهد حول همین دو موضوع است و بس.

ایرج صالحی

نوشته مسئول سرکوب نیروها و مجیزگو رجوی ها و دیگر هیچ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا این همه جنایت و شقاوت، ترور نیست؟ آیا خدا از این همه جنایت رهبران سازمان خواهد گذشت؟

مسعود رجوی و مریم رجوی، دو لکه ی ننگ تاریخ ایران هستند، مردم ما از ته قلب این دو باعث و بانی جنایات را نفرین می کنند. آرزوی هر ایرانی و ما جداشدگان ، دستگیری و به کیفر رسیدن این جانیان است.

در خاتمه ی این نمایش، دست اندرکاران و بازیگران و مدیران مجموعه ، روی سن حضور پیدا کردند و به احساسات پرشور تماشاگران ، پاسخ دادند.

انجمن نجات استان آذربایجان شرقی ، تلاش کرد با نمایش این تئاتر، کاری نو ارائه کند و عموم مردم را از پنجره ای جدید با جنایات این سازمان آشنا کند، رسالت ما در قالب انجمن نجات ایران، افشای ماهیت تروریستی سازمان مجاهدین خلق و آگاهی بخشی و خدمت به مردم فهیم کشور پهناور ایران است ، باشد روزی برسد که جوانان ما از شر چنین فرقه های مخوفی در امان باشند.

نوشته جمعه ای که تعطیل نبود! – قسمت پنجم و آخر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در دوران باستان، انسان‌ها برای شمارش زمان از نظام‌های مختلفی استفاده می‌کردند. تقویم‌های خورشیدی، قمری، ستارگانی و… از جمله نظام‌هایی بودند که برای شمارش و تقسیم زمان استفاده می‌شدند. با گذشت زمان و تکامل فرهنگ‌ها، تقویم‌ها به شکل‌های مختلفی توسعه یافتند و به تقویم‌های معروف و شناخته شده امروزی تبدیل شدند، مانند تقویم میلادی، هجری قمری و…
امروزه، تقویم‌ها به عنوان یک ابزار اساسی برای سازماندهی زندگی اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی انسان‌ها استفاده می‌شوند و برای تعیین روزهای تعطیل، ثبت مناسبت‌ها، رویدادها و… از آن‌ها استفاده می‌شود.

بنابراین تقویم های مناسبتی فراوانی در دنیا رایج و مورد استفاده قرار میگیرد مثل تقویم مناسبت های ورزشی که به وقایع جاری ورزشی که در طول سال قرار است بر اساس تقویم تنظیمی اتفاق بیفتد یا آنچه در گذشته رخ داده میپردازد یا روزشمار مناسبت های ادبی که شامل تاریخ زندگانی (تولد – درگذشت) بزرگان نویسندگان و ادیبان جهان است یا برگزاری همایش های از این دست.

تقویم و تاریخ رابطه تنگاتنگی با هم دارند به این شکل که موضوع علم تاریخ عبارت است از: «مجموعه پدیده‌ها و واقعه‌ها و روابط ، فعل و انفعالات ، زاد و ولد ،حوادث و تکوین طبقات ، طلوع – رشد و افول تمدنها و جامعه‌ها و مجموعه همه رویدادها و پدیده‌های ویژه انسان در رابطه‌اش با «طبیعت» و در رابطه‌اش با «دیگری» در زمان «گذشته»، از بی‌نهایت دور تا حال و امروز

این مقدمه نسبتا طولانی عنوان شد تا با اگاه شدن از مقوله تقویم و رابطه آن با تاریخ به موضوع اصلی این یاداشت بپردازیم.
کارنامه ننگین سازمان اگر نگوییم از ابتدای شکل گیری ، اما قطعا از زمان تسویه حسابهای داخلی آن در پیش از انقلاب که با حذف برخی از موسسان سازمان شروع شد، شکل گرفت و هر روز در منجلابی خود ساخته فرورفت و تا به امروز که این سطور نگاشته میشود از انجام هیچ جنایت و خیانتی فروگذار نکرده و نمیکند.

به هر برگ از تقویم و روز شمار سالانه که نگاهی بیاندازیم جنایتی از این فرقه در آن به ثبت رسیده است آنهم به شیوه های ددمنشانه ای که بازگو کردن آنها در باور نسل امروز نمی گنجد.

اگر قرارباشد فقط بطور فهرست وار به جنایتهای بیشمار فرقه بپردازیم قطعا مثنوی هفتاد منی خواهد شد که بیان آن در این مجال نمیگنجد. قرار هم نیست در این یادداشت کوتاه به جنایات فرقه مثل ترور شخصیتهای طراز اول کشور یا انفجار حزب جمهوری یا جاسوسی در پرونده هسته ای و یا به خاک و خون کشیدن مردم عادی کوچه و بازار و یا همدستی با صدام حسین در پرپر کردن جوانان این مرز و بوم پرداخته شود، این قبیل از خیانت ها و جنایت ها را بحمدلله همگان بخوبی میدانند همه این ها آن اتفاقاتی است که در برگ برگ تقویم ثبت شده

لیکن فرقه، جنایاتی نیز مرتکب شده و مسبب آن میباشد که کمتر کسی به آن پرداخته و متاسفانه جایی ثبت و ضبط نشده و بایستی آنرا از دل تاریخ شفاهی بیرون کشید. همه ما داستان هایی برای گفتن داریم؛ داستان هایی که با آنها زندگی کرده‌ایم.
ما در انجمن نجات بیش از دو دهه است که با خانواده ها در ارتباط مستقیم هستیم و درد و رنج آنها را بخوبی میدانیم. در این دو دهه تعداد زیادی از پدران و مادران چشم انتظار با آرزوی دیدن فرزندان خویش جان به جان آفرین تسلیم کرده و از این سرای فانی رخت بربستند. این یک نمونه جانگداز از جنایت های فرقه رجوی است که هنوز که هنوز است در حق خانواده ها روا داشته و میدارد.

آری فرقه رجوی بیش از چند دهه است که در منجلاب گیر کرده و سرگرم جنایت و خیانت است و عجیب اینکه در این مدت چند دهه هنوز در خواب غفلت بسر می برد و دیگران را مخطی و خویش را مصیب می داند.

محمد حسین سعادت

نوشته تقویم پر از جنایت سازمان مسعود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عیسی آزاده عضو پیشین مجاهدین خلق در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی فیس بوک با انتشار متنی که متعلق به یکی از اعضای ناراضی ساکن اشرف 3 است، این شخص را مورد اعتماد خویش معرفی می‌کند. به نوشته آزاده، فرد مذکور از مسئولین رده بالای مجاهدین خلق است که امروز به دلیل عدم رضایت از شرایط داخلی تشکیلات لب به افشاگری گشوده است.

این عضو ناراضی فرقه رجوی که از نوشته‌اش پیداست متن را در حالت اضطرار نوشته است، درباره آماده باش ساکنان اشرف سه برای مراسم سالگرد آن‌ چه “شصت سال دروغ، فریب، دوگانگی” می‌خواند چنین نوشته است:

“زود بگم تا بچه‌ها رفتن سالن غذاخوری شام بخورن.فردا همزمان با مراسم تو بروکسل ما تو اشرف شرکت میکنیم .تیم های داخله هم یه تعداد شیف بندی شدن که پشت سیستم ها و اتاق های اینترنت کلیپ ها .مراسم پشتیبانی کنند.
بسته‌های مشوق هم داریم .فلاکس های چایی . آماده سازی درحال انجام شدن .برادر محمود اینقدر لطفا سختگیری نکنید.خواهر زهرا مسول پشتیبانی حالا یه فلاکس شکست اینقدر ناراحتی نداره بخدا .
قرنطینه =برادر مسول رده بالا بریدگی مبارک.
خواهر م.ح دوست خوبم .یک نفر مستمر زیر نظرت داره رابطه با اون ب چند وقت قطع کن دردسر شده .
لعنت به مسعود.مریم.مسئولین”

در پی گسیل تظاهرکنندگان با اتوبوس‌هایی از سراسر اروپا، امروز شنبه 15 شهریور، سازمان مجاهدین خلق مراسمی در بروکسل پایتخت بلژیک، برگزار می‌کند. وظیفه ساکنان اشرف 3 که اجازه خروج از این کمپ ایزوله را ندارد، حضور در سالن‌های کامپیوتر و پشتیبانی رسانه‌ای این مراسم از طریق حساب‌های کاربری متعددشان در شبکه‌های اجتماعی است. پلتفرم فیس بوک پیش از این صدها اکانت فیک متعلق به کاربران مجاهد خلق، ساکن کمپ آلبانی را مسدود کرده بود.

لازم به ذکر است که کار اجباری در تشکیلات مجاهدین خلق، بدون دستمزد است و اعضا در قبال خدمات شبانه روزی خود از سران تشکیلات دستمزدی دریافت نمی‌‎کنند. به نظر نمی‌رسد که فلاسک چای به‌عنوان بسته تشویقی، شوخی یا کنایه باشد. شرایط و امکانات زندگی در کمپ مجاهدین خلق در برابر هزینه‌های برگزاری مراسمی پرطمطراق در بروکسل بسیار ناچیز به نظر می‌رسد.

مزدا پارسی بر اساس پست فیس بوک عیسی آزاده

نوشته از درون اشرف سه، آماده باش ساکنان برای پوشش مراسم بروکسل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این تحقیقات که توسط تشکیلات ویژه آلبانی علیه جرایم سازمان‌یافته و فساد، اسپاک (SPAK) رهبری می‌شود، بر اتهاماتی از جمله “تحریک جنگ”، “رهگیری غیرقانونی داده‌های رایانه‌ای”، “دخالت در داده‌های رایانه‌ای”، “دخالت در سیستم‌های رایانه‌ای” و “سوءاستفاده از دستگاه‌ها” متمرکز است. گمان می‌رود که این جرائم در چارچوب یک “گروه جنایتکار سازمان‌یافته” انجام شده باشد.
در جریان این حمله، پلیس تقریباً 150 دستگاه از جمله رایانه، لپ‌تاپ و USB را توقیف کرد. مقامات آلبانیایی اظهار داشتند که این حمله به صورت قانونی انجام شده و مجاهدین خلق متعهد شده‌اند که هنگام اسکان مجدد در آلبانی بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ از فعالیت‌های سیاسی خودداری کنند.

فراتر از حمله اخیر، مجاهدین خلق با اتهامات و تحقیقات دیگری نیز روبرو بوده است. در مارس ۲۰۲۱، فیس‌بوک مجاهدین خلق را به اداره یک “مزرعه ترول” از پایگاه آلبانی خود متهم کرد که منجر به تعطیلی بیش از ۳۰۰ حساب کاربری آن‌ها شد.
همچنین گزارش‌هایی از اعضای سابق مجاهدین خلق مبنی بر اعمال محدودیت‌هایی در داخل اردوگاه، از جمله ممنوعیت تماس با خانواده و قوانین داخلی سختگیرانه، منتشر شده است. بنابراین، حضور و فعالیت‌های این گروه، خطرات متعددی را برای امنیت ملی آلبانی ایجاد می‌کند. خطر مجاهدین خلق برای امنیت ملی آلبانی از چندین عامل ناشی می‌شود:

انتقام ایران و حملات سایبری

تصمیم آلبانی برای میزبانی از تقریباً ۲۵۰۰ عضو مجاهدین خلق بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ که از عراق اسکان داده شده بودند، این کشور را به هدفی برای ایران تبدیل کرده است. دولت ایران، پذیرش مجاهدین خلق توسط آلبانی، که خود را به عنوان دولت در تبعید آینده معرفی می‌کند و حملات سایبری علیه ایران انجام می‌دهد، را اقدامی خصمانه می‌داند. این امر منجر به تشدید قابل توجه جنگ سایبری شده است، به طوری که گروه‌های ایرانی حملات سایبری مخربی را علیه زیرساخت‌های دیجیتال آلبانی انجام داده اند.
به عنوان مثال، در ۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ادی راما، نخست وزیر آلبانی، علناً یک سری حملات سایبری را به جمهوری اسلامی ایران نسبت داد که منجر به قطع روابط دیپلماتیک آلبانی با تهران شد. اعتقاد بر این بود که این حملات تلافی‌جویانه به خاطر پناه دادن آلبانی به مجاهدین خلق بوده است.

فشار بر منابع آلبانی و روابط بین‌الملل

میزبانی از یک گروه مخالف بحث‌برانگیز با سوابق تروریستی مانند مجاهدین خلق، بار قابل توجهی را بر دستگاه امنیتی آلبانی و روابط دیپلماتیک این کشور تحمیل می‌کند. تهدید انتقام‌جویی ایران، افزایش اقدامات امنیت سایبری، جمع‌آوری اطلاعات و تلاش‌ها در جهت اجرای قانون را ضروری می‌سازد و منابعی را که می‌توانند در جای دیگری استفاده شوند، به تحلیل می‌برد. این وضعیت همچنین آلبانی را مجبور می‌کند که در حوزه امنیت سایبری به دنبال حمایت مداوم از متحدانی مانند ایالات متحده و ناتو باشد.

رفتار فرقه‌وار مجاهدین خلق و پیامدهای امنیت ملی

نگرانی از اینکه ماهیت فرقه‌ای مجاهدین خلق تهدیدی برای امنیت ملی آلبانی باشد، جنبه مهمی از بحث جاری است. منتقدان و اعضای سابق، مجاهدین خلق را دارای ساختار سلسله مراتبی سخت‌گیرانه‌ای توصیف می‌کنند که از اعضای خود وفاداری مطلق می‌خواهد و آنها را از جهان بیرون جدا می‌کند. این انزوا و کنترل بر زندگی اعضا می‌تواند آنها را در برابر استثمار یا دستکاری آسیب‌پذیر کند و به طور بالقوه منجر به اقداماتی شود که به نفع آلبانی نیست.

احتمال فعالیت گروهی خارج از نظارت کامل قانون آلبانی، با قوانین داخلی و ساختار حکرانی مخصوص به خود، نگرانی‌هایی را در مورد حاکمیت قانون آلبانی ایجاد می‌کند. علاوه بر این، اگر مجاهدین خلق درگیر فعالیت‌هایی شوند که حوادث بین‌المللی یا ناآرامی‌های داخلی را تحریک کند، امنیت ملی آلبانی می‌تواند مستقیماً به خطر بیفتد. فراموش نکنیم که مجاهدین از اولین گروه های افراطی اسلامی هستند، که سالها پیش از القاعده و طالبان، علاوه بر حملات تروریستی، عملیات‌های انتحاری مرتکب می‌شدند.

فعالیت‌های غیرمجاز مجاهدین خلق در آلبانی

با توجه به پیشینه خشونت‌آمیز مجاهدین خلق، مقامات آلبانی به طور خاص ادعاهای مربوط به فعالیت‌های سیاسی غیرمجاز، تخلفات مالی و استفاده از پایگاه آلبانیایی آنها، اشرف ۳، برای عملیات سایبری علیه ایران را بررسی کرده‌اند که می‌تواند به عنوان نقض بی‌طرفی و حاکمیت آلبانی تلقی شود.

اسپاک فعالانه در این تحقیقات مشارکت داشته و به عنوان بخشی از تحقیقات خود در مورد پولشویی و تأمین مالی تروریسم، از اشرف سه بازرسی کرد و دارایی‌هایی را توقیف کرد. دولت آلبانی اظهار داشت که عملیات ژوئن ۲۰۲۳ بر اساس سوءظن به مجاهدین خلق مبنی بر استفاده از خاک آلبانی برای فعالیت‌هایی که قوانین و توافق‌نامه‌های بین‌المللی کشور را نقض می‌کند، به ویژه حملات سایبری علیه کشورهای خارجی و استفاده غیرمجاز از جامعه آنها برای عملیات سیاسی و امنیتی بوده است. این تحقیقات در حال انجام است و شامل ادعاهایی در مورد پولشویی، فرار مالیاتی و سوءاستفاده از وضعیت پناهندگی بشردوستانه آنها می‌شود.
اقدامات دولت آلبانی نشان‌دهنده نگرانی فزاینده‌ای است مبنی بر اینکه حضور و فعالیت‌های مجاهدین خلق صرفاً یک مسئله بشردوستانه نیست، بلکه یک چالش امنیتی پیچیده است که نیاز به اقدامات قانونی و تحقیقاتی پرقدرت دارد.

مزدا پارسی

نوشته مجاهدین خلق، چالش امنیتی پیچیده برای دولت آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در سال‌های پس از سقوط صدام، چندین حمله علیه اشرف رخ داد، اما حادثه اول سپتامبر 2013 (10 شهریور 1392) یکی از سنگین‌ترین و مرگبارترین آن‌ها بود. در آن روز، نیروهای عراقی وارد اشرف شدند و درگیری خونینی رخ داد که به کشته شدن 52 نفر از اعضای مجاهدین انجامید. بخش بزرگی از قربانیان از فرماندهان ارشد سازمان بودند. علاوه بر این، 7 نفر نیز به گروگان گرفته شدند که تا امروز سرنوشت آنان به طور کامل روشن نشده است.

بسیاری از ناظران بر این باورند که رهبری سازمان، به‌ ویژه مسعود رجوی و دیگر سران آن، مسئولان مستقیم این فاجعه بودند. رجوی علیرغم هشدارهای مکرر دولت عراق، سازمان ملل (یونامی) و حتی برخی کشورهای غربی، از ترک اردوگاه اشرف و انتقال کامل نیروها به کمپ لیبرتی خودداری کرد. او با نادیده گرفتن هشدارها و خطرات، آگاهانه نیروهایش را در معرض حمله قرار داد، چرا که به طور سنتی از مرگ اعضا برای تبلیغات سیاسی و مظلوم‌نمایی در عرصه بین‌المللی استفاده می‌کرد. به عبارت دیگر، جان اعضا برای رهبران سازمان ارزشی نداشت؛ آنان را فقط وسیله‌ای برای پیشبرد اهداف سیاسی و تبلیغاتی خود می‌دید.

سازمان ملل و هیأت آن در عراق (یونامی) تلاش‌های زیادی برای جلوگیری از خونریزی انجام دادند. نمایندگان سازمان ملل بارها هشدار دادند که ماندن در اشرف خطرناک است و انتقال به کمپ لیبرتی باید هرچه سریع‌تر انجام شود. با این حال، مسعود رجوی و فرماندهانش به بهانه «حفظ اشرف» و «مقاومت»، مانع خروج شدند و در نهایت این لجاجت به بهای جان ده‌ها نفر تمام شد.

از سوی دیگر، مسئله اموال اردوگاه اشرف یکی از عوامل اصلی اختلاف میان دولت عراق و مجاهدین بود. رجوی اصرار داشت که همه تجهیزات، ساختمان‌ها و اموال اشرف تحت کنترل سازمان باقی بمانند و دولت عراق تنها در صورتی بتواند آن‌ها را تحویل بگیرد که غرامت بپردازد. این اختلاف بر سر اموال روند خروج اعضا را به تأخیر انداخت و زمینه درگیری‌های بیشتر را فراهم کرد. در واقع، رجوی می‌خواست از مسئله اموال به‌عنوان اهرم فشار سیاسی و تبلیغاتی علیه دولت عراق استفاده کند.

فاجعه اول سپتامبر نشان داد که رهبران مجاهدین، به جای اینکه مسئولیت جان اعضای خود را بپذیرند، همچنان درگیر ماجراجویی‌های سیاسی و توهمات تبلیغاتی باقی ماندند. خانواده‌های قربانیان بارها تأکید کرده‌اند که اگر سازمان به موقع از اشرف خارج شده بود، چنین خونریزی‌ای رخ نمی‌داد. این رویداد بار دیگر ماهیت ضدانسانی و فرقه‌ای رهبری مجاهدین را آشکار ساخت؛ رهبری‌ای که حاضر است حتی بالاترین کادرهای خود را فدای بقا کند.

رضا اسلامی

نوشته حمله اول سپتامبر به اردوگاه اشرف و مسئله اموال اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا تا به حال کسی از مریم پرسیده: ” خاررر مریم ، شما که این همه سفر میکنی و دلارهای بی زبانی را که معلوم نیست از کجا می آوری، خرج می کنی، تا کنون چه دستاوردی داشتی؟ مثلا وقتی در عراق بودیم چکار توانستی برای ماندن در عراق که مسعود رجوی خواهان آن بود انجام بدهی؟ یا مثلا در آلبانی که تشکیلات به آنجا منتقل شده است چه دستاوردی داشته ای؟ یا مثلا این همه شخصیت های سابقی که در جلسات بزرگ و کوچک سازمان شرکت داده می شوند و برایشان هزاران دلار هزینه می شود چه کاری توانسته اند تاکنون برای شخص شما انجام دهند؟ چرا میگویم ” شخص شما “؟

بخاطر اینکه این همه ژنرال های درشت و ریز آمریکایی که شما از آنها پذیرایی های لاکچری انجام میدهید. آیا توانسته اند یک ویزای چند روزه سفر به آمریکا را برای شما تهیه کنند؟

قدر مسلم مریم رجوی پاسخ قانع کننده ای برای این پرسش ها ندارد. همه این سوالات بی حاصل بوده است، دلاری که باد آورده باشد باد هم خواهد برد! فقط و فقط بزرگ نمایی و سیاه نمایی حاصل این همه هزینه های میلیون دلاری بوده و لاغیر.

اما از سویی مریم در این گشت و گذارهای اروپایی خود زیاد هم ناراحت به نظر نمی رسد که هر از گاهی چرخی بزند و هوایی تازه کند، به جایش اعضای نگون بخت باید در اردوگاه اشرف 3، غاز بچرانند! حتی اجازۀ یک خروج جهت هواخوری را هم ندارند. و نمی توانند خودشان بیرون بروند و خرید و مایحتاج خودشان را خودشان با سلیقه خودشان تهیه بکنند، اصلا بیرون بروند و هوایی تازه کنند، تک و تنها قدمی بزنند و با خودشان خلوت کنند!

یکی بود که میگفت کاش منهم یکی از نفرات همراه مریم بودم.

این بیچاره که این آرزو را میکرد نیت بدی نداشت، فقط میخواست که چرخی بزند و تا خاررر مریم دیدارهایش تمام شود او نیز کمی هوا عوض کرده و سر و گوشی آب بدهد.

بسیار خب، هر جای این دستگاه عریض و طویل تشکیلات رجوی را که نگاه میکنی غرق در فساد است، آن از روابطشان، آن از دلارهایشان که معلوم نیست از کجا می آیند، آن از سفرهای بی حاصل خاررر مریم ، آن از اختفای رهبری سازمان که از ترس جانش به یک پناهگاه زیر زمینی پناه برده و دخیل بسته است که نکند آسیبی ببیند،از دیدگاه رجوی همه باید بمیرند تا او سالم بماند!
یکی بود که میگفت مگر برادر مسعود نمی گفت که کتاب راه حسین را او نوشته است، گفتم آره، گفت پس چرا خودش به آن اعتقادی ندارد، چرا بیرون نمیاد و جلوی دوست و دشمن حرفی بزند. بیچاره اعضای مجاهدین!

آقا کاسه گدایی تان را به سمت مردم خودتان بگیرید تا شاید برایتان فرجی حاصل شود.

یکی میگفت مگر آنها نمیدانند که باید کاسه گدایی را به سمت مردم خودشان بگیرند، پس چرا همش آویزان غربی ها شده اند؟
گفتم والله اینکه چرا برای آمریکا و اروپا خوش خدمتی می کند ممکن است بخاطر این باشد که فکر میکنند آنها جادو و جمبل بلد هستند، ولی اینکه چرا به سمت مردم خودشان کاسه گدایی را نمیگیرند؟ بخاطر این است که میدانند در پیشگاه مردم ایران چه ” گندی ” زده اند ، در حافظۀ تاریخ ثبت و ماندگار شده است که در زمان جنگ ایران و عراق مجاهدین ضد خلق خنجر از پشت به این مردم زدند و با همکاری با دشمن بعثی توانستند خودشان را از مخمصه نجات بدهند. و اما در یک آپدیت ضد خلقی که از خودشان نشان دادند اعضای سازمان را در مقابل خانواده هایشان قرار دادند.

و حال در آلبانی با دسیسه و حیله گری مانع دیدار خانواده ها با فرزندانشان می شوند. نسخه جدیدشان چگونه خواهد بود را کسی نمیداند! ولی حدس بر این است که همین سیاست گدایی و کاسه لیسی از اروپایی ها و آمریکایی ادامه داشته باشد.

بخشعلی علیزاده

نوشته اندر حکایت کاسه گدایی مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.