– محور چهارم جدایی دین و دولت ، آزادی ادیان و مذاهب

این کلمات در حرف می تواند بسیار جالب و جذاب باشد و هر شنونده ای را به خود جلب کند. اما آیا در درون مناسبات سازمان در اشرف هم این مسائل رعایت می شد؟ خیر. به گوشه هایی از این به اصطلاح آزادی اشاره می کنیم. هیچ کس حق نداشت غیر از اسلامی که رجوی معرفی می کند اسلام دیگری داشته باشد. بطور مثال برادران تسنن وقتی وارد سازمان می شدند باید دین خود را عوض می کردند و حتی مواردی بود که افراد مسلمان نبودند و حاضر به همکاری با سازمان شدند. این افراد مانند نفرات بیمار باید از بقیه جدا شده و در یکان دیگری سازماندهی می شدند. برای نفراتی که حاضر نبودند مذهب خود را عوض کنند چنان تحت فشار سیستم قرار می گرفت که فرد مجبور می شد اسلام رجوی را قبول کند .

– محور پنجم برابری کامل زنان و مردان در حقوق سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و لغو هرگونه تبغیض ، حق انتخاب آزادانه پوشش ، ازدواج و طلاق و منع بهره کشی از زنان تحت هر عنوان

در باره این محور می توان ساعتها نوشت چون تنها چیزی که مسعود و مریم رجوی قبول ندارند حقوق برای زنان است. ابتدا در مورد برابری زنان و مردان باید عنوان داشت در درون سازمان بعد از انقلاب طلاق ، زنان در بند چهار انقلاب باسمه ای قدرت مطلق در مناسبات شدند. امور باید توسط زنان اداره می شد و دیگر به هیچ مردی اعتمادی وجود نداشت. زنان در محل اتاق کار نشسته و مردان بد بخت باید در گرمای زیاد عراق کار می کردند و صدایشان در نمی آمد. رجوی برای فریبکاری عنوان نمود این کار برای آزاد سازی پتانسیل زنان می باشد ولی در عمل شاهد بودیم که مردان بعد از مدتی دچار تناقض شده و توان کار کردن نداشتند .

زنان در درون سازمان حق انتخاب شوهر برای ازدواج و پوشش و طلاق را نداشتند. هر چیزی که تشکیلات به آنان می گفت باید اطاعت کورکورانه می کردند. هیچ مادری نمی توانست چند روز در کنار فرزندش باشد. رجوی به خاطر اینکه پدران و مادران را در گروگان داشته باشد و کسی به فکر جدا شدن نیفتد در انتهای سال 69 به بهانه بمباران عراق، کودکان را به اروپا فرستاد و دیگر خانواده ها هیچ خبری از فرزندان خود نداشتند. زنان در درون سازمان بسیار مورد بهره کشی قرار می گرفتند چون خود مریم رجوی عنوان می کرد باید زنان در گرمای عراق کار کنند و صورت شان سوخته شده تا کسی به آنان نگاه نکند. زنان در درون سازمان از وسایل آرایش محروم بودند. بعد از مدتی زنان هم ظرافت زنانه خود را از دست داده و خشن می شدند. البته این مسئله فقط در مورد زنان نبود در مورد مردان هم صادق بود. مردان حق استفاده از ادکلن نداشتند، پمپ بنزین جدا سازی شده بود ، مردان حق نداشتد در داخل خودرو کنار یک زن بنشینند. مردان حق نداشتند بطور جداگانه و تکی با زنان صحبت کنند.

اکنون وقتی مریم رجوی از حق انتخاب شوهر و ازدواج و پوشش حرف می زند بسیار مضحک است. دیدگاه ارتجاعی رجوی این گونه بود که اعتقاد داشت همه زنان عالم باید در خدمت او باشند. یعنی حرمسرایی برای خود درست کرده و مدیر برنامه هایش مریم رجوی بود. البته این افشاگری توسط زنانی انجام گرفت که از مناسبات جدا شدند و بخوبی ماهیت ضد انسانی رجوی را نشان دادند. مریم رجوی دم از آزادی پوشش و ازدواج و پاک بودن مناسباتش می زند اما دروغی بیش نیست و خودش بهتر می داند که در درون مناسبات سازمان در اشرف چه کثافت کاری وجود داشت و حتی خودش در نشستی عنوان داشت ما جلوی رابطه زن با مرد را گرفتیم ولی اکنون شاهد رابطه مرد با مرد هستیم . آیا مریم رجوی این حرفها را فراموش کرده است ؟

آیا خارج کردن رحم زنان، آزادی زنان نام داشت؟ برای ما روشن است پز دمکراسی و دمکراتیک بودن حرفهای بیهوده ای است که ما با پوست و گوشت آنها را لمس کردیم و به ماهیت ضد بشری رجوی ها پی بردیم .

ادامه دارد…

هادی شبانی

نوشته نقد و بررسی برنامه ده ماده ای مریم رجوی – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– محور اول برنامه مریم رجوی از نه به ولایت فقیه و آری به حاکمیت مردم در یک جمهوری با رای آزاد و کثرت گرا و …. حرف می زند .

آیا در مناسبات مجاهدین این مورد دیده نمی شود؟ ما در مناسبات شاهد بودیم سازمان مجاهدین تا ته خط به ولایت فقیه اعتقاد دارد آنان رجوی را ولایت مطلقه فقیه سازمان معرفی کرده و هیچ کس حق انتقاد از وی را ندارد. هیچ کس نباید از وی در مورد عملکردش سئوال کند. به هیچ کس پاسخگو نیست ، او خودش را جای امام زمان قرار داده و از همه می خواهد که او را بپرستند. اگر رجوی این را ولایت فقیه نمی داند چه اسمی می تواند روی آن بگذارد؟ حتی پا را فراتر گذاشته و مریم رجوی در نشست صلیب عنوان داشت شما نان نماینده امام زمان را می خورید ولی شکرش را بجا نمی آورید و این گونه ولایت مطلقه فقیه رجوی را اعلام نمود .

اما در مورد حاکمیت مردم و رای آزاد باید عنوان داشت در مناسبات سازمان تنها چیزی که وجود ندارد رای آزاد است. اعضای سازمان در طی سالیان گذشته به عینه دیدند باید به تنها کاندید مطرح شده در مناسبات رای بدهند. کسی حق ندارد به انتخاب مریم رجوی به عنوان رئیس جمهور موقت رای بدهد. هر کسی که رای منفی می داد مورد تفتیش و بازجویی قرار می گیرد. انتخابات در درون سازمان فقط یک کاندید بیشتر نداشت و همه ملزم بودند به او رای بدهند. سئوال اصلی این است آیا سازمانی که در درونش هیچ حقی برای اعضای خود در مورد آزادی قائل نیست چگونه می تواند دم از حاکمیت مردم در یک جمهوری بزند ؟ به گفته های مهدی ابریشم چی بسنده می کنیم. او عنوان می کرد که وقتی به ایران برسیم پیاده روها را زنانه و مردانه می کنیم تا کسی دچار لحظه جنسی نشود حال می توان فهمید که وقتی ذهن مسئولین و رجوی این قدر خراب است چگونه می خواهد حاکمیت مردمی برقرار کند ؟

– در محور دوم مریم قجر مدعی آزادی بیان و احزاب ، اجتماعات ، مطبوعات و فضای مجازی می شود . آیا واقعا آنان اعتقادی به حرفهایشان در این زمینه دارند؟

جواب منفی است. در درون مناسبات هیچ کسی حق انتقاد به مسئول بالاترش را ندارد چه برسد به مسعود و مریم رجوی. در تشکیلات دو فرد نمی توانند با همدیگر حرف بزنند ، در درون مناسبات دو همشهری نمی توانند با زبان محلی خود صحبت کنند ، کسی جرات ندارد در مورد مسائل مختلف سازمان به اظهار نظر بپردازد ، در مورد مطبوعات افراد به هیچ گونه رسانه خارج از تشکیلات دسترسی ندارند ، استفاده از فضای مجازی ممنوع است و اگر ضرورتی داشته باشد حتما باید در حضور مسئول و چند نفر دیگر انجام گیرد ، افراد حق دسترسی آزادانه به کامپیوتر را ندارند. همه چیز باید تحت کنترل تشکیلات باشد .

مریم در ادامه محور دوم خود مدعی می شود که سپاه پاسداران و بسیج و نهادهای دیگر باید منحل شود و…
حال نگاه کنیم به مناسبات مجاهدین خلق؛ ما در درون مناسبات سازمان مشاهده گر افرادی بودیم که قداره بندهای سازمان بودند. آنان در هر لشکری حضور داشتند. وظیفه آنان این بود که افراد ناراضی را با برخوردهای فیزیکی و ضرب و شتم سر جایشان بنشانند و اگر جواب نمی داد به زندان افکنده و مورد شکنجه قرار بگیرند. مریم رجوی بهتر است مدعی انحلال فلان سازمان نشود در حالی که خودش تا ته خط به اختناق و به زنجیر کشیدن نیروهایش ادامه می دهد .

– محور سومی که مریم رجوی در برنامه ده ماده ای خود بیان می کند دم زدن از آزادی ها و حقوق فردی و اجتماعی و ممنوعیت شکنجه و لغو حکم اعدام می باشد .

در مورد حقوق فردی افراد باید عنوان داشت در مناسبات سازمانی کسی معنی حقوق فردی را نمی داند. چون در مناسبات بسته رجوی همه باید مطیع امر رهبری باشند کسی جرات ندارد فکر کند ، کسی جرات ندارد با خانواده اش تماس داشته باشد ، حتی او نباید در خواب هم خانواده اش را به یاد بیاورد و … . اگر مریم رجوی مدعی حقوق فردی و اجتماعی ست، بهتر است این شرایط را برای نیروهایش فراهم کند تا بتوانند آزادانه با خانواده خود تماس داشته و با مردم عادی جامعه آلبانی ارتباط داشته باشند. اما مریم رجوی این کار را انجام نمیدهد و به خوبی می داند که در این صورت دیگر تشکیلاتی برایش باقی نخواهد ماند .

ادامه دارد

هادی شبانی

نوشته نقد و بررسی برنامه ده ماده ای مریم رجوی – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“… مقاومت ایران از ۴۰ سال پیش پرچم‌دار جدایی دین و دولت، مدافع ملیت‌های ستمزده و هدایتگر جنبش بزرگ برابری زن و مرد بوده است. مسئولیت‌های کلیدی جنبش از ۳۰سال پیش برعهده زنان است. از دستاوردهای بزرگ این مقاومت، افشای پروژه‌های هسته‌ای و سایت‌های مخفی رژیم است که بدون آن، می‌توانست به بمب اتمی دست پیدا کند… ”

این یک تناقض آشکار و بسیار جدی است. سخنان مریم رجوی ، تصویری ایده‌آل و مترقی از سازمان مجاهدین خلق ترسیم می‌کند، در حالی که شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، واقعیت بسیار تلخ و متفاوتی را از مناسبات درون‌سازمانی این گروه نشان می‌دهد.

پروپاگاندا و تصویرسازی ایدئولوژیک

به نظر می‌رسد که اینگونه اظهارات مریم رجوی، در درجه اول با هدف مخاطبان خارجی، سازمان‌های بین‌المللی، و دولت‌های غربی صورت می‌گیرد. مجاهدین خلق برای کسب مشروعیت و حمایت بین‌المللی، تلاش می‌کنند تا خود را به عنوان یک نیروی دموکراتیک، مدافع حقوق بشر و برابری جنسیتی معرفی کنند.

پرواضح است با توجه به سابقه این سازمان در استفاده از خشونت، همکاری با صدام حسین، و ماهیت فرقه‌گرایانه‌اش، این تصویرسازی تلاش می‌کند تا گذشته و حال بحث‌برانگیز آن را نادیده بگیرد یا به حاشیه براند.

این نوع پروپاگاندا، به طور فاحشی با شهادت‌های اعضای جدا شده و گزارش‌های نهادهای حقوق بشری که به نقض سیستماتیک حقوق بشر در درون سازمان اشاره دارند، در تضاد است.

ماهیت فرقه‌گرایانه و کنترل شدید درون‌سازمانی و سرکوب مخالفان

شهادت‌های اعضای جدا شده به وضوح نشان می‌دهد که مجاهدین خلق تحت رهبری فرقه ای مسعود و مریم رجوی، ساختاری به شدت بسته و کنترل‌شده دارند. این ساختار، هرگونه انتقاد، استقلال فردی و ارتباط با دنیای خارج را سرکوب می‌کند.

محدودیت ارتباط با خانواده و دنیای بیرون، ممنوعیت ارتباطات مجازی، سرکوب نیازهای عاطفی و جنسی، و برگزاری نشست‌های اجباری همراه با فشارهای روانی و حتی شکنجه، نمونه‌های بارزی از نقض حقوق بشر در درون سازمان هستند.

این اقدامات سرکوبگرانه، به طور کامل با شعارهای ظاهری سازمان در مورد آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در تضاد است.

ابزاری برای حفظ قدرت و کنترل

این کنترل شدید و سرکوب هرگونه استقلال، مکانیسمی برای جلوگیری از ریزش نیروها و حفظ انسجام ظاهری سازمان است. رهبری مجاهدین خلق به خوبی آگاه است که ارتباط اعضا با دنیای آزاد و شنیدن دیدگاه‌های دیگر، می‌تواند منجر به تردید و جدایی آن‌ها شود.

ساختار فرقه‌گرایانه و سرکوب فردیت، با هدف ایجاد وفاداری مطلق به رهبری و ایدئولوژی سازمان طراحی شده است.

گزارش‌های متعددی از شکنجه، آزار جسمی و روانی اعضای ناراضی و کسانی که قصد جدایی از سازمان را داشته‌اند، منتشر شده است. این شکنجه‌ها شامل ضرب و شتم، حبس‌های طولانی‌مدت، و حتی اعدام بوده است.

تناقض در شعارهای مریم رجوی

برابری جنسیتی:

در حالی که مریم رجوی از “رهبری زنان” و “برابری جنسیتی” در سازمان صحبت می‌کند، شهادت‌های اعضای جدا شده نشان می‌دهد که زنان در داخل سازمان تحت کنترل شدید قرار دارند و از حقوق اولیه‌ی خود محروم هستند.

دموکراسی و حقوق بشر

ادعای مریم رجوی در مورد دفاع از دموکراسی و حقوق بشر، با واقعیت‌های موجود در داخل سازمان که نشان‌دهنده سرکوب آزادی بیان، اندیشه و ارتباطات است، در تضاد کامل قرار دارد.

تاکید برافشای پروژه‌های هسته‌ای و استفاده ابزاری

در مورد دستاورد افشای پروژه‌های هسته‌ای ایران، اگرچه این اقدام از نظر بین‌المللی اهمیت داشته است، اما نمی‌تواند نقض حقوق بشر و ماهیت سرکوبگرانه درون‌سازمانی را توجیه کند. به نظر می‌رسد که رهبری مجاهدین خلق از این موضوع به عنوان یک برگ برنده برای کسب مشروعیت استفاده می‌کند.

تحلیل نهائی: چرا تناقض و عوامفریبی؟

سخنان مریم رجوی ، تلاشی برای ارائه یک تصویر مطلوب و مدرن از سازمانی است که در واقعیت، مناسبات درون‌سازمانی آن به شدت با استانداردهای حقوق بشر و آزادی‌های فردی در تضاد است. شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، پرده از واقعیت تلخ و سرکوبگرانه‌ای برمی‌دارد که در پشت شعارهای ظاهری این سازمان پنهان شده است. این تناقض آشکار، نشان‌دهنده شکاف عمیق بین پروپاگاندای سازمان و واقعیت‌های موجود در مناسبات داخلی آن است و لزوم توجه جدی به شهادت‌های قربانیان و گزارش‌های حقوق بشری را برجسته می‌کند. به نظر می‌رسد که هدف اصلی این تصویرسازی، جذب حمایت خارجی و مشروعیت بخشیدن به سازمانی است که در درون خود، حقوق اساسی اعضایش را به شدت نقض می‌کند.

آرش رضایی

نوشته تناقضات آشکار در گفتار و کردار مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما از سرناچاری و برای آن که حرفی زده باشند مریم رجوی طبق معمول رنگ عوض کرد و مدعی شد که از تفاهم ایران و آمریکا برای پایان جنگ استقبال می کند!!

اما حقیقت چیز دیگری است و برای روشن شدن آن به چند مورد که نشان می دهد مریم رجوی (الهه ترور) و رجوی تمام تلاش خود را نمودند تا آمریکا و اسرائیل به ایران حمله کنند را ذکر می کنم:

نمونه اول : در اردیبهشت 1397 و بدنبال اعلام خروج آمریکا از برجام توسط ترامپ، بلافاصله مریم رجوی از آن استفبال می کند. اطلاعیه شورا در تاریخ 18 اردیبهشت 1397 به نقل از او چنین نوشت: ” مریم رجوی گفت: خلاصی از خطر اتمی و تروریسم این رژیم در خلاصی از تمامیت آن است.”

به زبان ساده دارد به ترامپ خط می دهد که به ایران حمله و جمهوری اسلامی را سرنگون کند.

رجوی ها بعد از آن که صهیونیست ها بدنبال حمله حماس به سرزمین های اشغالی به غزه حمله کردند، بارها به اربابانشان پیام دادند که همه چیز زیر سر ایران است. «سر مار» در تهران قرار دارد و باید «سر مار» را زد.

نمونه دوم : بخشی از پیام رجوی در 15 مهر 1402
“پیوسته گفته‌ایم و تکرار می‌کنیم هر کس که در خاورمیانه صلح می‌خواهد باید «سر مار» را که همانا در تهران است هدف قرار دهد.”

نمونه سوم: بخشی از پیام رجوی در 10 آبان 1402
“تکرار می‌کنیم که برای صلح و آزادی در منطقه باید «سر مار» هدف‌گیری و به سنگ کوبیده شود.”

نمونه چهارم : بخشی از پیام رجوی در 15 آبان 1402
“حال بگذارید که هر کس . . . ، کوبیدن سر مار ولایت در ایران را «ویرانی ایران» و «ویرانگر، ضدملی» و «تفرقه‌افکنانه» بخواند. . . . اگر کسی راه پراتیک و بهتری برای سرنگونی این رژیم دارد ارائه کند”

ایرج صالحی

نوشته دروغی دیگر از مریم رجوی (الهه ترور) مبنی بر اینکه جنگ نمی خواهد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از منظر تاریخ سیاسی سازمان، چنین چرخشی را نمی‌توان جدا از میراث طولانی خشونت سازمان‌یافته، عملیات مسلحانه، و ترور سیاسی ارزیابی کرد. سازمان مجاهدین خلق از آغاز فاز مسلحانه در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، مسیر خود را بر مبنای تقابل قهرآمیز با ساختار سیاسی جمهوری اسلامی تعریف کرد و بدین‌سان، منطق حذف فیزیکی و ارعاب را بر منطق رقابت سیاسی و اجتماعی ترجیح داد. در نتیجه، هرگونه ادعای بعدی درباره‌ی گذار به کنش دموکراتیک، ناگزیر با پرسش بنیادین درباره‌ی مسئولیت تاریخی سازمان در قبال خشونت‌های گذشته مواجه می‌شود.

تحولات پس از سقوط صدام حسین این تناقض را آشکارتر ساخت. با خلع سلاح نیروهای سازمان در عراق، از هم پاشیدن زیرساخت‌های نظامی پیشین، و سپس انتقال تدریجی اعضا به آلبانی، روشن شد که سازمان دیگر از ظرفیت عملیاتی سابق برای ایفای نقش به‌عنوان یک بازیگر شبه‌نظامی برخوردار نیست. در چنین شرایطی، تولید گفتمان‌های تازه نظیر «راه‌حل سوم» را باید بخشی از راهبرد بقا و بازسازی وجهه دانست، نه لزوماً محصول یک بازاندیشی انتقادی در بنیان‌های ایدئولوژیک و رفتاری سازمان.

از این منظر، مسئله‌ اصلی در ارزیابی سخنان مریم رجوی، نه صرفاً محتوای اعلامی آن، بلکه شکاف میان ادعای “تغییر دموکراتیک” و سابقه‌ی ساختاری سازمان است. سازمانی که در طول دهه‌ها بر مدار خشونت، اطاعت تشکیلاتی، و بازتولید اقتدار کاریزماتیک رهبر عقیدتی عمل کرده است، تنها در صورتی می‌تواند مدعی تحول واقعی شود که ابتدا نسبت خود را با گذشته‌ی مسلحانه، تروریستی و حذف‌گرایانه‌ی خویش به‌روشنی تعیین کند.

با این حال، شواهد تاریخی و سیاسی نشان می‌دهد که چنین بازنگری‌ای در سطح رهبری سازمان به‌طور جدی صورت نگرفته است. استمرار زبان ایدئولوژیک، تداوم ساختارهای بسته‌ی تشکیلاتی، و اتکای مکرر به بازنمایی‌های تبلیغی، حاکی از آن است که تغییرات مورد ادعا بیشتر در سطح تاکتیکی و رسانه‌ای رخ داده‌اند تا در سطح استراتژیک و معرفتی. در نتیجه، “راه‌حل سوم” را باید تلاشی برای عبور از بن‌بست سیاسی سازمان دانست؛ تلاشی که بدون نقد صریح گذشته و پذیرش مسئولیت تاریخی، ظرفیت آن را ندارد که به یک تحول اصیل و معتبر در مناسبات سازمان با سیاست، جامعه و مفهوم دموکراسی منجر شود.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته راه‌حل سوم مریم رجوی؛ تلاش برای عبور از میراث ترور اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عجب از این همه وقاحت و شیادی این زن متوهم که حد و مرزی ندارد! حال به این خانم متوهم و دروغگو می گویم، پس این همه یقه درانی برای جذب حمایت های کشورهای غربی، این همه تبلیغ درباره برنامه ده ماده ای ات، جست و خیزهای میمون وار برای معرفی خودت بعنوان رئیس جمهور آینده ایران به چه منظوری است؟ راستی مگر ارتش به اصطلاح آزادی بخش را تاسیس نکردید که مثلا سرنگونی را محقق کنید تا به قدرت برسید؟

و همچنین از این خانم سئوال می کنم تو که مثلا ادعای رعایت حقوق بشر را داری پس چرا اعضایت را از بدیهی ترین حقوق انسانی محروم کردی؟ چرا آنها را سالها از یک ارتباط ساده با خانواده هایشان محروم کردی؟ چرا وقتی مادر و پدر آنها به درب کمپ اشرف برای دیدار با عزیزانشان درعراق می آمدند دستور دادی به سمت آنها سنگ پرتاب کنند و آنها را مورد هتاکی قرار دهند؟ چرا اعضایی را به خاطر مخالفت با انقلاب ایدئولوژیک کذایی ات سر به نیست، منزوی و زندانی کردی ؟

واقعا این زن و همسرش تمامی مرزهای وقاحت و دریدگی و دروغگویی را رد کردند و خوشبختانه به یمن افشاگری های اعضای رهایی یافته ماهیت پلید و ضد انسانی این زن و گروهش برای همه روش شده است. هر چند جنایات، خیانت ها و وطن فروشی های این زن و فرقه اش هیپچگاه از حافظه تاریخی ملت ایران پاک نشده و نخواهد شد .

حرف آخرم به مریم رجوی شیاد این است و به او می گویم باش تا صبح دولتت بدمد، رویای رسیدنت به قدرت در ایران هرگز محقق نخواهد شد و این آرزو را به گور خواهی برد و با این مزخرفات تو کسی فریب نمی خورد .

حمید دهدار

نوشته ادعای عجیب مریم رجوی سرکرده گروه تروریستی مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مریم رجوی به عنوان شخصی که خود عامل سرکوب شدید منتقدان و اختناق بسیار در ساختار تشکیلاتی‌اش است، روز 22 آوریل، با پذیرفته شدن در یکی از سالن‌های پارلمان اروپا در بروکسل موجب ننگ و رسوایی برخی مقامات این نهاد شد.

برخی از اعضای پیشین مجاهدین خلق با ابراز خشم از این حرکت پارلمان اروپا، آن را محکوم کرده و با انتشار برخی خاطرات خود در شبکه‌های اجتماعی از موارد فاحش نقض حقوق بشر در درون مناسبات تشکیلات مجاهدین خلق گفتند. یک عضو جدا شده از مجاهدین خلق در پیامی در حساب کاربری فیس بوک خود ضمن محکوم کردن اقدام پارلمان اروپا به ماجرای سرکوب روانی مهدی افتخاری در تشکیلات اشاره کرد:

برای یادآوری، به نمونه‌ای اشاره می‌کنم: در سال ۱۳۸۰، در مجموعه نشست‌هایی که در سالن اجتماعات قرارگاه باقرزاده (در حاشیه اتوبان بغداد به اردن) برگزار شد، فضایی شکل دادند که در آن، مسعود و مریم در حضور تمامی نیروهای گرفتار و اسیر، بر روی صحنه حاضر شدند و با طرح اتهامات سنگین و زشت ، عملاً جمع را علیه یکی از فرماندهان، «فرمانده فتح الله» مهدی افتخاری، تحریک کردند. در آن نشست‌های سرکوبگرانه مسعود گفت: این حکمش اعدام است ولی خوب ما اعدام نداریم چون توی عراق هستیم.

این عضو پیشین تشکیلات رجوی، که خود حبس و شکنجه را در زندان‌های کمپ اشرف در عراق تجربه کرده است، همچنین شهادت می‌دهد که “شکنجه گران فرقه فردی معترض و منتقد زندانی را در شکنجه گاه قرارگاه اشرف به قتل رساندند.”

برخی دیگر از کاربران تلاش کردند با ارسال نامه به پارلمان اروپا، مقامات آن را متوجه رفتار نکوهیده‌شان در پذیرش رهبر یک گروه تروریستی با سوابق بلند بالایی از خشونت، ترور، خیانت و فرقه گرایی کنند.

یکی از نامه‌های کاربران ایرانی خطاب به پارلمان اروپا که در فضای شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود به شرح زیر است:

آیا شما مریم رجوی را دعوت کردید که بگویید حامی یک فرقه تروریستی هستید؟
به اعضای محترم پارلمان اروپا
در تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۲۶، شما از مریم رجوی، رهبر سازمان مجاهدین خلق، دعوت کردید در پارلمانتان سخنرانی کند. و برایش کف زدید.
اجازه دهید مستقیماً از شما بپرسم:
آیا واقعاً از چیزی که او نماینده آن است حمایت می‌کنید؟
چون سازمان او سابقه‌ای مستند دارد از:
کشتار بیش از ۱۷,۰۰۰ غیرنظامی بی‌گناه ایرانی از جمله یک دختر ۳ ساله
جنگ در کنار صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق
همان صدامی که شما بعداً به جرم نسل‌کشی محکوم کردید.
قتل ۲۵,۰۰۰ کرد و شیعه عراقی در سال ۱۹۹۱
اداره یک فرقه (نه یک گروه سیاسی) با طلاق‌های اجباری، شستشوی مغزی، و سوءاستفاده جنسی مستند از زنان توسط مسعود رجوی، همسر او.
با این حال شما او را دعوت می‌کنید. به او تریبون می‌دهید. برایش کف می‌زنید.
پس سوال من ساده است:
آیا شما دقیقاً مثل او فکر می‌کنید؟ آیا شما حامی او هستید؟
یا فقط حوصله نکرده‌اید تحقیق کنید که پشت این کف زدن‌ها چه جنایت‌هایی خوابیده؟
من تا کنون فکر می‌کردم پارلمان اروپا طرفدار حقوق بشر است.اما الان می‌بینم برای شما بعضی آدم‌کش‌ها قابل قبولند تا وقتی که به دردتان بخورند.
شرم بر این دوگانگی رفتاری.
با احترام،
شهروندی که هنوز یادش است حقوق بشر واقعاً یعنی چه

در تمام سالهایی که انجمن نجات و بسیاری نهادهای منصف حقوق بشری دیگر، در تلاش برای روشنگری درباره ماهیت تروریستی تشکیلات مجاهدین خلق و نقض حقوق بشر در درون این تشکیلات بوده است، شمار مستندات و شواهد موجود در فضای جهانی اطلاعاتی روز به روز بیشتر شده است. علیرغم همه اتهاماتی که تشکیلات رجوی به افشاگران وارد کرده است، آنها هنوز افشا میکنند که افراد درون مناسبات رجوی هرگاه از ادامه همکاری با تشکیلات سر باز می‌زدند و خواهان ترک تشکیلات می‌شدند، با تحریک فرماندهان و در راس آن شخص مسعود رجوی مورد حمله فیزیکی، تحقیر، تهدید و فشار جمعی قرار می‌گرفتند. در این صحنه ها ناسزاگویی کتک و ضرب و شتم بسیار رخ میدهد.

ژست دمکراسی خواهی مریم رجوی در تضاد کامل با عملکردهای خشن و بی رحمانه پنج دهه فعالیت تشکیلاتی اوست. حضور او در پارلمان اروپا به معنای استفاده ابزاری از موضوع اعدام و نقض حقوق بشر برای اهداف سیاسی است. نمی‌توان مدعی آزادی و دمکراسی و دفاع از حقوق مردم ایران بود و چشم بر رفتارهای مریم و مسعود رجوی علیه ایرانیان هموطن خود بست.

مزدا پارسی

نوشته محکومیت حضور مریم رجوی در پارلمان اروپا از سوی ایرانیان جهان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در حقیقت وقتی آمریکا نتوانست با نظامی‌گری و جنگ، ایران را تسلیم خواسته‌های بی‌جایش بکند، از موضع ضعف مجبور گردید تن به آتش بس دو هفته‌ای دهد. نا گفته نماند آمریکا از همه کارت‌هایش در جنگ استفاده کرد.
به هر حال دونالد ترامپ مجبور شد خود شکنی کند و حکومت ایران حتی موقت هم شده زهر آتش بس را به خوردش داد. حالا که مذاکرات طرفین در پاکستان بر گزار شده است و توافقی به دست نیامده است، ایران باید منتظر باشد تا زهر آتش بس موقت عمل کند و آمریکا مجبور شود به خواسته ایران تن دهد.

در واقع ایران با بستن تنگه هرمز راه نفس ترامپ را قطع کرده است. به دلیل بسته شدن تنگه هرمز قیمت نفت روز به روز بالاتر خواهد رفت. بحرانی که اکنون سر باز کرده هر چه جلوتر برویم بیشتر دامن آمریکا را می‌گیرد. در چنین شرایطی مریم رجوی آچمز شده است. نه می تواند از جنگ علیرغم میل باطنی خود حمایت کند و نه می تواند از آتش بس استقبال کند.

پارادوکس نه جنگ و نه صلح دامن رجوی را هم چه بخواهد و چه نخواهد گرفته است. مبنای مذاکره ایران علاوه بر آتش بس در لبنان و باز پس گیری سرمایه‌های بلوکه شده ایران، طرح 10 ماده‌ای ایران را هم شامل می شود که عبارتند از عدم تجاوز به ایران، استمرار کنترل ایران بر تنگه هرمز، پذیرش غنی سازی، رفع همه تحریم‌های اولیه و ثانویه، خاتمه تمامی قطعنامه‌های شورای امنیت و شورای حکام، پرداخت خسارت ایران، خروج نیروهای رزمی آمریکا از منطقه و توقف جنگ در تمامی جبهه‌ها از جمله علیه مقاومت اسلامی لبنان.
در حال حاضر پای آمریکا در تله تنگه هرمز گیر است و در صورت عدم پذیرش این طرح، دست ایران هم روی ماشه است تا در صورت لزوم به جنگ ادامه دهد. اکنون ایران دست بالا را دارد. جالب است بدانید حالا در چنین شرایطی مریم رجوی هم ادعا کرده است که از آتش بس و توقف حملات به زیر ساخت‌ها و تاسیسات مدنی استقبال می کند !!!

مریم رجوی! خدا از دلت بشنود. واقعاً که جای تعجب دارد اگر شما به جنگ اعتقادی ندارید پس چرا در زمان صدام، در دوره جنگ 8 ساله در کنار ارتش صدام با ایران می جنگیدید؟ به این تناقض چه پاسخی دارید؟

شما مجاهدین خلق همان عناصری هستید که بعد از سرنگونی صدام با سیاست خط موازی با آمریکا بیشترین اطلاعات را به آمریکایی‌ها دادید. از افشای سایت‌های اتمی ایران گرفته تا سایر سایت‌های حساس و حتی اطلاعات جاسوسی درباره دانشمندان ایران را جهت خوش خدمتی به آمریکایی‌ها و اسراییلی‌های کودک کش دادید. در واقع همدست آنها در ترور دانشمندان ایرانی بودید.

حالا چه چیزی عوض شده است که نگران زیر ساخت‌های ایران شده‌اید؟ سازمان مجاهدین همان سازمانی است که در آن من که در بخش اجتماعی کار می‌کردم توجیه شده بودم در برخورد با عراقی‌ها و نشست‌هایی که با نیروهای عراقی در اشرف داشتیم به آنها بگویم دشمن اصلی شما اشغالگر یعنی آمریکا نیست بلکه بنیادگرایی ( نظام ایران ) است !!!

شما به آمریکا تکیه کرده بودید تا مانند معارضین عراقی که در خارج بسر می‌بردند و پس از سرنگونی صدام بدون درگیری با سلام و صلوات به بغداد بر گشتند، همان سناریو را آمریکا برای شما پیاده کند. به خیال باطل آنقدر بچه گانه فکر می‌کردید که ایران را با عراق مقایسه می کردید.

در شرایط کنونی وقتی قدرت ایران در چشم همه دنیا فرو رفت و وقتی همه دنیا به چشم خود دیدند آمریکا که قدرت یک دنیا است در کنار بزرگترین قدرت هوایی منطقه یعنی اسراییل نتوانستند ایران را به زانو در بیاورند. مریم رجوی از سر درماندگی و بر خلاف ماهیت ذاتی خویش از آتش بس استقبال کرد. خدا از دلتان خبر دارد که شما از خدا می‌خواستید حتی به قیمت نابودی میلیون‌ها نفر از شهروندان ایرانی این جنگ تحمیلی ادامه داشته باشد تا به خواست قلبی خودتان برسید.

محمدرضا گلی

نوشته آتش بس موقت ایران و آمریکا، مریم رجوی را آچمز کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در حالی که ایران مورد حمله دشمنان خارجی قرار گرفته و صدها تن از مردم ایران از جمله نزدیک به 170 دختر نوجوان در مدرسه ای در میناب شهید شدند، مریم رجوی در این خصوص سکوت اختیار کرده است. این عملیات که توسط آمریکا و اسرائیل جنایتکار صورت گرفته است در نوع خودش بی سابقه بود و یکی از هولناکترین جنایات به شمار می رود؛ کشتار این تعداد از کودکان در یک روز تراژدی است که مردم ایران تجربه کردند. این جنایت فجیع عزم مردم ایران را جزم‌تر نمود تا با تمام وجود در مقابل دشمنان ایران بایستند.

مریم رجوی مدعی آزادی خواهی مردم است اما می‌بینیم که هیچ حرفی از شهادت کودکان بی گناه نزده است. او با رذالت پیشگی به دنبال مقاصد پلید خودش است که شاید در این وانفسا راهی باز شود تا به ایران بر گردد!!! بوی کباب را استشمام کرده است اما نمی‌داند اینجا برایش خر داغ کرده‌اند.

اگر کسی بخواهد ایران واقعی را ببیند این روزها در کف خیابان های ایران در شهرهای مختلف دیده می شود. مردم ایران عزادار هستند و با مشت‌های گره کرده به دشمنان ایران نشان می‌دهند که تا آخر در مقابل زورگویان ایستاده‌اند و پوزه آنان را به خاک می‌مالند. قدرت اصلی ایران در کف خیابان‌های ایران هستند. و آن حضور پر شور مردم است که چشم دنیا را هم خیره کرده است. قدرت واقعی و اصلی ایران مردم ایرانند. تا زمانی که مردم در صحنه حضور دارند هیچ قدرتی نمی‌تواند ایران عزیز را اشغال کند. پس مانده‌هایی که اکنون در خارج ایران جا خوش کردند بدانند در بین مردم ایران جایگاهی ندارند و مطرود هستند.

محمد رضا گلی

نوشته مریم رجوی در توهم تشکیل دولت موقت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تجربه نشان داده است که هرگز سازمان و رهبری خودمنتسب آن، راهی در بین مردم نداشته است. فروغ جاویدان! تجربه ای تاریخی برای سازمان است که با داشتن هزاران نیرو و سلاح ، بین مردم مقبولیت نداشت و مردم در مسیر، مقابل سازمان بودند و نه همراه. اکنون نیز که نسیمی شیطانی وزیده است، ابلهان رجویستی رهبر مرده، فکر می کنند که خبری شده است، باز هم با مفت خوری دنبال رسیدن به مسند حکومت هستند، یکی بمباران کند، اینها به حکومت برسند، این تئوری نخ نمای همیشگی سازمان در فرهنگ مفت خوری است، خدمت این پیشتازان! و انقلابیون! باید عرض کنم درهیچ کجای تاریخ سراغ نداریم که حکومتی با بمباران هوایی سرنگون شده باشد. باید یادآور شوم که زور، حق ایجاد نمی کند، حق نمی آورد، مردم ایران با حضور در صحنه و حمایت از ناموس وطن، پای کار هستند، خیلی زود هم دشمن ، دمش را روی کولش خواهد گذاشت و منطقه را با خفت و خواری ترک خواهد کرد، که اگر این امر منطقی را اجرا نکند، مردم ایران درس فراموش ناپذیری به آنان خواهند داد.

سران این سازمان ضدمردمی هم باید بدانند، اگر برنامه 10 ماده ای دارند، بهتر است ابتدا آن را در مناسبات خود اجرا کنند، اگر موفق به چنین کاری شدند، سپس قدم بعدی را بردارند، سازمانی که با سرکوب اعضای خود و زندان و شکنجه و برده داری به حیات خود ادامه داده است، بعید می دانم که مردم ایران این سازمان ضد حقوق بشر را قبول کنند. بجای اعلام دولت موقت، بهتر است در مناسبات و تشکیلات خود یک آزادی موقت و یک قطره آزادی بدهند، تا ببینند که مسعود می ماند و حوضش . . .

محمدرضا مبین

نوشته خیمه شب بازی جدید مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، مریم رجوی، سرکرده گروه تروریستی مجاهدین خلق، و زهرا مریخی، نفر دوم این گروه، در حالی به راحتی در کشور‌های اروپایی تردد می‌کنند که نام آنها در لیست قرمز پلیس بین‌الملل (اینترپل) قرار دارد و تحت تعقیب قضایی هستند. با این حال، دولت فرانسه به عنوان کارفرمای اصلی این گروه، برای حیات آزادانه این دو تروریست که دستشان به خون هزاران ایرانی آغشته است، هویتی تازه بخشیده است.

دولت فرانسه برای دور زدن قوانین بین‌المللی و مخفی کردن هویت واقعی این جنایتکاران، اقدام به صدور مدارک شناسایی جعلی کرده است. بر طبق این اطلاعات، مریم رجوی با پاسپورتی به نام “فرزانه دربحانی” و زهرا مریخی با پاسپورتی به نام “پروین همدانی” در شهر‌های مختلف اروپا تردد می‌کنند. این اقدام پاریس نشان‌دهنده پوششی رسمی برای فعالیت‌های آزادانه افرادی است که باید بابت جنایات خود در برابر قانون پاسخگو باشند.

حمایت فرانسه و تقابل با مطالبات ملت ایران

صدور این پاسپورت‌ها با اسامی مستعار، پرده از عمق همکاری و حمایت دولت فرانسه از مجاهدین خلق برمی‌دارد. در حالی که هزاران خانواده ایرانی داغدار ترور‌های وحشیانه این گروه هستند، فرانسه با بخشیدن هویت‌های جدید به سرکردگان این گروه، نه تنها به قوانین بین‌المللی و “وانتد قرمز” صادره بی‌توجهی کرده، بلکه بر دشمنی دیرینه خود با مردم ایران پافشاری می‌کند.

حالا این پرسش اساسی پیش روی افکار عمومی و نهاد‌های حقوقی قرار دارد که دولت فرانسه بر اساس کدام توجیه اخلاقی و حقوقی، به جای استرداد این جنایتکاران، برای آنها حاشیه امن ایجاد کرده است؟ چرا با وجود جنایات گسترده این تروریست‌ها علیه مردم کشورمان و کشتار هزاران ایرانی، پاریس همچنان کارفرمای اصلی آنها باقی مانده و امکانات دیپلماتیک و شناسایی خود را در اختیار آنان قرار می‌دهد؟

لزوم پاسخگویی پاریس در برابر جنایات مجاهدین خلق

سکوت دولت فرانسه در برابر این رسوایی و تداوم حمایت از مریم رجوی (با هویت جعلی فرزانه دربحانی) و زهرا مریخی (با هویت جعلی پروین همدانی)، نشانی روشن از استاندارد‌های دوگانه در مبارزه با تروریسم است. این حمایت‌ها در حالی صورت می‌گیرد که اسناد جنایات این گروه غیرقابل انکار است، اما پاریس ترجیح داده است به جای ایستادن در کنار قربانیان تروریسم، بستر را برای فرار سرکردگان آنها از چنگال عدالت فراهم کند.

دولت فرانسه باید به طور شفاف پاسخ دهد که چرا حقوق بین‌الملل را فدای حمایت از تروریست‌های شناسنامه‌دار کرده است و تا کی قصد دارد به این بازی دوگانه و پناه دادن به قاتلان هزاران ایرانی ادامه دهد.

خبرگزاری آنا

نوشته سرکرده مجاهدین خلق با وجود وانتد قرمز چگونه در اروپا تردد می کند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تشکیلات مجاهدین خلق در پوشش نهادی به نام “کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت”، کنفرانسی با عنوان “رهبری زنان؛ ضرورت ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک” برگزار کرد که طی آن اعلام کند که مریم رجوی بهترین گزینه برای تغییر حکومت ایران است.

مریم رجوی در سخنرانی خود در این کنفرانس، با کنایه به رضا پهلوی ادعا می‌کند که “رهبری زنان شاخص قاطعی برای شناخت مدعیانی در صحنه سیاسی است که خود را جایگزین وانمود کرده‌اند”. رییس جمهور غیرمنتخب شورای ملی مقاومت که سالها تلاش کرد عدم مقبولیت تشکیلاتش در میان مردم ایران را انکار کند و خود را “تنها جایگزین” حکومت ایران معرفی کند، امروز برای جبران عقب ماندگی‌ها سعی میکند برای جلب حمایت سیاستمداران خارجی، از امتیازی به نام “رهبری زنان” بهره بگیرد.

ضرورت رهبری زنان در جوامع

بله، رهبری زنان به طور گسترده برای تغییرات دموکراتیک قوی ضروری تلقی می‌شود. پژوهش‌های سازمان‌های بین‌المللی، نشان می‌دهند که مشارکت و رهبری برابر زنان در سیاست و زندگی عمومی مردم جوامع، برای تضمین مشروعیت دموکراتیک، تقویت حکومت فراگیرتر و پاسخگوتر و دستیابی به اهداف توسعه پایدار، نیازی اساسی است.

رهبری زنان برای تغییر دموکراتیک به دلایل زیر ضروری تلقی می‌شود:

الف. بهبود نتایج سیاست‌گذاری‌ها: زنان در نقش‌های رهبری اغلب سیاست‌هایی را در اولویت قرار می‌دهند که به نفع آسیب‌پذیرترین افراد جامعه، از جمله بهداشت، آموزش، مراقبت از کودکان و حمایت اجتماعی است.
ب. تقویت مشروعیت دموکراتیک: مشارکت زنان، دموکراسی را نهادینه‌تر می‌کند، زیرا آنها دیدگاه‌های متنوعی را مطرح می‌کنند. این امر در نهادهای شهری که به عنوان اولین نقطه تماس بین شهروندان و دولت عمل می‌کنند، بسیار مهم است.
ج. کاهش فساد و بهبود خدمات: افزایش حضور زنان در مناصب انتخابی با سطوح پایین‌تر فساد و ارائه خدمات عمومی مؤثرتر و مداوم‌تر رابطه مستقیم دارد.
د. ترویج صلح و ثبات: کشورهایی که تعداد بیشتری از زنان در قدرت سیاسی دارند، عموماً کمتر احتمال دارد که به جنگ بروند یا مرتکب نقض حقوق بشر شوند.
ه. سبک‌های رهبری تحول‌آفرین: سیاستمداران زن اغلب سبک‌های مشارکتی‌تر و فراگیرتری را اتخاذ می‌کنند که می‌تواند به کاهش اختلافات در محیط‌های سیاسی قطبی‌شده کمک کند.

اما پرسش اینجاست. آیا در سازمان مسعود رجوی، که هژمونی زنان برقرار است، موارد بالا محقق شده است؟

مریم رجوی از ضرورت رهبری زنان می‌گوید، نه به دلایلی که در بالا ذکر شد، بلکه به این دلیل که این نکته را امتیازی برای اپوزیسیون خود می‌داند چرا که تشکیلات مجاهدین خلق در ظاهر تشکیلاتی است که با رهبری زنان اداره میشود و در حرکت های تشکیلاتی همواره بسیار سازمان یافته و منظم عمل کرده است. اما آیا علت این سازمان یافتگی هژمونی زنان است یا ساختار فرقه ای سلسله مراتبی کیش شخصیتی رجوی؟

در سازمان رجوی که اداره کنندگان آن را زنان تشکیل می‌دهند، دقیقا و تحقیقا، زنان از حقوقی که مریم رجوی برای مخاطبانش در سخنرانی‌اش در کنفرانس مذکور برمی‌شمرد، محروم هستند. مریم رجوی به طرح ده ماده ای خود ارجاع میدهد و ادعا میکند امتیاز او در برابر سلطنت طلبان این است است که در حکومت دمکراتیک مورد نظر او، زنان ” از آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن، تا حق انتخاب آزادانه پوشش، آزادی اشتغال، حق فعالیت سیاسی-اجتماعی و اقتصادی، حق استفاده بدون تبعیض از کلیه امکانات هنری و ورزشی، دریافت مزد مساوی با مردان در برابر کار مساوی، آزادی گزینش همسر، حق متساوی طلاق و منع هر گونه بهره‌کشی جنسی از زنان تحت هر عنوان” برخوردارند.

این در حالی است که زنان درون قرارگاه اشرف 3 در آلبانی نه تنها از هیچ کدام از حقوق بالا برخوردار نیستند بلکه ملزم به رعایت “حجاب اجباری”، “دین اجباری” و “حکمرانی اجباری” مسعود رجوی، حتی در زمان غیبت او هستند.

نقش واقعی زنان در تحقق دمکراسی

زنان دموکراسی را نجات خواهند داد، اما نمی‌توانند به تنهایی این کار را انجام دهند. اکنون، بیش از هر زمان دیگری، هر فعالیتی در راستای دمکراسی‌خواهی و وطن پرستی باید با همکاری میان زنان و مردان و میان قشرهای مختلف سیاسی باشد. در این قشرهای سیاسی ناقضان حقوق بشر و حقوق زنان و گرو‌ههایی با سوابق خشونت آمیز و غیردمکراتیک همچون مجاهدین خلق جایی ندارند.

فارغ از اینکه دیگر اپوزیسیون‌های ایرانی کیستند و چه می‌گویند، مریم رجوی باید یک حقیقت ساده را بپذیرد: واقعیت غیردمکراتیک تشکیلات مجاهدین خلق و نقض آشکار حقوق زنان در این تشکیلات در طول پنج دهه گذشته به اندازه کافی مستند نگاری شده است که ملت ایران بدانند، رهبری مجاهدین خلق وقتی از گرامی‌داشت روز جهانی زن می‌گوید تا چه اندازه به آن باور دارد و در عمل به کار بسته است.

دموکراسی بدون برابری جنسیتی نمی‌تواند شکوفا شود و برابری جنسیتی به معنای حق برابر زنان و مردان در پیشبرد اهداف دمکراتیک است. کارشناسان بر این باورند که در در دنیای امروز، زنان یا مردان نمی‌توانند چالش‌های سیستمی را به تنهایی حل کنند.

مزدا پارسی

نوشته ضرورت رهبری زنان برای ایران آزاد و دمکراتیک یا برای مسعود رجوی؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عجالتا با متن سخنرانی مریم رجوی کاری ندارم. تنها می‌خواهم بگویم که او با عجله تمام کوشید که این سالروز صنفی زنان را تسلیحاتی کرده و نگذارد که خواننده و شنونده چرندیاتش از علت وجودی اختصاص 8 مارس بنام روز جهانی زن آگاه باشند.

مسلما مخاطبی که کم وبیش اهل مطالعه باشد، می‌داند که چرا روز 8 مارس (18 اسفند) روز جهانی زن نامگذاری شده است. بزرگداشت این روز از سال۱۸۵۷آغاز شد. زمانی که کارگران زن کارخانه نساجی کتان در شهر نیویورک به دلایل مختلفی همچون تبعیض میان زنان و مردان، محرومیت، حقوق بسیار کم زنان و فشار کار بالا دست به اعتصاب زدند. نگهبانان و صاحبان کارخانه به دلیل ترس از فراگیری اعتصابات و اعتراضات، زنان را در قسمتی از کارخانه محبوس نمودند تا از همبستگی آن‌ها با یک دیگر جلوگیری نمایند. پس از گذشت مدتی کارخانه دچار آتش‌سوزی شد که دلیل آن هنوز هم مشخص نیست. به دلیل این رخداد، تعداد بسیار زیادی از کارگران زن کشته شدند و تنها تعداد اندکی از آن‌ها توانستند از آتش بگریزند و نجات یابند. تعداد کشته شدگان افراد در این کارخانه به ۱۲۹ نفر می‌رسد.

پس از رخ دادن این رویداد هشتم مارس به طور رسمی به عنوان روز جهانی زن نام گذاری شد و افراد از این روز به عنوان فرصتی برای اعلام ایستادگی در برابر فشار بی‌عدالتی علیه زنان دنیا یاد می‌کنند. پس از سال ۱۸۵۷ اعتراضات زنان علیه بی‌عدالتی و فشار کاری بالا در کشورهای مختلف نیز رواج یافت و زنانی که در محل کار یا زندگی بر علیه آن‌ها ظلم می‌شد، دست به اعتصاب‌ها و اعتراض‌هایی زدند. یکی از مهمترین اعتراضات، اعتراض خانم کلارا زتکین بود. او سعی داشت از حقوق زنان در مواردی همچون ساعات کاری بالا، عدم وجود تعطیلات ویژه ایام زایمان و… دفاع کند. همچنین او از قانون درخواست کرد تصمیماتی را در این موارد اتخاذ نماید.

بدین ترتیب روشن است که خواسته‌های مراسم روز جهانی زن نه برای شرکت زنان در تخریب و ایجاد آشوب‌ها ، بلکه در تجمعات مدنی و در راستای اعاده حقوق صنفی و جنسیتی زنان مطرح است. نیت مریم رجوی و شرکت کنندگان مورد اشاره، چیزی به نام تغییر رژیم، آنهم با ایجاد شورش و بلوا و ترور است که مطلقا با روح و سنت برگزاری این مراسم درتضاد است. این کنفرانس‌های رسوا چیزی جز سوء استفاده از مراسم روز زن نیست!

حقوق بگیران یاد شده مریم مانند خود او به علت وجودی واقعی روز جهانی زن اشاره ای نکردند و درعوض هرچه توانستند درامور سیاسی ایران دخالت کرده و کاری جز گسترش ایران هراسی و کمک به متشنج شدن اوضاع کشور نکردند!

مریم رجوی در این مراسم گفت که : “سرنگونی استبداد دینی حاکم بر ایران ممکن نمی‌شود مگر این‌که زنان، نیروی اصلی تغییر باشند و آزادی و دموکراسی به ‌دست نمی‌آید مگر با حضور زنان در رهبری سیاسی جامعه.”

که البته این مسئله هیچ رابطه ای با نفس روز جهانی زن و شعارهای کلاسیک مطرح شده درآن ندارد و اساسا تا کنون هیچ گاه علما و روشنفکران جهان تعیین نکرده‌اند که این تنها زنانند که می‌توانند دموکراسی وآزادی به وجود بیآورند!

خواننده گرامی!
می‌دانید که چرا مریم اینهمه پای زنان را به میدان می‌کشد؟
برای این که نقش مردان را در تشکیلات مافیایی و تروریستی رجوی به صفر تقلیل دهد که داده است. چه بسا مردان در تشکیلات مجاهدین می‌توانستند موانعی بر سر راه انحصارطلبی، جاه‌طلبی وخودشیفتگی مسعود رجوی ایجاد کنند. شاید که مردان نمی‌گذاشتند مسعود هوس‌ران حرمسرایی با وسعتی بالاتر از عشرت‌کده‌های شاهان خودکامه داشته باشند و مریم رجوی نمی‌توانست به مقام مهم سرحرمسراداری ارتقاء یابد.

بلی عزیزان!
در این تشکیلات استحاله یافته مجاهدین خلق، حقوق تمامی مردان بخاطر اقتدار بلا منازع مسعود و سپس مریم رجوی کاملا ضایع شده و ما هیچ نمونه‌ای سراغ نداریم که بتوان قبول کرد که حقوق زنان با پایمال شدن حقوق مردان تامین می‌شود. هیچ آدم عاقلی تصور این مسئله را که برابری با نقض حقوق مردان — باستثنای حقوق نامشروع مسعود رجوی – بدست می‌آید و البته مریم و مسعود این مسئله را می‌دانند ولی منافع پلید خود را در نفی واقعیات و حقایق تشخیص می‌دهند!

رضا اکبری نسب
جزو خانواده های قربانیان رجوی

نوشته در باب کنفرانس کذائی زنان که مریم رجوی برگزار کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نخست باید به اصل بنیادین مشروعیت سیاسی توجه کرد. در نظریه‌های علوم سیاسی، مشروعیت زمانی شکل می‌گیرد که یک نیروی سیاسی بتواند در میان جامعه هدف خود پایگاه اجتماعی ایجاد کند، شبکه‌های اعتماد بسازد و مطالبات واقعی مردم را نمایندگی کند. بدون این عناصر، هر ادعای «نمایندگی مردم» بیشتر به یک گزاره تبلیغاتی شبیه خواهد بود تا یک واقعیت سیاسی. در این چارچوب، اگر یک جریان سیاسی به مانند مجاهدین خلق مدعی است که قدرت باید به مردم منتقل شود، اما بخش عمده انرژی خود را صرف لابی‌گری در ساختارهای قدرت خارجی می‌کند، این پرسش مطرح می‌شود که مخاطب واقعی آن جریان چه کسی است: مردم ایران یا تصمیم‌گیران خارجی؟

دومین مسئله، کارکرد بریفینگ‌های سیاسی برای نهادهای خارجی است. بریفینگ در سیاست بین‌الملل معمولاً با هدف تأثیرگذاری بر سیاست خارجی یک کشور انجام می‌شود؛ یعنی درخواست حمایت، فشار، تحریم یا اقداماتی در سطح دولت‌ها. این ابزار ذاتاً بخشی از دیپلماسی قدرت است، نه بخشی از فرآیند مردم‌محور تغییر سیاسی. بنابراین وقتی شعار انتقال قدرت به مردم در کنار بریفینگ برای سیاستمداران خارجی قرار می‌گیرد، یک ناهمخوانی مفهومی ایجاد می‌شود. به بیان ساده، انتقال قدرت به مردم با بسیج اجتماعی، کنش مدنی، سازمان‌دهی داخلی و اعتمادسازی رخ می‌دهد، نه با جلسات در ساختمان‌های پارلمانی کشورهای دیگر.

سومین نکته، مسئله ادراک عمومی در داخل ایران است. تجربه تاریخی نشان داده که هرگونه پیوند آشکار یک جریان سیاسی با قدرت‌های خارجی، به‌ویژه قدرت‌هایی که در ذهن بخش‌هایی از جامعه سابقه مداخله دارند، می‌تواند به کاهش اعتماد اجتماعی منجر شود. این موضوع درباره سازمان مجاهدین خلق ایران حساس‌تر نیز هست، زیرا این سازمان از گذشته با چالش‌های جدی در زمینه مقبولیت اجتماعی در داخل کشور مواجه بوده است. در چنین شرایطی، تمرکز بر بریفینگ‌های خارجی نه‌تنها به افزایش پایگاه اجتماعی کمک نمی‌کند، بلکه ممکن است فاصله ادراک‌شده با جامعه داخلی را بیشتر کند.

در نهایت، اگر هدف واقعی انتقال قدرت به مردم ایران است، مسیر منطقی آن روشن است: گفت‌وگو با مردم، حضور در میان جامعه، ارائه برنامه‌های عملی، پاسخ‌گویی به انتقادات، و ایجاد اعتماد. تغییر سیاسی پایدار محصول فرآیندهای اجتماعی درون کشور است، نه محصول بریفینگ‌های سیاسی در خارج. سیاستمداران خارجی می‌توانند نقش‌هایی در سطح بین‌الملل داشته باشند، اما جایگزین اراده مردم یک کشور نمی‌شوند.

بنابراین مشخص است که تلاش های مریم رجوی برای این هجم تعامل و توجیه سازی کنگره‌چی‌ها و دیگر سیاسیون امریکایی و اروپایی و روابط پشت پرده با رژیم اسرائیل تنها یک دلیل دارد. او فاقد جایگاه در بین ملت ایران است و لذا انتقال قدرت به مردم تنها یک شعار فریبکارانه بمانند دیگر شعارهای تبلیغاتی مضحک و عمل نشده ی مریم رجوی و در کل، سازمان تروریستی مجاهدین خلق است.

سالاری

نوشته اراده ملت ایران پشت بریفینگ‌های آمریکایی گم نمی‌شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از پیروزی انقلاب مردم ایران در سال 57 رجوی سعی کرد با شعارهای فریبنده جوانان خام و ناآگاه را فریب دهد. او با شعارهای دمکراسی خواهی ، آزادی بیان ، سانترالیسم دمکراتیک و برابری سعی کرد تعدادی را دور خود جمع کند .

این شعارها ادامه داشت تا اینکه وارد سازمان شدم. در ابتدا در جلساتی با محوریت هویت که توسط رجوی آموزش داده می‌شد، برای همه الزامی بود فیلم‌ها را ببینند و نظرات خود را بیان کنند. البته همه مباحث تکرار همان شعارهایی بود که قبلاٌ توسط رجوی تکرار می‌شد و تنها تفاوتی که وجود داشت این بود که سازمان چپ مارکسیستی بود و از این طریق ادعا می‌کرد که ایدئولوژی‌اش بسیار انقلابی است و دیگر سازمان‌ها ارتجاعی هستند.

نقد در تشکیلات مجاهدین خلق

اما واقعیت در درون مناسبات سازمان چگونه بود‌؟ آیا اساساٌ مسائل تشکیلاتی که سازمان به آن معتقد بود انجام می‌گرفت؟ آیا سازمان به نقد عملکرد خود میپرداخت؟

در اصول مبارزاتی و تشکیلاتی سازمان‌های انقلابی، ارزیابی و نقد خود یک اصل بود اما در سازمان مجاهدین این گونه نبود. در درون تشکیلات هیچ فردی رده پائین نمی توانست به مسئول بالاتر خود انتقاد کند. کسی نمی‌توانست در مورد خط و خطوط به رجوی انتقادی داشته باشد. حتی کادرهای بالای سازمان هم این قدرت را نداشتند. انتقادها همیشه می‌بایست در سلسله مراتب از بالا به پایین باشد. اگر کسی انتقادی به بالا می‌داشت گزارش وی خوانده نمی‌شد. در عوض به او انتقاد می‌کردند که چرا برای رجوی گزارش نوشتند. ولی رجوی برای عوام‌فریبی در نشست‌ها عنوان می‌کرد اگر مشکلی وجود داشت به من نامه بنویسید که همه وعده پوشالی بود.

در حقیقت، در درون تشکیلات اگر کسی مخالفتی با خط مشی رجوی می‌داشت باید زندانی می‌شد و مورد شکنجه قرار می گرفت و اگر کسی مایل بود که از سازمان جدا شود به زندان افتاده و مورد ضرب و شتم قرار می‌گرفت. حتی مواردی بود که در زیر شکنجه کشته شدند مانند پرویز احمدی ، خلیل طهماسبی، قربانعلی ترابی و …

مریم رجوی پاسخگو باشد

مریم رجوی نه تنها باید پاسخگوی روابط تشکیلاتش با صدام حسین باشد، بلکه باید پاسخ دهد چرا او که مدعی نفی اعدام می‌شود، در درون تشکیلاتش این همه شکنجه و اعدام و ضرب و شتم وجود دارد؟

چرا باید زنان از مردان متاهل به اجبار باید طلاق می‌گرفتند و اینکه چرا باید کانون خانواده از هم می‌پاشید؟ چرا باید کودکان به گروگان گرفته شوند تا خانواده شان در اشرف باقی بمانند؟

من وقتی فیلم حمله اوباشان رجوی در آلمان به یک فرد سئوال کننده را دیدیم برایم تازگی نداشت چون قبلا همین اوباش‌ها به دوستان جدا شده در کشورهای مختلف اروپایی حمله کردند که شاهدان و قربانیان زنده آن اکنون در اروپا هستند و می‌توانند شهادت بدهند .

چیزی که در این فیلم بسیار مشهود بود ماهیت واقعی مریم رجوی بود تا نشان دهد حرف زدن از آزادی بیان کافی نیست و باید گلوی هر فرد منتقد را فشرد و حنجره‌اش را درید.

مریم قجر اصلا به آزادی بیان باور ندارد و طی این سالیان هم شاهد بودیم که حتی به یک انتقاد از خودشان پاسخ ندادند. سران مجاهدین هرگز در قبال جنایت‌هایی که مرتکب شده‌اند پاسخگو نبوده‌اند. هر کسی که انتقادی یا پرسشی از آنان کرده، سرکوب شده است.

علت وحشت رجوی از خبرنگاران

چرا رجوی‌ها از پاسخ دادن به سئوالات از پیش تعیین نشده خبرگزاری‌ها و یا خبرنگاران فراری هستند؟

پاسخ این است: آنان پاسخ قانع کننده‌ای برای این پرسش‌ها ندارند و می‌دانند که اگر حرف بزنند ماهیت واقعی‌شان فاش می شود.

دیکتاتوری رجوی چنان در سودای قدرت است که هیچ اعتقادی به بیرون از خودش ندارد و همه را دشمن می داند. به همین خاطر است که در چنین منجلابی قرار گرفته و راه برون رفتی از آن متصور نیست.

وقتی سرکرده فرقه تروریستی رجوی آن گونه با اعضای منتقد و مخالف خود برخورد می‌کند، دیگر چه انتظاری می‌توان داشت که در بیرون این برخوردهای غیردمکراتیک را نداشته باشد. وقتی به اوباش خود دستور حمله می‌دهد که در مقابل یک سئوال این گونه افسار پاره کنند، دیگر دم زدن از دمکراسی و آزادی بیان به تف سر بالا شباهت دارد.

اکنون شاهد هستیم که مجاهدین خلق با تمام شعارهای ضد امپریالیستی سر در آخور اسرائیل جنایت کار داشته و حاضرند باز به کشتار مردم ایران کمک کنند. این ماهیت واقعی رجوی مزدور است. مردم ایران هرگز جنایات‌شان را فراموش نمی‌کنند و روزی باید در پیشگاه عدالت، مجبور به پاسخگویی شوند.

هادی شبانی

نوشته دمکراسی و آزادی بیان به سبک قرون وسطایی مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.