نوشته فاصله میان ادعای انقلابی‌گری و عملکرد سرکرده مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از طرفی همیشه می‌گفت: ما وسط و میانه نداریم. هر کس با ما نیست با رژیم است. بنابراین هر کس ذره ای و قدمی بخواهد از ما دور شود، در دامان رژیم خواهد بود.

اما امروز در سایت‌های کذاب خود، یک میانه و وسط باز پیدا شده است. روزی رجوی می گفت ما تنها هماورد رژیم هستیم، جز ما کسی در صحنه نیست، هر چه هست مجاهدین هستند و تمام. اما امروز شروع کرده استدر سایت هایش به فحش و ناسزا علیه مجلس بلژیک که چرا بچه شاه را برای سخنرانی دعوت کرده‌اند! چرا از سازمان او چنین دعوتی بعمل نیامده است؟

من بعنوان یک کنشگر نمی‌خواهم وارد سگ دعواهای قلاده های رجوی و سلطنت طلب‌ها شوم، چرا که هر دو از سوی مردم ایران طرد شدند و سوابق درخشانی ندارند. یک طرف 17000 نفر از مردم ایران را ترور کرده است و دیگری پدرش از سوی مردم ایران، بیرون انداخته شده است. پس نمی‌خواهیم به عقب برگردیم.

من برایم سئوال شده است که این تنها هماورد، چرا مدتی است که به هماورد دیگری حمله می کند؟ تا دیروز که هماوردی نمی شناخت! شاید اوضاع خیلی خراب شده است و کفگیر رژیم ستیزی به ته دیگ خورده و به پهلوی ستیزی ، تقلیل یافته است؟

مسعود رجوی امروز که احتمالا هم مرحوم است، دیگر کرک و پرش ریخته است، التماس همه را می کند که یک جوری او را و سازمان تروریستی‌اش را به رسمیت بشناسند اما دریغ از یک حمایت و یک تکه نان که جلویش بیاندازند.

این همان “کارما” و خدایی است که آه مظلومان را می‌شنود و ظالمان را به بدترین شکل مجازات می‌کند، آن روز شاید ما در درون حصارهای رجوی و در قلب زندان‌هایش ، فریادهایمان به جایی نمی‌رسید  اما امروز همه چیز فرق کرده است. در خود سازمانش هم کسی برای رجوی و سازمان اش تره خرد نمی‌کند.

امروز رجوی به جائی رسیده است که حتی در مورد تحولات بیخ گوشش در آلبانی و تیرانا، موضع گیری نمی‌کند. ما منتظریم رای قطعی و نهائی دادگاه در مورد این سازمان و رهبرانش صادر شود و موضوع استرداد قطعی شود، بی گمان برای آنروز حتی سوراخ موش هم برای شکنجه گران و زندان‌بانان این سازمان تروریستی پیدا نخواهد شد.

محمدرضا مبین

نوشته من آنم که رستم بود پهلوان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی در سال 1382

غیبت طولانی‌مدت او از زمان حمله ایالات متحده آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ مصادف با نوروز ۱۳۸۲ به یکی از رازهای مگو و در عین حال بحران‌زا برای ساختار درون‌گروهی این سازمان تبدیل شده است. براساس تحلیل‌ها و شواهد موجود، دلایل و ابعاد پنهان نگه داشتن وضعیت مسعود رجوی را می‌توان در چند محور اصلی دسته‌بندی کرد:

۱. بحران مشروعیت و خطر فروپاشی تشکیلاتی

سازمان مجاهدین خلق بر پایه یک سیستم ایدئولوژیک به شدت هرمی و کیش شخصیتی حول محور شخص مسعود رجوی بنا شده است. در چنین ساختارهایی، رهبر نقش محوری وحدت، مراد و تصمیم‌گیرنده مطلق را دارد. او نبض تشکیلات است و تمامی ارکان و هواداران سازمان به شخص مسعود رجوی وابسته هستند و”وصل به او” یا “یگانه شدن با او” از مناسکی است که اعضای تشکیلات باید از سر بگذرانند.
در میان سران مجاهدین خلق ترس از فروپاشی تشکیلات در غیاب کامل مسعود رجوی بسیار فراگیر است. اعلام رسمی مرگ یا غیبت دائمی او بدون داشتن یک جایگزین بی‌چون‌وچرا، می‌تواند به ریزش نیروها، سرخوردگی شدید اعضا و در نهایت فروپاشی تشکیلات منجر شود. به همین دلیل، رهبران باقی‌مانده سازمان تلاش کرده‌اند با انتشار گاه به گاه پیام‌های صوتی یا تصویری قدیمی یا متن‌های مکتوب منتسب به وی، سرپوشی بر این خلأ بزرگ بگذارند.
ویدئویی که اخیرا هواداران تشکیلات به عنوان آخرین تصویر از مسعود رجوی، همراه با تقدیس و ستایش او، منتشر کرده‌اند، او را در سنگری در عراق با لباس رزمی نشان می‌دهد.

۲. گمانه‌زنی‌ها درباره مرگ در حملات سال ۲۰۰۳

از زمان آغاز تهاجم نظامی آمریکا به عراق در بهار ۲۰۰۳، کمپ‌های این گروه، به‌ویژه اردوگاه اشرف، هدف بمباران‌ها و تهدیدات امنیتی گسترده‌ای قرار گرفتند. گزارش‌هایی از سوی اعضای جداشده سازمان و ناظران بین‌المللی وجود دارد که نشان می‌دهد مسعود رجوی ممکن است درهمان حملات اولیه کشته شده باشد.
با این حال، به دلیل ماهیت سرّی و امنیتی تشکیلات مجاهدین خلق، هیچ‌گاه به طور شفاف اجازه داده نشد تا اعضای رده‌پایین یا رسانه‌ها به مستندات پزشکی یا تصویری دقیق از سرنوشت او دست پیدا کنند.

۳ . نقش سرویس‌های اطلاعاتی غربی و منطقه‌ای

برخی تحلیل‌گران بر این باورند که استمرار ابهام پیرامون وضعیت مسعود رجوی صرفاً یک تصمیم درون‌گروهی نبوده است بلکه نوعی راهکار برای حفظ ابزار اطلاعاتی است. سازمان مجاهدین خلق پس از سقوط صدام و در پی آن خروج از عراق و انتقال به آلبانی، اگرچه از نظر نظامی و عملیاتی کارایی خود را از دست داد، اما به دلیل برخورداری از شبکه اطلاعاتی و سابقه فعالیت در ایران، مورد توجه برخی دولت‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه قرار گرفت.
غربی‌ها و حامیان منطقه‌ای سازمان ممکن است حفظ این ساختار (حتی با ابهام رهبری غایب یا پنهان) را برای فشارهای سیاسی و اطلاعاتی علیه جمهوری اسلامی مفید ارزیابی کرده باشند.

مزدا پارسی

نوشته به بهانه انتشار آخرین تصویر از مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شما بااعضاء خود که جانشان را کف دستشان گذاشته بودند مثل برده رفتارمی کردید و اگر کرسی ایران را بدست می گرفتی (که هیچ وقت این اتفاق نخواهد افتاد) با مردم ایران چه رفتاری می کردی؟ با سرنگونی دوست عزیزت صدام شاخت شکست و سر جای خودت نشستی. چندین سال در پادگان اشرف ما را در حسرت گذاشته بودی. جرات نمی کردیم درخواست کنیم ما را به سینما و یا در یکی از شهرهای عراق برای گردش ما را ببرند. اگر هم درخواستی می کردیم ما را سوژه نشست می کردید. ما را در گوشه رینگ می انداختید و تا می توانستند ما را می کوبیدند.

وقتی خودم را بعد از چندین سال از پادگان اشرف نجات دادم و در دنیای آزاد قدم گذاشتم خیلی از واقعیت ها برای من روشن شد. آقای رجوی در پادگان اشرف در عراق هر گونه امکانات رفاهی برای ما ممنوع بود ولی برای زنهایی که به عقد خودت در آوردی آزاد بود. شورای باصطلاح رهبری که برای خودت درست کرده بودی یا بهتر بگویم شورای سرکوب اعضاء در رفاه کامل زندگی می کردند؛ غذای های خوب، تفریح، لباسهای شیک، گرفتن جشن تولد برای آنها و …..  در هر نشستی می گفتی خانواده مریم در خارجه مثل شما زندگی می کنند. شما در پادگان اشرف بهتر از آنها زندگی می کنید. عکس های از آنها در دسترس است. در خارجه در کنار خانواده خودشان زندگی می کنند و اوقات خودشان را در تفریح و در رستورانها همراه با خانواده می گذرانند. چرا به ما دروغ می گفتید؟ چرا همش از ما مثل برده بیگاری می کشیدید؟ چرا هرگونه آزادی را از ما سلب کرده بودید؟
یادت می آید در نشست طعمه در مقر مخوف باقرزاده به مدت چهار ماه با ما چکار کردی برای هر کسی تعریف می کنم باورش نمی شود! آخرین نشستی که با کادرهای خود داشتی منظورم قبل از جنگ ائتلاف، ما در نشست نبودیم و ویدئو سخنرانی ات را برای ما در سالن غذا خوری پخش کردند. از موضع بالا خطاب به کادرهایت می گفتی اگر جنگ شد آمریکا نمی تواند مانع ما برای رفتن به ایران شود. ما سلاح سبک و سنگین داریم. چه کسی جرات دارد مانع ما شود و در نشست گفتی مریم ستاد فرماندهی خودش را آماده کرده و نسبت به جنگ توجیح شده اند و در ادامه گفتی جنگی رُخ نمی دهد اما ما باید برای هر شرایطی آماده باشیم. اگر جنگ شد من و مریم صلیب خودمان را بر می داریم و جلوی نیروها راه می رویم.

برخلاف میل شما آمریکا به عراق حمله کرد نه شما را جلوی نیروها دیدیم و نه مریم را! ای وای بر شما دروغگویان و فریب کاران. آمریکا اربابت را سرنگون کرد و سر شما بدون کلاه ماند. زنت مریم که ستاد فرماندهی را برای جنگ آماده کرده بود در زمان جنگ دست ستاد فرماندهی را گرفت و به فرانسه گریخت و شما هم خودت را مخفی کردی و ما را در بیابانهای عراق زیر بمباران ائتلاف تنها گذاشتید. شما و مریم رفتید بدنبال خوش گذرونی خودتان . طبق گفته خودتان گفتید آمریکا نمی تواند مانع ما به ایران شود چی شد؟ آقای رجوی دیکتاتور عراق سرنگون شد دستور دادید پرچم های سفید را روی سلاحهای سبک و سنگین نصب کنند و تسلیم آمریکاییها شدید و بعد از تسلیم شدن زیر چتر آمریکا ئیها رفتید. مریم رجوی  که در خارجه دست به دامان آمریکایی هاست. شعار مرگ بر امپریالیسم چی شد؟ ای بی وجدانها شرافت خودتان را فروختید؟ به دروغ خودتان را ضد امپریالیسم معرفی کردید.  در پادگان اشرف چه ظلم ها که به ما نکردید. در نشست های ضد انسانی  ما را سلاخی می کردید و می گفتید شما مانع سرنگونی هستید. ما مانع سرنگونی بودیم یا شما که در مقر بدیع چندین زن را گماشته خودتان کرده بودید و برای خودتان حرمسرا درست کرده بودید . در پادگان اشرف همه موارد برای ما حرام بود ولی برای شما حلال . چندین سال در پادگان اشرف در سرما و گرما برای شما کار کردیم حاضر نشدید یک دینار عراقی به ما پرداخت کنید در صورتی که پول پناهندگی ما را می گرفتید. منتی هم بر سر ما می گذاشتید و می گفتید ما داریم خرج شما را می دهیم مردم ایران چه دل خوشی از شما دارند غیر از اینکه خون چندین هزار بی گناه را بر زمین ریختید تمام قشرهای ایران شما را به زباله دان تارخ سپردند .

فواد بصری

نوشته سخن فواد بصری با مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای پاسخ به این پرسش، باید به تاریخ بازگشت؛ به روزهایی که ستارخان و باقرخان در تبریز در برابر استبداد ایستادگی می‌کردند و فشارهای سیاسی و نظامی، آنان را در موقعیتی دشوار قرار داده بود. در روایت‌های تاریخی، از پیشنهاد کنسولگری روسیه به ستارخان برای پناه گرفتن زیر پرچم روس سخن گفته شده است؛ پیشنهادی که ستارخان آن را نپذیرفت. پاسخ او، بیانگر روحیه استقلال‌طلبانه‌اش بود: «ما می‌خواهیم هفت کشور را زیر پرچم ایران بیاوریم.»

صرف‌نظر از تفاوت روایت‌ها درباره جزئیات این ماجرا، پیام اصلی روشن است: سرداران مشروطه حاضر نبودند برای نجات خود یا رسیدن به اهدافشان، استقلال و عزت ملی را قربانی حمایت یک قدرت خارجی کنند. برای آنان، پرچم ایران نماد هویت و حاکمیت ملی بود، نه ابزاری برای معامله سیاسی.

مقایسه این رویکرد  با کارنامه مسعود رجوی

رجوی که سال‌ها مدعی مبارزه برای آزادی مردم ایران بود، در دوران حضور سازمان مجاهدین خلق در عراق، تشکیلات خود را به صدام حسین و حکومت بعثی گره زد. همکاری نظامی و سیاسی سازمان با حکومتی که درگیر جنگ با ایران بود، یکی از مهم‌ترین نقاط مناقشه‌برانگیز در تاریخ این تشکیلات به شمار می‌رود. در حالی که مردم ایران هزینه‌های سنگین جنگ را تحمل می‌کردند، سازمان تحت رهبری رجوی در کنار حکومت عراق قرار گرفت و همین انتخاب، شکافی عمیق میان ادعای دفاع از مردم ایران و عملکرد سیاسی آن ایجاد کرد.

پرسش همچنان پابرجاست: چگونه می‌توان از ستارخان و باقرخان، سردارانی که نامشان با دفاع از استقلال و حاکمیت ملی پیوند خورده است، سخن گفت و در همان حال، همکاری با ارتش کشور متجاوز به ایران را از حافظه تاریخی پاک کرد؟ آیا استفاده از نام قهرمانان ملی، بدون پایبندی به اصولی که آنان نمایندگی می‌کردند، چیزی جز بهره‌برداری تبلیغاتی از سرمایه تاریخی ملت ایران است؟

پس از سقوط حکومت صدام حسین و پایان حضور سازمان در عراق، تشکیلات رجوی به آلبانی منتقل شد و مناسبات سیاسی آن نیز شکل تازه‌ای پیدا کرد. سازمان در سال‌های بعد، بیش از گذشته بر جلب حمایت محافل سیاسی غربی و ارتباط با چهره‌ها و جریان‌های خارجی تکیه کرد. این چنین سیاستی، ادامه همان الگویی است که در دوره عراق شکل گرفته بود: تلاش برای رسیدن به قدرت سیاسی با اتکا به حمایت بازیگران خارجی.
در این میان، امید بستن به فشارهای خارجی و سناریوهای نظامی علیه ایران، پرسش‌های جدی درباره ادعای استقلال‌طلبی این جریان ایجاد می‌کند. اگر هدف، آزادی و رهایی مردم ایران است، آیا می‌توان آینده کشور را به تصمیم‌ها و منافع قدرت‌هایی گره زد که اولویت نخستشان منافع خودشان است؟ و اگر قرار است سرنوشت ایران به دست مردم ایران تعیین شود، چرا باید برای تحقق این هدف به مداخله خارجی امید بست؟
البته معیار اصلی، نوع رابطه، میزان استقلال تصمیم‌گیری و پیامدهای آن برای منافع ملی است. با این حال، سابقه همکاری نظامی سازمان مجاهدین خلق با حکومت صدام حسین، مقایسه عملکرد گذشته و حال آن را به موضوعی جدی و قابل بحث تبدیل می‌کند.

ستارخان و باقرخان را نمی‌توان صرفاً به دلیل شهرت تاریخی‌شان به هر جریان سیاسی پیوند زد. اعتبار آنان از ایستادگی در برابر استبداد و دفاع از مشروطه و حقوق ملت سرچشمه می‌گیرد؛ اعتباری که با تکرار نامشان به دست نمی‌آید و با شعارهای تبلیغاتی نیز قابل تصاحب نیست.

تفاوت اصلی در همین‌جاست: یکی از استقلال ایران سخن می‌گوید و دیگری باید درباره انتخاب‌ها و ائتلاف‌های سیاسی خود در برابر افکار عمومی پاسخ‌گو باشد. نمی‌توان با استفاده از نمادهای ملی، گذشته را نادیده گرفت و انتظار داشت که جامعه نیز میان شعار و عملکرد تفاوتی قائل نشود.

تاریخ مشروطه، میراث مشترک مردم ایران است؛ میراثی که نه در انحصار یک گروه سیاسی قرار دارد و نه می‌توان آن را به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به اهداف تشکیلاتی تبدیل کرد. اگر فرقه رجوی خود را ادامه‌دهنده راه آزادی‌خواهان ایران می‌داند، معیار سنجش آن نه تعداد دفعاتی است که نام ستارخان و باقرخان را بر زبان می‌آورد، بلکه میزان پایبندی‌اش به استقلال کشور، حق تعیین سرنوشت مردم و پاسخ‌گویی درباره عملکرد گذشته خویش است.

داریوش قنواتی

نوشته از شعارهای میهن‌پرستانه رجوی تا واقعیت وابستگی به بیگانه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سال‌هاست تصویر و نام او در رسانه‌های وابسته به سازمان دیده می‌شود و پیام‌هایی نیز به نام او منتشر می‌شود، اما خود او در برابر دیدگان ظاهر نشده و اطلاعات مستقلی که بتواند وضعیت فعلی او را تأیید کند، در دسترس افکار عمومی نیست. این موضوع به‌ویژه پس از خروج اعضای سازمان از عراق و انتقال بخش عمده آنان به آلبانی و دیگر کشورهای اروپایی، بیش از گذشته مورد پرسش قرار گرفته است.

در سال‌های گذشته، یکی از شعارهایی که در تبلیغات هواداران سازمان تکرار شده، عبارت “شیر همیشه بیدار، رسیده وقت دیدار” بوده است. این شعار در مطالب منتشرشده از سوی سازمان نیز دیده شده و در مقاطعی برای ستایش و برجسته‌کردن جایگاه مسعود رجوی به کار رفته است. اما گذشت زمان باعث شده همین عبارت، از یک شعار تبلیغاتی به یک پرسش تبدیل شود: اگر “وقت دیدار” رسیده است، چرا پس از سال‌ها هنوز دیداری صورت نگرفته است؟

از شعار تا پرسش

اگر مسعود رجوی زنده است، پرسش طبیعی این است که چرا هیچ تصویر یا حضور عمومی جدید و قابل راستی‌آزمایی از او ارائه نمی‌شود. سازمان دلایل امنیتی را برای این غیبت مطرح کرده اما نمی‌توان بدون سند، وجود تهدید امنیتی را قطعی دانست؛ اما صرف اشاره به مسائل امنیتی، بدون ارائه اطلاعات قابل بررسی، لزوماً توضیح کاملی برای غیبتی چنددهه‌ای محسوب نمی‌شود.

این پرسش پس از اخراج سازمان از عراق اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. برای سال‌های طولانی، شرایط امنیتی عراق یکی از دلایل مطرح‌شده درباره وضعیت این رهبر بلاتکلیف بود. اما با انتقال اعضای آن به اروپا، به‌ویژه آلبانی، بخشی از این شرایط تغییر کرده است. بنابراین این سؤال همچنان مطرح است که اگر خطرات امنیتی عراق یکی از عوامل اصلی پنهان ماندن رهبر تروریست های موسوم به مجاهدین خلق بوده، چرا پس از انتقال کامل تمامیت تشکیلات تروریستی شان به اروپا نیز هیچ حضور جدیدب از او ارائه نشده است؟

تفاوت وضعیت مسعود رجوی با مریم رجوی نیز بر این ابهام می‌افزاید. مریم رجوی طی سال‌های گذشته به‌طور علنی در نشست‌ها و کنفرانس‌های سیاسی مختلف در اروپا حضور داشته و فعالیت‌های رسانه‌ای و سیاسی سازمان را نمایندگی کرده است. در مقابل، مسعود رجوی همچنان به‌عنوان رهبر سازمان معرفی می‌شود، اما خود او در عرصه عمومی حضور ندارد. همین تفاوت، زمینه‌ساز پرسش درباره وضعیت واقعی او شده است.

انتشار پیام به نام رجوی؛ آیا اثبات حضور اوست؟

یکی دیگر از نکات مهم، تفاوت میان انتشار پیام به نام مسعود رجوی و اثبات حضور فعلی اوست. رسانه‌های وابسته به سازمان تروریست های مجاهدین خلق همچنان پیام‌ها و مطالبی را با نام او منتشر می‌کنند، اما انتشار یک متن، فایل صوتی، تصویر قدیمی یا بازنشر سخنرانی‌های گذشته، به‌تنهایی نمی‌تواند وضعیت فعلی یک فرد را اثبات کند.

در شرایطی که بازنشر و استفاده مجدد از محتوای قدیمی بسیار آسان است، ارائه یک تصویر یا سند جدید و قابل راستی‌آزمایی می‌تواند پاسخ روشن‌تری به افکار عمومی بدهد. تأکید بر این نکته به معنای اثبات ادعایی خاص درباره سرنوشت مسعود رجوی نیست؛ بلکه صرفاً نشان می‌دهد که وضعیت فعلی او همچنان برای افکار عمومی روشن و مستقلانه قابل بررسی نیست.

شعار “رسیده وقت دیدار” ممنوع شده است؟

آیا تکرار عبارت “رسیده وقت دیدار” توقع هواداران برای مشاهده رهبرشان را افزایش می‌دهد؟ آیا این شعار ناخواسته توجه‌ها را به غیبت طولانی مسعود رجوی جلب می‌کند؟ یا اینکه سازمان در شرایط کنونی ترجیح می‌دهد تمرکز تبلیغاتی خود را بر فعالیت‌های علنی مریم رجوی قرار دهد؟ که تقریباً از سال 1399 به بعد دیگر این شعار در هیچ یک از نشست ها و تجمعات مجاهدین خلق شنیده نشد.

رهبر غایب و سازمان حاضر

در نهایت، مسئله اصلی شاید خود شعار نباشد، بلکه وضعیت رهبرِ به ناگهان مفقود شده آن است. مجاهدین خلق همچنان فعالیت رسانه‌ای و سیاسی دارد، مریم رجوی در مجامع مختلف حاضر می‌شود و رسانه‌های وابسته به سازمان نیز فعال هستند. با این حال، مسعود رجوی همچنان در وضعیت مبهمی قرار دارد.

این وضعیت یک پرسش ساده اما اساسی ایجاد می‌کند: اگر سازمان می‌تواند امروز در فضای عمومی و سیاسی اروپا فعالیت کند، چرا وضعیت رهبر آن همچنان بدون توضیح روشن و قابل راستی‌آزمایی باقی مانده است؟
این پرسش را نمی‌توان صرفاً با تکرار عناوین و شعارهای تبلیغاتی پاسخ داد. هرچه زمان بیشتری می‌گذرد، نیاز به توضیح شفاف و مستند نیز بیشتر می‌شود.

در نهایت:

“شیر همیشه بیدار، رسیده وقت دیدار” شاید در ابتدا صرفاً شعاری برای ستایش مسعود رجوی بوده باشد، اما گذشت زمان باعث شده این عبارت معنایی پرسش‌برانگیز پیدا کند. غیبت طولانی‌مدت او و نبود اطلاعات مستقل و قابل راستی‌آزمایی، پرسش‌هایی طبیعی درباره وضعیتش ایجاد کرده است.

اگر مسعود رجوی زنده است، افکار عمومی می‌تواند درباره علت نبود حضور جدید و قابل راستی‌آزمایی او سؤال کند. اگر مسئله امنیتی است، سازمان می‌تواند دلایل خود را توضیح دهد و اگر وضعیت او تغییر کرده است، اطلاع‌رسانی شفاف و مستند می‌تواند به ابهام موجود پایان دهد.

در نهایت، شعاری که قرار بود نشانه‌ای از حضور و اقتدار رهبر سازمان باشد، ممکن است ناخواسته به نقطه‌ای برای طرح یک پرسش ممنوعه تبدیل شده باشد:

“شیر همیشه بیدار، رسیده وقت دیدار”؛ پس چرا هنوز از دیدار خبری نیست؟

سالاری

نوشته سرنوشت شعار شیر همیشه بیدار، رسیده وقت دیدار چه شد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی که تابِ پذیرش واقعیتِ ناتوانی‌اش را نداشت و تشکیلاتش را در آستانه فروپاشی می‌دید، تمام توان خود را برای فریب نیروها به کار گرفت. او ابتدا با بحث‌های “تنگه و توحید” و سپس انتصاب همسرش به عنوان مسئول اول، “انقلاب ایدئولوژیک” را با محوریت طلاق و نشست‌های سرکوبگرانه “عملیات جاری” کلید زد. با این حال، اگرچه این اقداماتِ توام با ارعاب توانست از فروپاشی کلی تشکیلات جلوگیری کند، اما نتوانست انگیزه ازدست‌رفته اعضا را برای ادامه همراهی با او احیا کند.

در سال ۱۳۷۲، رجوی که درمانده شده بود، برای سرگرم کردن نیروها و تقویت روحیه‌ی آنان، بار دیگر به اقدامات ایذایی و اعزام تیم‌های عملیاتی به داخل مرزها (به بهانه‌ی شناسایی مسیرهای آینده ارتش) روی آورد. اما با هماهنگی‌هایی که صورت گرفت، این تیم‌ها به سرعت ضربه خوردند و صدام نیز که از شکایت ایران نگران بود، تحرکات رجوی را در مرزها ممنوع کرد. این اتفاق باعث شد دوباره موجی از تردید و ناامیدی در میان اعضا اوج بگیرد.

در نهایت، رجوی مجبور شد سلسله نشست‌های “مغزشویی” با حضور خودش برگزار کند تا به زعم خود انگیزه تزریق کند. او در سخنرانی‌اش، ابتدا با تحلیل‌های طولانی و پیچیده سعی کرد ممانعت عراق از تحرکات نظامی را امری عادی و موقتی جلوه دهد. در میانه‌ صحبت‌هایش، یکی از مسئولین کاغذی به دستش داد. رجوی پس از خواندنِ سکوت‌آمیزِ آن، با حالتی نمایشی و شگفت‌زده گفت: “بچه‌ها گوش کنید! گزارش یکی از تیم‌های عملیاتی که تا تهران نفوذ کرده را برایتان می‌خوانم.”

او به نقل از نویسنده گزارش گفت: “با کلی سختی و رعایت نکات امنیتی با یک خودروی دربستی خودمان را به تهران رساندیم. در یکی از خیابان‌ها کنار یک پارک توقف کردیم تا به منزلی که برای استقرارمان تعیین شده بود برویم. از خودرو پیاده شدیم تا وسایل را از صندوق برداریم. در همان حال، چند نفر که ظاهراً کارگر بودند و کنار دیوار پارک نشسته بودند، نگاهی به ما انداختند و گفتند: “پس کجا بودید تا حالا؟ ما سال‌هاست منتظر مجاهدین هستیم تا بیایند و ما را آزاد کنند!” ما هم از ترس لو رفتن، توجهی نکردیم و سریع وسایل را برداشته از آن محل دور شدیم.”

وقتی خواندن گزارش تمام شد، رجوی با نگاهی معنی‌دار به حاضرین، چند لحظه سکوت کرد و با شیادی گفت: “ببینید! مردم منتظر شما هستند اما شما اینجا هنوز درگیر انقلابِ خودتان هستید! هر روزی که شما از این مرحله عبور نکنید و به انقلاب مریم چنگ نزنید، خلق قهرمان بیشتر عذاب می‌کشد! زودتر بروید و انقلاب کنید و به کارهای آماده‌سازی برای سرنگونی بپردازید.”

به دلیل سال‌ها دوری از فضای جامعه و تغذیه مداومِ ذهن‌ها با دروغ‌های یک‌طرفه، اکثر اعضا این داستان ساختگی را باور کردند. چنان جوّ سنگینی حاکم بود که حتی این پرسش منطقی به ذهن کسی خطور نکرد که: “چطور تیمی که تا تهران بدون شناسایی توسط نیروهای امنیتی رفته، توسط چند کارگر ساده به عنوان اعضای سازمان شناسایی شده است؟” البته شاید برخی این سؤال را در ذهن داشتند، اما هیچ‌کس جرئت بیان آن را نداشت. بعدها مسئولین یگان‌ها تا مدت‌ها همین موضوع را به چماقی تبدیل کرده بودند تا بر سر اعضا بکوبند و بگویند: “خلق منتظر ماست، ولی شما هنوز در انقلابِ خواهر مریم دست‌ و پا می‌زنید!”
در شرایط کنونی نیز رجوی و سرکردگان تشکیلات او که تمام سرمایه‌گذاری‌شان را روی پیروزی نظامی ایالات متحده علیه ایران و سرنگونی حاکمیت معطوف کرده بودند، با محقق نشدن این سناریو، بار دیگر با بحران شدید بی‌انگیزگی و سرخوردگی در درون نیروهایشان مواجه شده‌اند.

رهبری این تشکیلات طبق روال همیشگی، برای مهار این بحران داخلی دست به اقدامات واکنشی زده است؛ از جمله انتصاب مسئول اول جدید که نیروها را تا مدتی سرگرمِ چراییِ انتصابِ “مهناز میمنت” کرده و همزمان، بزرگ‌نماییِ اقداماتِ عملاً بی‌اثری تحت عنوان “کانون‌های شورشی” تا شاید به واسطه‌ی آن، سرابِ امید را به بدنه‌ فرسوده و منزوی تشکیلات تزریق کند.

حمید دهدار

نوشته روایتی از ترفندهای رجوی برای ایجاد انگیزه کاذب در اعضا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این بخش، جولیا برای وینستون توضیح می‌دهد که چرا حزب تا این حد با رابطه‌ی جنسی، عشق و لذت شخصی دشمن است. از نگاه جولیا، مسئله فقط اخلاق یا پاکدامنی نیست. وقتی انسان عاشق می‌شود و رابطه‌ی جنسی دارد، بخشی از انرژی و احساساتش در همان رابطه مصرف می‌شود و علاوه بر آن، یک دنیای خصوصی و عاطفی شکل می‌گیرد که کاملاً در اختیار حزب نیست.

اما حزب می‌خواهد انسان دائماً مملو از انرژی فروخورده، فشار و هیجان باشد؛ انرژی‌ای که بعداً بتوان آن را به نفرت از دشمن، راهپیمایی، هیجان جمعی، جنگ‌طلبی و پرستش رهبر منتقل کرد. وینستون هم پس از حرف‌های جولیا به همین موضوع فکر می‌کند و میان “پرهیز جنسی” و “پاک‌کیشی سیاسی” رابطه‌ای مستقیم می‌بیند.

وقتی این صفحات را خواندم، ناخودآگاه به چیزی فکر کردم که مجاهدین سال‌ها بعد نام آن را “انقلاب ایدئولوژیک درونی” گذاشتند. و دقیقاً همین‌جا بود که برای اولین بار به موضوع از زاویه‌ای کاملاً متفاوت نگاه کردم:

سکس را از انسان بگیر. عشق و رابطه‌ی خصوصی را از او بگیر. وابستگی عاطفی به همسر و خانواده را قطع کن. بعد تمام آن انرژی، نیاز عاطفی، فشار و هیجان انباشته‌شده را به سمت سازمان، مبارزه و رهبر هدایت کن.

من نمی‌توانم ادعا کنم که مسعود رجوی «۱۹۸۴» را خوانده و از آن برای طراحی انقلاب ایدئولوژیک الگوبرداری کرده است؛ برای چنین ادعایی مدرکی ندارم. اما شباهت این دو سازوکار آن‌قدر برایم عجیب بود که هنگام خواندن این صفحات واقعاً مکث کردم.

“۱۹۸۴” در سال ۱۹۴۹ منتشر شد. دهه‌ها بعد، مجاهدین فرایندی را که “انقلاب ایدئولوژیک” می‌نامیدند توسعه دادند؛ فرایندی که بنا بر گزارش دیده‌بان حقوق بشر به طلاق‌های اجباری، نفی تمایلات جنسی و مطالبه‌ی وفاداری همه‌جانبه به رهبری انجامید.

برای همین یک سؤال از ذهنم بیرون نمی‌رود:

اگر رجوی واقعاً “۱۹۸۴” را خوانده بود، آن را به‌عنوان هشدار اورول درباره‌ی توتالیتاریسم خوانده بود، یا به چشم یک کتاب راهنما؟
من تا امروز “انقلاب ایدئولوژیک درونی” مجاهدین را از این زاویه ندیده بودم. بعد از خواندن گفت‌وگوی جولیا و وینستون، دیگر برایم سخت است این شباهت را نادیده بگیرم.

امیر یغمایی

نوشته شاهکار جرج اورول کتاب راهنما یا هشدار برای مسعود رجوی؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

او وقتی دریافت که دیگر نمی‌تواند از طریق منطقی به رهبری جامعه برسد، به خشونت و ترور روی آورد. رجوی حتی حاضر شد صدها نفر از هوادارانش را قربانی کند تا با سوءاستفاده از خون آنان، هم به قدرت برسد و هم در عرصه بین‌المللی برای خود مشروعیت بخرد. همین “کشته‌سازی”های اولیه، او را حریص‌تر کرد تا برای پیشبرد اهدافش، خون‌ریزی را به ابزار اصلی کسب مشروعیت خود تبدیل کند.

رجوی هدفی جز رسیدن به قدرت در سر نداشت. به همین دلیل به عراق رفت و با دشمنِ وطن همدست شد. او هواداران ساده‌دل خود را نیز با وعده‌های فریبنده به عراق کشاند و به‌تدریج با شست‌وشوی مغزی، از آن‌ها برای حمله به مرزهای ایران و کشتن یا اسیر کردن سربازان مدافع وطن استفاده کرد. جالب آنکه طبق گفته‌های اعضای قدیمی تشکیلات، حتی زخمی‌های درگیری‌های مرزی نیز به دستور رجوی در صحنه رها می‌شدند تا او بتواند از خونِ ریخته‌شده‌شان برای مظلوم‌نمایی و بهره‌برداری‌های سیاسی در داخل و خارج استفاده نماید. این رویکرد تا سقوط صدام ادامه یافت. پس از سقوط صدام، با وجود اینکه دولت قانونی عراق بارها از رجوی خواست تا مسالمت‌آمیز خاک این کشور را ترک کند، او که می‌دانست ماندن در عراق دیگر سودی برایش ندارد، به امید دخالت آمریکا و تحریک این کشور برای حمله نظامی به ایران، گستاخانه در برابر خواست دولت و ملت عراق ایستاد.

دولت عراق بارها هشدار داده بود که در صورت عدم خروج، متوسل به زور خواهد شد؛ اما رجوی که استادِ سوءاستفاده از خون اعضایش برای جلب توجه افکار عمومی بود، عمداً این هشدارها را نادیده گرفت تا اینکه سرانجام صبر دولت عراق لبریز شد و نیروهای نظامی‌اش در اطراف کمپ اشرف مستقر شدند. آن‌ها ابتدا بدون هیچ اقدامی از رهبران تشکیلات خواستند که به‌صورت مسالمت‌آمیز خارج شوند، اما رهبران سازمان به دستور مستقیم رجوی، به‌جای پاسخی منطقی، با سنگ، چوب و فلاخن به ارتش عراق حمله کردند و تعدادی از سربازان عراقی را مجروح کردند.

من که آن زمان در کمپ اشرف بودم، شخصاً دیدم که مسئولین سازمان برای تحریک اعضا می‌گفتند: “عراقی‌ها می‌خواهند ما را دستگیر کنند و تحویل رژیم ایران بدهند؛ اگر جلوی آن‌ها نایستید و حمله نکنید، بی‌غیرت هستید!” این فضای سنگین، مسموم و سرشار از فریب، همان ابزاری بود که رجوی برای حفظ تشکیلات در حال فروپاشی‌اش استفاده می‌کرد.

ادامه دارد…

رستم آلبوغبیش

نوشته کالبد شکافی یک فریب – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این جمله نقل و نبات هر نشستی از سوی مسئولین سازمان بود. عمداً مسئولین سازمان فضایی را می‌ساختند که القاء کنند رجوی از هر گناه و اشتباهی مصون است. برای مثال بعد از شکست در عملیات فروغ، وقتی برگشتیم، رجوی در نشست جمع‌بندی رو به اعضای سازمان گفت: اگر ما نتوانستیم به هدف برسیم و اگر ما نتوانستیم رژیم را سرنگون کنیم اشکال به تک تک اعضای سازمان بر می‌گردد چرا که شما گیر زن و بچه‌هایتان بودید. او در کمال وقاحت یک ذره هم به عنوان فرمانده کل ارتش آزادیبخش اشکال را در خودش ندید. حتی نگفت ما در تاکتیک اشتباه کردیم.

حالا در شرایط فعلی، وقتی رجوی می‌گوید “شرم بر من و نکرده‌هایم. کاش چنین روزی را نمی‌دیدم”، رجوی به کجا رسیده است؟

در واکنش به کلیپی که در آن فردی زیر فشار اقتصادی خاک بر سر و رویش می‌ریزد، رجوی صدایش در می‌آید به یاد نکرده‌هایش می‌افتد.

سئوال از رجوی این است وقتی آمریکا روی سر مردم بی‌گناه بمب می‌ریزد و مدرسه ابتدائی میناب را بمباران می‌کند و تعداد بسیار زیادی بی‌گناه شهید می‌شوند، چرا صدایت در نمی‌آید و در خواب خرگوشی فرو می‌روی؟
رجوی باید بداند مردم ایران آن روزها را هرگز فراموش نمی‌کنند. مردم ایران خوب می‌دانند که وقتی آمریکا ایران را زیر فشار تحریم‌ها می‌گذارد، رجوی خواستار تحریم بیشتر از سوی غرب می‌شود. مجاهدین خلق برای خوش خدمتی به آمریکایی‌ها اطلاعات ایران را دو دستی به آنها می‌دهند تا بیشتر و بیشتر مواضع کلیدی و حساس ایران را بمباران کنند. وقتی دانشمندان ایران را ترور می کنند مردم ما واقف اند محصول جاسوسی کیست؟ اساساً وطن فروشی کار رجوی است.

یک هموطن به خاطر گرانی بنزین، این چنین قلب رجوی را به درد آورد. پس چرا در تشکیلات رجوی یک عده‌ای تنها به دلیل این که نمی‌خواستند با تشکیلات باشند، زندانی و شکنجه می‌شدند؟ تعدادی حتی به همین دلیل سر به نیست شدند؟ این افراد همه تحت حکمرانی رجوی بودند و به آنها رحم نکرد.

همدردی امروز رجوی نمایش مضحکی بیش نیست. این مرثیه خوانی دیگر جواب ندارد. در دنیا کسی فریب حرف‌های رجوی را نمی‌خورد. خطاب به رجوی می‌نویسم: بهتر است به فکر خودت باشی و از سوراخی که برای تو درست کردند بیرون بیایی تا واقعیت های موجود ایران برایت مشخص شود.

محمدرضا گلی اسکاردی

نوشته نمایش مضحک همدردی رجوی با مردم ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خداوند در سوره طه، آیه ۱۲، به حضرت موسی می‌فرماید: “إِنِّى أَنَا۠ رَبُّكَ فَٱخْلَعْ نَعْلَيْكَ ۖ إِنَّكَ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى”
یعنی: همانا من پروردگار تو هستم؛ پس کفش‌هایت را بیرون آور، زیرا تو در وادی مقدس طوی هستی.

حالا ببینید رجوی با این آیه چه کرد! این آیه درباره حضرت موسی و حضور او در وادی مقدس است؛ اما در برداشت تشکیلاتی رجوی، ناگهان “کفش” تبدیل شد به همسر، خانواده و زندگی مشترک!

یعنی چه؟ یعنی زن و شوهر مانع رسیدن فرد به “رهبری” هستند و باید از یکدیگر جدا شوند! اینجاست که باید یک سؤال ساده پرسید: آقای رجوی! اگر قرار بود “کفش‌ها” را درآورد، چرا اول از پای خودت شروع نکردی؟! چرا همسر خودت را نگه داشتی، اما برای دیگران نسخه طلاق پیچیدی؟ چرا چیزی که برای دیگران “مانع تکامل” بود، برای خودت تبدیل شد به ازدواج مجدد و زندگی شخصی؟

این دیگر تفسیر قرآن نیست؛ این استفاده ابزاری از قرآن برای توجیه یک دستور تشکیلاتی است. نتیجه این برداشت چه شد؟

خانواده‌هایی از هم پاشیدند؛ زن و شوهر از یکدیگر جدا شدند؛ فرزند از پدر و مادر دور افتاد؛ و حتی خانواده‌های اعضا در ایران، به‌جای آنکه “پناه” باشند، در تبلیغات تشکیلاتی به‌عنوان دشمن و مانع مبارزه معرفی شدند.
و اینجاست که باید گفت: وقتی یک رهبر برای جدا کردن زن از شوهر، آیه‌ای درباره حضرت موسی را تبدیل به دستور تشکیلاتی می‌کند، مشکل از قرآن نیست؛ مشکل از تفسیری است که می‌خواهد قرآن را خدمتکار تشکیلات کند.

قرآن را نمی‌شود هر جا به نفع تشکیلات بود، از قفسه برداشت و هر جا جواب نداد، کنار گذاشت. آیه، آیه است. اما تفسیر به رأی، وقتی پای قدرت و تشکیلات وسط باشد، می‌تواند خانواده را قربانی کند.

رجوی اگر واقعاً مدعی هدایت بود، باید اول نشان می‌داد که خودش به همان نسخه‌ای که برای دیگران می‌پیچد، عمل می‌کند. وگرنه داستان خیلی ساده است: برای اعضا: خانواده = مانع.برای رهبری: خانواده = استثنا.

این دیگر وادی مقدس طوی نیست؛ این همان جایی است که آیه را از معنای خودش بیرون کشیدند و خانواده را از زندگی انسان‌ها. و چه تلخ است وقتی کسی کفش‌های خودش را واکس می‌زند، اما کفش دیگران را به جرم مانع بودن از پایشان در می‌آورد.

حمید آتابای

نوشته کفش‌های موسی کجا، همسران اعضای رجوی کجا؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته در پیام مسعود رجوی همه چیز نامفهوم بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای تحلیل ابعاد مختلف کارنامه سیاسی مسعود رجوی، سه مقطع کلیدی‌ای که او تاکتیک فرار را برگزید، مورد بررسی قرار می‌گیرد. تاکتیکی که تبدیل به استراتژی اصلی او برای بقا شد.

۱. فرار از ایران – ۱۳۶۰

رجوی با ترجیح بقای شخصی بر هدایت میدانی دچار انقطاع از بدنه تشکیلات شد. در حالی که رجوی فرمان ورود به فاز مسلحانه را صادر کرده بود و هزاران تن از اعضای جوان و بدنه سازمان در خیابان‌های ایران درگیر جنگی خونین بودند، او کشور را ترک کرد. این در حالی بود که همسر باردار او اشرف ربیعی و یکی دیگر از مسئولان هم رده او یعنی موسی خیابانی در ایران بودند و چندی بعد در درگیری‌ها کشته شدند. این اقدام از سوی منتقدان، فرار از مسئولیت مستقیم و ترجیح دادن امنیت خود بر سرنوشت نیروهای پیاده سازمان تعبیر شد.

توجیه بخش تبلیغاتی سازمان برای این فرار، تشکیل “شورای ملی مقاومت” در خارج و دیپلماسی بین‌المللی برای سرنگونی سریع نظام بود اما در عمل به ایزوله شدن رهبری از واقعیت‌های داخل جامعه ایران انجامید.

۲. مهاجرت به عراق – ۱۳۶۵

سقوط مشروعیت ملی و وابستگی تمام عیار به دشمن متجاوز به خاک وطن بزرگ‌ترین خطای استراتژیک مسعود رجوی بود. انتقال به عراق در اوج جنگ هشت‌ساله ایران و عراق، نقطه عطف نابودی مشروعیت ملی رجوی بود. پناه بردن به آغوش صدام حسین—کسی که خاک ایران را اشغال کرده و شهرهای آن را بمباران می‌کرد—از نظر افکار عمومی ایرانیان (فارغ از گرایش سیاسی) یک “خیانت ملی” آشکار تلقی شد.

از آن مهم‌تر، رجوی با تاسیس “ارتش آزادی‌بخش ملی” عملاً سازمان خود را به پیاده‌نظام ارتش بعث (ارتش خصوصی صدام) و ابزار اطلاعاتی-عملیاتی صدام علیه وطن خود تبدیل کرد. این تصمیم، رجوی را از یک رهبر سیاسی اپوزیسیون به یک وابسته نظامی بیگانه تنزل داد.

فشار دولت فرانسه برای اخراج رجوی از خاک خود، او را مخیر به پذیرش محدودیت یا ترک این کشور کرد. او مجدداً بقای تشکیلاتی و آزادی عمل نظامی در مرزهای ایران را به قیمت از دست رفتن کامل وجهه ملی خود انتخاب کرد.

۳. ناپدید شدن – ۲۰۰۳

فروپاشی استراتژی مجاهدین خلق همزمان با غیبت ابدی مسعود رجوی به نوعی بن‌بست استراتژیک برای تشکیلات ایجاد کرده است. سقوط صدام حسین در سال ۲۰۰۳، عمود خیمه استراتژیک رجوی (جنگ‌افروزی از خاک همسایه) را فروریخت. ناپدید شدن ناگهانی او در زمان حمله آمریکا، تکرار همان الگوی قدیمی ترجیح بقای شخصی در لحظات بحرانی بود؛ او اعضای خود را در قرنطینه پادگان اشرف در برابر خطرات بعدی رها کرد و خود پنهان شد.

غیبت طولانی‌مدت رجوی (که از سوی مقامات اطلاعاتی و ناظران بین‌المللی به عنوان مرگ احتمالی یا انزوای مطلق تعبیر می‌شود) عملاً سازمان را از یک جنبش سیاسی به یک “فرقه مذهبی-سیاسی” با سوابق طولانی تروریستی و افراطی‌گری تبدیل کرد که حول یک رهبر غایب و کیش شخصیتی او می‌چرخد.

عدم حضور مسعود رجوی در نمایش های تشکیلاتی، به مریم رجوی اجازه داد تا ساختار سازمان را به سمت لابی‌گری غربی و ارائه ویترینی دموکراتیک ببرد، در حالی که بنیاد سازمان بر همان نگاه فرقه گرایانه مسعود باقی مانده است.

تحلیل این زنجیره از تصمیمات نشان می‌دهد که مسعود رجوی در محاسبات خود، “کسب و حفظ قدرت به هر قیمت” را جایگزین “منافع ملی” کرد. این رویکرد رفتاری، اگرچه توانست ساختار فیزیکی سازمان مجاهدین خلق را در قالب یک تشکیلات منسجم تا چندین دهه حفظ کند، اما در گستره وسیع‌تر، پایگاه اجتماعی آن‌ها را در میان مردم ایران به‌طور کامل نابود کرد و نام او را در تاریخ سیاسی ایران به عنوان نمونه‌ای از رهبری اپوزیسیون که به مرزهای ملی خود پشت کرد، ثبت نمود.

مزدا پارسی

نوشته مسعود رجوی، مرد فرارهای بزرگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از چند ماه قبل از روز مانور، وقت نیروها به بهانه آماده شدن برای مانور پر شد و کار اصلی و تمام وقت همه نیروها برای هفته ها همین موضوع بود. تعداد زیادی از نیروها وقت شان با انجام تمرین مستمر پر می شد. وقت عده ای دیگر با انجام کارهای مرتبط با مانور پر می گردید مثلاً تعدادی مشغول ساختن یک جاده چند کیلومتری در بیرون قرارگاه بودند که در روز مانور مشخص شد برای تردد رجوی ایجاد شده است. عده ای هم مشغول درست کردن الزامات دیگری همچون تپه های دیدبانی یا جعبه شنی بزرگ بودند و . . .
رجوی از صدام درخواست کرده بود تا تعداد زیادی زرهی را بطور موقت به مجاهدین خلق بدهد تا کار را حسابی بزرگنمایی کنند.

برای روز مانور اعضای غیر مجاهد شورا و همچنین تعدادی خبرنگار نیز حضور داشتند تا علاوه بر دستگاه تبلیغاتی مجاهدین خلق، آنها و بخصوص خبرنگاران به انتشار خبر مانور و در نتیجه تبلیغ برای مجاهدین بپردازند.

اما یک روز قبل از مانور اتفاقی افتاد که کمتر کسی انتظار آن را داشت و نشان از ترس رجوی و در عین حال بی اعتمادی مطلق او به نیروهای خودش را داشت. صبح به ما گفتند در زمین صبحگاه حاضر شویم، سپس یکی از فرماندهان به نام محمود مهدوی با نام مستعار محمود قائمشهر، توضیح داد که تعدادی گلوله کلت گم شده و باید همه جا را بگردیم. این حرف برای همه خیلی سنگین بود و با توجه به توضیحات ارائه شده همه می دانستند که حقیقت چیز دیگری است اما چاره ای غیر از اجرا نبود. تمام محوطه با حضور نیروها به صورت خطی چک شد. سپس هر قسمت به سراغ زرهی ها و خودروهای خودش رفت تا آنها را چک کند. حتی زرهی های خراب و خودروهایی که قرار نبود در مانور شرکت کنند نیز چک شدند. بعد از آن نوبت به آسایشگاه ها و در نهایت نوبت به کمدهای فردی رسید.

تا قبل از آن هرگاه نشست رجوی برگزار می شد، همه می بایست بدون استثناء بازرسی شوند. در این بازرسی ها، لباسها و جیب ها به همراه پوتین چک می شدند، همچنین با لمس کردن، کل بدن و حتی لای موهای تک به تک افراد چک می شد. سپس با دستگاه دِدِکتور افراد را مجدداً به صورت کامل چک می کردند. به مرور علاوه بر این موارد درب هایی که دِدِکتور داشتند و به فلز حساس بودند در مسیرهای ورود به سالن نشست قرار داده می شد. همه اینها نشان دهنده وحشت رجوی بود. او می ترسید که نیروهایش او را ترور کنند. این وحشت بعداً باعث آسیب جدی برای تعداد زیادی از نیروها و منجر به ماجرای غم انگیز زندانی کردن صدها تن از اعضای سازمان شد. رجوی آنها را متهم به نفوذی بودن و این که قصد ترور خودش را دارند، نمود. این اعضا ماهها زندانی شدند و در موارد زیادی، شکنجه های فیزیکی بر آنان اعمال گردید و حتی چند نفر از آنها همانند قربانعلی ترابی ، پرویز احمدی ، مالک کلبی و . . . بر اثر شکنجه در زندان کشته شدند یا بعدها بدلیل اثرات همان شکنجه ها فُوت کردند. افشاگری های تعدادی از اعضای جداشده که در آن سال در زندان های مجاهدین خلق زندانی بودند همچون جمال عظیمی، مریم سنجابی، محمد رزاقی، بهزاد علیشاهی، محمد کرمی و تعدادی دیگر در اینترنت موجود است و به راحتی با جستجو می توان آنها را یافت.

چک کمد های فردی که تنها دارایی شخصی اعضا محسوب می شد و بی اعتمادی که نسبت به اعضا اعمال شد تاثیر منفی زیادی روی نیروها گذاشت. نیروهایی که اجازه جدا شدن از تشکیلات را نداشتند و رجوی ها تا زمان سرنگونی صدام هر ستم و بلایی که توانستد بر سرشان آوردند و اگر کاری بود که نکردند، تنها به این دلیل بود که نتوانستند، در غیر این صورت از انجام آن ابایی نداشتند.

در روز مانور یعنی 15 تیر 1373 و علیرغم آن که همه جا به صورت خطی وجب به وجب چک شد و همه جای مقرها و حتی درون کمد های فردی اعضا را نیز گشتند، رجوی از ترس آن که نیروهای خودش او را ترور نکنند با ماشین بنز ضد گلوله همراه با خودروهای اسکورتش به محل مانور آمد. یک خودروی بنز دیگر هم که دقیقا شبیه خودرو اول بود همراه آنها بود تا مشخص نشود که رجوی در کدام ماشین نشسته است. اینها تازه در شرایطی بود که او در بین نیروهای خودش بود که هیچ ارتباطی با دنیای بیرون از تشکیلات نداشتند. بدلیل همین ترس از جان است که رجوی سال ها غیب شده و حتی حاضر نیست یک فیلم از خودش به بیرون بدهد تا زنده بودن خودش را اثبات کند.

سران تشکیلات برای بزرگنمایی این مانور کلک و حقه های فراوانی بکار گرفتند. مثلاً در هر زرهی فقط راننده و فرمانده حضور داشت و خبری از توپچی و فشنگ گذار نبود و در نتیجه می شد با 12 نفر، 6 زرهی را وارد مانور کرد.

خودروی ضد گلوله حامل رجوی

ایرج صالحی

نوشته ترس و بی اعتمادی مطلق رجوی به نیروهایش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما طنز روزگار این است که رجوی جنگ طلب که همیشه آرزویش حمله دشمنان به ایران و راه اندازی جنگ علیه ایران (چه از سوی صدام، یا صهیونیست ها یا آمریکای ها) بوده است با شیادی تمام ادعا می کند که صلح طلب است!!! اما حقیقت چیز دیگری است که به نمونه هایی از آن اشاره می کنم.

این رجوی بود که در سال 1360 در حالی که کمتر از دو سال و نیم از پیروزی انقلاب ایران و روی کار آمدن نظام جدید نگذشته بود، علیه نظام جدید اعلام جنگ مسلحانه کرد و مجاهدین خلق به فرمان او اقدام به بمب گذاری، ترور کور و عملیات انتحاری بر علیه دولت و مردم ایران نمودند.

رجوی ها بعد از آتش بس در جنگ ایران و عراق، به دنبال ایجاد “جرقه و جنگ” بودند. رجوی معتقد بود که مجاهدین خلق باید کاری بکنند که جرقه ای نظامی بین ایران و عراق دربگیرد تا جنگ مجددا بین این دو کشور آغاز شده و راه ارتش خصوصی صدام یا به اصطلاح ارتش آزادیبخش باز شود. از این رو کارهایی تروریستی مثل حمله به پایگاه های مرزی ایران را با عناوینی همچون “عملیات نامنظم” یا “راهگشایی” انجام می دادند تا بین ایران و عراق درگیری ایجاد شود.

رجوی بعد از حمله القاعده به برج های دو قلو در آمریکا در یک نشست عمومی در قرارگاه باقرزاده ضمن استقبال از این عملیات، با خوشحالی می گفت، “حالا فلش آمریکا از سر عراق برداشته شده و به سمت ایران خواهد رفت”. او بسیار ذوق زده شده بود و تحلیل می کرد که آمریکا به ایران حمله خواهد کرد. هر چند همچون بسیاری از تحلیل هایش تعبیر نشد اما آرزو و خواسته او حمله آمریکا به ایران بود.

این رجوی ها بودند که به عنوان مزدوران نتانیاهوی کودک کش و صهیونیست ها و آمریکایی های جنگ طلب، زیر آب برجام را می زدند. رجوی برجام را چتری در مقابل حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می دانست و به همین دلیل با تمام توان با آن مخالف بود.

این رجوی ها بودند که که بعد از حمله اسرائیل به غزه و اشغال آن، مستمراً به صهیونیست های کودک کش خط می دادند که “سر مار در تهران است، باید سر مار را زد” تا به این ترتیب آنها را برای حمله به ایران ترغیب کنند.

رجوی با وقاحت از ترور سردار سلیمانی توسط آمریکایی ها حمایت کرد و چون در اوهام خود فکر می کرد این امر به جنگ آمریکا با ایران می انجامد بلافاصله پیام داد و در آن ضمن اعلام آماده باش به نیروهای فرتوت خود، گفت که جمهوری اسلامی تا بهار سال بعد سرنگون خواهد شد! اما باز هم بور شد.

رجوی ها و تعدادی از مسئولین تشکیلاتش 133 بار علیه برنامه هسته ای ایران در آمریکا کنفرانس برگزار کردند به این امید که با متهم کردن ایران به داشتن بمب اتم، بتوانند حمله به ایران را زمینه سازی کنند.

این چهره واقعی رجوی است که همیشه از صلح ضرر کرده و همیشه بدنبال کشتار و خونریزی و جنگ بوده است.

ایرج صالحی

نوشته رجوی، جنگ طلبی که همیشه برای حمله به ایران زمینه سازی می کند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.