پس از اعلام عمومی خبر درگذشت یزدان در خردادماه گذشته، خانواده او با استفاده از شبکه‌های اجتماعی —به‌ویژه از طریق ایجاد یک حساب کاربری اختصاصی در اینستاگرام به نام “یزدان تیموریان”— به سوگواری علنی و بازگویی سرگذشت او به زبان انگلیسی پرداختند. متن‌های همراه با عکس‌های یزدان، عمدتاً گویای رنج‌هایی است که او و خانواده‌اش —به ‌واسطه جدایی تحمیلی— تحت حکمرانی رهبران سازمان مجاهدین خلق متحمل شده‌اند. این آخرین پست منتشرشده در صفحه یزدان تیموریان است که از زبان انگلیسی به فارسی  برگردانده شده است:

دوستت دارم و هر روز دلم برایت تنگ می‌شود. او در بیمارستان “اشرف” بیمار بود و از خانواده‌اش دور نگه داشته شده بود. آن‌ها حتی اجازه ندادند برای آخرین بار با ما خداحافظی کند یا آخرین تماس تلفنی را داشته باشد. این بسیار ناعادلانه است.

سال‌ها پیش، در آخرین تماس تلفنی‌مان، او گفت: “لطفاً آن دختربچه، نوه‌ام را بیاورید تا بتوانم او را در آغوش بگیرم.” او به خانواده‌اش نیاز داشت و مشتاق دیدار ما بود.

تحلیل این پیام کوتاه و پراحساس، مفاهیم حیاتی متعددی را در خصوص نقض حقوق بشر، جدایی اعضای خانواده و کنترل سیستماتیکِ اعمال‌شده بر اعضای سالخورده در “اشرف ۳” نشان می‌دهد که در زیر به برخی از آنها پرداخته می‌شود.

پست مربوط به خانواده یزدان تیموریان

محرومیت از تماس و ابراز احساسات در واپسین لحظات زندگی

متن بالا خاطرنشان می‌کند که یزدان تیموریان در “اشرف ۳” بیمار بود و عامدانه از بستگانش دور نگه داشته شد. از منظر انسانی، مراقبت‌های پایان عمر معمولاً بر آسایش، حفظ کرامت و پیوند دوباره با خانواده تأکید دارند. گلایه خانواده مبنی بر اینکه “اجازه ندادند آخرین خداحافظی یا حتی آخرین تماس تلفنی را با ما داشته باشد”، نشان می‌دهد که در تشکیلات مجاهدین خلق چگونه سخت‌گیری‌های ایدئولوژیک یا تشکیلاتی بر همدلی بنیادین انسانی سایه افکنده است و هم عضو سالخورده و هم خانواده‌اش را از فرصت خداحافظی محروم ساخته است.

ارتباط خانوادگی، آرزوی برآورده نشده

جمله تکان دهنده‌ای که خانواده تیموریان از او نقل می‌کند – “لطفاً دختر بچه، نوه‌ام را بیاورید تا بتوانم او را در آغوش بگیرم” – اشتیاق عمیق برای تداوم نسلی و عشق خانوادگی را که علیرغم دهه‌ها جدایی همچنان ادامه دارد، نشان می‌دهد. برای دهه‌ها، بسیاری از اعضا در ساختارهای منزوی فرقه رجوی از زندگی روزمره خانگی، ازدواج و تربیت فرزند جدا شده‌اند. برجسته کردن این درخواست تأکید می‌کند که در پس دهه‌ها تعهد سازمانی، پیوندهای اصلی انسانی و تمایل به پیوندهای والدینی و پدربزرگ و مادربزرگی کاملاً دست نخورده باقی مانده است.

کنترل سازمانی و محدودیت اطلاعاتی

گزارش‌های مربوط به تعاملات خانواده تیموریان با سازمان مجاهدین خلق –از جمله محدودیت در ملاقات‌ها طی سفر به آلبانی و اطلاع‌رسانی دیرهنگام یا به‌شدت کنترل‌شده درباره مرگ او — نشان‌دهنده الگویی از “کنترل جریان اطلاعات” (یا دروازه‌بانی اطلاعات) در سازمان مجاهدین خلق است. سازمان‌هایی که اعضای عادی خود را از دنیای بیرون منزوی می‌کنند، اغلب برای جلوگیری از جدا شدن اعضا، نفوذ خارجی یا نظارت نهادهای حقوق بشری و مستقل، کنترل شدیدی بر کانال‌های ارتباطی اعمال می‌کنند؛ امری که متأسفانه موجب اندوه عمیق خانواده‌های بیرون از سازمان می‌شود، چرا که آن‌ها دیگر قادر نیستند به‌طور مؤثر از عزیزان سالخورده خود حمایت کنند.

خانواده یزدان تیموریان برای کنار آمدن با رنج فراقی که دیگر وصالش میسر نیست و افشای ظلم سرکردگان مجاهدین خلق، با انجام اقداماتی مشخص، با سوگ از دست دادن پدر خود مواجه شدند و علیه انکار سازمان یافته مبارزه کردند. آنها برای احقاق حقوق از دست رفته خود با استفاده از شبکه‌های اجتماعی، مطالب یادبود، عکس‌های خانوادگی و جزئیاتی درباره زندگی سازمانی یزدان منتشر می‌کنند تا با خلأ اطلاعاتیِ تحت کنترلِ رجوی مقابله کنند.

تجربه نشان داده است که شواهدی که جدا شده‌ها، کودک سربازان و خانواده‌های اعضای در بند مجاهدین در رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی، مصاحبه‌ها و مستند‌ها به اشتراک می‌گذارند از موثرترین ابزارها برای آگاه سازی جوامع درباره تهدید تشکیلات مجاهدین خلق است.

مزدا پارسی

نوشته پیامدهای تراژیک انزوای تحمیل‌شده از سوی رجوی بر یزدان تیموریان و خانواده‌اش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“جامعه بی‌طبقه توحیدی” و استاندارد دوگانه

اگر همه اعضا در برابر تشکیلات برابرند، چرا نسبت خانوادگی با رهبر فرقه باید در نوع برخورد با فرد متوفی تفاوت ایجاد کند؟
چرا درگذشت برادر رهبر می‌تواند با پیامی ویژه و خطاب به همسر و فرزند او همراه شود، اما خانواده اعضایی که سال‌ها در تشکیلات حضور داشتند، در بسیاری از موارد سهمی جز پیام‌های رسمی و کلیشه‌ای سازمان ندارند؟
مقایسه سرنوشت هوشنگ رجوی با اعضایی که سال‌ها در اشرف و سپس آلبانی در مناسبات سازمان زندگی کرده‌اند، قابل تأمل است. هوشنگ رجوی، بنا بر گزارش‌های منتشرشده درباره زندگی او، در بلژیک و در کنار خانواده‌اش زندگی کرد. در مقابل، بسیاری از اعضای تشکیلات زندگی خود را در محیطی کاملاً متفاوت سپری کردند؛ محیطی که با محدودیت روابط خانوادگی، جدایی همسران و فاصله گرفتن از فرزندان همراه بود.
بنابراین پرسش این نیست که چرا برای هوشنگ رجوی تسلیت گفته شد. پرسش این است که چرا چنین حق طبیعی و انسانی برای اعضای عادی و خانواده‌های آنان باید با محدودیت‌ها و موانع تشکیلاتی روبه‌رو می‌شد؟

انقلاب ایدئولوژیک؛ یک نسخه برای اعضا؟

آنچه در این میان بیش از همه جلب توجه می‌کند، شکاف میان شعار و عمل است. “انقلاب ایدئولوژیک” برای اعضای تشکیلات به معنای کنار گذاشتن بسیاری از روابط شخصی و خانوادگی تعبیر شد؛ اما آیا همین نسخه درباره خانواده رهبر فرقه نیز به همان شکل اجرا شد؟ آیا برادران و بستگان مسعود نیز از همسر و فرزند خود جدا شدند؟ آیا آنان زندگی خانوادگی خود را در خدمت تشکیلات کنار گذاشتند؟ یا اینکه نسخه سخت انقلاب ایدئولوژیک فقط بر زندگی اعضای داخل تشکیلات اعمال شد، در حالی که خانواده رهبر فرقه از زندگی عادی خانوادگی در خارج از تشکیلات برخوردار بودند؟ اگر پاسخ این پرسش‌ها مثبت نیست، چگونه می‌توان از برابری و “جامعه بی‌طبقه” سخن گفت؟

یبر قنواتی

نوشته کنایه تلخ: هوشنگ رجوی در کنار همسر و دخترش درگذشت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در سالهای اولیه تشکیل سازمان از زنان برای عادی سازی و به اشتباه انداختن ساواک استفاده میکردند.

پس از به راه انداختن انقلاب ایدئولوژیک از زنان برای سرکوب مردان استفاده شد. همه مردان از پست های مسئولیت و رده های سازمانی خلع شدند و زنان را جایگزین آنان کردند . ویترینی بنام شورای رهبری تشکیل شد و این زنان مجیز گو و کاسه لیس رجوی بودند. اما مابقی زنان در رده‌های پایین‌تر به بردگی و استثمار کشیده شدند و ستم مضاعفی تحمل کردند.

طلاق اجباری از همسران: مسعود و مریم رجوی در سالن اجتماعات آنان را مجبور می‌کردند در حضور جمع رو در روی همسرشان بایستند و حلقه را به صورت شوهرانشان پرت کنند و اگر از طرف شوهر اصرار دیدند به صورتش سیلی بزنند.

جدایی اجباری فرزندان و اعزام آنان به خارج کشور: رجوی در نشست با وقاحت چشم در چشم مادرانشان گفت: از شر آنان خلاص شدیم.

خارج کردن رحم زنان به اجبار در پوشش انقلاب ایدئولوژیک: مریم رجوی تعدادی از زنان سازمان را به عقد مسعود رجوی درآورد که در تشکیلات به رقص رهایی شناخته می‌شد.

فرقه رجوی در حالی از آزادی پوشش زنان گلو پاره می‌کند که زنان فرقه حتی در آسایشگاه حق انتخاب پوشش ندارند و سالهاست که لباس متحدالشکل به آنان تحمیل شده است. زنانی که سالیان متمادی در تشکیلات بسته رجوی به کارهای طاقت فرسا گماشته شده و با قطع از دنیای آزاد، استفاده از ساده‌ترین امکانات و تکنولوژی را برای آنها محدود ساخته است.

فرقه ای که مدعی حقوق زنان می‌باشد بیشترین ظلم را در حق آنان روا داشته و این یک تناقض آشکار در بیان و کردار فرقه تبهکار رجوی است.

داریوش قنواتی

نوشته مصادیق استفاده ابزاری از زنان در تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اعضایی که درخواست درمان یا مراجعه پزشکی داشته اند، با اتهام تمارض یا نسبت دادن انگیزه‌های تشکیلاتی مورد بازخواست قرار می‌گیرند. در چنین فضایی طبیعی است که یک عضو بیمار، به ویژه اگر از برخورد های تشکیلاتی هراس داشته باشد، در بیان مشکل جسمی یا روانی خود با احتیاط رفتار کند. این مسئله زمانی اهمیت پیدا می‌کند که بخش قابل توجهی از اعضای کنونی سازمان سالخورده شده اند و با افزایش سن، نیاز آنان به مراقبت های پزشکی و درمانی نیز افزایش می یابد. در دوره حضور مجاهدین خلق در پادگان اشرف عراق مسعود رجوی در یکی از نشست ها بر محدود کردن ارجاع بیماران به خارج از قرارگاه تأکید کرد و حتی از دکتر احمدی تعهد گرفت که مشکلات پزشکی در داخل قرارگاه و با امکانات موجود حل و فصل شود.

سوال این است: آیا نظام درمانی سازمان، در عمل اولویت را به سلامت اعضا می‌دهد یا به حفظ کنترل تشکیلاتی؟ اهمیت این پرسش از آنجا ناشی میشود که دسترسی به پزشک، بیمارستان و دنیای خارج از تشکیلات، برای یک عضو محصور و ایزوله می‌تواند صرفاً یک مسئله پزشکی نباشد؛ بلکه امکان ارتباط با محیط بیرون و آشنایی با واقعیت های خارج از سازمان را نیز فراهم کند. از این منظر، محدود کردن دسترسی پزشکی کارکردی فراتر از حوزه درمان دارد. در یک تشکیلات بسته، سلامت اعضا نباید تحت الشعاع ملاحظات تشکیلاتی قرار گیرد. حق برخورداری از پزشک، درمان مناسب، بیمارستان و امکان دریافت نظر پزشکی مستقل، بخشی از حقوق بنیادین هر انسان است. بخصوص برای افرادی که سالهای طولانی از زندگی خود را در محیطی بسته و تحت کنترل تشکیلاتی گذرانده‌اند. مرگ هر عضو، صرف نظر از جایگاه سیاسی یا تشکیلاتی او، باید بیش از آنکه به یک اطلاعیه چند خطی تبدیل شود، زمینه ای برای پرسش درباره شرایط زندگی، دسترسی به درمان و حقوق انسانی اعضای سالخورده و بیمار باشد که متأسفانه فرقه رجوی سالهای مدیدی است که اعضا را از این حقوق اولیه محروم کرده‌ است.

داریوش قنواتی

نوشته بیماری و درمان؛ مسئله ای فراتر از یک مرگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در سال‌های اولیه تشکیل این گروه، از زنان برای عادی‌سازی و رد گم کردنِ ساواک استفاده می‌کردند. رجوی پس از به راه انداختن “انقلاب ایدئولوژیک”، از زنان برای سرکوب مردان استفاده کرد و همه مردان رده‌بالای تشکیلات را از پست‌ها، مسئولیت‌ها و رده‌های سازمانی خلع و زنان را جایگزین آنان کرد. او ویترینی به نام “شورای رهبری” متشکل از زنان تشکیل داد و آنها را مجیزگو و کاسه‌لیس خود کرد و مابقی زنان را در رده‌های پایین‌تر به بردگی و استثمار کشید.

رجوی ستم مضاعفی بر آنان روا داشت؛ آنها را مجبور به گرفتن طلاق از همسران خود کرد و در سالن‌های اجتماعات از آنان خواست تا در مقابل همسرانشان ایستاده و حلقه‌های ازدواج خود را به روی آنان پرتاب کنند و اگر با اصرار شوهرانشان مواجه شدند، حتی به صورتشان سیلی بزنند.

جداسازی و گرفتن اجباری فرزندان و اعزام آنان به کشورهای اروپایی، اقدامی بود که رجوی در نشست با وقاحت، چشم در چشم مادرانشان گفت: “از شر آنان خلاص شدیم”. همچنین خارج کردن رحم زنان به اجبار در پوششِ “آب‌بندی انقلاب ایدئولوژیک” و به عقد درآوردن همه زنان سازمان برای مسعود رجوی که در تشکیلات به “رقص رهایی” شناخته می‌شد، از دیگر جنایات اوست.

حال سرکرده این گروه خبیث، در حالی برای آزادی پوشش زنان گلو پاره می‌کند که زنان درون تشکیلاتش حتی در آسایشگاه حق انتخاب پوشش ندارند و سال‌هاست که لباس متحدالشکل به آنان تحمیل شده است. زنانی که سالیان متمادی در تشکیلات بسته رجوی به کارهای طاقت‌فرسا گماشته شده و با قطع ارتباط از دنیای آزاد، دراستفاده از ساده‌ترین امکانات و تکنولوژی بی‌بهره‌اند.

گروهی که مدعی حقوق زنان می‌باشد، بیشترین ظلم را در حق آنان روا داشته است و این یک تناقض آشکار در بیان و کردار فرقه تبهکار رجوی می‌باشد.

داریوش قنواتی

نوشته وقتی ویترین حقوق زنان پوششی برای بردگی می‌شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

۱. آزادی، درس اول نسل‌های قیام و انقلاب:

مریم رجوی در حالی برای دانش‌آموزان ایرانی نسخه آزادی می‌پیچد که خود پس از “انقلاب ایدئولوژیک”، کودکان اعضا را از والدینشان جدا کرد و آن‌ها را در کشورهای اروپایی در بلاتکلیفی رها ساخت؛ بی‌آنکه به والدین اجازه دهد از محل اقامت فرزندان خود مطلع شوند. از سوی دیگر، کدام آزادی؟ وقتی اعضای مستقر در پادگان “اشرف ۳” حتی در ابتدایی‌ترین مسائل شخصی و خصوصی زندگی خود، کوچک‌ترین حق انتخابی ندارند.

۲. از کلاس درس تا میدان رزم:

فرقه تبهکار رجوی همواره با سوءاستفاده از کودکان و نوجوانانی که هنوز جهان‌بینی‌شان شکل نگرفته و قدرت تشخیص مسائل را ندارند، اهداف سازمانی خود را پیش برده است. از وقایع پنج مهر ۱۳۶۰ که کودکان را از پشت نیمکت‌های مدرسه به خیابان‌ها کشانده و به کشتن داد، تا امروز که با استفاده از فضای مجازی و محتوای فریبنده، سعی در جذب نوجوانان در پوشش “کانون‌های شورشی” دارد؛ این “خط قرمز” فرقه همچنان ادامه دارد. ادعای مریم رجوی درباره “کلاس درس تا میدان رزم”، خود مصداق بارز جنایت سازمان‌یافته و نقض آشکار قوانین بین‌المللی است.

۳. فقر، نابرابری و کودکان بازمانده از تحصیل:

ریختن اشک تمساح برای کودکانِ بازمانده از تحصیل توسط مریم رجوی در حالی است که وی کودکان اعضا را که زمانی در خارج از کشور بودند، با فریب دیدار با والدین، از پشت نیمکت‌های مدرسه به خاک عراق کشاند. این کودکان که به عنوان “میلیشیا” شناخته می‌شدند، در پادگان اشرف به “کودک‌سرباز” تبدیل شدند و بسیاری از آنان، از جمله علی اخوان، یاسر اکبری، امیرمسعود نظری، حنیف کفایی، حنیف امامی و زهیر ذاکری، به کام مرگ فرستاده شدند.

آری، جنایات گروه تروریستی مجاهدین خلق و سرکردگان آن در حق دانش‌آموزان بر کسی پوشیده نیست و مریم رجوی با انتشار چنین پیام‌هایی، تنها ماهیت واقعی خود و فرقه متبوعش را بیش از پیش رسوا می‌سازد.

یبر قنواتی

نوشته فرافکنی مریم رجوی، نگاهی به کارنامه سیاه در حق دانش آموزان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اول مهر رسید و فصل بازگشایی مدارس در کشور عزیزم ایران آغاز شد. روزی باشکوه و ارزشمند برای میلیون‌ها دانش‌آموز ایرانی که با کیف و کتاب و هزاران آرزو راهی مدرسه می‌شوند.

مریم رجوی، رهبر سازمان مجاهدین هر ساله با سوءاستفاده از این مناسبت مهم و ارزشمند، به دانش‌آموزان پیام می‌دهد، و با وعده وعیدهای پوچ و دروغین تنها تشویق به آتش زدن و ایجاد اغتشاش می‌کند .
اما یک پرسش ساده و جدی وجود دارد وقتی ۱۶۸ دانش‌آموز دختر در مدرسه شجره طیبه میناب جان باختند، چرا صدای همدردی با آنان در چنین پیام‌هایی شنیده نشد و نمی‌شود؟ گویا مجاهدین خودشان بهتر از هر کس دیگری می‌دانند که مردم ایران از آنها منزجر هستند .

حتی سازمان ملل متحد در گزارش خود اعلام کرده است که در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، ۱۶۸ دختر دانش‌آموز کشته شدند؛ کودکانی که بسیاری از آنان بین ۷ تا ۱۲ سال سن داشتند. سازمان ملل این حمله تجاوزگرانه را محکوم کرد.

۱۶۸ غنچه‌ای که هنوز فرصت شکوفا شدن پیدا نکرده بودند. ۱۶۸ خانواده که با امید، فرزندانشان را راهی مدرسه کردند و دیگر آنها را ندیدند.

و حالا نمی‌دانم امسال مریم رجوی با چه رویی اول مهر را تبریک خواهد گفت؟ البته او در وقاحت بی نظیر است. آیا باز هم سخن از اعتراض، آشوب و آتش‌زدن و درگیری خواهد بود؟

اما یک چیز را نمی‌توان با هیچ پیام و تبلیغاتی از میان برد ، خاطره ۱۶۸ کودک میناب. نه فراموش می‌کنیم نه می‌بخشیم .

به یاد ۱۶۸ دانش‌آموز پرپرشده مدرسه میناب؛
به یاد خانواده‌هایی که چشم‌انتظار فرزندانشان بودند؛
و به احترام همه کودکان ایران که امروز با شوق و امید راهی مدرسه می‌شوند.
امیدوارم دانش‌آموزان عزیز ایران در این سال تحصیلی موفق باشند و به تمام آرزوهای زیبایشان برسند.

اول مهر مبارک؛
و یاد ۱۶۸ کودک میناب گرامی باد.

حمید آتابای

نوشته مریم رجوی در وقاحت بی نظیر است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانواده‌اش زمانی از این خبر مطلع شدند که به‌صورت عمومی منتشر شد. دخترش، سپیده، با انتشار نامه‌ای در حساب کاربری خود در اینستاگرام خطاب به پدر مرحومش و در سوگ او، زوایای تاریکی از تجربه دشوار و دردناک خانواده تیموریان در سال‌های ارتباط با سازمان مجاهدین خلق را آشکار کرد.

تصویری از مزار یزدان تیموریان

در پی این ماجرا، خانواده او حساب اینستاگرامی تازه ای به نام یزدان تیموریان ایجاد و عکس‌هایی را به یاد او منتشر کردند؛ این در حالی بود که گروه مجاهدین خلق هیچ‌گونه مدرکی که رسماً مرگ او را اثبات کند، به آن‌ها ارائه نداده بود. این پست‌ها حقایقی را درباره زندگی یزدان در سازمان مجاهدین خلق و اندوه تمام اعضای خانواده‌اش برملا می‌کنند.

برخی از پست‌های این حساب اینستاگرامی نشان می‌دهد که خانواده تیموریان پیش از انتشار خبر درگذشت، برای دیدار با پدر عزیزشان به آلبانی سفر کرده بودند. در یکی از پست‌های اینستاگرام، تصویری از مردی با این شرح دیده می‌شود: “آن‌ها این فرد را نزد ما فرستادند و گفتند که یزدان نمی‌خواهد ما را ببیند! بعدها مشخص شد که این حرف دروغ بوده است!”

پست اینستاگرامی یزدان تیموریان

امروزه، این خانواده تصویری از مزار پدر مرحومشان در گورستان مجاهدین خلق در نزدیکی مانز آلبانی در اختیار دارند و همچنین برخی از لباس‌های او به دستشان رسیده است. آخرین پست منتشرشده نیز به وسایل به‌جامانده از پدرشان اختصاص دارد. خانواده یزدان در گرامی‌داشت یاد او و البته افشای بیدادگری سران تشکیلات رجوی، نوشتند:

“او ۴۷ سال به مجاهدین خدمت کرد، اما آن‌ها نه اجازه می‌دادند ما او را ببینیم و نه به او اجازه می‌دادند با ما تماس بگیرد؛ حتی در آخرین روزهای زندگی‌اش هم نگذاشتند با ما تماس بگیرد. حالا مجاهدین چند تکه از لباس‌هایش را برای ما فرستاده‌اند. اما چرا وقتی زنده بود، اجازه نداشتیم او را با آن لباس‌ها ببینیم؟ گویی از او بهره‌کشی کردند و مانع هرگونه ارتباطی شدند، و حالا که مرده است، ما تنها می‌توانیم چند تکه از لباس‌هایش را داشته باشیم. این در حالی است که او پس از رسیدن به تیرانا، چندین بار با ما تماس گرفت و گفت که می‌خواهد ما را ببیند و با ما در ارتباط باشد! ما بسیار دلشکسته‌ایم.”

یزدان تیموریان همسر مینا عدنانی بود. آن‌ها هر دو عضو تشکیلات بودند و به دستور مسعود رجوی، مجبور به طلاق شدند. این زوجِ جداشده سه فرزند به نام‌های سحر، سپیده و موسی دارند.

مزدا پارسی

نوشته خانواده یزدان تیموریان: ما بسیار دل‌شکسته‌ایم! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی کلاش برای این کار خصوصی ترین خوی و جنبه یک مرد را زیر سوال برد تا وی را در تنگنا قرار داده و براحتی بتواند مردان را مغلوب و خود پیروز این ماجرا شود. آنجا که دیگر سن و سال ، کار تشکیلاتی ، مبارزات سازمانی ، تحصیلات آکادمیک و هر آنچه که نشان از برتری می بود به کار نیامده از این روش استفاده کرد تا به راحتی مردان را بایکوت کند.

مسعود رجوی در این نشست ها اظهار کرد : اگر در فروغ جاویدان پشت تنگه ماندیم مقصر شماها بودید. چون به فکر زن و بچه بودید ، باید انقلاب کنید حتی در ذهن باید طلاق بدهید. مجردها هم باید در ذهن مسایل جنسی را طلاق بدهند و این صحبت ها در حالی بود که بعدا ما فهمیدیم وی خود در منجلاب جنسی غرق و هر آنچه را که به ما نسبت میدهد در حقیقت خود مجسمه تمام عیار آن است و فقط همه را برای خود میخواهد و لاغیر .

یعد از این نشست ها مدارج ترقی برای خانم ها بسان نوری در تاریکی طی گشت و زن بعنوان مسئول اول انقلاب انتخاب شد ، صدیقه حسینی که راننده کاسکاول بود ترقی نمود و در شورای رهبری جایگاه گرفت ، مژگان پارسایی که راننده تانک بود ارتقا پیدا نمود و در شورای رهبری جایگاه گرفت زنانی که فرمانده دسته بودند یک ماه بعد فرمانده لشکر یا فرمانده محور شدند و این بماند که این لشکر و محور چه تعداد اندک ، اما با نام پر طمطراق لشکر و محور مشهور بودند .

زنانی نیز بودند که در ستاد کار میکردند و آنان نیز از این جهش انقلاب عقب نیافتاده و ترفیع گرفتند و فرماندهی کمترین عنوانی بود که به آنان داده میشد و اگر در لشکری فردی از مردان بود که بالاترین مقام بود یک زن بالای سر وی میبایست باشد تا انقلاب مریم دچار سوراخ نشده و کامل شده باشد! اما لازم است بدانید که در این انقلاب مریم عده ای نیز بودند که مخالفت نمودند و یا بقولی در مریم نتوانستند ذوب شوند بنابراین طبق قاعده همیشگی مسعود رجوی ، این بخت برگشتگان یا زندانی شدند تا تنیبیه شده تا در آنجا در مریم ذوب شوند یا سربه نیست شدند و معلوم نشد کجا رفتند و یا عده ای مانند ما که اسیر پیوستی بودیم و سر از این انقلابات در نمی آوردیم در نشست ها بعدی ما را نمی بردند و در تشکیلات بایکوت شدیم .

اما موضوع خنده دار و مضحک ترفیع دخترانی بود که به میلیشیا معروف و در خارج از عراق بزرگ شده و به تازگی در اشرف مستقر شده بودند. اما دختر ها با عنوان های فرمانده به سرعت نور در مراحل انقلاب ایدئولوژی ترفیع یافته و بعد از چند نشست با مریم یگانه تر و توانستند در شورای رهبری جایگاه پیدا نمایند. بدین گونه از سال 73 شورای رهبری تبدیل و اعضای آن به بالای صد ها نفر رسید. آن هم همگی از زنان ارتقا یافته و میلیشا های جوان مانند دختر مریم رجوی ، دختر مهدی براعی ، دختر فهیمه ماهوزی دیگر دخترکان کم سن و سال بعنوان مترسک در آن نشانده شدند زیرا هیچگونه سواد آکادمیکی یا تجربه تشکیلاتی و مبارزاتی و غیره نداشته و فقط جهت انقلاب مریم و پر شدن صندلی ها برگزیده شدند و هر سال نیز بر تعداد آنان افزوده گردید اما در اصل قدرت در دستان مسعود و مریم وانگشتان آنان یعنی اعضای قدیمی مانند مژگان پارسایی ، پری رحیمی ، فرشته یگانه ، معصومه ملک محمدی ، پری بخشایی ، مهوش سپهری ، صدیقه حسنی ، زهره اخیانی ، زهره مریخی بوده و این اعضا فقط برای کف و هورا کشیدن و صندلی پر کردن نشست ها باصطلاح سیاهی لشکر مورد استفاده قرار می گیرند .

این روزها که در وطن بسر میبرم و به گذشته ها فکر میکنم میبینم که چگونه این سازمان مخوف از دل دخترکان معصوم زن هایی را پرورش میدهد که جز به سرسپردگی و دشمنی با وطن کاری انجام نمی دهند و خود وسیله ای شده اند برای گمراهی جوانان این خاک و مرز و بوم. خدا نگذرد از مسعود و مریم که بنای این بدبختی و رذالت را نهادند و امیدوارم روزی فرا برسد تا در دادگاهی صالح و در پیشگاه مردم خوب و سرافراز ایران و جهان پاسخگوی اعمالشان باشند .

غلامعلی میرزایی

نوشته دخترکان میلشیا یا مترسکان نشست های مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همچنین توضیح دادم که بعد از مطرح شدن “بند دال” نشست ها نسبت به قبل بسیار بیشتر شد و به اهرمی برای سرکوب اعضا تبدیل گشت. شرایط نشست ها هر روز نسبت به قبل بدتر می شد. دیگر نه تنها سکوت در نشست جرم بود بلکه به عنوان علامت مخالفت و دشمنی با انقلاب طلاق و مریم رجوی و مسئولین زن محسوب می شد و افرادی که در نشست ها سکوت می کردند و یا گزارشی درباره وضعیت خود و برداشت های شان از انقلاب طلاق نمی نوشتند افراد مسئله دار محسوب شده و به شدت تحت برخورد قرار می گرفتند تا اصلاح شوند! همچنین موضع گرفتن و صحبت کردن در نشست اجباری شد. سپس نوشتم جا دارد یادآوری کنم با وضعیتی که رجوی ها در تشکیلات ایجاد کردند، زنان نه تنها شرایط شان بهتر نشد بلکه بدلیل بلاهایی که رجوی ها بر سرشان آوردند شاید حتی بیشتر از مردان قربانی شدند.

حال به ادامه موضوع می پردازم.

رجوی جایگاه خود را غیر قابل دسترسی نمود

مدتی بعد از اعلام بند دال رجوی طرح دیگری را به اجرا در آورد تا جایگاهش را غیر قابل دسترسی کند. در مرداد ماه 1372 بود که گفتند وسایل فردی تان را برای یک ماموریت دو هفته ای آماده کنید، قرار است به قرارگاه باقرزاده برویم. قرارگاه باقرزاده مدت کوتاهی بود که از طرف حکومت صدام در اختیار رجوی و مجاهدین خلق قرار گرفته بود و اولین بار در عید همان سال برای اجرای نشست به آنجا رفته بودیم.
قرارگاه باقرزاده در 70 کیلومتری جاده بغداد – فلوجه و در داخل یک پادگان بسیار بزرگ نظامی عراق قرار داشت. برای ورود به این قرارگاه باید وارد یک فرعی می شدیم که در ادامه به ورودی قرارگاه باقرزاده می رسید. بعد از بمباران قرارگاه اشرف و تهدیداتی که برای رجوی وجود داشت، وی در قرارگاهی به نام پارسیان مستقر شده بود که در همان منطقه بود. البته کمتر کسی از وجود این قرارگاه اطلاع داشت و نفرات بسیار محدودی نیز به آن تردد داشتند. برای آن که تردد رجوی و مریم برای برگزاری نشست های جمعی محدود و میزان تهدید کم شود، در نزدیکی قرارگاه پارسیان قرارگاه باقرزاده از ارتش صدام تحویل گرفته شد. این امر برای رجوی ها بسیار خوب بود چرا که از یک جاده مخصوص و ایمن خودشان را از مقرشان در پادگان پارسیان به قرارگاه باقرزاده می رساندند. اما با توجه به امکانات بسیار محدود در قرارگاه باقرزاده، حضور در آنجا برای نیروهای تشکیلات یک فشار مضاعف محسوب می شد چون در این قرارگاه محل استراحت در سوله های بزرگ به صورت جمعی بود و امکاناتی از قبیل سرویس بهداشتی و حمام بسیار محدود بودند و با آمار نفرات همخوانی نداشت. همچنین معمولاً در زمان نشست غذاهای آماده سرو می شد و برای استراحت هم می بایست از کیسه خواب استفاده می کردیم.

شمایی از ساختمان ها و محوطه قرارگاه باقرزاده در نزدیکی شهر فلوجه

در اواسط مرداد نشست رجوی در قرارگاه باقرزاده برگزار شد. وی در توضیحاتش گفت که زنان علاوه بر انقلاب خودشان، انقلاب مردان را نیز آب بندی کردند پس باید در جایگاه رهبری قرار بگیرند. او می خواست با آوردن زنان در مدار رهبری سازمان مطمئن شود که دیگر هیچ یک از مردانی که رقبای احتمالی او بودند به محدوده “رهبر عقیدتی” که مختص خودش بود نزدیک نمی شوند. وی از مدت ها قبل در بین زنان، تعدادی که در چند سال گذشته نسبت به دیگران سرسپردگی و وفاداری بیشتری نسبت به مریم از خود نشان داده بودند را انتخاب کرده بود. او در ادامه برای محکم کاری در تشکیلات، بند جدیدی با نام “بند شین” را اعلام نمود. طبق این بند بالاترین رده های تشکیلاتی مجاهدین که شامل هیأت اجرایی و معاونین آنها و مسئولین نهاد ها بود ملغی گردید و 12 زن به عنوان اعضای شورای رهبری مجاهدین معرفی شدند. 12 زن دیگر هم به عنوان اعضای الالبدل یا کاندید شورای رهبری معرفی گردیدند. از نظر رجوی این زنان مورد اعتماد بودند و می توانستند خطوط او را در تشکیلات اجرا کنند.

اولین سری اعضای شورای رهبری و کاندیداهای شورای رهبری مجاهدین خلق

زنانی که به عنوان عضو یا کاندید شواری رهبری معرفی شدند بعد از صحبت های رجوی و مریم، پشت میکروفون رفته و صحبت کردند. جمله مشترک همه آنها این بود که “بدون مریم قادر به انجام هیچ کاری نیستند.” برخی از آنان نیز می گفتند که رده تشکیلاتی شان «K2» به معنای «کلفت دوم» است. مشخص بود که رجوی برای اینکه این زنان بعداً خودشان را در جایگاه رهبری سازمان و همتراز مریم حساب نکنند، از قبل گوش های شان را کشیده و همین اول کار به آنها گفته است که نه تنها کسی نیستند بلکه در برابر مریم از یک کلفت اول هم پایین ترند. رجوی مردان را کنار زده بود که رقیبی نداشته باشد، بنابراین در همین اول کار با این زنان طوری رفتار نمود که حساب کار دست شان بیاید و بدانند که سخنان رجوی ها مبنی بر اینکه زنان باید همه مسئولیت ها را در دست داشته و در موضع رهبری قرار بگیرند فقط برای مهار مردان است و زنانی که مسئول می شوند باید بدانند که در دستگاه او بیشتر از کلفت دوم به حساب نمی آیند.

به این ترتیب رجوی برنامه خود برای کنار زدن تمام مردان از مدارهای تشکیلاتی پیرامونش را کامل کرده بود تا هیچگونه رقیبی در آینده هم نداشته باشد. او با طرح “رهبر عقیدتی” توانسته بود تصمیم گیری ها را در خودش متمرکز کند و حالا می خواست فاصله دیگر مسئولان مرد سازمان با خودش را هرچه بیشتر کرده و امکان هرگونه دخالت آنها در تصمیم گیری های خویش را از بین ببرد. برای این هدف، بهترین گزینه انحلال سلسله مراتب تشکیلاتی قبلی و ایجاد شورای رهبری کاملاً زنانه بود. به با این کار او تشکیلات را کاملاً از دست رقیبان احتمالی خارج و در کنترل خودش در آورد. وی همچنین سطح زنانی که با شعار رهایی و آزادی زن بر سر کار آورده بود را نیز با عنوان “کلفت دوم” مشخص نمود تا در آینده اینان به مشکلی برای او بدل نشوند.

در آن زمان هنوز برای بیشتر اعضا چهره حقیقی رجوی نامعلوم بود. با همه مشکلاتی که برای نیروهای در تشکیلات ایجاد شده بود، بدلیل اعتماد و اعتقادی که اعضا به او داشتند، تصور بر این بود که وی قصد زدودن استثمار از زنان را دارد. خصوصا که اعضا تحت تاثیر نشست ها و مغزشویی های انجام شده بودند و به هیچ چیزی در خارج از تشکیلات مجاهدین دسترسی نداشتند. به همین دلیل وقتی عضوی دچار مشکل می شد بجای رجوی ها، به خودش شک می کرد که نکند آلودگی به افکار تبعیض آمیز باعث می شود که نتواند تمام عیار همراه باشد. این افکار همه ما را درگیر می کرد و از آن پس درخود رفتن در تشکیلات به یک مشکل عام تبدیل شد. در مقابل رجوی دستور داده بود که با افراد درخود برخورد بشود. او به خوبی می دانست که درخود رفتن نیروها اگرچه در گام اول به این دلیل است که آنها خود را مقصر می پندارند اما دیر یا زود برای آنها مشخص خواهد شد که مشکلات ناشی از ترفند انقلاب طلاق است که نه تنها مشکلی از نیروها حل نمی کند بلکه فرد را از کارایی قبلی خود نیز می اندازد و به استیصال می رساند. به این ترتیب از آغاز این بند به بعد، برخورد با افرادی که مشکل داشتند شدیدتر شد.

با سازمان کار جدید، فشار بر اعضای مجاهدین مستمر و بیشتر شد و با کوچکترین اعتراض یا درخود فرو رفتن، تحت برخوردهای مستقیم شورای رهبری قرار می گرفتند. این روش آرام آرام راه را برای ایجاد اسارت مطلق اعضای مجاهدین هموارتر نمود.

ایرج صالحی

نوشته محو کردن رقبا توسط رجوی با ترفند هژمونی زنان – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نظر به اینکه اسکان و استقرار مجاهدین در کشور آلبانی مشمول هیچکدام از قوانین تابع بین المللی یعنی پناهنده، پناه جو، مقیم و …. نمی باشد لذا مسئولیت مصدومیت، و یا فوت اعضای آنها در خاک آلبانی از نظر قانونی ابتدا متوجه سران مجاهدین و نهایتا برعهده دولت آن کشور است که در قبال سئوالات و خواسته های به حق خانواده ها پاسخگو باشند.

مسئولیت بین‌المللی دولت آلبانی با توجه به بی بند و باری سران مجاهدین درعدم پاسخگویی به فوت های اخیر واجد اهمیت است و مسئولیت بین‌المللی دولت مردان آلبانی در قبال خسارات وارده به اتباع بیگانه در قلمروشان می‌تواند الگوی جدی برای تحلیل این مسئولیت تلقی شود. با توجه به مبنا قرار گرفتن اصل حداقل رفتار معیار بین‌المللی، رعایت مقتضیاتی چون توجه مقتضی، لزوم شفافیت اداری، احترام به انتظارات مشروع خانواده های قربانی و منصفانه و عادلانه‌ بودن رفتار دولت میزبان همراه منطبق ‌بودن با موازین بنیادین حقوق بین‌الملل بشر چون حق حیات و احترام به کرامت انسانی، نتیجه گرفته می‌شود که مسئولیت بین‌المللی دولت آلبانی در اتفاقات اخیر درون کمپ مجاهدین به ‌واسطۀ ایفا نکردن تعهدات بین‌المللی، ارائه ‌نکردن اطلاعات دقیق درخصوص قربانیان اخیرعدم پیگیری و عدم پاسخگویی به خانواده های قربانیان ، تعلل در امدادرسانی ، و عدم بررسی پزشکی قانونی اجساد توسط دولت و تعقیب ‌نکردن قضایی متخلفان ایجاد می شود.

مطابق قوانین قضایی مطرح شده در مجامع بین المللی درصورتی که احدی از اتباع کشوری در خارج از کشور فوت نماید یا به نحوی مصدوم گردد بستگان فرد فوت شده می توانند از طریق مراجع قانونی و بین المللی درخواست دریافت دیه و غرامت متوفی را طرح نمایند. در جمع بندی این مطلب به این نتجیه می رسیم در کنار جنایات سران مجاهدین که همواره بر واقعیت های عینی دورن زندان مانز لاپوشانی کردند، هر سیستمی با هرعنوانی که موجب تضییع حقوق خانواده های چشم انتظار باشد همدست آنها تلقی گردیده و بر اساس قوانین حقوق بین الملل مورد پیگرد قانونی قرار خواهند گرفت.

صمد اسکندری

نوشته سران مجاهدین و دولت آلبانی از نظر حقوقی باید پاسخگو باشند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به دلیل عدم توانایی بسیاری از این زنان در پیشبرد کارهای تحت مسئولیتشان، مردان تحت مسئولیت آن ها که اکثراً توانایی انجام همان کار را داشتند، دچار مشکل و تناقض می شدند و انتقاد می کردند. برخی از زنان مسئول در جواب انتقادات با استفاده از اهرم نشست و جمع، مردان منتقد را سرکوب می کردند و بر انتقادات شان سرپوش می گذاشتند. در نتیجه امکان کار کردن بین زنان و مردان وجود نداشت و هر یک دیگری را مقصر می شمرد. در این مرحله به دلیل بی تجربگی و عدم صلاحیت بیشتر زنانی که مسئولیت گرفته بودند، درگیری زیادی در سازمان بین مسئولین زن و تحت مسئولین آنها اعم از زن و مرد و بخصوص تحت مسئولین مرد به وجود آمد و کم کم کار به جایی رسید که مردان و زنان از هم متنفر بودند و علاقه ای به کار کردن با هم نداشتند. همین امر از سوی رجوی مورد سو ءاستفاده قرار می گرفت و این گونه جلوه می داد که تنها اوست که توان تمامی کارها را دارد و اگر او نباشد سنگ روی سنگ بند نمی شود. همزمان مردانی که مسئول خود را نمی پذیرفتند به عنوان افرادی که ظرفیت تشکیلاتی و ایدئولوژیک شان کم است معرفی می شدند و این امر بخصوص درباره مردان قدیمی تر بیشتر در چشم می آمد و باعث از بین رفتن ابهتی می شد که پیش از آن در ذهن نیروهای سازمان داشتند. به دستور رجوی ها زنان مسئول می بایست مستمراً روی مردان و بخصوص مردان مسئول تر در نشست ها تیغ کشیده (منظور از تیغ انتقاد شدید بود) و آنها را سوژه کنند که در نتیجه شخصیت شان در اذهان نیروها بیشتر و بیشتر تخریب می گردید.

در نتیجه این اصطکاک های مستمر، راندمان کاری بسیار پایین بود و انرژی افراد صرف برخوردها و درگیری ها می شد. مردان در نشست ها تحقیر می شدند و از آن ها به عنوان “نرینه وحشی” یاد می شد. رجوی ها برای موج سواری به زنان می گفتند برای این که زن عادی نباشند نباید در مقابل مردان تحت مسئولیت شان کوتاه بیایند و تنها راه برخورد با مردان این است که مستمر از آن ها انتقاد شود، تا شخصیت نرینه شان خُرد گردد. رجوی بارها و بارها در نشست های مختلف به مسئولین زن می گفت با سه “ت” یعنی “تیغ” و “تبر” و “تپانچه” با مردان رفتار کنید، و اگر یک استخوان کوچک انگشت مردان برای من بماند کافی است. در واقع او به همه زنانی که در موضع مسئولیت قرار می گرفتند دستور می داد که با مردان برخورد شدید و خشنی داشته باشند و همین هم در سازمان اجرا می شد.

به این ترتیب رجوی یک دشمنی نانوشته بین زنان و مردان در مجاهدین خلق ایجاد کرد. این همان چیزی بود که خیلی به آن نیاز داشت، بی اعتمادی به هم و از بین رفتن رابطه هایی که می توانست مشکلات تشکیلاتی برای او داشته باشد.

او بعدها رابطه های دوستانه بین زنان با خودشان و مردان با خودشان را نیز تحت عنوان “محفل” از بین برد تا همه از هم دور شوند و خطر برای او کمتر شود.

بعد از مطرح شدن “بند دال” نشست ها نسبت به قبل بسیار بیشتر شد و به اهرمی برای سرکوب اعضا تبدیل گشت. رجوی به مرور تحت این عنوان که مردان نیاز به آب بندی توسط زنان دارند و هر جا ذهنشان را نسبت به زنان مسئول باز کنند، انقلاب شان سوراخ می شود. انتقاد کردن به زنان مسئول را به عنوان عملی بسیار بد و ضد انقلابی معرفی و در نهایت ممنوع نمود.

در نتیجه ی چنین تفکراتی شرایط نشست ها هر روز نسبت به قبل بدتر می شد. دیگر نه تنها سکوت در نشست جرم بود بلکه به عنوان علامت مخالفت و دشمنی با انقلاب طلاق و مریم رجوی و مسئولین زن محسوب می شد و افرادی که در نشست ها سکوت می کردند و یا گزارشی درباره وضعیت خود و برداشت های شان از انقلاب طلاق نمی نوشتند افراد مسئله دار محسوب شده و به شدت تحت برخورد قرار می گرفتند تا اصلاح شوند! همچنین موضع گرفتن و صحبت کردن در نشست اجباری شد چرا که می گفتند سکوت علامت درگیری ذهنی است و اگر کسی در نشست سکوت می کرد او را سوژه می کردند.

قبل از ورود به مباحث بعدی جا دارد یادآوری کنم با وضعیتی که رجوی ها در سازمان ایجاد کردند، زنان نه تنها شرایط شان در سازمان بهتر نشد بلکه بدلیل بلاهایی که رجوی بر سرشان آورد آنها هم قربانیان رجوی ها در تشکیلات مجاهدین خلق شدند. برخی از بلاهای که رجوی ها بر سر زنان در سازمان آوردند عبارتند از:

– زنان را مجبور می کردند در زیر آفتاب سوزان عراق کار کنند تا چهره شان سیاه شده و حالات زنانه را از دست بدهند. حتی در زیر آفتاب سوزان عراق هیچگاه کسی رنگ کرم ضد آفتاب را ندید.

– بنابر آنچه برخی از زنان جدا شده افشا کردند در غذای آنان کافور می ریختند و کاری می کردند که صورت زنان پر از مو شده و اگر زنی قصد می کرد صورت خود را تمیز کرده و ظاهر خود را آراسته کند، او را مورد توهین قرار داده و زیر ضرب برخوردهای تشکیلاتی قرار می گرفت.

– بنابر افشاگری برخی از زنان جدا شده که از اعضای شورای رهبری سازمان بودند، رجوی ها برای عقیم کردن زنان و سوء استفاده از آنان و همینطور از بین بردن حس مادر شدن در آنها، با کلک ها و حقه های گوناگون و منجمله به بهانه داشتن سرطان رحم، زنان را به بیمارستان برده و رحم 150 تن از آنان را خارج نمودند.

– استفاده از ساده ترین وسایل آرایشی – بهداشتی همچون ادکلن را ممنوع کردند.

– زنان بدلیل مسئولیت هایی که گرفتند از طرف رجوی ها تهدید می شدند در صورت درخواست جدایی حکم شان مرگ است.

– بر اساس افشاگری خانم بتول سلطانی از اعضای سابق شورای رهبری مجاهدین، رجوی برای استفاده جنسی از زنان آنان را به جلساتی به نام “رقص رهایی” می برد و در این جلسات با کمک مریم رجوی آنها را به عقد خویش در می آورد.

موارد ذکر شده در بالا اگرچه بخش کوچکی از واقعیات درون مجاهدین خلق است اما بخوبی نشان می دهد که رجوی ها تا چه حد زن ستیز بوده و زنان نیز قربانیان او می باشند.

ادامه دارد

ایرج صالحی

نوشته محو کردن رقبا توسط رجوی با ترفند هژمونی زنان – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جدایی فرزندان از والدین در مناسبت مجاهدین خلق را فراموش کردید؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حالا بعد از پنج دهه سپری شدن زندگی اردوگاهی ساکنان اشرف از نظر سلامت روح و روان در چه نقطه ای می‌باشند؟ من به مقدار درک و دریافت و شناخت خودم که مدتی در آن تشکیلات حضور داشتم به این موضوع می پردازم.

مسلماً بررسی‌های جامع و دقیق روانکاوی تشکیلات مجاهدین حیطه متخصصان و محققان آکادمی و در حوزه های روانشناسی وجامع شناسی می‌باشد.

1- آزادی فردی: در تشکیلات مجاهدین آزادی فردی وجود ندارد و از بدو ورود فرد به تشکیلات با ادغام در جمع این آزادی‌ از او سلب می‌شود و بعنوان یک ضد ارزش و مظاهر دنیای بورژوازی شناخته میشود. مجاهدین یک شعار دارد: “زندگی جمعی و اصالت جمع” و با این ترفند فرد را از همه آزادیهای فردی محروم می‌کند.

2- انتخاب دوست: در مناسبات مجاهدین فقط باید وصل به فرمانده مافوق باشی و از هرگونه رابطه زدن و اظهار دوستی با دیگر اعضا محفل (روابط دوستانه خارج چارچوب های مناسبات تشکیلاتی) تلقی می شود و با فردی که محفل بزند بشدت در جمع برخورد می شود.

3- نشاط و شادی: بروز هرگونه نشاط و شادی در مناسبات رجوی ممنوع است و به عنوان فرهنگ لمپنیسم  از آن نام برده می شد و به همین دلیل در مناسبات با آدمهای خشک و بی روح و عصبی مزاج روبرو می‌شویم.

4- حریم خصوصی: نفرات تشکیلات مجاهدین با این واژه بیگانه می‌باشند و در یک زندگی گروهی و فشرده اردوگاهی درآسایشگاه های متراکم بسر میبرند. مسئولین و فرماندهان مجاهدین این حق را دارند که در خصوصی ترین مناسبات اجتماعی افراد دخالت نموده و حریم شخصی او به رسمیت شناخته نشود.

5- دسترسی به فضای عمومی: افراد مستقر در پادگان اشرف در یک زندگی ربات گونه که به آنها تحمیل شده است بسر می برند و به طور مستمر از آسایشگاه به محل کار و سالن نشست رفت و آمد دارند و تایم آنها را طوری برنامه ریزی کرده اند که فرصت فراغت نداشته باشند و یا اختیار و اجازه تردد بدون هماهنگی ندارد و تردد فردی ممنوع است. دیدار با وابستگان وعضو خانواده منوط به داشتن ویزای تردد با امضا چهار فرمانده بالای تشکیلات می باشد.

6- خرید: بازار گردی و خرید که یک امر عادی در جامعه می‌باشد. اعضای تشکیلات مجاهدین ازآن محروم هستند واصلا درتشکیلات پول و تبادلات مالی جهت خرید وجود ندارد و اصولا از ترس فرار اعضا پولی در اختیار آنها قرار نمی گیرد.

7- ورزش: در مناسبات تشکیلاتی سازمان مجاهدین ورزش حرفه ای و قهرمانی وجود ندارد. عضو تشکیلات در ابعاد بسیار محدود و صرفا برای آمادگی بدنی جهت شرکت در عملیات های تروریستی و با کمترین امکانات اجازه ورزش کردن دارد. ورزش فردی ممنوع می‌باشد. در مناسبات از ورزش بعنوان حفظ خود و خودنمایی برای جنس مخالف یاد میشود.

8- دسترسی به تکنولوژی و ارتباط همگانی: اعضای مجاهدین خلق حتی کار با ساده ترین تلفن همراه و ریموت برای روشن کردن تلویزیون را بلد نیستند و سران سازمان از ترس اینکه نفرات با واقعیت بیرون آشنا شوند، بشدت و سیستماتیک از به روز شدن اعضا با تکنولوژی ممانعت میکنند.

9- امکانات پزشکی: دسترسی اعضا به پزشکان متخصص در راستای سلامتی آنها در حد صفر می‌باشد. درحالیکه اکثر اعضا با بیماریهای گوناگونی دست و پنجه نرم می‌کنند. بیماریهای که در دنیای مدرن به سادگی با یک ویزیت قابل درمان است. اگر کسی در تشکیلات رجوی بازگو کند که بیماری اعصاب و روان دارد به او مارک مزدوری رژیم میزنند که تو میخواهی پرونده سازی بر علیه انقلاب ایدئولوژیک خواهر مریم کنی.

10- مسافرت و گردش: این موضوع در سازمان مجاهدین کاملآ منتفی می‌باشد و اعضای در یک سیکل باطل روزمرگی بسر می برند و فقط عمر را سپری می‌کنند.

11- عواطف: این مورد یکی از دغدغه های بنیادین رجوی می‌باشد. سرکوب عواطف اعضا به طور سیستماتیک و روزمره ساری و جاری می باشد. اعضای تشکیلات رجوی به علت سرکوب عواطف انسانی دیگر نرمال نیستند و یک فرد بیرونی در اولین برخورد با آنها به سرعت به این امر پی خواهد برد.

12- خانواده: نفرات اسیر در تشکیلات رجوی به یمن انقلاب ایدئولوژیک مریم سالهای سال از نعمت خانواده محروم و ناکام از مهر و محبت می باشند و این نقصان در چهره و رفتارشان هویداست.

13- کمک به هم نوع : در مناسبات مجاهدین عضوی حق کمک و یا همیاری با دیگر اعضا ندارد و در تشکیلات به آن رابطه عرضی می‌گویند.

14- هویت مستقل: در تشکیلات جهنمی رجوی فقط باید مسعود و مریم برجسته باشند و سران تشکیلات خیلی مراقب هستند که در درون مناسبات هویت مستقلی شکل نگیرد و اگر از طرف فردی چنین اشعه ای ساطع شد با گرفتن رده ی تشکیلاتی اش و نزول به یک عضو ساده او را تحقیر می‌کنند.

نتیجه گیری:
اعضایی که تمام هستی شان را گرفته اند و ذهن‌شان را هک کرده اند. سران تبهکار رجوی با این متدها اعضا را به انقیاد خود در آورده اند. انسانهایی که دیگر یک بیمار روانی شناخته می‌شوند که در غار قرون وسطایی مسعود رجوی با روشهای عصر هجری مریم رجوی ایزوله شده اند و این یک جنایت علیه بشریت در دوران معاصر می‌باشد.

داریوش قنواتی

نوشته واکاوی مناسبات درون تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تنها زمانی از ته دل و با تمام وجودشان خوشحال می شوند زمانی ست که فردی از نیروهایشان کشته می شود. چرا چون آنقدر از خون این نیرو در تبلیغات و برنامه هایشان استفاده می کنند که بگویند ما هم هستیم. این گروه آنقدر کثیف است که حتی به نزدیک ترین نیروهای خودش هم حق هیچ گونه آزادی نمی دهد. نیروها درون تشکیلات میبایست تماما سر سپرده و گوش به فرمان باشند. ولی همین نیروهای سر سپرده حق هیچ گونه ارتباطی با خانواده خودشان را هم ندارند. حق نگاه کردن به برنامه تلویزیون را ندارند. حق تماس با خانواده را ندارند. حتی خانواده نمی‌تواند با آنها ارتباط برقرار بکند.
این است گروهی که دم از حقوق بشر و آزادی بیان می زند.

علی کریمی فرد

نوشته در مناسبات مجاهدین، آزادی بیان تنها یک شعار است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.