سپس در ادامه این خبر با ذوق و شوق متن کامل سخنرانی یانس یانشا در برنامه سالانه مجاهدین خلق در سال 1403 را منتشر نمودند.

یانس یانشا

هنوز یک هفته از آن ذوق کردن مریم رجوی نگذشته بود که روز 8 تیر رسانه یورونیوز، خبری درباره این فرد با این تیتر منتشر نمود “نخست‌وزیر جدید اسلوونی: به‌رسمیت شناختن کشور فلسطین را لغو می‌کنیم؛ سفارت به بیت‌المقدس منتقل می‌شود”. در متن خبر آمده است “نخست وزیر جدید، اسلوونی قصد دارد روابط بین لیبلیانا و تل آویو را تقویت کند و در این راستا اعلام کرد که تصمیم دولت پیشین مبنی بر به رسمیت شناخت کشور فلسطین را لغو خواهد کرد.
او در جریان گفتگو با یک روزنامه اسرائیلی، ضمن اعلام این خبر، از قصدش برای انتقال سفارت اسلوونی از تل آویو به بین المقدس خبر داد.”

یعنی اولین کار این حامی قاطع مریم رجوی این است که حق مردم فلسطین که دولت قبل از او به رسمیت شناخته بود را زیر پا گذشته و سفارتش را به بیت المقدس که حتی بر اساس قطعنامه های سازمان ملل بخشی از کشور فلسطین است (و به همین دلیل هم علیرغم درخواست های اسرائیل، به جز چند کشور محدود، بقیه کشورهای جهان حاضر به انتقال سفارت خود به بیت المقدس نیستند) منتقل نماید تا یکی بودن خود با دولت نسل کش اسرائیل که از دست زدن به هر نوع جنایت جنگی و غیر جنگی ابایی ندارد را اعلام نماید.
مدتی قبل “جان کنت” مدیر مرکز ضد تروریسم آژانس امنیت ملی آمریکا که در اعتراض به حمله و جنگ غیر قابل توجیه آمریکا علیه ایران استعفا داده بود، در صحبت هایش مطالبی با این مضمون گفته بود که مقامات اسرائیل با نفوذی که در آمریکا داشتند به عمد این خبر را منتشر می کردند که ایران به دنبال سلاح هسته ای است و تهدیدی برای آمریکا به شمار می آید. هدف آنها از رواج دادن این اخبار دروغ این بود که آمریکا را به جنگ با ایران بکشانند.

با صحبت های او اولین چیزی که برای من تداعی شد این بود که “دست باز مجاهدین خلق در انجام 133 کنفرانس درباره برنامه هسته ای ایران و القاء این دروغ که ایران به دنبال بمب اتمی است” دقیقاً خط اسرائیل بوده و به همین دلیل هم مجاهدین خلق به راحتی آب خوردن در واشنگتن کنفرانس برگزار می کردند. دقت کنید که 133 کنفرانس برای یک موضوع حتی برای بزرگترین دولت ها عدد خیلی بزرگی است چه رسد به یک گروه منفور در بین مردم که سر و ته آن به اندازه ساکنان یک آسمان خراش در واشنگتن نیست. بنابراین بی شک همان اسرائیلی ها که می خواستند آمریکا را به جنگ با ایران بکشانند با لابی های شان به مجاهدین خلق در قلب آمریکا دست باز دادند. حالا هم که یانس یانشا یا به قول خود مجاهدین خلق “حامی قاطع” شان، نشان داد مطلقا اسرائیلی است. با کنار هم گذاشتن این مطالب می شود بهتر متوجه شد که پشت مجاهدین خلق برای انجام کنفرانس ها و برنامه های شان چه کسانی قرار دارند.

بی شک حمایت یانشا و امثال او از مجاهدین خلق در چارچوب قرار داشتن مریم رجوی در خدمت نسل کش های اسرائیلی و خدمت مریم رجوی برای زمینه سازی حمله آمریکا و اسرائیل با ایران است. بقیه حامیان خارجی مریم رجوی نیز از همین قماش هستند یعنی در خدمت اسرائیل و دشمن مردم ایران و فلسطین.

ایرج صالحی

نوشته حامیان مریم رجوی، دشمن ایرانیان و فلسطینی ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

۱. وحشت مطلق و سرکوب وحشیانه برای جلوگیری از فروپاشی

کنترل‌های ۲۴ ساعته تشکیلاتی با شدیدترین شکل ممکن اجرا شد. سیاست چماق و حلوای خونین احیا گردید تا جلوی ریزش بیشتر گرفته شود.

۲. غارت بی‌رحمانه اموال عراق

صدها تانک، نفربر زرهی، خودرو و کامیون را دزدیدند و به اشرف آوردند. سپس دستور حراج همه چیز صادر شد: موتورها باز شد، قطعات آلومینیومی و کابل‌های فشار قوی غارت گردید تا آخرین دلار هم از جیب مردم عراق بیرون کشیده شود.

۳. شبکه‌سازی تاریک با القاعده و خرید سیاستمداران فاسد عراقی

عشایر و روستاییان استان دیاله را با فریب به اشرف کشاندند. همزمان، سران و عناصر کلیدی القاعده را تحت عنوان عشایر مخفیانه در اشرف اسکان دادند و ارتباط عملیاتی و سیستماتیک با این گروه تروریستی برقرار کردند. همین القاعده هسته مرکزی داعش بود و داعش مستقیماً از درون آن بیرون آمد. کمک رجوی به القاعده در واقع کمک به بسترسازی برای ظهور داعش بود. در جریان یورش داعش به عراق، تشکیلات رجوی تحت عنوان “قیام عشایر” با شادمانی و ذوق‌زدگی فراوان از پیشرفت داعش استقبال کرد و این را پیروزی خود می‌دانست. فساد مالی نجومی و خرید وطن‌فروشی از فروش غنایم دزدی، صدها میلیون دلار به جیب رجوی ریخت. این پول‌های خون‌آلود صرف خرید سیاستمداران فاسد شد. سران احزاب سنی، برخی چهره‌های شیعه و مزدوران با کیسه‌های دلار رشوه به اشرف احضار می‌شدند.

نمونه‌های بارز:
دکتر ایاد علاوی (نمایندگانش برای گرفتن پول می‌آمدند)
صالح المطلق معاون نخست وزیر وقت
شیخ خلف العلیان از ژنرال های بعثی صدام حسین
رافع العیساوی و ظافر العانی نمایندگان مجلس
محمد دائینی نماینده مجلس
شیخ شمری از عشایر جنوب
دکتر عبدالله عبدالله استاندار دیاله
مسعود بارزانی (مخفیانه)
هوشیار زیباری، وزیر خارجه سابق عراق (علنی)

و صدها دلال و کارچاق‌کن که مستمری‌بگیر رجوی بودند. رجوی با دروغ‌های گوبلزی شرم‌آور ادعا می‌کرد “سه میلیون شیعه” از او حمایت می‌کنند. در حالی که وکیل عراقی استخدام‌شده روایت کرده است. برای جمع‌آوری امضا به قبرستان‌ها می‌رفتند، اسامی مردگان را برمی‌داشتند و با ضریب ۹ تکرار می‌کردند. این بخشی از “اصل ضریب صد” رجوی بود که صراحتاً گفته بود: “دستتان باز است، حداقل ضریب صد بزنید!” در تجمعات و سیاهی لشکرها در اروپا هم ظرفیت سالن دو هزار نفره را صد هزار نفر اعلام می کنند.

ارتباطات ننگین نفتی از دوران جنایت علیه کردها و شیعیان

مجاهدین خلق همراه با گارد جمهوری و نیروهای امنیتی عراق شیعیان و کردها را قتل عام کردند و از آن تاریخ تشکیلات رجوی بعنوان شعبه فارسی زبان حزب بعث در آمد.
لذا به دستور صدام حسین ماهانه تا ۵۰ هزار بشکه نفت برای مجاهدین خلق اختصاص داده شد. بعد از آخرین دیدار رجوی با صدام و واسطه عزت ابراهیم الدوری، سهمیه به ۱۰۰ هزار بشکه در روز رسید و طی دوازده سال این تشکیلات تروریستی میلیاردها دلار از سرمایه ملی عراقیان تحت تحریم و گرسنه را غارت کرد و در قالب شرکت های پوششی و فروشگاههای بزرگ و کارخانه ها سرمایه گزاری نمود.

پس از ۲۰۰۳، این تشکیلات به راحتی به خدمت آمریکا درآمد و در سال ۲۰۰۴ پای نیروهای اسرائیلی به اشرف باز شد. طی یک ماه و با کار شبانه روزی تمام اسناد محرمانه که حاصل سالیان جاسوسی دستگاه اطلاعاتی رجوی بود را تحویل آمریکا و اسرائیل دادند. این تبادل در داخل قرارگاه اشرف در عراق و در یک بنای کوچک بشدت امنیتی انجام شد.

تأسیس “سازمان مجاهدین خلق عراق”

این کار احمقانه رجوی رسوایی دیگری بود. صدها جوان از مناطق تحت نفوذ القاعده را تحت عنوان کارگر پانسیون کرده و در اشرف آموزش می‌دادند و وقتی عراقی‌ها اعتراض کردند، آمریکایی‌ها دستور خروج فوری آنها ظرف ۱۰ ساعت را دادند. این افراد در اشرف آموزش سیاسی و تشکیلاتی دیدند که جوهر همه آموزش ها ضدیت با ایران و شیعیان بود. جالب است که رجوی مدعی است شیعه است اما جوانان سنی عراقی را به این صورت وارد جنگ طایفه ای کرد. همین افراد بعنوان هسته مرکزی داعش در عراق شکل گرفتند و به داعش پیوستند. حاصل این عمل جنایت کارانه رجوی درگیری طایفه ای در مناطق مختلف عراق بوده است. اسم مستعار داعش در تشکیلات رجوی عشایر ملی عراق بود که آنها را هم پیمان می دانستند.
این تشکیلات حتی اقدامات ضد فساد الزیدی نخست وزیر عراق را به ایران نسبت داد. دقیقاً مثل “کافر همه را به کیش خود پندارد.”
در پاریس هم وقتی دولت فرانسه جلوی خیمه شب بازی آنها را گرفت، به پلیس و قوه قضائیه حمله کردند اما جرأت نکردند بگویند مقامات و پلیس فرانسه از جمهوری اسلامی رشوه گرفته اند.

عیسی آزاده

نوشته از فرار ننگین تا همکاری با القاعده و شادمانی از ظهور داعش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای قبح زدایی و مشروعیت بخشیدن به ارتباط با دولت جنگ طلب و متجاوز صدام و زمینه سازی برای رفتن به عراق، به دستور رجوی از سال 1361 تا سال 1364 تمرکز اصلی کار سیاسی و تبلیغاتی مجاهدین خلق بر جنگ و معرفی ایران به عنوان جنگ طلب و تطهیر صدام و معرفی او به عنوان طرف خواهان صلح بود. رجوی برای توجیه این خیانت می گفت که ایران از جنگ به عنوان سرپوشی برای سرکوب استفاده می کند و حیاتش به جنگ بسته است و صلح طناب دار جمهوری اسلامی است. رجوی با این توجیه هرکس که به او درباره همکاری خائنانه با صدام انتقاد می کرد را به عنوان مزدوران جمهوری اسلامی زیر ضرب می گرفت. البته این روش همیشگی رجوی است که بجای جواب دادن، برای بستن دهان منتقدان و مخالفان، با اتهام زنی به صورتی وحشیانه به آنان حمله کرده و می خواهد طرف مقابل را به وحشت انداخته و دهانشان را ببندد. او با وارد کردن اتهامات بی اساس موضوع را از جواب و پاسخگویی به سمت سوژه کردن خود منتقد و متهم کردن او به ارتباط با ایران می برد تا موضوع اصلی به کناری برود.

برخلاف حرف های دروغ و ریاکارانه ای که رجوی و دستگاه تبلیغاتی مجاهدین خلق می گویند، رفتن رجوی به عراق از قبل برنامه ریزی شده بود و حتی دعوت رسمی صدام از رجوی برای رفتن به عراق نیز در ملاقات طارق عزیز با رجوی در سال 1361 صورت گرفته بود و رجوی منتظر فرصتی برای عملی کردن این هدف بود. پیش از آمدن رجوی به عراق ارتباط مجاهدین خلق با دولت صدام بسیار گسترده بود و مجاهدین خلق حضوری پررنگ اما مخفیانه ای در عراق داشتند که در هماهنگی با دستگاه اطلاعاتی صدام بود. آنها در قلب بغداد پایگاه های زیادی داشتند که تعدادی از آنها هتل های نسبتا مجللی بودند که دولت صدام به مجاهدین خلق داده بود و در خیابان “اندلس” و نزدیک میدان “چهل دزد” بغداد قرار داشتند و بعد از آمدن رجوی به بغداد نیز دفتر مجاهدین خلق در همین مجموعه مستقر شد. علاوه بر بغداد مجاهدین خلق در شهرهای سلیمانیه و کرکوک و برخی از شهرهای مرزی در کردستان عراق نیز پایگاه هایی داشتند. این حقایقی است که مجاهدین خلق با فریبکاری آنها را می پوشانند. حتی تا قبل از آمدن رجوی به عراق ارتباط مجاهدین خلق با دولت صدام به حدی گسترده بود که مجاهدین در هماهنگی با دستگاه اطلاعاتی عراق، نفرات خودشان را با پاسپورت های جعلی از فرودگاه های کشورهایی مانند ترکیه ، پاکستان، امارات و . . . با هواپیماهای مسافربری عراقی به فرودگاه بغداد می بردند. سپس نفرات سازمان با دست باز و به مدد هماهنگی با سازمان اطلاعات صدام، به فرودگاه رفته و نفرات تازه وارد را با خود به هتل هایی می بردند که سازمان اطلاعات عراق برای شان مشخص کرده بود ودر آنجا اتاق رزرو کرده بودند. یکی از این هتل ها “هتل آدم” نام داشت. از آنجا که در آن زمان حضور مجاهدین در عراق علنی نشده بود به افراد تازه وارد گفته می شد خودشان را در هتل نفرات وابسته به یک جماعت معرفی کنند که نام آن جماعت در خاطرم نیست. نام این جماعت کدی بود که بوسیله آن متصدی و مسئولین هتل متوجه می شدند آنها از افراد مجاهدین خلق هستند و به آنها خدمات لازم را ارائه می دادند.

مجاهدین خلق در کرکوک و سلیمانیه نیز پایگاه های زیادی داشتند. مثلاً مرکز اصلی آموزش اقدامات تروریستی تیم هایی که برای ترور به ایران می فرستدند در کرکوک قرار داشت. نام این پایگاه “ملک مرزبان” بود و در داخل سازمان به آن دانشگده آموزش چریک شهری می گفتند. یکی دیگر از پایگاه های مهم و بزرگ مجاهدین به نام “جزی” در سلیمانیه بود. فرستنده های رادیویی مجاهدین خلق نیز در این مناطق قرار داشتند و از آنجا برای ایران برنامه پخش می کردند.

در حقیقت بدنه اصلی سازمان در آن زمان در عراق بود اما دستگاه تبلیغاتی مجاهدین طوری اخبار را منعکس می کردند که برای شنونده این گونه تداعی می شد که آنها در کردستان ایران و در کوه و بیابان مستقر هستند. در حالی که در حقیقت در پایگاه های شان در بغداد، کرکوک ، سلیمانیه و . . . مستقر بودند و به مدد حمایت مالی دولت صدام، لندکروزهای آخرین مدل، جیب های تویتای ژاپنی آخرین مدل و کامیون های ژاپنی “هینو” که برای آن زمان ماشین های بسیار خوب و گرانی بودند و دیگر امکانات از سوی دولت صدام در اختیارشان قرار می گرفت.

این وضعیت ادامه داشت تا آن که رجوی سال 1365 به این نتیجه رسید که می تواند به عراق برود و حضورش در عراق را علنی نماید. در قسمت بعد به این موضوع خواهم پرداخت.

ادامه دارد

ایرج صالحی

نوشته رجوی، تجسم عینی خیانت در همه زمینه ها – قسمت چهارم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سپس نمونه هایی از عملکرد رجوی که با این تعریف و معنا انطباق دارد را برشمردم. وارد موضوع «خیانت به وطن با مزدوری برای دشمن متجاوز» شدم و توضیح دادم که مجاهدین خلق به دستور رجوی از همان سال 1360 همکاری هایی را با دولت متجاوز صدام شروع کردند اما هنوز قبح این خیانت آنقدر زیاد بود که توان علنی کردن آن را حتی برای نیروهای خودشان هم نداشتند. برای همکاری علنی با دشمن، نیاز به یک تبلیغات سنگین با هدف قبح زدایی از همکاری با صدام بود. رجوی برای زمینه سازی جهت علنی کردن رابطه با صدام ، تمرکز کارش را بر معرفی ایران به عنوان «جنگ طلب» شروع نمود. تبلیغات مجاهدین خلق به گونه ای بود که گویی حیات جمهوری اسلامی به جنگ گره خورده و به همین دلیل خواهان جنگ است و بدون جنگ نمی تواند سرپا بماند.

در مسیر قبح زادیی از ارتباط با دولت صدام، روز 19 دی 1361 طارق عزیز به عنوان نایب نخست وزیر عراق در محل اقامت رجوی در فرانسه با وی ملاقات نمود و به این ترتیب یک خیانت بزرگ تاریخی که از سالها قبل زمینه سازی شده بود علنی گردید. رجوی و طارق عزیز در پایان دیدار خود بیانیه ای را نیز صادر کردند.

در این قسمت مهمترین نکات مطرح شده در دیدار رجوی با طارق عزیز و بیانیه ای که دو طرف آن را امضا کردند را مورد بررسی قرار خواهم داد. هدف از این دیدار زمینه سازی موارد زیر بود:

– عادی کردن برقراری رابطه با دولت صدام و مقامات این دولت و قبح زدایی از آن
– زمینه سازی برای رفتن رجوی و مجاهدین خلق به عراق

از آن جا که این خواسته ها بسیار نامشروع و خائنانه بودند، برای رجوی واجب بود که به هر شکل ایران را جنگ طلب و صدام و دولت او را صلحجو معرفی کند. این البته خواسته دولت صدام برای کسب حمایت سیاسی در سطح بین المللی و دریافت امتیازات اقتصادی از کشورهای عربی نیز بود. بنابراین محورهای اصلی که در بیانیه وجود داشت در این راستا و به شرح زیر بودند:

1- عراق خواهان صلح می باشد و ایران به جنگ برای ادامه حیاتش نیاز دارد

در بیانیه از قول طارق عزیز آمده است که «عراق از موضع صادقانه علاقه مند به برقراری صلح بر اساس به رسمیت شناختن تمامیت ارضی ایران می باشد و در این مسیر ابتکاراتی را هم به انجام رسانده است.» البته هیچ توضیحی داده نشد که اگر عراق تمایت ارضی ایران را به رسمیت می شناخت پس چرا قرارداد الجزایر را پاره کرد و بخش هایی از خاک ایران را اشغال نمود و نیروهای عراقی فقط وقتی شهرها و مناطق اشغال شده را تخلیه می کردند که در برابر تهاجم نیروهای ایران امکان نگهداشتن آن را نداشتند.
در مقابل رجوی به عنوان یک طرف به ظاهر ایرانی در این بیانیه گفت: ایران «خواستار ادامه جنگ است» و «این جنگ با سرنوشت جمهوری اسلامی پیوند خورده» و ایران از این جنگ برای «سرپوش گذاشتن بر مقاومت داخلی، مهار بحران های اقتصادی و اجتماعی و ارضاء جنون توسعه طلبانه خود استفاده می کند.»
رجوی همچنین برای تطهیر صدام ادامه می دهد که جمهوری اسلامی «ذاتاً عامل آنارشی، جنگ و بحران است» و «جز زبان قدرت زبانی نمی‌شناسد» و ایده‌ صلح با جمهوری اسلامی جز در شرایط درماندگی و ضعف مطلق آن واقع بینانه نیست». از دولت های صلح طلب جهان (منظورش آمریکا و کشورهای غربی است) می خواهد که نفت ایران را بایکوت و تحریم کنند. چون پول نفت برای هزینه های جنگ خرج می شود!!!
دقت کنید که عین همین سناریو را رجوی و مجاهدین خلق درباره موضوع هسته ای ایران، با هدف زمینه سازی برای حمله اسرائیل و آمریکا به ایران انجام دادند. در آن سال ها بهانه شان این بود که ایران جنگ طلب و مانع صلح است اما این بار و برای حمله به ایران لازم بود که ایران را یک تهدید هسته ای معرفی کنند و به گفته خودشان 133 بار در آمریکا و اتحادیه اروپا درباره برنامه هسته ای ایران کنفرانس برگزار کردند تا دروغ های نتانیاهو و جنگ طلبان آمریکایی با این مضمون که ایران بدنبال سلاح هسته ای است را قابل قبول جلوه دهند.

2- خشن نشان دادن ایران و متهم کردن آن به جنایت جنگی

از دیگر موضوعاتی که در این بیانیه مطرح شد معرفی ایران به عنوان طرفی بود که به غیر نظامیان ، آبادی ها و مردم بی دفاع شهرهای عراق حمله می کند و اسرای جنگی عراق را می کشد اما طرف عراقی همه این موارد را مدنظر داشته و رعایت می کند!!!
رجوی در این بیانیه ضمن “محکومیت هر گونه آزار غیرنظامیان و حملات رژیم به افراد، آبادیها و مردم بی‌دفاع شهرهای عراق” از دولت صدام می خواهد در مقابل این اقدامات ایران خویشتنداری نشان داده و “مصونیت و امنیت شهرها، دهکده‌ها و مردم بی‌دفاع ایران را مورد توجه قرار دهد.” بعد از این جملات رجوی در این قسمت بیانیه آمده است که “در اینجا آقای (طارق) عزیز درک عمیق خود نسبت به این مسأله را به آقای رجوی توضیح داد”!!!
این که شهرهای ایران مثل دزفول مستمر توسط ارتش صدام موشک باران شدند یا آن همه حملات هوایی به تهران و دیگر شهرهای ایران که توسط ارتش صدام صورت می گرفت و گلوله باران شهرها و مناطق مرزی که توسط ارتش صدام صورت می گرفت و خلاصه تمام جنایاتی که ارتش صدام علیه مردم بی دفاع ایران انجام داد بطور کامل پوشانده و در عوض ایران عامل این اقدامات معرفی شد.
باز هم بد نیست یادآوری کنم که عین همین سناریو در موضوع هسته ای و حمله به ایران تکرار شد و باز هم رجوی و مجاهدین خلق تمام جنایت هایی که متجاوزین صهیونی – آمریکایی در ایران مرتکب شدند را پوشانده و در عوض ایران را عامل اصلی همه چیز معرفی می کنند!!!
حال که به اینجا رسیدیم بد نیست برای افشای بهتر رجوی و مجاهدین خلق فقط به دو نمونه از مطالبی که در نشریه مجاهد درباره جنایت جنگی صورت گرفته توسط ارتش صدام به صراحت بیان شده اشاره کنم. نمونه اول:

تجاوز عراق به دزفوا در نشریه مجاهد

تجاوز عراق به دزفوا در نشریه مجاهد

نمونه دوم مطلبی است که در صفحه 8 نشریه مجاهد شماره 104 مورخ 16 دی ماه 1359 منتشر شد.

نشریه مجاهد شماره 104

3- قبح زدایی از رفتن به عراق و مزدوری برای صدام

نکاتی که در دو محور قبل گفته شد زمینه سازی های رجوی برای سیاه نمایی علیه ایران و مشروعیت بخشیدن به صدام بود که پیش درآمدی برای آن هدف اصلی یعنی قبح زدایی از رفتن رجوی و مجاهدین خلق در عراق بود.
به این منظور در بیانیه از سوی طارق عزیز موضوع «دعوت رجوی برای دیدار از عراق» مطرح شد. دعوتی که به گفته طارق عزیز از جانب رهبری عراق (صدام و حزب بعث) انجام گرفت. در مقابل رجوی در همان بیانیه گفت “چنین دیداری را به طور اصولی بلامانع می داند و به زودی آن را تحت مطالعه قرار خواهد داد.”!!!
این اصلی ترین هدف رجوی از آن همه تبلیغات و جنگ طلب خواندن ایران و صلح جو معرفی کردن صدام بود. یعنی ریختن قبح خیانت حضور علنی در عراق، کشوری که با زیر پا گذاشتن قوانین بین المللی به ایران تجاوز کرده و بخشی از خاک ایران را اشغال و به تصریح نشریه خود مجاهدین خلق، اقدام به جنایت جنگی بر علیه مردم ایران نموده بود.
رجوی سفید سازی های صدام که می خواست ناتوانی خود در برابر مقاومت ایرانیان و مجبور شدن به عقب نشینی در جبهه های مختلف جنگ را به حساب صلح طلبی بگذارد، برجسته می کرد تا راه خیانت بار رفتن به عراق و تکیه به ارتش صدام و استفاده از امکانات عراق برای حمله به کشور و مردم خودش را مشروعیت ببخشد.
خیانتی که در نوع خود نه در ایران بلکه در تاریخ جهان نیز کم نظیر است.
ادامه دارد
ایرج صالحی

نوشته رجوی، تجسم عینی خیانت در همه زمینه ها – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امروز و در شرایطی که منطقه شاهد فجایع انسانی گسترده در غزه، لبنان و حتی ایران است و کودکان و غیرنظامیان قربانی جنگ، ترور و ناامنی می‌شوند، انتظار طبیعی از هر جریان مدعی انسان‌دوستی، محکومیت صریح خشونت علیه مردم بی‌گناه است. اما رفتار سیاسی و رسانه‌ای مجاهدین خلق در بسیاری از این رخدادها نشان داده که معیار آنان نه انسانیت، بلکه منافع سیاسی و بهره‌برداری تبلیغاتی است. سکوت در برابر کشتار غیرنظامیان، عبور سرد و بی‌تفاوت از رنج مردم و تمرکز صرف بر پروژه‌های سیاسی، برای بسیاری از ایرانیان نشانه‌ای روشن از فاصله این گروه با واقعیت‌های انسانی و اجتماعی جامعه ایران است.

در طول ماه‌ها و سال‌های اخیر که افکار عمومی جهان شاهد تصاویر دردناک کشتار مردم فلسطین، ویرانی غزه و کشته شدن هزاران کودک و زن بی‌دفاع بوده است، رهبران مجاهدین خلق نه‌تنها موضعی شفاف و قاطع علیه این جنایت‌ها اتخاذ نکردند، بلکه عملاً ترجیح دادند در برابر این حجم از خشونت و خونریزی سکوت اختیار کنند.

همین سکوت در قبال حملات و کشتار غیرنظامیان در لبنان و همچنین فجایعی که جان کودکان و مردم بی‌گناه را در ایران گرفته، از جمله حادثه تلخ مدرسه میناب و کشته شدن 168 دانش آموز بیگناه بدست ارتش آمریکا، از نگاه بسیاری از مردم نشانه‌ای آشکار از استاندارد دوگانه و فقدان صداقت در ادعاهای حقوق بشری این سازمان است.

منتقدان مجاهدین خلق معتقدند جریانی که خود را مدافع آزادی و انسانیت معرفی می‌کند، نمی‌تواند نسبت به کشته شدن کودکان بی‌گناه با بمب‌ها و حملات نظامی سکوت کند و همزمان مدعی دفاع از حقوق بشر باشد. از نگاه آنان، این سکوت صرفاً یک بی‌تفاوتی سیاسی نیست، بلکه بخشی از همسویی راهبردی این گروه با پروژه‌ها و منافع قدرت‌هایی همچون آمریکا و رژیم صهیونیتسی است که سال‌ها منطقه را درگیر جنگ، آشوب و ناامنی کرده‌اند. به همین دلیل، بسیاری از مردم ایران، مجاهدین خلق را نه یک جریان مستقل سیاسی، بلکه “ستون پنجم” دشمنانی می‌دانند که امنیت و ثبات ایران و منطقه را هدف گرفته‌اند.

بخش مهمی از نگاه منفی جامعه ایران به مجاهدین خلق، ریشه در حافظه تاریخی مردم دارد. همکاری این سازمان با حکومت صدام حسین در دوران جنگ ایران و عراق، مسئله‌ای نیست که بتوان آن را از حافظه ملی پاک کرد. در سال‌هایی که مردم ایران زیر بمباران و حملات نظامی قرار داشتند، حضور این گروه در کنار ارتش عراق و مشارکت در عملیات‌های نظامی علیه ایران، از نگاه بسیاری مصداق آشکار عبور از مرزهای وطن‌دوستی و قرار گرفتن در کنار دشمن خارجی بود. همین سابقه باعث شد که سازمان مجاهدین خلق، حتی در میان بسیاری از منتقدان جمهوری اسلامی نیز نتواند جایگاه اجتماعی قابل توجهی به دست آورد.

از سوی دیگر، پرونده ترورها و اقدامات خشونت‌آمیز این سازمان نیز همچنان یکی از اصلی‌ترین دلایل نفرت عمومی نسبت به آن به شمار می‌رود. کشته شدن شهروندان، مسئولان و افراد غیرنظامی در عملیات‌های مسلحانه دهه‌های گذشته، زخمی است که هنوز در حافظه جمعی جامعه ایران باقی مانده است. به همین دلیل، هنگامی که رهبران این سازمان از حقوق بشر سخن می‌گویند، بخش بزرگی از جامعه این سخنان را نه صادقانه، بلکه نوعی بهره‌برداری سیاسی تلقی می‌کند.

یکی دیگر از روش‌هایی که منتقدان برای تطهیر چهره این سازمان به آن اشاره می‌کنند، تلاش مستمر برای معرفی عناصر مرتبط با اقدامات خرابکارانه، جاسوسی یا عملیات‌های خشونت‌آمیز تحت عنوان “زندانی سیاسی” است. در بسیاری از موارد، مجاهدین خلق می‌کوشند افرادی را که به اتهام همکاری اطلاعاتی، ارتباط با سرویس‌های بیگانه یا مشارکت در اقدامات تروریستی بازداشت شده‌اند، در قالب فعال سیاسی یا قربانی نقض حقوق بشر معرفی کنند!

از نگاه منتقدان، این رویکرد نه دفاع واقعی از حقوق بشر، بلکه تلاشی برای لاپوشانی چهره خشن تروریسم و ایجاد جنگ روانی و تبلیغاتی علیه افکار عمومی است؛ روشی که مرز میان کنش سیاسی و اقدامات امنیتی و خشونت‌آمیز را عمداً مخدوش می‌کند.

تناقض دیگر در رفتار مجاهدین خلق، نوع رابطه و همسویی آنان با قدرت‌های خارجی است. گروهی که روزگاری شعار مبارزه با امپریالیسم سر می‌داد، امروز آشکارا به حمایت سیاسی و رسانه‌ای دولت‌ها و جریان‌هایی تکیه دارد که مردم ایران آنان را عامل فشار، تحریم و تهدید علیه کشور می‌دانند. این وابستگی سیاسی و رسانه‌ای، بیش از پیش تصویر یک جریان مستقل مردمی را از میان برده و ذهنیت “ابزار بودن برای پروژه‌های خارجی” را در افکار عمومی تقویت کرده است.

در این میان، تلاش مستمر مجاهدین برای بازسازی چهره خود از طریق رسانه‌ها، لابی‌های خارجی و تبلیغات سیاسی نیز نتوانسته واقعیت کارنامه گذشته آنان را پاک کند. جامعه ایران، به‌ویژه نسل‌هایی که تجربه مستقیم دهه‌های پرتنش گذشته را داشته‌اند، همچنان این سازمان را با عنوان “منافقین” به یاد می‌آورند؛ لقبی که ریشه در تصور عمومی از دوگانگی میان شعارها و عملکرد واقعی این گروه دارد.

بنابراین مسئله اصلی این است که مشروعیت سیاسی، صرفاً با ادعا و تبلیغات به دست نمی‌آید. هر جریان سیاسی برای آنکه بتواند خود را مدافع آزادی و حقوق بشر معرفی کند، پیش از هر چیز باید نسبت خود را با خشونت، تروریسم، وابستگی خارجی و جان انسان‌ها روشن کند. نمی‌توان از انسانیت سخن گفت اما نسبت به خون کودکان بی‌گناه بی‌تفاوت بود؛ نمی‌توان ادعای آزادی‌خواهی داشت اما سابقه همکاری نظامی با دشمن یک ملت را نادیده گرفت؛ و نمی‌توان مدعی دفاع از مردم بود اما در حساس‌ترین مقاطع تاریخی در کنار فشارها و پروژه‌های خارجی علیه همان مردم ایستاد.

امروز بخش بزرگی از جامعه ایران، مجاهدین خلق را نه یک آلترناتیو سیاسی، بلکه جریانی منزوی و فاقد پایگاه مردمی می‌داند که کارنامه گذشته‌اش همچنان سنگین‌تر از آن است که با تبلیغات رسانه‌ای پاک شود. به همین دلیل نیز هر بار که این سازمان تلاش می‌کند خود را مدافع حقوق بشر معرفی کند، افکار عمومی بیش از هر چیز گذشته خشونت‌بار، همکاری‌های بحث‌برانگیز آنان با مراکز قدرت ضد ایرانی ، سکوت‌های معنادار و همسویی‌های سیاسی آن را به یاد می‌آورد.

سعید پارسا

نوشته مجاهدین خلق؛ بقایای متعفن خیانت، بر پیکر انسانیت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما چرا خیانت در زمان جنگ تا این اندازه جدی محسوب می‌شود و تاریخ چه نمونه‌هایی از برخورد کشورها با افراد متهم به همکاری با دشمن را ثبت کرده است؟ خیانت در زمان جنگ چیست؟

خیانت در زمان جنگ می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد. از جمله:

– انتقال اطلاعات نظامی یا امنیتی به دشمن؛
– شناسایی و معرفی اهداف حساس برای حملات دشمن؛
– ارسال تصاویر، فیلم‌ها یا اطلاعاتی که به عملیات نظامی دشمن کمک کند؛
– همکاری مستقیم با نیروهای متجاوز؛
– خرابکاری در زیرساخت‌ها و تأسیسات حیاتی کشور.

علت حساسیت این اقدامات آن است که نتیجه آن‌ها تنها متوجه دولت یا نیروهای نظامی نیست، بلکه می‌تواند جان هزاران شهروند عادی را نیز به خطر بیندازد.

حال این سوال پیش می آید که چرا ارسال اطلاعات از مناطق مورد حمله اهمیت دارد؟

در جنگ‌های مدرن، اطلاعات ارزشمندترین سلاح محسوب می‌شود. تصاویر، فیلم‌ها و داده‌های مکانی می‌توانند به طرف مقابل کمک کنند تا میزان موفقیت حملات خود را ارزیابی کند، اهداف بعدی را انتخاب نماید یا نقاط ضعف سامانه‌های دفاعی را شناسایی کند. به همین دلیل، بسیاری از کشورها در شرایط جنگی محدودیت‌هایی برای انتشار اطلاعات مرتبط با عملیات نظامی یا محل استقرار نیروهای دفاعی وضع می‌کنند.

نمونه‌های تاریخی از همکاری با دشمن

1- ویدکون کوئیسلینگ یک سیاستمدار اهل نروژ بود. او بین سالهای ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ وزیر دفاع نروژ بوده‌ است. کوئیسلینگ، درطول جنگ جهانی دوم کمک‌های زیادی به نازی‌ها کرد. وی بعد از جنگ به عنوان یک خائن اعدام شد. نام خانوادگی وی در زبان‌های مختلف به عنوان کلمه ای هم‌معنی با خائن استفاده می‌شود.

2- ژولیوس و اتل روزنبرگ زوج آمریکایی که در دهه ۱۹۵۰ به اتهام انتقال اطلاعات محرمانه مرتبط با برنامه هسته‌ای آمریکا به اتحاد جماهیر شوروی محاکمه شدند. این پرونده یکی از مشهورترین پرونده‌های جاسوسی قرن بیستم به شمار می‌رود.

3- همکاری با نیروهای اشغالگر در فرانسه پس از آزادسازی در پایان جنگ جهانی دوم، هزاران نفر به اتهام همکاری با نیروهای آلمان نازی تحت پیگرد قرار گرفتند. برخی به زندان محکوم شدند، برخی حقوق اجتماعی خود را از دست دادند و تعدادی نیز با مجازات‌های بسیار سنگین مواجه شدند.

اما کشور عزیزمان ایران نیز از این موضوع مستثنی نبوده و شاید بیش از هر کشور دیگری شاهد خیانتهای بی حد و حصر عده ای وطن فروش به نام گروه تروریستی مجاهدین بوده که در ادامه بصورت تیتر وار بدان اشاره خواهد شد.

موضوع نقش و عملکرد سازمان تروریستی مجاهدین در دوران جنگ ایران و عراق، یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات تاریخ معاصر ایران است. همکاری با عراق در جنگ و دفاع مقدس هشت ساله مصداق خیانت ملی تلقی شده است؛ تشکیل ارتش باصطلاح آزادی‌بخش، دریافت تسلیحات، پشتیبانی لجستیکی و استفاده از پایگاه‌های نظامی دولت عراق، انجام عملیات‌های مختلف و متعدد نظامی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران از بزرگترین خیانتهایی است که این تشکیلات تروریستی مرتکب شده و به همین مورد نیز بسنده نکرده و در ادامه خیانتهای خویش انتقال اطلاعات و توانایی های نظامی جمهوری اسلامی به دولت عراق در زمان جنگ از دیگر مواردی است که میتوان بدان اشاره نمود و با افشا نمودن اسرار هسته ای و ترور دانشمندان آن خیانت و سر سپردگی را به اوج خود رساندند. هم اینک هم که کشور درگیر جنگ تحمیلی آمریکا و اسراییل است، ارتش سایبری مجاهدین به دنبال پیاده کردن اهداف شوم خود می باشد.

مجازات خیانت در کشورهای مختلف، شدت مجازات خیانت و جاسوسی در کشورهای مختلف متفاوت است، اما تقریباً همه نظام‌های حقوقی این جرایم را در بالاترین سطح جرایم امنیتی طبقه‌بندی می‌کنند. در برخی کشورها مجازات می‌تواند حبس‌های طولانی‌مدت یا حبس ابد باشد.

در بعضی کشورها، به‌ویژه در شرایط جنگی یا برای جرایم خاص نظامی، قوانین امکان اعمال مجازات اعدام را نیز پیش‌بینی کرده‌اند. برخی دولت‌ها علاوه بر مجازات کیفری، محرومیت از حقوق سیاسی و اجتماعی را نیز اعمال می‌کنند.

تجربه تاریخی نشان می‌دهد که در زمان جنگ، کشورها همکاری با دشمن و انتقال اطلاعات حساس را تهدیدی مستقیم علیه امنیت ملی و جان شهروندان می‌دانند. به همین دلیل، قوانین اکثر کشورها برای جاسوسی، افشای اطلاعات نظامی و همکاری آگاهانه با نیروهای متجاوز مجازات‌های بسیار سنگینی در نظر گرفته‌اند. حفظ امنیت ملی در شرایط جنگی تنها وظیفه نیروهای نظامی نیست؛ بلکه آگاهی عمومی، مسئولیت‌پذیری شهروندان و خودداری از انتشار اطلاعات حساس نیز بخشی از دفاع ملی هر کشور محسوب می‌شود.

بررسی قوانین و تجربه‌های تاریخی کشورهای مختلف نشان می‌دهد که صرف‌نظر از تفاوت نظام‌های سیاسی، تقریباً همه دولت‌ها خیانت، جاسوسی و همکاری آگاهانه با دشمن در زمان جنگ را از شدیدترین جرایم علیه امنیت ملی می‌دانند. دلیل این نگاه آن است که چنین اقداماتی می‌تواند مستقیماً جان شهروندان، امنیت نیروهای نظامی و حتی سرنوشت یک کشور در جنگ را تحت تأثیر قرار دهد. به همین علت، مجازات این جرایم در بسیاری از کشورها از حبس‌های طولانی‌مدت تا حبس ابد و در برخی دوره‌های تاریخی حتی اعدام بوده است.

در روزهای جنگ، سربازان در خط مقدم از مرزهای کشور دفاع می‌کنند؛ اما در پشت جبهه، حفظ امانت، مسئولیت‌پذیری و وفاداری شهروندان نیز بخشی از همان دفاع ملی است. تاریخ نشان داده است که گاه یک خیانت کوچک می‌تواند خسارتی به بار آورد که از یک حمله نظامی بزرگ کمتر نباشد.

دشمن بیرونی از پشت مرزها حمله می‌کند، اما خیانت از درون؛ و به همین دلیل ملت‌ها همواره خیانت را از سنگین‌ترین جرایم دانسته‌اند.

تاریخ نشان داده است که کشورها معمولاً دشمن خارجی را پس از پایان جنگ فراموش می‌کنند، اما خاطره کسانی را که در سخت‌ترین روزها به ملت خود پشت کردند، برای نسل‌ها در حافظه جمعی خود نگه می‌دارند.

محمد حسین سعادت

نوشته خیانت و همکاری مجاهدین خلق با دشمن در زمان جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خرداد 1365 – استقبال طه یاسین رمضان از رجوی در فرودگاه بغداد

چرا فرانسه پشت رجوی را خالی کرد؟

حضور رجوی در فرانسه از سال ۱۳۶۰، بر اساس یک توافق نانوشته برای حمایت از گروه‌های مخالف ایران شکل گرفته بود، اما با طولانی شدن جنگ ایران و عراق و تغییر معادلات قدرت در پاریس، ورق برگشت. دولت فرانسه در اواسط دهه ۶۰ با بحران‌های متعددی رو‌به‌رو بود که حل آنها در چارچوب برخی تفاهمات با تهران بود. مهم‌ترین محرک انتقال مجاهدین خلق، موضوع گروگان‌های فرانسوی در لبنان بود. گروه‌های مبارز لبنانی که پیوند‌های معنوی عمیقی با ایران داشتند، تعدادی از اتباع فرانسه را به اسارت گرفته بودند و آزادی این گروگان‌ها به اخراج مجاهدین خلق مرتبط شده بود.

علاوه بر بحران گروگان‌گیری، مسائل مالی کلانی نیز در میان بود. رژیم پهلوی وامی یک میلیارد دلاری به کنسرسیوم غنی‌سازی اورانیوم “یورودیف” داده بود که ایران پس از انقلاب خواستار بازپس‌گیری آن با سود انباشته بود. فرانسه که در آن زمان روابط تجاری گسترده‌ای با عراق داشت و هم‌زمان نمی‌خواست بازار ایران را به طور کامل از دست بدهد، وارد یک معامله بزرگ شد. در این بده‌بستان سیاسی، خروج رجوی از خاک فرانسه مورد توجه قرار گرفت تا قفل روابط تهران و پاریس شکسته شود. فرانسه حتی کشور‌های ثالثی را برای حضور سرکرده مجاهدین خلق پیشنهاد داد، اما او که به دنبال راهی برای بازگشت به قدرت از طریق نظامی بود، تنها یک مقصد را مد نظر داشت: بغداد. آن هم در میانه جنگ و تجاوز علیه میهن.

بن‌بست در پاریس و سراب پیروزی در بغداد

بررسی داده‌های تاریخی نشان می‌دهد که اقامت در اروپا برای رجوی به یک بن‌بست تبدیل شده بود. پس از شکست استراتژی سرنگونی کوتاه‌مدت در سال ۱۳۶۰ و فروپاشی شورای موسوم به مقاومت به دلیل خروج چهره‌هایی نظیر بنی‌صدر که از همان ابتدا با نزدیکی به عراق مخالف بود، گروه مجاهدین خلق در اروپا تنها به یک گروه تبلیغاتی تبدیل شده بود. رجوی معتقد بود که برای حفظ بدنه گروهش و جلوگیری از ریزش نیروها، باید وارد فاز جنگ کلاسیک شود. او نیاز داشت تا نیرو‌های پراکنده خود را در یک پادگان متمرکز جمع کند تا بتواند کنترل ایدئولوژیک و تشکیلاتی مطلقی بر آنها اعمال نماید، امری که در فضای اروپا ممکن نبود.

عراق تحت حاکمیت دیکتاتور، درگیر جبهه‌های فرسایشی جنگ با ایران بود و به شدت به اطلاعات تاکتیکی و نیرویی نیاز داشت که از درون جامعه ایران برخاسته باشد. رجوی با درک این نیاز، خود را به عنوان یک برگ برنده در اختیار صدام قرار داد. او مدعی بود که با حضور در مرز‌های ایران، می‌تواند با جلب حمایت توده‌ای، راه را برای ارتش متجاوز صدام باز کند.

اتحاد با دشمن در حال جنگ: عبور از خطوط قرمز

بزرگترین خطای محاسباتی رجوی که به قیمت نابودی کامل پایگاه اجتماعی سازمان در ایران تمام شد، نادیده گرفتن عرق ملی ایرانیان بود. در حالی که شهر‌های ایران زیر موشک‌باران عراق بود و جوانان ایرانی در جبهه‌ها برای حفظ خاک کشور شهید می‌شدند، حضور علنی رجوی در بغداد و دست دادن با صدام حسین، در افکار عمومی به عنوان خیانت مطلق و بزرگ ثبت شد. سازمان با این حرکت، از ردیف یک گروه مخالف سیاسی صرف خارج شد و در ردیف “ستون پنجم” دشمن قرار گرفت. به این ترتیب مجاهدین خلق که در سال‌های نخست دهه ۶۰ با حجم بالای ترور علیه مردم و مسؤولان، خاطرات سیاه و خونینی از خود در ذهن مردم حک کرده بودند، با همپیمانی بی سابقه با صدام، تیر خلاص را بر پیکره رو به زوال خود وارد کردند.

خدمات مجاهدین خلق به صدام فراتر از پروپاگاندا بود. بر اساس اسناد تاریخی، اعضای گروه مجاهدین خلق وظیفه شنود بی‌سیم‌های فرماندهان ایرانی و تخلیه اطلاعاتی اسرا را بر عهده گرفتند. استخبارات عراق بدون کمک‌های اطلاعاتی مجاهدین خلق، در بسیاری از شناسایی‌های مرزی و حملات به زیرساخت‌ها ناتوان بود. در واقع، مجاهدین خلق به بخشی از ماشین جنگی رژیم بعث تبدیل شد تا در مقابل دریافت پادگان‌های مجهز مانند اشرف و تعداد قابل توجه دیگری پادگان مجهز در سرتاسر عراق، مبالغ هنگفت دلاری و سهم از فروش نفت عراق، برادران و هم‌وطنان خود را به کشتن بدهد.

انقلاب ایدئولوژیک؛ ابزاری برای کنترل در محیط بسته عراق

انتقال به عراق تنها یک حرکت نظامی نبود، بلکه با یک دگردیسی درونی همراه شد. رجوی برای آنکه اعضای خود را برای جنگ علیه میهن متقاعد کند، “انقلاب ایدئولوژیک” را راه انداخت. در محیط ایزوله پادگان‌های عراق، او موفق شد ساختار خانواده را متلاشی کند. بر اساس خاطرات اعضای جداشده، طلاق‌های اجباری، جدا کردن کودکان از والدین و ممنوعیت هرگونه عاطفه انسانی به غیر از عشق به “رهبر عقیدتی”، به ابزار‌هایی برای تبدیل کردن اعضا به ربات‌های جنگی بدل شد. عراق برای رجوی حکم یک آزمایشگاه بزرگ برای فرقه‌سازی را داشت؛ جایی که هیچ نهاد حقوق بشری یا پلیس بین‌المللی بر رفتار او با اعضایش نظارت نمی‌کرد.

فرجام یک سقوط

اوج همکاری نظامی مجاهدین خلق با صدام در عملیات “فروغ جاویدان” (مرصاد) متجلی شد. رجوی با این تصور که ارتش ایران در پی پذیرش قطعنامه ۵۹۸ ضعیف شده است، نیرو‌های خود را به داخل خاک ایران گسیل داشت. این عملیات که با حمایت هوایی و توپخانه‌ای سنگین عراق انجام شد، به یک فاجعه برای گروه تبدیل گردید. هزاران نفر از نیرو‌های فریب‌خورده در تنگه چهارزبر به دام افتادند. این شکست نظامی، پایان رسمی رؤیای سرنگونی از طریق عراق بود، اما مجاهدین خلق تا سال‌ها بعد به عنوان ابزار فشار صدام در سرکوب‌های داخلی عراق مانند انتفاضه شعبانیه به حیات خود ادامه دادند.

امروز، با نگاهی به گذشته، می‌توان دریافت که انتقال از پاریس به بغداد، خودکشی سیاسی یک گروه بود. گروهی که روزی مدعی استقلال بود، به جایی رسید که برای بقاء، دست به دامن دیکتاتوری شد که بدترین جنایات را علیه ملت ایران و ملت خودش مرتکب شده بود.

گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس

نوشته بررسی انتقال مجاهدین خلق به دامان دیکتاتور اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این روز را نقطه عطف روند خیانت های مسعود رجوی که از زمان دستگیری اش در سال 1350 آغاز شده بود نامیده اند چرا که در این روز تمامی ملاحظات قبلی را به یکباره کنار گذاشت و راه خیانت به کشور و همدستی با دشمن متجاوز را با وقاحت گشود و تلاش نمود تا قبح آنرا بریزد و حتی آنرا توجیه و تبلیغ نماید.

سازمان مجاهدین خلق این خیانت را “پرواز تاریخساز” نامید که به اعتباری درست است چرا که صفحه جدید و مهمی در تاریخ خیانت به کشور باز کرد.

حقا بزرگترین جنایت تاریخی مسعود رجوی در حق ملت ایران، تلاش برای از بین بردن قبح خیانت و توجیه و تشویق آن در میان جامعه، است. رجوی نه تنها به هرگونه خیانت ممکن علیه کشور دست زد بلکه سعی نمود تا آنرا مقبول و مباح جلوه دهد و حتی آن را تبلیغ نماید، حال آنکه بر اساس قوانین مورد تأیید تمامی جوامع بشری، همکاری با دشمن، خیانت آشکار به کشور محسوب شده و اشد مجازات را به دنبال دارد.

بعد از جنگ جهانی دوم، چندین تبعه بریتانیایی که دستگیر شده بودند به جرم خیانت به کشور محاکمه و محکوم شدند. اگرچه تعداد دقیق آنها مورد بحث است، اما سوابق رسمی نشان می‌دهد که بیش از ۷۰ نفر به جرم همکاری با دشمن محکوم شدند و برخی از آنها با مجازات اعدام روبرو گردیدند. این افراد در همصدایی تبلیغی با دشمن، ایجاد یأس و ناامیدی در میان مردم و نیروهای مسلح، یاری رساندن مادی و معنوی به دشمن، جاسوسی، خرابکاری و ارائه اسرار نظامی و سیاسی و حتی اقتصادی و اجتماعی به آلمان نازی دست داشتند.

آمریکا کشوری است که حتی در قانون اساسی خود به جرم خیانت پرداخته است. بر اساس قانون اساسی آمریکا که به سال 1787 تصویب شد:
(1) اگر فردی که شهروند آمریکا است و لذا باید به منافع ملی آمریکا وفادار باشد، به “دشمن” ایالات متحده کمک کرده باشد، کمک به این معنا که راحتی مادی و معنوی دشمن را فراهم کرده باشد، خیانت محسوب می‌شود.
(2) اگر فردی که شهروند آمریکا است و لذا باید به منافع ملی آمریکا وفادار باشد، به قصد خیانت به ایالات متحده عملی انجام داده باشد (ولو اینکه آسیبی به منافع ملی وارد نشده باشد)، خیانت به حساب می آید.

خائن به عالی ترین مصالح مملکت، هرگز در هیچ کشوری و در هیچ دستگاه قضایی در جهان قابل گذشت و بخشش نیست و خیانت در طول زمان فراموش نمی شود.

یک بار مسعود رجوی، وقتی که به بغداد رفته و با صدام حسین ملاقات کرده بود، در یکی از نشست هایش توضیح داد که زمانی محمد حنیف نژاد در سال 1350 در دوره شاه دستگیر و محاکمه و به اعدام محکوم شد، از او خواسته شد تا اعلام نماید که به عراق وابسته بوده است (آنزمان عراق دشمن متجاوز به خاک وطن نبود) تا به این ترتیب حکم اعدامش لغو گردد، اما حنیف نژاد (ننگ همکاری با بیگانه را) نپذیرفت و اعدام شد.

رجوی ادامه داد که در حال حاضر او در بغداد است و با صدام حسین هم ملاقات کرده است (در حالی که عراق به خاک ایران تجاوز کرده و در حال جنگ با ایران بود). یعنی می خواست بگوید که او توانسته است قبح این موضوع را بریزد و آن را حداقل در انظار برخی عادی جلوه دهد.

ابراهیم خدابنده

نوشته نقطه عطفی در روند خیانت و ریختن قباحت آن اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کمک به دشمنان کشور به عنوان تهدید جدی برای دفاع و نقض اساسی تعهدات شهروندی، در بسیاری از نظام های حقوقی دنیا ذیل مفهوم کلّی “خیانت به کشور” و یا جرایم ضد امنیت داخلی و خارجی جرم‌ انگاری شده و مجازاتهای سنگینی را در پی دارد. بدین ترتیب همراهی با دشمن و خیانت به میهن به هرشکلی، نقض وظیفه‌ ای است که شهروندان یک جامعه را به حفظ نظم مدنی و امنیت سرزمینی ملزم می‌کند. بنابراین کمک به دشمن چه در درگیری مسلحانه بین‌المللی و چه در یک درگیری مسلحانه غیر بین‌المللی، امری غیرقانونی تلقی می‌شود. در این خصوص موضوع صرفا به کشور ایران محدود نبوده و کشورهای مترقی جهان نسبت به این مهم واکنش جدی و قانونی دارند .

جهت تنویر ذهن به چند نمونه مستند اشاره می شود :

– در کشور انگلستان قانون خیانت مصوب سال 1351 میلادی به عنوان یک قانون باستانی در طول تاریخ وفاداری به کشور را به عنوان یک وظیفه مدنی ملحوظ داشته و پناه دادن و مساعدت به دشمنان را از مصادیق جرم خیانت به کشور می داند .

– در کشور استرالیا قانون مجازات 1995 و قانون اصلاح قانون تروریسم مصوب 2002 کمک به دشمن و کمک به یک کشور یا سازمان برای انجام درگیری‌های مسلحانه علیه نیروهای دفاعی استرالیا را جرم‌انگاری کرده است. بدین ترتیب جرم خیانت از قانون جنایات مصوب 1914 به قانون جزا منتقل و حبس ابد جایگزین مجازات اعدام شده است . یاری رساندن به هر وسیله به دشمن در جنگ از قبیل تأمین بودجه، تأمین نیرو یا اسلحه، پشتیبانی استراتژیک و اطلاعاتی، جنگ افروزی، انجام اقدام مقدماتی برای اعمال جنگ علیه استرالیا، از مصادیق خیانت محسوب می‌شود و متهم یا متهمین را مستحق مجازات اعدام دانسته است.

– در نیوزیلند بند 73 قانون جنایات 1961، اعمال جنگ علیه نیوزیلند یا کمک به دشمن در جنگ با نیوزیلند، یا هرگونه مساعدت به گروههای غیردولتی که نیروهای نیوزیلند را درگیر مخاصمات مسلحانه می‌کند، خیانت محسوب شده و مستوجب حبس ابد می‌باشد.

– در کشور فرانسه نیز همکاری با دشمن درطول جنگ، جاسوسی، تحویل نیروهای مسلح فرانسه یا تمام یا بخشی از سرزمین به یک دولت خارجی، خرابکاری و اقداماتی نظیر این با برخورد کیفری شامل مجازات حبس طولانی مدت، جریمه نقدی و حبس ابد مواجه شده است.

– در ایالات متحده آمریکا نیز به موجب ماده 3 قانون اساسی جنگ علیه ایالات متحده و یا پیوستن به دشمنان آمریکا یا مساعدت و کمک به دشمنان از مصادیق خیانت به کشور تلقی شده و بر حسب مورد به مجازات اعدام، حبس بیش از پنج سال یا جریمه نقدی بیش از ده هزار دلار محکوم خواهد شد.

موارد فوق فقط بخش اندکی از قوانین کشورهای مترقی است که هیچ ملاحظه ای یا گذشتی نسبت به وطن فروشی و خیانت به کشور در زمان جنگ قائل نیستند .

خیانت های بی پایان مجاهدین خلق به کشور در جنگ های اخیر

عناصر گروه تروریستی مجاهدین خلق، در ادامه خیانت‌های خود علیه مردم کشورمان در زمان جنگ ایران و عراق ، پس از جنگ ۱۲ روزه، جلساتی با مقامات موساد برگزار کردند که در آن به دلایل مختلف، از جمله ضعف عملکردی، شدیداً مورد انتقاد و حتی تهدید قرار گرفتند. اطلاعات موجود نشان می‌دهد یکی از پیشنهادات مجاهدین در جلسات مذکور، آماده ‌سازی یک بانک اطلاعاتی از اهداف مهم در ایران بود. بر همین اساس گروه وطن فروش مجاهدین با توجه به کینه ورزی نسبت به مردم ایران اقداماتی نظیر تخلیه تلفنی، یک بانک اطلاعتی درباره تعدادی از اهداف عمومی متشکل از مراکز درمانی، امدادی، خدمات شهری و ادارای تهیه نموده و در اخیتار موساد قرار داده داده است. در جنگ 40 روزه نیز طبق اقدامات وطن فروشانه مجاهدین خلق، رژیم صهیونیستی و آمریکای تجاوزکار که شدیدا به دنبال اجتماعی سازی جنگ و ایجاد رعب و وحشت در بدنه جامعه بودند، از این اطلاعات گروه استفاده مکرر کرده اند .

یکی از مهمترین خیانت های مجاهدین به کشور از آغاز جنگ تحمیلی و در جنگ تحمیلی دوم و سوم همکاری اطلاعاتی و دادن اطلاعات سری کشور به رژیم بعث عراق، اسرائیل و آمریکا است. در واقع مجاهدین گمان می کردند که دشمنان ایران در جنگ های پیش آمده کار انقلاب را یکسره می کنند لذا خود را نزد حاکمان عراق، اسرائیل و آمریکا به عنوان یک گروه سراسری معرفی نموده بودند تا در قدرت آینده ایران حرف اول را بزنند.

حرف آخر

در نظام حقوقی ایران ‌‌قانون مجازات عمومی ‌مصوب سال 1304 شمسی ذیل مواد 60 تا 79 اقدامات ضد امنیت داخلی یا خارجی را جرم‌ انگاری و مستوجب مجازات حبس، جریمه نقدی، تبعید و اعدام دانسته است.

بر اساس مواد 60 تا 62، قیام مسلحانه علیه کشور، مساعدت به دشمن، تسهیل ورود دشمنان مملکت به داخل خاک ایران، زمینه ‌سازی برای موفقیت دشمن، تسلیم شهر یا استحکامات یا مواقع نظامی وغیره به تصرف دشمن، مجازات اعدام را به دنبال خواهد داشت. قانون مجازات مقدمین بر علیه امنیت و استقلال مملکت ‌مصوب سال 1310 نیز در ماده سوم مقرر کرده هر کس خواه با مشارکت خارجی خواه مستقلاً برضد مملکت ایران مسلحاً قیام نماید محکوم به اعدام می‌شود.

بی شک با درنظر داشتن جمیع جهات از حیث خیانت آشکار گروه مجاهدین خلق و عوامل وطن فروش آنها به میهن در زمان جنگ، دادگاه رسیدگی کننده به اتهامات بی پایان سران این گروه منحوس به ویژه در خصوص خیانت آنها در زمان جنگ توجه خاص خواهد نمود .
صمد اسکندری

نوشته بررسی حقوقی خیانت عوامل مجاهدین خلق به کشور در زمان جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

۱. دوران پیش از انقلاب و اوایل انقلاب (ضدیت با امپریالیسم)
در سال‌های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ و حتی مدتی پس از آن، ایدئولوژی مجاهدین خلق شدیداً با آنچه “امپریالیسم آمریکا” می‌نامیدند، مخالف بود. آن‌ها در این دوره شعارهای ضد آمریکایی می‌دادند و برخی اعضای سازمان در اقدامات علیه مستشاران آمریکایی در ایران پیش از انقلاب نقش داشتند. در آن زمان، دیدگاه آن‌ها در تضاد کامل با سیاست‌های غرب و اسرائیل بود.

۲. دوران استقرار در عراق (تغییر جهت و همکاری استراتژیک)
پس از ورود مسعود رجوی به فرانسه و سپس انتقال کامل به عراق در سال ۱۳۶۵، مواضع سازمان تغییر بنیادینی کرد. مجاهدین خلق با دریافت حمایت‌های گسترده سیاسی، نظامی و مالی از رژیم صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق، عملاً در جبهه مقابل ایران قرار گرفتند. در این دوران، با توجه به اینکه صدام حسین در مقاطعی متحد غرب بود یا حداقل با ایران در جنگ بود، سازمان مجاهدین سعی کرد خود را به عنوان نیرویی معرفی کند که با “دشمنِ دشمنِ ما” (یعنی جمهوری اسلامی) همسو است.

۳. تقابل با ایران؛ محور چرخش سیاست‌ها
پس از پایان جنگ ایران و عراق و به‌ویژه پس از افشای برنامه هسته‌ای ایران در سال ۱۳۸۱ توسط شورای ملی مقاومت (شاخه سیاسی سازمان)، مجاهدین خلق استراتژی خود را بر مبنای “تغییر رژیم” از طریق فشار بین‌المللی تنظیم کردند.

در قبال ایالات متحده: سازمان مجاهدین خلق پس از حملات ۱۱ سپتامبر و به‌ویژه پس از سقوط صدام در سال ۲۰۰۳، تلاش کرد با تغییر چهره از یک گروه شبه‌نظامی به یک “اپوزیسیون دموکراتیک”، خود را به جریان‌های نومحافظه‌کار و سیاستمداران تندرو در آمریکا نزدیک کند. آن‌ها همواره خواستار اعمال تحریم‌های حداکثری و اتخاذ مواضع قاطعانه از سوی واشینگتن علیه تهران بوده‌اند.

در قبال اسرائیل: مواضع سازمان در قبال اسرائیل نیز به همین روال “تضاد با جمهوری اسلامی” گره خورده است. سازمان مجاهدین خلق همواره اسرائیل را به عنوان یکی از بازیگران اصلی منطقه‌ای می‌بیند که توانایی ضربه زدن به ساختارهای نظامی و امنیتی ایران را دارد. گزارش‌های متعددی در رسانه‌های بین‌المللی منتشر شده که حاکی از همکاری‌های اطلاعاتی میان آن‌ها و دستگاه‌های امنیتی غرب و اسرائیل برای افشاگری درباره برنامه هسته‌ای ایران است.

تحلیل مواضع متضاد

منتقدان و پژوهشگران علوم سیاسی، این تغییر مواضع از “ضدیت با آمریکا و اسرائیل”به “همسویی با آن‌ها” را ناشی از موارد زیر می‌دانند:

۱. عمل‌گرایی (پراگماتیسم) سیاسی: برای سازمان مجاهدین، “سرنگونی جمهوری اسلامی” به هدف غایی تبدیل شد و در این مسیر، آن‌ها از هر متحد خارجی استقبال کردند.
۲. نیاز به مشروعیت بین‌المللی: برای خروج از لیست‌های تروریستی (که در سال‌های اخیر در آمریکا و اتحادیه اروپا انجام شد)، سازمان نیاز داشت که خود را به عنوان متحدی برای غرب در منطقه معرفی کند.
۳. تضاد ساختاری: مجاهدین معتقدند برای سرنگونی نظامی که در تقابل با غرب و اسرائیل قرار دارد، باید با رقبای منطقه‌ای و بین‌المللی آن نظام متحد شد.

در نهایت، می‌توان گفت مجاهدین خلق در حال حاضر مواضع خود را کاملاً در راستای فشار حداکثری بر جمهوری اسلامی تنظیم کرده‌اند و هر کنش بین‌المللی (چه از سوی آمریکا و چه اسرائیل) که منجر به تضعیف تهران شود، از سوی سازمان مورد حمایت قرار می‌گیرد؛ رویکردی که در تضاد مطلق با ریشه‌های اولیه ایدئولوژیک سازمان در دهه ۵۰ شمسی قرار دارد.

نقد تاریخی چرخش مواضع مجاهدین خلق: پراگماتیسم سیاسی یا تغییر اصول؟

منتقدان مجاهدین خلق معمولاً به این “تناقض ظاهری” اشاره می‌کنند که این سازمان از یک گفتمان “ضدامپریالیستی” به موضعی رسیده که عملاً در کنار فشار خارجی بر ایران قرار می‌گیرد. جمع‌بندی دیدگاه انتقادی آن‌ها این است:

1) تغییر موضع از “اصل” به “مصلحت”
منتقدان می‌گویند مجاهدین خلق وقتی در موضع ضعف قرار گرفتند، مواضع‌شان را نه بر اساس یک اصل ثابت، بلکه بر اساس “منافع سیاسی مقطعی” تنظیم کردند.
از نگاه این منتقدان، این یعنی:
– دیروز ضد آمریکا و ضد اسرائیل بودند،
– امروز هر نیرویی که علیه جمهوری اسلامی فشار بیاورد، برایشان قابل‌قبول می‌شود.

2) اولویت دادن به “سرنگونی به هر قیمت”
یکی از اصلی‌ترین نقدها این است که سازمان، هدف “سرنگونی جمهوری اسلامی” را به‌قدری مطلق کرده که “وسیله” برایش کم‌اهمیت شده است.

منتقدان می‌گویند این نگاه باعث شده:

– از تحریم‌های شدید حمایت کند،
– از جنگ یا تهدید نظامی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم استقبال کند،
– و حتی نسبت به هزینه‌های انسانیِ چنین سیاست‌هایی بی‌اعتنا به نظر برسد.

3) اتهام وابستگی به قدرت‌های خارجی
بخشی از منتقدان معتقدند مجاهدین خلق در عمل به سمت “اتکا به حمایت بیرونی” رفته‌اند؛ یعنی به‌جای تکیه بر پایگاه اجتماعی داخل ایران، روی لابی‌گری در خارج و نزدیکی به بازیگران خارجی حساب کرده‌اند.
در این نگاه، همکاری یا همسویی با آمریکا و اسرائیل ــ یا دست‌کم بهره‌برداری از فشار آن‌ها علیه ایران ــ نشانه‌ای از فاصله گرفتن از استقلال سیاسی است.

4) تناقض در شعارها و عمل
منتقدان می‌گویند سازمان در شعار از مردم، آزادی و استقلال حرف می‌زند، اما در عمل:
– از ابزارهایی حمایت می‌کند که ممکن است به مردم عادی آسیب بزند،
– و در موقعیت‌های بحرانی، بیشتر بر موازنه قدرت خارجی تکیه دارد تا بر کنش اجتماعی داخلی.

5) سابقه همکاری با صدام
یک محور مهم انتقاد هم سابقه همکاری مجاهدین خلق با صدام حسین در جنگ ایران و عراق است.
منتقدان این را نمونه‌ای تاریخی می‌دانند که نشان می‌دهد سازمان برای مقابله با جمهوری اسلامی حاضر شده در کنار دشمنِ وقت ایران قرار بگیرد. از این زاویه، نزدیکی بعدی به آمریکا یا اسرائیل هم ادامه همان الگو تلقی می‌شود.

6) بی‌اعتمادی به صداقت سیاسی
به‌طور کلی، منتقدان می‌گویند مواضع مجاهدین خلق بیشتر “واکنشی و ابزاری” است تا مبتنی بر یک خط‌مشی ثابت. بنابراین به آن‌ها اعتماد نمی‌کنند و معتقدند:

– حرف‌ها با عمل نمی‌خواند،
– شعارها متناسب با مخاطب خارجی تغییر می‌کند،
– و سازمان بیشتر به دنبال بقا و اثرگذاری سیاسی است تا نمایندگی واقعی مردم.

از دید منتقدان، تناقض مجاهدین خلق در این است که:

– با شعار استقلال و آزادی آغاز کردند،
– اما در عمل به سمت اتکا به دشمنان منطقه‌ای و بین‌المللی جمهوری اسلامی رفتند،
– و همین باعث شده مشروعیت سیاسی‌شان نزد بسیاری از ایرانیان به‌شدت تضعیف شود.

تحول استراتژیک یا ایدئولوژیک؟ مواضع متغیر مجاهدین خلق در قبال غرب و اسرائیل

بررسی دیدگاه انتقادی به‌صورت تاریخی و مستند در سه دوره:

1) قبل از انقلاب اسلامی ایران، 2) دوران جنگ ایران و عراق، 3) دوره بعد از سقوط صدام و نزدیکی به غرب.

تحلیل تاریخی چرخش مواضع مجاهدین خلق، درک بهتری از نقدِ “تغییر ایدئولوژی بر پایه مصلحت” به دست می‌دهد. منتقدان معتقدند سازمان در هر دوره، اصول خود را قربانیِ “نیازِ بقا و قدرت” کرده است:

۱. پیش از انقلاب: در اوجِ “ضدیت با امپریالیسم”
در این دوره، هویت سازمان بر پایه “مبارزه مسلحانه ضد شاه” و “مبارزه ضد امپریالیستی” بنا شده بود.
موضع سازمان: در این سال‌ها، سازمان به‌شدت از ادبیات مارکسیستی-اسلامی علیه نفوذ آمریکا در ایران استفاده می‌کرد. ترور مستشاران نظامی آمریکا در ایران (در دهه ۵۰ شمسی) توسط شاخه‌های تندرو سازمان، نماد این رویکرد بود.
نقد منتقدان و پژوهشگران علوم سیاسی: منتقدان معتقدند آن زمان “ضدیت با غرب” برای سازمان یک “اصلِ هویتی” بود که به آن‌ها در میان توده‌ها و دانشگاهیان مشروعیت می‌بخشید. با این حال، حتی در همان زمان نیز برخی منتقدان ایدئولوژیک، آن را “پوپولیسمِ انقلابی” می‌دانستند که صرفاً برای جذب جوانان انقلابی طراحی شده بود.

۲. دوران جنگ ایران و عراق: چرخش به سمت “دشمنِ وقت”
این دوره، نقطه عطفی است که بیشترین انتقادات تاریخی را علیه سازمان برانگیخته است.
موضع سازمان: پس از خروج مسعود رجوی از ایران و استقرار در عراق (۱۳۶۵)، سازمان نه تنها به حمایت نظامی صدام پیوست، بلکه رسماً به عنوان یک نیروی رزمی در کنار ارتش بعث علیه نیروهای ایرانی جنگید (عملیات‌هایی نظیر “فروغ جاویدان”).

از شعار تا عمل: بررسی تناقضات در رویکرد سازمان مجاهدین خلق به مسائل بین‌المللی

خیانت ملی: بزرگترین نقد این است که سازمان در حالی که ایران درگیر جنگی تمام‌عیار برای حفظ تمامیت ارضی بود، با دشمنِ متجاوز متحد شد.
تغییر جهت ۱۸۰ درجه‌ای: منتقدان می‌پرسند چگونه جریانی که ادعای “ملی‌گرایی و ضدیت با استعمار” داشت، به پیاده‌نظامِ صدام حسین تبدیل شد که در آن زمان مورد حمایت بلوک غرب (از جمله آمریکا در دوره‌هایی) علیه ایران بود؟ این اقدام برای بسیاری از ایرانیان، “نقطه بی‌بازگشت” در بی‌اعتمادی به سازمان شد.

۳. پس از سقوط صدام (۲۰۰۳): نزدیکی به “دشمنانِ جمهوری اسلامی”
با سقوط صدام، سازمان حامی مالی و نظامی اصلی خود را از دست داد و برای بقا، راهبرد جدیدی اتخاذ کرد.
موضع سازمان: در این دوره، سازمان از “مبارزه مسلحانه” به سمت “لابی‌گری بین‌المللی” تغییر مسیر داد. آن‌ها با استفاده از منابع مالی که منتقدان منشأ آن را “نامشخص یا حاصل حمایت‌های خارجی” می‌دانند، شروع به خرید نفوذ در میان سیاستمداران تندرو و نومحافظه‌کار آمریکایی و اسرائیلی کردند.

نقد منتقدان فرقه ستیزه جوی مجاهدین خلق:

مزدوری سیاسی: منتقدان می‌گویند سازمان از “مبارزِ ضد آمریکایی” به “بوقِ تبلیغاتی” برای جریان‌های جنگ‌طلب در واشینگتن و تل‌آویو تبدیل شد. آن‌ها معتقدند سازمان اکنون تنها نقش “اطلاعات‌دهنده و تسهیل‌گر” برای فشارهای خارجی بر ایران را بازی می‌کند.
فقدان پایگاه داخلی: منتقدان استدلال می‌کنند که چون سازمان نتوانست در داخل ایران پایگاه مردمی پایداری ایجاد کند، برای “ماندن در بازی”، خود را به پروژه‌های تغییر رژیمِ خارجی گره زده است. از نگاه منتقدان، این یعنی سازمان نه تنها برای “آزادی ایران”، بلکه برای “خواستِ قدرت‌های خارجی” کار می‌کند.

جمع‌بندی تاریخی از نگاه منتقدان فرقه رجوی

منتقدان در این سه دوره یک الگوی ثابت را می‌بینند:

۱. دوره اول: استفاده از “ضدیت با غرب” برای کسب قدرت داخلی.
۲. دوره دوم: استفاده از “دشمنِ همسایه” برای بازگشت به قدرت.
۳. دوره سوم: استفاده از “غرب” برای سرنگونی رژیم.

استدلال نهایی منتقدان فرقه مجاهدین خلق این است: جریانی که برای رسیدن به قدرت، از “ترور مستشاران آمریکایی” به “همکاری با صدام” و سپس به “لابی‌گری برای سیاست‌های فشار حداکثری آمریکا و اسرائیل” می‌رسد، نه یک جریان “اصول‌گرا” یا “ملی”، بلکه یک سازمانِ کاملاً ابزارگرا (پراگماتیست) است که برایش “هدفِ سرنگونی” تمامِ ارزش‌های قبلی‌اش را نقض کرده است.
همین نوسانِ شدید در مواضع، علت اصلی انزوای سیاسی آن‌ها در میان طیف‌های مختلف اپوزیسیون ایران دانسته می‌شود.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته مجاهدین خلق از ضدیت با امپریالیسم تا همسویی با آمریکا و اسرائیل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود خدابنده، مسئول پیشین تیم حفاظت مسعود رجوی گفت: بحث تقابل با ایران بعد از انقلاب همیشه بر پاشنه تجزیه ایران و نه جابجائی قدرت بوده و هست. تئوری غالب در پنج دهه گذشته همیشه بر این اساس بوده که مجموعه‌ای از فشار نظامی از خارج و هرج و مرج و تضعیف حکومت از داخل می‌تواند در بهترین وجه ایران را تجزیه کرده و یا حداقل باعث امتیاز دادن حکومت شود.

در روز‌هایی که سایه جنگ، عملیات روانی و دوقطبی‌های سیاسی فضای ایران را متاثر کرده است و دشمن در پوشش تغییر حکومت، هدف تجزیه ایران را دنبال کرده و عده‌ای قلیل را با همین ترفند به همکاری ترغیب می‌کند؛ یک پرسش بیش از هر زمان دیگری در اذهان عمومی مطرح است: مرز میان “اعتراض”، “انتقاد”، “مخالفت سیاسی” و “خیانت به وطن” کجاست؟ در این زمینه با مسعود خدابنده که درگذشته مسئولیت حفاظت از مسعود رجوی را بر عهده داشت و در حال حاضر به عنوان تحلیلگر مسائل اقتصادی، سیاسی و امنیتی مشغول به فعالیت است، به گفت‌و‌گو نشستیم که در ادامه از نظر می‌گذرد.

در جنگ اخیر (جنگ رمضان) بسیاری از مردم به دلیل مخالفت با حکومت یا از سر غفلت، تطمیع یا ارعاب به همکاری با دشمن روی آوردند که در هر سه صورت در ادبیات سیاسی، این افراد با عبارت “وطن فروش” و “خائن” توصیف می‌شوند؛ آیا مخالفت با حکومت مستقر توجیه مناسبی برای خیانت به وطن و هموطن حساب می‌شود؟

برای پاسخ به این سؤال لازم است که مقدمه‌ای عرض کنم، در جریان تحولات اخیر برآورد احتمال “سقوط جمهوری اسلامی” (سقوط به مفهوم از بین رفتن با مجموعه‌ای از فشار اقتصادی و سیاسی، حملات نظامی، کودتا و تحرکات تجزی طلبانه یا مشابه آنها – بدون در نظر گرفتن جایگزین یا جایگزین‌های احتمالی) در بین مجموعه‌ای از تحلیلگران اقتصادی در هیچ مقطعی به بیش از سی در صد نرسید و البته از نظر من بسیار کمتر از این رقم‌هاست؛ شاهد و دلیل آن هم عدم تغییر جدی در میزان “خروج سرمایه” از ایران یا تغییر چشمگیر در “نرخ ارزی” و یا کمبود جدی در وجود “مایحتاج ضروری مردم” است.

حتی اگر حکومت سقوط می‌کرد که بسیار نامحتمل بود و هست، برآورد قریب به اتفاق تحلیلگران اقتصادی این بود که امکان تصاحب قدرت توسط سلطنت‌طلبان یا مجاهدین خلق تقریبا صفر بود. در چنین صورتی تجزیه احتمال اصلی است که سران آنها هم افرادی خواهند بود مثل احمد الشرع (جولانی)، یعنی جوانانی که هم سابقه مستقیم جنگی و قتل و خشونت داشته باشند و هم توانائی بالای اپورتونیستی.

اگر چه در رویاروئی با ایران تفاوت جدی بین آمریکا، انگلستان و اسرائیل نیست ولی این پروژه اساسا با تبعیت ترامپ از نتانیاهو (احتمالا بخاطر منافع شخصی) کمی زود کلید خورد؛ بسیاری از تحلیلگران نیز علت شکست را در شروع زودرس آن می‌دانند.

به عبارتی نتانیاهو سعی کرد که قبل از رسیدن میوه آن را بِچینَد. تا تمرکز را از فاجایعی که در لبنان و فلسطین رقم زده بود به سمت دیگری معطوف کند.

نتانیاهو برای پیاده کردن این نقشه روی قیام کردها، توان عملیاتی مجاهدین خلق، پاسیو بودن مردم به خاطر تحریم‌ها و ادعا‌های غیر واقعی “موساد” به خاطر تحلیل‌های اغراق‌آمیز امثال پهلوی، رجوی، مهتدی و. حساب کرده بود که البته اشتباه از آب درآمد.

از ۳۰ خرداد تا ۱۸ دی؛ تئوری دهه شصتی دشمن

تئوری “زدن سران نظام منتهی به قیام مردمی می‌شود” همان ادامه تئوری‌هایی است که “۳۰ خرداد و ۷ تیر” را رقم زد و در این مقطع، موساد نقش صدام را داشت.

به هر ترتیب بحث حمله خارجی همزمان با بلوای داخلی (با پشتوانه فشار اقتصادی) از شروع انقلاب تا به حال ادامه داشته و حدود پنج بار به طور جدی کلید خورده است – گاهی شروع  آن با جنگ خارجی، گاهی با اولویت بلوای داخلی و گاهی هم همزمان  است- که هر بار منتهی به شکست شد؛ با در نظر گرفتن همین الگو باید مسائل قبل جنگ، حین جنگ و پس از جنگ رمضان را تحلیل کرد.

پیش از جنگ رمضان، واقعه ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ ابتدا از انتقاد به حق بازاریان در اعتراض به وضعیت اقتصادی کشور شروع شد. آنچه مشخص نبود، دستی بود که این “ضعف” کشور را تشخیص داده و روی آن برنامه‌ریزی کرد.

جریانی که امید داشت تا این خواسته به حق با جرقه‌ای به آشوب تبدیل شود – در حقیقت با امیدوار کردن مردم به ورود رضا پهلوی به عنوان ناجی با پشتیبانی غرب و اتمام خصومت اسرائیل، وعده حذف همه تحریم‌ها و حتی کمک مالی آمریکا و بازسازی صنایع – اذهان جامعه را فریب می‌داد.

حداقل شش سرویس اطلاعاتی خارجی، یک دهه با مخارج و انرژی عظیمی این برنامه مشترک را طراحی کرده بودند.

این برنامه عمدتا “اجتماعی- تروریستی” بود؛ البته با ورود سیستم‌های امنیتی، اقتصادی و فرهنگی کشور و با استقبال ملت (برخلاف برآورد‌های اطلاعاتی دشمن) و از جمله مقابله خود بازاریان با عناصر جَوساز و هیجان‌آفرین به بن‌بست رسید، در نتیجه دشمن مجبور شد حمله نظامی و فشار سیاسی-تبلیغاتی را قبل از زمان برنامه‌ریزی شده، کلید بزند که بقول معروف تنور پروژه “فریب”، “دروغ” و “رویا فروشی” سرد نشود؛ بنابراین حمله نظامی در کنار پروژه تبلیغاتی “حمایت اسرائیل از مردم ایران” شروع شد.

همزمان با فروش رویا‌ها و وعده‌های پوچ – رضا پهلوی، ترامپ و نتانیاهو “تظاهرات ایرانیان” را به عنوان Plan A کلید زدند و وقتی که عمل نکرد و رو به سردی گذاشت؛ ترامپ و نتانیاهو برای گرم نگه داشتن تنور Plan B  را شروع کرده و ایران را بمباران کردند – در خارج هم “تظاهرات ایرانیان” به “عمو ترامپ بمباران کن” و “رقص زیر پرچم اسرائیل” تغییر یافت و حتی “چاقوکشی” و تهدید و فشار هم به چشم می‌خورد؛ البته رضا پهلوی بعد‌ها منکر شد و گفت من نگفتم و هم نتانیاهو مدعی شد که در تحلیل نهائی ایرانیان باید تصمیم بگیرند.

 باوطن یا بی‌وطن؛ تبارشناسی ایرانیان خارج از کشور

برای اینکه مفهوم خیانت را توضیح بدهم و بگویم که چه امری خیانت است و چه کسی به عنوان خائن شناخته خواهد شد باید توضیح مختصری داد.

لازم است دقت کنیم که ایرانیان خارج (با نسل دوم و سوم آنها) چیزی بالای ده میلیون نفر تخمین زده می‌شوند. در این میان تعداد افراد ضد‌ایرانی فعال به نیم درصد هم نمی‌رسد؛ اما افرادی که با “آرم ساواک” و “پرچم اسرائیل” در خارج از کشور تظاهرات کردند – علی‌رغم مشارکت کم- بیش از “تظاهرات ضد جنگ” مورد توجه رسانه‌ها بودند؛ همانطور که تعدادی انگشت‌شماری در ایران بلوا بپا کردند و پوشش خبری در رسانه‌های خارجی را به خود معطوف کردند، اما تجمع شبانه مردم که حدود دو ماه در تداوم بوده و هست مورد توجه رسانه‌های معاند خارجی نبود.

با توجه به این موضوع، می‌توان نتیجه گرفت که تظاهرات موافق با ایران و ضد جنگ در خارج از کشور بیش از تظاهرات ضد ایران بوده و واکنش مردمی علیه پرچم اسرائیل بیش از تظاهرات در حمایت از پرچم اسرائیل بوده است؛ اما در رسانه‌های خارجی سرسپرده بازتابی نداشته است. این در حالی است که بقول معروف تأمین نان و آب در خارج کشور مشروط به مخالفت با ایران است.

به عنوان نمونه، هفته پیش صاحب نشریه “پلیتیکو” عملا بخشنامه صادر کرد که کسانی که بخواهند از اسرائیل انتقاد و یا از ایران حمایت کنند، باید به دنبال کار جدید بگردند.

علی ای حال به نظر من، فارسی زبانان ضد ایران که مفهوم “خیانت” را می‌توان از اعمال آنها مستفاد کرد را باید به چند دسته تقسیم کرد: ۱- گروهی که جزو نقش آفرینان اصلی هستند، شامل رضا پهلوی، مریم رجوی، عبدالله مهتدی (کومله) و امثال آنها به علاوه حلقه اول اطرافشان؛ این گروه تا کمی قبل خود را “مستقل” نشان می‌دادند ولی از زمان شروع جنگ در عمل وابستگی به اسرائیل را نه‌تنها نفی نمی‌کنند بلکه به آن افتخار هم می‌کنند؛ به عنوان مثال قتل عمد کودکان مدرسه -که خود آمریکا به آن اذعان کرد را – در مطبوعات، شعار‌ها و نوشته‌هایشان به جمهوری اسلامی نسبت می‌دهند یا می‌دادند. یا برخی افراد که در داخل حضور دارند به صورت تلویحی سعی می‌کنند که به نوعی ایران را باعث حمله مشترک آمریکا و اسرائیل نشان دهند؛ این گروه به این امید که “کسی از نیروی پیروز سوال نمی‌کند” دست خودشان را رو کردند ولی با شکست در این پروژه، عملا “اپوزیسیون خارج کشور” را برای مدت مدیدی از بین بردند؛ یعنی سرمایه‌ای که انجمن‌های صهیونی لندن و واشنگتن طی چهل سال برای مقابله با ایران اجیر کرده بود، امروز کاملا مصرف شد و از بین رفت.

گروهی که همراه می‌شوند بخاطر منافع مانند شیرین عبادی یا “مسیح علی‌نژاد” و دیگران (یا فعالان ایران اینترنشنال). این گروه طبعاً آب از سرشان گذشته و امکان نه گفتن به ارباب را نداشته و ندارند. حتی تقسیم کار بین نفرات رجوی و نفرات پهلوی هم این روز‌ها مشخص کرد که نه از سر تفاهم با یکدیگر بلکه از بالا و به صورت دستوری به آنها ابلاغ شده بود و بعد از شکست کودتا دستور منتفی شد و الان مجددا به جان هم افتاد‌ه‌اند.

در این میان البته استثنا هم وجود دارد. مثلا فردی مثل امیر طاهری که سابقه طولانی در حمایت از اسرائیل و تقابل با ایران را دارد صف خودش را از پهلوی جدا می‌کند و اخیرا حتی از شهید علیرضا تنگسیری هم بخاطر دفاع از کشور تجلیل کرد یا اندیشمندانی مثل دکتر محمد سلیمی و رضا فانی و… هم هستند که ممکن است کمتر صدایش در بلندگو‌ها باشد ولی با همه انتقاد‌ها و مخالفت‌هایشان با سیاست‌های حکومتی همیشه عرق ملی و میهنی خودشان را حفظ کرده‌اند.

۲- گروهی که بخاطر روابط اجتماعی خود دنباله‌ رو می‌شوند. این گروه اساساً در جامعه‌ای بسته در کشور‌های اروپائی یا آمریکائی زندگی می‌کنند و یک نوع رابطه ارباب رعیتی یا “قبیله‌ای” با سران قبیله‌شان دارند.

به طور مثال مجاهدین خلق به دلیل زندگی تیمی به صورت شدیدتر و سلطنت‌طلبان به دلیل زندگی بازتر دنباله‌روی را به عنوان یک شیوه زیست، حیات و زندگی در خارج از کشور تبلیغ و افراد را به آن تشویق می‌کنند -حتی کسب و کار و روابط مالی هم فقط در درون همان قبیله کوچک تعریف می‌شود و داد و ستد زیادی با بیرون ندارند – در نتیجه خواسته و ناخواسته دنباله ‌رو دستورات “خان” یا “سر قبیله” هستند چرا که حیات و زیست آنها وابسته به پیروی از دستورات است.

شاخص این افراد این روز‌ها کسانی هستند که اگر بپرسید چرا زیر پرچم اسرائیل تظاهرت می‌کنی خودشان هم می‌گویند که موافق نیستند ولی بخاطر این که در جمعشان “بایکوت” نشوند، حاضر نیستند در چنین تظاهراتی شرکت نکنند. بهای شرکت نکردن بالاست. به طور مثال حتی فروشگاه‌ها و رستوران‌های ایرانی را می‌شود مثال زد که بخاطر از دست ندادن مشتری‌های فلان گروه مجبور می‌شوند پرچم سلطنت‌طلبان را نصب کنند. البته این شامل همه ایرانیان خارج از کشور نمی‌شود و همانگونه که گفتم نیم درصد از فارسی‌زبانان که در خارج از کشور مستقر هستند، ضد ایران و ایرانی به حساب می‌آیند و گوش به سخن رئیس قبیله دارند.

۳- گروهی که جوگیر شده یا می‌شوند؛ این افراد کسانی هستند که بخاطر سابقه فرهنگی (و یا شاید بی‌فرهنگی) با فرهنگ ایرانی-اسلامی مشکل دارند و در خیالات‌شان آرزو می‌کنند که مردم ایران با فرهنگ آنها منطبق شوند. این گروه جوگیر شده را من گروه “سردرگم” می‌نامم. شاخصه‌های این گروه “پناهندگی اقتصادی” آنها در نقطه مقابل “پناهندگی سیاسی” (مثلا قبل از انقلاب و یا حتی سال‌های اول بعد از انقلاب) است. اگر شاخصه پناهندگی فردی، چون دکتر شریعتی، فلسفه، جامعه شناسی و نبوغ سیاسی بود شاخصه پناهندگی این گروه “لودگی”، “لومپن بازی”، “فحاشی”، “چاقوکشی” و امثال آن است. دقت بفرمائید که حتی کسانی که بعد از سقوط شاه به غرب پناهنده شدند و ضد حکومت ایران هستند هم در این تجمعات به هیچ وجه دیده نشده‌اند. مثلا دکتر علیرضا نوری زاده (رابطه نزدیک با عربستان) یا خانم نازنین انصاری (سردبیر کیهان لندن و همکلاسی رضا پهلوی) یا دکتر مهرداد خوانساری (سفیر ایران در لندن در زمان شاه و چندین دهه فعال سیاسی در لندن) و … در این تظاهرات در لندن نه شرکت کردند و نه اساسا خودشان را قاطی کردند.

بی‌وطن یا وطن‌فروش!

تعریف شما از خیانت به وطن چیست؟

بنظرم برای “وطن‌فروشی” اول باید وطن‌پرستی را به رسمیت شناخت. اجازه بدهید در این مورد برخی سلبریتی‌ها در داخل کشور را مثال بزنم. کسی که بخاطر ویزای آمریکا یا کانادا کشتار بچه مدرسه‌ای‌ها را محکوم نمی‌کند خائن به وطن نیست، بی وطن است. این نوع بی وطنی خاص ایران نیست و من در کشور‌های دیگر هم دیده‌ام. البته نه در زمان جنگ، چون اینجا دیگر بحث مخالفت با حکومت نیست بحث دشمن خارجی است و تجزیه ایران. شخصا معتقدم سلبریتی‌ای که در داخل کشور بخاطر منافعش حاضر نیست قتل عمد دختران در مدرسه را محکوم کند حتما اگر خارج زندگی می‌کرد جزو افرادی می‌شد که از “عمو ترامپ” تقاضای بمباران خواهران و مادران‌مان را می‌کرد.

خارج از ایران، شاید خیانت به انسانیت بیشتر مفهوم پیدا کند تا خیانت به وطن (با همان فرض تعریف متفاوت از وطن). اینجا یک فعال ضد جنگ الزاما ایرانی نیست بلکه به عنوان یک انسان با “قتل برای حفظ منافع اقتصادی و سیاسی” مخالفت می‌کند و به همین ترتیب کسی که خواستار بمباران پدر و مادر خودش می‌شود عملا انسانیتش زیر سوال می‌رود و نه ملیتش.

 رجوی قبح وطن‌فروشی را از بین برد

آیا پیشینه خیانت به وطن به صورت گسترده و سازمان یافته در تاریخ ایران وجود داشته است؟ می‌توانید مثال بزنید؟ در ۱۰۰ سال گذشته گروه، سازمان یا طبقه اجتماعی را سراغ دارد که به وطن خیانت کرده باشد؟

وطن‌فروشی با خیانت فرق می‌کند؛ مثلا در زمان استقرار شوروی افرادی در غرب به سیستم حکومت‌های غربی خیانت کردند و اطلاعات جمع کردند و به کمونیست‌ها دادند به دلیل رابطه اعتقادی که داشتند. ولی وطن‌فروشی به مفهوم ضرر زدن به کشور و ملت در ازای دریافت مزد متفاوت است. در ایران در زمان کودتا علیه مصدق و یا در زمان شروع مشروطه نمونه‌های بارزی از وطن‌فروشی هست.

البته از زمان انقلاب فرانسه و تاثیر آن بر عثمانی و بعد ایران، تاریخ ایران شاهد انواع خیانت به وطن و انواع وطن فروشی بود ولی اگر قرار گرفتن در کنار دشمن را در نظر بگیریم – مثل امروز که دسته‌ای در زمان جنگ برای موساد ماموریت اجرا می‌کنند یا در خارج از اسرائیل و آمریکا دفاع می‌کنند – این موضوع در کشور ما کمتر اتفاق افتاده است که به نظرم شاخص‌ترین نمونه آن را می‌شود مجاهدین خلق دانست؛ یعنی رجوی بود که با همکاری با صدام (و دریافت مزد) قبح وطن‌فروشی را از بین برد.

البته همراهان رجوی را هم شاید بتوان به همان چند گروه بالا تقسیم کرد. برخی می‌دانستند، برخی چشم بر هم گذاشتند که نبینند، چون منافعشان ایجاب میکرد، برخی راه پس نداشتند و غرق در آن جمع شده بودند و برخی هم جوگیر شده و آرزوی تطبیق ملت با رویاهایشان را داشتند. نه آنها متوجه بودند که رجوی از صدام به ازای هر نفر سرانه می‌گیرد و نه اینها متوجه‌اند که نتانیاهو بخاطر برآورد رویا‌های چند پناهنده سراغ بمباران ایران نرفته است.

“صدام و رجوی” و “نتانیاهو و پهلوی”

کودتا یا انقلاب برای جابجایی قدرت سیاسی است و با همکاری با دشمنی که قصد تصرف و جدا کردن بخشی از کشور را دارد متفاوت است، با توجه به این نکته همکاری سازمان مجاهدین با صدام خیانت به وطن محسوب می‌شود یا تلاش برای تغییر حکومت؟ با توجه به این مسئله عملیات فروغ جاویدان را چگونه می‌توان تفسیر کرد؟

به نظر من تلاش برای کودتای اخیر که رضا پهلوی به دنبال آن بود و هم فروغ جاویدان (رجوی) برای ایجاد هرج و مرج، تضعیف حکومت و برای امتیازگیری بود.

بحث تقابل با ایران بعد از انقلاب همیشه بر پاشنه تجزیه ایران و نه جابه‌جایی قدرت بوده و هست. تئوری غالب در پنج دهه گذشته همیشه بر این اساس بوده که مجموعه‌ای از فشار نظامی از خارج و هرج و مرج و تضعیف حکومت از داخل می‌تواند در بهترین وجه ایران را تجزیه کرده و یا حداقل باعث امتیاز دادن حکومت شود.

۳۰ خرداد و ۷ تیر – عملیات ترور همزمان با جنگ هشت ساله – بر این تئوری استوار بود. شبه کودتای اخیر هم در کنار موشک‌باران کشور توسط آمریکا و اسرائیل بر همین تئوری تکیه داشت. بحث فروغ جاویدان البته شاید متفاوت باشد، چون در کنار و همزمان با زدن هواپیمای مسافربری، فشار‌های بین‌المللی و … در محتوا “تهاجمی”نبود و “تدافعی” بود و قصدش کم کردن تاثیر پیروزی ایران در جنگ با عراق بود و در نتیجه ندادن امتیاز پیروزی به ایران.

البته دشمن در هر دو مورد یعنی “صدام و رجوی” و این بار “نتانیاهو و پهلوی” اشتباه محاسباتی داشته و شکست خوردند و بنیان این شکست‌ها هم به نظر من به عدم اشراف دشمنان به ابعاد “تاریخ ایرانی” و “فلسفه شیعه” بر می‌گردد.

فکر می‌کنم برای اسرائیل و آمریکا تغییر حکومت به سبک رجوی یا به سبک پهلوی اساسا نه مطلوب و مورد علاقه است و نه امکانپذیر. آمریکا مشخصاً اشراف دارد که سقوط حکومت شاه با دست از کار کشیدن کارگران، پیوستن سربازان به مردم و در نهایت با خواست مردم انجام شد و نه کودتای خارجی و مشخصاً هدفش هم از پنج دهه حمله نظامی خارجی همزمان با بلوای داخلی (با چاشنی تحریم و فشار اقتصادی)، تجزیه ایران و بخصوص جدا کردن مناطق نفت‌خیز است.

نقش مجاهدین خلق در جنگ‌های اخیر

سازمان مجاهدین در حوادث دی ماه (۱۸ و ۱۹) یا جنگ ۱۲ روزه با دشمن در چه زمینه‌هایی (تبلیغاتی، اطلاعاتی یا عملیاتی) همکاری داشت؟

برای من این جالب بود که برای اولین بار تقسیم کار بین همه نیرو‌های نیابتی را دیدم. این هم به نظرم بخاطر روش کار ترامپ و نتانیاهو بود. هر دوی آنها صرفاً دستوری عمل می‌کنند و با نیابتی‌هایشان شوخی ندارند و هر دوی آنها کوتاه‌مدت فکر می‌کنند و سرمایه‌هایشان را می‌سوزانند و به قول معروف راه دومی برای خودشان نمی‌گذارند.

این بار در تقسیم کار چهره انتخاب شده توسط نتانیاهو رضا پهلوی بود. اولین باری بود که رُک اعلام شد و عمل کردند و بقیه موضعی نگرفتند. مجاهدین و مشابهان قبول کردند یا چاره‌ای نداشتند که به شکلی دیگر عمل کنند.

یادم هست اولین بار مجاهدین این کار را برای بنی‌صدر کردند. یعنی به عنوان “هواداران بنی‌صدر” فعالیت کردند. می‌دانیم که جریان پهلوی فاقد تشکیلات منسجم است. زمینه‌سازی‌های ترور‌های موساد (هم اطلاعات و پشتیبانی و تجهیزات) و حتی برخی از ترور‌های مستقیم توسط مجاهدین خلق انجام شد.

‌می‌دانیم که سیستم‎های اطلاعات را از دو روند “منابع عمومی و جمع‌بندی” و روند “نفوذ و کسب اطلاع مستقیم” جمع‌آوری می‌کنند (البته هوش مصنوعی هم این روز‌ها مشخصا کمک موثری در تسریع جمع‌بندی قبل از سوختن اطلاعات می‌کند).

مجاهدین خلق در هر دو شکل اگر تنها نیروی اصلی نبوده باشند حتما با یکی از نیرو‌های اصلی همکاری داشتند. سابقه تخلیه تلفنی، سابقه چریک شهری، سابقه زندگی مخفی و تعلیماتی که بعد‌ها از سرویس‌های مختلف گرفته‌اند این نیرو را به شبکه‌ای کارآمد تبدیل کرده است ولی تاریخچه آنها باعث شد که آمریکایی‌ها ترجیح بدهند پهلوی را جلو بیاندازند که تا امروز علنی در کنار دشمن خارجی ننشسته بود (که البته با این کار او را هم مثل رجوی سوزاندند).

در این مدت مشخص بود که کانال‌های تلگرامی و توییتری و … مجاهدین تقلیل یافته و سلطنت‌طلبان بالا گرفته است. مشخص بود که سیستم‌های مجاهدین عملا تغییر کاربردی داشته و بجای تبلیغ خودشان به تبلیغ پهلوی مشغول بودند؛ که البته الان تمام شده.

 در همه کشور‌ها مجازات خیانت در زمان جنگ اعدام است

در کشور‌های اروپایی مجازات خائن به وطن چیست؟

در تقریبا همه کشور‌های جهان ماکزیمم مجازات خیانت در زمان جنگ اعدام است. در بسیاری از کشور‌ها این احکام سریع و از طریق دادگاه‌های نظامی داده می‌شود و برخی خیر.

به خاطر دارم که حدود سه دهه قبل به یک افسر اطلاعاتی انگلیس در جبل‌الطارق از پشت شلیک کرده و  او را کشتند؛ انگلستان مشخصاً اطلاعیه داد که این فرد در حالی که قصد داشت از طریق اسپانیا و مسیر جبل‌الطارق فرار کند به جرم “خیانت” اعدام شد. توضیح بیشتری هم داده نشد.

در موارد خفیف‌تر مانند “آشپزی برای دشمن” یا “کار در دفتر دشمن” به خاطر دریافت غذای بهتر نیز مجازات وجود داشت، بعد از جنگ جهانی دوم این دست از افراد را با سر تراشیده در شهر چرخاندند و تنبیه‌های مشابه آن را در نظر گرفتند.

امروز در اوکراین “طفره رفتن از مبارزه با دشمن” عملا جرم است و در مواردی خیانت محسوب می‌شود؛ رسیدگی آن هم با دادگاه نظامی است؛ همچنین فیلم‌های از انواع شکنجه متهمین در وسط خیابان در اوکراین می‌بینیم که قابل تأمل و توجه است.

اگر از بحث خیانت که به عنوان جرم نابخشودنی تلقی می‌شود، گذر کنیم به بحث جرایم در غرب می‌رسیم که بسیار ایدئولوژیک است مانند تظاهرات بدون اجازه برای فلسطین در انگلستان که زندان دارد. یا عدم پر کردن برگه‌ای که در سفر به آمریکا مشخص کند که شما “اعتقاد کمونیستی” ندارید. در فرانسه توهین به سکولاریزم جرم است. داشتن روسری در مدارس جرم محسوب می‌شود.

همین الان آقای “یوسف عزیزی” از دانشگاهیان ایرانی معروف در آمریکا صرفاً به خاطر مصاحبه (و گفتن واقعیت و نه حمایت از ایران) به صورت نامحدود در زندان آمریکایی‌ها است.

پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی- بهنام علیپور

نوشته بازخوانی تاریخی مسئله خیانت به وطن در گفت‌و‌گو با مسعود خدابنده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان تروریستی مجاهدین در این وانفسای کشتار و شهادت مردم، عملا خط سیاسی خنثی را انتخاب و آن را در کمال بزدلی و بیشرفی جنگ هیئت حاکمه ایران !!! با آمریکا و اسراییل عنوان نمود . در بررسی رویکرد سیمای ضدآزادی این گروه همان بس که فقط برتری های نظامی اسراییل و امریکا را در این جنگ با بوق و کرنا منعکس می کرد! تا این لحظه هیچ موضع گیری نسبت به شهادت مظلومانه 168 کودک مدرسه شهرستان میناب با 28 معلم همان مدرسه توسط دست اندرکاران تروریستی این سازمان رسانه ای نشده است. هیچ بحثی در خصوص مورد هدف قرار گرفته شدن مجتمع های مسکونی مردم عادی و به شهادت رسیدن زن و کودک و پیر و جوان در سخنان رهبران این جریان تروریستی مطرح نگردیده است.

به راستی ماهیت پلید این خط همیشه وابسته به سردمداران زر و زور و تزویر از صدام حسین عراقی تا حکام مرتجع کشورهای عربی و تا روابط آشکار و پنهان با اصحاب ورشکسته سیاسی ، امنیتی و مواجب بگیر اروپایی و امریکایی بیشتر از پیش در عرصه میهنی و جهانی نمایان شده است . بنظر می رسد خط کاری به اصطلاح مسلح کردن کانون های مرتبط با این گروه با ضربات مداوم نهادهای امنیتی کشور و هوشیاری مردم از بین رفته و وجهه رسانه ای در این خصوص دیگر منتشر نمی شود .

جنگ تحمیلی اخیر با ایجاد همدلی و اتحاد بین اقشار مختلف مردم جان برکف، علیرغم مشکلات اقتصادی، صفحه جدیدی در برگهای تاریخ سیاسی حرکت رو به جلوی مردم قهرمان کشورمان گشود .

تبلیغ فعالیت های مداخله جویانه مسئولین اجرایی آمریکا، گرا دادن برای ترور شخصیت های نظامی و سیاسی و ارتباط مستمر با همان کانون های ستمگر در ارائه برنامه و پیشنهاد برای اثرگذاری بیشتر تحریم ها علیه کشورمان ، از رویکرد وطن فروشانه این جریان تروریستی بشمار می آید. ملاء اجتماعی این گروه در شبکه مجازی به صفر رسیده و توان اقداماتی همچون تخلیه تلفنی شهروندان کشور نیز با روشنگری های رسانه ای کشور عملا خروجی لازم برای بهره برداری خائنانه توسط آنان را با بن بست مواجه ساخته است . واز همه مهمتر رهبری واداده این سازمان تروریستی هیچ بیانیه ای برای محکوم کردن حملات بمباران مناطق مسکونی و بشهادت رسیدن بیش از 3000 نفر از مردم عزیز کشورمان تاکنون صادر نکرده اند. مسلما این روزهای سرنوشت ساز در صفحات تاریخ ساز کشورمان به زیبایی با مقاومت جانانه و حضور در تجمعات باشکوه شبانه و خیابانی ثبت خواهد شد و آینده سیاه و نکبت بار این تشکیلات مخوف در اذهان باقی خواهد ماند .

مسعود تقی پوریان

نوشته رویکرد مجاهدین خلق در جنگ تحمیلی آمریکایی – صهیونیستی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق تحت هدایت رجوی، از پرونده محمدرضا سعادتی به عنوان اولین جاسوس در جمهوری اسلامی گرفته، تا ممانعت از شرکت جوانان در دفاع در برابر تجاوز رژیم بعث عراق، و تا شرکت فعال در جنگ عراق علیه ایران در طرف دشمن و بدتر از همه توجیهاتی که در برابر این اقدامات ارائه داد، خط زرد خیانت را در سوابق و تاریخچه خود بعد از انقلاب اسلامی به جا گذاشته است.

در منابع زیادی ذکر شده است که سازمان مجاهدین خلق بر اساس خواست آمریکا و اسرائیل پرونده هسته ای ایران را به عنوان یک تهدید جهانی کلید زد تا راه تحریم و فشار و توطئه داخلی و ترور همراه با سایه جنگ و خود جنگ علیه مردم ایران، که راه رشد مستقل را با انقلاب اسلامی 22 بهمن 57 انتخاب کرده بود، باز شود. گفته می شود که آن زمان ابتدا این پیشنهاد برای خیانت به کشور به جریان سلطنت طلب داده شد اما آن ها نپذیرفتند و لذا انتخاب دوم سازمان مجاهدین خلق بود.

واضح است که آمریکا که همیشه خود را مالک و ارباب ایران به حساب می آورد و نزدیک به یک قرن است که به زورگویی در سطح جهانی عادت کرده است، ایران مستقل را برنمی تابد و از مزدوران اجاره ای چون رجوی برای بازگشت به سلطه بر ایران و ایجاد وابستگی، حداکثر استفاده را می کند.
اما ظاهراً رجوی و مجاهدین خلق، که سال ها کارگزار دشمنان برای جاسوسی و ترور و خرابکاری و وطن فروشی بودند دیگر کارآیی خود را از دست داده اند و آمریکا و اسرائیل جریان رژیم وابسته گذشته را جایگزین آنها کرده اند. اخیراً پهلوی که تمام ملاحظات پدر و پدربزرگ خود در نوکری اجنبی را کنار گذاشته، بدون ذره ای شرم و حیا خواستار بمباران زیرساخت های جمهوری اسلامی ایران توسط آمریکا شده است. گویی جمهوری اسلامی زیرساخت هایی جدا از مردم ایران دارد.

متعاقباً چند روز بعد همین درخواست از جانب نتانیاهو مطرح شد که آمریکا زیرساخت های ایران را بمباران نماید. روشن است که آمریکا و اسرائیل برای تأمین منافع خود در ایران دیگر نیازی به رجوی که راه خیانت را گشود و قبح آن را از بین برد ندارند و جایگزین دیگری پیدا کرده اند که حالا ملاحظات قبلی را کنار گذاشته است.
می گویند هرچه قله حق رفیع تر باشد، دره باطل عمیق تر است. شگفت نیست که در برابر مقاومت شکوهمند مردم ایران که در جریان انقلاب اسلامی تا به امروز لحظه به لحظه شاهد آن بوده ایم، امثال پهلوی و رجوی هم وجود داشته باشند که عمق خیانت به میهن را به نمایش بگذارند. قطعا از عملکرد بی پرده متجاوزین و خائنین به راحتی می توان به حقانیت مقاومت مردم و ایستادگی آنان پی برد. این قانون ذاتی تکامل و فلسفه حرکت به جلو است.

عاطفه نادعلیان

نوشته آنان راه خیانت را گشودند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گراهام سناتور ارشد حزب جمهوری خواه و رئیس کمیتۀ نیروهای مسلح در مجلس سنا است. او کسی است که دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا را ترغیب به حمله به ایران کرد؛ کسی که حضورش در مجلس سنا باعث شده است تا اسرائیل خطوط سیاسی خود را در آمریکا پیش ببرد.

اگر دقت کرده باشید در روزهای قبل از جنگ یکی از سینه چاکان حمله به ایران همین شخص بود، یکی از مهمترین کسانی که در رای گیری کنگره آمریکا و مجلس سنا که اجازه نداد اختیارات رئیس جمهوری در حمله به ایران محدود شود، همین شخص بود.

این سناتور اخیرا در گفتگویی با شبکه خبری ” فاکس نیوز ” اعلام کرد که باید شبکه‌های داخلی درایران ایجاد کرد تا از درون به حکومت ایران ضربه وارد نمود. ویدئوی مصاحبه او در فضای مجازی در دسترس است.

بنده شاهد بودم که این سناتور جنگ طلب و ضد ایران، روابط تنگاتنگی با تشکیلات مجاهدین خلق داشت و احتمالا منظورش از شبکه‌هایی داخل ایران، شبکه‌های عوامل تروریستی مجاهدین خلق و موساد است.

در سالهای اول حملۀ نیروهای ائتلاف به عراق و اشغال این کشور یک روز به ما گفتند که یک مهمان ویژه داریم و در یکی از مقرها آماده سازی‌هایی انجام شد تا مهمان ویژه مورد پذیرایی قرار گیرد. من و بقیه نمی‌دانستیم که مهمان چه کسی است تا اینکه یک نیروی ویژۀ آمریکایی که اسکورت مهمان را بر عهده داشت وارد مقر شد. من هم جزو کسانی بودم که در استقبال از آن مهمان شرکت کرده بودم. درواقع تمامی افراد حاضر در صحنه انتخاب شده و به محل ملاقات برده شده بودند.

من برای اولین بار بود که این شخص را می‌دیدم، گفته شد که نام وی “سناتور لیندسی گراهام” است . مجاهدین خلق وی را با استقبال کم نظیری به داخل مقر راهنمایی کردند. از او به همراه چند ژنرال آمریکایی در محلی که از قبل آماده شده بود، پذیرایی کردند. چند نفری که از قبل مشخص شده بودند، با او صحبت کردند.

بعد از یک ساعت، گراهام و همراهانش از قرارگاه خارج شدند اما خاطره حضور یک عنصر آمریکایی برای همیشه در ذهن من و بقیه ماند. بعدها متوجه شدم که یکی از کسانی که باعث حمله آمریکا به عراق شده بود همین شخص بود و امروز می‌دانم که همین فردی که رجوی و فرماندهانش صمیمانه در جلساتشان از او پذیرایی می‌کنند، دستمزدهای کلان بابت سخنرانی در حمایت از مجاهدین خلق به او می‌دهند، از عوامل تصمیم گیرنده حمله به ایران است و بدتر از آن، به حمایت از شبکه‌های تروریستی و جاسوسی برای ایجاد ناامنی و نفاق در ایران اعتراف می‌کند.

بخشعلی علیزاده

نوشته خاطره عضو سابق مجاهدین از حضور لیندسی گراهام در اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بر همین اساس، مجاهدین خلق پس از جنگ ۱۲ روزه و با توجه به کینه دیرینه خود نسبت به مردم، با اقداماتی نظیر تخلیه تلفنی، یک بانک اطلاعاتی درباره تعدادی از اهداف عمومی متشکل از چند مرکز درمانی، امدادی، خدماتی و اداری تهیه کردند و با ارائه جزئیاتی از اهمیت و کارایی این اهداف در زمان بحران در شهر و مناطق خود، به موساد اعلام کردند که در صورت هدف قرار دادن این مراکز، مردم به‌طور مستقیم دچار مشکل شده و خدمت‌رسانی به آن‌ها در زمان جنگ مختل می‌گردد.

گزارش‌های موجود نشان می‌دهد که در جنگ اخیر، رژیم صهیونیستی و آمریکا که به دنبال اجتماعی‌سازی جنگ و ایجاد رعب و وحشت در بدنه جامعه بودند، از این اطلاعات مجاهدین خلق نیز استفاده کرده‌اند.

لازم به یادآوری است که این گروه تروریستی در جریان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه نیز اقدام به جمع‌آوری اطلاعات به روش تخلیه تلفنی درباره تعدادی از چهره‌های علمی و برخی مراکز همچون بیمارستان فارابی کرمانشاه کرده بود که توسط رژیم صهیونیستی در آن زمان مورد هدف قرار گرفت.

نوشته خیانت جدید مجاهدین خلق به مردم ایران در جنگ اخیر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.