او در سخنرانی‌ها و مواضع اخیر خود، به شکلی دیگر همان مضمون را تکرار می‌کند: «قدرت نظامی خارجی جمهوری اسلامی را سرنگون نمی‌کند.» شعاری که بیش از آنکه بیانگر یک تحلیل سیاسی باشد، تلاشی برای پنهان‌کردن شکست راهبرد چند دهه‌ای سازمان در امید بستن به مداخله خارجی است.

از سوی دیگر، اگر در سال‌های گذشته مریم رجوی در آغاز هر سال با شعار تکراری «امسال سال سرنگونی است» ظاهر می‌شد، اکنون این وظیفه بار دیگر به مسعود رجوی سپرده شده است. او در پیامی به مناسبت دوم فروردین ۱۴۰۵، سال جدید را «سال سرنوشت» نامید؛ عبارتی مبهم و تبلیغاتی که ظاهراً بیش از هر چیز برای حفظ روحیه نیروهای سالخورده، منزوی و فرسوده مستقر در اردوگاه مانز آلبانی مطرح شده است.

این وضعیت، تصویری طنزآلود اما در عین حال تلخ از سرنوشت سازمانی است که روزگاری خود را آلترناتیو قدرت در ایران معرفی می‌کرد اما امروز میان شعارهای تکراری، تناقض‌های سیاسی و بحران هویتی گرفتار شده است.

بدین ترتیب از «سال سرنگونی» مریم رجوی رسیدیم به «سال سرنوشت» مسعود رجوی! اعتراف دیرهنگام به شکست و فروپاشی یک استراتژی که حامیان خارجی هم نتوانستند رؤیای رجوی را نجات دهند.

برای درک بهتر این بن‌بست، باید کمی به گذشته بازگشت.

در سال ۱۳۸۲ و همزمان با حمله آمریکا به عراق و سقوط حکومت صدام حسین، سازمان مجاهدین خلق که سال‌ها تحت حمایت مستقیم رژیم بعث عراق فعالیت می‌کرد، ناگهان خود را در برابر شرایطی کاملاً جدید یافت. مسعود رجوی که بقای تشکیلات را در خطر می‌دید، بلافاصله پرچم سفید تسلیم را بالا برد و نیروهای سازمان بدون مقاومت در اختیار ارتش آمریکا قرار گرفتند.

هدف رجوی روشن بود؛ او تلاش داشت با ارائه خدمات اطلاعاتی، لجستیکی و امنیتی به نیروهای آمریکایی، اعتماد واشنگتن را جلب کرده و زمینه را برای تحقق رؤیای قدیمی خود یعنی حمله نظامی آمریکا به ایران فراهم کند.
خلع سلاح سازمان در عراق، یکی از بزرگ‌ترین شوک‌های تاریخ تشکیلات مجاهدین بود. گروهی که سال‌ها با عنوان «ارتش آزادی‌بخش» تبلیغ می‌شد و موجودیت خود را بر پایه مبارزه مسلحانه تعریف کرده بود، ناگهان تمام توان نظامی خود را از دست داد و عملاً به نیرویی بی‌اثر تبدیل شد.

با این حال، رجوی تلاش می‌کرد این شکست را موقتی جلوه دهد. او در پیامی خطاب به اعضای سازمان گفته بود: «نگران خلع سلاح نباشید؛ به‌زودی سلاح‌های بهتر و پیشرفته‌تری را از همین نیروهای آمریکایی خواهیم گرفت.» این سخنان نشان می‌داد که رهبری سازمان همچنان به سناریوی حمله آمریکا به ایران امید بسته است.

اما برخلاف تصورات رجوی، آمریکا هرگز حاضر نشد مجاهدین را به‌عنوان یک شریک راهبردی برای پروژه تغییر نظام در ایران به رسمیت بشناسد. هرچند این سازمان در دوران حضور آمریکا در عراق، همکاری‌های اطلاعاتی و خدماتی گسترده‌ای با نیروهای آمریکایی داشت، اما در نهایت به‌عنوان یک ابزار مصرف‌شده و فاقد پایگاه اجتماعی تلقی شد.

سرانجام، روند اخراج مجاهدین از عراق از سال ۱۳۹۲ آغاز شد و تا سال ۱۳۹۵ با انتقال کامل نیروها به آلبانی پایان یافت. بدین‌ترتیب، سازمانی که زمانی خود را «ارتش آزادی‌بخش ملی» می‌نامید، به مجموعه‌ای منزوی و سالخورده در اردوگاه مانز تبدیل شد؛ مجموعه‌ای که اکنون بیش از هر چیز بر فعالیت‌های رسانه‌ای و سایبری متمرکز است.

در سال‌های اخیر نیز امید به حمله نظامی آمریکا یا اسرائیل به ایران، همچنان مهم‌ترین و شاید تنها امید راهبردی رهبران مجاهدین باقی مانده بود؛ هرچند آنان در ظاهر تلاش می‌کردند خود را مخالف وابستگی به قدرت‌های خارجی نشان دهند.
اما تحولات اخیر منطقه و ناکامی پروژه‌های مبتنی بر فشار نظامی، این آخرین امید را نیز با بحران جدی مواجه کرده است. اکنون سازمانی که دهه‌ها تمام سرمایه سیاسی و تبلیغاتی خود را بر سناریوی «سرنگونی از بیرون» بنا کرده بود، بیش از هر زمان دیگری با بحران مشروعیت، فرسودگی تشکیلاتی و فقدان چشم‌انداز مواجه است.

امروز تناقض آشکار میان شعار «اتکا به مردم» و سابقه طولانی امید بستن به مداخله خارجی، به یکی از نقاط ضعف جدی سازمان تبدیل شده است. رهبرانی که سال‌ها از جنگ، تحریم و فشار خارجی به‌عنوان ابزار تحقق اهداف خود استقبال می‌کردند، اکنون ناچارند شکست این راهبرد را در قالب شعارهای تازه و ادبیات تبلیغاتی پنهان کنند.

این همان سرنوشت تلخ جریانی است که سال‌ها بقای خود را نه بر پایه واقعیت‌های اجتماعی ایران، بلکه بر اساس تحولات خارجی و مداخله بیگانگان تعریف کرده بود؛ جریانی که اکنون بیش از هر زمان دیگری، در آتش راهبردهای شکست‌خورده خود گرفتار شده و نهایتا اردوگاه مانز در آلبانی کیلومترها دور از مرزهای ایران تبدیل به ایستگاه آخر تشکیلاتی شده که روزی سودای قدرت داشت.

سعید پارسا

نوشته وقتی رؤیای سرنگونی زیر آوار جنگ دفن شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بنا به شهادت تعداد زیادی از کادرهای تشکیلاتی مجاهدین خلق در رابطه با مناسبات درون تشکیلاتی و فرقه گرایانه، مسعود و مریم رجوی و سایر رهبران مجاهدین در فضای دهه 60 زندگی می کنند و به دلیل تعلقات دگماتیک و ایدئولوژیک و باورمندی به خوانش و تفسیر ستیزه جویانه و خشن به جای قرائت رحمانی و عقلانی از دین و مذهب و نیز با برخورداری از خصلت ها و آموزه های متعلق به دنیای ماقبل مدرنیته همچون “هاله ای از تقدس کشیدن” بر رهبر عقیدتی یعنی مسعود رجوی، “مطلق انگاری” و خود را “حقیقت محض” پنداشتن و باور نداشتن به “عدم قطعیت” در حیطه ی پدیده های انسانی و اجتماعی، پس پلورالیسم، تکثرگرایی و خودانتقادی را امری مذموم و نکوهیده شمرده و به سخره می گیرند.

آنان هنوز در فضای دهه 60 تنفس می کنند و نمی خواهند و یا نمی توانند این معنا و رویداد مهم را باور کنند که نسل متعلق به دنیای مدرن در ایران امروز به عبارتی دقیق تر و روشن تر نسل اینترنت و نسل Z با دنیا و تصورات ذهنی دگم و ایدئولوژیک و نیز سبک زندگی آنان، فرسنگ ها و کیلومترها فاصله پیدا کرده اند و در ذهنیت و خرد جمعی این نسل، گفتمان نوین و پارادایم تفکر متعلق به عصر انفجار اطلاعات و زمانه ای که از آن به عصر تحولات دموکراتیک یاد می گردد، متولد شده است که سبک زندگی، خصلت ها و عقاید کاملا متفاوتی دارند. در این یادداشت سعی می کنم تفاوت گفتمان، علائق و سلائق “نسل z و نسل اینترنت” امروز ایرانی با دنیای ذهنی رهبران مجاهدین خلق را مورد مداقه و کنکاش قرار دهم.

مجاهدین در گذشته، نسل Z در آینده: چرا پل‌ها شکسته‌اند؟

شکاف عمیق میان دنیای ذهنی رهبران مجاهدین خلق (به‌ویژه مسعود و مریم رجوی) و نسل جدید ایران (نسل Z و نسل اینترنت)، بحث بسیار مهمی است که هم ریشه در تاریخ و ساختار فکری این سازمان دارد و هم نشان‌دهنده تحولات اجتماعی و فرهنگی گسترده در ایران و جهان. بیایم این موضوع رو قدم‌به‌قدم بررسی کنیم و تفاوت‌ها رو با دقت ارزیابی کنیم.

۱. دنیای ذهنی رهبران مجاهدین: توقف در دهه شصت

رهبران مجاهدین خلق، به‌ویژه مسعود رجوی، در چارچوب فکری و گفتمانی دهه ۶۰ شمسی (و حتی پیش‌تر، دهه‌های ۴۰ و ۵۰) زندگی می‌کنند. این چارچوب شامل موارد زیر است:

ایدئولوژی ستیزه‌جویانه
مجاهدین از ترکیبی از اسلام‌گرایی انقلابی و مارکسیسم الهام گرفته‌اند که در آن مبارزه مسلحانه، تقدس‌بخشی به رهبر و نفی هرگونه سازش با «دشمن» (رژیم) محوریت دارد. این نگاه، ریشه در دوران جنگ سرد و جنبش‌های چریکی دارد که خشونت را ابزار مشروع تغییر می‌دانست.

تقدس رهبر
مسعود رجوی با «انقلاب ایدئولوژیک» در سال ۱۳۶۴ خود را به‌عنوان یک چهره کاریزماتیک و مقدس معرفی کرد. این رویکرد، که به دنیای ماقبل مدرن و فرقه‌های مذهبی شباهت دارد، انتقاد و تردید را در سازمان ممنوع کرد.

مطلق‌انگاری
مجاهدین خود را تنها راه‌حل و حقیقت مطلق می‌دانند و هر دیدگاه متفاوتی را یا خیانت می‌خوانند یا نادانی. این ذهنیت، جایی برای پلورالیسم، تکثرگرایی یا خودانتقادی باقی نمی‌گذارد.

انزوای جغرافیایی و فکری
زندگی در پایگاه‌های بسته (مثل اشرف و حالا آلبانی) و قطع ارتباط با جامعه ایران، باعث شده که آن‌ها از تحولات اجتماعی و فرهنگی ایران بی‌خبر بمانند و همچنان در فضای ذهنی دهه ۶۰ بمانند.

این ویژگی‌ها، مجاهدین را به یک سازمان منجمد در زمان تبدیل کرده که قادر به تطبیق با تغییرات نیست.

۲. نسل Z و نسل اینترنت در ایران: پارادایم نوین

نسل جدید ایران (متولدان اواخر دهه ۷۰ تا اوایل دهه ۹۰ شمسی) که به نسل Z و نسل اینترنت معروفند، در دنیایی کاملاً متفاوت از دهه ۶۰ زندگی می‌کنند. این نسل با ویژگی‌های زیر تعریف می‌شود:

دسترسی به اطلاعات
اینترنت، شبکه‌های اجتماعی (مثل اینستاگرام، تلگرام، فیس بوک، واتساپ، توییتر یا ایکس) و پلتفرم‌های جهانی، این نسل را با انبوهی از ایده‌ها، سبک‌های زندگی و دیدگاه‌ها آشنا کرده است. برخلاف دهه ۶۰ که اطلاعات محدود به رسانه‌های رسمی یا جزوات زیرزمینی بود، نسل Z به‌صورت لحظه‌ای در جریان تحولات جهانی قرار دارد.

فردگرایی و تکثرگرایی
این نسل به‌جای ایدئولوژی‌های کلان و مطلق، به آزادی فردی، تنوع فرهنگی و حق انتخاب شخصی اهمیت می‌دهد. آن‌ها به‌دنبال هویت‌های چندگانه‌اند و از ساختارهای خشک و متمرکز بیزارند.

عقلانیت و رهایی از تقدس
نسل Z به تقدس‌زدایی از رهبران و نهادها گرایش دارد. آن‌ها به‌جای اطاعت کورکورانه، پرسشگری و نقد را ارزش می‌دانند و از ایدئولوژی‌های خشن و ستیزه‌جو فاصله گرفته‌اند.

مطالبات عمل‌گرایانه
برخلاف نسل‌های پیشین که به آرمان‌های بزرگ انقلابی دل‌بسته بودند، نسل جدید به مسائل روزمره مثل آزادی‌های اجتماعی، محیط زیست، برابری جنسیتی و کیفیت زندگی توجه دارد.

جهان ‌وطنی
این نسل با فرهنگ جهانی (موسیقی پاپ، فیلم‌های ها لیوودی، مد و تکنولوژی) پیوند خورده و هویتش دیگر فقط در چارچوب ملی یا مذهبی تعریف نمی‌شود.

۳. شکاف میان این دو جهان

جهان رجوی و نسل اینترنت: دو دنیای ناسازگار

تفاوت‌های کلیدی بین دنیای ذهنی مجاهدین و نسل Z ایران را بررسی کنیم:

ایدئولوژی در برابرعمل‌گرایی

مجاهدین همچنان بر سرنگونی رژیم از طریق مبارزه مسلحانه و ایدئولوژی متمرکزند، اما نسل Z به ‌دنبال تغییرات تدریجی و مسالمت‌ آمیز است.

رهبری متمرکز در برابر خودانگیختگی:
مجاهدین به رهبری مقدس و اطاعت مطلق وابسته‌اند، اما نسل Z به جنبش‌های بدون رهبر (مثل جنبش مهسا) گرایش دارد که در آن شبکه‌های اجتماعی نقش سازمان‌دهی را بازی می‌کنند، نه یک نفر یا گروه خاص.

خشونت در برابر رحمانیت:
خوانش خشن و ستیزه ‌جویانه مجاهدین از دین و مبارزه، با گرایش نسل جدید به عقلانیت، صلح‌ طلبی و گفت‌وگو در تضاد است. نسل Z حتی در اعتراضات، بیشتر به نمادسازی (مثل رقص و آواز) روی آورده تا درگیری مسلحانه.

انزوا در برابر اتصال جهانی:
مجاهدین در پایگاه‌های بسته و دور از ایران زندگی می‌کنند و از تحولات جامعه بی‌خبرند، اما نسل Z با جهان متصل است و از تجربه‌های دموکراتیک دیگر کشورها (مثل جنبش‌های مدنی در اروپا یا آمریکا) الهام می‌گیرد.

زبان و گفتمان:
زبان مجاهدین پر از شعارهای دهه ۶۰ (مثل «سرنگونی»، «ارتش آزادی‌بخش») است که برای نسل جدید غریب و تاریخ‌گذشته به نظر می‌رسد. نسل Z با میم‌ها، طنز و ادبیات روزمره ارتباط برقرار می‌کند، نه خطابه‌های آتشین.

۴. چرا مجاهدین نمی‌توانند این شکاف را پر کنند؟

انزوای ایدئولوژیک: مجاهدین خلق در برابر پارادایم نسل جدید ایران

ساختار فرقه‌ای
سازمان مجاهدین به‌دلیل کنترل شدید و سرکوب انتقاد، نمی‌تواند خود را بازسازی کند یا گفتمانش را به‌روز کند. هرگونه انحراف از خط رجوی، خیانت تلقی می‌شود.

عدم ارتباط با ایران
دهه‌ها زندگی در تبعید (عراق و آلبانی) باعث شده که مجاهدین هیچ شناختی از نسل جدید نداشته باشند. آن‌ها هنوز فکر می‌کنند با تکرار شعارهای قدیمی می‌توانند جوانان را جذب کنند.

تکیه بر گذشته
مجاهدین به گذشته خود (مبارزه با شاه و رژیم) افتخار می‌کنند، اما این افتخار برای نسل Z که در زمان حال زندگی می‌کند و مشکلات امروز (مثل فیلترینگ یا گرانی) را می‌بیند، معنایی ندارد.

عدم انعطاف
باور به «حقیقت مطلق» و نفی پلورالیسم، مجاهدین را از پذیرش تکثر فکری و تنوع مطالبات نسل جدید ناتوان کرده است.

۵. ارزیابی نهایی

رؤیای دهه شصت و واقعیت نسلZ فاصله‌ای که پر نمی‌شود

شکاف میان مجاهدین خلق و نسل Z ایران، فقط یک تفاوت نسلی نیست؛ بلکه یک “گسست پارادایمیک” است. مجاهدین در عصر ایدئولوژی‌های کلان و دنیای ماقبل مدرن گیر کرده‌اند، در حالی که نسل Z در عصر اطلاعات، دموکراسی دیجیتال و تکثرگرایی زندگی می‌کند. این نسل به‌دنبال رهبران مقدس یا سازمان‌های متمرکز نیست؛ آن‌ها خودشان با تکیه بر تکنولوژی و شبکه‌های اجتماعی، گفتمان خود را می‌سازند. برای همین، مجاهدین نه‌تنها نمی‌توانند نماینده این نسل باشند، بلکه حتی نمی‌توانند زبان و خواسته‌هایشان را درک کنند.

به‌عنوان مثال، در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ (مهسا)، مجاهدین سعی کردند خود را بخشی از اعتراضات نشان دهند، اما شعارها و اقدامات جوانان (مثل «زن، زندگی، آزادی») هیچ شباهتی به گفتمان خشن و ایدئولوژیک آن‌ها نداشت. نسل Z به‌دنبال زندگی بهتر در همین جهان است، نه قول بهشت موعودی که رجوی چهل سال است وعده‌اش را می‌دهد و هرگز محقق نشده.

در نهایت، این شکاف نشان می‌دهد که مجاهدین نه‌تنها از نظر سیاسی به حاشیه رفته‌اند، بلکه از نظر فرهنگی و اجتماعی هم با ایران امروز بیگانه‌اند.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته از دهه شصت تا نسل Z گسست گفتمانی مجاهدین خلق با ایران مدرن اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بسیاری از اعضای گرفتار در تشکیلات مجاهدین سال‌ها و حتی دهه‌ها از عمر خود را با همین وعده‌ها سپری کرده‌اند. افرادی که برخی از آنان در دوران جنگ، برخی در اردوگاه‌های اسارت رژیم بعث عراق و برخی دیگر از طریق فریب‌های تبلیغاتی جذب این سازمان شدند و سپس در ساختاری بسته و فرقه‌ای قرار گرفتند.

امروز اما تحولات سیاسی و دیپلماتیک منطقه بار دیگر پرسش‌های جدی را در برابر سرکردگان این سازمان قرار داده است. در شرایطی که سخن از کاهش تنش‌ها، مذاکرات و راه‌حل‌های سیاسی برای حل اختلافات مطرح می‌شود، ادعای چندین دهه‌ای مجاهدین خلق مبنی بر اینکه تنها “آلترناتیو” موجود برای آینده ایران هستند، بیش از گذشته با واقعیت‌های سیاسی فاصله پیدا کرده است.

سرکردگان سازمان سال‌ها تلاش کردند به نیروهای گرفتار در اردوگاه‌های خود القا کنند که دولت ایران در آستانه فروپاشی قرار دارد و با هر تحول منطقه‌ای، زمان بازگشت آنان به تهران فرا رسیده است. اما گذر زمان نشان داده است که این پیش‌بینی‌ها یکی پس از دیگری محقق نشده‌اند.

در این میان، بزرگ‌ترین قربانیان این سیاست‌ها خانواده‌هایی هستند که سال‌ها از دیدار فرزندان خود محروم مانده‌اند. پدران و مادرانی که عمر خود را در انتظار یک تماس تلفنی یا دیدار با عزیزانشان سپری کرده‌اند.

تحولات امروز بار دیگر نشان می‌دهد که ادعاهای سرکردگان مجاهدین درباره آلترناتیو بودن، نزدیک بودن سرنگونی و بازگشت به قدرت، بیش از آنکه بر واقعیت‌های سیاسی استوار باشد، ابزاری برای حفظ انسجام تشکیلاتی و جلوگیری از ریزش نیروها بوده است.

خانواده‌های چشم‌انتظار همچنان یک خواسته ساده و انسانی دارند؛ پایان دادن به حصارهای تشکیلاتی و فراهم شدن امکان ارتباط آزاد اعضا با دنیای خارج. خواسته‌ای که حقی انسانی و طبیعی برای هر فرد به شمار می‌رود.

فریدون ابراهیمی

نوشته بار دیگر فرو ریختن رؤیای بازگشت مجاهدین به قدرت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۲ نام سازمان مجاهدین خلق را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داد و این وضعیت تا سال ۲۰۰۹ ادامه یافت. ایالات متحده آمریکا نیز از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ این گروه را در فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی وزارت خارجه قرار داده بود. قرار گرفتن نام این سازمان در چنین فهرست‌هایی صرفاً یک اقدام سیاسی نبود، بلکه نتیجه سال‌ها گزارش‌های امنیتی و مستندات مربوط به فعالیت‌های خشونت‌آمیز، عملیات مسلحانه و همکاری‌های نظامی این گروه در منطقه محسوب می‌شد.

با این حال، حذف نام سازمان از فهرست‌های تروریستی اروپا و آمریکا هرگز به معنای تغییر بنیادین در ساختار و ماهیت آن تلقی نشد. بسیاری از تحلیلگران و حتی برخی رسانه‌های غربی معتقدند این خروج بیش از آنکه حاصل دگرگونی فکری و رفتاری سازمان باشد، نتیجه شبکه گسترده لابی‌گری سیاسی و صرف هزینه‌های کلان برای کسب حمایت برخی سیاستمداران غربی بود. در سال‌های پس از خروج از فهرست تروریستی، بارها گزارش‌هایی درباره پرداخت مبالغ هنگفت به چهره‌های سیاسی بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و مقام‌های امنیتی پیشین برای حضور در گردهمایی‌ها و سخنرانی‌های حمایتی این سازمان منتشر شد.

این لابی‌گری‌ها عمدتاً در اروپا و آمریکا انجام گرفت و هدف آن، ارائه چهره‌ای متفاوت از سازمان در افکار عمومی غرب بود. کنفرانس‌ها و نشست‌های متعددی با حضور سیاستمداران سابق غربی برگزار شد؛ افرادی که در قبال دریافت مبالغ قابل توجه، از این گروه به عنوان “اپوزیسیون دموکراتیک” یاد می‌کردند. منتقدان اما معتقدند چنین حمایت‌هایی بیشتر جنبه سیاسی و مالی داشته و نمی‌تواند سابقه طولانی خشونت، ساختار بسته تشکیلاتی و محدودیت‌های شدید داخلی این سازمان را پنهان کند.

در کنار مسائل سیاسی، وضعیت حقوق بشری درون این سازمان نیز همواره محل نگرانی بوده است. جداشدگان از تشکیلات مجاهدین خلق طی سال‌های اخیر بارها از کنترل شدید ذهنی، محدودیت ارتباط با خانواده، جلسات اجباری اعتراف‌گیری و ممنوعیت زندگی شخصی سخن گفته‌اند. همین مسئله باعث شده است که بسیاری از نهادهای مدافع حقوق بشر، نگاه انتقادی به فعالیت‌های این گروه داشته باشند؛ به‌ویژه پس از انتقال اعضای آن به کشور آلبانی.

وضعیت سازمان در آلبانی

پس از سقوط حکومت صدام حسین و محدود شدن فعالیت‌های سازمان در عراق، روند انتقال اعضای مجاهدین خلق به آلبانی از سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تا حدود سال ۲۰۱۶ ادامه یافت. این انتقال عمدتاً با حمایت و فشار ایالات متحده صورت گرفت و دولت آلبانی پذیرفت اعضای این گروه را در خاک خود اسکان دهد. در ادامه، کمپ موسوم به “اشرف ۳”یا کمپ مانز در نزدیکی تیرانا ایجاد شد؛ محلی که اکنون به مرکز اصلی فعالیت این سازمان تبدیل شده است.

با گذشت زمان، نگرانی‌ها درباره نوع فعالیت‌های سازمان در خاک آلبانی افزایش یافت. رسانه‌های آلبانیایی و برخی مقام‌های امنیتی این کشور در مقاطع مختلف نسبت به فعالیت‌های سایبری، رفتارهای بسته تشکیلاتی و نبود شفافیت در عملکرد این گروه هشدار داده‌اند. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ دولت آلبانی اقداماتی علیه برخی فعالیت‌ها و دفاتر وابسته به این سازمان انجام داد و تعدادی از عناصر مرتبط با آن نیز از کشور اخراج شدند. این تحولات نشان داد که حتی دولت‌های میزبان نیز نسبت به عملکرد و پیامدهای حضور این گروه حساسیت‌های جدی دارند.

یکی از مهم‌ترین موضوعات مطرح‌شده درباره کمپ مانز، وضعیت اعضایی است که سال‌هاست ارتباط مستقیمی با خانواده‌های خود ندارند. خانواده‌های بسیاری از اعضای گرفتار در این کمپ بارها خواستار ملاقات با فرزندان و بستگان خود شده‌اند، اما گزارش‌های متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباط آزاد اعضا با دنیای بیرون محدود شده است. در همین چارچوب، انجمن نجات و خانواده‌های اعضا طی سال‌های گذشته نامه‌ها و مکاتبات متعددی با نهادهای حقوق بشری، سازمان‌های اروپایی و مسئولان آلبانیایی انجام داده‌اند و خواستار نظارت بیشتر بر شرایط داخلی این کمپ شده‌اند.

منتقدان سازمان معتقدند اعضای ساکن در کمپ مانز باید از حقوق اولیه انسانی برخوردار باشند؛ از جمله حق تماس آزادانه با خانواده، حق انتخاب محل زندگی و امکان خروج بدون فشار از تشکیلات. برخی جداشدگان نیز شهادت داده‌اند که ترک سازمان با فشارهای روانی، تهدید و طرد تشکیلاتی همراه بوده است؛ موضوعی که همچنان یکی از محورهای اصلی انتقادها علیه این گروه محسوب می‌شود.

چشم‌انداز آینده سازمان

سازمان تروریستی مجاهدین خلق امروز با بحران‌های متعددی روبه‌روست؛ بحران‌هایی که آینده آن را با ابهام جدی مواجه کرده است. یکی از مهم‌ترین چالش‌های این گروه، کاهش شدید نیروی انسانی و افزایش میانگین سنی اعضاست. بسیاری از اعضای فعلی سازمان از نیروهای قدیمی دهه‌های گذشته هستند و گزارش‌ها نشان می‌دهد جذب نیروی جدید، به‌ویژه در داخل ایران، عملاً متوقف شده است.

این سازمان که زمانی خود را “آلترناتیو حکومت ایران”معرفی می‌کرد، اکنون بیش از هر زمان دیگری به حمایت‌های خارجی و فعالیت‌های تبلیغاتی وابسته شده است. تحلیلگران معتقدند فاصله گسترده میان این گروه و جامعه ایران، موجب شده پایگاه اجتماعی آن به شدت محدود شود. در مقابل، تمرکز اصلی سازمان طی سال‌های اخیر بر جنگ رسانه‌ای، فعالیت‌های سایبری و برگزاری گردهمایی‌های تبلیغاتی در خارج از کشور قرار گرفته است.

در مجموع، هرچند مجاهدین خلق توانست با صرف هزینه‌های کلان و بهره‌گیری از شبکه لابی‌گری، نام خود را از برخی فهرست‌های تروریستی خارج کند، اما گذشته پرحاشیه، ساختار بسته تشکیلاتی، انتقادهای حقوق بشری و انزوای اجتماعی همچنان سایه سنگینی بر آینده این گروه دارد. بسیاری از ناظران بر این باورند که بقای کنونی سازمان بیش از آنکه بر حمایت مردمی استوار باشد، به حمایت سیاسی برخی محافل خارجی و ادامه فعالیت تبلیغاتی در اروپا وابسته است.

سالاری

نوشته وضعیت حقوقی سازمان تروریستی مجاهدین خلق در اروپا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در حالی خاتمه جنگ در چشم انداز است که سازمان تروریستی مجاهدین خلق،  مدعی است که احتمال شروع جنگ مجدد، وجود دارد! در این میان، خبرنگار ارشد امنیت ملی سابق سی‌ان‌ان می‌گوید از پیشنهاد آمریکا به ایران مطلع شده و به گفته او، این پیشنهاد شامل امتیازات اقتصادی قابل‌توجهی به ایران از جمله لغو تمام تحریم‌های آمریکا و سازمان ملل است.

همگان می دانند که در صورت احتمال توافق میان طرفین جنگ، سری که بی کلاه می ماند، سازمان سرکوبگر مجاهدین خلق و اربابش رژیم جعلی صهیونیستی است، سازمانی که در بحبوحه جنگ مدعی شده بود، راه سرنگونی هموار شده است و بزودی در میدان آزادی تهران ، جشن سرنگونی برگزار خواهند کرد.

احتمال امضای یادداشت تفاهم بین ایران و آمریکا، همچنین می تواند موجی از بروز تقابلات درون تشکیلاتی سازمان را تشدید کند. برخی تحلیلگران سیاسی، معتقد هستند :

“در صورت دستیابی به توافق پایدار میان ایران و آمریکا، احتمال کاهش حمایت‌های بین‌المللی از مجاهدین خلق ، محتمل خواهد بود. این امر می‌تواند منجر به بازنگری اساسی در استراتژی و ساختار این فرقه شود.”

در این صورت است که بدلیل کاهش حمایت های جهانی از این سازمان، موجی از نارضایتی ها در درون این سازمان افزایش یافته و گره سردرگم ، نگهداری اجباری اعضای سازمان در اشرف 3، باز شده و ریزش اساسی بهمراه داشته باشد.

مردم امروز در ستایش زندگی و وطن در صحنه حاضر شده‌اند. جنگ 12 روزه ، جنگ 40 روزه و آتش بس 46 روزه ، نشان داد که ایران قدرتمند، مردمی را در صحنه دارد که حاضرند بمیرند تا زندگی کنند. مردم ایران وارد عصر تازه ای شده اند ، تلاش دشمنان برای به خیابان کشاندن مردم بی نتیجه ماند، برعکس موجی از مردم خیابان ها را رها نکردند و به کوری چشم دشمنان، بالاخص مدعیان سرنگونی، پرچم به دست، میادین را پر کردند. دشمنان این سرزمین و رهبران  کذایی سازمان مجاهدین، باید بدانند که ظرفیت های پنهان مردم ایران ، که در میانه جنگ و آتش بس و  با حضور در میادین ، صلابت پرچم ایران را حفظ کردند، همان ظرفیتی است که آبادانی ایران فردا ، با آن رقم خواهد خورد، دراین میان آغوش ملت، برای جداشدگان از این سازمان دیکتاتوری نیز باز است، رویدادهای نزدیک روزهای آتی نشان خواهد داد که سازمانی که در بن بست سیاسی روزافزون قرار دارد، چگونه در هم خواهد شکست.

محمدرضا مبین

نوشته ریزش ها و رویش های توافق احتمالی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

توافق پایدار میان ایران و قدرت‌های غربی، به‌ویژه آمریکا، در ادامه می‌تواند منجر به بازتعریفی اساسی در روابط بین‌الملل و منطقه‌ای شود. این بازتعریف، پیامدهای مستقیمی بر وضعیت و حمایت از گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی بویژه مجاهدین خواهد داشت.
یافته‌ها نشان می‌دهد که در سناریوی توافق پایدار، حمایت غرب از مجاهدین کاهش یافته و ماهیت آن تغییر می‌کند؛ از ابزارهای فشار نظامی و آشوب‌زا به سمت اهرم‌های سیاسی-حقوق بشری محدود و با هزینه کمتر سوق پیدا می‌کند.
به‌طور خاص، موضوع استرداد سران مجاهدین، به‌ویژه با توجه به محاکمات غیابی آنها در پرونده سران و ۱۰۴ تن از مسئولین این گروه ، و همچنین مسئله وضعیت اعضا در اردوگاه مانز آلبانی که گزارش‌هایی از گروگان گرفته شدن آن‌ها و عدم دسترسی خانواده‌ها حکایت دارد، به یکی از نقاط تنش‌زا و در عین حال، نقاط احتمالی مذاکره و چانه‌زنی در چارچوب توافق تبدیل خواهد شد.
بنظر می رسد در واکنش سران مجاهدین به این تغییرات، احتمالاً شامل تلاش برای حفظ پایگاه حمایتی، ادعای قربانی بودن، و استفاده از ظرفیت‌های رسانه‌ای و حقوق بشری در غرب خواهد بود.

مقدمه: معمای گروه‌های مخالف در چشم‌انداز توافق:

گذار از تنش به تنش‌زدایی در روابط ایران و غرب، به‌ویژه با آمریکا، سناریوهای متعددی را در برابر بازیگران غیردولتی مخالف جمهوری اسلامی قرار می‌دهد. پرسش اساسی این است که آیا در چارچوب یک توافق پایدار، غرب به حمایت از گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان اهرم فشار ادامه خواهد داد، یا منافع حاصل از توافق، اولویت را به مهار این بازیگران خواهد داد؟
یکی از چالش‌های کلیدی در این میان، موضوع استرداد اعضا و سران گروه‌های مخالف است که تحت پیگرد قضایی ایران قرار دارند؛ به‌ویژه پرونده‌های مربوط به مجاهدین ، مانند محاکمه غیابی رهبران و ۱۰۴ تن از مسئولین این سازمان، و همچنین گزارش‌هایی مبنی بر وضعیت نامشخص و احتمال گروگان‌گیری اعضا در اردوگاه مانز آلبانی که مانع دسترسی خانواده‌ها به آن‌ها می‌شود، می‌تواند به یک اهرم فشار یا نقطه چانه‌زنی مهم در مذاکرات تبدیل شود. واکنش سران این گروه‌ها به این تغییرات، احتمالاً تلاش برای حفظ بقا و توجیه اقدامات گذشته از طریق روایت‌سازی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های حقوق بشری در غرب خواهد بود.
این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی مشخصا به ارزیابی سرنوشت مجاهدین در صورت شکل‌گیری یک رابطه پایدار میان تهران و واشنگتن می‌پردازد.

از اهرم فشار تا چالش های پیش روی غرب (آمریکا):

سازمان مجاهدین خلق با سابقه فعالیت مسلحانه و تشکیلات منسجم، سال‌ها به‌عنوان یکی از ابزارهای فشار غرب بر ایران عمل کرده است. نکته کلیدی در اینجا، پرونده‌های قضایی گسترده علیه سران این سازمان در ایران است، از جمله محاکمه غیابی سران و ۱۰۴ تن از مسئولین کلیدی که به اتهامات سنگینی چون ترور، همکاری با دشمن، و اقدام علیه امنیت ملی متهم هستند. علاوه بر این، گزارش‌ها و ادعاهایی مبنی بر وضعیت نامناسب و محدودیت‌های شدید برای اعضا در اردوگاه مانز آلبانی وجود دارد. طبق این گزارش‌ها، این اردوگاه توسط سران سازمان اداره می‌شود و اعضا در آن “گروگان” تلقی می‌شوند؛ به این معنا که از اختیار لازم برای انتخاب نحوه زندگی خود برخوردار نیستند و تحت کنترل شدید سران سازمان قرار دارند. خانواده‌های این اعضا نیز علیرغم تلاش‌های فراوان، دسترسی به فرزندان یا عزیزان خود در این اردوگاه ندارند و از وضعیت واقعی آن‌ها بی‌اطلاع هستند. این وضعیت، نقض آشکار حقوق اولیه انسانی و عدم دسترسی به نهادهای مستقل حقوق بشری را برجسته می‌سازد.

در صورت دستیابی به توافق پایدار میان ایران و آمریکا، حمایت علنی غرب از سازمان مجاهدین با چالش‌های جدی مواجه خواهد شد. این امر به دلایل زیر محتمل است:

الف – کاهش حمایت علنی غرب: ادامه حمایت از گروهی که سران آن تحت پیگرد قضایی سنگین در ایران هستند و همچنین گزارش‌هایی از نقض حقوق اعضای خود (مانند وضعیت اسفبار در مانز) دارند، با منطق تنش‌زدایی و ایجاد ثبات که از اهداف توافق پایدار است، سازگار نیست. غرب ممکن است ناگزیر شود حمایت خود را کاهش دهد تا از پیامدهای منفی احتمالی در روابط با ایران اجتناب کند.

ب – پرونده قضایی و مسئله اردوگاه مانز به اهرم چانه‌زنی: پرونده‌های قضایی علیه سران سازمان و همچنین وضعیت اعضا در اردوگاه مانز، می‌تواند به یکی از اهرم‌های اصلی ایران در مذاکرات تبدیل شود. هدف ایران در این میان، نه لزوماً استرداد فیزیکی تک‌تک اعضا، بلکه ایجاد شرایطی است که این افراد بتوانند آزادانه و بدون هیچ‌گونه اجبار یا تحمیل از سوی سران مجاهدین، سرنوشت خود را انتخاب کنند. ایران ممکن است پیگیری وضعیت اعضا در آلبانی و اطمینان از آزادی عمل آن‌ها را به‌عنوان یکی از پیش‌شرط‌های اصلی توافق یا اعتمادسازی مطرح کند.

ج – دوراهی غرب: غرب با یک دوراهی دشوار روبرو خواهد بود. یا باید فشارهای ایران برای شفاف‌سازی و بهبود وضعیت اعضا در مانز را بپذیرد (که پیامدهای سیاسی داخلی و بین‌المللی برای غرب دارد)، یا باید از حمایت خود از این سازمان بکاهد و ریسک شکست توافق یا ایجاد تنش‌های جدید را بپذیرد.

د – واکنش سران سازمان: احتمالاً تلاش خواهند کرد با روایت‌سازی مبنی بر “قربانی بودن” و “پایداری بر اصول”، پایگاه حمایتی باقی‌مانده را حفظ کنند. استفاده از ظرفیت‌های رسانه‌ای و لابی‌های حقوق بشری در غرب برای مقابله با فشارهای ایران و توجیه وضعیت اعضا در مانز، از اولویت‌های آن‌ها خواهد بود. ممکن است ادعا کنند که فشارهای ایران علیه آن‌ها، بخشی از معامله پنهان با غرب است و وضعیت اعضا در مانز را نیز «اختیاری» و «داوطلبانه» جلوه دهند، در حالی که شواهد حاکی از کنترل شدید و عدم دسترسی خانواده‌ها است.

هـ – سناریوی «تقلیل نقش»: با توجه به این چالش‌ها، محتمل‌ترین سناریو برای سازمان مجاهدین ، «تقلیل نقش» و «قطع حمایت آشکار» از سوی غرب است. غرب ممکن است تلاش کند از طریق سکوت در قبال درخواست ایران برای شفاف‌سازی وضعیت اردوگاه مانز یا دلایل حقوقی، از درگیر شدن مستقیم در این پرونده اجتناب کند، اما در نهایت، حمایت از گروهی با چنین پرونده قضایی سنگینی و با اتهامات نقض حقوق اعضای خود (در قالب گروگان‌گیری و سلب اختیار)، برای غرب غیرممکن یا بسیار پرهزینه خواهد بود.

سناریوهای احتمالی برای حمایت غرب، وضعیت اردوگاه مانز و مسئله استرداد:

چند سناریوی کلیدی برای نحوه ادامه حمایت غرب از این گروه‌ها، مدیریت وضعیت مانز و پرونده استرداد در صورت توافق پایدار قابل تصور است:

سناریوی ۱: اولویت‌بندی توافق بر حمایت و حقوق اعضا: در این سناریو، منافع حاصل از توافق پایدار، اولویت بالاتری نسبت به ادامه حمایت از گروه‌هایی با پرونده‌های قضایی سنگین (به‌ویژه مجاهدین) و همچنین ادعاهای نقض حقوق اعضا (مانند وضعیت مانز) پیدا می‌کند. غرب ممکن است به تدریج حمایت را قطع کرده و در برابر درخواست استرداد، با سکوت یا دلایل حقوقی روبرو شود. احتمالاً فشار بر آلبانی برای شفاف‌سازی وضعیت مانز نیز افزایش خواهد یافت.

سناریوی ۲: استفاده از استرداد و مانز به‌عنوان اهرم چانه‌زنی: ایران ممکن است استرداد سران گروه‌ها (به‌ویژه مجاهدین) و همچنین شفاف‌سازی و رسیدگی به وضعیت اعضا در مانز را به‌عنوان یکی از پیش‌شرط‌های اصلی توافق یا اعتمادسازی مطرح کند. این امر غرب را در موقعیت دشواری قرار می‌دهد و می‌تواند به بن‌بست در مذاکرات منجر شود.

سناریوی ۳: تبدیل به ابزار اطلاعاتی و امنیتی با رویکرد حقوق بشری: غرب ممکن است حمایت از گروه‌ها را به جمع‌آوری اطلاعات محدود کند و همزمان، در صورت توافق بر سر همکاری‌های امنیتی، اطلاعات مربوط به اعضای تحت پیگرد را در اختیار ایران قرار دهد. در مورد گروه‌هایی مانند مجاهدین، ممکن است با استناد به گزارش‌های نقض حقوق اعضا، بر لزوم «شفافیت کامل» در وضعیت مانز تأکید شود.

سناریوی ۴: برون‌سپاری و مدیریت غیرمستقیم با تمرکز بر ثبات: حمایت از گروه‌ها به بازیگران منطقه‌ای واگذار شده و پرونده استرداد و وضعیت اعضا (مانند مانز) در چارچوب همکاری‌های امنیتی دوجانبه یا چندجانبه مدیریت شود، با تأکید بر حفظ ثبات منطقه‌ای.

نتیجه‌گیری: تنش‌زدایی، استرداد، مانز، و پایان دوران اهرم‌های پرهزینه

شکل‌گیری یک توافق پایدار میان ایران و آمریکا، منطق حمایت از گروه‌های مخالف بویژه مجاهدین را دگرگون خواهد ساخت. موضوع استرداد سران این گروه‌ها، به‌خصوص در پرونده مجاهدین خلق با ۱۰۴ مسئول تحت پیگرد، و همچنین وضعیت اعضا در اردوگاه مانز آلبانی، به یکی از نقاط حساس و تعیین‌کننده تبدیل می‌شود. گروه‌هایی که صرفاً ابزار فشار نظامی یا آشوب‌زا محسوب می‌شدند، یا کارایی خود را از دست می‌دهند و به حاشیه رانده می‌شوند (مانند مجاهدین)، یا به سمت مطالبات حقوق بشری و سیاسی هدایت می‌گردند (مانند کردها)، یا حتی به تهدیدی مشترک تبدیل می‌شوند که باید مهار گردند (مانند گروه‌های شرق کشور). سلطنت‌طلبان نیز با حفظ ظرفیت رسانه‌ای و بسیج نرم، به کانال‌های حمایتی غیرمستقیم و کم‌هزینه منتقل خواهند شد. واکنش سران این گروه‌ها به این تغییرات، نقش مهمی در آینده آن‌ها ایفا خواهد کرد؛ از تلاش برای حفظ بقا و روایت‌سازی تا تمرکز بر مطالبات حقوق بشری. در نهایت، دوران اهرم‌های پرهزینه و علنی به پایان رسیده و بازیگران خارجی به سمت ابزارهای دقیق‌تر، کم‌ریسک‌تر، و هم‌راستا با منافع کلان تنش‌زدایی و همکاری‌های امنیتی (به‌ویژه در مورد گروه‌های تروریستی) حرکت خواهند کرد، اما چالش استرداد مجرمین، به‌ویژه سران مجاهدین، و مسئله وضعیت اعضا در مانز، می‌تواند به یکی از موانع یا نقاط کلیدی در مسیر شکل‌گیری و پایداری توافق تبدیل شود.

مسئله وضعیت اعضا در اردوگاه مانز آلبانی، از جمله مشکلات حقوقی، عدم دسترسی به نهادهای مستقل حقوق بشری، و فقدان اختیار در انتخاب سبک زندگی، و همچنین هدف ایران مبنی بر فراهم آوردن شرایط انتخاب آزادانه سرنوشت بدون تحمیل سران مجاهدین، به یکی از نقاط حساس و تعیین‌کننده در معادلات سیاسی مرتبط با مجاهدین تبدیل می‌شود. در صورت دستیابی به توافق پایدار میان ایران و آمریکا، احتمال کاهش حمایت‌های بین‌المللی از مجاهدین ، محتمل خواهد بود. این امر می‌تواند منجر به بازنگری اساسی در استراتژی و ساختار این فرقه شود.

نویسنده: سعید پارسا

نوشته تحلیلی بر سرنوشت مجاهدین در سناریوی توافق ایران و آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۲ نام سازمان مجاهدین خلق را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داد و این وضعیت تا سال ۲۰۰۹ ادامه یافت. ایالات متحده آمریکا نیز از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ این گروه را در فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی وزارت خارجه قرار داده بود. قرار گرفتن نام این سازمان در چنین فهرست‌هایی صرفاً یک اقدام سیاسی نبود، بلکه نتیجه سال‌ها گزارش‌های امنیتی و مستندات مربوط به فعالیت‌های خشونت‌آمیز، عملیات مسلحانه و همکاری‌های نظامی این گروه در منطقه محسوب می‌شد.

با این حال، حذف نام سازمان از فهرست‌های تروریستی اروپا و آمریکا هرگز به معنای تغییر بنیادین در ساختار و ماهیت آن تلقی نشد. بسیاری از تحلیلگران و حتی برخی رسانه‌های غربی معتقدند این خروج بیش از آنکه حاصل دگرگونی فکری و رفتاری سازمان باشد، نتیجه شبکه گسترده لابی‌گری سیاسی و صرف هزینه‌های کلان برای کسب حمایت برخی سیاستمداران غربی بود. در سال‌های پس از خروج از فهرست تروریستی، بارها گزارش‌هایی درباره پرداخت مبالغ هنگفت به چهره‌های سیاسی بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و مقام‌های امنیتی پیشین برای حضور در گردهمایی‌ها و سخنرانی‌های حمایتی این سازمان منتشر شد.

این لابی‌گری‌ها عمدتاً در اروپا و آمریکا انجام گرفت و هدف آن، ارائه چهره‌ای متفاوت از سازمان در افکار عمومی غرب بود. کنفرانس‌ها و نشست‌های متعددی با حضور سیاستمداران سابق غربی برگزار شد؛ افرادی که در قبال دریافت مبالغ قابل توجه، از این گروه به عنوان «اپوزیسیون دموکراتیک» یاد می‌کردند. منتقدان اما معتقدند چنین حمایت‌هایی بیشتر جنبه سیاسی و مالی داشته و نمی‌تواند سابقه طولانی خشونت، ساختار بسته تشکیلاتی و محدودیت‌های شدید داخلی این سازمان را پنهان کند.

در کنار مسائل سیاسی، وضعیت حقوق بشری درون این سازمان نیز همواره محل نگرانی بوده است. جداشدگان از تشکیلات مجاهدین خلق طی سال‌های اخیر بارها از کنترل شدید ذهنی، محدودیت ارتباط با خانواده، جلسات اجباری اعتراف‌گیری و ممنوعیت زندگی شخصی سخن گفته‌اند. همین مسئله باعث شده است که بسیاری از نهادهای مدافع حقوق بشر، نگاه انتقادی به فعالیت‌های این گروه داشته باشند؛ به‌ویژه پس از انتقال اعضای آن به کشور آلبانی.

وضعیت سازمان در آلبانی

پس از سقوط حکومت صدام حسین و محدود شدن فعالیت‌های سازمان در عراق، روند انتقال اعضای مجاهدین خلق به آلبانی از سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تا حدود سال ۲۰۱۶ ادامه یافت. این انتقال عمدتاً با حمایت و فشار ایالات متحده صورت گرفت و دولت آلبانی پذیرفت اعضای این گروه را در خاک خود اسکان دهد. در ادامه، کمپ موسوم به «اشرف ۳» یا کمپ مانز در نزدیکی تیرانا ایجاد شد؛ محلی که اکنون به مرکز اصلی فعالیت این سازمان تبدیل شده است.

با گذشت زمان، نگرانی‌ها درباره نوع فعالیت‌های سازمان در خاک آلبانی افزایش یافت. رسانه‌های آلبانیایی و برخی مقام‌های امنیتی این کشور در مقاطع مختلف نسبت به فعالیت‌های سایبری، رفتارهای بسته تشکیلاتی و نبود شفافیت در عملکرد این گروه هشدار داده‌اند. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ دولت آلبانی اقداماتی علیه برخی فعالیت‌ها و دفاتر وابسته به این سازمان انجام داد و تعدادی از عناصر مرتبط با آن نیز از کشور اخراج شدند. این تحولات نشان داد که حتی دولت‌های میزبان نیز نسبت به عملکرد و پیامدهای حضور این گروه حساسیت‌های جدی دارند.

یکی از مهم‌ترین موضوعات مطرح‌شده درباره کمپ مانز، وضعیت اعضایی است که سال‌هاست ارتباط مستقیمی با خانواده‌های خود ندارند. خانواده‌های بسیاری از اعضای گرفتار در این کمپ بارها خواستار ملاقات با فرزندان و بستگان خود شده‌اند، اما گزارش‌های متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباط آزاد اعضا با دنیای بیرون محدود شده است. در همین چارچوب، انجمن نجات و خانواده‌های اعضا طی سال‌های گذشته نامه‌ها و مکاتبات متعددی با نهادهای حقوق بشری، سازمان‌های اروپایی و مسئولان آلبانیایی انجام داده‌اند و خواستار نظارت بیشتر بر شرایط داخلی این کمپ شده‌اند.

منتقدان سازمان معتقدند اعضای ساکن در کمپ مانز باید از حقوق اولیه انسانی برخوردار باشند؛ از جمله حق تماس آزادانه با خانواده، حق انتخاب محل زندگی و امکان خروج بدون فشار از تشکیلات. برخی جداشدگان نیز شهادت داده‌اند که ترک سازمان با فشارهای روانی، تهدید و طرد تشکیلاتی همراه بوده است؛ موضوعی که همچنان یکی از محورهای اصلی انتقادها علیه این گروه محسوب می‌شود.

چشم‌انداز آینده سازمان

سازمان تروریستی مجاهدین خلق امروز با بحران‌های متعددی روبه‌روست؛ بحران‌هایی که آینده آن را با ابهام جدی مواجه کرده است. یکی از مهم‌ترین چالش‌های این گروه، کاهش شدید نیروی انسانی و افزایش میانگین سنی اعضاست. بسیاری از اعضای فعلی سازمان از نیروهای قدیمی دهه‌های گذشته هستند و گزارش‌ها نشان می‌دهد جذب نیروی جدید، به‌ویژه در داخل ایران، عملاً متوقف شده است.

این سازمان که زمانی خود را «آلترناتیو حکومت ایران» معرفی می‌کرد، اکنون بیش از هر زمان دیگری به حمایت‌های خارجی و فعالیت‌های تبلیغاتی وابسته شده است. تحلیلگران معتقدند فاصله گسترده میان این گروه و جامعه ایران، موجب شده پایگاه اجتماعی آن به شدت محدود شود. در مقابل، تمرکز اصلی سازمان طی سال‌های اخیر بر جنگ رسانه‌ای، فعالیت‌های سایبری و برگزاری گردهمایی‌های تبلیغاتی در خارج از کشور قرار گرفته است.

در مجموع، هرچند مجاهدین خلق توانست با صرف هزینه‌های کلان و بهره‌گیری از شبکه لابی‌گری، نام خود را از برخی فهرست‌های تروریستی خارج کند، اما گذشته پرحاشیه، ساختار بسته تشکیلاتی، انتقادهای حقوق بشری و انزوای اجتماعی همچنان سایه سنگینی بر آینده این گروه دارد. بسیاری از ناظران بر این باورند که بقای کنونی سازمان بیش از آنکه بر حمایت مردمی استوار باشد، به حمایت سیاسی برخی محافل خارجی و ادامه فعالیت تبلیغاتی در اروپا وابسته است.

سالاری

نوشته وضعیت حقوقی سازمان تروریستی مجاهدین خلق در اروپا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در 30 خرداد سال 60 بین همراهی و همدلی با مردم ایران و انقلاب نوپایشان رو در روی ملت ایران قرار گرفتند و با جنگ مسلحانه و عملیات تروریستی در داخل کشور نه تنها صف خود را از ملت ایران جدا کردند بلکه مورد تنفر مردم قرار گرفته و از کشور بیرون رانده شدند .
در جنگ عراق علیه ایران باز هم جبهه خیانت و همدستی با دشمن ملت و کشور ایران را برگزیدند و به پیاده نظام ارتش صدام تبدیل شدند و مورد خشم و تنفر مردم قرار گرفتند .

بعد از سرنگونی صدام و ورود ارتش آمریکا به عراق و در اختیار گرفتن کنترل کشور عراق باز هم در یک طرفه العینی همه شعارهای ضد امپریالیستی گذشته را از ذهن و ضمیر خود پاک کردند و به نمایندگان ارتش و دولت دست نشانده آمریکا در عراق پناه بردند .
و این سلسله زنجیره خیانت از همان موقع بنا نهاده شده و تاکنون ادامه دارد .

حال قبل از پرداختن به حوادث دی ماه 1404 ، جنگ 12 روزه و جنگ تحمیلی رمضان بد نیست مروری کنیم بر علل و ریشه های بی ریشگی و بی بته بودن مجاهدین و رجوی ها در داخل کشور .

آنها پوچی توهمات قبلی خود مبنی بر خلقی بودن همراه با نام های پرطمطراق “ارتش آزادیبخش ملی ایران”، “خلق قهرمان ایران”، “کانون های شورشی” و… را با حضور مردم ایران در کف خیابانها دیدند و متوجه بی ریشه بودن و بی وطن بودن خویش شدند . و در بسیاری موارد علنا خود را عقب و عقب تراز رضا پهلوی و حتی برخی جریانهای تجزیه طلب و مزدوران خارجی یافتند.

در حوادث دی ماه 1404 در حالی که خودشان بصراحت و روشنی متوجه شدند که از قافله بسیار عقب هستند و حتی اغتشاشگران کف خیابان هم نسبت به رجوی ها ابراز تنفر و برائت نمودند، اما آنها ناگزیر لیستی از کشته شده ها را بنام “شهدای مجاهد” اعلام کردند و بعنوان خوش رقصی برای آمریکا و اسرائیل بعنوان بیلان کار به اربابانشان ارائه کردند.

حال فرصت مناسبی است تا پاسخ خیانت هایشان علیه مردم ایران را دریابند و جواب سوالاتی که در ذهن همه مسئولین رده های بالای سازمان مجاهدین هست را از واکنش های مردم متوجه شوند. البته اگر وجدان بیداری داشته باشند: که چرا مردم ایران در طیف ها و افرد مختلف حتی در بین منتقدین و معترضین هم نسبت به مجاهدین و مریم رجوی ابراز تنفر می نمایند ؟!

من خودم بعنوان یک فرد پرسشگر و حتی با دید تحقیق و نتیجه گیری؛ حتی یک شعار، یک عکس و یک پوستر از مجاهدین، مسعود و مریم رجوی در هیچ خیابان و حتی کوچه و پس کوچه های شهر ندیدم .

پس بد نیست از میان تمام قضات برجسته جهان ، عدالتخواهان ، منصفان و تحلیلگران و….سایر مراجع ذیربط ملت ایران را بعنوان برترین و عادل ترین قاضی انتخاب کنیم و نتیجه جنایات و خیانت های مجاهدین علیه این ملت را به قضاوت و نتیجه گیری بنشینیم .
و اکنون نیز شاید گذرگاه و بزنگاه آخر برای کشور و ملت ایران از یک طرف و آمریکا و اسرائیل با همه دم و دنبالچه ها و نوچه هایشان در طرف دیگر باشد . شاید آخرین شانس و اقبال شما و سازمانتان باشد تا در مقابل کرامت و بزرگی ملت ایران توبه کنید و با اعلام برائت از آمریکا و اسرائیل برای خود حداقل عاقبتی دست و پا کنید .

آیا وقت آن نیست که به سرنوشت کودکان میناب فکر کنید و شرم کنید ؟

آیا اگر از شهادت همه مدافعان این آب و خاک بگذریم و تنها به دانش آموزان و کادر پزشکی و نیروهای امدادی ، کادر درمان و افراد عادی و غیر نظامی فکر کنیم، شما در این میان هیچ تناقض و عذاب وجدانی ندارید ؟ البته اگر وجدانی باشد!

آیا تخریب پل ها و زیرساخت ها ، آزمایشگاه پاستور و صنایع فولاد ، دانشگاه صنعتی شریف ، صنعتی اصفهان و ایستگاههای فضایی وجود شما را به درد نمیا ورد و متناقض نمیشوید ؟

آیا شما اصلا بفکر منافع ملت ایران هستید ؟

آیا در مقابل تقاضا و درخواست از آمریکا برای بمباران و نابود کردن زیرساخت های ایران چه حسی دارید ؟ بنظرم با پاسخ به این سوالات به علت خشم و تنفر ملت ایران نسبت به خودتان خواهید رسید.

علی مرادی

نوشته فرصتی که از دست رفت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعدها گفته شد مذاکراتی در جریان بوده که ماحصل آن خلع سلاح مجاهدین شد. از آنجایی که رجوی ترسیده بود و بعد از جنگ دیگر حاضر نبود خودش را نشان بدهد و با توجه به اینکه مهوش سپهری، ابراهیم ذاکری و مهدی ابریشمچی از جمله مسئولینی بودند که به همراه مریم رجوی قبل از شروع جنگ از عراق گریخته بودند، افراد مذاکره کننده از سوی مجاهدین مژگان پارسایی، فهیمه اروانی، مهدی براعی و عباس داوری بودند که با ژنرال اودیرنو فرمانده نیروهای ائتلاف در عراق مذاکره کردند.

البته نمی توان اسم آن را مذاکره گذاشت چرا که یک طرف نیرویی قرار داشت که پیروز جنگ بود و یک طرف نیرویی قرار داشت که مزدور طرف شکست خورده جنگ بود و در لیست تروریستی کشور پیروز هم قرار داشت. بنابراین بهتر است بگویم ژنرال آمریکایی فرمان خلع سلاح را به مجاهدین ابلاغ کرد. اینکه قرارگاه مجاهدین را از قبل محاصره کردند به نظر من به این دلیل بود که آمریکایی ها فکر می کردند مجاهدین ممکن است مقاومتی از خود بروز بدهند. احتمالاً آنها هم از آن همه ضعف و ذلتی که فرماندهان مجاهدین از خود نشان دادند متعجب بودند و تازه متوجه شدند که گروه مجاهدین خلق تا چه حد گوش به فرمان است.

چند روز بعد به همه دستور داده شد در پارکینگ زرهی باشیم. پس از آن که در پارکینگ مستقر شدیم یک اکیپ ارتش آمریکا به آنجا آمد و آمار سلاح ها و زرهی ها را گرفتند. قبل از آمدن آمریکایی ها به همه نیروها گفته شد طوری برخورد کنید که آمریکایی ها شیفته رابطه شما با زرهی بشنود اما توضیح ندادند که چرا باید اینکار را انجام بدهیم.

بعد از اتمام بازدید مشخص شد که زرهی ها باید از مقرها جمع آوری شود و به صورت متمرکز در یک قسمت قرارگاه اشرف مستقر شود. آنجا برای ما مشخص شد که هدف فرماندهان از این که می گفتند آمریکایی ها را شیفته رابطه خود با زرهی ها بکنید به این دلیل بوده که فرماندهان آمریکایی را تحت تاثیر قرار دهند تا از بردن زرهی ها خودداری کنند!

البته رجوی بهتر از هر کسی می دانست که راه تسلیم و مزدوری برای آمریکایی ها را در پیش گرفته و در این مسیر نیازی به زرهی نیست، هدف فرماندهان از ترغیب اعضا به این که در جلوی آمریکایی ها نمایش علاقه به زرهی را به اجرا بگذارند فریب همان اعضا بود. رجوی در آن شرایط که با ذلت تسلیم شده بود می خواست اینگونه وانمود کند که تشکیلاتش ماندگار است و به نوعی جلوی مسئله داری بیشتر و فکر اعضا به جداشدن را بگیرد.

کلیه سلاح ها و مهمات را نیز به زاغه های واقع در شمال قرارگاه اشرف که در کنترل کامل آمریکایی ها بود منتقل نمودند. جالب آن که فرماندهان سازمان نیروهای شان را ترغیب می کردند که شادی کنند و جشن بگیرند و طبق معمول این کار را یک پیروزی می خواندند. این در حالی بود که تا قبل از آن به اعضا گفته می شد «سلاح ناموس مجاهد خلق است» و برای جا انداختن این شعار آنقدر سخت گیرانه عمل می کردند که اگر به صورت اتفاقی سلاح از دست کسی می افتاد آن فرد تنبیه می شد و مورد بازخواست قرار می گرفت که چرا با ناموس مجاهدین چنین رفتاری داشته است. اما حالا به دستور رجوی مجاهدین می بایست سلاح ها را دو دستی به آمریکایی ها می دادند و جشن هم می گرفتند! رجوی بعد از خلع سلاح پیام داد و با وقاحت گفت “من بین نیرو و سلاح، نیرو را انتخاب کردم” تا به این ترتیب خفتی که به آن تن داده بود را منتی کرده و بر سر نیروهای سازمان بزند.

بعد از اتمام برنامه خلع سلاح برای خوردن ناهار به سالن غذاخوری رفتم که دیدم پسر رجوی به نام محمد رجوی در آنجا نشسته است. او مدتی بود که به قرارگاه ما آمده بود ولی با کسی در ارتباط نبود. در واقع به او اجازه این کار را نمی دادند و دائماً یک نفر با او بود تا با کسی صحبت نکند. اما در آن لحظه تنها در سالن نشسته بود. در کمال تعجب دیدم او یک رادیو دارد و به آن گوش می کند. او در حالی رادیو داشت که داشتن رادیو برای بقیه جرم محسوب می شد. من کنارش نشستم و پرسیدم چه خبر و با کمال تعجب دیدم او بلافاصله جواب داد “به مطالب بولتن توجه نکن، الان رادیو اعلام کرد «زلمای خلیل زاد» (وی در آن زمان نماینده آمریکا در امور عراق بود) گفت سازمان مجاهدین را به عنوان یک سازمان تروریستی و متحد صدام می شناسد.” حرفش تازه تمام شد که نفر مراقب او آمد. اما پسر رجوی بی توجه به او به صحبتش ادامه داد. آنجا متوجه شدم که حتی پسر رجوی هم مسئله دار است و آنها می خواهند با دادن امکاناتی بیشتر از دیگران مثل رادیو، او را جذب نموده و فریب بدهند. وی بعدها از تشکیلات مجاهدین جدا شد و در نروژ زندگی می کند.

بعد از خلع سلاح، فرماندهان سازمان تلاش می کردند تا به هر ترتیبی که شده به نیروها طوری وانمود کنند که اتفاق مهمی نیافتاده است. آنها به نیروها می گفتند که این سلاح ها دوباره به مجاهدین بر گردانده خواهد شد! در حالی که به خوبی می دانستند که این حرف دروغ است. آنها حتی با فریبکاری از فرماندهان آمریکایی اجازه گرفتند تا نیروهای سازمان هفته ای یک روز برای سرویس زرهی به محل نگهداری آنها بروند! تا به نیروها اینطور وانمود کنند که آمریکایی ها سلاح ها را موقتاً جمع کرده اند و قرار است سلاح ها و زرهی ها به مجاهدین برگردانده شود. دو یا سه هفته برنامه سرویس زرهی ها اجرا می شد. اما پس از این زمان و برخلاف وعده های دروغ فرمانده هان سازمان، آمریکایی ها تمامی زرهی های سازمان را بردند و منهدم کردند.

ایرج صالحی

نوشته خلع سلاح نیروهای تسلیم شده مجاهدین خلق توسط آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جالب است که بدانید مجاهدین حتی در جلساتی که ترتیب میدهند اگر خبرنگاران حضور پیدا کنند، برخورد می کنند و اجازه فیلم برداری و انعکاس نمیدهند!

به خاطر دارم یکبار در آلبانی در هتل اینترنشنال در میدان موسوم به “اسکندر” تیرانا جلسه ای برگزار کردند و حدود دویست نفر از شهروندان آلبانیایی را هم به جلسه دعوت کرده بودند، و مانند همه جلسات سه چهار تا از نماینده های اروپایی را هم به همایش خود دعوت کرده بودند تا مقداری جلسه را مهم جلوه دهند. من که در صحنه بودم دیدم با یک خبرنگار که در حال گرفتن فیلم و عکس بود برخورد کرده و معترض شدند که چرا بدون اجازه در حال گرفتن فیلم و عکس است! در کمال ناباوری از وی خواستند تمام فیلم ها و عکسهای گرفته شده را پاک کرده و جلسه را ترک کند! بیچاره خبرنگار در اوج حیرت و ناباوری اینکار را کرد و در نهایت او را از جلسه بیرون کردند!

اما در رسانه های خودشان یعنی سیمای آزادی و سایت های منتسب به سازمان، طوری جوسازی و گرد و خاک میکنند، و جوری خودشان را نشان می دهند که انگار مجاهدین خلق در صدر اخبار جهانی هستند !جو سازی و شانتاژ خبری شان به گونه ای است که گویی بجز مریم رجوی و مسعود رجوی هیچ کس دیگر در این جهان مهم نیست!

یک علت مهم وجود دارد که مجاهدین در رسانه های جهانی مطرح نیستند، و آن ماهیت تروریستی و دوگانه بودنشان است. آنها بر زبان یک چیز میگویند و در عمل کار دیگری انجام میدهند، مریم رجوی چهرۀ مدرن از خود ارائه میدهد و مسعود رجوی در پیامهایش تیغ و تبر نشان میدهد! و این تناقضات وجود دارد و برغم انبوه تلاشهایشان، برغم خرج و هزینه های چند صد میلیون دلاری، باز هم مطرح نیستند. فارغ از اینکه هزینه این همه تبلیغاتشان از کجا می آید!

معمولا اخباری که از این گروه در رسانه های دیگر است مربوط به خرابکاری و ترور، به کشتن دادن بچه ها و جوانان ایران ، انفجار و بمب گذاری است که حرفه همیشگی این گروه است. انگار این گروه از خون مردم ایران ارتزاق میکند !

سابقۀ تروریستی مجاهدین بخصوص در ترور مستشاران آمریکایی در زمان شاه به هیچ وجه از خاطره های مردم و دولتمردان آمریکایی پاک نشده است. تا ترورهای سیستماتیک شان در ایران که زبانزد همگان بوده و دردل تاریخ مردم ایران حک شده است.

حالا ” مریم رجوی ” با کنفرانس های کذایی خودش مدام تلاش میکند که هر گونه عملیات نظامی و تروریستی منتسب به مجاهدین خلق را انکار نماید و اینگونه وانمود کند که آن عملیات تروریستی مربوط به ما نبود، و بقول مسعود رجوی کار ” اپورتونیست های چپ نما ” بود! ولی هیچوقت و هیچکس این حرفها را باور نکرده و نمیکند.

مجاهدین خلق هیچگاه ظرفیت انتقاد نداشتند و هر کس که به نحوۀ اداره تشکیلات اشرف 3 معترض بوده و منتقد بوده را ” مزدور حکومت ایران ” نامیده اند. و این دایره بسته تشکیلات رجوی ادامه دارد و آنها را به گروهی منزوی تبدیل کرده و بی سبب نیست که هیچگاه آنان مطرح نبوده و نیستند!

بخشعلی علیزاده

نوشته چرا مجاهدین خلق مطرح نیستند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خب، خیلی روشن است. هیچ چیز، تاکید میکنم، هیچ چیز طبق گفته ها و برآوردهای مسعود رجوی پیش نرفته و نمی رود! البته این اولین بار نیست، آخرین بار هم نخواهد بود که هیچ چیز طبق تمایلات رجوی پیش نرفته است. علت بسیار روشن، رجوی مدام تحلیل های توخالی و بقول معروف ” آبدوغ خیاری” دارد که با واقعیت های دنیای بیرون همخوانی نداشته و ندارد. روزگاری مسعود رجوی در قرارگاه اشرف واقع در عراق تاریخ های کذایی میداد، اول هر سال در تجمع نیروها میگفت امسال سال ” سرنگونی ” است! رجوی بعدها که دید پیش بینی و پیشگویی هایش درست از آب در نمی آید و اعتراض افراد در تشکیلات بگوش میرسد که چرا حرفهای رجوی درست از آب در نیامد دست به یک ابتکار عمل زد تا دیگر بند را آب ندهد، وی آمد و در یک نشستی در سال 1392 در قرارگاه لیبرتی ( کمپ موقت موسوم به لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بغداد) گفت: مگر مجاهد تاریخ مصرف دارد ؟

که با این جمله آب پاکی روی دست همه ریخت و خیال خودش را راحت کرد تا خودش را از تاریخ دادن در خصوص سرنگونی جمهوری اسلامی خلاص کند!

اما در وقایع چند ماه اخیر( جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل ) او بار دیگر ریسک کرده و برای اینکه اعضای تشکیلات را وادار به ماندن در تشکیلات کند آنان را با حرفها و وعده های آبدوغ خیاری فریب داده است!

اوضاع در این چند ماه طوری پیش رفت که خیلی ها وضعیت را به نفع جمهوری اسلامی ایران نمی دیدند و فکر میکردند که کار جمهوری اسلامی تمام است. اما رویکرد سران جمهوری اسلامی طوری بود که در مقابل آمریکا و اسرائیل کم نیاورد. و باید اعتراف کرد که جلوی ابرقدرت جهان نه تنها دوام آورد بلکه به آنان درس مقاومت و ایستادگی داد. و بسیاری از افراد و کشورها به قدرت ایران اذعان داشتند. مطمئنا این شگفتانه شامل اعضای سازمان هم شده است. قطعا هر شب آنان در نشست های موسوم به ” عملیات جاریشان ” به این اشاره میکنند که چه فکر میکردند و چه شد، به این می پردازند که جمهوری اسلامی با ابر قدرت جهان کله به کله شد، مشت به مشت شد، رو در رو شد، ولی کم نیاورد و با آنان مقابله کرد!

سوال مهم و حیاتی در ذهن اغلب اعضای تشکیلات بعد دیدن شرایط و پیشرفت جنگ:

” پس ما با دست خالی ، آنهم از چند هزار کیلومتر چگونه میخواهیم حکومت ایران را سرنگون کنیم؟ قوی تر از آمریکا و اسرائیل که نیستیم، نکند داریم وقت میگذرانیم؟!”

بعد از انتقال ساکنان اشرف به آلبانی تقریبا شبیه به این ماجرا اتفاق افتاد. یعنی سوالات اینچنینی که ما چگونه میخواهیم از آلبانی که چند هزار کیلومتر با ایران فاصله دارد سرنگونی را محقق کنیم؟!

این سوال که ” سرنگونی چگونه خواهد بود ” مثل خوره به ذهن اعضای مجاهدین می افتد و کسی هم نیست که به آن پاسخ بدهد، زیرا بالا تا پائین تشکیلات در این خصوص مسئله دار هستند. بیچاره اعضای نگون بخت که چه امیدهایی داشتند! فکر میکردند که این بار کار حکومت ایران تمام است و باید از آمریکا و جناب ترامپ تشکر و قدردانی نمایند که مسیر سرنگونی را هموار نمود، ولی در کمال ناباوری، سرنگونی جمهوری اسلامی نه تنها انجام نگرفت بلکه میخ جمهوری اسلامی برای سالیان زیادی محکم کوبیده شد و تمام کسانی را که در سر شوری و شورشی داشتند را نا امید کرد!

و باز هم نا امیدی و سرخوردگی در میان اعضای نگونبخت اشرف 3 ، و این داستان ادامه دارد! و قطعا که رجوی لاجرم نشستی خواهد گذاشت و تکرار خواهد کرد که ” مگر مجاهد تاریخ مصرف دارد؟! “.

بخشعلی علیزاده

نوشته مگر مجاهد تاریخ مصرف دارد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق از دهه ۱۳۶۰ تا نیمه دهه ۱۳۹۰ در عراق مستقر بود و با حمایت مستقیم رژیم صدام حسین در کمپی موسوم به اشرف در استان دیاله فعالیت می‌کرد. پس از سقوط صدام در ۲۰۰۳ و خلع سلاح شدن این سازمان تروریستی توسط نیروهای آمریکایی، شورای حکومتی عراق قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که خواهان اخراج اعضای مجاهدین خلق از عراق شد.
اولین گروه متشکل از ۴۰۰ نفر از ساکنان اشرف در تاریخ ۲۹ بهمن ۱۳۹۰ وارد کمپ لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی بغداد شدند. از همان روزهای نخست، دولت عراق محاصره شدیدی بر کمپ لیبرتی اعمال کرد. علاوه بر محاصره پزشکی، لجستیکی و رسانه‌ای، در این سالیان لیبرتی ۵ نوبت هم توسط شبهه نظامیانی که مخالف حضور آنها در خاک عراق بودند با موشک مورد حمله قرار گرفت که ده‌ها تن جان خود را از دست داده یا زخمی شدند.

۲. انتقال به آلبانی؛ توافق بشردوستانه یا معامله سیاسی؟

دولت آلبانی تنها دولتی بود که اقدام به پذیرش اعضای مجاهدین خلق در خاک خود کرد. آمریکا میلیون ها دلار به دولت آلبانی و کمیساریای پناهندگان سازمان ملل داد. منتقدان این توافق را نه یک اقدام بشردوستانه، بلکه یک «کارت» سیاسی در روابط آلبانی–آمریکا می‌دانند.

در شهریور ۱۳۹۵، بیش از ۲۸۰ نفر از اعضای آخرین گروه سازمان مجاهدین خلق از کمپ «لیبرتی» راهی آلبانی شدند و با این انتقال، حضور رسمی مجاهدین خلق در عراق پس از سه دهه پایان یافت.
در نهایت سازمان تروریستی مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۳ با میانجی‌گری آمریکا و سازمان ملل از عراق به آلبانی منتقل شد و تا به امروز هزاران عضو آواره از عراق وارد آلبانی شده‌اند که اغلب آن ها مرد هستند.

۳. کمپ اشرف ۳؛ زندانی در قلب اروپا

اردوگاه تیرانا یا کمپ تیرانا که مجاهدین خلق به آن «اشرف ۳» می‌گویند، مقر کنونی سازمان در منطقه‌ای میان پایتخت کشور آلبانی (تیرانا) و شهر ساحلی دورس قرار دارد.
در حال حاضر نزدیک به ۲۰۰۰ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق، حدود ۷ سال است که در اردوگاهی بسته و دورافتاده در نزدیکی مانز (Manëz) در استان دورس زندگی می‌کنند.

ماهیت فرقه‌ای و شرایط زندگی
فضای حاکم بر اردوگاه مانز (اشرف ۳) استبدادی و تحمیلی است. حصاری تنگ، فضایی بسته و دیوارهای بلند، همه حکایت از یک گروگان‌گیری سیستماتیک و تشکیلاتی دارد. خانواده‌های این قربانیان حق ملاقات و تماس با فرزندان خود را ندارند و سال‌هاست این اسرا از تمامی حقوق انسانی خود محروم هستند.
طبق گزارش‌ها و شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، شرایط زندگی در کمپ اشرف ۳ شباهت‌های زیادی با کمپ‌های قبلی مانند کمپ اشرف در عراق داشته و همچنان تحت سلطه شدید رهبری و نظام فرقه‌ای مسعود و مریم رجوی قرار دارد.
یکی از اعضای جداشده درباره وضعیت فرار از کمپ می‌گوید: هنگامی که درهای قرارگاه هنوز کاملاً بسته نشده بودند، یکی از اعضاء که می‌خواست برای درمان به بیمارستان برود، سه نفر او را بیهوش کردند و به کمپ بازگرداندند و سرنوشتش نامعلوم ماند.

موج مرگ‌های مشکوک
در دل اردوگاه مانز در آلبانی، هر هفته خبر مرگ یکی از اعضای این تشکیلات به‌طور عادی منتشر می‌شود. این مرگ‌ها که غالباً به‌عنوان سکته قلبی اعلام می‌شوند، در حالی رخ می‌دهند که هیچ‌کس نمی‌پرسد چرا تعداد مرگ‌ها این‌قدر زیاد و غیرطبیعی است.

تهدید و سرکوب اعضاء
گزارش پلیس آلبانی نشان می‌دهد که سازمان مجاهدین خلق حملات خشونت‌آمیز و تهدید به قتل علیه کسانی انجام می‌دهد که تصمیم به ترک این گروه گرفته‌اند؛ با بهانه اینکه این افراد قصد تخریب سازمان را دارند و عاملان جمهوری اسلامی هستند. پلیس آلبانی این تهدیدات را جدی گرفته و از این افراد مراقبت می‌کند.

بسیاری از اعضا تلاش کرده‌اند از اردوگاه فرار کنند، اما با محدودیت‌های امنیتی و تهدیدهای مستقیم مواجه شده‌اند.

۴. برخورد دولت آلبانی با سازمان

صبح روز ۳۰ خرداد ۱۴۰۲، پلیس آلبانی به مقر این سازمان موسوم به «اشرف ۳» حمله کرد. رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق از کشته شدن یک نفر و زخمی شدن حدود ۱۰۰ نفر از اعضا خبر دادند.
نهاد قضایی ضد فساد آلبانی (SPAK) برای چندین جرم جنایی از جمله تحریک جنگ، شنود غیرقانونی داده‌های رایانه‌ای، تداخل در سیستم‌های رایانه‌ای، سوء استفاده از تجهیزات و فعالیت گروه جنایی سازمان‌یافته پرونده ثبت کرده بود. زمانی که عوامل این عملیات برای توقیف تجهیزات رایانه‌ها و سرورها وارد اردوگاه شدند، با مقاومت شدید مجاهدین خلق مواجه شدند.
ماندن اعضای مجاهدین خلق در آلبانی تحت توافقنامه ۲۰۱۳ فقط برای اهداف بشردوستانه بود، اما وضعیت در ۲۰۲۳ تغییر کرده و مقام‌های مجری قانون آلبانی در حال بررسی اقدام‌های غیرقانونی و نقض توافقنامه هستند.
فعالیت‌های این سازمان تروریستی که سالها در لیست سازمان‌های تروریستی آمریکا بوده است، از موانع عضویت آلبانی در اتحادیه اروپا ذکر شده است.

۵. وضعیت کنونی؛ فروپاشی تدریجی

عضو جداشده از این سازمان، اظهار کرد: سازمان مجاهدین به یک فرقه کوچک در فرانسه تبدیل شده است. بخش آلبانی سازمان مجاهدین در حال از بین رفتن است و اگر اعضای باقی‌مانده در آلبانی نجات پیدا نکنند، فاجعه انسانی رخ می‌دهد.
گزارش‌ها از داخل اردوگاه اشرف ۳، نارضایتی داخلی فزاینده، بی‌اعتمادی متقابل و خستگی روانی را به موازات فشار فزاینده از سوی دولت آلبانی نشان می‌دهند. آنچه ابتدا به نام «پناهندگی بشردوستانه» آغاز شد، اکنون به بحرانی پیچیده برای دولت آلبانی، سازمان‌های حقوق بشری و هزاران انسانی تبدیل شده که سال‌هاست در محاصره سازمانی فرقه‌گرا از آزادی، خانواده و زندگی عادی محروم هستند.

تجربه اعضاء در کمپ‌های مجاهدین خلق، چه در عراق و چه در آلبانی، نمونه‌ای از یک نظام فرقه‌ای بسته است که آزادی فردی، ارتباط با خانواده و حق ترک سازمان را از اعضاء سلب کرده است. گزارش‌های مستقل، شهادت جداشدگان و تحقیقات پلیس آلبانی همگی این تصویر تاریک را تأیید می‌کنند.

سالاری

نوشته وضعیت اعضاء در کمپ‌های سازمان تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از اخراج مجاهدین خلق از عراق، رجوی برای اینکه باز خودی نشان دهد و شکست استراتژی خود را قبول نکند به فکر راه اندازی “کانونهای شورشی” افتاد تا وانمود کند در داخل کشور هنوز نیروها و هوادارهایی دارد. اما هر چقدر زمان می‌گذشت بیشتر مشخص می‌شد که تبلیغات‌شان درباره کانونهای شورشی در واقعیت هیچ مبنای عینی و عملی ندارد.

جار و جنجالی که رجوی درباره فعالیت این کانونها به راه انداخت، دروغی بیش نبود. نوشتن شعار روی کاغذ و انداختن در جوی آب ، پوستر گردانی در دشت و کوه‌، شعار نویسی زیر پل‌ها ، انداختن سبزه با نوشته شعار روی آن در آب و … همه نشان از این دارد که رجوی هنوز به شکست باور نداشته و یا نمی‌خواهد شکست را قبول کند . او با این ترفند سعی می‌کند نیروهایش را در مناسبات جهنمی در آلبانی نگه دارد.

متاسفانه نیروهای سرخورده و فرسوده تشکیلات مجاهدین هم جرات ندارند به جواب این سئوال برسند که چرا وقتی ما آن همه تانک و تجهیزات نظامی داشتیم نتوانستیم به سرنگونی دست یابیم چطور با شعار نویسی می‌توانیم به سرنگونی دست یابیم؟

در جریان تحولات اخیر در ایران سازمان مجاهدین همچنان بر طبل کانونهای به اصطلاح شورشی کوبیده و ادعا می کند حکومت ایران توسط این کانونها سرنگون خواهد شد.

از سوی دیگر در این بازار خیانت، ادعای رضا پهلوی در مورد سرنگونی جالب توجه است. او برای اینکه از قافله رجوی عقب نماند عنوان داشت در داخل کشور ایران از حمایت گسترده‌ای برخوردار است و “گارد جاویدان” او به زودی وارد خیابان می‌شود. ادعایی بسیار مسخره که بیشتر به تف سر بالا شباهت داد.

چه کانون شوری و چه گارد جاویدان، واقعیت این است که گروه‌های وطن فروش با حمایت مالی صهیونیست‌ها فکر می‌کنند می‌توانند از گندم ری بخورند. آنان به خاطر خیانت‌ها و جنایت‌هایی که انجام داده‌اند، جرات ندارند به مردم ایران نزدیک شوند، چه برسد به قدرت برسند و حمایت مردم ایران را داشته باشند.

یکی خواهان حمله به ایران می‌شود و دیگری با چماق صلح در پشت صحنه خواهان حمله و نابودی زیر ساخت‌ها می‌شود. مریم رجوی عنوان می‌کند که حکومت ایران با حمله نظامی سرنگون نمی‌شود اما بعد از گذشت دو ماه حاضر نیست تهاجم نظامی آمریکایی – صهیونی به خاک ایران و کشتار مردم ایران را محکوم کند. او به حدی از اربابانش حساب میبرد، که وقتی افرادی بر اثر زلزله یا آتش‌سوزی کشته می‌شوند، فورا پیام تسلیت می‌دهد اما حاضر نیست جنایت آمریکا در حمله به مدرسه میناب و کشتار دختران ایرانی را محکوم کند.

البته در مورد شباهت‌های دو وطن‌فروش مورد نظر باید عنوان داشت که رجوی پیش از این در عملیات فروغ جاویدان تجربه شکست خفت بار و گریز از صحنه نبرد را داشته است و مجبور است با کانونهای شورشی خیالی حفظ ظاهر کن.

اکنون رضا پهلوی با توهم گارد جاویدان، با پشتوانه بمباران هوایی آمریکا و اسرائیل جنایت‌کار، فکر می‌کند می‌تواند به قدرت برسد. این در حالی است که روند حوادث روشن کرد که هر دو مدعیان اپوزیسیون به تاریخ پیوستند و این گونه شامورته بازی هم نتوانسته مشکلی از آنان حل کند .

بعد از ایستادگی ملت ایران و نیروهای مسلح در برابر متجاوزین، شغالانی مانند رجوی و پهلوی هرگز موفق به فریب ملت نخواهند شد. این جنگ چهره خیلی از به اصطلاح آزادی خواهان را نشان داد. آنان دم از آزادی می‌زنند اما در نهایت جنایت‌کارانی هستند که حاضرند وطن و هموطن را بفروشند.

این جنگ را می‌توان سرفصل تعیین تکلیف دانست. هر کسی که تجاوز نظامی غرب به ایران را محکوم نکند، نشان داده که در صف دشمنان مردم ایران قرار دارد. مردم ایران با سرافرازی و ایستادگی نشان دادند که در ایران جایی برای دشمنان سرزمین و ملت وجود ندارد.

هادی شبانی

نوشته توهم اپوزیسیون، کانون شورشی یا گارد جاویدان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از انحراف در مسیر تا سقوط به ورطه تروریسم

با به‌دست گرفتن رهبری سازمان توسط مسعود رجوی، مجاهدین گام به عرصه‌ای گذاشتند که بعدها سرنوشت سیاسی‌شان را برای همیشه رقم زد. رجوی به‌جای حرکت در مسیر اصلاح فکری و حضور قانونی در چارچوب نظام جدید، وارد فاز تقابل و درگیری مسلحانه با جمهوری اسلامی شد. از سال ۱۳۶۰، این سازمان با ارتکاب عملیات تروریستی و هدف‌گیری مستقیم مردم، مقامات و نهادهای عمومی، چهره‌ای خشن از خود به نمایش گذاشت.
انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی و دفتر نخست وزیری، ترور شخصیت‌های انقلابی و حملات کور شهری، تنها بخشی از کارنامه خونینی بود که مردم ایران هرگز آن را فراموش نکردند. همین اقدامات باعث شد که مجاهدین، از سازمانی با ادعای عدالت‌خواهی، به گروهی تروریستی با چهره‌ای منفور بدل شوند که حتی سالها در لیست گروههای تروریستی آمریکا، اروپا و استرالیا نیز گنجانده شوند.

سقوط اخلاقی با پیوستن به ارتش صدام و گسست نهایی با ملت ایران

خروج از ایران و همکاری رسمی مجاهدین با رژیم بعث عراق در دوران جنگ تحمیلی، نقطه پایانی بر هرگونه توهم درباره «پایگاه اجتماعی» این سازمان در داخل کشور بود. حضور در کنار دشمن متجاوز، مشارکت در عملیات نظامی علیه ایران و سکونت مداوم در خاک عراق، سبب شد مجاهدین در ذهن مردم به‌عنوان خائنان به وطن شناخته شوند. از همان زمان، فاصله میان مردم ایران و مجاهدین به شکافی عمیق و غیرقابل ترمیم تبدیل شد.

فروپاشی تبلیغاتی در قرن نو

با وجود انزوای عینی در داخل کشور، مجاهدین در دهه‌های اخیر کوشیده‌اند با بهره‌گیری از حمایت برخی چهره‌های سیاسی در اروپا و آمریکا، همچنان خود را به‌عنوان یک جریان اجتماعی فعال معرفی کنند. بودجه‌های تبلیغاتی کلان، لابی‌گری در محافل سیاسی غربی، و نشست‌های پرزرق و برق در پاریس نتوانسته است واقعیت آشکار را پنهان کند مبنی بر اینکه؛ مجاهدین در داخل ایران هیچ پایگاه اجتماعی مؤثری ندارند.
تحلیلگران مستقل غربی، از جمله “مایکل روبین”، تاریخ‌نگار و کارشناس آمریکایی مسائل خاورمیانه نیز، در آثار خود صراحتاً تأکید کرده‌اند که سازمان مجاهدین امروز بیش از آن‌که یک جریان سیاسی فعال باشد، گروهی منزوی، سالخورده و بی‌ارتباط با مردم ایران است. روبین می‌نویسد؛ رفتار فرقه‌گونه، ساختار بسته ایدئولوژیک و اتکای تام به حمایت خارجی، از جمله عواملی است که مانع از هرگونه حضور واقعی این سازمان در فضای سیاسی – اجتماعی ایران شده است.

آزمون‌های میدانی و واقعیت جامعه

رخدادهای بزرگ اجتماعی سال‌های اخیر در ایران، از حضور میلیونی مردم در دفاع از وطن در جریان جنگ‌های نیابتی (نظیر جنگ ۱۲ روزه یا حضور گسترده در جنگ چهل روزه) تا واکنش‌های مردمی در برابر اغتشاشات و آشوب‌های سالهای گذشته، نشان داد که جامعه ایران با وجود تفاوت دیدگاه‌ها، هیچ استقبالی از پیام یا دعوت مجاهدین ندارد. برعکس، هر بار که نام این گروه در فضای مجازی یا رسانه‌ای مطرح می‌شود، سیل واکنش‌های منفی مردم نشان‌دهنده عمق نفرت عمومی از خشونت‌طلبی و وابستگی آنان به بیگانگان است.

پایان یک توهم

سازمان مجاهدین خلق، پس از بیش از چهار دهه تلاش برای القای تصویری غیرواقعی از “پایگاه مردمی”، اکنون حتی در میان حامیان خارجی خود نیز با بحران اعتبار مواجه شده است. آنچه سال‌ها به‌عنوان یک حباب تبلیغاتی ساخته و پرداخته‌شده بود، امروز فروپاشیده است. پایگاه اجتماعی‌ای که تنها در بیانیه‌ها و گردهمایی‌های اجاره‌ای بازنمایی می‌شد، در واقع هیچگاه در جامعه ایران وجود نداشت.
مدعی داشتن “پایگاه اجتماعی” دیگر نه باور کسی را جلب می‌کند و نه می‌تواند سایه‌ای بر واقعیت بیفکند: مجاهدین خلق، تنها در ذهن خود و در فضای تبلیغاتی حامیانشان وجود دارند، نه در دل مردم ایران.
در نهایت، تجربه تاریخی ملت ایران نشان داده است که هیچ گروهی که مسیر وابستگی، خشونت و همسویی با دشمنان خارجی را برگزیده است، نمی‌تواند ادعای نمایندگی مردم را داشته باشد. مجاهدین نه تنها از مردم جدا شدند، بلکه امروز، در ذهن جامعه، نماد خیانت و دوری از وطن به شمار می‌آیند.

نویسنده: سعید پارسا

نوشته مجاهدین خلق، از صف مردم تا حاشیه تاریخ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در ادامه وطن فروشی و خیانت و خباثت، این مجرمان بی وطن در جنگ 12 روزه و جنگ رمضان پا را فراتر گذاشته و با دادن مختصات اماکان نظامی، پژوهشی، تاسیسات غیرنظامی، محل اسکان دانشمندان ایرانی و …. تحت لقای افشای مراکز هسته ای صرفا برای خوش خدمتی به ارباب جنایتکارشان ترامپ بودند و وقیحانه و بی پرده رو در روی مردم ایران قرار گرفتند .

به طور واقعی کلمه نمی توان مشابه‌ این گروه را با این پرده‌ دری، در تاریخ معاصر ایران جست و جو کرد. سران گروه پست و تروریست مجاهدین خلق در تمامی این دوران و طی همه آن خیانت‌ها و رذالت‌ها، هیچ گاه با این صراحت به اعمال سیاه و وطن فروشی خود همچون جنگ رمضان، اذعان نکرده بودند. آنها بی ‌شرمانه علنا و رسما خود را مزدور کثیف ‌ترین و وحشی‌ترین پدیده تاریخ بشریت نشان دادند. گویی واقعا در اذهان پوک و بیمارشان، کار را تمام شده می‌دیدند و مدام در دستگاه عنکوبتی تبلیغاتی خود با ارسال سیگنال به دشمنان تکرار می‌کردند که ایران در ضعیف ‌ترین موقعیت تاریخ خود قراردارد و باید شدت حملات را افزایش داد.

مانند سال ها پیش که قطعنامه 598 مبنی بر آتش ‌بس میان ایران و عراق از سوی ایران پذیرفته شد و مثل امروز این شبهه در اذهان بیمار مزدوران وطن ‌فروش مجاهدین به وجود آمد که گویا ایران در ضعیف ‌ترین موقعیت خود قرار گرفته و عملیات مرصاد (فروغ جاویدان) را برای یکسره کردن کار و فتح تهران به راه انداختند ولی نتیجه معکوس جواب داد و عوامل وطن فروش مجاهدین با شکست خفت بار به لانه تنگ و تاریک خود عقب نشینی کردند.

پرده‌ پوشی و ظاهرسازی قبلی این گروه مبنی بر مخالفت با رویه استعمار و استبداد و مبارزه با امپریالیسم (آمریکا) تماما ظاهر سازی بود و در شرایط کنونی حنای آنها حتی نزد اعضای خودشان دیگر رنگی ندارد. بنا به اظهارات تمامی رسانه های جهان قطعا در جنگ نا برابر کنونی پیروز میدان در تمامی عرصه ها به ویژه مسائل استراتژیک جمهوری اسلامی ایران بوده و تاریخ بر خلاف میل دشمنان و وطن فروشان طور دیگری ورق خورد و تبعات آن بر دشمنان و نعمت های آن برای مردم شریف ایران در آینده نه چندان به ظهور خواهد رسید.

صمد اسکندری

نوشته مجاهدین خلق، وطن فروشانی که واژه خیانت را شرمنده کردند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.