Mas’ud Rexhavi ka lindur në vitin 1948 në qytetin Tabas në krahinën e Horasanit. Nuk kemi asnjë dokument të besueshëm rreth arsimimit të tij, megjithatë bashkimi i tij me organizatën terroriste MKO në moshën 18 vjeçare, fshehja dhe arrestimi i tij tregon se masksimumi i shkollimit që mund të ketë marrë është shkolla e mesme.

Mas’ud Rexhavi u bashkua me Organizatën Muxhahidine Halk në moshën 18 vjeçare. Në moshën 24 vjeçare u arrestua dhe u gjykua me burg për një kohë të gjatë me kërkesë të bashkëpunimit me SAVAK-un për të përfituar amnisti. Ky person u lirua nga burgu në janar të vitit 1979 dhe më 28 qershor 1981 u arratis nga Irani. Me prezencën e dhjetëra dëshmive të dokumentuara dhe të dëshmitarëve okulentë, vërtetohet se Mas’ud Rexhavi ka qenë lideri ideologjik i Organizatës Muxhahidine Halk.

Kur themi lider ideologjik, duhet të imagjinojmë një piramidë organizative në majën e të cilës ndodhet ai. Për këtë arsye të gjitha veprimtaritë e kësaj organizate që nga viti 1979 rëndojnë plotësisht mbi supet e tij.

Lista e vetive personale të Mas’ud Rexhavi

Disa nga vetitë e Mas’ud Rexhavi janë zemër derr, frikacak, tiran, egoist, autoritar, i pamëshirshëm, alternativ, mizantrop, hipokrit, mashtrues, hileqar, gënjeshtar, llafazan, paranojak, ëndërrimtar dhe duke e përbledhur, një i sëmurë mendor me probleme të avancuara shpirtërore dhe psikologjike , probleme që e kanë tërhequr në pafundësi krimesh dhe budallallëku.

Mas’ud Rexhavi nuk beson në asnjë ideologji por përdor ndihmën e ç’do personi apo ideologjie për të arritur qëllimet e tij . Po të shikojmë me vëmendje fjalimet e tij në kohët e kampit Ashraf në mesin e një grupi personash të painformuar, do të vërejmë se edhe ata të cilët ishin mashtruar nga ai nuk i besonin teoritë që thonte. Arratisja e më shumë se 1000 anëtarëve të MKO-së për shkak të mospërputhjes së ideologjisë është argumenti më i mirë i këtij pretendimi.

Cilat janë arsyet e fshehjes së tij dhe ku ndodhet ai tani?

Sipas kujtimeve të ish-anëtarëve të kësaj organizate Mas’ud Rexhavi që nga viti 2003 nuk ka marrë më pjesë fizikisht në asnjë mbledhje.

Zonja Merjem Sanxhabi(një e ish-anëtare e arratisur) në një bisedë për këtë person ka thënë se e ka parë atë për herë të fundit në vitin 2007 në kampin Ashraf. Këto deklarata janë të dhënat e fundit mbi prezencën e Mas’udit në kampin Ashraf, sepse pas asaj askush tjetër nuk ka dijeni për vendodhjen e tij.

Ka tre të supozime rreth gjëndjes së Mas’ud Rexhavi

Supozimi i parë: Një grup nga ish-anëtarët e MKO-së besojnë se ai është vrarë gjatë bombardimeve amerikane të kampit Ashraf në vitin 2003. Kjo gjë nuk është e përafërt me të vërtetën, sepse nuk ka asnjë dokument që ta vërtetoj bombardimin e kampit Ashraf nga forcat amerikane dhe po të ishte e vërtetë kjo gjë , padyshim ata do ta zmadhonin duke e publikuar dhe e përdorur si propagandë për të përfituar nga kjo ngjarje. Së dyti, deri më tani ushtria amerikane nuk ka publikuar asnjë dokument për vërtetimin e sulmit mbi kampin Ashraf apo të dhëna për viktima dhe të plagosur atje. Së treti, sipas deklaratave të ish-anëtarëve të MKO-së, Mas’ud Rexhavi dhe të afërmit e tij kanë patur strehime të nëndheshme kundër bombardimeve, prandaj teoria e vdekjes së tij nga bombardimet amerikane hidhet poshtë sepse sipas të dhënave ai dhe të afërmit e tij kanë qenë në siguri të plotë.

Supozimi i dytë: Një grup nga ish-anëtarët e MKO-së besojnë se Mas’ud Rexhavi ndodhet ende në vendin numër 47 të kampit Ashraf, gjë që është shkaku kryesor i shkarkimit të njëqind anëtarëve të cilët jetojnë atje.

Këtë supozim nuk mund ta përjashtosh plotësisht, megjithatë shumë shpejt ky kamp do kalojë nën kontrollin e ushtrisë dhe qeverisë irakiane dhe Mas’ud Rexhavi do të detyrohet të dalë nga kjo kështjellë e tmerrshme.

Supozimi i tretë: Një grup tjetër beson se Mas’ud Rexhavi është arratisur nga Iraku para kalimit të kampit Ashraf te autoritetet irakiane në vitin 2009. Ky grup duke e konsideruar Mas’udin si një frikacak e shikonin si të pamundur faktin që ai të qëndrojë pranë anëtarëve të tjerë dhe të luftojë së bashku me ta.

Çfarë thotë makina propagandistike dhe anëtarët e rangut të lartë për shkaqet e fshehjes së Mas’ud Rexhavi?

Pyetjet rreth mos prezencës dhe vendodhjes së Mas’udit e tejkalojnë vijën e kuqe, megjithatë anëtarët e rangut të lartë të Organizatës Muxhahidine Halk janë detyruar që për fshehjen e Mas’ud Rexhavi të deklarojnë: “Për momentin udhëheqësi e ka parë të arsyeshme që të mos shfaqet në mesin tonë dhe në momentin e parë që ai do ta konsiderojë të arsyeshme do të vijë përsëri mes nesh.”

Kjo përgjigje tregon qartë se vendndodhja e tij është plotësisht e fshehtë dhe të vetmit që kanë informacion për vendin ku fshihet janë një numër i vogël i anëtarëve dhe personave të besueshëm te kryesia.

Çfarë kanë thënë të tjerët për gjendjen e Mas’ud Rexhavi?

Amerikanët nuk kanë qenë kurrë të gatshëm për dhënien e informacioneve rreth fundit të Mas’ud Rexhavi, megjithatë një nga komandantët e ushtrisë amerikane në përgjigje të këmbënguljes së një gazetari në vitin 2008 , tha: “Ai(Mas’ud Rexhavi) nuk ndodhet në Irak.”

Një tjetër komandant i ushtrisë amerikane tha se ishte plotësisht në dijeni për të. Në vitin 2011 një person i cili e prezantoi veten si zëdhënësi i grupit Rexhavi në Oslo tha: “Të gjithë 3400 anëtarët aktivë në kampin Ashraf së bashku me udhëheqësin i kanë dorëzuar Komisionerit të Lartë të OKB për Çështjen e Refugjatëve në Irak kërkesën për azil.

Merjem Azandanlu Kaxhar, dy muaj më parë në përgjigje të pyetjes së një gazetari nëse Mas’ud Rexhavi ishte gjallë apo jo, iu përgjigj shkurt duke thënë: “Ai është gjallë.”

Mendimi im personal në lidhje me gjëndjen aktuale të Mas’ud Rexhavi

Kërkimet dhe përfundimet e përfituara rreth gjendjes së Mas’ud Rexhavi janë të tilla: Mas’ud Rexhavi në vitin 2007 ose 2008 nën protektaratin e forcave amerikane është larguar nga Iraku në drejtim të Jordanisë. Gjatë këtyre viteve ai së bashku me truprojat e tij ka jetuar te shtëpia e Raghadsadam(vajzës së Sadam Husejnit) në periferi të kryeqytetit të Jordanisë, Amanit, nën mbrojtjen e rreptë të forcave amerikane dhe shërbimeve sekrete jordaneze.

Kjo shtëpi është e mbrojtur rreptësisht dhe kjo është njëra nga arsyet e mosdijenisë së vendodhjes së këtij personi gjatë këtyre dhjetë viteve. Mas’ud Rexhavi ka marrë mësim nga fundi i Abdullah Oçalan dhe Abdul Malikut dhe është i frikësuar se mos zbulohet ndonjë informacion rreth tij dhe të arrestohet ose vritet. Sugjerimet e forcave amerikane dhe jordaneze të sigurisë për zbatimin e të gjitha parimeve të mbrojtjes mund të jetë një tjetër shkak i frikës që ai ndjen.

Ku do të jetë pika e fundit të Mas’ud Rexhavi?

Autori beson se kriminelët dhe diktatorët para vdekjes fizike vuajnë nga shkatërrimi i personalitetit.

Në pamje të parë ai merr frymë dhe ka një jetë si të bimëve, por në të vërtetë nuk e lë trupin në lëvizje. Në të vërtetë vdekja e karakterit është më e shpejtë dhe më e rëndë se vdekja fizike dhe në në fakt Mas’ud Rexhavi në vendin ku fshihet nuk sheh gjë tjetër vetëm se katër faqet e mureve dhe frikës. Këto gjëra janë shenja të burgosjes, sepse ai nuk po bën gjë tjetër veçse frymëmarrjes dhe po qëndron i mbyllur si në burg.

Burgim i përjetshëm deri në ditën e vdekjes klinike. Une mendoj se fundi i tij nuk do jetë ndryshe nga ai i diktatorit dhe kriminelit Pol Pot të Khmer Rouge.

Mas’ud Rexhavi ka mijëra paditje nga familjet e 15000 viktimave që kanë dhënë jetën apo janë plagosur në operacionet terroriste të viteve 1980 në Iran, gjithashtu edhe të atyre që kanë humbur rininë e tyre duke u mashtruar nga ky kriminel. Gjurmë të këtij të arratisuri si lider i një sekti që ka vrarë dhe masakruar kurdët dhe shiat në Irak në vitin 1991 dhe rasti i shkeljes penale në vitin 2003 në Francë janë fiksuar dhe nuk ka asnjë rrugë shpëtimi për të. Ky person është i kërkuar nga Interpoli dhe prezenca e këtyre dosjeve me krime dhe shkelje të rënda të ligjit nuk ia jep atij mundësinë të shfaqet në botën e lirë. Ai i di mirë këto gjëra dhe për këtë arsye duhet të presim që së shpejti të mbërrijë lajmi i vdekjes së tij klinike në burgun e sigurisë së lartë në të cilin ndodhet.

Merjem Azadanlu Kaxhar dhe gjesti që nuk i shkonte për shtat

Gjatë katër viteve të fundit Merjem Azadanlu Kaxhar po përpiqet t’ia prezantojë veten perëndimorëve si pasardhëse e Mas’ud Rexhavi , por fjalët dhe gjestet e saj janë aq artificiale saqë askush nuk e beson. Ajo nuk është vetëm e izoluar në popullsinë iraniane, por edhe qesharake për shkak të pohimit se është një presidente e zgjedhur! Ajo është e padëshiruar atje dhe për këtë arsye ka kthyer sytë nga amerikanët dhe evropianët për të kërkuar ndihmën e tyre duke krijuar lidhje me disa politikanë dhe pushtetarë perëndimorë…

Përfundimi: Anija e MKO(Kultit Rexhavi) ka vite që ka ngecur në rërë dhe dosja e tyre në mesin e iranianëve ka vite që është mbyllur me emër të keq, por kjo nuk do të thotë që ne iranianët do të qëndrojmë të heshtur . Ne do të luftojmë deri në fund që autorët dhe liderët e sulmeve terroriste, bombave dhe prishjes së sigurisë së vendit gjatë viteve 1980 të vendosen para drejtësisë.

By Pedram Mir Parsi

Ministrja e Brendshme Britanike gjithashtu shprehu keqardhjen e saj të thellë për vendimin e gjykatës që hoqi emrin e MKO-së nga lista e organizatave terroriste. Zonja Smith, në një deklaratë në përgjigje të vendimit të Gjykatës së Apelit tha se i vinte shumë keq që gjykata vendosi për daljen e MKO-së nga lista e organizatave terroriste. Ajo protestoi kundër vendimit të lëshuar dhe për shkak të natyrë terroriste që MKO ka, vazhdon ta konsiderojë atë një organizatë të ndaluar. Ministrja Smith në deklaratën e saj shtoi se Organizata Muxhahidine Halk ka një historik të gjatë në terrorizëm dhe për këtë arsye Britania dhe të tjera qeveri anembanë botës e kanë ndaluar aktivitetin e kësaj organizate në vendet e tyre. Ajo paraqiti prioritetet e qeverisë Britanike në luftën kundër terrorizmit dhe deklaroi se vendimi i dhënë për heqjen e kësaj organizate nga lista e terrorizmit do të shqyrtohet me kujdes nga qeveria dhe se ky vendim nuk ndikon në statusin e organizatave të tjera terroriste.

Sigurisht që pasi u shkëputa nga organizmat e kësaj organizate ishte mjaft e vështirë për mua të kujtoja ato anë të errëta për shkak të origjinës fetare të familjes sime dhe gjithashtu për shkak të 20 viteve torturë psikologjike dhe lavazh truri nën ideologjinë shpellare të MEK ku gjithsecili duhet t’i shmangej çdo debati me të huajt. Në fazën e parë të revolucionit ideologjik femrat u detyruan nga Mas’udi të divorcoheshin dhe të mos ndaheshin dhe të gjitha ato u përfshinë në bandën “A”, më pas ato u riseleksionuan dhe disa prej tyre u rradhitën në bandën “B” e cila ishte mjaft e afërt me Rajavi.

Në këtë bandë bënin pjesë të gjitha ato gra që i kishin harruar bashkëshortët e tyre për hir të revolucionit ideologjik dhe që e ofronin veten si gra të Mas’ud Rajavi. Me fjalë të tjera ato duhet ta njihnin veten si pjesë të haremit dhe prona personale të Mas’udit. Por çështja e femrave ishte mjaft e ndërlikuar dhe e thellë dhe ato ishin urdhëruar që të merrnin shembull Maryam Rajavi dhe të silleshin si ajo. Ndoshta do të keni dëgjuar dhe ju faktin që ai (Mas’udi) e prezantonte Maryam Rajavi si zëvendësen e tij në prani të grave dhe që ajo do ishte personi që do i afronte gratë me liderin dhe do të ishte ndërmjetësja.

Mund të përmend emrin e disa burrave që u ngritën kundër gënjeshtrës së ashtuquajtur “revolucioni Maryam” si “komandanti Afshar” Z. Hadi Afshar i ashtuquajtur Sejid Xhemali, ose komandant Fetollah që quhej ndryshe Mehdi Eftekhari të cilët u poshtëruan nga Rajavi. Unë do t’ju shkruar për këtë rast dhe për të gjitha ato që di se si u shkatërruan shumë persona nga duart e Mas’ud dhe Maryam Rajavi. Sigurisht që shumë persona kanë shkruar rret këtyre historive të hidhura dhe mund t’i gjeni ato në faqe të ndryshme në internet por më e hidhura nga të gjithë është historia e Mehdi Eftekhariut i cili nuk mundi të çlirohej nga ata dhe madje u përdor edhe në çastet e fundit të jetës kur organizata donte ta vriste për interes të saj.

Një shembull tjetër është ai i komandantit të përgjithshëm Alinaki Hadadi për të cilin Rajavi nuk dha leje të varrosej në varrezën e dëshmorëve të MEK dhe e braktisën në po atë vend pranë kampit ku e vranë me cianur.

Në qoftë se e keni vënë re në këtë nivel Rajavi i braktisi të gjithë burrat dhe në reklamat e tij thonte se këshilli i lidershipit përbëhej vetëm nga gratë. Ai i vendosi në shkallë të ulët burrat dhe në çdo formacion të mundshëm i vendosi ata nën kontrollin e grave. Rajavi vendosi linjën e kuqe e cila nuk duhej të kalohej kurrë dhe thonte se anjë burrë nuk duhet të udhëheqë një grua në MEK sepse të gjitha gratë ishin në pronësi të vetë atij.

Në fillimim nuk e mendoja kurrë që vetë Maryam do hiqte shaminë e saj përballë Rajavi dhe revolucionin e shikoja në nivel ideologjik jo në krijimin e marrëdhënieve seksuale.

Më pas e pashë që ishte organizuar një ceremoni e vërtetë për tu martuar me Mas’ud Rajavi. Çdo ngjarje që ndodhi ishte mjaft shokuese për mua. Unë jua kam shpjeguar më parë që mbaheshin ceremoni martese me Mas’udin dhe të gjitha gratë duhet të thonin po . Njëra nga dëshmitaret ndodhet këtu në shoqatën e të drejtave të grave, por më pas pashë se nuk përfundonte gjithçka me aktin e martesës dhe shfrytëzimi seksual i grave vazhdonte nën kujdesin e Maryam Rajavi e cila kishte rol kyç në të gjithë proçesin.

Maryam e cila ishte gruaja e tretë dhe kukulla e Mas’udit organizonte një sërë takimesh të gjata me ne dhe thonte se ju në çdo aspekt jeni gra të Mas’udit. Seksi juaj me liderin o organizatës është ndryshe mga seksi me të tjerë burra. Për shkak të kësaj, në momentet kur Maryam përballej me situata ku duhet të jepte shpjegime dhe argumenta, na drejtohej menjëherë me fjalë të prera dhe të qarta se ne ishim gratë legjitime të Mas’udit dhe se ai ishte burri ynë.

Në dimër të vitit 1998 u ftuam në një mbledhje të cilën e kishte organizuar Maryam Rajavi dhe na thanë se duhet të laheshim që të ishim komplet të pastra dhe se të gjithë rrobat dhe shamitë tona duhet të ishin të reja dhe të pastra sepse kjo mbledhje është “doku” i këshillit të lidershipit dhe në ato dok duhet të bëhet kërcim i lirë!

Më kaploi një frikë dhe një ndjenjë e çuditshme dhe më luhatej tensioni saqë e humba kontrollin dhe pyesja veten se çdo të thotë kërcim i lirë?! U bëra kurioze për këtë temë dhe u përpoqa shumë të takohesha me përgjegjësen time zonjën Faezeh Mohabetkar e cila ishte komandante e rajonit katër të kampit Ashraf.

Në fund kishte mbërritur koha e premtuar. Unë sëbashku me një numër të madh femrash anëtare të organizatës u dërguam në kampim Badizadegan pranë zonës së Ebu Garib në Bagdad ku ndodhej dhe vendi ku jetonte lideri i asaj kohe Mas’ud Rajavi. Pasi pritëm për një kohë të gjatë, përgjegjësi administrativ dhe i shërbimit të Mas’udit dhe Maryam Rajavi erdhi pranë nesh , na shpërndau nga një kuti që përmbante peshqirë dhe produkte kozmetike dhe na tha se çdokush që kishte ardhur këtu pa u larë dhe parfumosur duhet të lahej dhe të arrinte maksimumin e pastërtisë.

Unë pyesja veten se cili ishte qëllimi e gjithë këtyre gjërave?! A kërkon Mas’udi të na shohë nudo?! Përse të gjithë kërkojnë dhe na nxisin të lahemi dhe pastrohemi në këtë kamp në të cilin banon Mas’udi me Maryam Rajavi?!

Unë kam qenë duke luftuar me veten dhe përpiqesha që të bindesha se këto gjëra na kërkoheshin për të testuar besnikërinë tonë ndaj lidershipit. Pasi u përgatitën të gjitha, na dhanë urdhër që të futemi te salloni “X”. Në qilim ishin shpërndarë fletë të bardha. I gjithë salloni ishte i veshur me ngjyrë të bardhë. Në mes ndodheshin dy kolltukë të bardhë dhe përballë tyre një tavolinë me një Ku’ran, pasqyrë, sënduk dhe një tortë të madhe disa katëshe. Më vonë e kuptuam se në sënduk ndodheshin byzylykë dhe varëse ari.Pas disa minutash filloi shfaqja dhe Mas’udi së bashku me Maryam hynë në sallon. Mas’udi ishte veshur me rroba shtëpie dhe madje as çorapet nuk i kishte veshur ndërsa Maryam Rajavi erdhi pa shami dhe me flokë të zbukuruara. Të dy u ulën te kolltuqet që ndodheshin në mes. Më pas Maryam u ngrit dhe qëndroi në këmbë mbrapa kokës së Mas’udit. Njëra nga gratë i tha se përse nuk ulej?! Maryam iu përgjigj me buzëqeshje: “Unë e lashë këtë kolltuk të lirë për ty dhe gratë e tjera të Mas’udit!”

Unë u shokova nga fjala “gratë e tjera të Mas’udit” dhe u habita shumë kur gratë e tjera të këshillit të udhëheqjes i hoqën shamitë e tyre. Në ato momente zemra më rrihte fort dhe nuk e dija se cili ishte plani dhe faza tjetër e tij. Mendoja se për shkak të përkushtimit dhe besëlidhjes sonë me udhëheqësin duhet të përgatiteshim të pranonim një urdhër për tu martuar me të. Më pas me një veprim të paracaktuar Mas’udi pyet Maryam: “Maryam çfarë duan këto dhe përse i ke sjellë këtu?!”

Maryam Rajavi i përgjigjet: “Kanë ardhur këtu që ti të kryesh ceremoninë martesore mes vetes dhe tyre… A nuk të thashë që ç’do grua duhet të marë rrugën tonë?!…Unë e kam thënë dhe përsëritur disa herë se femrat e Muxhahidinët Halk janë gratë e tua dhe nuk është thjeshtë një poezi për një çështje serioze.”

Më pas ajo na tha: “Të gjitha ju duhet të vini të uleni një e nga një në këtë kolltuk që Mas’udi të lexojë aktin e martesës dhe të gjitha ju duhet të shprehni pëlqimin tuaj për këtë.”

Pasi Mas’ud Rajavi lexoonte aktin e martesës, merte një varëse nga sënduku, na e vendoste në qafë, na përqafonte dhe na puthte.”

Në ato momente Maryam Rajavi na tha: “Nga sot e tutje ju jeni gratë e Mas’udit.”

Papritur pas një shenje të dhënë nga Shehrezad Sadr, vendosën një muzikë melodike të Mortazaviut dhe më pas një të Mansoorit . Gratë dhe anëtaret e vjetra të këshillit të lidershipit me urdhërin e tij u zhveshën dhe filluan të kërcenin mbi qilimin me fletë të bardha mbi të duke buzëqeshur ëmbël dhe në mënyrë provokuese pët të duke thënë se sonte duam të shkrihemi, etj.Mas’udi i puthte ose i ledhatonte trupin. Aty Mas’ud Rajavi tha: “Ky është vallëzimi i lirë!”

Më pas na tha me zë të lartë: “Ju jeni për mua su gratë e profetit, që do të thotë e keni të ndaluar të martoheni me dikë tjetër.”

Më pas ai lexoi ajetin 32 të sures Ahzab në Kur’anin Famëlartë : “يَا نِسَاءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِّنَ النِّسَاءِ إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلًا مَّعْرُوفًا ,O gratë e Pejgamberit, ju nuk jeni si asnjë grua tjetër, nëse keni kujdes e ruheni, andaj mos u llastoni në të folur e të lakmojë ai që ka sëmundje në zemrën e tij, po thoni fjalë të matura.”

Në ato momente Maryam Rajavi i nxiste gratë e tjera të hiqnin rrobat dhe të kërcenin lakuriq përballë burrit të saj Mas’udit dhe thonte: “Përse nuk mundoheni të konkuroni me njëra tjetrën që ti merni leje Mas’udit që të futeni te dhoma private e tij dhe të flini bashkë?”

Në atë çasht e kuptova se Maryam Rajavi dhe disa të tjera si Gita Givechi dhe Faezeh Mohabetkar i kontrollonin me kujdes të gjitha gratë e tjera dhe pjesa tjetër ishin të zëna duke biseduar dhe duke i nxitur ato që akoma nuk i kishin hequr rrobat nga turpi.

Përshembull në një skenë ku qëndronin vetëm anëtaret e para të këshillit të lidershipit, përgjegjëse si Faezeh Mohabetkar, Gita Kivechi dhe Masumeh Melekmmuhamedi kishin rrethuar Mino Fathaliun , e cila u vra më vonë, dhe po e shpjegonin dhe më pas atyre iu bashkangjit edhe vetë Maryam Rajavi. Unë shkova pranë tyre që të shihja ç’po ndodhte dhe pashë Maryam t’i thonte se duhet t’i hiqte rrobat e politeizmit dhe hipokrizisë dhe më pas Gita më tha të largohesha dhe Mino do vinte pas meje. Më shko se këto janë vlera të imam Khomeinit të cilat duhet të shkulen nga Mino në mënyrë që ajo të jetë e paparë dhe e pashoq.

Nganjëherë Mas’udi merte pamje serioze dhe bërtiste duke thënë ti hiqnim rrobat e politeizmit dhe injorancës dhe të dëfreheshim në dokun tonë. Ai na thonte të ishim të lira në mënyrë që të qëndronim si mali në detyrat tona dhe në luftën kundër armikut dhe se a do të fitonte ai me ne gratë?

Nganjëherë ai qeshte dhe duke përqafuar njërën nga femrat , pasi e puthte në buzë na thonte të largoheshim te vendet tona dhe të fiknim dritat sepse ata të dy duhet të flinin ose duhet të bëheshin me fëmijë.

Kështu do rilindte një ndjenjë dashurie dhe ndjenje që ndoshta ishte fshirë nga ne gjatë këtyre viteve shërbim pa patur burrë dhe pa dashuruar ndonkënd dhe Maryam Rajavi na shtynte t’ia ofronim veten Mas’udit . Ai e prezantonte Maryam Rajavi si gruan më të mirë dhe të pastër nga xhelozia sepse ajo e lejonte të shkonte me të gjitha gratë e tjera ndërsa Maryam Rajavi thonte: “Unë jam më e dashuruara.”

Neve na inkurajonte të ishin gratë e tjera të dashuruara pas Mas’udit dhe të mos e donim atë vetëm për veten. Vetë Maryam Rajavi i kishte thënë Shejda Taheriut e cila ishte përgjegjësja e femrave të vogla në moshë madje dhe e vajzës së Maryam, se talenti i saj dhe i të tjerave ishte të krijonin programe seksi sepse ia thonin asaj pune përndryshe do quheshin xheloze dhe se ajo do kishte të drejtë të fliste aq flokë sa kishte mbi kokë sepse i kishin mbetur në mendje buzët e Shejdas. Ajo thonte se i sidhte ndërmend vajzat e vogla 15-vjeçare dhe Shejda thonte: “Si urdhëron , motër Maryam.”

Ajo nuk ishte festa dhe banketi i fundit dhe kështu bazhduan një ose dy herë në muaj deri në rënien e Sadam Huseinit.

Më pas gratë viheshin në rresht dhe mernin rradhën për të fjetur një natë me Mas’ud Rajavi.

Njëra nga përgjegjëset e larta të këshillit të lidershipit më tha në mënyrë private se kishte parë me sytë e saj Mas’ud Rajavi të kryente orgji me disa anëtare të këshillit të lidershipit dhe me disa punonjëse të zyrës së tij.

Sigurisht që në të ardhmen është ruajtur shumë informacioni mbi këto festa dhe shumë prej tyre dhanë jetën për shkak se kanë folur për programin e fshehtë të dokut të lidershipit(programin seksual) dhe këtu dua të përmend emrat e dy personave të cilat janë zhdukur për shkak se nuk e ruajtën sekretin dhe ato janë Mino Fethali dhe Mehri Musavi.

Një plan tjetër që ishte planifikuar ishte kjo që të gjitha ne duhet të ishim të gatshme të digjnim veten kolektivisht nëse forcat amerikane do të sulmonin qendrën tonë organizative në kampin Ashraf por fatmirësisht ata nuk e sulmuan nga brenda por thjeshtë e ruajtën nga jashtë. Ata ndërtuan një bazë ushtarake pranë nesh dhe na rrethuan me tel me gjemba në një distancë tre kilometrash nga qendra e kampit Ashraf.Kjo na mbronte maksimalisht nga kureshtja që çdokush nga ne mund të kishte dhe na mbante të izoluar brenda. Bashkëpunimi amerikan me këtë organizatë për trafikun e qenieve njerëzore kishte arritur deri në atë pikë saqë në momentin kur unë u arratisa u thashë amerikanëve të mos i tregonin organizatës për këtë gjë sepse ata supozohej të ishin përfaqësuesit e lirisë dhe se nuk duhet të bashkëpunonin dhe t’u jepnin llogari një organizate që shteti i tyre e kishte klasifikuar si terroriste, por ata nuk dëgjuan dhe i njoftuan muxhahidinët për arratisjen time. Ata dërguan motrën e tyre Mozhganin që ishte përgjegjëse e lartë e këshillit të lidershipit dhe Fahijeh Arvanin që të më kthenin në kamp. Ata vrapuan me pandofla veshur drejt kampit të amerikanëve që të më kthenin pas.

Rajavi gdhendte foton e tij mbi pllaka ari të varseve dhe ua vendoste femrave që zgjidhte.

Neve na thanë që gratë e tjera që bënin pjesë në klasa më të ulëta nuk duhet të kuptonin që këto varëse ekzistonin, por më pas në një mbledhje , Mas’udi ishte i nevrikosur dhe shkruajti mbi një tabelë “mos na tërhiqni zvarrë dhe mos na shisni” dhe tha se kjo temë kishte të bënte me varëset dhe Maryam tha se për të mos lejuar që tema e varëses të mos përhapet dhe të mos bëhet problem duhet mbajtur e fshehtë nga gratë e tjera të organizatës që ishin të një niveli më të ulët. Duhej bërë kujdes që ato gra të mos e mernin vesh që gratë e këshillit të lidershipit kryenin marrëdhënie me Mas’udin dhe që ai u kishte dhuruar një varëse ari me fytyrën e tij të gdhendur në të. Më pas Gita bërtit duke thënë se çdo përhapje informacion duhet të mbytet që në djep dhe nuk pranohet të shfaqen dhe nuk duhet të zbulohet asnjë informacion qoftë edhe sa një majë gjilpëre.

Në po këtë takim u tha se dhurata për ata që do të tradhëtojnë lidershipin apo nuk do të ruajnë të fshehtat e Rajavi, apo të mos jenë dakort me pikëpamjet e tyre do të jetë vdekja. Kjo gjë e angazhoi të gjithë personelin dhe mua më plasi zemra si një bombë kundër sistemit të çuditshmëm dhe shtypës. Unë kam qenë dëshmitare e të gjitha padrejtësive në këshillin e lidershipit sidomos nga viti 1998 e pas. Vendosa që kur të vinte momenti i duhur të veproja me 100% pajtueshmëri dhe këtë faqe jo vetëm që e firmosa por vendosa edhe shenjat e gishtërinjve të mi në të. Me pak fjalë, pas kësaj ne jemi takuar disa herë me Maryam dhe jemi munduar të flasim apo të shkruajmë reagimet tona të brendshme dhe ajo justifikonte kalimin e çdonjërës nga ne në një nivel më të lartë dhe në më shumë përgjegjësi dhe sigurisht që kishte dhe persona të tjerë si Mino Fethali, Mehri Musawi dhe shumë të tjera që mund të jenë gjallë tani, të cilat u zhdukën dhe nuk i pamë më. Mino Fethali dhe Mehri Musawi kanë një histori tjetër dhe unë do ju tregoj për këto dy viktima.

Maryam na pyeste në mënyrë të përsëritur se çfarë bënim dhe çfarë mendonim dhe përse nuk kishim kërkuar të flinim me Mas’ud pas kërcimit të lirë ? Përse akoma nuk e njihnim veten si gra të tij dhe përse nuk ndiqnin hapat e mija? Gijthashtu thonte se duhet të hidhnin hapat tonë mbi të sajat. Shpesh na thonte se në qoftë se tavani i udhëheqjes ideologjike është kjo dhomë , këtu në këtë tavolinë është kulmi i martesës dhe seksit dhe ju nuk e keni hedhur marë gurin e varrit tuaj. Ajo e përdorte shumë shembullin e gurit të varrit me ne dhe thonte se ai gurë është jeta jonë e mallkuar me ish-bashkëshortët. Një jetë e cila akoma na mban peng dhe të ndarë nga Rajavi. Sigurisht që na vjen keq për këto fjalë dhe fraza të përdorura nga Rajavi për të na larguar dhe për të na larguar nga dashuritë tona në mënyrë që të na afrojë me Mas’udin.

Megjithatë unë u treta me veten ashtu siç u tret vallëzimi… Ndoshta këto takime janë me të vërtetë të nevojshme dhe nuk mendoja se do të arrinte deri në kontakte seksuale. Nuk na thanë që pas këtyre mbledhje duhet të kryenim marrëdhënie seksuale me personin që dëshironte të tilla gjëra. Kjo gjë nuk përfundoi me kaq, por unë nuk mendoja se fillimi do të ishte i tillë.

Unë kam folur me tre persona të tjerë të këshillit të lidershipit me inicialet Sh.H, Z.Sh dhe B.R rreth këtyre mbledhjeve dhe njëra nga ato që kishte dhe nivel të lartë në organizatë na tha se kishte parë liderin të flinte me disa nga përgjegjëset duke kryer orgji.Unë nuk mund ta besoja këtë gjë pa e parë me sytë e mi dhe më tha se po të duroja dhe të tregohesha më e interesuar dhe e tërhequr për ta kryer me të , do të vinte dita që do të afrohesha më shumë em të dhe do ta shihja dhe unë këtë gjë.

Ajo më tha se në atë kohë do të shihja që kur ti tekej Ravaji-ut do vinte të më kërkonte ashtu siç kërkonte të tjerat me të cilat ka shkuar. Madje ato i kishte vendosur në një vend tjetër të kampit dhe nga shenjat dhe faktet që mund të shihja fillova të më dukej e vërtetë dhe e besoja.

Kur unë i thash Sh. H se në qoftë se një gjë e tillë është e vërtetë nuk do të rrija asnjë ditë më shumë në organizatë ajo më tha se nuk ka mundësi që Rajavi të kryejë diçka të tillë. Tani meqë e sheh që ai poe bën këtë gjë ti duhet të qëndrosh më shumë se më parë në organizatë sepse nuk ke rrugë tjetër. Kjo rrugë është revolucionare. A mos e more për shaka kur Maryam të tha që të ndaheshe nga burri siç u nda ajo nga Abrishamchi dhe fjeti me Mas’udin? Ti the po dhe tani duhet t’i shkosh deri në fund kësaj pune. Po ta them si një mikeshë ,mos kundërshto sepse do të shkatërrohesh. A nuk e ke kuptuar se përse vdiq Nagmeh Hakemi menjëherë pasi foli?…Përse vdiq Sejideh Zahra Fizbaksh? Në atë kohë Mino Fethali dhe Mehsi Musawi ishin ende gjallë dhe unë e pyeta se përse kishin vdekur ato që më përmendi? Ajo më tha që ta lija këtë temë dhe të bëja atë që më thonte sepse nuk kishte rrugë tjetër.

Një ditë më erdhi rradha mua. Maryam më thirri dhe më tha: “Sot është nata jote e martesës dhe nata e fluturimit.”

Ajo më shoqëroi deri te zyrat e Mas’udit dhe pasi futi te dhoma e tij iku. Atë natë unë fjeta dhe kryeva marrëdhënie seksuale me të. Para se të kryenim marrëdhënie ai më tha të lexonim vargjet e aktit martesor dhe e pyeta përse. Më tha se ndoshta mund ta kisha tradhëtuar me mend dhe se ndoshta nuk kisha pranuar të isha gruaja e tij dhe me leximine vargjeve do të isha përsëri gruaja e tij.

Unë nuk mund ta besoja kurrë që Mas’ud Rajavi do bënte një gjë të tillë dhe u shokova. Ai e kuptoi hutimin tim dhe më tha: “Zoti në Kur’an ka thënë “لم ترآنی”

që do të thotë se unë nuk shihem nga sytë e ty sipërfaqësor dhe mos u mundo kurrë të më shohës mua me sytë njerëzorë.”

Unë ngeca plotësisht, por mund të them me guxim që po në atë vend mora vendimin përfundimtar për t’u ndarë nga kjo organizatë dhe thjeshtë po prisja një mundësi të përshtatshme për t’u arratisur dhe jo të kapesha gjatë arratisë dhe të vritesha ashtu si Mino Fethali.

Këto marrëdhënie seksuale shfrytëzuese vazhduan për disa vjet dhe grindja ime me Rajavi rritej ditë pas dite. Me vete mendoja se a nuk ishte një tradhëti ndaj shokëve fakti që ai flinte me gratë e tyre? Në qoftë se kjo është një gjë e mirë atëherë përse ai e bën atë gjithmonë në fshehtësi?…

Përsenuk isha e denjë për burrin që e doja dhe më donte shumë? Përse duhet të hiqte ai dorë nga jeta e tij personale për të fituar kënaqësinë e lidershipit? Përse duhet të vuaja unë dhe të tjerët tëtë këto vite të vështira? Kush është Rajavi dhe si mund t’i bëjë ai këto gjëra? Çfarë barazie është kjo? Unë isha mjaft e mërzitur për të gjithë ata persona që u vranë për këtë njeri dhe për të gjithë familjet që duke patur besim dhe shpresë i lanë vajzat e tyre në dorë të Rajavi dhe për të gjitha ato vajza që u vranë në emër të tij.

Me vete mendoja se në qoftë se të gjitha këto gjëra kanë ndodhur për shkak të Maryam atëherë po ai që ishte lider përse bëri si i tha ajo? Ajo çfarë unë shikova te Mas’udi ishte një diktator, mizor, arrogant,egoist dhe një person që është i dashuruar me veten.

Po medoja se si është e mundur që një lider i cili ndalon diçka për shokët dhe ndjekësit e tij me pretest se është e dëmshme, më pas t’i kryejë vetë ato gjëra që ua ndaloi të tjerëve dhe t’ia hedhë fajin një gruaje fatëkeqe dhe t’i thotë që problemi ishte me te ajo?!

Kishte ardhur koha kur unë nuk kisha më fuqi të përshtatesha dhe nuk mund ta duroja dot më atë pabarazi dhe shtypje që ndodhte çdo ditë në kështjellën e Rajavi dhe atë çfarë po u ndodhte anëtarëve të MEK . Si përfundim në fund të takimeve Maryam Rajavi më kërcënoi edhe mua dhe duke u dridhur nga nervozizmi më tha se përse nuk e merrja përsipër përgjegjësinë e Batool Raxhai ? Unë e refuzoja duke u larguar dhe ajo thonte se do të më vriste dhe do të më varroste në vend.

Me vete po mendoja se sa netë pa gjumë kemi kaluar dhe sa vuajtje për shkak të organizatës. Ata nuk na linin asnjëherë të qetë. Të gjithë vuanin dhe sipas fjalëve të Mas’udit në mendjet e tyre duhet të kishte vetëm tre fjalë, thikë , sëpatë dhe pistoletë. Kur i shikoja burrat se si jepnin shpirt e kuptoja se Rajavi nuk ngjasonte as me diktatorin më të “butë” të mundshëm sepse ai ecte me parime dhe parimi i tij ishte kjo se butësia nuk të dërgon drejt fitores.

Rajavi thonte se po të të vinte keq për ata që i kishe nën përgjegjësi është njëlloj sikur të flije me ta dhe na mësonte të ishim mizorë dhe zemërgurë.

Jeta seksuale ishte ana tjetër e medaljes së pushtetit të Mas’ud Rajavi dhe ishulli i tij personal. Unë mund të them me plot bindjen se Rajavi shkoi drejt çdo rruge të gabuar të mundshme dhe bëri çdo veprim të gabuar të mundshëm.

Unë si një budallaqe mendoja se gjithçka ishte një test, ishte një test për të testuar besnikërinë tonë ndaj Rajavi, por më vonë u preka personalisht nga këto ngjarje dhe e kuptova se kishte dhe një parametër tjetër që ishte totalitarizmi dhe iluzioni qiellor i Rajavi. Ndjehem keq që po shkruaj për këto ngjarje të hidhura që më ngecin në grykë kur i them , por dua të di se çfarë ndodhi me besimin që kishte brezi ynë?

Rajavi thonte se askush nuk mund t’i shpëtojë këshillit të lidershipit dhe ishte mjaft i sigurt për këtë. Një herë ai shkroi mbi tabelë : “Cili është dënimi për krimin e kryer në këshillin e lidershipit?”

Bërtiti me të madhe duke e përsëritur dhe duke na urdhëruar dhe ne ta thonin njëzëri: “Vdekja, vdekja!”

Më pas e fshiu dhe na tha : “A e shihni o budallenj, keni një hendek përpara. Këshilli i lidershipit nuk duhet të ketë antivlera dhe tradhëtarë në përbërjen e tij. Cila është garancia?”

Më pas në tabelë shkroi nderimi total, që do të thonte, ju.

Nuk ishte vetëm kjo, më pas me preteksin se kishte ndikime të jashtme brenda në kamp na kërcënoi në emër të sigurisë së këshillit të lidershipit. Ai tha se nuk duhet të mbështetemi tek asnjë organizëm apo këshill lidershipi të jashtëm dhe e ndaloi këtë. Të gjithë anëtarët e këshillit të lidershipit mbaheshin nën kontroll të ashpër.

Si mundi që me mashtrim dhe smirë t’i divorcojë të gjithë burrat dhe vetë të martohet me Firuzeh Benisadr pa mbushur viti i ndërtimit të kampit Ashraf ? Si mundi ai të martohej me Maryam Rajavi, gruan e shokut të tij e cila krijon një harem për të?

Me vete mendoja se ndoshta Rajavi nuk e mendonte se kjo gjë do të ishte ishulli i personalitetit të tij. Me izolimin e të gjithë këtyre burrave dhe grave na vijnë ndërmend të gjitha ndjenjat dhe dëshpërimet e tyre me divorcimine grave nga burrat dhe më pas fjetja e tyre me liderin. Gjithçka filloi me Maryam Rajavi, ish-gruaja e shokut të Mas’udit ,Abrishamchiut. Ai i mori të gjitha për vete dhe madje ua kishte vënë syun edhe vajzave tona ,por ndoshta Zoti nuk ia dha mundësinë.

Pas përhapjes së lajmit të pjesëmarrjes së MEK në vrasjen e dy shkencëtarëve bërthamorë të vendit tonë, qendra e lajmeve investigative Habilian (familja e viktimave të terrorit) publikoi një seri dokumentash që vërtetojnë lidhjen e tyre me këtë krim.

Sipas raportit të qendrën investigative të lajmeve Habilian (familja e viktimave të terrorit) disa ditë pas vrasjes së dy shkencëtarëve bërthamorë të vendit tonë, muxhahedinët kanë rrëfyer se kanë marrë pjesë në zbulimin e këtyre dy shkencëtarëve duke shkruar: ” Roli i Shehrijarit dhe Abasit në projektin e armatimit bërthamor të Republikës Islamike, është zbuluar disa herë nga forcar e rezistencës.”

Por dokumentet e mëposhtme që janë mbledhur gjatë viteve të kaluara, tregojnë se shkencëtarët si dëshmor doktor Shehrijari, doktor Abasi dhe shumë shkencëtarë të tjerë të teknologjisë bërthamore të vendit tonë, janë zbuluar nga spiunazhi i MEK-ut dhe vrarë nga armiqtë e Islamit:

1-Dokumenti i parë; më 21 nëntor të vitit 2007, kanali televiziv Fox News America, në faqen e saj në internet ka publikuar një artikull të shkruar nga një kapiten i muxhahedinëve , në të cilin shqyrtohen privilegjet që sipas tij Al Baradei, ish-drejtori i përgjithshëm i Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike , i ka dhënë Iranit.

Në këtë artikull shkruhet: “Më 15 nëntor, Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë Atomike ka publikuar raportin e saj në lidhje me gjendjen më të fundit të programit bërthamor në Iran. Nga momenti i publikimit të këtij raporti, edhe Teherani edhe kritikët e tij kanë shpallur fitoren. Teherani e përdor këtë raport dhe thotë se programi i tij bërthamor është për arsye paqësore. Ekspertët e lartë të atomikës të cilët janë oficerët e Gardës Revolucionare, Muhsen Fakharizadeh dhe Feridun Abasi, i menaxhojnë kërkimet e tyre bërthamore ushtarake në një universitet të quajtur Imam Husejn.”

-Dokumenti i dytë; më 3 dhjetor të po atij viti , sajti i muxhahedinëve, në një bashkëbisedim me njërin nga faktorët e tyre, deklaroi: “Universiteti Imam Husejn(paqja qoftë mbi të) është një qendër kërkimesh, dhe mbështetëse për prodhimin e armëve bërthamore. Disa nga aktivitet e kryera në të janë këto:

1-Duke përdorur një gjenerator të neutroneve, nën kujdesin e rojes revolucionare “Feridun Abasit”, njërit prej oficerëve të lartë të Gardës Revolucionare, janë bërë prova për kapërcimin e neutroneve me forcë të lartë.

2- …

Në këtë shkrim gjithashtu tregohet në mënyrë të plotë cv-ja e studimeve dhe adresa e vendit të punës së doktor Abasit.

-Dokumenti i tretë; më 12 dhjetor të vitit 2007, njëri nga sajtet e muxhahedinëve deklaroi se në mëngjesin e ditës së martë më 11 dhjetor të vitit 2007, në një konferencë për shtyp në ndërtesën ndërkombëtare të shtypit në Washington DC, njëri nga komandantët e MEK ka folur për kontrollin e programit bërthamor dhe fshehjen e këtij plani nëpër tunelet e nëndheshme nga ana e Gardës Revolucionare të Iranit. Ai tha se Univeristeti i Imam Husejnit (a.s) në Teheran përfshin ekspertët bërthamorë kryesorë të regjimit. Feridun Abasi dhe Muhsen Fakharizadeh të cilët janë që të dy të sanksionuar nga rezolutat numër 1737 dhe 1747 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, janë oficerë të lartë të Gardës Revolucionare të cilët menaxhojnë projektet atomike kryesore të Republikës Islamike të Iranit.

Me futjen e MEK në Irak, rrahje tepër të rënda iu shkaktuan të burgosurve. Letrat e dërguara nga familjarët e të burgosurve i censuronin, i ndryshonin dhe nga numri i madh i letrave të postuara, vetëm një pjesë e vogël arrinin te të burgosurit. Muxhahidine Halk, me kontrollin e imtësishëm të letrave dhe dijeninë e plotë të përmbajtjeve të tyre, ata duke futur lajme të rreme dhe dëshpëruese prej familjarëve si vdekja e nënës, babait, fëmijëve ose të afërmve, divorci i grave, sëmundje etj, përpiqeshin që të krijonin luftë mendore midis të burgosurve dhe të ndalonin forcën dhe përkushtimin e tyre rreth bindjeve atdhetare ndërmjet presionit emocional dhe psikologjik. Abdulshir Abdulbaten, hetues dhe inspektor i Gardës Republikane irakiane, pas arrestimit nga qeveria e Irakut, gjatë hetimit pranoi në kampet e Irakut për veprat e tij penale dhe torturat çnjerëzore të kryera në kampet e Irakut .

Ai, veçanërisht për bashkëpunimin e ushtrisë dhe inteligjencës së Irakut me Organizatën Muxhahidine Halk në torturimin e të burgosurve iranianë,tha: “ MEK ka bashkëpunuar shumë herë me ne në këto fusha dhe më kujtohet se disa të burgosur iranianë kanë mbetur të vrarë në duart e tyre. Në disa prej këtyre torturave, dhuna që ushtronte MKO-ja ishte më e madhe se ajo që ushtronim ne. Shumica e të burgosurve iranianë vdiqën nga aplikimi i torturave mesjetare të organizatës në kampet që ndodheshin në veri të Irakut, në Kurdistan dhe u varrosën në varrezat e shpërndara në shkretëtirat afër këtij qyteti.” Sipas tij, zyrtarë të qeverisë qëndrore ( gjatë kohës së luftës Irak –Iran ) në Bagdad kënaqeshin duke parë filmat e torturimit të burgosurve. Këta filma janë dërguar dhe në zyrën e Sadamit dhe Udait( i biri i Sadam Huseinit).

Një përmbledhje e veprave të MEK në kampet e përqëndrimit

Në disa nga kampet ku ndodheshin të burgosurit iranianë, muxhahidinët ishin vendosur ligjërisht si gardianë dhe kishin të njëjtat funksione dhe detyra si pala irakiane. Ata bashkëpunonin me regjimin irakian në operacione të ndryshme antiligjore dhe kundërkulturore në shkëmbim të mbështetjes që do i jepte ky regjim Organizatës Muxhahidine Halk në përmbushjen e qëllimeve të saj.

Materiali që vjen në vijim është një përmbledhje e veprave dhe torturave të MKO-së në kampet e përqëndrimit në Irak që është marrë nga libri “Një gjurmë e lënë pas” dhe nga kujtimet e kohës së robërimit të vendit tonë. Këto kujtime paraqesin durimin, nostalgjinë dhe këmbënguljen e njerëzve liridashës që kanë qenë për vite të tëra robër të armikut dhe me durim u bënë shembulli i lirisë.

Ndryshimi i përmbajtjes së letrave

MEK u ndihmua nga regjimi irakian për censurimin e letrave dhe të dhënave të njerëzve me ndikim në biznes dhe në përhapjen e lajmeve. Ata përveç ndalimit të dërgimit të letrave të burgosurve të Iran , i fallsifikuan duke vendosur përsëri emrat e tyre në to dhe u kthenin atyre letra “të shkruara” nga familjarët. Nga ana tjetër ata u dërgonin të burgosurve lajme të rreme nga familjet e tyre duke thënë se u kishte vdekur ndonjë pjesëtar i familjes apo lajmet e divorcit në mosprani të bashkëshortit për ata të burgosur që ishin të martuar dhe lajme të tjera si këto duke u dhënë atyre një goditje dhe torturë psikologjike.

Varrimi në mërgim

Irakianët bënin çfarë të donin në kampin tonë edhe në qoftë se dikush vdiste ata nuk kujdeseshin fare për të. Në kampet ku ndodhej Kryqi i Kuq , gjendja nuk ishte e tillë. Iraku ishte një varrezë për robërit iranianë të luftës. Robërit që kanë vdekur nga torturimet, sëmundjet dhe kequshqyerja, janë varrosur fshehurazi në vende të humbura. Vendi i varrimit të tyre akoma mbetet i panjohur për ne.

Sipas rrëfimit të veteranit Mikail

Torturat e fshehta

Një nga torturat që irakianët kanë bërë në bashkëpunim me MKO-në quhej “dushi i kabllos”.Me aplikimin e kësaj torture, i gjithë trupi ,nga maja e gishtit të këmbës deri te koka, nxihej. Në fillim të këtyre torturave, të burgosurit tranferoheshin nga bujtina te dhomat e torturës. Të burgosurit mblidheshin të gjithë bashkë duke u rreshtuar dhe prisnin sa t’u vinte radha. Në momentin kur ata futeshin brenda( në dhomën e torturës) disa ushtarë trup mëdhenjë irakianë i godisnin me grushte dhe shqelma duke ia pasuar njëri-tjetrit . Në këtë fazë të burgosurit gjakoseshin dhe nxiheshin në fytyrë ,kokë dhe në qafë.

Faza zjetër ishte një dru dy skajet e të cilit ishin lidhur me litarë. Ata i lidhnin këmbët e të burgosurit te ai dru. Dy persona nga muxhahidinët e mbanin atë në mënyrë që i burgosuri të mos i mblidhte këmbët . Ata e ngrinin atë që këmbët të qëndronin lart. Një ushtar tjetër e godiste atë fort me thupër deri lart te kofshët dhe që klithma e tij të mos dëgjohej nga të burgosurit e tjerë, i fusnin në gojë çorape ose kallëpe sapuni që ishin një tjetër lloj torture. Disa nga të torturuarit nuk merrnin dot frymë dhe mbyteshin. Një nga njerëzit tanë të dashur që ishte student në univeristet dhe fetar, vdiq nga ky lloj torturimi.

Sipas rrëfimit të veteranit Mikail

Torturat psikologjike

Llampat e bujtinës qëndronin gjithmonë ndezur që të prishnin komfortin e robërve. Televizori qëndronte i ndezur nga fillimi deri në fundin e programit. Ne na detyronin të shihnim filma pornografikë që të na torturonin psikologjikisht dhe shpirtërisht. Ishte e ndaluar të qëndronim për një kohë të gjatë në banjo. Shok-u elektrik, ngrënia e sapunit, shtrirja mbi xhama të mprehtë, mosrespektimi dhe fyerja ishin disa nga torturat e kryera mbi ushtarakët e Republikës Islamike të Iranit të cilët ishin zënë rob në luftë.

Muhamed Ali Habibullahi, veteran

Azili i të burgosurve

Një nga aplikacionet e MKO-së ishte dërgimi i njerëzve të aftë për të mbajtur fjalime dhe për të futur aspiratën e organizatës në ato kampe. Kjo organizatë, duke i zmalluar problemet e shkaktuara nga lufta në Iran dhe duke i keqinformuar për të ardhmen e vendit, u përpoq ti dekurajonte robërit dhe më pas siguroi prezantimin e idealeve të organizatës në mënyrë që ti rekrutonte ata. Gjatë bisedimeve për paqe, u ngrit çështja e aziliz të burgosurve iranianë në Irak. Irakianët gjitashtu përveshën mëngat për të pranuar azilin e kërkuar nga robërit iranianë të luftës. Kur irakianët hasën në probleme u kërkuan ndihmë muxhahidinëve. MEK e cila i kishte humbur forcat e saj gjatë operacionit “Drita e brendshme” i shtrëngoi dorën Sadamit dhe bashkëpunoi me të.

Zhveshja e të burgosurve

Për tëndikuar në stabilitetin e të burgosurve , gardianët irakianë kanë kryer tortura çnjerëzore dhe fyerje të urryera. Irakianët nuk i kanë zhveshur lakuriq të burgosurit gjatë torturimit, por muxhahidinët i kanë zhveshur ata dhe e kanë përsëritur pothuajse gjithmonë këtë gjë.

Emërimi i spiunëve mes të burgosurve

Organizata Muxhahidine Halk, me emërimin e spiunëve në mesin e të burgosurve mund të zbulonte sende të ndaluara si stilolapsa, lapsa, fletushka lutjesh, libra fetarë, radio, etj. Me ti gjetur këto sende, spiunët lajmëronin menjëherë gardianët dhe gjithashtu zbulonin të fshehtat në mesin e të burgosurve.

Shqipëria është destinacioni i terroristëve famëkeq të MEK në Evropë. Për momentin MKO ndodhet në Irak, por sipas marrëveshjes së arritur ndërmjet SHBA dhe shtetit shqiptar në vitin 2013, ata do të transferohen në Shqipëri.

Që nga vitet 1980, ata janë financuar dhe përkrahur nga Sadam Huseini që të ndikojnë në ndryshimin e sistemit politik në Iran. Pas rënies së Sadamit në vitin 2003, MKO krijoi lidhje me forcat ushtarake amerikane. Në vizitën e tij në Shqipëri, Kerry cilësoi se Organizata Muxhahidine përkrah SHBA-në në luftën kundër terrorizmit në Lindjen e Mesme, ashtu siç kjo organizatë përkrahu Sadamin , Al-Kaedën dhe ISIS në Irak. Të gjitha qeveritë irakiane, pasi morën në dorë drejtimin e vendit të tyre, janë munduar ta nxjerrin jashtë territorit të Irakut MKO-në, por Mas’ud Rexhavi i cili nuk e pranon ligjin dhe rregullin u dha urdhër anëtarëve të organizatës të bëjnë rezistencë të dhunshme. Në qoftë se ata do të pranonin të largoheshin me dëshirën e tyre, atëherë Agjencia për Refugjatë e OKB-së duhet të përpiqej për të gjetur një vend të tretë që i pranonte . Edhe pse vendet perëndimore kanë përfituar nga përdorimi i kësaj orgnaizate kundër Iranit në çështjen e programit bërthamor, ata e konsiderojnë kaq të keqe dhe të shëmtuar saqë nuk i pranojnë si azilantë apo refugjatë.

Ish-sekretarja amerikane e shtetit Hilary Cliton për të stimuluar disa shtete që të pranojnë një numër anëtarësh të MKO-së , mori pëlqimin e kryeministrit shqiptar të atij viti,Sali Berisha, për pranimin e 200 anëtarëve të MKO-së në shenjë miqësie me SHBA. Ky veprim u ndërmor , por në vitin 2016 pritet që Shqipëria të presë edhe 3000 anëtarë të tjerë sepse në vitin 2014 presidenti i Rumanisë ,Traian Bashesku, nuk u tregua i gatshëm t’i marrë ata.

Kjo marrëveshje e tërhoqi shumë pak vëmendjen e agjencive brenda Shqipërisë dhe madje edhe të mediave ndërkombëtare të cilat ishin të ndjeshme ndaj krimeve dhe terrorizmit të MKO-së. Kjo për shkak se anëtarët e këtij grupi trasnferoheshin në grupe të vogla prej 20 personash. Për të mos krijuar trazira, UNHCR janë të detyruar të përmbushin dëshirat e Mas’ud Rexhavi në çështjen e refugjatëve. Ai i zgjidhte me kujdes personat që donte të transferonte. Shumë prej tyre kanë identitete të rreme. Ai duhet të sigurohej që anëtarët e thjeshtë të transferoheshin së bashku me njerëz të sigurt në mënyrë që të mos arratiseshin dhe të ishin nën kontroll. Zyrtarët e OKB-së për të kryer misionin e largimit të anëtarëve të MKO nga Iraku, duhet të pranonin transferimin e tyre në atë formë, edhe pse kjo do të thotë se ata(anëtarët e MEK) janë skllevër modern.

Kur anëtarët e MEK arrijnë në Shqipëri, kryesia e organizatës merr përsipër përgjegjësitë e tyre. SHBA i ka dhënë 20 milianë dollarë OKB për risisteminin e tyre dhe ka ndihmuar shtetin shqiptar të rrisë ekonominë dhe sigurinë duke krijuar kushtet e përshtatshme për rehabilitimin e refugjatëve, por askush nuk i ndihmoi ata. Organizata Muxhahidine Halk ka blerë një kamp të braktisur universiteti dhe i ka mbyllur të sapoardhurit atje. Ata gjithashtu kani krijuar të njëjtat kushte izolimi prej një sekti për anëtarët ashtu siç i kishin në kampet e mëparshme. Misioni i cili u krye si shenjë miqësie përfundoi me transferimin e plotë të terroristëve në Evropë. MKO ka krijuar territorin e saj të mbulimit ku nuk është e prekshme nga ligji, ashtu siç vepronin në Irak.

Kjo temë i ka vendosur refugjatët larg duarve të autoriteteve shqiptare dhe për arsye se ata nuk mund të kenë lidhje me shtetasit shqiptarë, në fluksin e madh të njëmijë refugjatëve terroristë të stërvitur,me zgjuarsi autoritetet kanë arritur të bëjnë ndarjen e tyre në mënyrë që identifikimi jetë më i lehtë dhe të parandalohet rrëmuja e madhe.

Duke vënë re ndarjen dhe izolimin e tyre lind pyetja se a ndihen të sigurt qytetarët shqiptarë dhe a u cënohet siguria dhe qetësia? A u cënohet atyre rruga drejt Bashkimit Evropian?

Për t’iu përgjigjur kësaj pyetje duhet të pyesim se përse qeveria irakiane ngulmon në largimin e tyre dhe përse vendet perëndimore nuk i pranojnë ata.

Muxhahidine Halk, si një organizatë e dhunshme dhe kriminele që është, rritet në kushtet e një vendi ku mungon shteti ligjor, si për shembull në vende të cilat kanë patur trazira dhe probleme si Iraku dhe Shqipëria. Në rrethana të tilla, MKO mund të jetë një organizatë kriminale e dhunshme dhe e rrezikshme. Udhëheqësit e Organizatës Muxhahidine Halk nuk e kanë problem propagandën , komunikimin me mediat, krijimin e marrëdhënieve me pushtetarët dhe dhënien e rryshfetit. Më lejoni të qartësoj se Organizata Muxhahidine Halk ka patur gjithmonë përkrahje të mirë financiare. Ish-anëtarët e kësaj organizate gjithashtu kanë thënë se udhëheqësit e MEK janë përpjekur fuqishëm të krijojnë marrëdhënie me bandat mafioze shqiptare. MKO kërkon të bashkëpunojë me ta që kështu të kenë përfitim të ndërsjellë, ashtu siç bashkëpunonin me regjimin e Sadam Huseinit. Muxhahidine Halk në Shqipëri, duke bashkëpunuar me grupet politike të cilat kanë përfitime nga aktivitetet terroriste të këtij kulti, mund ta drejtojë grupin në Tiranë për një kohë të gjatë më mirë se në Paris.

Agjencia Qendrore Amerikane e Inteligjencës e përshkruan në këtë mënyrë korrupsionin në Shqipëri: Ka probleme ndërkombëtare si trafikimi i drogës, pastrimi i parave dhe prezenca e të huajve të paligjshëm.Prandaj ky vend ka atraksione të shumta për organizatat e huaja kriminale dhe për këtë arsye krijon probleme të shumta për institucionet e sigurisë. Në thelb, Shqipëria është një portë hyrëse për në Evropë.

Tani meqë rrugët e kalimit nëpërmjet Irakut, Sirisë dhe Turqisë janë nën vëzhgim të rreptë , udhëheqësit e grupeve terroriste duke iu bashkangjitur ç’do grupi mercenar mund të shkojnë fshehurazi në Tiranë dhe të kërkojnë mbështetje logjistike dhe trajnim. Ku ka vend më të përshtatshëm se Shqipëria për forminin e një kampi të fshehtë trajnimi për aktivitetet terroriste? Ky vend ndodhet në Evropë, por jo në Bashkimin Evropian prandaj bashkësia ndërkombëtare nuk e monitoron atë.

Organizata Muxhahidine Halk duke ndryshuar klimën politike, në mënyrë që të arrihet një marrëveshje mes Iranit dhe 5+1 për programin bërthamor, po kërkon miq dhe mbështetës të rinj. Kjo organizatë ka krijuar lidhje më të forta me Ushtrinë e Lirë Siriane dhe u ka ofruar ndihmë sauditëve kundër shiave në Jemen. Organizata Muxhahidine Halk ka një eksperiencë më shumë se dyzet vjeçare në aktivitetet terroriste. Kërcënimi i vërtetë nuk është armatosja e tyre në Shqipëri, por ftesa që mund t’u bëhet grupeve të tjera për trajnim.

Shqetësimi është se Organizata Muxhahidine Halk mund të rritet dhe është e gatshme të bashkëpunojë me ç’do grup tjetër terrorist.

Nuk mund të mos e marrësh në konsideratë realitetin se anëtarët e Muxhahidine Halk janë larguar. Ata nuk janë refugjatë të zakonshëm. Një numër i madh i tyre janë stërvitur nga regjimi i Sadam Huseinit në Irak për operacione terroriste, ushtarake, spiunazhi dhe gjithashtu janë specializuar për falsifikim. Ata gjithashtu janë stërvitur për mënyra të ndryshme torturimi që të jenë një grup me të vërtetë i rrezikshëm. Përveç të gjitha këtyre gjërave , stili i lidershipit të Organizatës Muxhahidine Halk ka natyrë sektare, që do të thotë se edhe në qoftë se nuk duan, anëtarët nuk mund të mos i zbatojnë urdhërat e kryetarëve. Kështu ata kanë një tjetër rrezikshmëri për arsye se mund të përdoren për aktivitete penale të ndryshme edhe pse mund të mos e pëlqejnë natyrën e misionit. Ka shumë shembuj të trafikimit të qenieve njerëzore nga Shqipëria drejt Evropës Perëndimore, shembuj të cilët janë përdorur nga Organizata Muxhahidine Halk për pastrimin e parave në Gjermani.

Këta refugjatë mund të konsiderohen mjaft të ndjeshëm. Një arsye tjetër përse ata nuk kanë tërhequr shumë vëmendje është se Organizata Muxhahidine Halk lehtësisht konsiderohet si një grup militant në mërgim. Mosha mesatare e anëtarëve të kësaj organizate është 60 vjeç dhe shumica e tyre pas shumë vitesh trajnimi, torturimi dhe dëbimi në shkretëtirat e Irakut, vuajnë nga sëmundje fizike dhe mendore. Kjo gjë është e vërtetë për shumicën nga ata, por në mesin e tyre ka persona të cilët janë specializuar në rekrutime anëtarësh të rinj dhe në trajnimin e aktiviteteve terroriste. Personat të cilët mund të japin mësime mbi opercaionet vetëvrasëse, janë të aftë të transferojnë te të tjerët metoda të cilat janë të vështira të tranferohen nga organizata të tjera terroriste në botë.

Të gjithë personat që arrijnë në Shqipëri nuk qëndrojnë më me Organizatën Muxhahidine Halk. Deri më tani,një grup i përbërë nga 200 persona të gjithë ish-anëtarë të MKO-së , i kanë mbeshtetur ata dhe personat të cilët duan të largohen nga organizata janë duke u shtuar. Këta persona kërkojnë të kthehen te familjet e tyre dhe të kenë një jetë normale. Është e çuditshme se Amerika ka zgjedhur 80 persona nga mesi i tyre duke u dhënë azil në SHBA. Për t’u siguruar se janë shkëputur plotësisht nga organizata dhe nuk janë më të rrezikshëm, janë bërë bisedime të imtësishme me ta. Disa të tjerë janë larguar në vende të tjera në Evropë me po të njëjtat kushte, por pjesa tjetër ka mbetur në Shqipëri në kushte të këqija. Autoritetet shqiptare duhet të rrezikojnë dhe duhet ta ndalojnë këtë organizatë nga krijimi i një baze të fshehtë terroriste në Evropë. Hapi i pari është largimi i anëtarëve nga burimi i ekstremizmit. Në qoftë se kjo gjë nuk ndodh, problemi nuk zgjidhet.

Autoritetet e Tiranës mund të parashtrojnë se të gjithë refugjatët që hyjnë në Shqipëri duhet të trajtohen në mënyrë individuale dhe jo si askesorë të udhëheqësve të Organizatës Muxhahidine Halk. Ata gjithashtu duhet t’i ndihmojnë në akomodim që kështu në të ardhmen të kenë mundësi për të zgjedhur rrugën e jetës. Eksperienca në Irak ka treguar se në kohën kur këta persona janë të lirë nga detyrimi i udhëheqësve apo anëtarëve të tjerë të MKO-së , e kuptojnë shumë shpejt gjëndjen e tyre dhe angazhimi i tyre për terrorizëm zhduket dhe fillon proçesi i de-radikalizimit.

Komunikimi me familjet e ndihmon shumë këtë proçes. Ka shumë raste të cilat tregojnë se anëtarët e MKO-së pasi kanë mundur të largohen nga grupi sektar, kanë arritur të fillojnë një jetë të re dhe të jenë të suksesshëm. Disa prej tyre sot jetojnë në vende të Evropës Perëndimore për arsye se të afërmit e tyre që mund t’i ndihmonin ndodheshin atje. Disa prej tyre janë kthyer në vendin e origjinës edhe pse Irani nuk i do. Ata u falën në Iran dhe kanë krijuar një jetë normale nën mbikqyrjen e Kombeve të Bashkuara dhe Kryqit të Kuq. Disa nga ata jetojnë në Kurdistanin e Irakut dhe kanë shpërngulur atje pasuritë e familjeve të tyre që të mund të bëjnë tregti.

Në kohën kur këta anëtarë largohen nga presioni i sektit, mund të kategorizohen nga organizatat humnaitare. Sipas thënies së njërit nga përgjegjësit e Kryqit të Kuq për këtë artikull: 3000 persona nuk janë një numër i madh. Ne kategorizojmë dhe ndihmojmë miliona njerëz në vit, por një grup nuk mund ta kategorizojmë as ne dhe asnjë organizatë tjetër. Kjo është një zgjedhje përballë të cilës qeveria shqiptare nuk duhet t’i mbyllë sytë, sepse mosveprimi do të thotë të vësh në rrezik gjithçka.
Mas’ud Khodabandeh, ish-anëtar i rangut të lartë i MKO-së/Huffington Post

Rik Alan Ross është ekspert dhe konsulent i shquar i sektit (Muxhahidine Halk) dhe themelues e drejtor ekzekutiv I << Institutit të Studimit të Sekteve>> në Trenton ,New Jersey.Misioni I Institutit është studimi sekteve dhe grupeve shkatërruese dhe lëvizjeve të diskutueshme si dhe ofrimi I një game të gjërë informacionesh dhe shërbimesh duke përfshirë edhe kurse mësimore on-line që ata kanë ne fushen sekteve. Ross gjatë tre dekadave të kaluara ka marrë pjesë në pothuajse 500 seanca arsimore me temë <>, si ekspert I sekteve ai ka dëshmuar ne gjykatë dhe ka bërë kërkime rreth kesaj teme në të gjithë botën. Ai me ndihmën a anëtarëve aktualë dhe të mëparshëm të sekteve,shumë nga taktikat mbizotëruese të këtyre grupeve për të kontrulluar njerëzit dhe kanalizuar mendjet e tyre , dhe mbi te gjitha ,metodat dhe menyrat per permbysjen e këtyre taktikave ,I ka ofruar ne librat e veta. Duke lexuar veprat e Ross-it, njerëzit fitojnë një kuptim më të thellë rreth natyrës së sekteve destructive dhe nëse ata vetë apo të afërmit e tyre do të ballafaqohen me propogandat e tyre (grupit) dhe të ideve të tyre devijuese do të jenë më të aftë për të vlerësuar situatën dhe të shpëtojnë nga devijimi(humbja). Ajo që vijon,është teksti I intervistës së plotë I gazetarit të Fondacionit Habilijan me Rick Ross rreth sektit të grupit terrorist të Munafikin-nëve qe I ofrohet publikut për lexim.

Habilian: Sekti Raxhevi e kundërshtojnë akuzën e të qënit sektaristë duke thënë se si mund të jenë sekt ndërkohë që janë një lëvizje aktive politike! A mund të jenë aktivitetet politike një kriter për të cilesuar apo jo nje grup apo lëvizje si sekt?
Ross: Besimet dhe bindjet e një grupi mbi të qënit e tij sekt apo jo, janë të pavend(s’kanë vlerë); përkundrazi ajo që e përcakton këtë është sjellja, mekanizmi dhe struktura e grupit.Një sekt mund të jetë i bazuar dhe përqendruar në një filosofi,politike,fe,mjekësi, kurse trajnimi të sukksesit individual(personal), pretendim të marëdhenie me aliene, cështje pseudo-shkencore dhe arte luftarake.Në përgjithësi janë tre karakteristika që përcaktojnë sektet dhe që duhen marrë parasyshë.Këto karakteristika i ka shtruar(paraqitur) për të parën herë Robert J. Lifton,psikolog dhe shrimtarë në fushën e sekteve, dhe unë i kamë cituar ato në librin <<Sektet; Një Vështrim Nga Brenda>> ,në kapitullin << Përkufizimi i Sekteve Destruktive.>> Këto tre karakteristika vijojnë si më poshtë;
1. Udhëheqje karizmatike që përcakton parimet e përgjithshme dhe kornizën ideologjike të grupit dhe e mbron atë dhe gradualisht kthehet(bëhet) objekt adhurimi.Udhëheqësi ka autoritet absolut dhe si jep llogari askujt për vendimet që merr;
2. Procesin indoktrinues apo mësimor që i thonë të bindurit e imponuar apo riformatim mendor (lavazh truri);
3. Shfrytëzim ekonomik dhe seksual i anëtarëve të grupit nga udhëheqja(duke shrytezuar postin).

Organizata Muxhahidin, në strukturën, mekanizmat dhe sjelljet e veta i i ka të tre këto karakteristika kryesore që përdoren për njohjen dhe përcaktimin e një sekti: Raxhevi dhe bashkëshortja e tij kanë rolin e një udhëheqje përcaktuese karizmatike autoritare( mund të thuhet dhe diktaturiale); Ato përdorin riformatimin mendor dhe bindjen e imponuar që të kenë sa më shumë ndikim mbi anëtarët e grupit ; dhe këtë ndikim (influencë,impakt) ta shfrytëzojnë për manipulimin e mendjeve të anëtarëve të tyre dhe t’i shfrytëzojnë ata për interesat e tyre.

Hbilian : Përvec këtyre tre cilësive qe përmendët , a ekzistojnë edhe kritere të tjera për të njohur dhe përcaktuar sektet dhe a ndodhen këto cilësi te Organizata e Muxhahidinë-ve?

Ross : Lifton përmend tetë karakteristika të përbashkëta të sekteve ( 1. Kontrolli i mjedisit, 2. Indoktrinimi , 3. Kërkesa për të pastruar papastërtitë e brendshme, 4. Rrëfimi, 5. <> e udhëheqësit, 6.Gjuha ideologjike,7. Manipulim mendor , dhe 8. Të supozuarit se vetë janë në të vërtetën (në të drejtën) dhe të tjerët në të gabuarën. Unë besoj se Organizata Muxhahidine Halk I ka në plan-programin e saj të gjitha këto tetë karakteristika që Lifton I ka përmendur.

Habilian: Anëtarët e Muxhahidine Halk zakonisht një herë në javë jane te detyruar të flasin rreth vetes së tyre të brendshme(të tregojn të fshehtat e tyre,të rrëfehen) dhe të kërkojnë falje për devijimet ideologjike. Kjo metodë a është e përbashkët ndërmjet sekteve? Arësyeja e këtij fenomeni që në vetvete është një lloj rrëfimi, a është një mjet dhe teknikë për të kontrolluar mendjet (e anëtarëve) ?

Ross: Ky proces që ju përshkruani, Lifton në kapitullin 22 të librit të tij e shpjegon në detaje.Edhe unë gjithashtu e kam shpjeguar në librin Sektet; Një vështrim nga Brenda, në kapitullin << Shpërlarja e Trurit në Sektet(brenda sekteve ) . Lifton Këto lloj veprimesh I quan <<Rrëfime>> dhe unë gjithashtu kam shpjeguar në librin tim se si kthehen këto metoda në një mjet për t’I vënë (pasur) nën kontroll anëtarët dhe manipuluar mendjet e tyre.
Nga informatat sekrete që sigurohen nëpërmjet rrugëve konfindenciale, në të ardhmen mundet të shfrytëzohen si një levë për të shkatërruar personalitetin, manipulimin mendor dhe të kontrolluarit e anëtarëve të grupit.

Habilijan: Ka raportime të sakta si p.sh. deklaratat e znj. Sultani që ka qënë një nga pjesëtaret e udhëheqjes së Muxhahidine Halk dhe e afërt me Raxhevin,se posedon dokumenta të shumta origjinale për marëdhëniet seksuale të Raxhevit me gratë e këtij sekti, dhe për mendimin tim në rrethanat e presionit politik dhe vështirësitë e telashet e kësaj organizate një veprim I tillë nuk ka justifikim logjik.Si mund ta analizoni këtë veprim?

Ross: Udhëheqësit e grupeve qe janë autoritet-imponues (mund të thuhet edhe diktatorë) si të Muxhahidine Halk dhe Daesh(ISIS) –it shpeshherë abuzojnë seksualisht me anëtarët dhe pasuesit e tyre.Udhëheqësit nuk I japin llogari askujt për këto veprime të tyre.Askush nuk mundet dhe as guxon t’I kërkojë atyre llogari dhe t’I ndalojë ata.

Habilijan: Ideologët e Muxhahidine Halk dhe në mënyrë të vecantë vetë Raxhevi përpiqen shumë që veprimet e sektit si p.sh. të emëruarit e grave në poste organizative dhe heqjen e burrave nga këto poste t’i paraqesë si një hap përparimtar dhe feminist, si p.sh. të zgjedhurit e Merjem Raxhevi si Presidente që mund ta qeverisë Iranin; por në të vërtetë a është kështu?

Ross: Nuk është e rëndësishme se c’far pune kryejnë(si veprojnë me ndarjen e posteve) udheheqësit e Organizatës së Muxhahidine Halk në grupin e tyre, ajo që është e rëndësishme është se Mas’ud dha Merjem Raxhevi mund të përpilojnë ligje të reja,pastaj t’I ndryshojnë përsëri ato, pra me pak fjalë mund të bëjnë c’do gjë që u do zemra(që dëshirojnë). Ata zakonisht I përdorin ligjet e përpiluara nga vetë ata që t’I manipulojnë mendjet e ndjekësve tyre dhe të kenë kontroll mbi ta. Atyre u pëlqejnë gjërat mbi të cilat kanë kontroll dhe gjërat mbi të cilat s’munden t’I kontrollojnë nuk I pëlqejnë.

Habilijan: A është e mundur që të flisni pak më shumë rreth Raxhevit dhe bashkëshortes së tij?
Ross: Ata të dy konsiderohen zemra e sektit ,elementi kryesor dhe forca lëvizëse e tij.Pra,nuk ekziston asnjë mjet dhe formë mbikëqyrje apo monitorimi që do të mundte t’a kufizonte pushtetin e tyre. Ata si japin llogari askujt për vendimet që marrin,dhe vecanërisht në lidhje me paratë dhe pasuritë e grupit nuk tregojne transparencë.

Përmbledhje Organizata Muxhahidine Halk(MKO.MEK) është një grup opozitar i armatosur iranian i cili u formua në vitin 1965. Kjo organizatë, si një grup gueril urban, kishte një rol aktiv në luftën kundër Muhamed Riza Pahleviut në revolucionin anti-monarkik të vitit 1979 në Iran. Pas revolucionit ,MKO zgjeroi infrastrukturën e saj organizative dhe tërhoqi shumë anëtarë,por kësaj organizate nuk iu dha mundësia të jetë e pranishme në ngritjen e pushtetit, dhe pas kryengritjes së armatosur të qershorit të vitit 1981 kundër qeverisë së re revolucionare që ishte nën udhëheqjen e Ajetollah Humeinit, u detyrua ta zhvillonte veprimtarinë e saj fshehurazi. Pas këtij incidenti, një pjesë e madhe e udhëheqësve të këtij grupi kërkuan mbrojtje në Francë nga ku kanë vazhduar aktivitetin e tyre kundër shtetit iranian.Në vitin 1986, nën presionin e qeverisë franceze, Organizata Muxhahedine Halk e vendosi selinë e saj në Irak. Në Irak, ato krijuan kampe ushtarake nën titullin “Ushtria Çlirimtare Kombëtare” dhe e vazhduan aktivitetin e tyre deri në kohën e rënies së Sadam Huseinit në vitin 2003.

Gjatë luftës Iran-Irak, forcat e organizatës kanë ndërhyrë vazhdimisht në territorin iranian dhe kanë luftuar me forcat qeveritare. Pas përfundimit të luftës Iran-Irak, qeveria e Sadamit i përkufizoi sulmet e organizatës brenda territorit iranian dhe kështu sulmet e tyre të armatosura u reduktuan. Me rënien e qeverisë së Sadam Huseinit në prill të vitit 2003, mori fund dhe përkrahja ekonomike dhe logjistike që MKO merte nga Iraku. Gjatë pushtimit amerikan, forcat e organizatës qëndruan neutrale. Amerika pas pushtimit të Irakut, filloi çarmatosjen e MKO dhe më pas i mbylli ata në Kampin Ashraf. Një burim ushtarak amerikan u tha Vëzhguesve të të Drejtave të Njeriut se deri në mars të 2005, në Kampin Ashraf u burgosën 3534 anëtarë të organiozatës(MKO). Disa nga muxhahidinët duke përfituar nga falja e qeverisë iraniane, u kthyen në shtetin e tyre.

Nga tetori i vitit 2004 deri më sot janë kthyer në Iran 273 anëtarë të Organizatës Muxhahidin. Ushtria amerikane zyrtarisht i njeh anëtarët e MKO si të mbrojtur nga Konventa e Gjenevës, por fati i tyre është ende i paqartë.Duket sikur qeveria e Irakut dhe ushtria amerikane akoma nuk kanë arritur në një konsensus në lidhje me të ardhmen e MKO-së. Në kohët e fundit të pushtetit të Sadamit, një grup iranianësh të burgosur në burgun Ebu-Garib u shkëmbyen me robërit irakenë të luftës në Iran. Këto persona ishin ish-anëtarë të pakënaqur të organizatës që u dërguan si amanet i MKO-së në burgun Ebu-Garib. Lirimi i të burgosurve në vitin 2002 dhe 2003, hapi një dritare të drejtpërdrjetë në kapmet e muxhahidinëve që më parë nuk ishte në dispozicionin e tyre. Vëzhguesit e të Drejtave të Njeriut kanë biseduar me pesë nga ish-anëtarët e MKO që ishin mbyllur në burgun Ebu-Garib.Deklaratat e tyre dhe të shatë ish-anëtarëve të tjerë të organizatës dëshmuan një tabllo të zymtë të sjelljes së MKO-së me anëtarët e saj sidomos me ata që kishin pikëmamje të ndryshme ose që shprehnin dëshirën për të dalë nga grupi.

Ish-anëtarët e Organizatë Muxhahidine Halk na japin lajmin e persekutimeve dhe burgimeve të anëtarëve të thjeshtë që dëshirojnë të largohen nga organizata ,gjtihashtu na tregojnë edhe për rrahjet dhe torturat ndaj personave të pakënaqur. Organizata Muxhahidine Halk gjatë viteve nëntëdhjetë, të pakënaqurit politik i mbajti në burgjet e saj të brendshme dhe pas një kohe, një pjesë të madhe të tyre ua dorëzoi irakenëve dhe këta të fundit gjithashtu i burgosën në burgun Ebu-Garib. Njëri nga të pakënaqurit me emrin Muhamed Husein Sobhani, nga shtatori i 1992 deri në janar të vitit 2001 është burgosur për tetë vite e gjysëm i vetëm në kampet ushtarake të organizatës. Disa dëshmitarë kanë dëshmuar se dy persona kanë humbur jetën gjatë marrjes në pyetje. Tre nga të pakënaqurit e parë, Abas Sadekinezhad, Ali Kashkavi dhe Alireza Mir Asgari nga qelia e tyre në Kampin Ashraf kanë parë të vdesë një tjetër të pakënaqur me emrin Parviz Ahmedi. Abas Sadekinezhad u tha Vëzhguesve të të Drejtave të Njeriut që është dëshmitar i vdekjes së një tjetër të burgosuri të quajtur Kurbanali Tarabi i cili sapo u kthye nga një marrje në pyetje,vdiq në qelinë ku këta të dy (Abas Sadekinezhad dhe Kurbanali Tarabi) ishin burgosur. Udhëheqja e MKO organizohet nga Mas’ud Rexhavi dhe e shoqja e tij Merjem Rexhavi.

Martesa e tyre në vitin 1985 u cilësua nga organizata si fillimi i një revolucioni ideologjik. Fazat e ndryshme të këtij revolucioni ishin: Divorcet e detyrueshme të personave të martuar, shkrimi i shpeshtë i raporteve autokritike, heqja dorë nga seksualizmi dhe sakrifica fizike dhe përkushtim absolut mendor dhe fizik ndaj udhëheqësve. Niveli i pritshëm i përkushtimit të anëtarëve në vitin 2003 në momentin kur policia franceze arrestoi Merjem Rexhavin në Paris, u shfaq plotësisht. Djetë anëtarë të MKO në qytete të ndryshme të europës i vën flakën vetes në shenjë proteste gjë që përfundoi me vdekjen e dy prej tyre. Një ish-anëtar dëshmon se revolucioni ideologjik ishte një nga rrënjët e origjinës së persekutimeve fizike dhe shpirtërore të anëtarëve të grupit. Organizata Muxhahidine Halk është në listën e terrorizmit të Departamentit Amerikan të Shtetit dhe të disa shteteve europiane. Udhëheqja e organizatës ka marrë një sërë masash me hapjen e një fushate të gjërë për të fituar mbështetjen e politikanëve perëndimorë me qëllim heqjen e emrit të organizatës nga listat e terrorizmit të këtyre shteteve. Metodologjia Organizata e Vëzhgimit të të Drejtave të Njeriu ka bërë biseda telefonike me 12 ish-anëtarë të MKO në Europë. Këta dëshmitarë dhanë dëshmi të besueshme rreth burgimit dhe torturave shpirtërore dhe fizike që iu bënë disa personave që kishin kritika ndaj politikave të organizatës ose që kishin shprehur dëshirën për tu larguar nga kampet e saj ushtarake. Me secilin nga ata, gjatë muajve shkurt dhe maj , kanë biseduar disa herë dhe në mënyrë private pa prezencën e ndonjë dëshmitari tjetër.

Të gjithë këto dëshmitarë tani jetojë në Europë. Janë regjistrur 12 orë bisedime dhe të gjitha këto në gjuhën perse. Secili nga ata ka treguar biografinë e tij në kapmet e MKO dhe të gjitha dëshmitë, sipas studimeve të Organizatës së Vëzhgimit të të Drejtave të Njeriut ,kanë përputhje me dëshmitë e të tjerëve. Disa nga dëshmitarët të cilët ishin burgosur dhe torturuar në burgjet e brendshme të MKO treguan rreth hetuesit dhe gardianit të tyre të quajtur Hasan Ezeti. Për këtë raport ata biseduan me Jaser Ezeti i cili ishte i biri i Hasanit , dhe ai u tregoi atyre rolin e babait të tij në organizatë si një hetues dhe gardian. Nga këto persona që u intervistuan, disa prej tyre ishin larguar nga Iraku gjatë viteve 2002-2004 dhe disa të tjerë u larguan gjatë luftës së parë të Gjirit Persik në vitin 1991. Pesë prej tyre, përveç burgimit në burgjet e brendshme të organizatës gjithashtu i dërguan edhe në burgun Ebu-Garib. Organizata Muxhahedine Halk u formua në shtator të vitit 1965 nga tre të diplomuar të Universitetit të Teheranit të quajtur, Muhamed Hanifnezhad, Sejid Muhsen dhe Asgar Badizadegan. Këta tre persona gjithashtu ishin anëtarë të aktiviteteve politike të Lëvizjes Kombëtare Fetare dhe Shoqatës Islamike të Studentëve. Ata ishin të bindur se forca kundërshtare e nevojitur kundra regjimit Pahlevit ishte ideologjia koherente dhe udhëheqja revolucionare. Argumenti i tyre ishte kjo që rezistenca paqësore kundër regjimit ishte pa rezultat dhe vetëm një luftë e armatosur revolucionare mund ti jepte fund forcave monarkike.

Tre themeluesit e kësaj organizate në fillim u përpoqën në krijimin e një ideologjie revolucionare dhe në bazë të interpretimit të tyre të islamit filluan të frymëzonin masat e popullit kundra qeverisë. Kjo ideologji ishte e bazuar kryesisht në një inerpretim të Islamit në përputhje me ideologjitë moderne revolucionare , veçanërisht marksizmit. Themeluesit e këtij grupi, në fazat e para tërhoqën rreth tyre njëzet anëtarë nga shokët dhe miqtë që ishin të një ideje me ta dhe më pas formuluan një grup ku mund të diskutonin idetë e tyre.Në mbledhjen e tyre të parë në shtator të vitit 1965 në Teheran u formua Organizata Muxhahidine Halk. Mbledhjet e këtij grupi ishin kryesisht rreth studimit të fesë, historisë dhe teorive revolucionare. Anëtarët e grupit studiuan me kujdes tekstet fetare dhe teoritë marksiste. Gjatë tre viteve të para ata kanë zhvilluar rregullimisht takime por në mënyrë konfidenciale. Në bashkbisedimet e vitit 1968 vendosën të formonin një komitet qëndror për vendosjen e strategjive revolucionare dhe gjithashtu vendosën krijimin e një ekipi ideologjik për të formuluar fletushka teorike për grupin. MKO gjatë pesë viteve të para të aktivitetit të saj nuk bëri asnjë veprim kundër shtetit. Përpjekjet e kësaj organizate ishin kryesisht në krijimin e një ideologjie revolucionare dhe gjithashtu në përgatitjen e anëtarëve për një luftë guerile urbane. Trembëdhjetë anëtarë të grupit shkuan në kampet e organizatave çlirimtare në Palestinë, Jordani dhe Liban për të mësuar luftën guerile dhe pas disa muajsh u kthyen në Iran. MKO para se të fillonte kryengritjen e armatosur vendosi të merrej më shumë me aktivitetin ideologjik si dhe me mësimin dhe stërvitjen e anëtarëve të rinj, por kjo strategji u sfidua me shfaqjen e një grupi marksist rebel të quajtur Organizata Fedaine Halk(FKO).

Në shkurt të vitit 1971 FKO filloi luftën e saj kundër shtetit duke sulmuar një komisariat policie në fshatin Sejahkel të Gilanit. Kjo ngjarje shënoi fillimin e luftës së armatosur kundër qeverisë së shahut. Udhëheqja e MKO duke u ndikuar nga ngjarja e Sejahkelit vendosi që me organizimin e një sulmi të madh të armatosur në Teheran, të përshpejtojë zbatimin e operacioneve të saj të armatosura. Në atë kohë kur qeveria ishte e zënë me përgatitjen e festimeve për 2500 vjetorin e vendosjes së monarkisë në Iran, MKO vendosi që natën e festimeve të sulmonte dhe të prishte disa stacione të energjisë elektrike në Teheran. Në përpjekjet e anëtarëve të oragnizatës për të shtënë në dorë lëndë plasëse, forcat e sigurimit të shtetit depërtuan në brendinë e grupit dhe aktivitetet e tyre u zbuluan. Në ditë e 23 gushtit të vitit 1971, pikërisht disa ditë para zbatimit të aktivitetit të parë të planifikuar, u arrestuan 35 anëtarë të Organizatës Muxhahidine Halk.Gjatë muajve në vijim , gjysma e anëtarëve u arrestuan dhe u gjykuan në gjykatën ushtarake . Të gjithë ata u akuzuan për posedim arme, përpjekje për të përmbysur monarkinë kushtetuese si dhe për studimin e veprave të Marksit , Maos dhe Çegevaras. Tre themeluesit e organizatës së bashku me gjashtë anëtarë të komitetit qëndror u dënuan me vdekje dhe u ekzekutuan më 25 maj të vitit 1972.

Vetëm dy persona të komitetit qëndror me emrin Mas’ud Rexhavi dhe Bahman Bazregani mundën ti shpëtonin ekzekutimit dhe të dënohen me burgim të përjetshëm. Të gjitha ato arrestime, burgime dhe ekzekutime i dhanë një goditje të rëndë organizatës , por me prezencën e anëtarëve të tjerë që arritën të largoheshin, vazhduan programin e tyre në rekrutimin e anëtarëve të rinj dhe ndërmorën disa sulme të armatosura. Në vitin 1975, mosmarrëveshjet ideologjike në brendi të organizatës përfundimisht rezultoi me ndarjen e një grupi të madh të cilët besonin se ideologjia fetare është e papajtueshme me luftën revolucionare. Ky grup për një kohë të shkurtër u njoh me emrin Muxhahidinët Marksist, por më pas e ndryshuan emrin në Organizata Peikar. Anëtarët e Organizatës Muxhahidin që i qëndruan besnikë ideologjisë së parë , këtë veprim të Peikar e konsideruan si puç të brendshëm. Me dukurinë e revolucionit iranian në vitin 1979, anëtarët e MKO sëbashku me të tjerë të burgosur politikë u liruan nga burgu.Organizata mori menjëherë vendimin që ta përhapë aktivitetin e saj në popull. Mas’ud Rexhavi u shfaq si udhëheqës i MKO.

Muxhahidinët korrën sukses në përthithjen e të diplomuarve të klasasave të mesme të popullsisë. Ata themeluan zyra në ç’do anë të Iranit dhe një rrjet milicie që ishte mjaft aktiv në brendi të universiteteve dhe shkollave të mesme. Pavarsisht se muxhahedinët e përkrahën udhëheqjen e Ajetullah Humeinit në fillimet e revolucionit, paria e kësaj organizate , kurrë nuk arriti të fitojë besimin e tij dhe të merrte një post në udhëheqjen e shtetit. Kështu muxhahidinët filluan konkurrencën e tyre intensive me Partinë Republiko Islamike e cila përbëhej nga ithtarë të Ajetullah Humeinit. Nga ana tjetër, presidenti i parë iranian, Abalhasan Benisadr i cili u zgjodh në vitin 1980, po përballej me kundërshtime të shumta nga ana e Partisë Republiko Islamike. Në muajt e parë të 1980-ës, mosmarrëveshjet mes grupacioneve të ndryshme politike arritën në një moment vendimtar. Benisadr u vendos nën presionin e fortë të Partisë Republiko Islamike e cila kishte në dorë parlamentin, forcat qeveritare, gjithashtu edhe forcat e sigurisë.

MKO dhe Benisadr u bashkuan për të ndaluar kontrollin e plotë të qeverisë nga Partia Republiko Islamike. MKO më 20 qershor 1981 filloi aksionet e saj të armatosura kundër qeverisë. Pas kryengritjes së 20 qershorit , Organizata Muxhahidin u detyrua ti kryej aktivitetet e saj fshehurazi dhe Benisadri sëbashku me Rexhavin, u fshehën. Pas disa ditësh, më 29 qershor 1981, Rexhavi dhe Benisadr u arratisën nga Irani dhe u strehuan në Paris. Pas kësaj, qëndra e MKO u vendos në Paris dhe vazhdoi luftën e saj duke vendosur bomba dhe duke bërë akte abuzimi në vendet qeveritare dhe të Partisë Republiko Islamike. Rexhaviu dhe Benisadr e konsoliduan aleancën e tyre në Paris. Ata e shpallën Këshilin Kombëtar të Rezistencës, që ishte një koalicion i forcave opozitare , si një alternativë demokratike për qeverisjen e Iranit. Partia Demokratike e Kurdistanit dhe disa intelektualë dhe njerëz të shquar iu bashkuan këtij këshilli, por pas një viti Këshilli Kombëtar i Rezistencës e humbi rolin e tij si një koalicion i gjërë. Mosmarrëveshjet e Raxhaviut me Benisadr, përfunduan me daljen e këtij të fundit nga këshilli në prill të vitit 1984.

Pas kësaj, në vitin 1985 Partia Demokratike e Kurdistanit u tërhoq nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës. Sipas Mas’udit, Benisadr deri në vitin 1996 ishte përfaqësuesi i Këshilit Kombëtar të Rezistencës në vendet europiane dhe Amerikë. Ky këshill ishte degë e MKO-së dhe një lob i saj në Europë dhe Amerikë: “Ishte e qartë për të gjithë përveç nesh që muxhahedinët kishin dështuar në krijimin e një koalicioni të gjerë politik siç u kishte premtuar Rexhaviu…Ne u thonim njëri-tjetrit që Këshilli Kombëtar i Rezistencës nuk ishte gjë tjetër veçse një vegël e Rexhaviut për të qenë i pranishëm në arenën politike europiane dhe amerikane. I vetmi përdorim i saj ishte për të mashtruar amerikanët dhe europianët që të mos mendonin që ne jemi po ato anëtarët e Organizatës Muxhahedin të cilët udhëhoqën vrasjen e qytetarëve amerikan në Iran”. Me martesën e Mas’ud Rexhaviut me Merjem Azadanlu më 18 mars 1985, kryesia e MKO-së ndryshoi. Të dy burrë e grua u bënë udhëheqës të organizatës. MKO, këtë martesë që ishte një flijim i madh i Mas’udit dhe Merjemes e quajti “revolucion ideologjik”.

Para kësaj martese Merjem ishte bashkëshortja e asistentit të Rexhaviut, Mehdi Abrishamçiut. Kryesia e organizatës u kërkoi të gjithë anëtarëve që gjatë “revolucionit ideologjik” të tregonin të metat e tyre në mbledhjet e autokritikës.Menjëherë pas martesës së Mas’udit me Merjemen, komanda ushtarake e organizatës lëshoi këto udhëzime: “Për të kryer detyrat në pozitat organizative , përgjegjësia jonë në këto kushte është ta thellojmë më tej këtë revolucion ideologjik. Duhet të paguajmë çmimin e nevojshëm, duhet të japim kohën dhe energjinë e duhur për thellimin e saj dhe për të perthithur trajnimin përkatës…kështu që në axhendën tuaj të përditshme,jepuni prioritet dëgjimit të fjalimeve në radio dhe shpjegimeve të komandantëve dhe menaxherëve dhe kini besim te kjo thënie e Byrosë Politike dhe e Komitetit Qëndror se: “Ky revolucion ideologjik e ka shumëfishuar aftësinë dhe forcën revolucionare të muxhahidinëve dhe linjat tona të çelikta u bënë më shumë të pastra dhe të pashoqa.”…Të jeni të sigurt që duke iu bindur udhëheqjes së re revolucionare demokratike të heronjve të Iranit, domethënë Mas’ud dhe Merjem Rexhaviut dhe duke u lidhur drejtpërdrejtë me këtë kryesi dhe marrjen e tyre si shembull, do ti ndihmojë ata ti korrigjojnë lehtë punët, të jenë gjendje të merren me probleme komplekse,me konfliktet personale, organizative dhe ushtarake.” Stafi i sektorit social të organizatës gjithashtu, në deklaratën e shkrimit të raporteve autokritike , shpalli: “Të kuptuarit e këtij revolucioni të madh…Në fakt , të kuptosh thellësisht madhështinë e kombinimit të këtij lidershipi të ri, domethënë Mas’udit dhe Merjemes, do të thotë të kesh besim te ata edhe në bindje ideologjike dhe revolucionare gjithashtu.Kështu me korrigjimin e punëve të vjetra dhe me kritikat e defekteve individuale dhe kolektive, do të përfitojmë vigjilencë më të madhe përballë armikut…Raportoni progresin tuaj, rezultatet dhe arritjet në nxitjen e thellimit të këtij revolucioni ideologjik në lidhje me mjedisin politik dhe social rreth vetes, në mënyrë të plotë dhe të detajuar pranë komandantëve dhe autoriteve drejtuese.”

Masoud Rajavi, informator i SAVAK

Sipas dokumenteve të mbetura nga marrja e tij në pyetje, ai i ka mundësuar SAVAK-ut informacione të detajuara rreth kuadrove, anëtarëve të arrestuar, gjithashtu dhe detaje të vendbanimeve të tyre, dhe, në ndjekje të këtij bashkëpunimi, komandanti Nematollah Naseri, sipas përgjimeve të ushtrisë, disa persona të SAVAK në lidhje me Massoud Rajavi kanë thënë se gjatë marrjes në pyetje, ai ka bashkëpunuar duke prezantuar anëtarët e organizatës dhe ka mundësuar informacionet për të qartësuar në mënyrë efektive statusin e lidhjeve të saj.

“Në letrën e cila daton më 8/4/1972, Nassiri shtoi se pasi plotësoi hetimet, Massoudi bashkëpunoi ngushtë me agjentët në brendësi të burgut, prandaj dhe ai meritoi një ulje të dënimit sipas mendimit të SAVAK.”

Kjo çështje është publikuar edhe në shtypin e asaj kohe. Gazeta Kayhan raportoi rreth ekzekutimit të katër anëtarëve të organizatës dhe faljen e Massoud Rajavi:

“Për shkak se gjatë ndjekjes ai ka bashkëpunuar me anëtarët e MKO, dhe ka bashkëpunuar brenda grupit me autoritetet për të eksploruar plotësisht rrjetin, me urdhër të Shahut, dënimi i tij me vdekje ndryshohet në burgim të përjetshëm.”

Ai ka thënë se anulimi i dënimit të tij me vdekje ka qenë për shkak të presionit ndërkombëtar dhe akteve të vëllait të tij (Kazem Rajavi), gjë që është shprehur edhe nëpër gazetat dhe botimet zyrtare të organizatës gjithashtu. Bahman Bazargani, në lidhje me reflektimin e lajmeve të bashkëpunimit të Rajavisë me SAVAK-un në burg dhe reagimin e organizatës atje, tha:

“Kishim të bënim me çështje të ndryshme në burgun e Wars. Disa djem të nivelit të ulët si Reza Bakeri, Mahdi Khosroshahi, MUsa Khiabani, Abbas Davari dhe Fatollah Khaeneher krijuan një qendër në burg dhe e lanë Massoud Rajavinë jashtë. Masoud Rajavi kishte bërë një tentativë për të vrarë veten e cila nuk ishte dhe aq serioze dhe në përgjithësi nuk kishte mjete efektive për ta kryer. Mbi të gjitha, për shkak të të gjitha çështjeve, djemtë e lanë Rajavinë mënjanë qendrës në burg. Ajo që më habit është fakti që përse ishte aq e vështirë kjo gjë për të.”

Rajavi u lirua nga burgu më 29 janar të vitit 1979 së bashku me disa të burgosur të tjerë.

Kazem Rajavi, një aktivist i të drejtave të njeriut apo një agjent i SAVAK?

Pas rënies së regjimit Pahlavi, janë gjetur dokumente të tjera të rëndësishme, të cilat mungonin në dokumentet e çështjes së Rajavisë. Këto dokumente vërtetojnë se Kazem Rajavi ka qenë agjent i SAVAK që nga vitit 1971 me nofkën Mirza.

Disa dokumente të lidhura me marrjen në pyetje të Massoud Rajavisë gjithashtu janë mundësuar nga oponentë të organizatës në dimër të vitit 1979, në krye të zgjedhjeve parlamentare, duke treguar për dobësinë e tij gjatë marrjes nën hetim. Në përgjigje të kësaj lëvizje, organizata është përgjigjur në publikimet përkatëse, por të njëjtat dokumente të mundësuara nga organizata gjithashtu tregojnë për dobësinë e Rajavisë gjatë marrjes nën hetim.

Abbas Davari, një nga kuadrot kryesorë dhe të ngushtë të Rajavisë, i cili ka qenë në burg me të dhe i njeh çështjet e tij kryesore, i tha një anëtari të këshillit në vitin 1981:

“Ky njeri(Massoud Rajavi), i cili sot flet pa lidhje, është tinëzar, nuk ka vuajtur aspak në burg. Kjo ishte aq e theksuar saqë atij i pëlqente mënyra asketike dhe nuk hante dhe u zverdh nga fytyra. Sa herë që SAVAK vinte tek ai, atij i binte të fikët dhe i humbte ndjenjat. Dhe sa herë që përmendej, ai shkruante në letër adresën e Hanifnejadit dhe të tjerëve dhe ia jepte në dorë SAVAK-ut që ta linin të qetë.”

Dokumentet në lidhje me datën e arrestimit të Massoud Rajavi, rrëfimet e tij gjatë marrjes nën hetim, dokumentet në lidhje me Kazem Rajavinë dhe influencën e tij në grupe të ndryshme të regjimit, letrat e korrespodencës mes shefit të SAVAK dhe forcave të armatosura dhe të tjera dokumentet të pranishme, tregojnë esencën e faktit se si Massoud Rajavi mbeti gjallë me shpjegime t ë qarta e të thella.

Natyra e mbrojtjes së Rajavisë në gjykatë

Duke krahasuar mbrojtjen e kuadrove të tjerë të organizatës, të cilët morën pjesë në gjykim në të njëjtën kohë me Rajavinë dhe janë dënuar me vdekje dhe ekzekutuar menjëherë, mund të jetë efektive për të shprehur natyrën e tij të vërtetë me anët të asaj që ka shprehur në gjykatë. Të gjithë ata që janë përmendur, e kanë ndjekur mbrojtjen e tyre me:

1-Çdo person ka përmendur vazhdimisht vargje të Kuranit. Përveç një rasti, të gjithë kanë filluar fjalimin e tyre me vargje të Kuranit(Muhammad Bazargani ka filluar me frazën e “Bertolt Brecht”);

2-Ata kanë sulmuar Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Izraelin dhe regjimin e Shahut (si një regjim kukull);

3-Janë bazuar në shfrytëzimin e klasës së privuar dhe në humbjen e pasurisë së njerëzve;

4-Të gjithë kanë një pozicion Marksist dhe por-Marksist.

Sidoqoftë, Rajavi e fillon fjalimin e tij pa “në emër të Zotit”. As në fillim, as në fund, në asnjë pjesë të tekstit të tij të gjatë të mbrojtjes, nuk ka ndonjë referencë të Kuranit dhe Nahjul Belagës apo teksteve religjioze dhe islamike. Ndërkohë që të gjithë kanë folur hapur për regjimin e Shahut dhe mbështetjen e tij te Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Rajavi nuk i është drejtuar direkt monarkisë së Shahut për ta dënuar; dhe në asnjë vend të mbrojtjes së tij nuk sheh të ketë bërë thirrje për luftë të armatosur.

Rajavi dhe Ayatollah Taleghani në qeli

Nga manifestimi i sjelljes makiaveliane e Rajavi, një njeri mund të tregojë për dyzimin e tij me Ayatollah Taleghanin brenda dhe jashtë burgut.

Mohammad Gorgani, i cili ishte një nga kuadrot përgjegjës në burg dhe është shkëputur nga organizata gjatë vitit 1975, tha:

“…Në burg, puna kishte arritur një pikë ku njerëzit si Rajavi nuk e lejonin Taleghanin të komentonte Kuranin. Ata thoshin: “Ai e pranin pronën private; ai ka tendenca borgjeze.

Haxhi Mehdi Araghi, Z. Hashem Amani, dhe Z. Anvari, pas 8 ose nëntë vitesh në burg, janë trajtuar nga Masoud Rajavi sikur të ishin të papastër.

Oportunizmi i Rajavisë

Meysami, i cili ka qenë për një kohë të gjatë në organizatë, rreth oportunizmit të Rajavisë dhe përpjekjeve të tij për të stimuluar përfitimet nga mbështetja e qeverive Perëndimore dhe Lindore, tha:

“Pasi u lirua nga burgu, Rajavi (në janar 1978) kishte një formulë e cila duhej të ishte në kënaqje me Lindjen dhe Perëndimin në mënyrë që ai të sundonte. Nga një anë, ai ka thirrur fshehtazi Bashkimin Sovjetik për të bindur sovjetikët që në vend të Partisë Tudeh, të mbështeteshin tek ai dhe pretendoi të ishte organizata më e madhe. Nga ana tjetër, në ceremoninë e martesës së tij me Ashraf Rabiei, e cila ishte publike, ai ftoi të gjitha fraksionet perëndimore dhe foli me ta për orë të tëra.”

Parviz Yaghoubi, pas largimit të tij nga organizata në dimrin e vitit 1985, kritikoi Rajavinë dhe organizatën e tij; ai pretendoi ekzistencën e elementëve të “oportunizmit”, “individualizmit”, “orientimit vetjak”, dhe “hegjemonizmit” të cilat udhëhiqnin lëvizjet zigzage të Rajavisë:

“Lidershipi oportunist, nuk arriti rezultatet e dëshiruara nga afërsia me sektorët reaksionarë dhe socialistë të borgjezëve të Perëndimit dhe mesazhet e përsëritura kundër regjimit…për të lëshuar armët në këmbim të zgjedhjeve të lira. Pasi që në fillimet e saj u përball me linjat strategjike dhe diplomacinë revolucionare , organizata ka përqafuar imperializmin amerikan dhe ka tërhequr mbështetjen e Shteteve të Bashkuara.

…Në vitin 1975, kur ne u mundëm dhe shumë prej anëtarëve u bënë marksistë, Rajavi nxiti një mënyrë të fortë për të zgjidhur problemet për shkak të krenarisë dhe mungesës së pranimit të mangësive, në vend të zgjidhjes së problemit që në rrënjë. Nëse Rajavi do t’i kishte pranuar me sinqeritet mungesat dhe do t’i kishte ndihmuar forcat fetare të burgut, ai do t’i kishte gjetur të dyja edhe përfshirjen e dhe forcën shpirtërore. Ai nuk i kushton vëmendje kësaj çështjeje dhe kërkon të nxitojë; rrjedhimisht ai kalëroi mbi kalin e djallit, shkoi në kurthin e imperializmit, dhe mori vrasjen e jetimëve, fëmijëve të vegjël, burrave dhe grave të moshuara, dhe përfundimisht e shiti gjakun e martirëve te Sadam Husejni… Fryt i këtij orientimi intelektual vetjak dhe hegjemonisë individuale nuk është gjë tjetër veçse etja për të marrë në dorë fronin; në çdo mënyrë e çdo arsye… Kjo etje e tmerrshme e ka udhëhequr organizatën, dhe në vend të një qasjeje sistematike ndaj lëvizjeve, ata ndoqën një pragmatizëm të degjeneruar rezultati i të cilës ishte mbështetja tek autoritetet imperialiste për të stabilizuar alternativën e organizatës, dhe gëzimin për përkrahjen nga djajtë e mirë të të drejtave imperialiste të njeriut.”

Martesa me Ashraf Rabiei

Ashraf Rabiei është lindur në Teheran në vitin 1952. Vëllai i saj Javad Rabiei, pas vapës së gushtit të vitit 1971, shkoi të fshihej dhe në dimrin e vitit 1973 u vra në një aksident Isfahan. Pas shkollës së mesme, Ashraf shkoi të ndjekë studimet tek universiteti industrial dhe në verë të vitit 1973 kur u arrestua dhe u vra gjatë torturave Khalil Tabatabai, Ashraf gjithashtu u arrestua dhe u la e lira pas një kohe. Ajo u njoh me Ali Akbar Nabavi Noori në të njëjtin vit dhe u bashkua edhe një herë me organizatën. Në fund të atij viti, që të dy ata u arrestuan dhe u lanë të lirë disa muaj më pas.

Të dy ata komunikuan me organizatën në qershor të vitit 1974, por që në fillim ata vunë re ndryshime ideologjike. Nabavi Noori, i cili ka qenë duke luftuar me një motiv dhe qëndrim islamik intensiv, nuk mund ta toleronte atë situatë. Rezultati i kundërshtimit, ishte marrja e kompetencave dhe përjashtimi i tij nga shtëpia ekipore.

Në maj të vitit 1976, kur po përgatiste një bombë, si rezultat i një shpërthimi, Ashraf Rabiei mbeti e plagosur, u arrestua dhe pasi u mjekua e doli nga spitali u dënua me burgim të përjetshëm. Bashkëshorti i saj, Ali Akbar Nabavi Noori, u vra në Teheran gjatë një përleshjeje të dyshimtë. Gjatë kohës së burgosjes, Ashraf Rabeie mori përsipër të justifikonte të burgosurat femra te Rajavi dhe autoritetet e burgut pas një vizite të mistershme të Massoud Rajavi në burgun Evin.

Pas fitores së revolucionit, në korrik të vitit 1979, Massoud Rajavi u martuar me Ashraf Rabiei. Gjatë raundit të parë të Asamblesë Konsultative Islamike , Ashraf Badiei ishte njëra nga kandidatet e organizatës, prezantimi dhe biografia e të cilës u publikua në një botim të ndarë. Gjatë goditjes së shtëpisë qendrore të organizatës më 8 shkurt të vitit 1982, Ashraf Rabiei ishte një nga 17 personat e mbetur të vdekur gjatë një shkëmbimi zjarri. Ajo kishte një djalë një vjeçar të quajtur Mustafa, dhe afërsisht një vit pas këtij sulmi, elementë të organizatës e morën atë nga vendi për ta dërguar pranë Rajavisë në Francë.

Martesa me Firuze Banisadr

Martesa e Massoud Rajavi, i cili kishte humbur gruan e tij Ashraf Rabiei, me Firuzen, vajzën 18 vjeçare të Abul Hasan Banisadr, ishte një martesë taktike politike dhe manovër promovuese . Në kohët e para të prezencës së Massoud Rajavisë jashtë vendit, ai ishte në nevojë të tmerrshme për ndihmën e Banisadr, i cili ishte në mesin e zyrtarëve nga Franca. Banisadr gjithashtu zgjodhi Massoud Rajavinë të jetë kryeministër në “Këshillin Kombëtar të Rezistencës”, dhe e quajti veten president. Për ata që ishin në njohuri për humorin dhe ideologjinë e këtyre të dyve, u bë e qartë që në fillim se “një unitet i tillë dhe rrjedhimisht, dhe një martesë taktike, kishte afat skadimi, dhe kjo martesë nuk do të zgjaste shumë”. Eksperiencat në të shkuarën vënë në dukje disa pika se Rajavi do të “bashkohej” me të tjerët në ndonjë proces ku shikonte një fund të keq , dhe do t’i thërriste “aleatët” vetëm për disa qëllime politike për të zgjidhur problemet, dhe i donte ato thjeshtë si “arsye” për të arritur qëllimet e veta.

Një ish-anëtarët i stafit të Këshillit Revolucionar në vitin e parë pas fitores së Revolucionit Islamik, në një libër i cili përmban një seri intervistash të kandidatëve për zgjedhjet e para presidenciale në Iran, shtoi se Banisadr e kishte kundërshtuar këtë martesë, por nën insistimin e gruas dhe vajzës së tij, ai ia kishte dhënë Firuzen Rajavisë, dhe më pas shtoi:

“Për sa kohë që martesa nuk ka ndonjë kuptim të shenjtë në ideologjinë e Rajavisë dhe stabiliteti i saj varet nga çështjet politike, dhe jo nga faktorët emocionalë dhe humanë, për fat të keq, fati i asaj vajze u përball me lojërat politike dhe fitimet e pushtetit nga Rajavi duke rezultuar në ndarje pas një kohe fare të shkurtër dhe kështu Maryam Ghajar Azadanloo zuri vendin e saj.”

Pjesëmarrja në zgjedhje

Zgjedhja e studiuesve të kushtetutës

Shumë grupe kanë bërë një koalicion për të konsoliduar dhe për të rritur nivelin e suksesit të tyre. Muxhahedinët Khalk, me motivimin dhe entuziazmin e tyre, në korrik të vitit 1979, zgjodhën kandidatët e tyre në një koalicion me lëvizjen revolucionare të Popullit Mysliman të Iranit (JAMA), lëvizjen e “Luftëtarëve Myslimanë” dhe me “Lëvizjen për Liri”. Por rezultatet e zgjedhjeve ishte besimi i njerëzve tek spektri fetar dhe ndjekësit e ideologjisë së Imam Khomeinit. Ky spektër fitoi dhe vetëm katër nga kandidatët i fituan zgjedhjet. Është interesante që emri i Massoud Rajavisë ishte në mesin e kandidatëve, por ai nuk u votua pavarësisht se ishte përfaqësues i plotë i Muxhahedinëve Khalk në këto zgjedhje. Kjo humbje e të majtës liberale solli komente dhe reklama negative pas zgjedhjeve të mbajtura. Organizata e Muxhahedinëve kishte filluar të ngrihej dhe të krijonte trazira pas kësaj situate. Përkundër pjesëmarrjes aktive në zgjedhjet e studiuesve të kushtetutës dhe propagandës së nivelit të lartë të bërë për kandidatët e saj, organizata kaloi në opozitë një ditë pas fillimit të Asamblesë së Elitës, dhe i akuzoi anëtarët e asamblesë se ishin përzgjedhur. Ata nuk morën pjesë dhe e dënuan referendumin për kushtetutën të mbajtur më 3 dhjetor të vitit 1979, i cili i aprovua nga 99.5 për qind e votuesve.

Zgjedhjet e para presidenciale

Ashtu siç e përmendëm më parë, muxhahedinët nuk morën pjesë në referendumin për kushtetutën dhe nuk e pranuan kushtetutën e Asamblesë së Elitës. Sidoqoftë, gjatë zgjedhjeve të para presidenciale, ata prezantuan kandidatët e tyre. Në fillim ata zgjodhën Ayatollah Taleghanin dhe më pas Imam Khomeinin si kandidatët e tyre, gjë që nuk u miratua për shkak se më pas Massoud Rajavi u zgjodh si kandidat për president. Përballë lëvizjes së re të muxhahedinëve, ngrihej një pyetje:

“A është e mundur të prezantosh për zgjedhjet presidenciale një kandidat që nuk ka marrë pjesë në referendumin për kushtetutën?” Muxhahedinët argumentuan se pavarësisht se situata politike dhe atmosfera nuk ishte e një linje me mekanizmin e tyre ideologjik, ata do ta përdorin atë për të avancuar në qëllimet e tyre. Ata vunë në pyetje legjitimitetin në termat e sovranitetit dhe mungesën e mbështetjes tek imperializmi, ndërkohë që pranonin popullaritetin e sistemit dhe pretendonin se ishin të nënshtruar ndaj popullit. Me pak fjalë, asgjë tjetër nuk i kënaqte ata përveç marrjes së plotë të pushtetit brenda kuadratit të Republikës Islamike, rrëzimit të sistemit ekzistues dhe zëvendësimin e modelit sundues dhe liderëve të tij. Kur pozita anti-regjim e muxhahedinëve u ngrit përgjatë prezencës së tyre në zgjedhjet presidenciale, individët e grupit ngritën zërat e tyre protestues. Përfundimisht, Imami, me një vendim të qartë, e ndaloi kandidaturën e atyre që nuk kishin marrë pjesë në referendumin për kushtetutën. Në përputhje me rrethanat, emri i Massoud Rajavisë u fshi nga listat e kandidatëve për zgjedhjet presidenciale.

Zgjedhjet e deputetëve të Parlamentit të Parë

Në zgjedhjet e para parlamentare, muxhahedinët gjithashtu njoftuan një listë kandidatësh në qytete të ndryshme .Pavarësisht përhapjes së fushatës kundër legjitimitetit të zgjedhjeve dhe kritikës ndaj dy fazave të tyre, ata shpallën listën e kandidatëve të tyre në qytete të ndryshme dhe filluan një propagandë të gjerë për ta. Shumë prej kandidatëve të listës së organizatës nuk morën vota në raundin e parë, por organizata i fokusoi përpjekjet e saj në fazën e dytë. Por këtë radhë rezultatet e zgjedhjeve i bënë të dështojnë në arritjen e marrjes së një posti në parlament. Organizata u godit rëndë nga zgjedhjet parlamentare të vitit 1979, sepse Massoud Rajavi i cili ishte zgjedhur si përfaqësuesi më i lartë i organizatës për ta përfaqësuar atë në Teheran, doli i dymbëdhjeti në zgjedhje ndërkohë që vetëm 10 kandidatë të Teheranit mund të futeshin në Parlament. Organizata nuk arriti të fitonte ndonjë pushtet politik pavarësisht pretendimeve të shumta për përkrahësit dhe propagandën e gjerë gjatë të tre zgjedhjeve të mbajtura nga e sapo formuara Republikë Islamike. Për të justifikuar këtë humbje, ajo (organizata) lëshoi një seri analizash shkatërrimtare, lojëra politike dhe trazira në vend.

Një organizatë e cila e njeh veten si të dalë nga masat popullore, në përballje me këtë mungesë të pranimit nga masat e popullit, nuk toleroi, dhe mesa duket kjo ndjejnë koprracie e zyrtarëve të organizatës u transferua tek anëtarët e tjerët të nivelit të ulët dhe i solli ata çdo ditë e më shumë tek izolimi i tyre. Ky izolim i ka udhëhequr organizatën të kryejë akte shkatërruese jo kundër të sapo formuarës Republikës Islamike të Iranit, por kundër vetë popullit dhe sigurisë së tij.

Rajavi në memorien e ish-aleatit

Mehdi Khanbaba Tehrani është një ish-anëtar i Partisë Tudeh , i Konfederatës, dhe një nga aktivistët dhe themeluesit e saj i cili ka eksperienca të shumta në proceset organizative dhe partiake, dhe që në fillim të formimit të “Këshillit Kombëtar të Rezistencës” ka qenë pjesë e tij së bashku me shokët e tij, e analizon në këtë mënyrë karakterin e Rajavisë:

“…Në korrik të vitit 1981, sipas dokumenteve të mundësuara nga Muxhahedinët, ky person që vendosi të hedhë një sulm të armatosur kundër Republikës Islamike të Iranit ishte Massoud Rajavi, dhe një strategji e mirë dhe e keqe luftarake do t’i vinte në dorë. Në fakt, kjo është bota e Massoud Rajavisë i cili është fjala e fundit e organizatës… Ai është një person i zgjuar dhe i talentuar, për ky talent dhe këto kapacitete nuk përputhen me kapacitetin revolucionar të madhësisë dhe kompleksitetit të revolucionit dhe shoqërisë iraniane. Ai është shumë momentual…dhe një nga dobësitë e tij më themelore, sipas pozicionit unik në Organizatën Muxhahedinët Khalk, ai e ka induktuar veten se i di të gjitha shkencat dhe dijes së bashku, është një lider i padiskutueshëm i shoqërisë dhe shpëtimtari i Iranit.”

Një falje me foton e Rajavi!

Majid Bazgooneh dhe Minoo Mohammadizadeh e përcaktojnë në këtë mënyrë:

“…(Robobi) i këshilloi fëmijët të vendosin foton e Rajavisë në çdo dhomë, dhe gjithashtu në të njëjtin takim (në takimin javor në Quetta të Pakistanit në dimrin e vitit 1987), ai tha se nëse muxhahedinët falen në një dhomë ku nuk ndodhet fotoja e liderit të tyre, falja e tyre nuk është e pranueshme.”

Kalimi në një sekt

Centralizmi dhe Demokracia

PMOI, në kohën e formimit dhe përhapjes së një organizate të bazuar në modelin e adoptuar Marksist, drejtohej nga votat e të gjithëve si një “centralizëm demokratik” ose qendër e centralizuar, dhe siç e thekson organizata pas revolucionare, liderët janë zgjedhur saktësisht në bazë të kualifikimeve reale, dhe kjo sigurisht, është cituar nga Mao.

Disa besojnë se mes viteve 1972 dhe 1979, i njëjti centralizëm ishte dominues tek organizata; sidoqoftë, ndërmjet viteve 1966 dhe 1972, kur dominonin themeluesit dhe kuadrot e parë, çështjet demokratike të organizatës ishin primare, dhe mes viteve 1972 dhe 1979 prioritet kishin individualizmin dhe diktaturën. Perioda nga vitit 1979 deri në vitin 1980 ishte perioda e tranzicionit, dhe në periodën 1980-1985 te MEK dominonte individualizmi i Rajavi. Në vitin 1985, sektarizmi u shfaq si një fenomen i qartë dhe i dukshëm.

Fillimet e centralizmit

Në pranverën e vitit 1973, tre liderët dhe kuadrot qendrorë të organizatës u ekzekutuan. Përfundimisht, brenda dhe jashtë burgut, në fund, pavarësisht preferencave të kuadrove të tjerë, dy anëtarë të organizatës, Massoud Rajavi dhe Musa Khiabani, gradualisht pas pak kohësh, promovuan nivelin e tyre brenda burgut. Pavarësisht faktit se kishte mosmarrëveshje dhe probleme në mesin e anëtarëve, këta të dy ishin në gjendje të mblidhnin një grup anëtarësh nën presion dhe komplot, duke pretenduar të jenë trashëgimtarët e organizatës. Ata themeluan një organizatë të re duke devijuar njerëzit brenda burgut dhe duke eliminuar kundërshtarët. Ky centralizim ishte i njëjtë që nga koha kur u quajtën MKO në vitin 1979. Edhe pse në këtë mbledhje përfshiheshin Massoud Rajavi, Musa Khiabani, Ali Zarkesh, Mehdi Abrishamchi, Mahmoud Ahmadi, Mehdi Khodaee Sefar, Mahmood Ataei, Mohammad Reza Saadati dhe…, në fakt urdhrat jepeshin nga dy personat e parë (Musai dhe Massoudi). Njerëzit si Lotfollah Meysami, të cilët besonin se po ndiqnin udhën e Hanifnejadit, u lanë mënjanë në këtë pikë. Njerëzit si Mohammad Mohammadi Gorgani, të cilët ishin anëtarët me përvojë të grupit, u bojkotuan për disa arsye.

Perioda e tranzicionit

Pas fitores së Revolucionit Islamik, centralizmi vazhdonte të ishte një princip bazë i MEK. Por nga shkurti i vitit 1979 deri në janar të vitit 1980 ( në kohën e zgjedhjeve presidenciale dhe aktiviteteve të organizatës në shpalljen e kandidaturës së Rajavisë) gradualisht individualizmi u tejkalua dhe u zhvillua seriozisht në organizatë. Që nga janari i vitit 1980, individualizmi filloi qartësisht, dhe Massoud Rajavi konsiderohej si numri 1 dhe Musa Khiabani si numri 2. Ka disa faktorë që udhëhoqën drejt individualizmit të Rajavi te MEK:

1-Në mesin e anëtarëve të mbetur të organizatës, përveç Mehdi Abrishamchi dhe Khiabanit, para sulmit të shtatorit të vitit 1971, nuk kishte të tjerë të cilit kishin kontakt apo përvojë me centralizmin e periodës së parë; këta të dy gjithashtu ishin jo dominues në krahasim me Rajavinë. Abrishamchi kishte talent në të shprehur, por vuante nga mungesa për të qenë një mjeshtër. Khiabani nuk ishte tërheqës dhe nuk kishte shumë depërtim në mesin e anëtarëve për shkak të karakterit të tij armiqësor dhe të shkapërdar.

2-Specializimet individuale e bënë Massoud Rajavinë të ketë sukses në arritjen e posteve superiore në organizatë, ku më të shquarat janë:

· I zgjuar dhe politikan në sjelljen ndaj të tjerëve.

· Posedon gjeste shumë emocionale dhe sentimentale.

· Ka kapacitetin për të krijuar shenjtërinë e tij si i vetmi i mbijetuar i qendrës së shkuar.

· Posedon fleksibilitetin për të frenuar forcat duke përdorur leva nxitëse e ndëshkuese, veçanërisht në bojkotimin

· Ka talent të madh në përdorimin e mashtrimit për të justifikuar krizat brenda organizatës.

· Ka aftësinë për të përdorur politikat pragmatiste dhe subjektive të kohës për të mbajtur të zënë anëtarët e organizatës.

Massoud Jabani, një anëtar i ndarë i organizatës, shkruan:

“Në organizatën Muxhahedinët Khalk, shumica e principeve dhe rregullave janë thjeshtë të shkruara në letër dhe praktikisht nuk ekzistojnë, siç janë principi i këshillit , principi i demokracisë së centralizuar dhe principi i kritikës nga poshtë lart. Zoti Massoud Rajavi, nën pretekstin e puçeve që mund të ndodhin kundër tij dhe organizatës, në mënyrë që të vaksinojë organizatën në një situatë anti-puçiste, teorizon se natyre e puçit ishte e tillë që të krijonte kuadro të pabindur nëpërmjet procesit të shpëlarjes së trurit.”

Jabani gjithashtu ka shkruar:

“Në thelb, të bëhesh si një organizatë, do të thotë të kesh bindje të organizuar, dhe organizata përmblidhej në zotërinë dhe zonjën Rajavi. Prandaj, zonja Rajavi ka thënë: “Lidershipi është truri, ndërsa forcat janë duart dhe këmbët”…që kur personi futet në marrëdhëniet profesionale të organizatës…Sjellja organizative merr formën e një makinerie e cila është planifikuar për të… Procesi i kësaj shpëlarjeje të trurit vjen si kërkesë e njerëzve dhe si një nder që i detyrohen organizatës. Lideri i përgjigjet të gjitha pyetjeve dhe e mbulon plotësisht të gjithë botën dhe çështjet e lidhura me të.”

Në këtë pikë hyn në punë pika që të tradhtosh Massoud Rajavinë është një mëkat i pafalshëm, sepse ashtu siç thotë ai: “Zoti është në qiej dhe Massoudi qëndron në tokë.”

Në rastin e parashikimeve të para rreth transformimit të organizatës në një sekt, shumë njerëz si Reza Raeesi (koka e Tusit), Hamid Noohi, Hossein Rafiei, bordi themelues i “Shoqatës së Studentëve Muslimanë të Evropës” dhe autorët e procesit të ndarjes, i referohen kësaj çështjeje. Në krahasimin e tyre mes marrëdhënieve të MEK me ato që u themeluan si sekte si Ismailia dhe Mafia, ata nxorën konkluzione rreth të ardhmes së organizatës, njëri nga të cilët është transformimi i organizatës në një kult. Në këtë analizë, ata thonë se:

“Në fitoren e trendit politik të orientimit nga Perëndimi, kapitalistët dhe SHBA mund të kenë një aksionar ose një shtyllë në pushtet, dhe për të parandaluar izolimin nga ky trend, ata do ta mbështesin atë linjë. Por kur lëvizja liberale dështon dhe e humbin fuqinë politike, sidomos në raste kur janë të shkatërruara, të shtypura dhe të gjitha dyert janë të mbyllura , ata do të bëhen sektarë për arsye të ndarjes dhe izolimit nga masat popullore. Për të cilën kemi shumë shembuj në histori.”

Ashtu siç e përmendëm dhe më parë, disa nga teoricienët e konsiderojnë historinë sektare të organizatës të jetë e vjetër. Khosro Tehrani, për shembull, beson se MEK është bërë një sekt që në vitin 1980, dhe ai gjithashtu ka disa implikime për ta vërtetuar këtë perceptim.

Rastgoo gjithashtu ka shkruar:

“Pas vdekjes së Musa Khiabanit në shkurt të vitit 1982, lidershipi i Massoud Rajavisë ishte i konfirmuar për MEK. Që nga ajo kohë, Massod Rajavi ka qenë duke punuar me nxitim, dhe në tre vite e shndërroi organizatën nga një organizatë politiko-fetare një kult pseudo fetar e mafioz. Massoud Rajavi u ul në pozicionin e Zotit, dhe të gjithë anëtarët ishin të obliguar të deklaronin publikisht dhe zyrtarisht besnikërinë e tyre ndaj zotit të ri.”

Në reklamimin e fjalimeve të tij, Maryam Ghajar i është referuar gjithmonë “Rajavismit” ose “Massoudismit”. Sipas Mehdi Khoshhal, një ish-anëtar i MEK: “Rajavi e prezanton veten e tij si të vetmin përfaqësues të ligjshëm të të drejtës së Zotit në tokë, dhe e prezanton organizatën e tij si majën e evolucionit… Në arenën politike ai mendon se është unik për Iranin dhe se Irani është asgjë pa gjë.”

Revolucioni Ideologjik

Në vijim të mosmarrëveshjeve të mëtejshme brenga grupit dhe ekspansionit të divizioneve në organizatë, lidershipi i organizatës, herët në vitin 1985, për shkak të konsolidimit të pa principe dhe largimit nga përgjegjësia, nën titullin e përfshirjes, ka ndërmarrë një revizion fondamental të principeve dhe kriterit organizativ dhe ideologjik i cili u ashtu quajt “zhvillimi masive ideologjik”, “transformimi i thellë i brendshëm”, “”zhvillimi cilësor e evolucionar”, dhe…”

Herët në vitin 1985, Rajavi parashikoi se kuadrot kryesorë të grupit herët apo vonë do të vijnë në mendimin se veprat, taktikat dhe politikat e tij kanë dështuar dhe i kanë shkaktuar dëme serioze trupit të organizatës. Lidershipi i organizatës e ka kuptuar se dështimi për të arritur suksese strategjike do të rrisë dyshimet mbi politikat dhe korrektësinë e taktikave drejtuese dhe do të mundësojnë një prezantim të krizave politike, dhe rritjen e konflikteve të brendshme. Prandaj, për t’i shpëtuar krizave, ai u mundua të ndryshojë natyrën e organizatës dhe marrëdhënieve organizative, dhe u mundua të kapërcejë bllokadën e afërt me titullin “Revolucion i ri ideologjik” me “lidership”.

Martesa e çuditshme e Maryamit me Massoudin

Më 10 mars të vitit 1985, martesa e papritur dhe e jashtëzakonshme e personit të parë të organizatës, Massoud Rajavisë, me gruan e personit numër dy të organizatës, Abrishamchi, tërhoqi shumë vëmendje. Sidoqoftë, surpriza dhe tronditja e kësaj vepre të çuditshme dhe të pashembullt krijoi aspekte humane dhe emocionale të sjelljes së një ndarjeje mes një çifti me një djalë tre vjeçar dhe marrjes së gruas së një shoku dhe kolegu. Në broshurën “krizë në politikë”, çështja e prezantua si më poshtë:

“Është deklaruar se Massoud Rajavi, lideri i Organizatës Muxhahedinët Khalk të Iranit i cili më parë ka ndarë gruan e tij të dytë, vajzën e Abolhasan Banisadr, u martua me Maryam Ghajar Azaanlou, gruan e Mehdi Abrishamchi, i cili është një anëtarë i organizatës dhe përgjegjës për marrëdhëniet me jashtë. Rajavi dhe Abrishamchi, në ceremoninë e martesës në Paris, e përshkruan aktin si “ revolucionin e ri ideologjik të muxhahedinëve”…Abrishamchi e ndau gruan e tij pa asnjë emocion. Ai kishte një djalë me të dhe tha një fjali përmbajtja e të cilës ishte si më poshtë: “Të dalësh kundër vullnetit të Massoudit është mëkat më i madh se të dalësh kundër vullnetit të Zotit.”

Sigurisht, përçarja mes Abrishamchi dhe Maryamit ishte rreth marrëdhënieve me Rajavinë të cilat kishin të shkuar që nga rrëzimi i vitit 1985. Gjithashtu flitet se në rënien e atij viti, disa nga anëtarët e MEK i akuzuan Massoud Rajavinë dhe Maryam Azadanlou për marrëdhënie seksuale. Në një takim qendror, Rajavi dhe Maryam u ulën në karrigen e të akuzuarve dhe ishin prezentë gjithashtu Abrishamchi si akuzues, Mohamad Hayati si prokuror dhe Jaberyadeh Ansari si një gjykatës. Abrishamchi shprehimisht tha:

“Gratë tona nuk kanë siguri! Nga tani e tutje është më mirë të mendoni për vajzat tuaja, dhe se çfarë ka për t’u ndodhur grave tuaja.”

Dhe këto deklarata janë pranuan nga Massoud dhe Maryam pa u ndërprerë, domethënë që kanë kryer marrëdhënie seksuale me njëri-tjetrin. Përkrahësit e Rajavisë në Komitetin Qendror janë entuziazmuar në gjykatë duke thënë se lideri ka autoritetin të bëjë çfarë të dojë e gjëra si këto.

Qëllimi kryesor i revolucionit ideologjik

Qëllimi kryesor i këtij programi të diskutueshëm të njohur si “revolucion ideologjik, nuk ishte vetëm të konsolidonte, por të promovonte Rajavinë në krye të organizatës si një lider dhe profet me veçori të jashtëzakonshme. Shumë pak pas ngjarjes, përshkrimet dhe lavdërimet e Rajavisë filluan me titujt si “lider”, “i drejtë” dhe “mësues”, dhe vazhduam me fjalë si “Imam Mehdi” dhe “Natik Bilhak”.

Yervand Abrahamyan, rreth procesit të vlerësimeve të çuditshme nga lidershipi i ri pas revolucionit ideologjik, shkroi: “Në javët dhe muajt pas revolucionit ideologjik, janë publikuar letra, fjalime, poema dhe himne për të lavdëruar Massoud Rajavinë në revistën “Mojahed”, duke përfshirë Mehdi Abrishamchi i cili në një fjalim 4 orësh thotë se Massoud ka folur në emër të të gjithë muxhahedinëve, të gjallë e të vdekur. Ai e përshkruan atë si lider ideator të madh, dhe shprehimisht ka thënë se ndryshe nga të tjerët të cilët janë përgjegjës për njëri-tjetrin dhe mbështeten tek ai, Massoud Rajavi nuk ka asnjë përgjegjësi dhe mbështetet tek vetja.

Hossein Abrishamchi, vëllai i vogël i Mehdiut dhe nëndrejtori i Divizionit Ushtarak të Teheranit, tha se ka parë në ëndërr një familjar duke i treguar një kartë të re identiteti data e të cilës ishte e njëjtë me datën e revolucionit ideologjik.”

Përplasja sektare me familjen dhe martesën

Në fillim organizata u përfshi në çështjen e martesës dhe kishte një ballafaqim sektar me familjet. Para se të fillonte faza ushtarake në qershor të vitit 1981, ekzistonin marrëdhënie organizative të pa shëndosha në çështjet martesore dhe familjare. Kjo u bë më intensive pasi shkuan në Irak. Sipas Sobhanit: “Marrëdhëniet familjare mes burrit, gruas dhe fëmijëve nuk ishin vetëm në kontekst jo ekzistuese, por gjithashtu as nuk forma konvencionale nuk ekzistonin te MEK. Ata identifikonin ekzistencën e familjes brenda organizatës, pikën e ndarjes së marrëdhënieve organizative të anëtarëve me organizatën.”

Fillimi i revolucionit ideologjik ishte një prezantim për organizatën për të zgjidhur problemet njëherë e përgjithmonë. Pas dështimit të organizatës në operacionin “Foroughe Javidan” dhe dyshimit ndaj strategjisë dhe lidershipit, Massoud Rajavi urdhëroi divorcin e të gjithë anëtarëve të organizatës dhe e ndaloi të drejtën e martesës dhe marrëdhënieve seksuale, madje e ndaloi edhe mendimin rreth marrëdhënie seksuale për të gjithë burrat dhe gratë e organizatës. Sigurisht, shumë nga këto gra u martuan me të në një ceremoni të quajtur “festimi i çlirimit”.

Ndarja e fëmijëve nga familjet dhe dërgimi i tyre jashtë vendit

Një faktorët më kryesorë në stabilitetin e marrëdhënieve familjare janë fëmijët të cilët u dërguan nga organizata jashtë vendit duke shfrytëzuar situatën gjatë Luftës së Gjirit Persik. Massoud Jabani , tre vëllezërit e të cilit ishin anëtarë të MEK dhe që kanë mbetur të vrarë në sulme terroriste brenda vendit, foli rreth fatit të fëmijëve të MEK që u dërguan jashtë vendit:

“Konfuzioni, depresioni, zhgënjimi, dhe problemet mentale e emocionale të shkaktuara nga mungesa e afeksionit të prindërve, i ka shkatërruar fëmijët në Evropë. Shumë prej tyre u bënë të varur nga droga dhe kriminelë për shkak të mos kokëçarjes së familjeve përkrahëse të MEK.”

Inxhinieri Ali Akbar Rastgoo, i cili ka qenë një drejtues i jashtëm i MEK në disa vende evropiane, e përshkruan dërgimin e fëmijëve si në vijim:

“Dimri i vitit 1991 përkoi me të zhurmshmen Luftën e Gjirit Persik. Largimi me çdo kusht i afërsisht 900 fëmijëve nga Iraku ishte në agjendën e MEK, por prindërit nuk dëshironin të ndaheshin nga fëmijët e tyre. Prandaj MEK e bëri atë gradualisht.”

Ai vazhdoi të shpjegojë kushtet e mbajtjes së fëmijëve në një nga bazat e MEK në Koln të Gjermanisë:

“Në çdo dhomë ishin vendosur 10 deri në 20 fëmijë të moshave nga 2 muajsh deri në 15 vjeç. Ata duhet të ishin në trajnim organizativ dhe ideologjik ndërkohë që vuanin presione shpirtërore dhe emocionale. Fëmijët janë dërguar me forcë të mbledhin para rrugëve dhe të punojnë në bazë.”

E njëjta histori është përmendur edhe nga Nadere Afshari, një ish-anëtare e MEK e cila një herë e një kohë ka punuar si një edukatore e fëmijëve në bazë, e cila i ka shkruar vëzhgimet e saj në një libër të titulluar “Love is Forbiden”:

“Ndërkohë që qeveria gjermane paguan koston e mbajtjes dhe ushqyerjes së fëmijëve (si refugjatë) në një nivel të dëshirueshëm, këta fëmijë duhet të qëndrojnë në dysheme duke u afruar pranë njëri-tjetrit në të njëjtin burg sikur të ishin në varfëri ekstreme dhe në mungesë të kushteve. Në mëngjes dhe mbrëmje shikonin një filmim rreth paradave ushtarake. Qëndronin para fotove të Massoud dhe Maryam Rajavisë, dhe këndonin himne të ndryshme si “komanda e Massoudit”, sepse ato fëmijë do të manipuloheshin që të besonin në lidershipin dhe profecinë e “Kumbar Massoudit” deri sa të rriteshin. Kur janë më të mëdhenj, ata do të rikthehen në Irak për t’u bërë forca e pastër e Rajavisë. Rajavi kishte planifikuar një strategji për të grabitur paratë e të drejtës së azilit të fëmijëve. Qeveria gjermane kishte marrë në konsideratë ushqyerjen, veshjen dhe të drejtën e akomodimit, duke paguar një shumë prej 1000 marka për secilin prej tyre, me përjashtim të sigurimeve.”

Arratisja nga Irani dhe emigrimi në Francë

Në fillim të vitit 1981, Massoud Rajavi udhëtoi drejt Pakistanit nga kufiri lindor, nga ku më pas shkoi në Paris në koordinim me ambasadën franceze. Pas udhëtimit, Rajavi është parë për herë të parë në mes të majit të vitit 1981. Takimi i parë i kryetarëve të MEK dhe kryetarëve të departamenteve me Rajavinë është mbajtur në gjysmën e dytë të majit të vitit 1981, gjatë të cilit u njoftua nga Rajavi “politika e rrëzimit të regjimit”.

Ndryshimet e bëra në Francë dhe në SHBA ishin të njëjta. Në Francë, Gaulistët u tërhoqën mënjanë dhe Partia Socialiste (Francois Mitterrand) erdhi në pushtet. Në Amerikë demokratët u mundën, dhe republikanët (Ronald Reagan) morën pushtetin. Përkimi dhe koordinimi i vizitës së Rajavisë në Francë me mbështetjen e hapur të organizatës nga Ghasemlou dhe Partia Demokratike e Kurdistanit, e ka bërë një nga dijetarët të përmendë rolin e Ghasemlous:

“Konditat franceze ishin shumë intime kur bëhej fjalë për udhëtimin e Rajavisë, për shkak se francezët i mundësuan muxhahedinëve një Peugeot të blinduar për të mbrojtur Rajavinë. Shumë pak para udhëtimit, Rajavi dhe Ghasemlou komunikuan në drejtim të përgatitjes për aleancën e ardhshme. Ghasemlou kishte lidhje të thella me njerëzit e Partisë Socialiste franceze dhe kishte marrëdhënie të veçanta me Mitterrand dhe gruan e tij. Gruaja e Mitterrand vazhdon të njihet si një person i ndjeshëm për të drejtat e kurdëve. Rajavi (sipas opinionit tim) është lidhur me francezët nëpërmjet lidhjeve të Ghasemlous…”

Pasi duruan sulme të suksesshme dhe të vazhdueshme dhe pasi përfundimisht arritën një ngërç absolut dhe disfatë përfundimtare në arenën e brendshme terroriste, që nga fundi i verës së vitit 1982, përpjekjet e Rajavi dhe MEK janë përqendruar në vendosjen e “alternativës” në mendjen e vendeve perëndimore, dhe ato hedhje poshtë të të gjitha principeve të së shkuarës nuk janë vetëm mohuese, por të nevojshme.

Ata bënë përpjekje për bashkëpunim dhe për të bërë marrëveshje me shërbimet inteligjente perëndimore për të vërtetuar deformimin se MEK nuk ka qenë kurrë anti-Amerikane dhe që ato burra ushtarakë amerikanë ishin vrarë nga të tjerët. Por përfundimisht, Sadam Husejni dhe organizata e tij e inteligjencës dhe sigurisë, ishte baza dhe mbështetja më e rëndësishme për organizatën. Ai gjithashtu u ka mundësuar atyre të ardhura për t’iu bindur urdhrave dhe për të bashkëpunuar. Eventualisht qeveria franceze për të bërë marrëveshje për të lënë të lirë pengjet franceze në Liban, i bënë presion Massoud Rajavisë dhe e larguan atë nga vendi i tyre, e kështu ai shkoi në Irak.

Hyrja në Irak, fillimi i ekspeditës ushtarake dhe tradhtia e madhe

Që në fillim qeveria irakiane e njihte MEK si aleatin e saj. Historia e kooperimit taktik dhe strategjik ka qenë e lidhur që në vitet 1970. Prandaj, Iraku filloi planet e tij për të promovuar grupin para fillimit të luftës së imponuar kundër Iranit. Publikimi i regjistrimeve të MEK në të shkuarën, transmetimet drejtpërsëdrejti të biografive të themeluesve dhe të disa prej anëtarëve të organizatës të cilës ishin vrarë nga regjimi i shahut ishin përmbledhur në emisione të tilla nëpërmjet programit të “Farsi Radio-s” në Bagdad në dimër të vitit 1979 dhe në pranverë e verë të vitit 1980. Me fillimin e luftës mes dy vendeve, afroi dhe projekti i shfrytëzimit të muxhahedinëve.

Në fillim irakianët e morën në konsideratë se sa më shpejt të jetë e mundur, MEK do të ulet në një tavolinë me ta dhe do të flasë hapur e zyrtarisht. Agjencia irakiane e inteligjencës, e cila kishte zgjeruar kurthin kryesor për MEK, filloi pazarllëqet nëpërmjet ndërmjetësve të njohur, duke përfshirë zyrtarët francezë të shërbimit inteligjent. Çështja ishte kjo: tani që irakianët kanë përkrahjen amerikane dhe evropiane në luftën kundër Iranit, të jetë aleat i tyre nuk do të jetë vetëm i dëmshëm për Rajavinë dhe grupin e tij, por pranimi i MEK-ut si një alternativë për Republikën Islamike nga Iraku ( që është një qeveri i mirënjohur) do t’ia hapë derën këtij pranimi tek aleatët evropianë të Irakut dhe tek amerikanët. Së bashku me argumentet e Organizatës Muxhahedinët Khalk për të pranuar një aleancë të tillë me Irakun i cili ishte futur në luftë me njerëzit e tyre, ata thanë:

“Nëse ne mundemi (në nivelin më të lartë) të marrim pikë nga irakianët, ne do të jemi në gjendje të rrisim vetët tona si një peshë e rëndë që në fillim.”

Lideri i organizatës, Massoud Rajavi, ishte i bindur se fati i Republikës Islamike ishte i lidhur me atë që do të përfitohej nga lufta e Irakut kundër Iranit dhe brenda kuadratit të luftës ai i kushtonte vëmendje faktit se superfuqitë nuk donin që luftën ta fitonte Irani dhe si pasojë regjimi i Sadamit nuk do të mundej. Shtete e Bashkuara të Amerikës dhe aleatët e tyre erdhën në hapur dhe zyrtarisht në Irak për të formuar aleancën për rrëzimin e Republikës Islamike. Si pasojë, Rajavi u fut në Bagdad më 7 qershor të vitit 1986, duke pasuar mbylljen e një marrëveshje në Francë me Tariq Azizin, zëvendës kryeministrin e Irakut, nën presionin e qeverisë franceze. Pasi u fut në Irak, forcat ushtarake të MEK, të cilat u vendosën gradualisht në Kurdistanin e Irakut që nga vitit 1982, dhe të tjera forca të mbledhura në Iran, Turqi dhe Pakistan, ishin të organizuara brenda selive të tyre dhe kryen një sërë operacionesh përgjatë linjës kufitare iraniane duke pasur mbështetjen e ushtrisë irakiane dhe forcave iraniane(muxhahedinët). Ata kryen operacione ushtarake në zona si Sardasht, Dehloran, Marivan, Sarpol Zahab, Banehun jugor dhe lartësitë e Kermanshahut.

Raporti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës mbi bashkëpunimin e ushtrisë së Sadamit me MEK

Raporti i Departamentit të Shtetit mbi MEK i publikuar në vitin 1994, e përshkroi lëvizjen e Rajavisë drejt Irakut për bashkëpunim ushtarak direkt me ushtrinë e Sadamit si në vijim:

“Në qershor të vitit 1984, sipas asaj që ka dyshuar media, me një marrëveshje me qeverinë iraniane, Franca detyroi Rajavinë të largohet nga vendi. Sipas këtyre raporteve, largimi i Rajavisë ishte një çmim i paguar nga Franca për të liruar pengjet franceze në Liban. Organizata Muxhahedinët Khalk e përshkroi dëbimin si një fluturim historik të Rajavisë për paqe dhe liri!”

Ish-avokati i Rajavi, i cili ishte një avokat iranian me banim në Francë, e citoi këtë lëvizje si:

“Kur Rajavi erdhi në Francë, ai dhe përkrahësit e tij u përballën menjëherë me mungesë parash, dhe qeveria irakiane i sugjeroi ta mbështeste dhe ata pranuan. Në plan afatgjatë, ata u kthyen në agjentë të regjimit irakian dhe e humbën më shumë besueshmërinë në Iran.”

“…Për të kryer operacione ushtarake nivelet e rrezikut të të cilave për Iranin në mënyrë ironike janë krahasuar me mushkonjat, muxhahedinët kanë çuar para një aleancë mbështetëse me Irakun nën sundimin e Sadam Husejnit. Ushtria Nacional Çlirimtare e MEK u mbështet me armë dhe para dhe u bë e varur nga Sadami duke u bërë kështu një vegël lufte mes Irakut dhe Iranit.

Themelimi i Ushtrisë Nacional Çlirimtare

Më 19 qershor të vitit 1987, një pas vendosjes së plotë të organizatës në Irak, mesazhi i Rajavisë u publikua në mbrëmje të 20 qershorit duke njoftuar themelimin e Ushtrisë Nacional Çlirimtare. Më vonë, 20 qershori u bë dita e themelimit të ushtrisë së MEK dhe duke e lidhur atë me fillimin e rebelimit ushtarak të organizatës në vitin 1981, theksoi se një strategji serioze është zhvilluar e njëjtë me strategjinë e qershorit të vitit 1960.

Dy javë pas formimit të ushtrisë së organizatës, u publikuan lajmet e një tjetër takimi mes Massoud Rajavisë dhe Sadam Husejnit, gjatë të cilit presidenti i Irakut e përgëzoi Massoud Rajavinë për themelimin e ushtrisë duke e quajtur atë “ushtria që lufton për paqe”. Pas lajmërimit zyrtar të pjesëmarrjes së plotë të MEK në Irak që nga viti 1986, e cila u bë publike gjatë një takimi me Tariq Azizin, dhe informacioni e marrëdhëniet ushtarake me Irakun u bënë zyrtare, një nivel më i lartë shërbimi informativ është kryer nga organizata në favor të ushtrisë irakiane duke vazhduar me këmbëngulje luftën kundër Iranit. Massod Jaban, një ish-anëtar i MEK i cili është plagosur disa herë në operacionet ushtarake brenda në Irak, shkruan rreth llojit të marrëdhënieve mes Irakut dhe MEK-ut:

“Shteti irakian mundësoi tokë dhe pajisje logjistike e ushtarake, gjithashtu dhe shpenzimet për Ushtrinë Çlirimtare të MEK, dhe nga ana tjetër, muxhahedinët mundësuan informacione rreth fronteve , lëvizjeve ushtarake të Iranit, përgjimin e lidhjeve të ushtrisë iraniane dhe dorëzimin e informacionit në dorë të qeverisë irakiane…Ishte Iraku ai që e kishte marrë MEK-un plotësisht nën kontroll.”

Mohammad Hussein Sobhani, një ish-oficer i sigurisë dhe shërbimit inteligjent të MEK, shkruan rreth mënyrës se si Iraku dhe organizata koordinonin informacione:

“Inteligjenca irakiane(Organizata Ushtarake e Inteligjencës) nëpërmjet Mehdi Abrishamchiut mori informacione në identifikimin e vendndodhjes së urave, ndërmarrjeve të ujit, fabrikave dhe qendrave ekonomike e ushtarake të Iranit. Massoud Rajavi dhe më pas lidershipi i organizatës referonin nevojat e inteligjencës irakiane në selinë e inteligjencës së MEK. Zyra e inteligjencës gjithashtu mundësoi përgjigje pas një pune informative mbi pyetjet.”

Mehdi Khoshhal, një ish-anëtar i MEK, citon dokumente dhe prova të bashkëpunimit të organizatës dhe Irakut në Evropë:

“MEK jo vetëm që i mundësoi irakianët me qasje tek informacioni inteligjent i vendit të tyre, por liderët e tyre për t’u bërë lajka oficerëve të inteligjencës irakiane mohonin që ishin iranianë, gjithashtu shprehimisht e përshkruanin vendin e tyre si të ishte Irak dhe e quanin gjakun e tyre irakian .”

Roli i kultit Rajavi në shtypjen e kurdëve

Në dokumentet e lëshuar pas rrëzimit të Sadam Husejnit, në një bisedë mes Massoud Rajavi dhe toger gjeneralit Abdul Saber al-Duri, shefit të telekomunikacionit (inteligjencës dhe sigurisë), Iraku zbulon një material të plotë dhe përkatësinë logjistike të grupit të Rajavisë me regjimin e Sadamit, ndërsa Sadam i përdor ata si vegla për të arritur qëllimet e tij. Në një nga këto dokumente, major gjeneral Saber al-Duri pranon se MEK-ut i janë dhënë 400 tanke, autoblinda dhe armë luftarake, dhe Massoud Rajavi ka kërkuar më shumë armë. Në të njëjtën deklaratë, të publikuar në librin “Judgment of History”, Saber al-Duri i referohet Rajavisë dhe rolit të supozuar të grupit të tij në shtypjen e shiitëve irakianë dhe kurdëve pas Luftës së Parë të Gjirit në vitet 1990-1991. Ky rol gjithashtu është theksuar nga zyrtarët dhe diplomatët amerikanë ( në raportin e Departamentit të Shtetit për Kongresin); sidoqoftë, organizata dhe krahu i saj politik, Këshilli Kombëtar i Rezistencës, në deklaratat e tyre që gjithashtu janë publikuar në libër si një përgjigje ndaj atij raporti, e mohojnë të gjithë historinë. Në fillim të kësaj bisede, Saber al-Duri shprehu deklaratën në vijim rreth rolit të grupit të Rajavisë në shtypjen e kurdëve irakianë:

“Presidenti (Sadam Husejn) përcolli mirëseardhjen e tij të ngrohtë dhe kërkoi ndjesë që nuk mundi të vinte të takonte. Presidenti falënderoi vëllain e Massoudit dhe Ushtrinë Çlirimtare, dhe gjithashtu vlerësoi rolin e vlefshëm që ka luajtur ushtria në shtypjen e rrënjëve të së shkuarës. I tregova atij për detajet dhe rolin e organizatës në këtë operacion shtypës; ne gjetëm rastin për t’ju informuar juve rreth akteve tuaja.”

Në mënyrë ironike, Massoud Rajavi, pasi i foli Saber al-Durit, e prezantoi atë detyrë dhe tha: “Në fillim do të dëshiroja të theksoja prerazi një çështje. Fjalët e këndshme të presidentit dhe të tuat më bënë të ndjehem ngushtë. Ne nuk bëmë asgjë, thjeshtë kemi përmbushur detyrën tonë, dhe nuk ishte e nevojshme për presidentin të më dërgonte një letër falënderimi.”

Në një marrëveshje që u krye mes Massoud Rajavisë dhe major gjeneral Taher Jalil Habbosh, komandantëve dhe zyrtarëve të Organizatës Irakiane të Sigurisë dhe Inteligjencës në muajt e fundit të vitit 2000, Habbosh bëri thirrje për ndalimin e vrasjeve dhe shpërthimeve të MEK për shkak të kushteve të rajonit dhe pa kënaqësisë së popullit irakian me MEK-un. Diskutimet gjithashtu bënë thirrje për shpërndarjen e dy miliard dinarëve nga regjimi i Ba’athit për grupin e Rajavisë, para të cilat janë aprovuar dhe monitoruar nga Kombet e Bashkuara që duhet të shpenzohen për shëndetin dhe ushqyerjen e fëmijëve e që ishte pjesë e buxhetit me mandat nga OKB.

Roli i Massoud Rajavisë në dyndjen e përgjakshme në Mekë

Gjatë festimit të Haxh-it në vitin 1987, u krye një dyndje e përgjakshme ndaj demonstratave të pelegrinëve iranian, gjë që çoi në martirizimin e qindrave prej tyre. Në atë kohë, qeveria e Arabisë Saudite fajësoi Republikën Islamike për katastrofën. Përveç regjimit saudit, Republika Islamike gjithashtu prezantoi si fajtorë të incidentit agjentë të Irakut dhe muxhahedinët. Sipas një ish-anëtari të MEK, Rajavi, duke përdorur rastin e Haxhit, zbatoi një plan të paracaktuar dhe në bashkëpunim me qeverinë irakiane, për interesat e tyre e shndërruan një demonstratë paqësore në një të përgjakshme. Sobhani, një tjetër ish-anëtar i MEK, publikoi foto të Rajavisë në librin e tij dhe shkroi:

“Foto e mësipërme lidhet me vizitën e Massoud Rajavisë në Arabinë Saudite gjatë trazirave të Mekës në vitin 1987. Kjo foto është publikuar për herë të parë më 7 mars të vitit 1998 në revistën “Mujahed” dhe pas 13 vitesh Organizata Muxhahedinët Khalk u shpreh se ai shkoi për pelegrinazh në Mekë në vitin 1987. A nuk ka ndonjë pyetje se përse këto lajme dhe kjo foto është mbajtur e fshehur për 13 vite me radhë?”

Në vitin 1987 qeveria saudite po afrohej me Iranin dhe dëshironte të zgjidhte shumë prej problemeve dhe diferencave mes tyre për të përmirësuar marrëdhëniet me Iranin. Afërsia e Arabisë Saudite me Republikën Islamike të Iranit në një kohë kur Iraku kishte bërë luftë që kishte arritur majat, ishte e tmerrshme edhe për Sadamin edhe për Rajavinë, sepse që të dyve u duhej ndihma e sauditëve, dhe ajo ndihmë i mundësonte atij regjimi ta vazhdonte luftën me Republikën Islamike për aq kohë sa të dëshironin. Prandaj ata duhet të zhvillojnë kontradiktat mes tyre në mënyrë që të pengojnë afrimin e dy vendeve.

Sigurimi i mjeteve dhe përgatitjeve për komplotin janë kryer nga agjentët e Irakut nën mbulimin e imunitetit diplomatik. Ata sollën lëndë shpërthyese dhe foto të Khomeinit në Jeddah pa inspektime dhe kontroll. Anëtarët e organizatës u futën nga territori irakian si pelegrinë me pasaporta irakiane. Pasi arritën në Arabinë Saudite, ata u futën lehtësisht në mesin e iranianëve për t’i thirrur lëvizjet e tyre si iraniane.

Pas kthimit të karvanit nga Arabia Saudite, një numër prej këtyre njerëzve (me kalimin e kohës) u bënë problematikë dhe ndarja e tyre nga organizata u shtua. Duke piketuar një anëtar e ndarë, për të parandaluar përhapjen lajmin e ndarjes së tyre jashtë saj, organizata i vrau anëtarët problematikë një e nga një.

Dëshmitarët dhe dëshmitë e disa prej anëtarëve të ndarë nga organizata në Evropë rreth rolit të organizatës në vrasjen e pelegrinëve iranianë në vitin 1987, në mars të vitit 1995 dhe në pranverë të vitit 1992, janë reflektuar gjerësisht në publikimet në gjuhën persiane jashtë vendit, dhe më pas në shkrimet, intervistat dhe referencat e tyre. Kjo gjithashtu është zbuluar në një regjistrim videoje të bisedimeve mes përfaqësuesve të organizatës dhe zyrtarë irakian të inteligjencës. Në pjesën e bisedimeve të deklaruara nga Abbas Davari, përfaqësuesi i organizatës , në një takim me oficerë irakianë të sigurisë të cilët kishin ardhur menjëherë pas rënies së Sadam Husejnit, ka përmendur prezenc ën e anëtarëve të MEK në Haxh.

Situata e fundit

Herët në vitin 2009 , “The Economist” shkroi se që nga koha kur territori irakian është pushtuar nga forcat amerikane në vitin 2003, nuk ka pasur asnjë informacion të detajuar mbi statusin e Massoud Rajavisë, dhe askush nuk e di nëse është i gjallë apo i vdekur. Që nga ajo kohë, nuk është publikuar asnjë evidencë rreth prezencës së tij në vendet publike. Që nga koha e fundit kur është parë në publik në vitin 2002, kur forcat e koalicionit amerikan sulmuan qeverinë irakiane të Sadam Husejnit, janë përhapur zëra të vdekjes së tij gjatë pushtimit amerikan të Irakut në vitin 2002, për të cilën nuk ka dëshmitarë dhe prova. Gjithashtu në vitin 2016, gjatë një takimi vjetor të muxhahedinëve në Francë, Torki al-Faisal iu referuar atij si i “ndjeri”. Disa nga anëtarët e ndarë besojnë se paqartësia në prezencën apo mungesën e Massoud Rajavisë është të largohesh prej pyetjeve dhe paqartësive që kanë formuar për anëtarët e kësaj organizate për vite të tëra. Në përgjigje të tyre ata thjeshtë e kanë bërë Massoud Rajavinë një person të shenjtë, të cilin nuk kanë asnjë të drejtë ta kritikojnë apo të dyshojnë dhe se ata duhet të jenë të vetmit anëtarë të cilët duhet të jenë përgjegjës.

Ai e përfundoi kur trajnimi në mënyrë të shpejtë (sepse SHBA po fillonte një luftë të dytë me Irakun dhe ata donin të na kalonin nga aty sa më shpejt të ishte e mundur dhe të na dërgonin në të ashtuquajturat njësi luftarake), domethënë, si organizativë, luftarakë, dhe gjithashtu si Revolucionar të Marjam Rajavit. Kur ne shkuam në kamp, filloi Lufta e Dytë SHBA-Irak dhe pjesën tjetër të kohës e kaluam në shkretëtirë.

Pas përfundimit të konfliktit dhe qetësisë relative të situatës, ne u kthyem në të njëjtën kamp të mallkuar me emrin Ashraf, dhe këtë herë kur ata na organizuan, unë u vendosa në grupin me anëtarët e sektit që babai, nëna ose ndonjë pjestarë i familjes së tyre ishin me këtë sekt dhe ishin rritur në këtë sekt (të cilët këto quheshin milicia e organizatës).

Kur shkuam për të punuar (punë kolektive) ose një projekt ndërtimi ose ndonjë punë tjetër, qoftë edhe një nga këta anëtarë nuk erdhi me ne! Një herë, një nga anëtarët që kishte disa vite para meje me këtë sekt dhe ishte i pakënaqur dhe (donte të kthehej në Iran, dhe u kthye) tha duke ju përgjigjur me shaka, habisë time: Epo, ata janë fëmijët e organizatës, janë të dashur për organizatën, nuk i lejojn të punojn për ty në këtë nxehtësi. I thashë, çfarë don të thuash me këtë?

Ai tha, “Epo, ata i vendosin fëmijët e tyre në zyra dhe trajnime kompjuterike dhe gjëra të tjera, dhe njerëzit që nuk janë fëmijë të organizatës, si unë dhe ti, ne duhet të punojmë në këtë nxehtësi”. Në fillim nuk e besova, sepse edhe e dija që ai donte të largohej, mendova se po e thoshte këtë sepse ai vet ishte i pakënaqur.

Për shkak se nuk njihja njeri dhe nuk dija, ata ma kishin mbushur mendjen plot dhe kushdo që thoshte diçka unë ose nuk e besoja ose nuk isha dakord me të e kundërshtoja, duke i thënë se nuk është kështu.

Disa muaj më vonë, një nga anëtarët e milicias u bë mik i imi. Ndonjëherë të enjteve ne uleshim në park të kampit dhe bisedonim, dhe në fjalët e tij unë shihja gjëra të reja që ishin ndryshe nga gjithçka që na kishin thënë!

Sikur po më hapeshin sytë, dhe po thoja me veten, fjalët e mikut tim që më kishte thënë kohë më parë, mos vallë janë të vërteta?

Për shembull, një herë erdhi një anëtarë i sektit dhe unë e pyeta, ku ishe sot? Ku e kishe punën?

Ai tha: Puna ime është e qartë dhe ne gjithmonë do të punojmë atje.

I thash je i përhershëm në atë punë?

Ai tha: Po, tani ka disa vite që jam në këtë punë.

I thashë: A nuk jeni si të tjerët që bëjnë pushime të enjteve dhe vijnë për të punuar në kolektiv?

Ai tha me një ton thumbues? Unë dhe puna kolektive? Kjo nuk është për njerëz si unë. Unë ua kam bërë të qartë dhe u kam thënë se nuk do të bëj ndonjë punë tjetër përveç kësaj pune dhe nuk do të punoj.

Kur ai tha këtë, sytë e mi u hapën dhe e kuptova diskriminimin e kërij sekti. Unë madje vështrova shtresën më të lartë, e cila ishte e re për mua. Njerëzve që ishin robër, anëtarët e kampit u thanë se ky sekt bënë shumë ndryshime mes anëtarët që janë rob dhe atyre që janë përgjegjës dhe mbështetësit e sektit, dhe nderi dhe respekti që u ishte dhënë anëtarve që ishin familjarët e këtyre përgjegjësve, ishte shumë ndryshe nga anëtarët që ishin robër.

Për shembull, atyre iu dha detyra si oficer ose përgjegjës, por anëtarve të tjerë iu dha punë krahu.

Unë kisha një ndjesi tjetër, shikoja më shumë anëtarët përgjegjës të sektit, për të kuptuar se cila është puna e tyre? Dhe cila është përgjegjësia e tyre? Dhe pashë që të gjithë përgjegjësit, punonin në një mënyrë të tillë që në verën e nxehtë kishin paisje freskuese dhe në dimër paisje ngrohje, ata punonin në një dhomë ku ishin vendosur kompjuterët. Madje disa nga këta anëtarë kishin laptopin e tyre personal, që vendosnin lojëra kompjuterike dhe luanin, dhe ne shikonim !!

Sa më shumë që kaloja në sekt, aq më shumë pashë ndryshimin dhe diskriminimin. Në nivelin më të lartë, FA, e cila ishte në krye të njësisë, pashë që përgjegjësit e tyre ishin të ndryshëm, të atyre që erdhën nga Irani dhe ma të atyre që erdhën nga jashtë.

Ata që erdhën nga Irani u thanë që ju i keni borxh organizatës! Ju keni jetuat shumë kohë më parë dhe erdhët disa vjet me vonesë, duhet t’i përgjigjeni kësaj, dhe me këtë armë, ua mbyllnin gojën njerëzve.

Në një nga takimet, me një person i cili më parë ka qenë një i burgosur dhe ka parë një diskriminim të tillë, i tha vetë Rajavit të mallkuar se ai gjithashtu ndjente diskriminim e diçka të tillë, dhe natyrisht ai i tha se kjo ishte vetëm mendimi i tij. Rajavi filloi të argumentoi dhe debatojë, me pak fjalë ai debatojë në një mënyrë të tillë që nuk kishte asnjë kufi. Për personin që foli dhe e bëri këtë pyetje, u vendos të bëhej një takimi, ku ai të shprehte mendimin e tij dhe… Ky takim ku ai do të shprehte mendimin e tij u shndërrua në një takim kritik për këtë person të shkretë, i cili tha se mendonte se kishte diskriminim në otganizatë. Në atë takim ishim rreth njëzet e pesë veta, ku gjysma e të cilëve e kritikuan dhe jo vetëm që të thonë ne e kritikojm këtë person për këtë që ka thënë, ata thanë fjalët shumë të pakuptimta dhe të sikletshme, si për shembull, ju jeni nga ata që doni të ndaheni, ju që flisni kështu mendoni vetem për jetën tuaj dhe mendja juaj është plot ëndrra për jeten.

Unë që isha pjese e atij takimi, isha shumë i hutuar, ngrita dorën dhe kërkova që të flisja dhe përgjegjësi i takimit tha: “Më thuaj.” Unë gjithashtu thashë që këto fjalë dhe kritika janë plotësisht të gabuara. Ky person po diskuton me përgjegjësin dhe nëqoftëse ky person e kishte gabim në fillim duhet ta kritikonte përgjegjësi, por përgjegjësi i takimit nuk tha asgjë dhe nuk ju përgjigj. Pas takimit, personi përgjegjës, i cili ishte Askeri, më thirri dhe më tha, “Unë nuk prisja që ju të mbanit atë qëndrim para turmës”. Ai tha: “Unë mendoja se ti tani do ngrihesh dhe do i thoje disa fjalë të ashpra atij personi “. Unë nuk e mendoja se ti do bëheshe në anën e tij. Unë i thashë, Askeri shiko, vetë vëlla Massoudi (në atë kohë, i thosha vëlla Massoudi) ka thënë, që kur të keni ndonjë mendim, gjykim, apo diçka për të thënë, ejani dhe shpreheni mendimin tuaj dhe merreni përgjigjen që dëshironi, qoftë ajo politike, organizative apo idolegjike, nqëftëse ti i trajton njerzit kështu, ai person nuk flet më radhë tjetër dhe nqoftëse do të ketë ndonjë mendim apo fjalim ai nuk do të flasë. Më besoni fjalët që i thatë këtij njeriu të shkretë, as atyre që donin të largoheshin nga sekti nuk ua kemi thënë. Askeri më tha, është e kotë të bisedosh me ty, ti vërtet që je në anën e tij. Unë shkruajta një raport dhe e dhashë, por nuk kishte ndonje vlerë, për shembull, çfarë bënë ata pas raportit tim? Ata i thanë atij personi të shkretë që të shkruaj ku është ndryshimi dhe diskriminimi me fakte dhe ti lexojë në publik.

Dhe shumë raste të tjera për të cilat nuk mund të flitej fare, dhe nëse thuhej diçka, duhej t’i përgjigjëshe para grupit, domethënë ata e bënin grupin armiq të njëri-tjetrit.

Nga njëra ana, nuk kisha zgjedhje tjeter veçse te duroja dhe e vetmja gje qe duhej te beja per veten time ishte te pres dhe te duroj derisa te shpëtoja nga ky sekt, ku shyqyr Zotit, shpetova nga ky sekt i ndyrë, dhe tani jetoj ne liri të plotë.

BY faqja e të mbijetuarve në Shqipëri – Iran Azadi
Pronari i Beit Mashal, të mbijetuarit në Shqipëri, 16 mars 2021