Pas namazit të Bajramit, aktivistët iranianë dhe shqiptarë të Shoqatës së Shpëtimit Shqiptar festuan këtë festë të madhe islame duke mirëpritur besimtarët me lëng dhe çokollatë dhe duke shpërndarë broshura, duke përcjellë mesazhin e miqësisë, solidaritetit dhe ndërgjegjësimit tek qytetarët.

Ky aktivitet u zhvillua në një atmosferë intime, miqësore dhe entuziaste dhe u prit ngrohtësisht nga besimtarët, familjet dhe qytetarët shqiptarë. Shumë qytetarë shqiptarë, duke shprehur simpatinë dhe mbështetjen e tyre, përshëndetën aktivitetet ndriçuese të Shoqatës së Shpëtimit Shqiptar dhe bënë thirrje për ndërgjegjësim më të madh rreth natyrës sektare dhe abuzimeve të koncepteve njerëzore dhe fetare nga MEK.

Në një deklaratë të lëshuar me këtë rast, Shoqata e Shpëtimit Shqiptar e konsideroi Kurban Bajramin si një manifestim të besimit, sakrificës, solidaritetit dhe vlerave të larta njerëzore, dhe uroi të gjithë myslimanët dhe popullin fisnik të Shqipërisë për këtë festë të madhe. Deklarata theksoi gjithashtu se Kurban Bajrami është një simbol i çlirimit të njeriut nga robëria intelektuale dhe emocionale, dhe se konceptet e shenjta fetare dhe festat islame nuk duhet të shndërrohen në mjete për qëllime politike, sektare dhe abuzim me ndjenjat njerëzore.

Ndërsa festuan këtë festë të madhe, anëtarët e kësaj shoqate hodhën dritë mbi abuzimin e rasteve fetare dhe vlerave njerëzore nga sekti Rajavi dhe u përpoqën të pasqyronin kërkesat e familjeve dhe viktimave të këtij sekti.

Shoqata Nexhat Shqiperi

Programi nisi me moderimin e zonjës Ella Deda. Ajo, në fjalën hapëse, foli mbi rëndësinë e realizimit të dokumentarit “Aldo në Iran”, si dhe prezantoi temën dhe atmosferën e romanit “Sekreti i Fundit”.

Pas hyrjes së ceremonisë, autori dhe realizuesi i veprës, Aldo Sollollari, hyri në sallë mes duartrokitjeve dhe pritjes së ngrohtë të të pranishmëve. Njëkohësisht me hyrjen e tij, u transmetua muzika speciale e ceremonisë, ndriçimi skenik dhe efektet speciale shoqëruan atmosferën, ndërsa baneri zyrtar i programit u shfaq në videoprojektor.

Më pas, Aldo Sollollari mbajti fjalën e tij mbi përvojën e udhëtimit në Iran, procesin e realizimit të dokumentarit dhe motivimin për shkrimin e romanit “Sekreti i Fundit”. Ai foli gjithashtu për rëndësinë e rrëfimit të përvojave njerëzore dhe të historive të pathëna që rrallëherë dëgjohen.

Pas fjalimit, nisi shfaqja e dokumentarit “Aldo në Iran”. Dokumentari, i cili trajtonte çështjen e emigracionit, jetën e anëtarëve të organizatës së Muxhahedinëve dhe përvojën e udhëtimit të një qytetari shqiptar në Iran, tërhoqi vëmendjen dhe vlerësimin e publikut.

Në mes të programit u zhvillua një pushim i shkurtër, gjatë të cilit u realizuan intervista me pjesëmarrës shqiptarë, si dhe biseda për mediat dhe rrjetet televizive.

Pas vazhdimit dhe përfundimit të shfaqjes së filmit, dy nga iranianët e pranishëm në ceremoni, zoti Khalil Ansarian dhe Hasan Shahbaz, ndanë mendimet dhe ndjenjat e tyre mbi dokumentarin e Aldos.

Në fund të ceremonisë, kopje të romanit “Sekreti i Fundit” iu shpërndanë pjesëmarrësve dhe të ftuarit morën pjesë në seksionin e posaçëm të fotografive kujtim.

Shoqata Nejat Albania, duke falënderuar të gjithë të ftuarit, mediat dhe pjesëmarrësit, shpreh shpresën që organizimi i programeve të tilla të krijojë mundësi për zgjerimin e shkëmbimeve kulturore, artistike dhe njerëzore mes popujve.

Shoqata Nejat Albania

18 maj 2026

Ky takim nuk ishte thjesht një festë; ishte një simbol i kthimit në jetën shoqërore, çlirimit nga vitet e izolimit dhe rifitimit të vetëbesimit që u ishte hequr në hapësirën e mbyllur dhe të kufizuar të një sistemi të ngjashëm me kultin e Muxhahedinëve-e Khalq (MEK).

Rreth 30 qytetarë shqiptarë dhe të gjithë anëtarët e shoqatës morën pjesë në këtë program. Dezertuesit e MEK, ata që ishin mbajtur larg familjes, shoqërisë dhe lidhjeve njerëzore për shumë vite, qeshën lirisht, kërcyen dhe përjetuan momente plot gëzim dhe shpresë përkrah popullit shqiptar. Prania e ngrohtë e popullit të Tiranës tregoi se njerëzit mund të kthehen në shoqëri dhe të fillojnë një jetë të re, pavarësisht nga e kaluara e tyre e hidhur.

Eventi u zhvillua në një atmosferë shumë pozitive, të ngrohtë dhe të gëzueshme. Gjatë programit, u performuan valle tradicionale shqiptare dhe iraniane, u kënduan këngë dhe u organizuan aktivitete argëtuese që krijuan momente të bukura miqësie dhe shkëmbimi kulturor midis të gjithë pjesëmarrësve.

Gjatë aktivitetit, pjesëmarrësve iu shërbyen ushqim dhe pije, ndërsa u zhvilluan edhe intervista dhe ndërveprime nga pjesëmarrësit dhe qytetarët e pranishëm në zonë.

Ndërsa feston Ditën e Familjes, Shoqata Nejat Albania thekson rëndësinë e familjes, lirinë e komunikimit njerëzor dhe të drejtën e çdo personi për të jetuar pranë shoqërisë dhe të dashurve të tyre.

Shoqata Nejat Albania

Programi i konferencës përfshinte fjalime dhe mesazhe video nga folës vendas dhe ndërkombëtarë, shfaqje të videove tematike, diskutime profesionale dhe fjalimin përmbyllës të kryetarit të Shoqatës Nejat Albania. Në këtë konferencë u trajtuan gjithashtu padrejtësitë dhe shkeljet e të drejtave themelore të njeriut brenda strukturës së Organizatës së Muxhahedinëve.

Raporti i detajuar i kësaj konference, që përfshin fotografi dhe video të programit, do të publikohet në vijim. Teksti i plotë i fjalimeve dhe raporti i plotë i konferencës do t’i vihet në dispozicion opinionit publik më vonë.

Përveç kësaj, duke shpërndarë broshura, u përpoqëm të tërhiqnim vëmendjen e publikut ndaj realiteteve që tregojnë se në strukturat e mbyllura dhe sektare, koncepte të tilla si dashuria, familja dhe marrëdhëniet e lira njerëzore nuk ekzistojnë dhe zëvendësohen nga urrejtja, kontrolli dhe kufizimi.

Shoqata e Shpëtimit Shqiptar beson se dashuria, respekti i ndërsjellë dhe liria individuale janë të drejtat themelore të çdo qenieje njerëzore. Shpresojmë që programe të tilla të mund të ndihmojnë në rritjen e ndërgjegjësimit publik dhe forcimin e vlerave njerëzore në shoqëri.

Ish-anëtarë të MEK-ut kanë folur për kontroll të rreptë të brendshëm, akses të kufizuar ndaj botës së jashtme dhe pasoja të rënda për ata që vënë në dyshim udhëheqjen ose përpiqen të largohen. Kontakti me familjarët thuhet se është i kufizuar ose i dekurajuar, ndërsa qasja e mediave të pavarura kontrollohet rreptësisht. Praktika të tilla janë thellësisht shqetësuese në çdo shoqëri demokratike.

Ajo që e bën situatën edhe më alarmante është izolimi i anëtarëve aktualë. Kur individët shkëputen nga shoqëria, këshillimi ligjor, gazetarët dhe organizatat humanitare, të drejtat e tyre themelore vihen seriozisht në rrezik. Asnjë organizatë nuk duhet të funksionojë në një mënyrë që i pengon të rriturit të largohen lirshëm, të komunikojnë ose të kërkojnë ndihmë.

Po aq shqetësuese janë edhe raportimet për presion dhe intimidim jo vetëm ndaj anëtarëve, por edhe ndaj qytetarëve shqiptarë që shprehin shqetësime ose ofrojnë ndihmë. Gazetarë, studiues dhe aktivistë kanë përshkruar ngacmime dhe fushata shpifjeje me qëllim heshtjen e kritikave. Kjo krijon një efekt frikësues që dëmton lirinë e shprehjes dhe shoqërinë civile në Shqipëri.

Të drejtat e njeriut janë universale. Ato nuk zhduken pas mureve, gardheve apo etiketave politike. Shqipëria ka përgjegjësinë të sigurojë që çdo person në territorin e saj — pavarësisht kush janë apo nga vijnë — të gëzojë liritë themelore, mbrojtjen ligjore dhe aksesin ndaj mbikëqyrjes së pavarur.

Lëvizjet e vërteta politike e mirëpresin transparencën. Ato nuk i frikësohen pyetjeve, gazetarëve, familjeve apo organizatave për të drejtat e njeriut. Kur fshehtësia zëvendëson hapjen dhe frika zëvendëson zgjedhjen, çështja nuk është më politike — është njerëzore.

Brenda asaj organizate, nuk më përkiste më as jeta ime. Çdo mendim, çdo ndjenjë, çdo kujtim personal duhej dorëzuar. Na mësuan të akuzonim veten çdo ditë, të pranonim faj edhe kur nuk kishim bërë asgjë. Turpi u kthye në mjet kontrolli. Frika u kthye në ligj.

Nuk ishte e nevojshme të kishte pranga. Mendja jonë ishte burgu më i fortë. Na ndanë nga familjet, nga prindërit që prisnin një telefonatë, nga nënat që nuk e dinin nëse ishim gjallë. Dashuria u shpall armike. Malli u quajt tradhti.

Kam parë njerëz të shuheshin ngadalë. Burra që humbën zërin, gra që humbën dritën në sy. Askush nuk guxonte të pyeste “pse”. Pyetjet ndëshkoheshin. Heshtja shpërblehej.

Edhe unë heshta për shumë kohë. Jo sepse isha dakord, por sepse kisha frikë. Frikë nga izolimi, nga poshtërimi, nga zhdukja si qenie njerëzore. Çdo natë flija me peshën e një mendimi të vetëm: a do të dal ndonjëherë i gjallë nga kjo?

Largimi ishte akti më i vështirë i jetës sime. Jo sepse nuk doja të ikja, por sepse më kishin bindur se pa ta nuk isha askush. U desh kohë të kuptoja se identiteti im nuk ishte pronë e askujt.

Sot flas sepse e di çfarë do të thotë të jesh i mbyllur, i thyer, i heshtur. Flas për ata që ende janë atje, që ende jetojnë me frikë, që ende mendojnë se vuajtja e tyre është “detyrë ideologjike”.

Asnjë organizatë nuk ka të drejtë të të marrë shpirtin dhe ta quajë këtë ideal. Asnjë udhëheqje nuk është mbi jetën e njeriut.

Unë jam një dëshmitar. Dhe dëshmia ime është një thirrje: mos heshtni më.

ME Respekt Ali Hajari

Në këtë ceremoni, zonja Ela, zoti Khalil Ansarian dhe një nga personalitetet e pranishme, mbajtën fjalime të vlefshme, ku folën për virtytet e Hazretit Ali dhe për pozitën e lartë dhe të shenjtë të figurës së babait.

Në këtë atmosferë shpirtërore, në mendjen time u ringjall kujtimi i babait tim; po ashtu edhe i atyre baballarëve që u dogjën në zjarrin e ndarjes, pritjes dhe mungesës së lajmeve për fëmijët e tyre të robëruar në sektin Rajavi dhe që, pas dekadash mallëngjimi dhe ëndrrës për një takim, u larguan nga kjo botë pa i parë më. Gjithashtu, baballarë dhe nëna që ende sot mbajnë mbi supe barrën e rëndë të këtij dhimbjeje shkatërruese dhe jetojnë ditë të vështira, larg familjes, në pritje të një takimi me fëmijët e tyre të mbetur peng, të cilët aktualisht janë të mbyllur në kampin e izoluar të Manzës në Shqipëri.

Bijar Rahimi

Ajo që pamë brenda kësaj strukture, dhe ajo me të cilën shokët tanë ende të ngujuar vazhdojnë të përballen, ka një ngjashmëri tronditëse me sistemet klasike të skllavërisë:

privim nga jeta e lirë, nga e drejta e zgjedhjes, nga e drejta për të krijuar familje e madje edhe nga më elementarja prej të drejtave njerëzore — takimi me të afërmit.

Ajo që e bën edhe më të dhimbshme, është izolimi i plotë informativ. Asnjë gazetar, institucion i pavarur apo organizatë humanitare nuk lejohet të hyjë e të verifikojë gjendjen e njerëzve atje. Madje as letrat e familjarëve — baballarë, nëna, motra, vëllezër — nuk u dorëzohen të dashurve të tyre. Ky heshtje e imponuar është vetë një pjesë e burgosjes.

Ne, të larguarit, sot kemi vetëm një kërkesë:
të jemi zëri i atyre që ende janë të ngujuar pas mureve të kësaj strukture të mbyllur dhe kontrolluese.
Ne dëshmojmë që bota të dijë se çfarë kemi kaluar ne dhe çfarë po kalojnë ata; sepse asnjë njeri me mendje të lirë nuk duhet të heshtë përballë skllavërisë moderne — në cilëndo formë apo me cilindo emër që të shfaqet.

Bijar Rahimi