Burime për media bëjnë me dije se anëtarët e MEK janë marrë në pyetje në lidhje me akuzat që kanë bërë për policinë, ku pretendojnë se efektivët kanë ushtrauar dhunë ndaj tyre.

Prokuroria për të faktuar pretendimet e muxhahedinëve për dhunë, apo atë që thotë policia se s’ka pasur dhunë, kërkon të shqyrtojë kamerat e sigurisë brenda kampit të MEK. Për këtë prokuroria duhet të bëjë një kërkesë përfaqësuesve të muxhahedinëve për t’u dhënë pamjet e kamerave të sigurisë.

Pritet që në pyetje në lidhje me këtë çështje të merren në pyetje dhe disa persona të tjerë. Dy ditë më parë Policia e Shtetit dhe Forcat Speciale me urdhër të Gjykatës, kryen një aksion në kampet Ashraf-3 dhe Ashraf-4 të vendosura në Manëz të Durrësit, ku banojnë thuajse 3000 opozitarë iranianë nga “Muxhahedeen-e- Khalq” (MEK), një grup i rezistencës iraniane që mbështet krijimin e një qeverie të re në Teheran.

Situata në fillim ishte e qetë, por më pas muxhahedinët në mënyrë të dhunshme kundërshtuan ndërhyrjen e policisë si dhe sekuestrimin e pajisjeve elektronike. Një person humbi jetën. Në lidhje me këtë ministri i Brendshëm Bledi Çuçi tha se nuk është ushtruar dhunë ndaj anëtarëve të MEK dhe se personi në fjalë ka humbur jetën për shkaqe natyrore, teksa pritet që ekspertiza të flasë.

Po ashtu u publikuan pamjet nga aksioni i policisë, ku shihej qartë sesi muxhahedinët sulmonin me shkopinj dhe sende të forta makinat e oficerëve, ndërsa të tjerë janë kapur duke agjësuar me djegie disa dokumente.

Biseda në studio

Mersuli: Shoqata është krijuar për të ndihmuar dhe mbështetur inranianët që janë larguar nga kampi i MEK gjatë viteve të fundit. Historitë që tregoi z. Hamid Atabai janë një grimcë e vogël e historive që kam dëgjuar për jetën, jetë qeni, do ta quaja brenda kampit të MEK-ut.

Nxitja që pata për t’i ndihmuar ishte humbja e jetës së vëllait tim në mërgim dhe unë mendova që nevojat shëndetësore dhe për krijim familjesh të këtyre njerëzve që ishin larguar nga kampi i MEK-ut nuk mund të përballoheshin me ndihma individuale të bujarisë shqiptare, por duhej një organizatë që zgjidhte problemet e tyre dhe kjo në detyroi që t’i përgjigjeshim këtij realiteti. ASILA është një shoqatë jofetare dhe jopolitike, por në ndihmë të dezertorëve të MEK-ut.

Rakipi: Sa dezertorë ka nga kampi i MEK-u?

Mersuli: Mund të shkojë rreth 500, por disa prej tyre janë larguar në vende të tjera të Evropës, por shoqata ASILA ka rreth 30 iranianë, 6 prej të cilëve bashkëjetojnë me vajza shqiptare, dy çifte kanë lindur fëmijët e parë shqiptaro-iranianë. Jetojnë në kushte komode. 14 prej tyre janë të punësuar në fabrika dysheqesh, lavazhe, në shërbime. Në Tiranë ka edhe të tjerë. Të 30 iranianët që janë në shoqatën ASILA vuajnë nga sëmundje të aparatit tretës, që tregon se ata kanë vuajtur edhe për bukë aty në MEK, ndërsa kasta drejtuese ka bërë jetë luksoze.

Rakipi: A ka persona të tjerë që duan të largohen?

Mersuli: Dëshirat e tyre për t’u larguar janë të shumta, dëshira më e madhe është e familjeve të tyre dhe në Iran kam takuar zonja që kanë 30-40 vite që nuk kanë komunikuar me familjet e tyre, por duke qenë në këtë kamp, që do ta quaja burg të sigurisë së lartë, mundësia e komunikimit të familjeve është minimale. ASILA është përballur me MEK se është konsideruar prej tyre një oaz që pret dhe ndihmon ata që ikin. Në Tiranë ka edhe iranianë të tjerë që nuk janë anëtarë të shoqatës që ndodhen nën një presion të madh nga MEK-u, deri në kërcënim me vdekje dhe u thonë se do të arrestohen nga policia shqiptare po erdhën në ASILA. Ne jemi sulmuar nga MEK-u, siç ndodhi në panairin e librit në Durrës. Ata janë të dhunshëm, në gen.