Çështja e refugjatëve nuk duhet parë vetëm si një statistikë apo si një sfidë politike. Pas çdo dosjeje ekziston një histori, një familje, një njeri që kërkon siguri, dinjitet dhe të drejtën për të jetuar i lirë. Pikërisht për këtë arsye, mbrojtja e të drejtave të refugjatëve nuk është një akt bamirësie, por një detyrim që buron nga parimet themelore të së drejtës ndërkombëtare dhe konventat për të drejtat e njeriut.

Në këtë debat përfshihet edhe situata e personave që jetojnë në kampin e Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (MEK) në Shqipëri. Për vite me radhë janë ngritur pyetje dhe pretendime nga organizata të ndryshme, familjarë dhe media mbi shkallën e izolimit të disa anëtarëve, mundësinë e kontakteve me familjet e tyre dhe lirinë për të marrë vendime personale. Nga ana tjetër, vetë organizata i ka kundërshtuar vazhdimisht këto akuza dhe ka deklaruar se respekton të drejtat e anëtarëve të saj. Shqipëria, si një vend që aspiron të forcojë standardet demokratike dhe të drejtat e njeriut, ka përgjegjësinë të garantojë që çdo person që ndodhet në territorin e saj të trajtohet në përputhje me ligjin dhe me konventat ndërkombëtare. Kjo nuk është një çështje ideologjike apo politike; është një çështje dinjiteti njerëzor.

Në fund të fundit, mënyra se si trajtojmë më të pambrojturit është treguesi më i mirë i vlerave që pretendojmë se mbrojmë. Politikat ndërkombëtare kanë kuptim vetëm atëherë kur në qendër të tyre vendosin njeriun. Çdo gjë tjetër mbetet thjesht retorikë.

Aldo Sollulari

Konferenca mblodhi një trup panelistësh profesionistë nga fusha të ndryshme, të cilët ndanë analizat dhe përvojat e tyre mbi rëndësinë e ndërtimit të një shoqërie më të drejtë, më të sigurt dhe më paqësore.

Aktiviteti u transmetua nga disa media televizive, duke përcjellë mesazhin e paqes dhe të bashkëpunimit për një audiencë më të gjerë.

Gjatë konferencës u diskutuan gjithashtu shqetësime lidhur me shkeljet e të drejtave të njeriut dhe u ngritën çështje që lidhen me veprimtarinë e organizatës MEK, me qëllim nxitjen e debatit publik dhe ndërgjegjësimit mbi respektimin e dinjitetit njerëzor.

Falënderojmë të gjithë panelistët, të ftuarit, përfaqësuesit e mediave dhe pjesëmarrësit që me praninë e tyre i dhanë vlerë këtij aktiviteti. Së bashku përcollëm një mesazh të qartë: Paqja, dialogu dhe respekti për të drejtat e njeriut janë themeli i një të ardhmeje më të mirë.

Shoqatës Nexhat Albania

Pasditen e sotme, me rastin e 30 Khordadit, një datë që në historinë e Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit lidhet me fillimin e luftës së armatosur, përshkallëzimin e dhunës politike dhe ngjarje të tjera të rëndësishme, Shoqata Nexhat Albania organizoi një takim informues me pjesëmarrjen e mysafirëve shqiptarë, aktivistëve të shoqërisë civile dhe ish-anëtarëve të kësaj organizate.

Gjatë aktivitetit u shfaq një material dokumentar dhe u trajtuan disa nga aspektet më pak të njohura të veprimtarisë së drejtuesve të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit. Diskutimet u përqendruan në pasojat e politikave sektare, kufizimet e vendosura ndaj anëtarëve, si dhe ngjarjet tronditëse që pasuan arrestimin e Maryam Rajavit në Francë në qershor të vitit 2003, kur një numër anëtarësh dhe mbështetësish të organizatës ndërmorën akte vetëdjegieje në vende të ndryshme të Evropës.

Folësit e aktivitetit trajtuan gjithashtu tema të tilla si fillimi i luftës së armatosur më 30 Khordad 1360 (1981), pasojat e saj, bashkëpunimi i organizatës me regjimin e Saddam Husseinit gjatë luftës Iran-Irak, fenomeni i kultit të individit dhe i ashtuquajturit “revolucion ideologjik” brenda organizatës, e drejta e anëtarëve për kontakte të lira me familjet e tyre, dëshmitë e ish-anëtarëve mbi strukturën e brendshme të organizatës dhe nevoja për transparencë e llogaridhënie përballë opinionit publik dhe institucioneve të të drejtave të njeriut.

Pjesëmarrësit theksuan se asnjë qëllim politik nuk mund të justifikojë shkeljen e të drejtave themelore të njeriut, ndarjen e individëve nga familjet e tyre apo kufizimin e lirisë së mendimit dhe të zgjedhjes. Ata nënvizuan gjithashtu rëndësinë e dëgjimit të zërit të familjeve dhe ish-anëtarëve, si dhe nevojën për një shqyrtim të pavarur të pretendimeve të ngritura lidhur me funksionimin e kësaj organizate.

Ky takim shërbeu si një mundësi për reflektim mbi mësimet e historisë, përkujtimin e viktimave të dhunës dhe ekstremizmit, si dhe mbrojtjen e vlerave njerëzore, lirisë dhe dinjitetit individual.

Shoqata Nexhat Albania

20 Qershor 2026

Programi nisi me moderimin e zonjës Ella Deda. Ajo, në fjalën hapëse, foli mbi rëndësinë e realizimit të dokumentarit “Aldo në Iran”, si dhe prezantoi temën dhe atmosferën e romanit “Sekreti i Fundit”.

Pas hyrjes së ceremonisë, autori dhe realizuesi i veprës, Aldo Sollollari, hyri në sallë mes duartrokitjeve dhe pritjes së ngrohtë të të pranishmëve. Njëkohësisht me hyrjen e tij, u transmetua muzika speciale e ceremonisë, ndriçimi skenik dhe efektet speciale shoqëruan atmosferën, ndërsa baneri zyrtar i programit u shfaq në videoprojektor.

Më pas, Aldo Sollollari mbajti fjalën e tij mbi përvojën e udhëtimit në Iran, procesin e realizimit të dokumentarit dhe motivimin për shkrimin e romanit “Sekreti i Fundit”. Ai foli gjithashtu për rëndësinë e rrëfimit të përvojave njerëzore dhe të historive të pathëna që rrallëherë dëgjohen.

Pas fjalimit, nisi shfaqja e dokumentarit “Aldo në Iran”. Dokumentari, i cili trajtonte çështjen e emigracionit, jetën e anëtarëve të organizatës së Muxhahedinëve dhe përvojën e udhëtimit të një qytetari shqiptar në Iran, tërhoqi vëmendjen dhe vlerësimin e publikut.

Në mes të programit u zhvillua një pushim i shkurtër, gjatë të cilit u realizuan intervista me pjesëmarrës shqiptarë, si dhe biseda për mediat dhe rrjetet televizive.

Pas vazhdimit dhe përfundimit të shfaqjes së filmit, dy nga iranianët e pranishëm në ceremoni, zoti Khalil Ansarian dhe Hasan Shahbaz, ndanë mendimet dhe ndjenjat e tyre mbi dokumentarin e Aldos.

Në fund të ceremonisë, kopje të romanit “Sekreti i Fundit” iu shpërndanë pjesëmarrësve dhe të ftuarit morën pjesë në seksionin e posaçëm të fotografive kujtim.

Shoqata Nejat Albania, duke falënderuar të gjithë të ftuarit, mediat dhe pjesëmarrësit, shpreh shpresën që organizimi i programeve të tilla të krijojë mundësi për zgjerimin e shkëmbimeve kulturore, artistike dhe njerëzore mes popujve.

Shoqata Nejat Albania

18 maj 2026

Dokumentari “Aldo në Iran” trajton çështjen e emigracionit, sfidat e emigrantëve, jetën e anëtarëve të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit dhe përvojën e një qytetari shqiptar në Iran, duke sjellë rrëfime njerëzore dhe realitete pak të dëgjuara.

Libri “Sekreti i Fundit” është një roman psikologjik dhe thriller emocionues, i frymëzuar nga rrjetet e fshehta të abuzimit dhe trafikimit të qenieve njerëzore në nivelet e pushtetit, që rrëfen një histori tronditëse dhe plot tension.

Gjatë këtij aktiviteti, autori i librit dhe realizuesi i dokumentarit do të flasin për përvojën e udhëtimit në Iran, procesin e realizimit të filmit dhe shkrimit të librit.

Data: 18 Maj 2026

Ora: 17:00

Vendi: Hotel Opera – Qendra e Tiranës

Të gjithë të interesuarit për artin, dokumentarin, kulturën dhe letërsinë janë të ftuar të marrin pjesë në këtë program të veçantë dhe ta ndjekin nga afër këtë përvojë kulturore.

Shoqata Nejat Albania

Në këtë program morën pjesë të ftuar nga shtresa të ndryshme të shoqërisë, përfshirë artistë, akademikë, studentë, nëpunës shtetërorë dhe gazetarë, të cilët së bashku diskutuan mbi çështjet e paraqitura.

Pjesëmarrësit, duke nderuar vlerat e kësaj dite, shqyrtuan situatën e të drejtave të njeriut brenda kampit të Organizatës së Muxhahedinëve dhe, përmes paraqitjes së provave dhe përvojave konkrete, u angazhuan në zbardhjen e këtyre çështjeve.

Në fillim të seminarit, programi nisi me fjalën e znj. Ella Deda, e cila prezantoi objektivat e seminarit dhe rëndësinë e trajtimit të çështjeve të të drejtave të njeriut.

Më pas, për të pranishmit u shfaq një video që trajtonte rëndësinë dhe filozofinë e Ditës Ndërkombëtare të Punëtorëve si dhe vendin e të drejtave të punëtorëve në shoqëritë bashkëkohore.

Në vijim, Hasan Shahbaz, një nga të shkëputurit nga Organizata e Muxhahedinëve, duke ndarë përvojat e tij personale, shpjegoi kushtet brenda kampit dhe kufizimet e vendosura ndaj anëtarëve.

Pas tij, z. Aldo Cellolari, kryetar i Shoqatës Nejat, duke theksuar domosdoshmërinë e mbështetjes së të drejtave të individëve, nënvizoi vazhdimin e përpjekjeve për rritjen e ndërgjegjësimit në këtë fushë.

Në përfundim të këtij seminari, u zhvillua një sesion pyetje-përgjigje, gjatë të cilit të pranishmit paraqitën pikëpamjet dhe pyetjet e tyre dhe u zhvilluan diskutime konstruktive.

Gjithashtu, tekstet e plota të fjalimeve të pjesëmarrësve do të publikohen në vijim.

Shoqata Nejat Albania

1 Maj 2026

Programi i konferencës përfshinte fjalime dhe mesazhe video nga folës vendas dhe ndërkombëtarë, shfaqje të videove tematike, diskutime profesionale dhe fjalimin përmbyllës të kryetarit të Shoqatës Nejat Albania. Në këtë konferencë u trajtuan gjithashtu padrejtësitë dhe shkeljet e të drejtave themelore të njeriut brenda strukturës së Organizatës së Muxhahedinëve.

Raporti i detajuar i kësaj konference, që përfshin fotografi dhe video të programit, do të publikohet në vijim. Teksti i plotë i fjalimeve dhe raporti i plotë i konferencës do t’i vihet në dispozicion opinionit publik më vonë.

Aldo Sulolari nuk është agjent i qeverisë iraniane dhe nuk ka lidhje me asnjë institucion politik të huaj. Ai është përfaqësues i ndërgjegjes së zgjuar të shoqërisë shqiptare, që me guxim flet për shkeljet e të drejtave të njeriut në kampin Ashraf 3.

Sektit të Rexhevit, i cili prej vitesh i ka privuar anëtarët e vet nga kontakti me familjen, martesa dhe komunikimi i lirë, përdor armën e akuzave për të heshtur çdo kritik. Ashtu si dikur në Irak i quante kundërshtarët e ndarë prej tij “mercenarë të Sadamit”, sot në Shqipëri përsërit të njëjtën metodë të kalbur duke i quajtur “mercenarë të regjimit iranian”.

Zbulimet e Aldo Sulolarit për gjendjen çnjerëzore brenda strukturave të sektit të Rexhevit, përmes bisedave me ish-anëtarë të ndarë, kanë zbuluar për opinionin publik shqiptar dhe europian fytyrën e vërtetë të këtij sekti. Sulmet propagandistike të organizuara kundër tij janë shenjë frike nga e vërteta, jo shenjë force.

Nëse ky sekt me të vërtetë është mbrojtës i lirisë, le t’u lejojë anëtarëve të tij të kontaktojnë lirshëm me familjet, të dalin jashtë kampit dhe të flasin me mediat — dhe jo të shpallë çdo gazetar të pavarur si armik.

Përfundimisht, akuzat e sektit të Rexhevit kundër Aldo Sulolarit janë një përpjekje e dështuar për të fshehur një realitet që çdo ditë bëhet më i qartë:

Sektit i Rexhevit nuk është simbol i lirisë, por burg i mendjes dhe shpirtit njerëzor.

Sot, Aldo Sulolari është zëri i familjeve që prej vitesh në heshtje presin të takojnë fëmijët e tyre.

Në fund, Shoqata e Shpëtimit të Shqipërisë dhe zoti Aldo Sulolari ftojnë drejtuesit e Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit që, në çdo kohë dhe vend të mundshëm, të marrin pjesë në një debat publik dhe të hapur për këto çështje dhe t’i përgjigjen pyetjeve të opinionit publik.

Ligjet Ndërkombëtare dhe Standardet me Dy Fytyra

Sot, më shumë se kurrë, është thelbësore të rikujtojmë dhe të kërkojmë respektimin e ligjeve ndërkombëtare. Këto ligje janë themeli mbi të cilin u ndërtua rendi botëror pas Luftës së Dytë Botërore dhe kanë për synim të mbrojnë sovranitetin e shteteve, të garantojnë të drejtat e njeriut dhe të ndalojnë ndërhyrjen arbitrare në punët e brendshme të shteteve të tjera.

Megjithatë, duket se për disa vende këto ligje janë vetëm letër. Ndërhyrja e Izraelit në çështjet e brendshme të shteteve të tjera, veçanërisht ndaj Iranit, është një shkelje e qartë e këtyre ligjeve. Dhe ndërsa kjo ndodh, vendet që duhet të ishin garantuese të drejtësisë ndërkombëtare, si SHBA, qëndrojnë indiferente. Heshtja e tyre është më shumë se një pozicion neutral – është një miratim i heshtur, një dorë e padukshme që i jep Izraelit dritën jeshile për të vepruar sipas interesave të veta strategjike.

MEK dhe Paradoksi i Aleancave: “Armiku i armikut tim është miku im”

Në këtë skenë të ndërlikuar, del në pah një aktor jo-shtetëror me ndikim të fortë politik dhe propagandistik: opozita iraniane MEK. Dikur një organizatë revolucionare që pretendonte se përfaqësonte aspiratat demokratike të popullit iranian, sot MEK është transformuar në një instrument të verbër të interesave të huaja, duke u larguar totalisht nga çdo lidhje me vullnetin popullor.

Shprehja që ata duket se ndjekin me përpikëri – “armiku i armikut tim është miku im” – është kthyer në filozofinë e veprimit të tyre politik. Duke konsideruar regjimin iranian si armikun e tyre, MEK ka zgjedhur të bashkëpunojë hapur me Izraelin – një shtet që është në konflikt të drejtpërdrejtë me Iranin dhe që ka vrarë mijëra civilë palestinezë gjatë dekadave të fundit.

Ky akt është më shumë se tradhti politike – është një mohimi i çdo ndjenje kombëtare, një bashkëpunim me një forcë që jo vetëm kërcënon Iranin, por edhe kontribuon në destabilizimin e gjithë rajonit. MEK nuk është më opozitë. Ata janë kthyer në mercenarë ideologjikë që nuk përfaqësojnë askënd përveç interesave të atyre që duan përçarje, dobësim dhe kaos në Lindjen e Mesme.

Frika Izraelite dhe Hipokrizia Strategjike

Izraeli sot shpreh frikën se Irani mund të zhvillojë armë bërthamore. Kjo frikë është bërë justifikimi për sulme, sabotime, kërcënime të vazhdueshme dhe për një strategji të mbushur me paranojë ushtarake. Por ky arsyetim nuk qëndron përballë së vërtetës: Irani, pavarësisht të gjitha akuzave, nuk ka kërcënuar ndonjëherë drejtpërdrejt ndonjë shtet me armë bërthamore. Përkundrazi, Irani ka qëndruar në korniza të rezervuara diplomacie dhe nuk ka ndërmarrë agresione ndaj fqinjëve.

A është e drejtë që një shtet si Izraeli, që vetë nuk e ka ratifikuar Traktatin për Mosshpërndarjen e Armëve Bërthamore (NPT) dhe që posedon arsenale bërthamore të pakontrolluara, të kërkojë kontroll dhe transparencë nga një shtet tjetër? Kjo është një hipokrizi e pastër. Çdo shtet ka të drejtën legjitime të mbrojë veten dhe të zhvillojë teknologji për qëllime civile dhe mbrojtëse. Asgjë në të drejtën ndërkombëtare nuk ia mohon Iranit këtë të drejtë.

Rreziku Real: Jo Irani, por Politikat e Izolimit dhe Destabilizimit

Nëse duhet të flasim për një kërcënim të vërtetë ndaj stabilitetit rajonal, atëherë gishtin duhet ta drejtojmë jo nga Irani, por nga strategjitë izoluese, ndërhyrjet e njëanshme dhe aleancat e papërgjegjshme. Kërcënimi i Izraelit, nëse ekziston, është një kërcënim që buron nga vetë politika e tij e jashtme, nga frika që vjen kur një shtet nuk pranon bashkëjetesën por ndjek logjikën e dominimit total.

Ndërkohë që MEK fërkon duart në pritje të ndonjë konflikti të madh që do të mund t’i sjellë në pushtet përmes një përmbysjeje të dhunshme, populli iranian mbetet viktimë e dyfishtë: nga një regjim autoritar dhe nga një opozitë e lidhur me interesa të huaja. Mjerisht, kjo opozitë e ka humbur çdo të drejtë morale për të përfaqësuar kombin që pretendon se do të shpëtojë.

Përfundim: Nevojë për Drejtësi dhe Kujdes Diplomatik

Bota ka nevojë për një rikthim të sinqertë te parimet e së drejtës ndërkombëtare. Shtetet nuk mund të mbështesin grupe të dhunshme që veprojnë si aleatë të përkohshëm kundër rivalëve të tyre strategjikë. As nuk mund të heshtin përballë ndërhyrjeve të drejtpërdrejta në sovranitetin e shteteve të tjera.