Brenda asaj organizate, nuk më përkiste më as jeta ime. Çdo mendim, çdo ndjenjë, çdo kujtim personal duhej dorëzuar. Na mësuan të akuzonim veten çdo ditë, të pranonim faj edhe kur nuk kishim bërë asgjë. Turpi u kthye në mjet kontrolli. Frika u kthye në ligj.

Nuk ishte e nevojshme të kishte pranga. Mendja jonë ishte burgu më i fortë. Na ndanë nga familjet, nga prindërit që prisnin një telefonatë, nga nënat që nuk e dinin nëse ishim gjallë. Dashuria u shpall armike. Malli u quajt tradhti.

Kam parë njerëz të shuheshin ngadalë. Burra që humbën zërin, gra që humbën dritën në sy. Askush nuk guxonte të pyeste “pse”. Pyetjet ndëshkoheshin. Heshtja shpërblehej.

Edhe unë heshta për shumë kohë. Jo sepse isha dakord, por sepse kisha frikë. Frikë nga izolimi, nga poshtërimi, nga zhdukja si qenie njerëzore. Çdo natë flija me peshën e një mendimi të vetëm: a do të dal ndonjëherë i gjallë nga kjo?

Largimi ishte akti më i vështirë i jetës sime. Jo sepse nuk doja të ikja, por sepse më kishin bindur se pa ta nuk isha askush. U desh kohë të kuptoja se identiteti im nuk ishte pronë e askujt.

Sot flas sepse e di çfarë do të thotë të jesh i mbyllur, i thyer, i heshtur. Flas për ata që ende janë atje, që ende jetojnë me frikë, që ende mendojnë se vuajtja e tyre është “detyrë ideologjike”.

Asnjë organizatë nuk ka të drejtë të të marrë shpirtin dhe ta quajë këtë ideal. Asnjë udhëheqje nuk është mbi jetën e njeriut.

Unë jam një dëshmitar. Dhe dëshmia ime është një thirrje: mos heshtni më.

ME Respekt Ali Hajari

Ajo që pamë brenda kësaj strukture, dhe ajo me të cilën shokët tanë ende të ngujuar vazhdojnë të përballen, ka një ngjashmëri tronditëse me sistemet klasike të skllavërisë:

privim nga jeta e lirë, nga e drejta e zgjedhjes, nga e drejta për të krijuar familje e madje edhe nga më elementarja prej të drejtave njerëzore — takimi me të afërmit.

Ajo që e bën edhe më të dhimbshme, është izolimi i plotë informativ. Asnjë gazetar, institucion i pavarur apo organizatë humanitare nuk lejohet të hyjë e të verifikojë gjendjen e njerëzve atje. Madje as letrat e familjarëve — baballarë, nëna, motra, vëllezër — nuk u dorëzohen të dashurve të tyre. Ky heshtje e imponuar është vetë një pjesë e burgosjes.

Ne, të larguarit, sot kemi vetëm një kërkesë:
të jemi zëri i atyre që ende janë të ngujuar pas mureve të kësaj strukture të mbyllur dhe kontrolluese.
Ne dëshmojmë që bota të dijë se çfarë kemi kaluar ne dhe çfarë po kalojnë ata; sepse asnjë njeri me mendje të lirë nuk duhet të heshtë përballë skllavërisë moderne — në cilëndo formë apo me cilindo emër që të shfaqet.

Bijar Rahimi

dytë: Liria për Takim

Takimi i një nëne me djalin e saj nuk është politikë – është e drejtë njerëzore. Nëna iraniane që udhëton mijëra kilometra për të parë djalin e saj tregon forcën e dashurisë prindërore. Ne kërkojmë që dyert të hapen, që pengesat të hiqen dhe që djemtë të lejohen të takojnë nënat e tyre. Vetëm një përqafim mund të shërojë dhimbjen e viteve të ndarjes dhe të rikthejë shpresën në zemrat e tyre.

lirije Abazi

Të burgosur pas perdes së propagandës

Sektori i Rajavit, me parulla të rreme për liri dhe drejtësi, ka mashtruar shumë të rinj dhe i ka izoluar ata në kampe të mbyllura dhe të kontrolluara, larg botës së jashtme. Këta persona jo vetëm që nuk kanë mundësi për një telefonatë apo takim me familjet e tyre, por çdo përpjekje për lidhje përballet me presion dhe kërcënim të ashpër.

Fëmijët e këtyre familjeve në fakt janë të burgosur pa vendim gjykate; ata nuk kanë kryer asnjë krim dhe nuk kanë asnjë dënim, por prej vitesh jetojnë në kushte që i ngjajnë më shumë skllavërisë moderne. Punë të detyruara, seanca të gjata ideologjike dhe shpëlarje truri janë pjesë e përditshmërisë së tyre.

Zëri i nënave pas hekurave

Shumë herë nënat dhe baballarët, me fotografitë e fëmijëve të tyre në duar, kanë shkuar deri tek portat e kampit; orë të tëra në të nxehtë e në të ftohtë kanë qëndruar pas dyerve të mbyllura, me të vetmen dëshirë për një takim disa minutësh me pjesën e shpirtit të tyre. Por përgjigjja e sektit gjithmonë ka qenë heshtja, përçmimi dhe moskokëçarja. Pamjet e nënave me sy të mbushur me lot pas hekurave janë dëshmi e thellësisë së padrejtësisë dhe shtypjes që po përjetojnë fëmijët e tyre.

Shkelje flagrante e të drejtave të njeriut

Sjellja e sektit të Rajavit është shkelje e qartë e konventave ndërkombëtare për të drejtat e njeriut. Sipas nenit 12 të Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut, askush nuk duhet të privohet nga kontakti me familjen e tij. Gjithashtu, neni 10 i “Konventës për të Drejtat e Fëmijës” thekson të drejtën e fëmijës dhe të prindërve për të komunikuar lirisht me njëri-tjetrin. Mohimi i telefonatave dhe takimeve është një shkelje e qartë e këtyre të drejtave themelore.

Përgjegjësia e komunitetit ndërkombëtar

Heshtja e organizmave ndërkombëtarë dhe e qeverisë shqiptare përballë kësaj shkeljeje të të drejtave të njeriut ngre pyetje serioze. Si është e mundur që në zemër të Evropës, një sekt të mbajë hapur anëtarët e tij si të burgosur dhe t’i privojë ata nga të drejtat më elementare njerëzore? Komuniteti ndërkombëtar duhet të mbajë përgjegjësi për këto krime dhe të krijojë mundësinë për lirinë e këtyre personave dhe komunikimin e tyre me familjet.

Fjala e fundit

Fëmijët në robërinë e Rajavit janë viktima që jo vetëm janë të privuar nga jeta normale, por edhe nga dashuria e nënës dhe përqafimi i familjes. Familjet kanë të drejtë të dëgjojnë zërin e fëmijëve të tyre, t’i përqafojnë ata dhe të sigurohen për shëndetin e tyre. Sot, më shumë se kurrë, uniteti i familjeve dhe presioni i opinionit publik mund të heqë perden e këtij padrejtimi të qartë dhe të hapë rrugën për lirinë e të dashurve të tyre.

Mehdi dhe Edona Soleimani

“Butterfly”, simboli i lirisë dhe transformimit, nuk është zgjedhur rastësisht. Ashtu si flutura që del nga kërmilli i saj, shumë prej ish-anëtarëve të MEK kanë dalë nga errësira e manipulimit dhe izolimit, për të gjetur më në fund dritën dhe ajrin e lirë në Shqipëri. Përmes imazheve të ekspozuara, shikuesit udhëtojnë nëpër realitete të dhimbshme: fytyra pa buzëqeshje, sy që flasin për mungesën e shpresës, ambiente të zymta dhe kontrolle të përhershme. Por njëkohësisht, galeria ofron edhe pamje të rilindjes – njerëz që sot ecin të lirë, që buzëqeshin me familjarët e tyre, që e thonë me zë të plotë emrin dhe identitetin e tyre.

Karikaturat, me penën therëse dhe ironinë e hollë, godasin sistemin e mbyllur të MEK-ut. Ato zbulojnë absurditetin e jetës nën komandë, ku mendimi i lirë ndalohej, dhe dashuria për familjen konsiderohej tradhti. Një karikaturë veçanërisht prekëse tregon një anëtar të organizatës që përpiqet të përqafojë hijen e nënës së tij pas një perdeje të hekurt. Ajo është një metaforë për vitet e humbura, për mallin që nuk u dëgjua kurrë dhe për të drejtën themelore për të dashur.

Kjo galeri nuk është thjesht një ekspozitë artistike. Është një akt kujtese. Është një zë për ata që për vite me radhë janë heshtur. Është një ftesë për reflektim për të gjithë ne – për të kuptuar sa e shtrenjtë është liria dhe sa shpejt mund të merret kur humbasim të drejtën për të zgjedhur vetë jetën tonë.

Në emër të Shoqatës Nejat dhe në solidaritet me të gjithë ata që kanë vuajtur nën shtypjen e MEK-ut, kjo galeri mbetet një dritare shprese dhe guximi. Sepse çdo flutur që ngrihet mbi dhe, është një shpirt që ka rifituar lirinë.

Etleva Sulollari

Çdo vit, më 25 maj, bota kujton fëmijët që janë zhdukur, që janë larguar pa gjurmë, që nuk janë kthyer kurrë në shtëpi. Është një ditë reflektimi, dhimbjeje dhe shprese – një kujtesë se pas çdo fytyre të humbur fshihet një histori, një familje që pret, një nënë që lutet, një baba që endet nëpër kujtime.

Por sot, le të flasim edhe për një tjetër lloj humbjeje – më të heshtur, por jo më pak tragjike. Le të flasim për qindra fëmijë dhe të rinj që ndodhen prej vitesh në kampin e MEK, në Shqipëri. Ata nuk janë zhdukur në rrugë, por janë zhdukur nga jeta e prindërve të tyre. Jo për shkak të fatkeqësisë, por për shkak të një ideologjie që ndalon çdo formë kontakti me familjen, që ndalon dashurinë natyrore ndërmjet nënës dhe fëmijës, që ndalon mallin, kujtimin dhe lidhjen njerëzore.

Në kampin e MEK, komunikimi me familjen konsiderohet “rrezik ideologjik”. Prindërit nuk mund të dërgojnë një letër, një përshëndetje, një fotografi. Disa prej tyre kanë ardhur deri në portat e kampit, kanë qëndruar me ditë të tëra për të kërkuar një takim me bijtë e tyre – por janë refuzuar. Ata janë ende gjallë, por të humbur. Të pranishëm fizikisht, por të zhdukur nga jeta e atyre që i sollën në këtë botë.

Sot, më 25 maj, le të kujtojmë edhe këta fëmijë. Le të flasim për ta. Le të kërkojmë që të rikthehet njerëzorja, që të thyhet heshtja, që të ndalohet izolimi. Askush nuk duhet të ndahet nga nëna e tij në emër të një ideologjie. Asnjë organizatë nuk ka të drejtë të ndërtojë mure mes shpirtit të një fëmije dhe zemrës së një prindi.

Fëmijët nuk janë pronë. Ata nuk janë mjete për qëllime politike. Ata janë jetë që kërkojnë dashuri.

Sot, përtej statistikave dhe përtej fjalëve, le të bëhemi zë për ata që nuk mund të flasin. Për fëmijët e humbur që jetojnë mes nesh, por që nuk guxojnë të kujtojnë shtëpinë.

Kjo protestë ishte dhe është vetëm për hir të nënave që kanë vuajtur prej vitesh për shkak të veprimeve të neveritshme të Rajavit, i cili ka vjedhur dashurinë e fëmijëve nga nënat e tyre dhe ka thënë mijëra gënjeshtra për nënat iraniane përmes përpjekjeve të rreme.

Kjo protestë nga nënat shqiptare u bë vetëm për shkak të veprimeve çnjerëzore që ato kryen për ta bërë kultin kriminal të rrëmbyesve të kuptonte se nënat iraniane nuk janë vetëm dhe nuk do të lihen pas dore. Ka nga ata që do të mbrojnë dhe protestojnë në emër të tyre, dhe ne nuk do t’i lëmë kurrë nënat në pritje vetëm.

Liria Abazi

Një nga shembujt më të dhimbshëm të shkeljes së endrrave është historia e anëtarëve të Organizatës Mujahideen-e-Khalq (MEK) nën udhëheqjen e kultit të Rajavi. Për shumë prej këtyre individëve, MEK ka qenë një shpresë, një mundësi për liri dhe një ëndërr për një shoqëri të drejtë, por kjo ëndërr është kthyer në një makth për ata që janë të lidhur në një rreth të dhunshëm dhe të kontrolluar, ku çdo shenjë e lirive personale është e shuar.

MEK filloi si një organizatë që premtonte një botë të drejtë dhe të barabartë, një lëvizje për të luftuar regjimin totalitar të Iranit. Por ajo që ka ndodhur brenda strukturës së kësaj organizate është një shkelje e hapur e çdo endre individuale. Kulti i Rajavi, me çdo herë më shumë kontroll dhe diktaturë mbi anëtarët e tij, ka transformuar këtë organizatë në një sistem të mbyllur dhe të manipulueshëm. Pjesëtarët e MEK, të cilët kishin ardhur me endra për një të ardhme më të mirë, u gjetën të mbyllur në një lloj burgu ideologjik, ku liria e mendimit dhe veprimi ishte e ndaluar.

Për të kuptuar se çfarë ndodhi me këta individë, duhet të shohim se si funksiononte kulti i Rajavi. Endrrat e anëtarëve për një jetë të lirë dhe të drejtë u shndërruan në një iluzion, një projekt të kontrolluar nga një udhëheqës i qëllimshëm që nuk i respektonte aspak shpresat dhe aspiratat e individëve. Rajavi krijoi një hierarki të ngushtë, ku ndjekësit e tij ishin të detyruar të sakrifikonin gjithçka — deri në jetën personale, marrëdhëniet dhe identitetin e tyre — në emër të një qëllimi të dyshimtë dhe shumë herë të padukshëm.

Brikela Sulollari

Le t’i shpjegojmë si më poshtë vijon :

1 – Martesa në kuptimin shoqëror social do të thotë : Bashkimi i një femre dhe një mashkulli duke dashur dhe respektuar njeri tjetrin në paqe dhe begati,në vuajtje dhe Prosperitet !
Është bashkimi në mënyrë të ” vullnetshme ” i dy personave të rritur dhe të maturuar mbi 18 vjeç

2 – Martesa në kuptimin ” shpirtëror ” do të thotë Bashkimi në mënyrë të ” vullnetshme ” me përgjegjësi të plotë i një burri dhe një gruaje duke pranuar dhe respektuar ndjenjat,deshirat e perbashketa te tyre

3 – Martesa ne kuptimin ” Nder Faktorial ” Do te thotë ” marredhenia qe krijohet ndërmjet femres dhe mashkullit te cilësuar nga ligji,zakonet,botekuptimi,Bibla,Kurani i ” shenjtë ” si ” Burre dhe ” Grua ”
Martesa ne kuptimin ” Ideologjik ” do te thotë ” Përputhje e nje Bote kuptimi Ideologjik te perbashketa ” mbi jeten dhe perballimin e ” Pergjegjesive ” te saj !
Martesa si ” vullnet i perbashket” reciprok

kundrejt mashkullit dhe femrës,te cilësuar përkatesisht ” Burre dhe Grua ” do te thotë ” nje bashkëjetese dhe pervoje te gjate
” jetësore te perjetuar nga te dy se bashku ”

Martesa si ” Institucion Fetar ” eshte ” respektimi i te drejtave dhe detyrimeve si Burre dhe Grua te cilët rrjedhin dhe burojnë nga ” lindja,rritja dhe edukimi i krijesave te tyre, fëmijëve

Martesa ne c,do Religjion fetar ishte dhe mbetet nje ” faktor baze ” dhe tepër i rendësishëm ne zhvillimin e nje Shoqërie ” Solide te bashkuar dhe te shendoshe ”
Prandaj kjo martesë do te mbetet e” bekuar ” dhe ” respektuar ” ne c,do Religjion Fetar

Kuptimi dhe rendesia e saj si ” Pakti me hyjnor ” eshte dhe mbetet ” baza e nje Shoqërie Demokratike ”

C,do shoqëri Demokratike ka ne thelbin e saj ” Martesën ” dhe ” Krijimin e familjes ” si gjene me te ” shejnte ” te nje Shoqërie sa me Demokratike
Martesa si ” baza e nje Shoqërie te shendoshe dhe demokratike ” vazhdon te mbetet një nga ” Sfidat ” kryesore te mirëqenies se nje Kombi te caktuar

Fatkeqësisht Institucioni i ” Martesës ” po tronditet

Kjo ndodh per shkak te ” keqkuptimit ” te ” lirisë ” ,interpretimit te saj

Liria e tepruar eshte duke ” definuar ” Institucionin e konceptit ” Martese ”

Martesa si “Institucion i besueshëm ” ne Ligjin e Sheriatit apo Kuranit te shejnte mbetet institucioni me i besuar

Martesa me Sheriat perfaqesoi ” idealet e pastra te nje burri dhe te nje gruaje me vullnet te shendoshe duke respektuar parimet dhe principet e moralit shoqëror

Martesa ne Sheriat shërben si Institucion me baza te shendosha per mirëmbajtjen dhe edukimin e Plote te nje Shoqërie te caktuar

Natyrshëm lind pyetja : Perse në Organizatën Mek EPMoi Martesa si Institucion zbatohet ne ” Parim dhe Principe te Moralit te saj ” ndërsa ne ” funksion ” humbet ” vleren ” e saj !

Sepse dhe “Martesa Ideologjike “duhet te dije dhe te respektoje në mënyrë te vullnetshme te dy palet ” Burre dhe Grua ”

Në Organizatën Mek EPmoi martesa si ” institucion ” nuk egziston

Ose egziston ne ” formë ” por jo në ” përmbajtje ”

Që do të thotë martesa e ka humbur ” funksionin” e saj Legjitim
Në Organizatën Mek EPMOI nuk lejohet

Bashkëjetesa ndërmjet një burri dhe një gruaje
Kjo është e jashtë ligjshme

Sepse ” marrëdhënia ” ndërmjet një mashkulli dhe një femre është e ” ndaluar ”

Dhe kjo është ” krim kundër të drejtës humane njerëzore ”

Faleminderit
Me Respekt Mirlinda

Për shumë individë, që ndodhen nën udhëheqjen e MEK, përjetojnë një atmosferë të shtypur dhe të frikshme, ku çdo akt kundërshtimi eshte I dënueshëm. Ata jetojnë në kushte që përfshijnë mungesën e lirisë personale, ndarjen nga familjet, dhe presionin e vazhdueshëm për të qëndruar besnikë ndaj organizatës dhe qëllimeve të saj. Në shumë raste, ata që tentojnë të largohen nga organizata përballen me pasojat, që mund të përfshijnë kërcënime, ndjekje dhe përndjekje.

Për ata që duan të largohen nga kampi dhe të jetojnë një jetë më të lirë, procesi eshte shumë I vështirë dhe mund të përfshijë frikë dhe pasiguri.

Kjo frikë shpesh është rezultat I ndikimit të fuqishëm që MEK ka mbi anëtarët e saj, përfshirë përdorimin e teknikave të trajnimit dhe pastrimit mendor për të mbajtur një nivel të lartë të kontrollit mbi individët. Ju bej thirrje instancave ligjore per kontrollim te metejshem dhe te vazhdueshem te drejtuesve te organizates Mek,dhe sigurimin dhe respektimin e te drejtave humanitare te secilit individ qe ende jeton ne ato kushte! Ata kane te drejta si te gjithe ne! Te mundesohet jetesa e tyre ne vendin tone me dinjitet te plot!

Ela Deda