Ky artikull ndihmon të ekspozojë vrullin propagandistik të MEK dhe të zbulojë se si përpiqet të fuqizojë izolimin dhe sulmin ndaj demaskuesve, ndërsa fsheh realitetin e saj të errët.

Kur akuza është reflektim

Organizata, në përpjekjet e saj të përhapura mediatike, na quan ne “prodhues të filmave propagandistikë”, “distribues të lajmeve të rreme” dhe “agitatorë kundër MEK”.
Por le të shohim faktet:
• MEK vetë ka dekada që prodhon filma dhe klipa për t’i paraqitur liderët e saj si “heronj të demokracisë”, ndërkohë që ndalon çdo transparencë në kampet e saj dhe censuron kritikët.
• Përdor rrjete “të vetëquajtura të pavarura” në media sociale, për të shpërndarë versione të manipuluaura të ngjarjeve — e ajo “lajm i lirë” që ata na atribuojnë, është praktikë klasike propagandistike e tyre.
• Ata na akuzojnë për “blanketim të marrëdhënieve mes shqiptarëve dhe iranianëve”, ndërsa vetë përdorin fushata kundër Shqipërisë dhe shpërndajnë artikuj që karakterizojnë shqiptarët si armiq ose si aktorë në skemë paranojake.Në thelb: çdo akuzë që vjen nga MEK është pasqyrim preciz i strategjive të vet propagandistike.

Taktika e re – me maskë humane

Brenda sulmeve më të fundit, është përmendur projekti i filmit “Nënë, Dashuri, Ndarje” si “mjet denigrimi ndaj MEK-ut”.
Por ky film nuk është as propagandë exteriores, as trillim – ai është zëri i mamave dhe familjeve që kanë vuajtur nën heshtje, që duan të njohin fatin e fëmijëve të tyre në kamp.MEK e paraqet këtë përpjekje njerëzore si “plumb në shpinë për organizatën”, ndërsa realisht është e vetmja rrugë që të vërteta mund të shkundë heshtjen e kontrolluar.

Kundër realitetit – armë përshkruese

Për shembull, MEK na akuzon se “insistojmë në shpifje ndaj shqiptarëve” — ndërkohë që vetë shpërndan artikuj që përmbajnë gjuhë urrejtjeje për shqiptarët dhe thirrje për distancim.
Ata flasin për “lidhje me shërbimet iraniane” — një trillim që përsërit skenarë të përdorur nga propaganda e Teheranit për vite të tëra.Ky është një metodë që ne mund ta quajmë “induaj propagandistik”: të projektohet më shpesh ajo që vetë organizata prodhon.

Pse kjo përbën rrezik për Shqipërinë

• Shqipëria është vendi që me bujari pranoi anëtarët e MEK, për t’i shpëtuar nga kërcënimet dhe masakrat që ata përballeshin.
• Por tani, MEK përpiqet të nxisë çarje mes komunitetit shqiptar dhe viktimave iraniane që jetojnë në Shqipëri.
• Kjo propagandë sigurisht nuk është rastësi: raportet ndërkombëtare flasin për aktivitetet politike dhe sulme kibernetike të MEK, ku Shqipëria është vetë objekt i ndikimit të sofistikuar iranian.
• Disa media kanë vënë në dukje se Shqipëria nuk ka monitoruar me rigorozitet aktivitetet politike të MEK pas vendosjes së tyre këtu.

Në këtë situatë, ne nuk jemi thjesht mbrojtës të së vërtetës — ne jemi parandalues të përdorimit të Shqipërisë si arenë për luftë propagandistike.

Zëri ynë është forca jonë

Çdo shpifje, çdo sulm, çdo titull alarmist – është pasojë e panikut që i ka kapur. Vetë fakti që ata na përmendin, tregon fuqi — atë që ne kemi, ata nuk e duan të shndërrohet në dritë publike.

Prandaj, ne:

• Publikojmë dokumente dhe dëshmi nga ish‑anëtarët të cilët flasin hapur për kufizimet, kontrollin, frikën dhe manipulimin psikologjik që kanë vuajtur.
• Organizojmë konferenca publike si “Tiranë – Teheran”, ku familjet mund të flasin, të paraqesin dëshmitë dhe të forcojnë lidhjen me anëtarët e tyre në kamp.
• Kërkojmë nga qeveria shqiptare që të ushtrojë sovranitetin e tij mbi kampin “Ashraf‑3” dhe t’i imponojë standarde transparente të respektimit të të drejtave të njeriut.

Por dera hapet me vrull, dhe zëra të ftohtë thonë se fëmija duhet marrë. Nuk ka më kohë për përqafime.

Djali i hiqet nga kraharori, nënë e bir bërtasin me të njëjtën dhimbje, por askush nuk dëgjon. Organizata thotë se “kauza” është më e madhe se familja. Thonë se dashuria e nënës është pengesë, se djemtë e vajzat nuk duhet të kenë lidhje tjetër veçse me “udhëheqësit”.

Nëna mbetet vetëm, me duart bosh, me zemrën që i dridhet. Djali rritet larg saj, në duar të huaja, duke mos kujtuar më aromën e nënës.

Vitet kalojnë, por ajo nuk harron. Çdo natë, para se të mbyllë sytë, ajo e sheh të voglin e saj në ëndërr, i thotë:
“Biri im, ata na ndanë, por gjaku ynë nuk ndahet kurrë. Asgjë nuk e shuan lidhjen e një nëne me djalin e saj.”

Parandalimi i takimeve me nënat dhe kontaktit të fëmijëve me familjet e tyre, a nuk është kjo një shkelje e të drejtave të njeriut? Askush nuk është i gatshëm t’u përgjigjet këtyre pyetjeve, sepse e dinë shumë mirë se përgjigjja do të sjellë përgjegjësi për ta. Kështu që ata tërhiqen, dhe veshët e të gjithë njerëzve nuk dëgjojnë më; sytë e tyre nuk shohin më këtë shkelje të të drejtave të njeriut.

Zoti një ditë do t’u përgjigjet të gjitha këtyre çështjeve atyre që shkelin të drejtat themelore të njeriut.
Zoti do të na ndihmojë gjithmonë.
Amen

Liria Abazi

Njerëzit që hyjnë në këto kampe shpesh mbarten nga shpresa e një të ardhmeje më të mirë, një ëndërr për drejtësi dhe një zë në një botë ku zërat e tyre janë mbytur. Por, si mund të lulëzojë mendja në një mjedis ku ajo kontrollohet, kufizohet dhe ndëshkohet për çdo devijim nga udha e paracaktuar? Demokracia, në vend që të ushqejë mendimin e lirë, bëhet një mekanizëm manipulimi, duke përdorur frikën, dhunën psikologjike dhe izolimin për të siguruar bindjen e verbër të anëtarëve.

Në këto kampe, trupi mund të mbijetojë, por mendja vuan një vdekje të ngadaltë. Anëtarët ndrydhen emocionalisht, largohen nga familjet dhe ndërpriten nga realiteti i botës së jashtme. Ata reduktohen në robër të ideologjisë, të ndjekur nga një strukturë e hekurt që e quan këtë “liri”. Një paradoks që i jep demokracisë një fytyrë të errët, të deformuar nga lakmia për pushtet dhe kontroll.

Një mendje në duart e demokracisë duhet të jetë e lirë të mendojë, të eksplorojë, të refuzojë dhe të pranojë sipas vullnetit të saj. Por në kampin e Mujahedinëve, mendja nuk është më një pronë e individit, por një instrument në shërbim të një mekanizmi që shpall “çlirimin” si qëllimin e tij. Kjo nuk është demokraci, kjo është një teatër ku aktorët janë të detyruar të ndjekin një skenar të parashkruar, ndërsa shikuesit e botës së jashtme mbeten të pavetëdijshëm për tragjedinë që shpaloset pas skenave.

Keqtrajtimi psikologjik, shtypja e mendimit të lirë dhe ndëshkimi i atyre që tentojnë të dalin jashtë kufijve të imponuar janë plagë të një sistemi që pretendon të jetë demokratik.

Brikela Sulollari

Izolimi në Ashraf 3 është gjithashtu një shenjë e mungesës së lirisë, që është një nga të drejtat më të rëndësishme të njeriut. Njerëzit që jetojnë atje janë të detyruar të jetojnë në kushte të cilat jo vetëm që i shkelin të drejtat e tyre, por i lënë ata të humbur në një botë ku shpresat për një të ardhme më të mirë janë pothuajse të pamundura. Ata janë të detyruar të jetojnë pa mundësi për të bërë zgjedhje të lira dhe pa mundësi për të jetuar si individë të pavarur dhe të mbështetur në dashurinë dhe kujdesin e familjes së tyre. Mungesa e të drejtave të njeriut është një ngërç që e mban shoqërinë të mbyllur në një situatë ku asgjë nuk mund të ndryshojë, ku individët nuk mund të imagjinojnë më një jetë të ndryshme nga ajo që u është caktuar.

Në një shoqëri të tillë, ku individët janë të privuar nga mundësitë për të jetuar jetën në mënyrë të natyrshme dhe të mbështetur në lidhje njerëzore, është e vështirë të gjesh shpresë. Por, ndonëse ata janë të privuar nga shumë të drejta themelore, individët që jetojnë në Ashraf 3 shpesh vazhdojnë të shpresojnë për një të ardhme më të mirë, për mundësinë që një ditë të ribashkohen me familjen e tyre dhe të jetojnë në lirinë që i takon çdo njeriu.

Brikela Sollulari

Një nga aspektet më shqetësuese të MEK është përdorimi i metodave të dhunshme dhe terroriste për të arritur objektivat e saj. Grupi ka organizuar sulme të shumta, duke përfshirë atentate dhe operacione të tjera të dhunshme, që kanë vrarë dhe plagosur mijëra njerëz. Shpërthimet dhe sulmet e këtij grupi kanë goditur jo vetëm institucionet e shtetit të Iranit, por gjithashtu kanë shkaktuar dëm të drejtpërdrejtë ndaj jetës civile dhe ka pasur pasoja të rënda për qytetarët e pafajshëm. MEK ka përdorur metodat e terrorizmit për të përçmuar dhe destabilizuar qeverinë e Iranit, duke përdorur si pretekst nevojën për të “ndihmuar” opozitën, ndërsa në të vërtetë ka shkelur çdo parim etike dhe ligjor për të arritur qëllimet e saj.

Një tjetër aspekt i tmerrshëm i MEK është mënyra se si ky grup ka trajtuar anëtarët e tij. Ata janë mbajtur në kushte të rënda, të izoluar nga bota dhe të privuar nga liritë themelore. Përdorimi i manipulimit psikologjik dhe shfrytëzimi i anëtarëve si “mjet” për përmbushjen e qëllimeve të grupit ka qenë një metodë e zakonshme brenda MEK. Të rinjtë dhe individët që kanë hyrë në këtë organizatë janë shpesh të zhvendosur nga realiteti dhe të privuar nga mundësia për të pasur një jetë normale. Ata janë të detyruar të ndjekin urdhra dhe të kryejnë aktivitete të dhunshme që shkelin çdo normë njerëzore.

Për më tepër, MEK është kritikuar për shkeljen e të drejtave të njeriut. Organizata ka përdorur trajtimet çnjerëzore ndaj anëtarëve të saj dhe ka përdorur metoda që përjashtojnë çdo mundësi të lirisë dhe mendimit të pavarur. Ata i kanë privuar anëtarët e grupit nga mundësia për të shpërndarë informacionin dhe për të pasur një lidhje me botën jashtë. Kjo ka çuar në një sistem totalitar brenda grupit, ku nuk ka vend për kundërshtim ose mendim të pavarur. Ky trajtim është një shkelje flagrante e të drejtave themelore të njeriut, dhe është një nga arsyet pse ky grup është tërësisht i papranueshëm për çdo shtet që respekton lirinë dhe dinjitetin e individëve.

Shumë shtete ndërkombëtare, përfshirë Iranin, kanë shprehur shqetësimin e tyre për aktivitete të tilla terroriste dhe për mënyrën se si MEK ka shkelur të drejtat e anëtarëve të tij. Shteti iranian ka ndërmarrë veprime të nevojshme për të mbrojtur sigurinë dhe integritetin e tij territorial. Akuzat që Iranin e ka përdorur dhunën për të shtypur MEK janë të pabaza, pasi shteti i Iranit ka qenë në të drejtën e tij për të mbrojtur popullin e tij dhe për të parandaluar veprimet terroriste të një grupi që ka pasur një histori të gjatë të shkeljes së ligjeve ndërkombëtare.

Në këtë kontekst, është e rëndësishme të theksohet se MEK nuk duhet mbështetur. Ky grup ka treguar gjithmonë një tendencë për të përdorur dhunën dhe terrorizmin për të arritur qëllimet e tij, duke lënë pas dëme të mëdha. Përkrahja ndaj MEK është një mbështetje ndaj një organizate që shkel të drejtat e njeriut dhe përdor terrorin për të arritur qëllime politike. Çdo përpjekje për të mbështetur këtë grup është një rrezik i drejtpërdrejtë për paqen dhe stabilitetin në rajon dhe në mbarë botën.

Në përfundim, MEK është një grup që ka përdorur terrorizmin dhe dhunën për të arritur qëllimet e tij politike dhe nuk ka asnjë të drejtë të mbështetet ose të mbrohet. Shteti iranian, në këtë rast, ka vepruar në mbrojtje të popullit të tij dhe në respekt të të drejtave të njeriut, duke luftuar kundër një grupi që ka dëmtuar pa shkak dhe pa asnjë respekt për jetën e qytetarëve. Prandaj, është e qartë se çdo mbështetje për MEK është një mbështetje për dhunën dhe terrorin, dhe nuk mund të justifikohet në asnjë mënyrë.

Për vite me radhë, anëtarët e MEK janë mbajtur të mbyllur në kampet e kësaj organizate, pa mundësi të komunikojnë me jashtë. Ata janë të ndarë nga familjet e tyre, dhe shumë prej tyre kanë qenë të privuar nga mundësia për të rimarrë kontakt me ata që kanë lënë pas në Iran. Ky lloj izolimi psikologjik dhe fizik është një shkelje flagrante e të drejtave të njeriut, duke krijuar trauma të thella tek individët që janë të detyruar të jetojnë nën një rreth të ngushtë kontrolli dhe manipulimi.

Një tjetër aspekt shqetësues është përfshirja e MEK në akte terroriste, për të cilat është akuzuar jo vetëm nga autoritetet ndërkombëtare, por edhe nga shumë organizata të të drejtave të njeriut. Akuzat për terrorizëm dhe përdorim të dhunës nga kjo organizatë janë të shumta dhe kanë shkaktuar vuajtje të pamatshme për shumë individë, duke i detyruar ata të jetojnë nën kërcënimin e dhunës dhe frikës. Ky është një aspekt që thekson edhe një herë se MEK nuk është një organizatë që respekton parimet e lirisë dhe të drejtat themelore të njeriut.

Në mes të kësaj situate kaq të pasigurt dhe të dhimbshme, është e rëndësishme të theksohet puna dinjitoze që po bën Shoqata Nejati në Shqipëri. Shoqata Nejati, e cila ka ndihmuar shumë iranianë të arratisur nga MEK, ka ofruar një strehë të sigurt dhe mbështetje për ata që kanë mundur të shpëtojnë nga abuzimet dhe shfrytëzimi i organizatës. Kjo shoqatë ka ofruar ndihmë humanitare, psikologjike dhe ligjore për ata që janë të izoluara dhe të dëshpëruar, duke u mundësuar atyre të rindërtojnë jetën e tyre dhe të rifitojnë lirinë dhe dinjitetin e humbur gjatë viteve të shfrytëzimit.

Shoqata Nejat ka krijuar një ambient të sigurt për këta individë, duke u mundësuar atyre të rikthehen në shoqërinë dhe të rindërtojnë lidhjet me familjet e tyre, duke i ndihmuar të shërojnë pasojat e trauma që kanë përjetuar. Kjo është një përpjekje e jashtëzakonshme që ka bërë të mundur që ata që kanë shpëtuar nga MEK të rifitojnë një shpresë për të ardhmen dhe të shijojnë lirinë e vërtetë, pas viteve të kaluara nën presionin e organizatës.

Nëpërmjet veprimtarisë së saj, Shoqata Nejati ka luajtur një rol të rëndësishëm në mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe ka ndihmuar në riintegrimin e individëve që janë larguar nga MEK. Ky angazhim ka treguar rëndësinë e solidaritetit ndërkombëtar dhe mbështetjes që mund të ofrohet për ata që janë të margjinalizuar dhe të shfrytëzuar nga grupe të dhunshme dhe të rrezikshme.
Në këtë kuadër, është thelbësore që të ngritemi kundër organizatave të tilla si MEK, të cilat përdorin terrorizmin dhe shkelin të drejtat e njeriut për të realizuar interesat e tyre. Nuk mund të lejojmë që individët të vuajnë dhe të jenë të mbyllur përjetësisht në një botë të izoluar dhe të dhunshme. Mbështetje për organizata si Shoqata Nejati është një hap i domosdoshëm për të krijuar një mjedis të sigurt dhe të drejta për ata që kërkojnë suport dhe një jetë të re pas shpëtimit nga organizatat e dhunshme si MEK.

Kjo është një thirrje për ndërgjegjësim dhe angazhim global. Ne duhet të vazhdojmë të mbështesim punën e Shoqatës Nejat dhe të organizatave të ngjashme, dhe gjithashtu të dënjojmë çdo lloj forme të dhunës dhe terrorizmit, pavarësisht nga grupi që e përdor. Të drejtat e njeriut duhet të mbrohen për të gjithë, dhe askush nuk duhet të jetë i izoluar apo i shfrytëzuar në emër të një ideologjie ekstremiste.

Një prej këtyre grupeve është Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (MEK), e njohur për përdorimin e dhunës, manipulimin psikologjik dhe shkeljen flagrante të të drejtave të njeriut.
Ajo ka ndërtuar një sistem që sado që përpiqet të maskohet pas parullave idealiste për lirinë dhe demokracinë, në të vërtetë përfaqëson një sistem të rreptë të kontrollit dhe shtypjes ndaj individëve të pafajshëm.

MEK: Një Organizate Terroriste dhe Jo Liridashëse

Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (MEK) ka një histori të gjatë të përdorimit të dhunës dhe terrorit për të arritur qëllimet e saj politike. Me origjinë në Iran, MEK ka qenë e përfshirë në shumë aktivitete të dhunshme, duke përfshirë sulme terroriste dhe sulme ndaj civilëve të pafajshëm.
Pavarësisht përpjekjeve të saj për t’u paraqitur si një forcë e përpjekjes për liri, MEK ka vepruar në mënyrë të njëjtë si grupet tjera terroriste që përdorin dhunën për të imponuar vullnetin e tyre.

Në fakt, MEK është një grup që ka operuar nën një retorikë të lavdishme për liri dhe drejtësi, por ka përdorur çdo mjet të mundshëm për të shkelur të drejtat e njeriut.
Aktivitetet e saj kanë përfshirë sulme të drejtpërdrejta kundër civilëve, abuzime të egra ndaj anëtarëve të saj dhe shkelje të të drejtave më elementare të individëve. Në këtë kuadër, MEK është një shembull tipik i asaj që ndodh kur ideali i lirisë përdoret për të mbuluar veprime të terrorizmit dhe shtypjes së individëve.

Shkelja e Drejtave të Njeriut dhe Manipulimi Psikologjik: Izolimi dhe Kontrolli i Anëtarëve

Një nga aspekte më shqetësuese të veprimtarisë së MEK është mënyra se si trajton anëtarët e saj, duke i mbyllur ata në kushte të rrepta të kontrollit, të izoluara nga shoqëria dhe pa mundësi për të marrë vendime të pavarura.
Anëtarët e MEK, shumë prej të cilëve janë rekrutuar nga një moshë e re dhe kanë jetuar nën ndikimin e një ideologjie të egër dhe të kontrolluar, janë të mbyllur në një sistem ku çdo mundësi për liri është e pamundur.
Në shumë raste, MEK ka përdorur një formë të intensifikuar të kontrollit të mendjes, një teknikë të manipulimit psikologjik, për të mbajtur anëtarët e saj të nënshtruar dhe të paaftë për të menduar në mënyrë të pavarur. Kjo përfshin kontrolle të vazhdueshme, ndarje nga familja, privim nga mundësia për të pasur kontakte me botën e jashtme, si dhe ushtrimin e një presioni psikologjik të fortë.

Kjo sjell një degjenerim të shëndetit mendor të individëve dhe i bën ata të paaftë të shpëtojnë nga ky cikël i pasigurisë dhe nënshtrimit. Anëtarët e kësaj organizate shpesh janë të detyruar të përjetojnë një realitet të errët dhe të mbushur me frikë, që ka pasoja të rënda për mirëqenien e tyre psikologjike dhe sociale.
Për më tepër, MEK ka krijuar një sistem të tillë që asnjëherë nuk i lejon anëtarët të lëvizin lirisht, duke i mbajtur ata të mbyllur dhe të varur nga një ideologji që i trajton si vegla për realizimin e interesave të organizatës. Ky sistem ka shkaktuar dhimbje dhe vuajtje për shumë individë të pafajshëm, që janë përdorur dhe abuzuar për qëllime politike dhe ideologjike.

Nejat Albania: Një Shpresë për Të Gjithë Ata që Kërkojnë Integrim dhe Mundësi të Reja**

Në këtë kontekst të errët dhe të trishtuar të shkeljes së të drejtave të njeriut nga ana e MEK, ka një dritë shprese që shfaqet.

Shoqata *Nejat Albania*, e cila ka si mision integrimin e iranianëve të cilët kanë qenë nën ndikimin e MEK, ofron mundësi për një jetë të re. Kjo shoqatë ka një angazhim të fortë për t’i ndihmuar këta individë të shpëtojnë nga ky sistem i shtypjes dhe të kenë mundësi për një jetë të dinjitetshme dhe të lira në shoqërinë shqiptare dhe më gjerë.Nejat Albania, përmes programeve të saj të mbështetjes, ofron mundësi për individët që kanë kaluar nëpër vuajtje të mëdha, duke i ndihmuar ata të përballen me pasojat e trauma të shkaktuara nga përvoja e tyre në MEK. Kjo shoqatë ofron një rrugë të mundshme për ata që duan të shërohen dhe të rinisin jetën e tyre, duke siguruar një mundësi për integrimin e tyre në shoqëri, pa pasur frikë nga diskriminimi dhe marginalizimi.

Një Rreth i Pafund i Dhunës dhe Terrorit

Është thelbësore të theksohet se MEK dhe udhëheqësit e saj, duke përdorur teknika të sofistikuara të manipulimit, kanë shkaktuar një rreth të pafund të dhunës dhe terrorit, që ka shkatërruar shumë jetë dhe ka deformuar identitete të pafajshme. Mënyra se si kjo organizatë ka vepruar për një kohë të gjatë është një dëshmi për nivelin e lartë të pasigurisë dhe manipulimit që ajo ka ushtruar mbi individë të pafajshëm. Kjo është një formë tjetër e terrorizmit, ku individët përdoren dhe abuzohen për qëllime që nuk kanë asnjë lidhje me interesat dhe dëshirat e tyre personale.

Përfundim: Nevoja për Një Rrugë të Re dhe Paqeje

MEK ka treguar se është një organizatë që përdor terrorin dhe dhunën për të arritur qëllime të pastra politike, duke shkelur të drejtat e njeriut dhe duke u dhënë fund mundësive për individët të kenë një jetë të lirë dhe të dinjitetshme. Në këtë kontekst, shoqata Nejat Albania ofron një shpresë për ata që kanë kaluar përmes këtij rreth të dhunës dhe të shkatërrimit.

Ajo është një platformë për ndihmën dhe integrimin e atyre që kërkojnë një mundësi për të shpëtuar nga kthetrat e terrorizmit dhe për të ndërtuar një jetë të re në paqe dhe dinjitet.
Në një botë që kërkon paqe dhe drejtësi, është e rëndësishme që të mos lejojmë që organizata të tilla si MEK të vazhdojnë të ushtrojnë dhunë dhe terror mbi individët e pafajshëm.

Nejat Albania, me angazhimin e saj për të integruar këta individë të prekur, është një hap i nevojshëm drejt një të ardhmeje më të ndritshme, ku të drejtat e njeriut janë të respektuara dhe individët mund të jetojnë të lirë dhe të sigurt

Shkëlqesia juaj
Pershendetje !

Në emër të Shoqatës Nexhar/Shpëtimi në Iran, dëshiroj të tërheq vëmendjen tuaj për një çështje të rëndësishme në lidhje me takimin vjetor të Organizatës së Muxhahedine Khalk/MEK-ut në Berlin në qershor të 2024-ës.

Shoqata Nexhat/Shpëtimi, përfaqëson familjet e anëtarëve të Organizatës së Muxhahedine Khak/MEK-ut, të cilët janë bllokuar dhe në një fare mënyre janë robëruar në një kamp të largët dhe të izoluar në Shqipëri. Organizata e Muxhahedinëve, nuk i lejon anëtarët e saj të kenë komunikim me botën e jashtme dhe në mënyrë të veçantë, me familjet dhe miqtë e tyre (të vetë këtyre anëtarëve).

Sipas personave që kanë arritur të arratisen nga ky kamp, brenda kampit të Muxhahedine Khalk në Shqipëri, shkelen sistematikisht të gjitha të drejtat dhe madje edhe ato më elementare të anëtarëve të kësaj organizate, duke u shkelur kështunë mënyrë sistematike edhe Konventa Evropiane për të Drejtat e Njeriut.

Ju mund ta dini se më 20 qershor 2023, policia shqiptare tentoi të kontrollonte kampin e Mojahedin Khalq në Shqipëri me një urdhër gjykate. Anëtarët e Organizatës së Muxhahedine Khalk/MEK-ut u urdhëruan nga drejtuesit e kësaj organizate që të reagomin dhe rezistonin me dhunë ndaj veprimit ligjor të policies, dhe u urdhëruan të mos lejonin policinë të merrni kompjuterët dhe serverët në mënyrë të padëmtuar.

Rezultati I kësaj përfundoi me një numër të madh individësh të plagosur nga të dyja anët, dhe një pjesëtar i Muxhahedinëve që kishte një identitet të rremë vdiq nga një atak në zemër (Abdulvehab Ferxhi Nexhad, i njohur si komandant Afshini, me dokumente të rreme identiteti me emrin Ali Musteshari). Organizata e Muxhahedinëve, pretendoi në mënyrë të rreme se qeveria shqiptare ishte ajo që e kishte kryer këtë veprim në bashkëpunim me Republikën Islamike të Iranit.

Dhe kjo pavarësisht asaj se kjo organizatë, ka shfrytëzuar prej 7 vitesh mikpritjen dhe vendin e Shqipërisë duke shënjestruar dhe dhunuar sistematikisht sigurinë fizike dhe psikologjike të anëtarëve të saj të robëruar brenda këtij kampi në Shqipëri, si edhe të familjeve të tyre që janë në pritje të kthimit dhe takimit me ata (duke shpresuar se do të shkëputen dhe ikin nga ky kamp ose së paku të lejohen të takohen me tl dashurit e tyre). Raste të ngjashme me këtë në Shqipëri, kanë ndodhur edhe në Irak, në Amerikë, në Angli dhe në Francë. Organizata e Muxhahedine Khalk/MEK-u ka krijuar gjithmonë dhe në mënyrë sistematike probleme për vendet pritëse.

Gjithashtu mendoj se mund ta dini se ky sekt terrorist, nuk lejohet të mbajë tubimin e tij vjetor në Francë të cilin e bënte çdo vit, dhe po ashtu edhe në Shqipëri megjithëse ka një prani të madhe të anëtarëve dhe udhëheqësve të kësaj organizate, ndërsa shtetet tjera, e kanë ndaluar hyrjen e Merjem Raxhevisë, udhëheqëses së këtij sekti.
Dhënia e mundësisë liderëve të këtij sekti shkatërrues për të mbajtur një konferencë mashtrimi, nuk dërgon mesazh miqësie për familjet e anëtarëve të robëruar brenda kampit të tyre. Në fakt, mesazhi i dhënë është se qeveria gjermane mbështet liderët kriminalë të një grupi terrorist. Një grupi që u ka imponuar anëtarëve të tij beqari të detyruar, sterilizimin e femrave dhe shkelje të tjera të të drejtave më elementare të njeriut.

Për familjet zemërthyera dhe vuajtura, është për t’u habitur që qeveria gjermane lejon një sekt terrorist që nuk tregon mëshirë as për anëtarët e tij, të mbajë një konferencë dhe një tubim. Organizata e Muxhahedine Khalk/MEK-ut është një grup që, për shkak të shkeljes së të drejtave të njeriut ndaj anëtarëve të saj si dhe aktiviteteve terroriste dhe sektare, është kritikuar dhe refuzuar edhe nga grupet e tjera kundërshtare dhe opozitare të Republikës Islamike të Iranit.

Ne i bëjmë thirrje qeverisë gjermane të rishqyrtojë vendimin e saj dhe në vend të kësaj të pyesë drejtuesit e kësaj organizate se përse shkelen të drejtat më themelore të njeriut ndaj anëtarëve të saj në një kamp të mbyllur dhe të largët dhe pa asnjë kontroll të jashtëm mbi të.

Me respekt

Ibrahim Khodabandeh – Drejtor i Shoqatës Nexhat/Shpëtimi të Iranit

Një fotografi e publikuar nga Amir Jagmai në llogarinë e tij të PlatformëS X, tregon disa fëmijë duke kënduar himne. Sipas Amirit, kjo është një foto e një baze në periferi të Parisit. Përveç fëmijëve të vegjël që me siguri po këndojnë një himn në lavdërim të teze Merjemit dhe xhaxha Masudit, fotografia përmban edhe pika të tjera interesante.

Në këndin e sipërm të majtë të figurës, në një tabelë të montuar në mur, ka fotografi të “udhëheqësve të mëdhenj”, Masud dhe Merjem Raxhevia, Musa Khijabani dhe Eshref Rabei. Poshtë këtyre fotove shkruhet: Festa e fillimit të vitit shkollor të Shkollës “Mustafa Zekari”.

Me sa duket, Mustafa Zakeri duhet të ketë qenë një adoleshent ose një fëmijë prej anëtarëve të Muxhahidine Khalk, përderisa emri i tij është vendosur mbi shkollën e Muxhahedinëve. Në mediat e MEK-ut, është publikuar vetëm një shkrim për Mustafa Zakerin, i cili përfshin emrin e tij me dy data të ndryshme të martirizimit: maj 1980 dhe maj 1981. dhe Khordad 60, dhe mosha e deklaruar e martirizimit të tij, është 16 vjeç. Është interesant fakti që faqja e internetit së Muxhahedinëve, ka kërkuar nga audienca e saj që “të na ndihmoni të plotësojmë informacionin rreth këtij dëshmori”.

Mustafa Zakeri është vetëm një shembull për Amirin, për fëmijët e tjerë në këtë foto dhe qindra fëmijë të tjerë anëtarë dhe ish-anëtarë të Muxhahedine Khalk/MEK-ut, për të cilin nuk është e qartë se ky person (Mustafa Zakeri) kush është saktësisht, nga ishte, kush janë prindërit e tij, si dhe kur, ku dhe se si u vra ai.
Nga ana tjetër, shihet edhe një shembull tjetër i larjes së trurit të fëmijëve. Një karton që duket se po ndihmon në mësimin e alfabetit, por në strukturën ideologjike të Muxhahedine Khalk, ky gjoja mësim iu përcoll Amirit 4-vjeçar dhe bashkëmoshatarëve të tij në mënyrën më të dhunshme dhe të pisët. Amir Jagmai, i cili tashmë është baba i dy vajzave të vogla, shkruan në përshkrimin e kësaj fotoje:
“Këtu jemi në bazën e Muxhahedinëve në Paris, dhe unë aty në moshën 4-vjeçare jam duke kënduar këngë lavdëruese dhe himne të Muxhahedinëve. Shpëlarja e trurit të fëmijëve brenda sektit të Muxhahedine Khalk/MEK-ut, filloi që në këtë moshë. Kushtojini vëmendje shkronjave: R/Revolucion, A/Armë, L/Luftë H/Homeini …”

Edhe Muhamed Riza Turabi, një tjetër fëmijë ish-ushtar i Muxhahedinëve, shkruan duke ripostuar të njëjtën foto:
“R, si Revolucioni
A, si Arma
L, si Lufta
H, si Homeini.
Na kanë bërë lavazh truri që në fëmijëri.
Por ne u rritëm dhe u kthyem kundër tyre”.
Amiri, Muhamed Riza Turabi dhe disa fëmijë të tjerë ish ushtarë të Muxhahedine Khalk/MEK-ut, ia arritën të çliroheshin nga ky sekt dhe organizatë ç’njerzore, dhe madje ata gjetën edhe guximin për t’u ngritur kundër udhëheqësve të muxhahedinëve, dhe më e keqja për udhëheqësit e këtij sekti, është se ata ishin fëmijë të cilët krerët e Muxhahedinëve i merrnin si shëmbull për besnikërinë, martirizimin dhe devotshmërinë e tyre ndaj vetë këtyre udhëheqësve për fëmijët e tjerë. Ndoshta, Mustafa Zakeri mund të jetë një shembull i sajuar, por Golamriza Jarsehnia, Merjem Kajtani dhe Zuhejr Zakeri, humbën jetën në operacionet ushtarake të Muxhahedine Khalk pa mbushur akoma 15 vjeç. Ndërsa Zuhejr Zakeri, për shkak se nuk pranoi të shkonte në Evropë ilegalisht së bashku me fëmijët e tjerë të Muxhahidinëve, mori një pistoletë si dhuratë nga Masud Raxhevi.
Ne kemi parë një shembull të një trajnimi të tillë ideologjik për përgatitjen e fëmijëve për të marrë pjesë në operacione ushtarake dhe vetëvrasëse në vitet e fundit në grupet terroriste ekstremiste si Boko Haram, Talibanët, Daesh-ët dhe Al-Kaida-n, ndërsa Muxhahidine Khalk/MEK-ut, ishin pionier të trajnimit të terroristëve që prej shumë viteve më parë, duke abuzuar kështu me të drejtat e fëmijëve.

Mazda Parsi