Çështja e refugjatëve nuk duhet parë vetëm si një statistikë apo si një sfidë politike. Pas çdo dosjeje ekziston një histori, një familje, një njeri që kërkon siguri, dinjitet dhe të drejtën për të jetuar i lirë. Pikërisht për këtë arsye, mbrojtja e të drejtave të refugjatëve nuk është një akt bamirësie, por një detyrim që buron nga parimet themelore të së drejtës ndërkombëtare dhe konventat për të drejtat e njeriut.

Në këtë debat përfshihet edhe situata e personave që jetojnë në kampin e Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (MEK) në Shqipëri. Për vite me radhë janë ngritur pyetje dhe pretendime nga organizata të ndryshme, familjarë dhe media mbi shkallën e izolimit të disa anëtarëve, mundësinë e kontakteve me familjet e tyre dhe lirinë për të marrë vendime personale. Nga ana tjetër, vetë organizata i ka kundërshtuar vazhdimisht këto akuza dhe ka deklaruar se respekton të drejtat e anëtarëve të saj. Shqipëria, si një vend që aspiron të forcojë standardet demokratike dhe të drejtat e njeriut, ka përgjegjësinë të garantojë që çdo person që ndodhet në territorin e saj të trajtohet në përputhje me ligjin dhe me konventat ndërkombëtare. Kjo nuk është një çështje ideologjike apo politike; është një çështje dinjiteti njerëzor.

Në fund të fundit, mënyra se si trajtojmë më të pambrojturit është treguesi më i mirë i vlerave që pretendojmë se mbrojmë. Politikat ndërkombëtare kanë kuptim vetëm atëherë kur në qendër të tyre vendosin njeriun. Çdo gjë tjetër mbetet thjesht retorikë.

Aldo Sollulari

Anëtarët e organizatës janë nën presion të madh për të mos pasur kontakt me botën e jashtme apo edhe me familjet e tyre. Kjo izolim bën që ata të ndikohen vetëm nga përmbajtjet e njëanshme dhe qëndrimet sektare.

Tensionet zakonisht formohen në atë mënyrë që anëtarët të besojnë se armiku i vetëm i vërtetë ndodhet jashtë strukturës dhe se ata që duan të ndahen apo kritikojnë organizatën janë paraqitur si kërcënimi kryesor.

Duke u mbështetur në llogari të rreme dhe lajme të pavërteta, organizata përpiqet të krijojë një imazh të rremë për situatën e saj të brendshme dhe të jashtme. Këto politika tensionuese jo vetëm që ndihmojnë në ruajtjen e autoritetit të strukturës brenda organizatës, por edhe jeta e përditshme e anëtarëve matet me përballjen ndaj këtyre tensioneve, dhe vetë këto tensione shndërrohen në një mjet për shtypjen e kritikëve brenda sektit.

Në fund, qëllimi kryesor i këtij qasjeje është ruajtja e kontrollit mbi anëtarët dhe parandalimi i çdo mendimi të arsyeshëm apo kritik, i cili mund të çojë në largime të konsiderueshme nga radhët e organizatës.

Hasan Shahbaz

Për vite me radhë, anëtarët e MEK janë mbajtur të mbyllur në kampet e kësaj organizate, pa mundësi të komunikojnë me jashtë. Ata janë të ndarë nga familjet e tyre, dhe shumë prej tyre kanë qenë të privuar nga mundësia për të rimarrë kontakt me ata që kanë lënë pas në Iran. Ky lloj izolimi psikologjik dhe fizik është një shkelje flagrante e të drejtave të njeriut, duke krijuar trauma të thella tek individët që janë të detyruar të jetojnë nën një rreth të ngushtë kontrolli dhe manipulimi.

Një tjetër aspekt shqetësues është përfshirja e MEK në akte terroriste, për të cilat është akuzuar jo vetëm nga autoritetet ndërkombëtare, por edhe nga shumë organizata të të drejtave të njeriut. Akuzat për terrorizëm dhe përdorim të dhunës nga kjo organizatë janë të shumta dhe kanë shkaktuar vuajtje të pamatshme për shumë individë, duke i detyruar ata të jetojnë nën kërcënimin e dhunës dhe frikës. Ky është një aspekt që thekson edhe një herë se MEK nuk është një organizatë që respekton parimet e lirisë dhe të drejtat themelore të njeriut.

Në mes të kësaj situate kaq të pasigurt dhe të dhimbshme, është e rëndësishme të theksohet puna dinjitoze që po bën Shoqata Nejati në Shqipëri. Shoqata Nejati, e cila ka ndihmuar shumë iranianë të arratisur nga MEK, ka ofruar një strehë të sigurt dhe mbështetje për ata që kanë mundur të shpëtojnë nga abuzimet dhe shfrytëzimi i organizatës. Kjo shoqatë ka ofruar ndihmë humanitare, psikologjike dhe ligjore për ata që janë të izoluara dhe të dëshpëruar, duke u mundësuar atyre të rindërtojnë jetën e tyre dhe të rifitojnë lirinë dhe dinjitetin e humbur gjatë viteve të shfrytëzimit.

Shoqata Nejat ka krijuar një ambient të sigurt për këta individë, duke u mundësuar atyre të rikthehen në shoqërinë dhe të rindërtojnë lidhjet me familjet e tyre, duke i ndihmuar të shërojnë pasojat e trauma që kanë përjetuar. Kjo është një përpjekje e jashtëzakonshme që ka bërë të mundur që ata që kanë shpëtuar nga MEK të rifitojnë një shpresë për të ardhmen dhe të shijojnë lirinë e vërtetë, pas viteve të kaluara nën presionin e organizatës.

Nëpërmjet veprimtarisë së saj, Shoqata Nejati ka luajtur një rol të rëndësishëm në mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe ka ndihmuar në riintegrimin e individëve që janë larguar nga MEK. Ky angazhim ka treguar rëndësinë e solidaritetit ndërkombëtar dhe mbështetjes që mund të ofrohet për ata që janë të margjinalizuar dhe të shfrytëzuar nga grupe të dhunshme dhe të rrezikshme.
Në këtë kuadër, është thelbësore që të ngritemi kundër organizatave të tilla si MEK, të cilat përdorin terrorizmin dhe shkelin të drejtat e njeriut për të realizuar interesat e tyre. Nuk mund të lejojmë që individët të vuajnë dhe të jenë të mbyllur përjetësisht në një botë të izoluar dhe të dhunshme. Mbështetje për organizata si Shoqata Nejati është një hap i domosdoshëm për të krijuar një mjedis të sigurt dhe të drejta për ata që kërkojnë suport dhe një jetë të re pas shpëtimit nga organizatat e dhunshme si MEK.

Kjo është një thirrje për ndërgjegjësim dhe angazhim global. Ne duhet të vazhdojmë të mbështesim punën e Shoqatës Nejat dhe të organizatave të ngjashme, dhe gjithashtu të dënjojmë çdo lloj forme të dhunës dhe terrorizmit, pavarësisht nga grupi që e përdor. Të drejtat e njeriut duhet të mbrohen për të gjithë, dhe askush nuk duhet të jetë i izoluar apo i shfrytëzuar në emër të një ideologjie ekstremiste.

Për rreth tetë vjet, udhëheqësit e sektit të Muxhahidine Khalk i kanë privuar anëtarët e këtij sekti nga të drejtat themelore të njeriut madje edhe në Europë, dhe në vend që t’i lejojnë anëtarët të kontaktojnë dhe të komunikojnë me familjet e tyre, ata ose me lavazh truri ose duke i frikësuar, i kanë privuar nga kontaktet me familjet e tyre.

Pse anëtarët e muxhahedinëve në Shqipëri duhet të jenë aq të skllavëruar dhe të mvarur nga krerët e sektit saqë të mos mund të zgjedhin lirisht një punë fitimprurëse për veten e tyre si çdo refugjat tjetër në vendin ku ndodhet, në mënyrë që “raxhevitë” të mos mund t’i detyrojnë të qëndrojnë në kampin e muxhahedinëve, anëtarët që kërkojnë të ndahen nga kjo organizatë duke i kërcënuar me prerjen e të ardhurave që marrin prej saj dhe me varfëri?

Përse edhe pas tetë vitesh qëndrimi në Shqipëri, anëtarët ashtu sikur edhe në Irak, nuk duhet të kenë të drejtë të martohen dhe të jetojnë të pavarur si edhe të shijojnë jetën dhe ndjenjën e të qënit nënë apo baba?
Pse mediat nuk mund të hyjnë lirshëm brenda kampit të Manzës në Shqipëri në mënyrë që të dëgjohet zëri i anëtarëve të pakënaqur, dhe pa inskenimin e drejtuesve të sektit, të bëhet e ditur e vërteta brenda këtij kampi për popullin dhe qeverinë shqiptare?

Pse duhet të mbahen anëtarët e sëmurë të këtij sekti nën kontrollin e organizatës brenda kampit të Manzës si skllevër dhe të privohen nga nevojat mjekësore dhe medicinale ose të vdesin apo t’i afrohen vdekjes në mënyrë rutinë?

Padyshim, nëse qeveria shqiptare do t’i kishte penguar krerët e sektit muxhahidin që të vazhdonin veprimet e tyre sektare dhe të dhunshme në këtë vend, shkalla e vdekjeve në këtë sekt do të ishte ulur ndjeshëm.
Pse qeveria shqiptare i lejon krerët e një sekti që mburren me veprimet e tyre të dhunshme dhe terroriste dhe që i nxisin njerëzit në veprime të dhunshme, të vazhdojnë këto propaganda?

Nëse qeveria shqiptare do të kishte kontrollin e duhur mbi këtë sekt, shumë anëtarë që vdiqën për shkak të sëmundjeve do të ishin gjallë tani.

A nuk e pa qeveria e Shqipërisë sesi krerët e sektit të Muxhahidine Khalk i çuan anëtarët e tyre në përplasje me policinë e këtij vendi më 20 qershor të 2023?

A nuk mjafton për qeverinë e këtij vendi përvoja e konfliktit të sektit të muxhahedinëve me qeveri të ndryshme irakiane pas përmbysjes së Sadamit dhe përvoja e konfliktit të tyre me policinë shqiptare?

Qeveria e Shqipërisë duhet të bëjë të mundur heqjen e ligjeve sektare nga kampi i mbyllur i Manzës dhe në vend të kësaj, të zbatohen ligjet e Shtetit të Shqipërisë. Kjo është pritshmëria minimale që kanë familjet e anëtarëve të kësaj organizate nga qeveria shqiptare dhe është minimumi që qeveria shqiptare duhet të bëjë për të justifikuar arsyen e pranimit të muxhahedinëve në Shqipëri.

Si iranianë, e kemi zakon të vizitojmë njëri-tjetrin gjatë Nevruzit dhe ta kalojmë Vitin e Ri me të afërmit tanë më të afërt. Shpresoj që qeveria e Shqipërisë të mundësojë këtë kërkesë minimale të familjeve, që është të vizitojnë fëmijët e tyre dhe t’u lejojë familjeve të anëtarëve të burgosur në sektin e Muxhahedinëve të kenë mundësinë të kontaktojnë dhe të takojnë lirisht fëmijët e tyre.

Iraxh Salehi

Organizata e Muxhahedine Khalk, për disa vite ka marrur pjesë aktive kundër vendit të tyre (Iranit) gjatë luftës Iran-Irak në kohën e sundimit të Sadam Huseinit në Irak. Ajo gjithashtu, ka marrë pjesë edhe në shumë krime kundër popullit të Irakut, veçanërisht ndaj kurdëve në Veri dhe shiitëve në Jug. Pas rënies së Sadam Huseinit, qeveritë irakiane, njëra pas tjetrës, kërkuan largimin e kësaj organizate të cilën e konsideronin si një kërcënim për sigurinë kombëtare, derisa përfundimisht në bazë të marrëveshjes së bërë me qeverinë e atëhershme të Sali Berishës (ish lideri i Partisë Demokratike të Shqipërisë), kjo organizatë u transferua në Shqipëri me të gjithë anëtarët e saj si një veprim humanitar dhe u vendos në një kamp të izoluar dhe të largët në Manzë të Durrësit.
Ajo që u tha më lart, lidhet me të kaluarën e afërt dhe të largët dhe nuk është temë e kësaj shkrese.

Momentalisht, tema jonë ka të bëjë vetëm me kategorinë e të drejtave të njeriut. Përveç gjithçkaje që u tha, Organizata e Muxhahedinëve, cënon çdo ditë dhe sistematikisht të drejtat më elementare njerëzore të anëtarëve të saj. Kjo është tema dhe problemi i ynë sot për sot. Me guxim dhe pa asnjë dyshim mund të thuhet se nuk ka asnjë kontroll nga jashtë mbi ngjarjet dhe ndodhitë e brendshme antinjerëzore të këtij kampi në Shqipëri dhe praktikisht skllavëria moderne ka filluar në Evropë në prag të çerekut të dytë të shekullit të 21-të, dhe qeveria shqiptare ose nuk don ose nuk mundet të marrë masa për ta ndaluar këtë.

Znj. Ela Deda, kriminologe dhe drejtore ligjore e Shoqatës Nexhat/Shpëtimi të Shqipërisë, në fjalën e saj në konferencën e grave të kësaj shoqate me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Gruas të premten, 8 Mars 2024, në Sallën e Vilës së Shoqatës Nexhat u shpreh:

Konventa Evropiane për të Drejtat e Njeriut (KEDNJ) (emri zyrtar: Konventa për Mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut dhe Lirive Themelore) është një dokument ndërkombëtar për mbrojtjen e të drejtave dhe lirive themelore të njeriut. Kjo konventë u përpilua në vitin 1950 nga Këshilli i Europës. Në këtë konventë përmendet se:

Neni 2 – E drejta për jetën (neni 2, mbron të drejtën për jetën e çdo personi).

Neni 3 – Ndalimi i Torturës (neni 3, ndalon torturën dhe trajtimin ose dënimin çnjerëzor apo poshtërues, dhe nuk ka asnjë përjashtim ose kufizim nga kjo e drejtë.)

Neni 5 – Siguria individuale (neni 5, parashikon se çdokush ka të drejtën e lirisë dhe të sigurisë individuale.)

Neni 8 – E drejta për privatësi (neni 8, parashikon të drejtën për të respektuar jetën private dhe familjare.)

Neni 10 – Liria e shprehjes (neni 10, mbron lirinë e shprehjes që është e kufizuar vetëm me disa kufizime “në përputhje me ligjin” që janë “të nevojshme në një shoqëri demokratike” dhe kjo e drejtë përfshin edhe lirinë e mendimit.)

Neni 12 – E drejta për t’u martuar (neni 12, parashikon të drejtën për t’u martuar dhe për të formuar familje si për gratë ashtu edhe për burrat që kanë arritur moshën e pjekurisë).
Ndërsa Republika e Shqipërisë kërkon të hyjë në Bashkimin Evropian dhe përpiqet të përafrohet me standardet ligjore dhe gjyqësore evropiane, ajo nuk është në gjendje të zbatojë as standardet e vjetra të Këshillit të Evropës. Vlen të theksohet se kjo konventë është miratuar nga Këshilli i Evropës dhe Republika e Shqipërisë, e cila është anëtare e Këshillit të Evropës, është një nga nënshkruesit e kësaj konvente.
Tani do të merremi vetëm me një numër të kufizuar dispozitash të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut dhe “shembujt e saj” në kampin e Manzës. Ne do ta lëmë diskutimin e detajuar dhe gjithëpërfshirës të të gjitha Nene-ve për një rast tjetër:

Neni 2: E drejta për jetën

Organizata e Muxhahedine Khalk (MEK-u) në Shqipëri, përgjithësisht nuk i kushton aspak rëndësi shëndetit të anëtarëve të saj për sa i përket kujdesit mjekësor dhe shëndetësor dhe vdekjet që raportohen vazhdimisht tregojnë këtë mungesë kujdesi. Kjo nuk do të thotë se mjetet e trajtimit të të sëmurëve nuk janë të disponueshme, por Organizata e Muxhahedinëve i ka privuar anltarët e saj nga aksesi i lirë I këtyre mjeteve. Janë marrë shumë raportime se ka shumë vonesa në sjelljen e njerëzve nëpër mjekë dhe spitale në Durrës apo Tiranë, për shkak të frikës nga arratisja e anëtarëve të pakënaqur të organizatës. Individët nuk janë të lirë të largohen nga kampi dhe të shkojnë në qendrat mjekësore në Shqipëri.

Neni 3: Ndalimi i torturës

Të larguarit nga Organizata e Muxhahedinëve, kanë raportuar akte sistematike të represionit psikologjik në mbledhjet e inkuizicionit, si dhe fyerje, poshtërime, shpifje, madje edhe dhunë fizike për bindje të imponuara dhe të detyruara në kampin Manzës në Shqipëri. Shkatërrimi psikologjik i anëtarëve, i ka çuar ndonjëherë deri në kufirin e çmendurisë dhe aktualisht nuk janë të pakta rastet me probleme mendore brenda kampit që mbahen në izolim dhe fshehtësi të plotë. Trajtimi çnjerëzor dhe poshtërues është një praktikë e zakonshme në organizatën e Muxhahedine Khalk për të shkatërruar mbrojtjen psikologjike të anëtarëve në mënyrë që ata të mund t’i heqin aftësinë për të thënë “jo” dhe t’i detyrojnë ata të japin një përgjigje pozitive ndaj çdo kërkesë të paligjshme të tyre.

Neni 5 – Siguria Individuale

Asnjë anëtar i organizatës së Muxhahedine Khalk në Shqipëri, nuk ndihet i sigurt dhe gjithmonë ka frikë se mos bëhet cak i represionit dhe ndëshkimit pa asnjë arsye. Në Organizatën e Muxhahedinëve nuk ka rregulla dhe rregullore të shkruar që të mund të citohen dhe sipas të cilave një person të mund të akuzohet dhe të dënohet, por gjithmonë shija e drejtuesve të organizatës, është konsideruar dhe konsiderohet ligj dhe rregullore. Zyrtarisht është deklaruar se vetë dëshirat e udhëheqjes së organizatës, në çdo kohë kanë qënë dhe janë ligji i asaj kohe.

Neni 8 – Privatësia

Asnjë nga anëtarët e Muxhahedine Khalk në kampin e Manzës në Shqipëri, nuk ka asnjë privatësi. Organizata e Muxhahedinëve, bazuar në doktrinën e saj sektare, ka shfuqizuar dhe ndaluar çdo lloj privatësie. Në bazë të lavazhit të trurit që u bëhet, anëtarët janë të detyruar të raportojnë madje edhe ëndërrat gjatë gjumit të natës dhe të japin përgjigje për të. Mendimi i lirë refuzohet nën pretekstin e “bredhjes mendore” apo “liberalizmit intelektual”.

Neni 10 – Liria e shprehjes

Individët në kampin e Manzës nuk kanë të drejtë të mos pajtohen apo të pyesin mbi veprimet e organizatës dhe udhëheqjes së saj. Organizata e Muxhahedinëve në Shqipëri, ka një strukturë piramidale sektare me liderin në krye të piramidës. Kritika lejohet vetëm nga lart poshtë, dhe të anëtarëve ndaj vetes përballë përgjegjësve dhe udhëheqjes së organizatës. Jo vetë që asnjë pyetjeje apo diskutimi nuk i kthehet një përgjigje logjike, por madje ushtrohet dhunë psikologjike për të heshtur individin. Vazhdimisht përdoren të gjitha metodat e imponimit të bindjeve të detyruara.

Neni 12 – E drejta për t’u martuar

Në kampin e Organizatës së Muxhahedinëve në Shqipëri, e drejta për t’u dashuruar, për t’u martuar, për të krijuar familje dhe për të pasur fëmijë, është absolutisht inekzistente. Në kampin e kësaj organizate në Shqipëri, zbatohet beqaria e detyruar, që është një imponim komplet antinjerëzor. Brenda Kampit të Muxhahidinëve në Manzë, në mënyrën më të ashpër të mundshme bëhet ndarja gjinore. Në këtë kamp nuk ka familje apo fëmijë. Familja quhet fole korrupsioni. Armiku kryesor i secilit është familja e tij.

Të gjitha që u thanë më sipër si edhe shumë raste të tjera, dëshmojnë qartë se metodat destruktive të kontrollit të mendjes sektare praktikohen brenda kampit të mbyllur dhe të izoluar të Manzës. Sipas ligjeve dhe rregulloreve të vendeve europiane, lavazhi i trurit dhe kontrolli i mendjes dhe imponimet e kryera në këtë kamp janë krime, por policia dhe sistemi gjyqësor i Shqipërisë, prej vitesh i kanë mbyllur sytë ndaj këtyre rasteve flagrante.
Tani për tani, në mënyrën më flagrante të mundshme, të drejtat që përmban Konventa Evropiane, e hartuar, ratifikuar dhe zbatuar në mesin e shekullit të 20-të, po shkelen në tokën shqiptare nga një kult shkatërrues i kontrollit të mendjeve dhe është përgjegjësi e Qeverisë Shqiptare t’i japë fund kësaj situate si dhe ideve dhe veprimeve sektare në kampin e Manzës së Durrësit, që nuk është gjë tjetër veçse një skllavëri moderne.

Të gjitha organizatat e të drejtave të njeriut duhet të kërkojnë që dyert e këtij kampi misterioz me rregulla dhe veprime mesjetare, të hapen për mediat, zyrtarët e qeverisë dhe hetuesit e të drejtave të njeriut, për të zbuluar se çfarë po ndodh brenda kësaj fortese të tmerrshme. Shumë anëtarë të ndarë dhe larguar të kësaj organizate si brenda ashtu edhe jashtë Shqipërisë, janë të gatshëm të dëshmojnë në çdo vend dhe në çdo kohë për të dhënë fakte me detaje për këtë shkelje flagrante të të drejtave më elementare njerëzore të individëve nga ana e organizatës së Muxhahedinëve.

Organizata e MEK-ut (Muxhahedine Khalk), ka mundur që me kalimin e kohës t’i detyrojë individët/anëtarëte saj të heqin dorë vullnetarisht nga të drejtat e tyre njerëzore duke përdorur metoda të kontrollit të mendjes. Por kjo nuk ndryshon asgjë në thelb dhe përgjegjësia bie mbi institucionet e të drejtave të njeriut që nuk pranon që praktikisht ajo që po ndodh në të vërtetë, është se ende po shkelen të drejtat më elementare të njeriut dhe kësaj situate duhet t’i jepet fund menjëherë. Nëse një person nuk kërkon të drejtat e tij për shkak të aplikimit të metodave të kontrollit të mendjes dhe lavazhit të trurit për vite me radhë në një mjedis të izoluar dhe madje bëhet vullnetar për torturat brutale dhe çnjerzore mendore dhe fizike, a duhet të jenë të justifikuar dhe të lihen të lire që të bëjnë çfarë dhe si të duan torturuesit ?
*************

Konventa Evropiane për të Drejtat e Njeriut (European Convention on Human Rights), e njohur ndryshe si Konventa për Mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut dhe Lirive Themelore, është një traktat ndërkombëtar për mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe lirive themelore në Evropë, e cila u hartua nga Asambleja e Këshillit të Europës në vitin 1950, dhe u zbatua më 3 shtator 1953. (European Convention on Human Rights)
https://www.echr.coe.int/documents/d/echr/Convention_FAS
Kjo konventë përfshin 59 nene dhe 16 protokole shtesë, në të cilat shfaqen shembuj të shumtë të shkeljeve të të drejtave themelore të njeriut nga organizatat e grupit mërgatës Mujahedin e Popullit, të cilat janë mjaftueshëm për të dënuar organizatën për shkeljen e të drejtave themelore të njeriut.

Këshilli i Europës (The Council of Europe), i dallueshëm nga Bashkimi Evropian dhe duhet të
mos ngatërrohet me të, ka 46 anëtarë nga vendet evropiane, duke përfshirë edhe Shqipërinë. Kështu, Shqipëria është një nga vendet që ka nënshkruar Konventën Evropiane për të Drejtat e Njeriut dhe është e përkushtuar për zbatimin e saj.

Ebrahim Khodabendeh

Kampi i Muxhahedinëve, një vend i fshehur në fshehtësi dhe i fshehur nga bota e jashtme, mban robër të dashurit e tyre. Brenda mureve të saj, fëmijët e tyre lundrojnë në rrymat e trazuara të ideologjisë radikale, të kapur në grackën e joshjes së ekstremizmit. Megjithatë, mes kaosit dhe dëshpërimit, këto nëna refuzojnë t’i dorëzohen dëshpërimit. Dashuria e tyre e palëkundur shërben si një fener drite mes errësirës, duke i udhëhequr në netët e gjata të Ramazanit.

Për këto nëna, Ramazani merr një rëndësi të thellë, duke shërbyer si një kujtesë e lidhjeve që kapërcejnë distancën dhe kohën. Çdo ditë që kalon bëhet një dëshmi e qëndrueshmërisë së tyre, pasi ata agjërojnë nga agimi deri në muzg, uria e tyre zbehet në krahasim me dhimbjen në zemrat e tyre. Ata gjejnë ngushëllim në ritualet e Ramazanit, duke kërkuar ngushëllim në recitimin e Kuranit dhe ritmin e lutjeve të tyre.

Ndërsa thirrja e muezinit kumbon në ajër, duke sinjalizuar fundin e një dite tjetër agjërimi, këto nëna mblidhen në soditje të qetë. Mendja e tyre shkon te fëmijët e tyre, duke pyetur veten nëse edhe ata po e prishin agjërimin e tyre me nderim solemn apo po i nënshtrohen diktateve të shtrembëruara të ekstremizmit. Megjithatë, mes pasigurisë, ata mbahen pas shpresës se shpirti i faljes dhe shëlbimit të Ramazanit do të prekë zemrat e të dashurve të tyre, duke i çuar ata përsëri në përqafimin e familjes.
Netët e Ramazanit zgjasin pafund, çdo çast i rënduar me barrën e mallit dhe ndarjes. Megjithatë, edhe në thellësi të dëshpërimit, këto nëna gjejnë forcë në besimin e tyre të palëkundur. Ata mbajnë besimin se mëshira e Allahut nuk njeh kufij, se shëlbimi është i mundur edhe në vendet më të errëta. Çdo ditë që kalon, vendosmëria e tyre forcohet, e ushqyer nga fuqia e paepur e dashurisë së nënës.

Ndërsa ditët e fundit të Ramazanit afrohen, një ndjenjë pritjeje mbush ajrin. Këto nëna kapen pas shpresës se lutjet e tyre do të marrin përgjigje, se fëmijët e tyre do të gjejnë rrugën e kthimit tek ata. Në çastet e qeta para agimit, ata i bëjnë lutje qiejve, zërat e tyre ngrihen në unison me ritmin e zemrave të tyre.
Dhe më pas, ndërsa gjysmëhëna paralajmëron fundin e Ramazanit, një dritë shprese përshkon errësirën. Mbërrin fjala se disa shpirtra kanë shpëtuar nga kthetrat e kampit të Muxhahedinëve, duke gjetur rrugën e kthimit në krahët e të dashurve të tyre. Midis tyre janë fëmijët e këtyre nënave, me fytyrat e tyre të skalitura me plagët e sprovës së tyre, por shpirtrat e tyre të pandërprerë.

Ata nuk i përqafojnë më fëmijët e tyre, lotët përzihen me gëzim dhe lutjet e mirënjohjes derdhen nga zemrat mirënjohëse. Pas sprovave të Ramazanit, këto nëna shfaqen si fenerë qëndrueshmërie, dashuria e tyre e palëkundur shërben si një testament për fuqinë e shpresës dhe besimit.
Nën hijen e kampit të muxhahedinëve, në mesin e solemnitetit të Ramazanit, shpaloset vigjilja e nënës. Përmes netëve më të errëta dhe ditëve më të gjata, dashuria e tyre mbetet e palëkundur, një dëshmi e forcës së qëndrueshme të shpirtit njerëzor. Dhe ndërsa gjysmëhëna zbehet, duke hedhur shkëlqimin e saj të butë mbi tokë, këto nëna qëndrojnë si kujtues të gjallë të fuqisë transformuese të dashurisë dhe këmbënguljes.

Edona Hunda

Unë, Ebrahim Khodabandeh, drejtori menaxhues i Shoqatës Nexhat (Shpëtimi) në Iran, në emër të familjeve të anëtarëve të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit me qendër në kampin e mbyllur dhe të largët të kësaj organizate në Shqipëri, dëshiroj t’ju paraqes disa informacione që unë besoj se mund të jenë të dobishme nga aspekti i interesave kombëtare të Shqipërisë. Jam në dijeni që ju jeni relativisht të njohur me aktivitetet e familjeve që janë anëtarë të Shoqatës Nexhat në Iran, si dhe me aktivitetet e mia si drejtor menaxhues i kësaj shoqate dhe përfaqësues i këtyre familjeve. Shoqata Nexhat është një organizatë joqeveritare për të drejtat e njeriut dhe qëllimi ynë është të çmontojmë marrëdhëniet sektare brenda Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit dhe t’i japim fund shkeljes së rëndë dhe sistematike të të drejtave më elementare njerëzore të anëtarëve të MEK.

Ndonëse synimi ynë është përmbushja e një kërkese që ka të bëjë tërësisht me të drejtat e njeriut, por në situatën aktuale nuk mund të jemi indiferentë ndaj zhvillimeve dhe tensioneve politike në Shqipëri, të cilat kanë bërë që familjet e anëtarëve të MEK të shqetësohen. Procesi i zhvillimit të ngjarjeve në Shqipëri nuk duket shumë i favorshëm nga pikëpamja e sigurisë politike dhe kombëtare. Historia e tensioneve nisi kur Shqipërisë iu imponua prania e një sekti destruktiv, i quajtur Organizata Muxhahedin-e-Khalk, dhe këto tensione u intensifikuan kur kjo organizatë drejtoi aktivitete subversive dhe terroriste kundër Iranit nga territori i Shqipërisë dhe zyrtarisht dhe publikisht mori përgjegjësinë për ato akte. Një nga rastet e fundit të këtij lloji aktivitetesh u publikua në faqen zyrtare të MEK, e cila pretendon se celula rebele (celula terroriste) të MEK brenda vendit, sulmuan ndërtesën e Gjyqësorit iranian më 2 shtator të këtij viti dhe e hodhën në erë.

Pavarësisht se sa i saktë është ky pretendim, pranimi i përgjegjësisë së një sulmi terrorist dhe sabotazhi të drejtuar nga territori shqiptar nga MEK, ka pasoja penale për qeverinë pritëse që mbështet atë organizatë. Qeveria shqiptare është padyshim përgjegjëse për veprime të tilla gjatë muajve të fundit, përfshirë sulmet kibernetike në Iran, të cilat MEK i ka pranuar dhe propaganduar zyrtarisht. Pyetjet e mia janë: A u përfshinë në marrëveshjet dypalëshe të tilla veprime, kur pretendohet se MEK u pranua në Shqipëri për arsye humanitare? A po kërkonte që në fillim Shqipëria një konflikt me Republikën Islamike të Iranit duke pranuar Muxhahedinët e Popullit në territorin e saj dhe duke e lejuar këtë sekt të bënte veprimet e lartpërmendura? A dëshiron Shqipëria, e cila aspiron të hyjë në Bashkimin Evropian, të presë në territorin e saj një sekt terrorist që funksionon me norma mesjetare?

Nëse përgjigja e pyetjeve të mësipërme është negative, atëherë duhet të merren masa që askush të mos ketë një konsiderim të ndryshëm. Hapi i parë, besojmë se mund të jetë prishja e marrëdhënieve sektare brenda kampit të Muxhahedinëve të Popullit dhe respektimi i të drejtave të njeriut në këtë kamp, dhe lidhja e anëtarëve të tij me botën e jashtme, veçanërisht me familjet e tyre, gjë që ka qenë gjithmonë dëshira e Shoqatës Nexhat.

Me respekt të sinqertë
Ebrahim Khodabandeh, CEO i Shoqatës Nexhat

Kjo letër i dërgohet në kopjo:
Bajram Bagaj, President
Bledar Çuçi, Ministër i Brendshëm
Nasib Naço, Kreu i Komisionit të Sigurisë Kombëtare në Parlamentin e Shqipërisë