Çdo vit, më 25 maj, bota kujton fëmijët që janë zhdukur, që janë larguar pa gjurmë, që nuk janë kthyer kurrë në shtëpi. Është një ditë reflektimi, dhimbjeje dhe shprese – një kujtesë se pas çdo fytyre të humbur fshihet një histori, një familje që pret, një nënë që lutet, një baba që endet nëpër kujtime.

Por sot, le të flasim edhe për një tjetër lloj humbjeje – më të heshtur, por jo më pak tragjike. Le të flasim për qindra fëmijë dhe të rinj që ndodhen prej vitesh në kampin e MEK, në Shqipëri. Ata nuk janë zhdukur në rrugë, por janë zhdukur nga jeta e prindërve të tyre. Jo për shkak të fatkeqësisë, por për shkak të një ideologjie që ndalon çdo formë kontakti me familjen, që ndalon dashurinë natyrore ndërmjet nënës dhe fëmijës, që ndalon mallin, kujtimin dhe lidhjen njerëzore.

Në kampin e MEK, komunikimi me familjen konsiderohet “rrezik ideologjik”. Prindërit nuk mund të dërgojnë një letër, një përshëndetje, një fotografi. Disa prej tyre kanë ardhur deri në portat e kampit, kanë qëndruar me ditë të tëra për të kërkuar një takim me bijtë e tyre – por janë refuzuar. Ata janë ende gjallë, por të humbur. Të pranishëm fizikisht, por të zhdukur nga jeta e atyre që i sollën në këtë botë.

Sot, më 25 maj, le të kujtojmë edhe këta fëmijë. Le të flasim për ta. Le të kërkojmë që të rikthehet njerëzorja, që të thyhet heshtja, që të ndalohet izolimi. Askush nuk duhet të ndahet nga nëna e tij në emër të një ideologjie. Asnjë organizatë nuk ka të drejtë të ndërtojë mure mes shpirtit të një fëmije dhe zemrës së një prindi.

Fëmijët nuk janë pronë. Ata nuk janë mjete për qëllime politike. Ata janë jetë që kërkojnë dashuri.

Sot, përtej statistikave dhe përtej fjalëve, le të bëhemi zë për ata që nuk mund të flasin. Për fëmijët e humbur që jetojnë mes nesh, por që nuk guxojnë të kujtojnë shtëpinë.

Sot kemi dalë dhe kemi marrë mendime nga qytetarë të ndryshëm rreth të drejtave të njeriut në Manzë, Durrës, pra brenda organizatës Mujahedine.

I pyetëm njerëzit nëse e dinin që ekziston një kamp ku të gjitha të drejtat themelore shkelen. Gjithashtu, i pyetëm qytetarët nëse e dinin që kjo organizatë nuk lejon prindërimin dhe nuk lejon të ketë trashëgimtarë.
I pyetëm edhe shumë pyetje të tjera, përgjigjet e të cilave do t’i publikojmë në ditët në vijim, ndaj ju ftojmë të ndiqni videot tona.

Ky ishte një aktivitet informues, ku ishin të pranishëm edhe disa anëtarë të shoqatës Nejat Albania: Erisa Idrizi, Brikela Sulollari, Aldo Sulollari dhe Ela Deda.

Nga ky aktivitet kuptuam se duhet të punojmë më shumë për të informuar dhe edukuar njerëzit rreth të vërtetave të kësaj organizate.

******

Data 1 Mars ne te tere boten përkon me Daten me te rendesishme te te Drejtave te Njeriut.

Gjithashtu kjo date përkon dhe me nje date te rendesishme te Muajit te Madhërishëm te Ramazanit.

Nje ” Muaj tepër i shenjtë ” per te tere Myslimanët ne te tere boten.

Nje muaj i Plote ” agjerimin dhe përkushtimi ” kundrejt sakrificës se bukur te te qenurit ” njeri “.

Njeriu ne Kuran mbart vlera te medha dhe keto vlera të bukura Jane te pa krahasueshme me c,do lloj vlere tjeter qe permendet ne Ligjet dhe Kodet per te Drejtat dhe Liritë Themelore te Njeriut.
Kur flasim për ” liri dhe te drejta themelore ”

te njohura kudo ne bote ,per ” persosje të plotë te ketyre lirive ” duhet te njohim ne radhet te pare :

Perse thyhen keto liri dhe te drejta te plota ne Organizatën Mek EPmoi Ne Manze Durres !

Termi ” liri ” do te thotë ” E drejta per te shprehur mendimin tënd ne menyre te vullnetshme ” pa u ndikuar nga faktore te jashtem !

As ne ” presionin ” me te madh te ” ushtrimit te kesaj Lirie “.

Termi e ” Drejte ” do te thotë ” Menyra se si e shpreh ketë mendim ne menyre te vullnetshme dhe te sinqerte “.

Duke respektuar gjithnjë te drejtat dhe Liritë kryesore te njeriut te pranuara dhe te legjitimuar ne Konventa te rendesishme Kombëtare dhe Ndërkombëtare.

Disa nga keto te drejta dhe liri kryesore Jane te shkelura ne menyre ” flagrante ”
ne Organizatën Mek EPmoi Ne Manze Durres.

Ne menyre ” parimore ” ato nuk lejohen te shprehen dhe jo te respektohen.

Keto Liri dhe te Drejta te cilat Jane te ndaluara ne Organizatën Mek EPmoi Ne Manze Durres Jane :
1 – Liria e shprehjes.
2 – Liria e mendimit.
3 – Liria e ” Llogjikes ” ose ndryshe e ” arsyetimit “.
4 – Liria e ” vete shpalosjes ” Personalitetit .

Keto liri dhe te drejta jo vetem nuk arrihen te kuptohen por as te vihen ne zbatim nga cilindo ‘”anetar ” i ” nderuar ” i kesaj Organizate.

Organizata Mek EPmoi e shpalos vetveten si ” Ideali i persosjes se Revolucionit Islamik “.

Ne këto kushte dhe rrethana kur vete kjo Organizate pretendon te ketë ne ” thelbin ” e saj ” Parimin e

Revolucionit Islamik duhet te dije dhe te njohe Parimin me ” esencial ” te Librit te shejnte “Kuran ” qe ishte vendosur dhe pranuar nga vete egzistenca e fenomenit ” hyjnor ” per te pasur ” jete ” .

E drejta per te ardhur ne jete nga nje ” nene dhe baba ” per t’u ” konceptuar ” nga ” ideali hyjnor Allahu “.
Nga ky Fenomen Hyjnor me emrin ” Allah ”

vijnë dhe rrjedhin ” natyrshem ” Te tera te drejtat dhe Liritë Themelore te egzistencës se njeriut.
Atëhere lind pyetja : Kur Organizata Mek EPmoi pretendon qe ne themel te ceshtjes
ka ” idealizmin e persosjes se Idealit ” Njeri “dhe nepermjet ” Revolucionit ” si ” Metoda me e mire e mundshme dhe ” Rezistencës ” si ” Akt “.

Nuk arrin te ” njohe ‘ dhe te ” respektoje vetveten! Parimin me themelor dhe Ekzistencial qe qendron ne thelbin e ç,do Shoqërie te civilizuar dhe demokratike qe ishte :
Liria e shprehjes.
Parimi i famshëm i Demokratit qe e personi Sofokliu
” Egziston pra jam “.
Jam pra egzistoj.
Egzistoj ” shpreh mendimin tim ne menyre te vullnetshme ,me deshiren tone te lire “.
Faleminderit.

Mirlinda

Një nga rastet më të ndjeshme është situata e anëtarëve të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (MEK), të cilët jetojnë në izolim dhe shpesh përballen me kufizime të rënda të lirive të tyre. Pavarësisht se prezantohen si kundërshtarë të regjimit iranian, brenda organizatës shpesh ndodhin shkelje të të drejtave të njeriut ndaj vetë anëtarëve të saj.

Mohimi i të Drejtave të Bazuara në Deklaratën Universale

1. E drejta për lirinë e mendimit dhe shprehjes
Në radhët e MEK-ut, liria e mendimit është shpesh e kufizuar nga strukturat e kontrollit të brendshëm. Anëtarët janë të detyruar t’u binden rregullave strikte dhe të mos shfaqin mendime kundër drejtuesve të organizatës. Kjo shkel parimin themelor të Deklaratës Universale, që garanton çdo individi të drejtën për të menduar dhe shprehur lirshëm bindjet e tij.

2. E drejta për lëvizje dhe jetesë të lirë
Raportet nga organizata të ndryshme të të drejtave të njeriut kanë evidentuar se shumë anëtarë të MEK-ut jetojnë nën mbikëqyrje të vazhdueshme, me pak ose aspak mundësi për të lënë kampet ku janë vendosur. Kjo kufizon rëndë lirinë e tyre për të ndërtuar një jetë jashtë organizatës.

3. E drejta për lidhje familjare dhe jetesë dinjitoze
Një tjetër problem madhor është ndarja e anëtarëve nga familjet e tyre. Anëtarët shpesh ndalohen të kontaktojnë me të afërmit dhe përballen me izolim të plotë nga bota e jashtme, duke u privuar nga një nga të drejtat më themelore – e drejta për të pasur marrëdhënie njerëzore dhe jetesë sociale.

Një Thirrje për Ndryshim

Në këtë Ditë Ndërkombëtare të të Drejtave të Njeriut, është e rëndësishme të nënvizojmë se mbrojtja e të drejtave nuk duhet të jetë selektive. Lufta për liri dhe drejtësi nuk mund të justifikojë mohimin e të drejtave për anëtarët e grupeve që shpallin se po luftojnë për një botë më të drejtë. Komuniteti ndërkombëtar dhe organizatat për të drejtat e njeriut duhet të rrisin vëmendjen ndaj situatës së këtyre individëve dhe të kërkojnë masa konkrete për të garantuar lirimin e tyre nga çdo formë e izolimit apo shtypjes.

Të drejtat e njeriut nuk janë privilegje, por të drejta të patjetërsueshme që u përkasin të gjithëve, pa përjashtim. Rasti i anëtarëve të MEK-ut është një thirrje e qartë për të rishikuar mënyrën se si grupet apo organizatat trajtojnë anëtarët e tyre. Vetëm duke garantuar që këto të drejta respektohen në çdo nivel, ne mund të ndërtojmë një botë ku liria dhe dinjiteti i njeriut janë të mbrojtura për të gjithë.

Nuk mund të kënaqesh duke u fshehur dhe zhytesh në errësirën e frikës.Nuk mund të jesh i lumtur duke u distancuar nga jeta dhe nëna jote,Nuk duhet të fshehësh të vërtetën që ndodh në Mek dhe vazhdon ndëshkon veten për gjëra që vërtet nuk i meriton.

E lejon veten të bëhesh aq i padukshëm nga gjërat që mund të më bëjnë të shkëlqesh edhe një herë dhe të jesh i lumtur, Por ti po vazhdon ti bindesh Mekut dhe kjo është zemërthyese për shumë nëna.Shumë djem të tjer vendosën dhe gjetën forcën e braktisën Mekun sepse u penduan dhe kuptuan të gjitha mashtrimet dhe për gjërat që Meku ka përfituar duke i përdor per qeëllimet e veta. Ata lanë Mek dhe traumat që i shkaktuan për shumë vjet, ata kuptuan qëMeku përfitoi nga të gjith sepse ishn shumë të pastër dhe të butë ndaj tyre.

Jam e lumtur që morën drejtimin e jetës dhe vendosen shkëlqimin në fytyrat e tyre. duke tërhequr të gjitha pjesët e viteve që kanë humbur në jetë. Më në fund, mund të thonë se pas një kohe të gjatë në kaos janë në shtëpi.Kurrë mos lejoni të shkelin në kufijtë e tu.

ME RESPEKT ELTISA BILO

Në Turqi, një rekrutues i Organizatës Muxhahedin Khalq (MKO / MEK / PMOI / Kult i Rajavit) i quajtur Ali Ankara erdhi tek ai. Vizita e parë nuk ishte e frytshme për rekrutuesin, por ai këmbënguli dhe përsëriti sugjerimin e tij disa herë duke premtuar Malek dhe disa të rinj të tjerë iranianë për t’i ndihmuar ata të emigronin në Evropë përmes Irakut. Malek dhe dy nga miqtë e tij më në fund pranuan të shkonin në Irak.

Në 2002, ata arritën në selinë e MEK në Irak, Kampin Ashraf. Malek zbuloi se ai ishte në rrugë të gabuar sapo arriti në Ashraf. Ai shprehu mospajtimin e tij dhe kërkoi të largohej nga grupi, por ai nuk u lejua. Në vend të kësaj, ai u kërcënua të dorëzohej në Ministrinë e Inteligjencës Irakene. “Isha vazhdimisht nën presion dhe u detyrova të marr pjesë në takimin e larjes së trurit”, thotë Malek. “Ata donin që unë të hiqja dorë”.

Pas pushtimit amerikan në Irak, Malek shpëtoi nga kampi Ashraf dhe shkoi në kampin amerikan dhe prej andej ai dhe dy shokët e tjerë, të quajtur Heidar dhe Nasser patën sukses të arratiseshin në Erbil, në Kurdistanin Irakian, ku u arrestuan nga forcat e sigurimit. Gjykata gjyqësore dëgjoi dëshminë e tij në lidhje me përvojën e tij në MEK dhe e liroi atë.

Në vitin 2005, Malek ishte në gjendje të kthehej në shtëpi pas tre vitesh të qenit peng në MEK. “Si viktimë e sistemit shtypës të Rajavit, unë jam gati të dëshmoj në çdo gjykatë të drejtësisë,” thotë ai.

Megjithëse një pjesë e konsiderueshme e veprimeve dhe aktiviteteve të pjesëmarrësve janë përshtatur me nevojat e politikës së shtetit dhe kauzave të grupeve, megjithatë është një mundësi për ata që përpiqen të përdorin literaturën e të drejtave të njeriut dhe përbërësit e saj për interesat e tyre.

Ndonjëherë ka mysafirë në këto samite dhe konferenca, të cilat në thelb nuk kanë asnjë lidhje me mekanizmat diplomatikë dhe ligjorë. Grupet si kulti shkatërrues i Rajavit që gjithmonë kanë ndërmarrë veprime me dhunë, armë, vrasje dhe krim, dhe aftësia dhe vendosmëria e tyre për akte terroriste ende vazhdojnë. MEK është një nga ato grupe agjentët e të cilit shkojnë në shtëpitë e ndryshme të Korridoreve dhe Dhomave të Këshillit të të Drejtave të Njeriut çdo ditë; pyetja është, çfarë duan këta terroristë në këtë mjedis?

Lobi i MEK

Clearshtë e qartë se pasi u dëbuan nga territori irakian, MEK humbi shumë nga aftësitë e tyre, veçanërisht në fushën e veprimit të armatosur, dhe tani është e pashmangshme që armiku i tyre të shpëtojnë nga paragjykimi që do të thotë fundi i entitetit të tij të ngjashëm me kultin . Ata duhet të luajnë në fusha të tjera.

Institucionet e mbulimit
Nga njëra anë, lidhja midis emrit të grupit dhe aktiviteteve të saj terroriste e ka bërë të pamundur për ata që të hyjnë në Këshillin e të Drejtave të Njeriut me emrin “Mujahedin Khalq”. Nga ana tjetër, ata duan të shpëtojnë nga të dhënat e tyre, që është pikërisht shkelja e të drejtave të njeriut. Institucioni më i famshëm që i përket këtij grupi, i cili është emëruar pas Këshillit të të Drejtave të Njeriut të Kombeve të Bashkuara nga këshilli konsultativ, është “Sudvin”, e cila është një kompani e regjistruar në shtetin austriak.

Anëtarët e organizatës që janë anëtarë të këtij institucioni në Këshillin e të Drejtave të Njeriut janë njerëz si Hasan Naeb Hashem dhe Shole Zamini. Këta dy dhe anëtarët e tjerë të MEK, të tillë si Farideh Karimi, gjithashtu nuk kanë histori të komunikimit me grupin dhe udhëheqësit e tij në Internet dhe ata me sa duket e mohojnë lidhjen e tyre me këtë kult.

Rekrutimi i njerëzve nga MEK
Drejtuesit e MEK në Këshillin e të Drejtave të Njeriut, si në drejtim të ruajtjes më të mirë të mbulimit dhe mungesës së trupave, përfitojnë nga evropianët e arratisur në nevojë në Evropë. Disa nga këta njerëz kanë kaluar shumë pak kohë në punësimin e OJQ-ve dhe janë trajnuar në Këshill për avancimin e interesave të organizatës brenda Këshillit për të Drejtat e Njeriut. Këta njerëz, të zgjedhur përgjithësisht nga iranianët e pa privilegjuar, nuk kanë histori të merren me MEK.

Komunikimi me reporterët
Një nga elementët më të rëndësishëm të MEK-ut në kontekstin e Këshillit për të Drejtat e Njeriut është fuqia e tyre e afrimit! Duke iu afruar asistentëve dhe bashkëpunëtorëve të reporterëve zyrtarë të KB, agjentët e MEK përpiqen shumë të shfaqen si një burim i besueshëm i lajmeve, dokumenteve dhe informacionit. Si shembull, meqenëse Ahmad Shaheed u zgjodh si Reporter Special i Iranit, anëtarët e organizatës u përpoqën të krijonin lidhje të ngushta dhe madje jo të lidhura me ndihmësit e reporterit. Blerja e dhuratave apo edhe pagesa e ryshfetit ndihmësve të gazetarëve është një nga mënyrat e zakonshme që organizatat t’u afrohen atyre.

Formimi i dosjeve kundër Iranit
Anëtarët e MEK janë të detyruar të marrin pjesë në Kombet e Bashkuara nga minutat e para të fillimit të këshillit deri në sekondat e fundit, dhe ata gjithashtu kanë detyra të angazhohen me OJQ të tjera nga vendet e tjera, të takohen me reporterë dhe zyrtarë dhe komunikojnë, mbledhin panele të lajmeve dhe informacionit dhe mbajnë takime. Por disa anëtarë të organizatës, të tilla si Hasan Naeeb Hashem, të cilët bëjnë përpjekje për të tërhequr vëmendjen e mediave dhe figurave të të drejtave të njeriut, përpiqen të lidhen me të dënuarit dhe autorët e sigurisë brenda Iranit, dhe ata po përpiqen të rreshtohen dhe të mbledhin çështjet kundër Republikës Islamike të Iranit dhe paraqesin në KB.

Në fakt, agjentët e MEK, gjatë drejtimit të bashkëpunëtorëve brenda vendit, përpiqen të çojnë njerëzit në sjellje më radikale dhe përfundimisht të marrin dënime më të rënda gjyqësore! Kjo mund të çojë në rezultate më të mira për formimin e dosjes MEK kundër Republikës Islamike.

Aktivitetet në zona pa lidhje të Iranit
Agjentët e MEK gjithashtu kanë hyrë në çështje pa lidhje me Republikën Islamike të Iranit. Më herët, organizatorët kurrë nuk hynë në çështje që nuk kishin asnjë lidhje me Iranin. Por në samitin e fundit, agjentët e organizatës morën pjesë në të gjitha panelet e të drejtave të njeriut në Arabinë Saudite, Turqi, Siri dhe… Ata po përpiqen të lidhen me interesat e vendeve të tilla si Arabia Saudite.

Bujë promovuese që mbylli
një nga pjesët e përhershme të organizatës gjatë Këshillit të KB për të Drejtat e Njeriut ishte fillimi i medias dhe trazirave propagandistike, dhe kjo lloj lëvizje ka qenë gjithmonë e rëndësishme për MEK. Aktivistët e MEK, mobilizuan forcat e tyre të paarsimuara dhe të papërdorshme dhe i organizuan ata për një muaj për të ngritur një tubim para Kombeve të Bashkuara.

Takimi u organizua me logon dhe emrin e MEK, dhe në fakt ishte i ngjashëm me tubimet e tjera të MEK. Ishte një shfaqje për të provuar se ata ende kanë mbështetës dhe tifozë dhe ende mund të punojnë. Kjo pjesë e organizatës që ka qenë aktive për shumë vite në Kombet e Bashkuara në Gjenevë, Zvicër, është ndaluar me konsultimin e OJQ-ve kundër terrorizmit me Këshillin e të Drejtave të Njeriut për disa vjet dhe nuk është më e kualifikuar për anëtarët e MEK. Edhe pse përpjekjet e grupit për të marrë leje ende vazhdojnë.

MEK udhëton me veshje diplomatike në korridoret e Këshillit të Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut, për të punuar kundër Republikës Islamike të Iranit dhe në të njëjtën kohë në emër të sponsorëve të saj shtetërorë siç është regjimi Saudit, përderisa grupi është i ndaluar të përdorë armë dhe akte të dhunshme.

Si pasojë, Masoumeh nxiti të largohej nga grupi por kërkesa e saj u refuzua. Ajo nuk u lejua të linte Kultin e Rajavit sepse udhëheqësit e dinin se sa më shpejt që ajo të largohej nga organizata, ajo do të zbulonte historinë e asaj që i ishte bërë. Prandaj, një komandante femër organizoi të mbante takim për Masoumeh për të zgjidhur problemin e saj me organizatën dhe për ta bindur atë të qëndronte në grup.

Por kur zbulojnë se Masoumeh nuk është në asnjë mënyrë e gatshme të heqë dorë dhe nuk do t’i besojë më MEK-ut, takimet u tensionuan dhe shtypën kur ata goditën me grushte dhe shqelma në fytyrë nga bashkëmoshatarët e saj Masoumeh aq ashpër sa ajo kaloi jashtë. Sipas dëshmisë së disa dezertorëve Masoumeh u mbyt nga shalli i saj rreth qafës.

Ndërkohë, në të njëjtën kohë kur Massoumeh ishte nën abuzime dhe tortura që çuan në vdekjen e saj, Massoud Rajavi po krijonte perandorinë e tij bazuar në një hegjemoni femërore!

Ajo u varros përfundimisht në Varrezat e Perlave në kampin Ashraf. Wasshtë deklaruar në grup dhe shkruhet në varrin e saj se ajo vdiq nga një sëmundje. Të gjithë shokët e saj në kampin Ashraf ishin të vetëdijshëm se ajo ishte e shëndetshme deri një ditë para vdekjes së saj. Sidoqoftë, si shumë krime të tjera të udhëheqësve të MEK, të gjithë anëtarët heshtën nga frika e vdekjes.

Ajo ishte 35 vjeç kur u vra në 1993. Fëmijët e saj ishin ndarë nga ajo dhe ishin dërguar në Evropë menjëherë pasi ajo kishte hyrë në kult., Masoumeh Gheibi u vra në MEK ndërsa ende shpresonte të shihte përsëri fëmijët e saj pas largimit të saj.