Programi nisi me moderimin e zonjës Ella Deda. Ajo, në fjalën hapëse, foli mbi rëndësinë e realizimit të dokumentarit “Aldo në Iran”, si dhe prezantoi temën dhe atmosferën e romanit “Sekreti i Fundit”.

Pas hyrjes së ceremonisë, autori dhe realizuesi i veprës, Aldo Sollollari, hyri në sallë mes duartrokitjeve dhe pritjes së ngrohtë të të pranishmëve. Njëkohësisht me hyrjen e tij, u transmetua muzika speciale e ceremonisë, ndriçimi skenik dhe efektet speciale shoqëruan atmosferën, ndërsa baneri zyrtar i programit u shfaq në videoprojektor.

Më pas, Aldo Sollollari mbajti fjalën e tij mbi përvojën e udhëtimit në Iran, procesin e realizimit të dokumentarit dhe motivimin për shkrimin e romanit “Sekreti i Fundit”. Ai foli gjithashtu për rëndësinë e rrëfimit të përvojave njerëzore dhe të historive të pathëna që rrallëherë dëgjohen.

Pas fjalimit, nisi shfaqja e dokumentarit “Aldo në Iran”. Dokumentari, i cili trajtonte çështjen e emigracionit, jetën e anëtarëve të organizatës së Muxhahedinëve dhe përvojën e udhëtimit të një qytetari shqiptar në Iran, tërhoqi vëmendjen dhe vlerësimin e publikut.

Në mes të programit u zhvillua një pushim i shkurtër, gjatë të cilit u realizuan intervista me pjesëmarrës shqiptarë, si dhe biseda për mediat dhe rrjetet televizive.

Pas vazhdimit dhe përfundimit të shfaqjes së filmit, dy nga iranianët e pranishëm në ceremoni, zoti Khalil Ansarian dhe Hasan Shahbaz, ndanë mendimet dhe ndjenjat e tyre mbi dokumentarin e Aldos.

Në fund të ceremonisë, kopje të romanit “Sekreti i Fundit” iu shpërndanë pjesëmarrësve dhe të ftuarit morën pjesë në seksionin e posaçëm të fotografive kujtim.

Shoqata Nejat Albania, duke falënderuar të gjithë të ftuarit, mediat dhe pjesëmarrësit, shpreh shpresën që organizimi i programeve të tilla të krijojë mundësi për zgjerimin e shkëmbimeve kulturore, artistike dhe njerëzore mes popujve.

Shoqata Nejat Albania

18 maj 2026

dytë: Liria për Takim

Takimi i një nëne me djalin e saj nuk është politikë – është e drejtë njerëzore. Nëna iraniane që udhëton mijëra kilometra për të parë djalin e saj tregon forcën e dashurisë prindërore. Ne kërkojmë që dyert të hapen, që pengesat të hiqen dhe që djemtë të lejohen të takojnë nënat e tyre. Vetëm një përqafim mund të shërojë dhimbjen e viteve të ndarjes dhe të rikthejë shpresën në zemrat e tyre.

lirije Abazi

Të burgosur pas perdes së propagandës

Sektori i Rajavit, me parulla të rreme për liri dhe drejtësi, ka mashtruar shumë të rinj dhe i ka izoluar ata në kampe të mbyllura dhe të kontrolluara, larg botës së jashtme. Këta persona jo vetëm që nuk kanë mundësi për një telefonatë apo takim me familjet e tyre, por çdo përpjekje për lidhje përballet me presion dhe kërcënim të ashpër.

Fëmijët e këtyre familjeve në fakt janë të burgosur pa vendim gjykate; ata nuk kanë kryer asnjë krim dhe nuk kanë asnjë dënim, por prej vitesh jetojnë në kushte që i ngjajnë më shumë skllavërisë moderne. Punë të detyruara, seanca të gjata ideologjike dhe shpëlarje truri janë pjesë e përditshmërisë së tyre.

Zëri i nënave pas hekurave

Shumë herë nënat dhe baballarët, me fotografitë e fëmijëve të tyre në duar, kanë shkuar deri tek portat e kampit; orë të tëra në të nxehtë e në të ftohtë kanë qëndruar pas dyerve të mbyllura, me të vetmen dëshirë për një takim disa minutësh me pjesën e shpirtit të tyre. Por përgjigjja e sektit gjithmonë ka qenë heshtja, përçmimi dhe moskokëçarja. Pamjet e nënave me sy të mbushur me lot pas hekurave janë dëshmi e thellësisë së padrejtësisë dhe shtypjes që po përjetojnë fëmijët e tyre.

Shkelje flagrante e të drejtave të njeriut

Sjellja e sektit të Rajavit është shkelje e qartë e konventave ndërkombëtare për të drejtat e njeriut. Sipas nenit 12 të Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut, askush nuk duhet të privohet nga kontakti me familjen e tij. Gjithashtu, neni 10 i “Konventës për të Drejtat e Fëmijës” thekson të drejtën e fëmijës dhe të prindërve për të komunikuar lirisht me njëri-tjetrin. Mohimi i telefonatave dhe takimeve është një shkelje e qartë e këtyre të drejtave themelore.

Përgjegjësia e komunitetit ndërkombëtar

Heshtja e organizmave ndërkombëtarë dhe e qeverisë shqiptare përballë kësaj shkeljeje të të drejtave të njeriut ngre pyetje serioze. Si është e mundur që në zemër të Evropës, një sekt të mbajë hapur anëtarët e tij si të burgosur dhe t’i privojë ata nga të drejtat më elementare njerëzore? Komuniteti ndërkombëtar duhet të mbajë përgjegjësi për këto krime dhe të krijojë mundësinë për lirinë e këtyre personave dhe komunikimin e tyre me familjet.

Fjala e fundit

Fëmijët në robërinë e Rajavit janë viktima që jo vetëm janë të privuar nga jeta normale, por edhe nga dashuria e nënës dhe përqafimi i familjes. Familjet kanë të drejtë të dëgjojnë zërin e fëmijëve të tyre, t’i përqafojnë ata dhe të sigurohen për shëndetin e tyre. Sot, më shumë se kurrë, uniteti i familjeve dhe presioni i opinionit publik mund të heqë perden e këtij padrejtimi të qartë dhe të hapë rrugën për lirinë e të dashurve të tyre.

Mehdi dhe Edona Soleimani

Por dera hapet me vrull, dhe zëra të ftohtë thonë se fëmija duhet marrë. Nuk ka më kohë për përqafime.

Djali i hiqet nga kraharori, nënë e bir bërtasin me të njëjtën dhimbje, por askush nuk dëgjon. Organizata thotë se “kauza” është më e madhe se familja. Thonë se dashuria e nënës është pengesë, se djemtë e vajzat nuk duhet të kenë lidhje tjetër veçse me “udhëheqësit”.

Nëna mbetet vetëm, me duart bosh, me zemrën që i dridhet. Djali rritet larg saj, në duar të huaja, duke mos kujtuar më aromën e nënës.

Vitet kalojnë, por ajo nuk harron. Çdo natë, para se të mbyllë sytë, ajo e sheh të voglin e saj në ëndërr, i thotë:
“Biri im, ata na ndanë, por gjaku ynë nuk ndahet kurrë. Asgjë nuk e shuan lidhjen e një nëne me djalin e saj.”

Filmi trajton temën e nënave që janë të ndara nga fëmijët e tyre, të cilët janë bërë pjesë e organizatës MEK, duke pasqyruar sfidat dhe dhimbjen e këtyre marrëdhënieve të ndara.

Të flasësh për familjen është akoma më bukur.

Por të flasësh për ” vlerat ” E nënës është ” ndjesi ” e veçantë.
Është nëna ajo që të sjell në jetë,të edukon,të fal shumë dashuri,dhe te përgatit për sfidat e jetës.
Në buzëqeshjen e nënës fshihet një thesar dhe një dashuri pa fund.

Por kjo nuk ka ndodhur tek nënat të cilat i kanë djemtë dhe vajzat e tyre të bukur në Kampin Mek Pmoi Në Kamzë të Durrësit.
Madje ka ndodhur krejt e kundërta.

Ato nëna kanë vite pa i dëgjuar dhe parë zërat dhe fytyrat e fëmijëve të tyre të bukur.
Sepse ato u larguan për një jetë më të mirë ,më të bukur dhe më të d,lirë.
Ato shpresuan dhe rindërtuan një jetë më të bukur dhe njëkohësisht me të lumtur.
Në Konferencën e realizuar në qytetin e Roskovecit për shpalosjen e Dokumentarit.

“Nëna ,Dashuria,Ndarja” të gjithë pjesëmarrësit shprehen emocionet e tyre të bukura për kete takim që duhet të bëjnë nënat në Iran dhe kudo ndodhen në botë me fëmijët e tyre të përmalluar të cilët ndodhen të ” burgosur ” emocionalisht dhe fizikisht në Kampin Ashraf 3 Me adresë Manëz Durrës.
Urojmë dhe shpresojmë që thirrjet e dëshpëruara të këtyre nënave të dëgjohen nga të tëra Institucionet kudo në Shqipëri dhe në botë për një takim sa më të shpejtë të tyre.

Qoftë ky një ‘ mesazh ” Paqeje kudo në botë.

Mirlinda

I prodhuar nga gazetari dhe aktori Aldo Sulollari, ky dokumentar përfshin aktorë shqiptarë dhe persë dhe përshkruan realitetin e dhimbshëm të familjeve të ndara për shkak të emigrimit, duke shpalosur një histori të ngarkuar emocionale dhe plot tension.

Ky projekt dokumentar sjell në vëmendje pasojat e një fenomeni që ka prekur miliona njerëz, ku për shumë familje, ndarja është kthyer në një plagë të pashërueshme. Personazhet që shfaqen në këtë film janë ata që kanë jetuar dhe përjetuar një distancë të gjatë nga fëmijët dhe të dashurit e tyre, duke u përballur me ndjenja të thella dashurie, por edhe dhimbje të papërshkrueshme për humbjen e pranisë fizike të njëri-tjetrit.

“Nena, Dashuria, Ndarja” është një histori e ndarë, një “western” modern që tregon përballjen me realitetin e një jete të shpërndarë dhe të ndarë nga kufijtë, ku çdo ditë e kaluar larg familjes është një përpjekje për të mbijetuar, por gjithashtu një sakrificë e dhimbshme. Aldo Sulollari, një figurë e njohur në mediat shqiptare dhe ndërkombëtare, ka sjellë një histori të pasur dhe autentike që pasqyron një dhimbje kolektive të shumë individëve që janë të detyruar të jetojnë larg atdheut dhe familjeve të tyre për shkak të emigrimit.

Ky dokumentar thekson edhe çmimin e lirisë dhe mundësive që vijnë me vendimin për të lënë vendin dhe të përballesh me pasojat e këtij vendimi. Ajo që e bën këtë film kaq të fuqishëm është aftësia për të treguar si ndikon emigrimi në marrëdhëniet familjare dhe në jetën e individëve që duhet të përballen me ndarjen, si dhe mungesën e pranishmërisë fizike të të dashurve të tyre.

Sipas producentit dhe aktorit, ky projekt ka një mesazh të rëndësishëm për shoqërinë, duke nxjerrë në pah realitetin e shumë familjeve që nuk kanë mundësinë të jenë të bashkuar dhe të jetojnë një jetesë të plotë për shkak të emigracionit. “Nena, Dashuria, Ndarja” është një reflektim i thellë mbi atë që mbetet pas vendimit për të ikur, mbi sakrificat që bëhen dhe mbi vuajtjet e përjetuara nga ata që janë të detyruar të jetojnë larg njerëzve të dashur.

Ky dokumentar është një kujtesë e rëndësishme për të gjithë ata që janë prekur nga emigrimi dhe për ata që nuk kanë mundësinë të rikthehen, duke i ftuar ata të reflektojnë mbi çmimin e lirisë dhe mundësive që shpesh vjen me humbjen e lidhjeve të forta familjare.

Ju ftojmë të na ndiqni. Star Plus – Televizioni juaj

TV 4plus Lushnje

Bijar Rahimy:
Faleminderit TV4puls për pasqyrimin e konferencës së dokumentarëve #nëna_dashuria_ndarj Si anëtar i Organizatës Muxhahidin që u shkëput nga ajo, është e vërtetë. Për 21 vjet nuk kisha të drejtë të kontaktoja apo vizitoja familjen time.
Shpresoj që reflektimi juaj të jetë efektiv në ndërgjegjësimin e popullit shqiptar dhe se ata do t’i kërkojnë qeverisë shqiptare të marrë masa të menjëhershme për të lehtësuar udhëtimet dhe takimet me fëmijët e tyre