به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری تسنیم، بررسی تحولات اخیر پیرامون گروه تروریستی مجاهدین، گواهی روشن بر یک حقیقت انکارناپذیر است؛ این گروه در وضعیت “صفر مطلق” توان میدانی و پایگاه اجتماعی در داخل ایران قرار دارد و برای بقای حیات نباتی خود، ناچار به پناه بردن به زنجیره‌ای از فریب‌‌های رسانه‌‌ای، عملیات روانی مصنوعی و اخبار جعلی شده است.
نگاهی به سه رخداد اخیر مرتبط به این گروه، ابعاد این استیصال را عیان می‌‌کند:

1. مضحکه رژه دروغین در کرج:

این گروه تروریستی که در آستانه 61 سالگی تاسیس خود تشنه حتی یک تصویر از حضور “هوادار” در داخل کشور بود، برای برگزاری یک رژه خودروییِ ساختگی به اوباش‌‌گری رسانه‌ای و فریب متوسل شد.
آن‌ها با فریب 18 نفر از شهروندان به بهانه ضبط کلیپ تبلیغاتی برای تولد یک “مرد پولدار کارخانه‌دار”، فیلم آن را به عنوان رژه “کانون‌‌های شورشی” قالب کردند. این یعنی بضاعت میدانی یک گروه مدعیِ براندازی، امروز به چند نفر فریب‌ خورده تقلیل یافته است. حالا همان 18 نفر با حضور در دادگاه مجاهدین از این گروه شکایت کرده‌اند.

2. ادعای تو خالی حمله به قوه‌ قضاییه:

نشر اخبار کذب درباره حمله به ستاد مرکزی قوه‌ قضاییه و تکذیب سریع آن توسط رسانه‌های رسمی، نشان‌دهنده استراتژی “دروغ بزرگ” این گروه است. وقتی در میدان عمل هیچ اتفاقی رخ نمی‌‌دهد، رسانه‌های این گروه دست‌به‌دامن رویاپردازی‌‌های کاغذی می‌‌شود تا در فضای مجازی برای خود دستاوردسازی کند.

3. استفاده از هوش مصنوعی برای جبران حقارت میدانی:

افشاگری اخیر شرکت “آنتروپیک” مبنی بر بهره‌‌گیری مجاهدین از مدل‌های هوش مصنوعی در عملیات‌‌های تبلیغاتی و جنگ روانی، پازل استیصال این گروه را کامل کرد. وقتی نه نیروی انسانی در داخل کشور وجود دارد و نه پایگاهی بین مردم، گروه ناچار است لشکر رباتیک و تصویرسازان مصنوعی را جایگزین “کانون‌‌های شورشی” خیالی کند.

مجاهدین خلق امروز به یک “شرکت تولیدکننده اخبار جعلی” در فضای مجازی تبدیل شده‌اند. ناتوانی مطلق در ایجاد کوچک‌‌ترین موج میدانی، آن‌ها را به سمت مهندسی افکار از طریق فریب شهروندان ساده‌‌دل و باتلاق هوش مصنوعی سوق داده است. این یعنی پایان محتومِ گروهی که روزی ادعای جنگ مسلحانه داشت و خود را آلترناتیو جمهوری اسلامی می‌دید ،اما امروز برای یک قابِ ویدئوییِ چند ثانیه‌ای، دست به گداییِ فریب‌‌کارانه می‌‌زند.

نوشته تقلای مجاهدین خلق برای بقا با فریب مردم و اخبار جعلی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بررسی تحولات اخیر پیرامون گروه تروریستی مجاهدین خلق، گواهی روشن بر یک حقیقت انکارناپذیر است؛ این گروه در وضعیت “صفر مطلق” توان میدانی و پایگاه اجتماعی در داخل ایران قرار دارد و برای بقای حیات نباتی خود، ناچار به پناه بردن به زنجیره‌ای از فریب‌‌های رسانه‌‌ای، عملیات روانی مصنوعی و اخبار جعلی شده است.

نگاهی به سه رخداد اخیر مرتبط به این گروه، ابعاد این استیصال را عیان می‌‌کند:

1. مضحکه رژه دروغین در کرج:

این گروه تروریستی که در آستانه 61 سالگی تاسیس خود تشنه حتی یک تصویر از حضور «هوادار» در داخل کشور بود، برای برگزاری یک رژه خودروییِ ساختگی به اوباش‌‌گری رسانه‌ای و فریب متوسل شد.

آن‌ها با فریب 18 نفر از شهروندان به بهانه ضبط کلیپ تبلیغاتی برای تولد یک “مرد پولدار کارخانه‌دار”، فیلم آن را به عنوان رژه “کانون‌‌های شورشی” قالب کردند. این یعنی بضاعت میدانی یک گروه مدعیِ براندازی، امروز به چند نفر فریب‌ خورده تقلیل یافته است. حالا همان 18 نفر با حضور در دادگاه مجاهدین خلق از این گروه شکایت کرده‌اند.

2. ادعای تو خالی حمله به قوه‌ قضاییه:

نشر اخبار کذب درباره حمله به ستاد مرکزی قوه‌ قضاییه و تکذیب سریع آن توسط رسانه‌های رسمی، نشان‌دهنده استراتژی “دروغ بزرگ” این گروه است. وقتی در میدان عمل هیچ اتفاقی رخ نمی‌‌دهد، رسانه‌های این گروه دست‌به‌دامن رویاپردازی‌‌های کاغذی می‌‌شود تا در فضای مجازی برای خود دستاوردسازی کند.

3. استفاده از هوش مصنوعی برای جبران حقارت میدانی:

افشاگری اخیر شرکت “آنتروپیک” مبنی بر بهره‌‌گیری مجاهدین خلق از مدل‌های هوش مصنوعی در عملیات‌‌های تبلیغاتی و جنگ روانی، پازل استیصال این گروه را کامل کرد. وقتی نه نیروی انسانی در داخل کشور وجود دارد و نه پایگاهی بین مردم، گروه ناچار است لشکر رباتیک و تصویرسازان مصنوعی را جایگزین “کانون‌‌های شورشی” خیالی کند.

مجاهدین خلق امروز به یک “شرکت تولیدکننده اخبار جعلی” در فضای مجازی تبدیل شده‌اند. ناتوانی مطلق در ایجاد کوچک‌‌ترین موج میدانی، آن‌ها را به سمت مهندسی افکار از طریق فریب شهروندان ساده‌‌دل و باتلاق هوش مصنوعی سوق داده است. این یعنی پایان محتومِ گروهی که روزی ادعای جنگ مسلحانه داشت و خود را آلترناتیو جمهوری اسلامی میدید ،اما امروز برای یک قابِ ویدئوییِ چند ثانیه‌ای، دست به گداییِ فریب‌‌کارانه می‌‌زند.

نوشته تقلای مجاهدین خلق برای بقا با فریب مردم و اخبار جعلی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این منشور فکری، انقلاب اسلامی پیام‌آور گسست کامل از نظامات حکمرانی مبتنی بر اومانیسم، استبداد و سلطه بود و از طرف دیگر بر حکمرانی با محوریت مردم و مرجعیت دین برای اداره عادلانه جامعه تأکید می‌کرد، بدین ترتیب، انقلاب 57 نه‌فقط یک تغییر حکومت، بلکه رستاخیزی عقیدتی و تجدیدعهد تاریخی ملتی بود که سعادت و حیات سیاسی خویش را ذیل حاکمیت اسلام جست‌وجو می‌کرد. اما برای برخی جریان‌های دیگر انقلاب بیش از آنکه یک دگرگونی بنیادین در مبانی حاکمیت باشد، می‌توانست در حد انتقال قدرت و دستیابی به آزادی‌های سیاسی و اصلاح ساختارها معنا پیدا کند.

مرز اعتراض و ترور شکسته شد

سازمان رجوی پیش از ورود رسمی به فاز مسلحانه نیز درگیر رویارویی سیاسی با جمهوری اسلامی شده بود؛ اما پس از 30 خرداد 1360، صورت مسئله تغییر کرد، مخالفت سیاسی دیگر تنها در قالب سخنرانی، بیانیه و رقابت سیاسی دنبال نمی‌شد، ترور، بمب‌گذاری و عملیات مسلحانه به ابزار اصلی بخشی از مخالفان تبدیل شد.

هفتم تیر، انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی و شهادت ده‌ها تن از مسئولان و نیروهای انقلاب؛ هشتم شهریور، انفجار دفتر نخست‌وزیری و شهادت محمدعلی رجایی و محمدجواد باهنر؛ و سپس موجی از ترورهای خیابانی، فضای کشور را به‌شدت امنیتی و ملتهب کرد، در این میان، مسئله فقط حذف چند مقام سیاسی نبود، ترور به سطح جامعه کشیده شده بود؛ به خیابان، بازار، محل کار و محله‌ها، و کاسب و کارمند و شهروند عادی، هر یک می‌توانست قربانی عملیات مسلحانه شود،

اما شاید یکی از تلخ‌ترین ابعاد این ماجرا، قربانی شدن نسلی از جوانان بود؛ نسلی که بخشی از آنان در فضای تبلیغاتی و هیجانی سازمان قرار گرفته بودند و در فاصله‌ای کوتاه از فعالیت سیاسی به مواجهه مسلحانه با جامعه و حکومت رسیدند،

در چنین شرایطی، دیگر بحث فقط بر سر مخالفت سیاسی نبود، پرسش مهم‌تری شکل گرفته بود؛ چگونه می‌توان جوانی را که دیروز با شعار آزادی وارد میدان شده بود، به جایی رساند که امروز اسلحه به‌روی مردم خود بکشد؟ اگر یک جریان سیاسی سلاح به‌دست بگیرد، آیا همچنان باید با زبان اعتراض سیاسی درباره آن سخن گفت؟

تریبونی در میانه انفجار و ترور

15 مهر 1360، یکی از پاسخ‌های مناقشه‌برانگیز به همین پرسش را در برابر افکار عمومی قرار داد، بازرگان، پشت تریبون مجلس شورای اسلامی رفت تا در جایگاه ناطق پیش از دستور سخن بگوید، کشور هنوز در شوک ترورها و انفجارهای ماه‌های گذشته بود، پیکر قربانیان یکی پس از دیگری تشییع می‌شد و جامعه درگیر خشونتی بود که دیگر نمی‌شد آن را صرفاً یک منازعه میان گروه‌های سیاسی نامید، با این حال، بازرگان در سخنان خود درباره اعضای مسلح سازمان مجاهدین خلق، ادبیاتی به‌کار برد که واکنش شدید نمایندگان را برانگیخت، اما بخش حساس نطق او از جایی آغاز شد که درباره نیروهای درگیر در خشونت‌های سیاسی سخن گفت. بازرگان، جوانان هوادار و وابسته به جریان‌ رجوی را قربانیان این وضعیت معرفی کرد و آنان را نونهالان دختر و پسرکان وابسته و هوادار خواند؛ جوانانی که به‌تعبیر او، در درگیری‌های خیابانی و دادگاه‌های انقلابی قربانی شده‌اند.

توصیف او از این جوانان نیز قابل تأمل بود، بازرگان آنان را جگرگوشه‌ها و پرورش‌یافتگان امید این مملکت دانست و درباره وضعیتشان گفت؛ “عاشق‌وار یا دیوانه‌وار، فداکار یا گناهکار، در طاس لغزنده افتاده‌اند.”، حتی در برابر اتهام وابستگی به آمریکا نیز تصریح کرد که جوانان جانباز در خانواده‌های آمریکایی، زاده و بزرگ نشده‌اند که بتوان آنان را مزدور خواند.

آیا وقتی یک جریان سیاسی اسلحه به‌دست می‌گیرد و مردم را هدف قرار می‌دهد، می‌توان خشونت او را همچنان در چارچوب ادبیات اعتراض سیاسی توضیح داد؟

تنش در صحن مجلس بالا گرفت و سرانجام بلندگوی تریبون بازرگان قطع شد، این اتفاق بعدها به یکی از سوژه‌های مهم جنگ روایت‌ها درباره جمهوری اسلامی تبدیل شد، روایتی که بعدها درباره این حادثه ساخته شد، ساده بود: بازرگان منتقد حکومت بود؛ مجلس تحمل انتقاد نداشت؛ بلندگوی او را قطع کردند؛ پس جمهوری اسلامی مخالف آزادی بیان بود، اما این روایت، یک حلقه مهم را از داستان حذف می‌کرد، مسئله خانه ملت فقط انتقاد از حکومت نبود، در آن روز، موضوع سخن درباره جریانی بود که پس از ورود به فاز مسلحانه، عملیات تروریستی انجام داده بود و قربانیان آن غیر از مسئولان میان مردم عادی نیز دیده می‌شدند، بنابراین، اختلاف بر سر این نبود که آیا بازرگان حق انتقاد دارد یا نه؛ اختلاف بر سر این بود؛

آیا تریبون رسمی مجلس می‌تواند محل تئوریزه کردن خشونت مسلحانه و تبدیل عاملان ترور به قربانیان سیاسی باشد؟ مجلس شورای اسلامی نمی‌توانست بپذیرد که از تریبون رسمی، نظامی که روزانه پیکرهای قربانیان ترور را تشییع می‌کند، جنایات قاتلان‌شان تحت پوشش تلافی‌های ناچارانه تطهیر شود. برخورد نمایندگان، مرزبندی شفاف میان نقد سیاسی در چارچوب قانون و سفیدشویی جنایات یک گروه تروریستی بود.

انتشار اخبار این نطق، موجی از اعتراض را در افکار عمومی به‌راه انداخت. این سخنان، در جامعه‌ای که هر روز شاهد تشییع قربانیان ترور بود، با اعتراض‌های گسترده‌ای روبه‌رو شد و جایگاه نهضت آزادی و شخص بازرگان را در افکار عمومی بیش از پیش در معرض سؤال قرار داد،

در سطح رهبری و مسئولان نظام نیز پاسخ به این رویکرد کاملاً شفاف بود؛ همان‌گونه که حضرت امام خمینی پیشتر و پس از آن اتمام‌حجت کرده بودند، مادامی که یک گروه اسلحه به‌روی ملت و اسلام کشیده است، سخن از آزادی مبارزه مغالطه‌ای بیش نیست و قلم‌هایی که خشونت مسلحانه را مشروعیت می‌بخشند، در جنایات همان تفنگ‌ها شریکند.

پس از این حادثه که بازرگان با واکنش قاطع مجلس و افکار عمومی مردم مواجه شد، اما در روایت‌هایی که بعدها از این حادثه ساخته شد، ماجرا به‌تدریج صورت دیگری پیدا کرد؛ روایتی که می‌کوشید برخورد مجلس با بازرگان را نه در متن خشونت‌های مسلحانه سال 1360، بلکه به‌عنوان نمونه‌ای از سرکوب آزادی بیان توسط مجلس ارتجاع بازنمایی کند. محور اصلی این عملیات بر این فرض استوار بود که جمهوری اسلامی با هرگونه نقد، مخالفت و با آزاداندیشی سر جنگ دارد و برخورد مجلس با مهندس بازرگان و قطع بلندگوی او، دلیل اثبات انسداد سیاسی و سرکوب آزادی بیان در نظام است.

در پاسخ به این شایعه‌پراکنی و فریب رسانه‌ای، بازخوانی دقیق اسناد تاریخی نشان می‌دهد که برخورد مجلس، برخورد با آزادی اندیشه نبود، بلکه ایستادگی در برابر تئوریزه‌کردن و مشروعیت‌بخشی به تروریسم بود. هیچ نظام سیاسی و هیچ جامعه عاقلی به تریبون رسمی خود اجازه نمی‌دهد که به ابزاری برای تطهیر جنایتکاران مسلح و مشروعیت‌بخشی به کشتار مردم تبدیل شود.

پاسخ بنیادی نظام اسلامی به این خط خبری، منطبق بر منطق صریح حضرت امام خمینی بود. ایشان در اتمام‌حجت‌های خود صراحتاً بیان داشتند که نمی‌توان هم‌زمان دست به اسلحه برد، به‌روی ملت تیغ کشید، خشونت خیابانی راه انداخت و آن‌گاه پشت نقاب آزادی بیان و مظلومیت پنهان شد. گفتگو و آزادی سیاسی تنها زمانی معنا دارد که سلاح‌ها به زمین گذاشته شوند؛ زیرا قیام مسلحانه علیه امنیت ملت، محاربه است نه نقد و آزاداندیشی.

بذرهای یک التقاط؛ از بازرگان تا سازمان

اما برای فهم اینکه چرا سخنان بازرگان در 15 مهر چنین اهمیتی پیدا کرد، هنوز یک سؤال اساسی بی‌پاسخ مانده است؛ بازرگان چرا در برابر سازمانی که وارد مبارزه مسلحانه شده بود، چنین ادبیات عاطفی به‌کار برد؟ و از آن مهم‌تر این‌که؛ چه‌نوع دستگاه فکری می‌تواند در مواجهه با یک جریان مسلح، ماهیت خشونت آن را نادیده بگیرد و از آنان پدرانه حمایت کند؟

پاسخ این سؤال را نمی‌توان فقط در فضای سیاسی سال 1360 جست‌وجو کرد، برای یافتن ریشه‌های آن، باید به سال‌های پیش از انقلاب برگشت، سال‌هایی که جریان موسوم به روشنفکری دینی جدید در ایران در حال شکل‌گیری بود. یکی از مهم‌ترین چهره‌های این جریان، مهندس مهدی بازرگان بود. بازرگان تحت‌تأثیر شدید دستاوردهای علوم تجربی غرب قرار داشت، روش‌شناسی فکری او بر این فرض استوار بود که علوم تجربی و پوزیتیویستی عالی‌ترین مرجع قضاوت‌ها در ساحات زندگی بشر حتی در قلمرو دین است. بازرگان تلاش می‌کرد معارف توحیدی، مفاهیم غیبی و احکام شرعی را ذیل قوانین علم تجربی تحلیل کند؛ تا جایی که وجود روح را در قالب فعل‌وانفعالات سلولی و مادی توجیه می‌کرد و معاد و قیامت را نه امری فرامادی، بلکه پرده‌ای از تحولات مادی جهان طبیعت می‌دانست.

شاخص‌ترین اثر فکری بازرگان، کتاب”راه طی‌شده” بود. تز مرکزی این کتاب بر این ادعا استوار بود که بشر از روی دانش و کوشش و با پای خود راه سعادت در زندگی را یافته است و این راه سعادت تصادفاً همان است که انبیاء نشان داده بودند.

بازرگان سیر تکامل بشر را جاده‌ای خطی روایت می‌کرد که در آن انسان ابتدا از مرحله حیوانی به اخلاق اجتماعی سکولار می‌رسد و در آخر به عبادت خالق نائل می‌شود. در این الگوی تفکر، عبودیت و توحید نه مبدأ، اساس و علت غایی حرکت انسان، بلکه حاصل پایانی یک سیر تجربی و سکولار تلقی می‌شد.

نقد اصلی به بازرگان از سوی منتقدان فکری او، صرفاً استفاده از علم نبود؛ مسئله، جایگاه معرفتی‌ای بود که برای علم تجربی در تبیین دین قائل می‌شد. این انحراف با نقد جدی فیلسوفان و اندیشمندان اصیل حوزه علمیه روبه‌رو بود. علامه طباطبایی با نقد روحیهٔ حسی در مفسّران تجربی‌گرا، هشدار می‌دهد که غرق‌شدن در علوم طبیعی حس‌محور موجب شده است این افراد تمام معارف غیبی قرآن مانند عرش، لوح، وحی و فرشتگان را به امور مادی یا متغیرهای روانی و اجتماعی تنزل دهند.

شهید آیت‌الله مطهری نقد تفصیلی خود را بر اثر “راه طی‌شده” در اصول فلسفه و روش رئالیسم و مباحث معاد ارائه کرد. شهید مطهری تأکید کرد که مطالعه حسی طبیعت صرفاً تا مرز ماوراءالطبیعه پیش می‌رود و هرگز قادر نیست ذات الوهیت، غیب و معاد را اثبات کند و این روش در نهایت به تسلیم در برابر ماتریالیسم منجر می‌شود،

اما اهمیت تاریخی این بحث زمانی بیشتر می‌شود که ببینیم همین الگوی فکری چگونه به نسل مبارز جوان منتقل شد. در آموزش‌های اولیه سازمان مجاهدین، آثار بازرگان کنار قرآن، نهج‌البلاغه و دیگر منابع اسلامی مورد استفاده قرار گرفتند. در برخی اسناد و پژوهش‌های تاریخی، “راه طی‌شده” در شمار متون مهم آموزشی سازمان آمده است. نسلی که می‌خواست اسلام را با زبان علم و مبارزه توضیح دهد، به‌تدریج با دستگاه‌های فکری جدیدی مواجه شد که می‌کوشیدند تاریخ، جامعه و انسان را با الگوهای مادی توضیح دهند، و درست در همین نقطه، مسئله التقاط شکل گرفت و در نهایت، سازمانی پدید آمد که بذری با ادبیات اسلام را در قلب‌ها می‌کاشت اما ریشه آن به‌سمت ایدئولوژی اومانیسم و مارکسیسم و مادی‌گرایی حرکت می‌کرد، چنین جریانی، خواه ناخواه، می‌توانست در میدان رقابت قدرت‌های بزرگ نیز مورد بهره‌برداری قرار گیرد؛ زیرا جریان‌های التقاطی، از یک سو توانایی سخن گفتن با مخاطب مذهبی را داشتند و از سوی دیگر، به‌دلیل بهره‌گیری از الگوهای فکری بیگانه، قابلیت هم‌زبانی با گفتمان‌های رقیب و حتی بهره‌برداری قدرت‌های بیرونی را پیدا می‌کردند،

با این همه، نمی‌توان نقطه آغاز سازمان مجاهدین را با آنچه سال‌ها بعد از آن ساخته شد یکسان دانست، حلقه اولیه سازمان، خود را مسلمان و مبارز می‌دانست؛ جوانانی که با انگیزه دینی وارد میدان مبارزه شده بودند و در فضای فکری آن روز، پای منبر آیت‌الله طالقانی در مسجد هدایت می‌نشستند، نام امام خمینی نیز برای بسیاری از آنان، نماد مبارزه با استبداد و دفاع از اسلام بود، اما میان آن نقطه آغاز و آنچه بعدها بر سر سازمان آمد، فاصله‌ای شکل گرفت؛ فاصله‌ای که فقط یک تغییر سیاسی نبود.

جایی که نفاق، جای التقاط را گرفت

آن بذر کاشته‌شده، برای آنکه به یک جریان سیاسی اثرگذار تبدیل شود، به مرحله دیگری نیاز داشت؛ مرحله‌ای که در آن، اسلام از قلب‌ها حذف شود، اینجاست که نام مسعود رجوی وارد این روایت می‌شود، یک ماه قبل از دستگیری گسترده اعضای سازمان، مسعود رجوی در کمال همکاری با ساواک همه اعضا را معرفی کرد. پس از ضربه‌های سنگین ساواک و دستگیری گسترده اعضای سازمان، تشکیلات با خلأ رهبری و بحران ایدئولوژیک مواجه شد، بخشی از نیروها سرانجام به مارکسیسم گرایش پیدا کردند و راه خود را آشکارا از اسلام جدا کردند؛ اما مسعود رجوی مسیر دیگری را رفت. او فهمیده بود که فاصله گرفتن صریح از زبان اسلام، به‌معنای از دست دادن بخش مهمی از سرمایه اجتماعی و مذهبی سازمان است، بنابراین، به‌خلاف کسانی که تغییر ایدئولوژی خود را آشکارا اعلام کردند، رجوی زبان اسلامی سازمان را حفظ کرد و کوشید مفاهیم مارکسیستی و مادی را در همان ادبیات اسلامی بیان کند. جریان مارکسیستی می‌توانست صریحاً بگوید که دین متعلق به گذشته است؛ اما سازمان رجوی می‌توانست همچنان از قرآن، توحید، جهاد و شهادت سخن بگوید، بخشی از اعتماد مخاطب مذهبی را حفظ کند ولی عقیده آنان را تغییر دهد و شریعت را حذف کند، این یعنی مبارزه با اسلام، در امتداد همین مسیر بود که مسعود رجوی کتاب اصلی ایدئولوژیک سازمان مجاهدین خلق را تحت عنوان “راه انبیاء، راه بشر” را دقیقاً بر الگوی “راه طی‌شده” نوشت، صراحت این پیوند فکری تا آنجا بود که مسعود رجوی رسماً اعلام کرد مهندس بازرگان از نظر ایدئولوژیک، یکی از نمایندگان فکری سازمان به‌شمار می‌آید و مجاهدین نیز خود را از این نظر مدیون او می‌دانند.

شاید درس امروز 15 مهر همین باشد که در جنگ روایت‌ها، نباید تنها به واژه‌ها اعتماد کرد؛ باید پشت واژه‌ها را دید. بازرگان و رجوی، با همه تفاوت‌های‌شان، در یک زنجیره فکری قابل بررسی قرار می‌گیرند؛ زنجیره‌ای که در آن اسلام از جایگاه مبنای مستقل فاصله گرفت و در دستگاه‌های فکری جدید قرار می‌گیرد، بازرگان این مسیر را در صورت‌بندی خاص خود از نسبت علم و دین دنبال کرد و رجوی آن را به ایدئولوژی سازمانی و سپس به عرصه عمل سیاسی و مسلحانه کشاند. تجربه بازرگان و رجوی نشان داد که حفظ واژگان دینی، لزوماً به‌معنای حفظ مبانی دینی نیست؛ ممکن است زبان اسلام باقی بماند، اما اسلام از جایگاه معیار و مبنا کنار گذاشته شود.

تجربه تاریخی نشان داد تفکری که دین را در قالب علوم تجربی محدود، فرمول‌های مادی و الگوهای توسعه سکولار تقلیل می‌دهد، در بزنگاه‌های سخت تاریخ، به‌جای آنکه راهنما باشد، خود می‌تواند به سرچشمه حیرت و انحراف تبدیل شود.

انقلاب اسلامی از گرداب‌های سنگین سال 1360 عبور کرد و یک حقیقت را به میدان آورد: راه رهایی و سعادت، در آمیختن دین با مکاتب وارداتی و الگوهای مادی نیست؛ در بازگشت به اسلام ناب، ایمان، باور به غیب، حاکمیت الهی و معارف اصیل قرآن و اهل‌بیت(ع) است؛ همان مسیری که انقلاب را از دل آن بحران‌ها عبور داد و همچنان معیار تشخیص راه از بیراهه است.

نوشته مجاهدین خلق از “راه طی‌شده” تا “راه انحراف” اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

وی با استناد به بند “اف” ماده یک کنوانسیون 1951 ژنو درباره وضعیت پناهندگان تصریح کرد: بر پایه این کنوانسیون، پناهندگی شامل افرادی که مرتکب جرائم تروریستی، اقدامات خشونت‌بار علیه افراد بی‌دفاع، بمب‌ گذاری در اماکن عمومی یا نقض فاحش حقوق بنیادین انسانی شده‌اند، نمی‌شود.

رئیس دادگاه رسیدگی به جنایات مجاهدین خلق افزود: تلاش برای رنگ‌آمیزی سیاسی پرونده‌ها و اعطای پناهندگی به متهمان، سوءاستفاده از مفاهیم والای حقوق بین‌الملل و فراهم‌کردن پوششی نامشروع برای فرار از رسیدگی عادلانه است.

دهقانی با خطاب قرار دادن دولت‌ها و دستگاه‌های قضایی و امنیتی کشورهای میزبان، از جمله فرانسه، انگلیس، آلبانی و ایالات متحده آمریکا، گفت: امنیت مقوله‌ ای تجزیه‌ ناپذیر است و تفکیک تروریسم به “خوب” و “بد” بر اساس منافع زودگذر سیاسی و ابزارسازی از سازمان‌های خشونت‌طلب، خیانتی بزرگ به صلح و امنیت بین‌المللی محسوب می‌شود.

وی تأکید کرد: نمی‌توان در پاریس، بروکسل، برلین یا لندن مدعی مبارزه با افراط‌گرایی و تروریسم بود، اما هم‌زمان از استرداد متهمان به مرجع قضایی صالح برای رسیدگی به اتهامات آنان خودداری کرد.

اخطار قانونی رئیس دادگاه مجاهدین خلق به نهادهای ناظر بین‌المللی

دهقانی ادامه داد: این دادگاه مستنداً به صلاحیت‌های قانونی خود خطاب به مراجع اروپایی و نهادهای ناظر بین‌المللی اخطار قانونی خود را می‌دهد هرگونه مانع تراشی در مسیر استرداد متهمان و خودداری از اجرا اعلان قرمزهای اینترپل و هر نوع تامین مالی لوجستیکی یا مصونیت بخشی به متهمان از سوی دولت‌های اروپایی بار مسئولیت بین‌المللی مدنی و کیفری را متوجه دولت ها و مجریان می‌کند.

وی افزود: تاریخ حقوق بین‌الملل این کوتاهی را به عنوان واقعی تلخ در همدستی آشکار در استمرار آثار تروریسم در جهان ثبت خواهد کرد.

نوشته هشدار قاضی به دولت‌های میزبان مجاهدین خلق؛ مکلف به استرداد متهمین هستید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روز شنبه 15 شهریور تجمعی از سوی مجاهدین خلق با حمایت 5 میلیون دلاری رژیم صهیونی در بروکسل برگزار شد، گرچه مجاهدین خلق در رسانه‌های خود مدعی شدند که جمعیت حاضر در این برنامه از هواداران و اعضای مجاهدین خلق هستند، اما اسناد و حتی تصاویر منتشر شده توسط رسانه‌های این گروه نشان از حضور گسترده اتباع مهاجر اروپایی به‌خصوص جنگ‌زدگان اوکراینی دارد. در واقع مجاهدین خلق هم‌چون سال‌های گذشته با وعده‌های مالی و تور تفریحی، چند هزار نفر را به مکان فراخوان خود آورده تا مشکل بحران هوادار حل شود.

اما نکته مهم دیگر در این تجمع، تلاش رسانه‌های مجاهدین خلق برای ارائه‌ی تصویری جوان از سازمان مجاهدین خلق است. این گروه تروریستی که با بحران کهولت سنی در کنار سایر چالش‌هایش مواجه است و با توجه به اینکه میزان جذب آن با توجه نفرت بالا از تشکیلات و دیگر معضلات درون سازمانی، بسیار اندک بوده، در این تجمع از شیوه‌ی جدیدی برای ترسیم تصویر یک تشکیلات زنده و جوان استفاده کرده است.

بر اساس اطلاعات به‌دست آمده از منابع آگاه، طبق تصمیم مقامات ارشد گروه، مقرر شده در تجمع بروکسل در کنار استفاده از اتباع مهاجر اروپایی که بر سن آنان هم نیز تاکیداتی شده، تعداد 300 تا 400 دختر و پسر جوان که تا حد امکان یا از مهاجرین ایرانی باشند یا با این مشخصه که شباهت بسیاری با ایرانیان داشته باشند نیز شناسایی و با پرداخت مبالغی از آن‌ها برای حضور در تجمع استفاده شود.

بر همین اساس با ابلاغ مریم رجوی، کادر برگزاری این برنامه از طرق مختلف ازجمله کمک برخی موسسات و شرکت‌ها تعدادی از دختران جوان ایرانی و دیگر ملیت‌ها از جمله هند، پاکستان و برخی کشورهای عربی مشخص کرده و با پرداخت نفری 300 تا 350 یورو از آن‌ها برای حضور در تجمع مذکور استفاده کرده‌اند تا با تصویربرداری و انتشار گسترده آن، بتوانند در اذهان، تصویر ساختگی از تشکیلات پیر، درمانده و بحران‌زده خود به نمایش بگذارند!

هدف‌شان از این اقدام این بوده که به‌نوعی به این گروه برای مقابله با بحران ریزش‌ها و عدم جذب جدید کمک کنند!

بر اساس اطلاعات به‌دست آمده از اسناد و پرونده‌‌های پزشکی مجاهدین خلق، میانگین سن اعضا در اشرف3 بین 60 تا 70 سال بوده و با مشکلات و بیماری‌های مختلفی از جمله پیرچشمی، فشارخون، بیماری‌های قلبی و تنفسی، سرطان و دیابت دست و پنجه نرم می‌کنند و این اوضاع مدت‌هاست که تبدیل به بحرانی مهم برای گروه شده است.

نوشته دختران و پسران اجاره‌ای در تجمع مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یک منبع آگاه به خبرنگار تسنیم گفت: یکی از مهم‌ترین این نشست‌ها، جلسه تیم امنیتی موساد و آمریکا با نفرات دفتر واشنگتن گروه مجاهدین خلق بوده است. در این جلسه حسن سلطانی، هدایت‌الله مستوفی و دو عضو دیگر دفتر واشنگتن ـ که به‌ عنوان نمایندگان ستاد اطلاعات گروه و لابی پنهان مجاهدین خلق فعالیت می‌کنند ـ حضور داشته‌اند.

فضای جلسه بسیار تُند و انتقادی بوده است و یکی از افسران موساد صریحاً خطاب به نمایندگان مجاهدین خلق گفته است؛ “شما وعده شبکه‌های اجتماعی و اقدامات میدانی در داخل ایران را داده بودید؛ چه شد؟ چرا خبری از آن وعده‌ها نیست؟ پوچ، پوچ، پوچ!”، این فضای پرتنش موجب عصبانیت شدید مریم رجوی شده و به درگیری جدی میان سرکرده گروه با کادر سیاسی، ستاد داخله (اجتماعی) و ستاد اطلاعات منجر شده است.

هم‌چنین رجوی در واکنش، حملات تندی را متوجه تیم ترامپ کرده و اظهار داشته است: “هر چیزی که ما برای پیروزی ترامپ هزینه کردیم حرام شد و به‌نفع اضداد (سلطنت‌طلبان) تمام شد.”

منبع آگاه یادشده می‌گوید: مریم رجوی توهین‌ها و فشارهای نمایندگان آمریکا و اسرائیل در این جلسه را همسو با پیشنهاد اخیر رودی جولیانی، وکیل اسبق ترامپ و متحد مجاهدین خلق دانسته است؛ پیشنهادی که خواستار اتحاد مجاهدین خلق با جریان سلطنت‌طلب بوده و خشم شدید او را برانگیخته است. رجوی تأکید کرده است؛ “ما بعد از شصت سال مبارزه حاضر نیستیم پیروزی خود را با کسی سهیم و شریک شویم.”

این افشاگری‌ها نشان می‌دهد گروه مجاهدین خلق پس از ناکامی در ایفای نقش میدانی در ایران، نه‌تنها با فشار و بازخواست حامیان خارجی مواجه شده، بلکه درون تشکیلات نیز به اختلافات و درگیری‌های جدی کشیده شده و موقعیت سیاسی خود را بیش از پیش متزلزل یافته است.

نوشته افشاگری از جلسه پُرتنش مجاهدین خلق با موساد و آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرج، جلسه رسیدگی به پرونده 4 متهم به جاسوسی گروه تروریستی مجاهدین خلق و رژیم صهیونیستی با حضور قاضی شعبه 3 دادگاه انقلاب استان البرز، مستشاران دادگاه، نماینده دادستان، 4 متهم این پرونده و وکلای آن‌ها در دو نوبت صبح و عصر برگزار شد.

حسین فاضلی هریکندی رئیس‌کل دادگستری استان البرز در رابطه با جزئیات پرونده بیان کرد: رسیدگی به پرونده شبکه جاسوسی گروه تروریستی مجاهدین خلق و رژیم صهیونی در دادگاه انقلاب استان البرز با حضور متهمان و وکلای آنها برگزار شد.

در این جلسه ابتدا نماینده دادستان به قرائت کیفرخواست پرداخت و در ادامه پس از تفهیم اتهامات از سوی دادگاه، متهمان و وکلای آنها دفاعیات خود را ارائه کردند.

موضوع این پرونده که در شعبه سوم دادگاه انقلاب کرج مورد رسیدگی قرار دارد در مورد شبکه جاسوسی چهارنفره متشکل از سه نفر مرد و یک نفر زن است که ساکن شهر‌های کرج و اصفهان بودند.

نحوه جذب و اقدامات

رئیس‌کل دادگستری استان البرز گفت: متهمان که به‌طرق مختلف از جمله با واسطه برخی از گروه‌ها در یکی از کشور‌های همسایه و از طریق فضای مجازی با سرپل‌های نفاق و موساد مرتبط و جذب شده بودند ابتدا اقداماتی نظیر ارسال مختصات اماکن حساس و آتش زدن اماکن در شهر‌های مختلف انجام می‌دادند.

وی بیان کرد: در ادامه و پس از ارائه آموزش‌های مرتبط با ساخت پرتابه‌های انفجاری و لانچر پرتاب و آموزش نحوه شلیک و همچنین تهیه عکس و فیلم از اقدامات تروریستی؛ در اواخر اردیبهشت ماه سال جاری، مأموریت اصلی مبنی بر حمله با پرتابه‌های انفجاری به یکی از مراکز مهم نظامی کشور به این شبکه جاسوسی و تروریستی ابلاغ می‌شود.

نحوه شناسایی و دستگیری متهمان

فاضلی هریکندی افزود: متهمان که در مقاطع مختلف وجوه متعددی در قالب رمزارز از سرپل دریافت کردند، حدود یک ماه قبل از حمله رژیم صهیونی به کشور، پس از ساخت پرتابه‌های انفجاری و انتقال آن به محل پرتاب قصد انجام عملیات در یک مکان نظامی داشتند، اما خوشبختانه با توجه به اشراف اطلاعاتی ضابطان دادگستری و با اخذ دستورات قضایی، ضمن کشف و توقیف پرتابه‌های انفجاری آماده شلیک و لانچر آن، دو نفر از آنها در محل و قبل از شلیک پرتابه‌ها دستگیر شدند و در ادامه دو نفر از مرتبطین آنها نیز شناسایی و بازداشت شدند.

اتهامات متهمان پرونده

وی بیان کرد: پس از بازداشت متهمان و با تکمیل تحقیقات، کیفرخواست آنها صادر و برای رسیدگی به دادگاه ارجاع شد.

“محاربه از طریق تحریق عمدی و همکاری با دولت متخاصم و رژیم صهیونیستی”، “معاونت در محاربه”، “همکاری با گروه‌های متخاصم و معاند با نظام و رژیم صهیونیستی”، “اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور” و “عضویت در گروه‌های معاند علیه نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران” از جمله اتهامات متهمان این پرونده است.

نوشته محاکمه 4 متهم شبکه جاسوسی و تروریستی موساد و مجاهدین خلق‌ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گروه تروریستی مجاهدین خلق که کارنامه‌ای سیاه از ترور، خشونت و همدستی با دشمنان ملت ایران در تاریخ معاصر بر جای گذاشته است، بار دیگر قصد دارد با یک سناریوی نخ‌نما اما خطرناک، هم خود را در جایگاه مظلوم قرار دهد و هم علیه جمهوری اسلامی پروژه‌سازی امنیتی و سیاسی کند.

طبق اخبار واصله سرکردگان این فرقه درصددند در شوی خیابانی 15 شهریور خود در بروکسل، با طراحی یک انفجار صوری – ولو در حد بمب صوتی – دست به خودزنی بزنند تا از این رهگذر چند هدف اساسی را دنبال کنند.

پیشینه و ماهیت فرقه؛ خشونت و قربانی کردن نیروهای خودی

برای درک این نقشه، باید نگاهی به پیشینه و ماهیت این فرقه داشت؛ پیشینه‌ای که نشان می‌دهد خشونت، فریب و قربانی کردن نیروهای خودی، بخش جدایی‌ناپذیر از راهبرد مجاهدین خلق بوده است.

تشکیلات زندان؛ شکنجه برای نفرت‌سازی

یکی از نقاط تاریک کارنامه مجاهدین خلق در دهه شصت، پدیده‌ای به نام “تشکیلات زندان” است. این ساختار درون‌بازداشتی، در ظاهر قرار بود به انسجام و ارتباط میان اعضای زندانی گروه کمک کند؛ اما در عمل مأموریتی شیطانی بر عهده داشت. جلوگیری از بازگشت نیروهای جداشده به آغوش ملت و نظام جمهوری اسلامی، تخریب اراده کسانی که قصد داشتند با نوشتن توبه‌نامه، واقعیت جنایات گذشته خود را پذیرفته و در مسیر اصلاح گام بردارند و واداشتن افراد به پایبندی کورکورانه به تشکیلات، حتی به قیمت اعدام شدن.

روش کار ساده اما بی‌رحمانه بود: اعضایی که گرایش به توبه داشتند، به دست هم‌پرونده‌ای‌های خود در قالب “کمیته زندان” تحت فشار، توهین و شکنجه روانی و حتی جسمی قرار می‌گرفتند. هدف آن بود که فرد از تصمیم خود منصرف شود، وصیت‌نامه‌ای تشکیلاتی بنویسد و با کینه از جمهوری اسلامی تا پای جوخه اعدام بایستد. روایت‌های ساخته‌وپرداخته این “شکنجه‌ها” همچنین خوراک تبلیغاتی سازمان برای تحریک سایر زندانیان و هواداران بیرون زندان می‌شد.

یکی از مسئولان شناخته‌شده این شبکه در دهه شصت، علی صارمی بود؛ کسی که سال‌ها بعد به جرم فعالیت‌های تروریستی و سازماندهی مجدد نیروها، در سال 1389 به حکم دادگاه اعدام شد.

الگویی ثابت: قربانی‌سازی و مظلوم‌نمایی

این رفتار ریشه‌دار، یعنی قربانی کردن نیروهای خودی برای پیشبرد اهداف سازمان، بارها در تاریخ مجاهدین خلق تکرار شده است:

در سال 2003، پس از بازداشت مریم رجوی در فرانسه، ده‌ها تن از هواداران فرقه در اروپا به دستور تشکیلات دست به خودسوزی اجباری زدند؛ اقدامی تکان‌دهنده که منجر به مرگ چندین نفر شد و ماهیت فرقه‌ای و ضدانسانی این گروه را برملا کرد.

در سال 1397، پروژه‌ای طراحی شد که طی آن تلاش شد با پرونده‌سازی علیه اسدالله اسدی، دیپلمات جمهوری اسلامی در اروپا، ایران به اقدام تروریستی متهم شود. هرچند این پروژه با همکاری سرویس‌های صهیونیستی و برخی کشورهای اروپایی پیش رفت، اما با روشن شدن ابعاد آن و صدور حکم دادگاه بلژیک، عملاً شکست خورد.

فروپاشی در آلبانی؛ خروج خانواده‌ها و بحران تشکیلاتی

در سال‌های اخیر، مجاهدین خلق در آلبانی با بحرانی بی‌سابقه روبه‌رو هستند. اعضای گرفتار در اردوگاه موسوم به “اشرف 3” به‌طور فزاینده‌ای خواهان جدایی از تشکیلات شده‌اند. تنها در هفته گذشته، نخستین خروج خانوادگی با عنوان خانواده “شاه‌کرمی” صورت گرفت؛ اتفاقی که موجی از درخواست‌های مشابه را به دنبال داشته است.

این روند فروپاشی، سران فرقه را به‌شدت نگران کرده است. آن‌ها بیم آن دارند که اگر دریچه‌ای برای خروج آزادانه نیروها باز شود، ظرف مدت کوتاهی بخش عمده‌ای از بدنه تشکیلاتی فروبپاشد. بنابراین نیازمند یک شوک تبلیغاتی و مظلوم‌نمایی تازه‌اند تا با ایجاد فضای احساسی و القای “تهدید خارجی”، اعضا را از جدایی بازدارند.

سناریوی بروکسل؛ خودزنی برای دو هدف

در همین چارچوب باید به خبر تازه مبنی بر طراحی یک بمب‌گذاری نمایشی در بروکسل نگریست. منابع مطلع می‌گویند سران مجاهدین خلق قصد دارند در گردهمایی 15 شهریور خود، انفجاری کنترل‌شده – حتی در سطح بمب صوتی – رقم بزنند و بلافاصله انگشت اتهام را به سمت جمهوری اسلامی نشانه روند.

این اقدام دو هدف کلیدی را دنبال می‌کند:

مظلوم‌نمایی بین‌المللی و فشار بر اتحادیه اروپا

مجاهدین خلق با علم به شرایط ژئوپلیتیکی منطقه و حساسیت اروپا نسبت به امنیت داخلی، می‌خواهند جمهوری اسلامی را به اقدام تروریستی متهم کرده و بروکسل و اتحادیه اروپا را وادار به موضع‌گیری رادیکال علیه ایران کنند. تجربه پرونده‌سازی علیه دیپلمات ایرانی در سال 1397 نشان داده است که آن‌ها در هماهنگی با سرویس‌های بیگانه، چنین سناریوهایی را بارها امتحان کرده‌اند.

کنترل نیروهای داخلی و جلوگیری از ریزش تشکیلاتی

همان‌گونه که در دهه شصت از “تشکیلات زندان” برای واداشتن اعضا به ایستادن تا پای مرگ استفاده می‌کردند، امروز نیز می‌خواهند با سناریوی بروکسل، به نیروهای خود القا کنند که “ما در محاصره هستیم”، “رژیم به دنبال نابودی ماست” و “تنها راه نجات، ماندن در تشکیلات است”. به بیان دیگر، قربانی کردن چند نفر یا ایجاد فضای روانی پرهیاهو، بهایی است که سرکردگان حاضرند برای تداوم کنترل بر اعضای درمانده خود بپردازند.

نقاب مظلومیت بر چهره تروریسم

مجاهدین خلق طی چهار دهه گذشته نشان داده‌اند که هیچ حد و مرزی در قربانی کردن نیروهای خودی، دروغ‌پردازی رسانه‌ای و همکاری با دشمنان ایران نمی‌شناسند. از “تشکیلات زندان” در اوین تا خودسوزی‌های پاریس و سناریوی اسدالله اسدی، الگوی رفتاری این گروه بر یک اصل بنا شده است: فریب و مظلوم‌نمایی برای بقا.

اکنون نیز نقشه بمب‌گذاری نمایشی در بروکسل – صرف‌نظر از موفقیت یا شکست آن – در همین چارچوب قابل ارزیابی است. جمهوری اسلامی و افکار عمومی باید آگاه باشند که این دست پروژه‌ها، نه نشانه قدرت این گروه، بلکه علامت ضعف و استیصال آن است. فرقه‌ای که روزگاری داعیه “ارتش آزادی‌بخش” داشت، امروز تنها راه ادامه حیاتش را در خودزنی و نمایش‌های خیابانی می‌بیند.

وظیفه دستگاه دیپلماسی در برابر سناریوهای گروه تروریستی

در این میان، نقش دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران کلیدی است. انتظار می‌رود وزارت امور خارجه با تکیه بر مسئولیت‌های قانونی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های حقوقی و دیپلماتیک موجود، گزارش رسمی و مستند این سناریوی خطرناک را به دولت‌های میزبان و نهادهای اروپایی ارائه دهد.

این اقدام باید در قالب هشدار صریح و بی‌ابهام صورت گیرد؛ هشداری مبنی بر اینکه میزبانی از گروهی تروریستی با سابقه روشن در خشونت، خودزنی و قربانی‌سازی، نه‌تنها امنیت داخلی اروپا را در معرض تهدید قرار می‌دهد، بلکه هرگونه کوتاهی یا چشم‌پوشی از هشدارهای جمهوری اسلامی، کشورهای میزبان را در تبعات سیاسی، امنیتی و حتی حقوقی این اقدامات شریک می‌سازد.

به بیان روشن‌تر، اروپا باید بداند که هرگونه بازی خوردن در سناریوهای مجاهدین خلق، نه به تضعیف جمهوری اسلامی بلکه به بی‌اعتباری و هزینه‌سازی برای خود اتحادیه اروپا خواهد انجامید. جمهوری اسلامی موظف است این پیام را با صدایی رسا منتقل کند: ایران تهدیدات را می‌شناسد، هشدار می‌دهد و مسئولیت پیامدهای بی‌توجهی به این هشدارها را بر عهده میزبانان و همدستان مجاهدین خلق خواهد گذاشت.

نوشته خودزنی به سبک مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این اتفاق در حالی در مقر اشرف 3 رخ داده که طی سال‌های گذشته خروج نفرات حتی به صورت فردی، کاری بسیار سخت بوده است و اوج فرار نفرات هنگام خروج از عراق بود.

حال خروج یک خانواده 5 نفره با هم و این‌ که چگونه این خانواده با سیاست‌های سخت‌گیرانه مجاهدین خلق توانسته‌اند با هم ارتباط گرفته و همدیگر را برای خروج اقناع کنند، بسیار عجیب و نشانه واضحی از فروپاشی تشکیلاتی و سازمانی مجاهدین خلق است.

بر اساس اطلاعات رسیده به تسنیم، “فروغ شاه‌کرمی” به همراه پدرش “علی”، مادرش “فرزانه خادمی”و دو خواهر و برادرش “نسیم” و “مسعود”، افرادی هستند که موفق به خروج از اشرف 3 شده اند.

این خانواده طی یک سال گذشته با وجود کنترل شدید گروه، به‌طور پنهانی ارتباط خود را حفظ کرده و در نهایت به این جمع‌بندی رسیده‌اند که ادامه حضور در تشکیلات تروریستی مجاهدین خلق به معنای نابودی ادامه زندگی فردی و خانوادگی آنهاست.

فروپاشی تابو درونی مجاهدین خلق

آنچه این خروج را تاریخی می‌کند، نه فقط تصمیم یک خانواده برای ترک تشکیلات، بلکه شکسته شدن یکی از مهم‌ترین تابوهای سازمان یعنی جدایی خانوادگی است.

از دهه 60 به بعد، خط‌مشی مسعود رجوی بر پایه انقطاع کامل اعضا از خانواده شکل گرفت. زن و شوهرها مجبور به طلاق شدند، فرزندان از والدین جدا شده و هرگونه عاطفه خانوادگی به‌عنوان “مانع مبارزه” سرکوب شد و تا همین امروز از برچسب “عدم عبور از فردیت” به عنوان یکی از مولفه‌‎های تحقیر اعضا برای عدم انقلاب درونی (انقلاب مریم) در کنار عبور از جنسیت استفاده می‌شد.

با این حال، موفقیت این خانواده در برقراری ارتباط پنهانی و اقناع یکدیگر برای خروج، نشان‌دهنده سست‌شدن دیوارهای کنترلی و شکنندگی مناسبات درونی اشرف 3 است.

این موضوع، برای سازمانی که سه دهه است با ابزار “طلاق اجباری”، “نشست‌های تحقیر” و “مغزشویی ایدئولوژیک”اعضا را در انزوا نگه داشته، چنین شکافی می‌تواند آغاز یک روند جدید باشد.

تلاش برای پنهان‌کاری

به گفته یک منبع آگاه، سرکردگان مجاهدین خلق در واکنش به این خروج کم‌سابقه، سیاست پنهان‌سازی را در پیش گرفته‌اند و زهرا مریخی، مسئول اول سازمان، دستور داده تا برای این خانواده خانه‌ای در “تیرانا” تهیه شود تا ضمن تأمین حداقلی معیشت، آنان را از ارتباط‌گیری با رسانه‌ها یا بازگشت به ایران بازدارند.
این تصمیم بیانگر نگرانی عمیق گروه مجاهدین خلق از سرایت این موج است؛ چرا که انتشار خبر خروج خانوادگی می‌تواند دیگر اعضا را نیز به فکر نجات جمعی بیندازد.

فشارهای درونی: از وعده‌های دروغ تا تحقیر روزانه

فرار این خانواده به عنوان نمادی از فروپاشی سهمگین تشکیلات و مجاهدین خلق، در بستر شرایطی قابل فهم است که سال‌هاست اعضا را در تنگنا قرار داده است.

وعده‌های بی‌پایان سرنگونی: از اوایل دهه 60 تاکنون، رهبری سازمان هر سال وعده داده که “جمهوری اسلامی تا سال آینده سقوط خواهد کرد”. این وعده دروغین، که بارها تکرار شده، موجب فرسایش روحی اعضا و از بین رفتن امیدهایشان شده است.

جدایی‌های تحمیلی: اعضا نه تنها از خانواده اصلی خود بریده‌اند، بلکه حق ازدواج و تشکیل خانواده جدید نیز از آنان سلب شده است. زن و شوهرها با اجبار طلاق گرفته و هرگونه رابطه عاطفی به مثابه “خیانت به رهبری” تلقی شده است.

نشست‌های تحقیر و اجبار: جلسات موسوم به “عملیات جاری” و “غسل هفتگی” سال‌هاست ابزار کنترل ذهنی و تحقیر روانی افراد است. در این نشست‌ها، اعضا باید افکار و احساسات شخصی خود را اعتراف کرده و زیر فشار جمعی سرزنش شوند.

کنترل شدید فردی: زندگی روزانه در اشرف 3 تحت مراقبت دائمی است. خروج آزادانه از مقر ممنوع بوده و هرگونه درخواست جدایی با اتهام “بریده مزدور” پاسخ داده می‌شود.

معنای سیاسی فرار خانوادگی

ترک اشرف 3 آن هم توسط یک خانواده، بیش از آنکه یک اتفاق فردی باشد، نشان‌دهنده آغاز یک روند سیاسی–تشکیلاتی است.
اگر تا دیروز خروج‌های پراکنده به‌عنوان “ضعف شخصی” معرفی می‌شد، امروز جداشدن جمعی یک خانواده، ضربه‌ای مستقیم به بنیان ایدئولوژیک سازمان است؛ جایی که اساساً بر نفی خانواده و جایگزینی “رابطه با رهبری” استوار بود.

این فرار، پیامی روشن به دیگر اعضای گرفتار در حصار اشرف 3 دارد مبنی بر اینکه امکان بازگشت به زندگی طبیعی هست، حتی اگر سال‌ها تحت فشار قرار گرفته باشند. همچنین نشان می‌دهد که حلقه کنترل تشکیلاتی سازمان، هر قدر هم سختگیرانه، دیگر نفوذناپذیر نیست.

آینده‌ای مبهم برای تشکیلات آلبانی

همه اینها در حالیست که در سال‌های اخیر، فشارهای بیرونی نیز بر گروه مجاهدین خلق افزایش یافته است.

دولت آلبانی بارها به دلیل تخلفات اعضای مجاهدین خلق در امور داخلی کشور هشدار داده و محدودیت‌هایی بر فعالیت‌های آنان اعمال کرده است. رسانه‌های اروپایی نیز از اشرف 3 به‌عنوان “زندان خاموش” یاد کرده‌اند.

اکنون با نخستین فرار خانوادگی، می‌توان انتظار داشت موج جدیدی از شکاف‌ها درون سازمان شکل گیرد.

بسیاری از اعضا که سال‌ها با وعده‌های دروغ سرگرم شده‌اند، احتمالاً به این نتیجه خواهند رسید که خروج تنها راه نجات است.

سکوت تحمیلی و ترس از گسترش

سیاست پنهان‌سازی مجاهدین خلق درباره این خروج خانوادگی نیز نشان‌دهنده هراس عمیق سران این گروه از بازتاب این اتفاق است. اعطای خانه به این خانواده در تیرانا نه از سر دلسوزی، بلکه ابزاری برای خرید سکوت و جلوگیری از افشای واقعیت است.
با این حال، تجربه نشان داده که چنین اقدامات مسکنی نمی‌تواند مانع فروپاشی تدریجی تشکیلات شود.

نوشته اولین فرار خانوادگی از تشکیلات گروه تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق ایران که امروزه با عنوان “منافقین” شناخته می‌شود، در حافظه تاریخی ایرانیان یادآور جنایت، ترور، خیانت و وطن‌فروشی است؛ البته تاریخچه مجاهدین خلق حاوی ابعاد گسترده‌تری است. این سازمان از بدو تأسیس در میانه دهه 40 تا به امروز که در گوشه‌ای از خاک آلبانی و تحت حمایت آمریکا ادامه حیات می‌دهد، منشأ تحولاتی بوده است؛ ترور مستشاران آمریکایی در سال 54، تغییر ایدئولوژی سازمان از اسلام به مارکسیست، تکاپوهای سازمان در سال‌های منتهی به پیروزی انقلاب، فعالیت‌های مجاهدین خلق بعد از سقوط شاه، اعلان جنگ مسلحانه علیه نظام، روی آوردن به ترور مسئولین نظام، ترورهای کور و جنایت علیه مردم ایران، همراهی با صدام و دشمن متجاوز بعثی، راه‌اندازی عملیات فروغ جاویدان علیه جمهوری اسلامی، خیانت‌های متعدد سیاسی، جاسوسی و… تنها بخشی از کارنامه سازمان مجاهدین خلق است که هنوز بعد از گذشت شش دهه از تأسیس، ناگفته‌های بسیاری پیرامون آن وجود دارد.

بدون تردید، روایت و واگویه‌های تاریخی از سوی اعضای سازمان می‌تواند گره‌های تاریخی متعددی را بگشاید. مسعود خدابنده یکی از همین شخصیت‌هاست. او که از پیش از پیروزی انقلاب، سمپات مجاهدین خلق بود، تا سال 1375 که از سازمان برید، تمام رده‌های سازمانی را طی کرد و به نزدیک‌ترین عنصر به مسعود و مریم رجوی تبدیل شد. وی دو دهه سابقه عضویت در سازمان را در کارنامه دارد.

مسعود خدابنده که با نام مستعار “رسول” در سازمان فعالیت می‌کرد، در تابستان 1360 مسئول مستقیم انتقال محمدرضا کلاهی و مسعود کشمیری (عاملین انفجار دفتر مرکزی حزب جمهوری و دفتر نخست‌وزیری) بود. وی در بخشی از این کتاب، درباره انتقال کلاهی و کشمیری از ایران می‌گوید: “هم‌زمان با ورود مسعود رجوی و ابوالحسن بنی‌صدر به فرانسه (مرداد 1360)، من از لندن به پاریس اعزام شدم و سپس همراه سعید شاهسوندی برای انتقال یک فرستنده رادیویی 10 کیلوواتی و سایر وسایل ارتباطی از مونیخ به بغداد و ازآنجا به مرز کردستان ایران و از طریق کوهستان به دره زیر سردشت منتقل شدم.

مدتی از حضور در کردستان نگذشته بود که این مقر تبدیل به محل وصل نفرات داخل کشور به فرانسه شد. بسیاری از اعضا در آن سال‌ها به‌ویژه بعد از شکست 30 خرداد 60 از طریق مقر ما که آن زمان هم‌جوار مقر حزب دموکرات بود، به دفتر بغداد و از طریق اردن به فرانسه منتقل شدند. ازجمله این‌ها مهدی ابریشمچی و جلال گنجه‌ای بودند که همه آن‌ها را خودم از مرز تحویل گرفتم. محمدرضا کلاهی (عامل انفجار دفتر حزب جمهوری) و مسعود کشمیری (عمل انفجار 8 شهریور) هم در همین زمان و البته با فاصله زمانی کمی به مقر ما منتقل شدند.

مشخص بود که هیچ‌کدام را به خاطر سابقه نمی‌توانستیم به اروپا بفرستیم و دستور، نگه‌داشتن و مراقبت از آن‌ها بود. کلاهی (با نام سازمانی کریم رادیو) را که به لحاظ فنی در ایستگاه رادیو قابل‌استفاده بود در کردستان نگه داشتیم و مسعود کشمیری (با نام سازمانی باقر روابط) را که عربی بلد بود به دفتر بغداد فرستادیم…”. خدابنده اطلاعات و تحلیل‌های جالبی درباره حیات یا ممات کشمیری و کلاهی دارد.

وی در جای دیگری از خاطراتش می‌گوید: “در مورد انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی (7 تیر 1360) و دفتر نخست‌وزیری (8 شهریور 1360)، فکر نمی‌کنم کسی در اعضا، هواداران، اعضای شورا و یا جداشدگان باشد که نداند این دو عملیات کار سازمان بوده است. رجوی بارها در جلسات خصوصی، این مسئولیت را گردن گرفت. او علناً مسئولیت این دو عملیات را می‌پذیرفت و می‌گفت: این خشم خلق قهرمان بود! عامل اصلی دو عملیات 7 تیر و 8 شهریور 1360، دو نفر به نام‌های محمدرضا کلاهی و مسعود کشمیری بودند؛ کسانی که وظیفه انتقال آن‌ها از ایران، بر عهده من گذاشته شد.”

روایت‌های او از جلسات داخلی سازمان، بدیع و جالب است. مثلاً او ذیل مبحثی با عنوان “نشست معاصی” می‌گوید: “من جزو اولین کسانی بودم که در نشست‌های طلاق مریم عضدانلو از مهدی ابریشمچی و ازدواجش با مسعود رجوی شرکت کردم. آن زمان، این جلسات به‌عنوان “نشست معاصی” مشهور بود. جوان‌ترین اعضای حاضر در آن جلسات من بودم و لذا بیشتر ناظر بودم تا فعال. جوهره این نشست‌ها این بود که مسعود با همسر دوستش یعنی مهدی رابطه جنسی برقرار کرده ولی این معصیت و گناه نیست. چون مسعود رهبر است. بعد هم تئوری‌هایی به دنبال این اصل آمد که مثلاً معصوم بودن امامان به این نیست که کاری نکرده‌اند، بلکه بدین خاطر است که بالاتر قرار دارند و آنچه برای مردم معصیت است، نه‌تنها برای آنان معصیت نیست بلکه عین ثواب است!”

روابط سازمان مجاهدین خلق با شخصیت‌هایی چون بازرگان، بنی‌صدر، منتظری و… از جمله فصول مهم خاطرات خدابنده است. خدابنده همچنین اطلاعات بسیار جالبی درباره شخصیت مسعود و مریم رجوی دارد که بیانگر روحیات، اخلاق، سبک زندگی آنان است.

از دیگر فصول مهم و جالب توجه “تهران تا تیرانا”، افشای تلاشی است که سازمان مجاهدین خلق در سال 1367 برای ترور آیت‌الله خامنه‌ای -رئیس جمهور وقت – صورت داد. خدابنده که رابط اصلی این عملیات را می‌شناخت، بعدها جزئیات آن طرح را از وی شنید.

“تهران تا تیرانا” همچنین حاوی رازهایی از پادگان اشرف است. راوی به خوبی فضای داخلی این اردوگاه را ترسیم می‌کند و می‌گوید که چگونه عده‌ای از اعضای سازمان در این کمپ، قربانی زیاده‌خواهی و کینه سرکرده سازمان شدند. خدابنده همچنین در خاطراتش از طرح‌ها و نقشه‌های سازمان برای جذب خوانندگان، هنرمندان و افراد مشهور از جمله خدیجه اشرف‌السادات مرتضایی (مرضیه) سخن می‌گوید.
چاپ چهارم کتاب “تهران تا تیرانا”؛ خاطرات مسعود خدابنده از اعضای مرکزیت سازمان مجاهدین خلق و سرتیم حفاظت مسعود و مریم رجوی، با تدوین محمدجعفر بگلو در 160 صفحه قطع رقعی با شمارگان هزار نسخه و با قیمت 120 هزار تومان توسط انتشارات شهید کاظمی روانه بازار نشر شد.

نوشته خاطراتی خواندنی از سرتیم حفاظت مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بر اساس یکی از این اسناد که به سال 2012 بازمی‌گردد، یعنی زمانی که معارضین و تروریست‌ها تا اطراف کاخ ریاست‌جمهوری سوریه پیشروی کرده بودند، موساد از مجاهدین خلق می‌خواهد که مأموریت برقراری ارتباط با گروه‌های تکفیری در سوریه را آغاز کنند. در جلسه نخست، مجاهدین خلق پس از جمع‌بندی، این درخواست را رد و اعلام می‌کنند که شناخت کافی از گروه‌های تکفیری ندارند. اما در جلسه بعدی، یکی از افسران موساد صراحتاً به آنان دستور می‌دهد که نه‌تنها باید ارتباط‌گیری را آغاز کنند، بلکه وظیفه دارند آموزش‌های اطلاعاتی و عملیاتی لازم را نیز به این گروه‌ها منتقل کنند.

پس از این دستور، مجاهدین خلق تعدادی از عناصر تکفیری را به فرانسه منتقل کرده و برای آنها دوره‌های آموزشی ویژه برگزار می‌کنند. حتی این گروه، به نیابت از تروریست‌ها، در پاریس تجمعاتی علیه دولت بشار اسد ترتیب می‌دهد و از میان پناهندگان و عناصر پراکنده در شهرهای اروپایی، نیروهایی را گردآوری کرده و به خدمت می‌گیرد.

یکی دیگر از اسناد منتشرشده که مورد بحث رسانه‌ها نیز قرار گرفته، مربوط به شهادت شهید بدرالدین است. بر اساس این سند، مجاهدین خلق با جمع‌آوری اطلاعات میدانی و ارائه آن به گروه‌های تکفیری، نقش مستقیمی در عملیات تروریستی داشتند. این اطلاعات توسط مجاهدین خلق آماده و سپس در اختیار تکفیری‌ها قرار داده می‌شد تا آنان عملیات‌های تروریستی خود را طراحی و اجرا کنند.

نوشته دوره آموزشی مجاهدین خلق برای عناصر داعش در فرانسه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، تاریخ ایران معاصر مملو از لحظاتی است که هنوز روایت کامل آن برای نسل امروز ناگفته مانده است. “عملیات مهندسی” ساخته سروش محمدزاده این شب‌ها به آنتن شبکه سه رسیده تا بخشی از این تاریخ را روایت کند. روایتی که به وسیله آن می‌توان درد و قهرمانی را همزمان لمس کرد. روایت‌هایی تلخ در دل اتفاقاتی واقعی که مخاطب را به دل دهه شصت می‌برد؛ سال‌هایی که گروه مجاهدین خلق با اقدامات تروریستی، امنیت ملی را تهدید می‌کرد و نیروهای امنیتی با تمام توان، در مقابلشان ایستادند.

داستان “عملیات مهندسی” حول محور تلاش‌های نیروهای امنیتی و مردم عادی برای مقابله با گروه تروریستی مجاهدین خلق می‌چرخد؛ گروهی که با نفوذ و ترور، قصد برهم زدن ثبات کشور را داشت. این سریال از زبان شخصیت‌هایی روایت می‌شود که در سایه عملیات‌های اطلاعاتی و نظامی، با ترس، امید و شجاعت زندگی می‌کردند و جان خود را در این مسیر گذاشتند.

نقاط قوت سریال

1. روایت واقع‌گرایانه و مستندگونه: یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های سریال، پرداختن بی‌پیرایه به وقایع دهه شصت است. سریال با تحقیقات دقیق، بازسازی بی‌نظیری از فضای اجتماعی، شهری و حتی فرهنگی آن دوران ارائه می‌دهد. لباس‌ها، گریم، طراحی صحنه و موسیقی متن، همگی حس حضور در آن سال‌ها را به مخاطب منتقل می‌کنند.

2. بازی‌های درخشان و متنوع: حضور بازیگرانی چون یوسف تیموری، مریم سعادت، خیام کاشانی و ساره رشیدی، ترکیبی متعادل از چهره‌های شناخته‌شده و نوظهور را شکل داده است. نقش‌آفرینی‌های قوی، به‌ویژه در نمایش احساسات متناقض ترس، امید و دلسردی، بر باورپذیری داستان افزوده است.

3. دیالوگ‌نویسی طبیعی و تأثیرگذار: دیالوگ‌های سریال ساده، نزدیک به زبان محاوره مردم آن دوره و بدون هرگونه شعارزدگی است. این شیوه نگارش، به ویژه در لحظات بحرانی، بر احساسات مخاطب تاثیر عمیقی می‌گذارد و از اغراق و تصنع دور است.

4. جلوه‌های ویژه و موسیقی متناسب: انفجارها و صحنه‌های اکشن با دقت و واقع‌گرایی قابل قبول ساخته شده‌اند و موسیقی متن متناسب با فضای ملتهب و پرتنش سریال، حس دراماتیک و هیجان را به خوبی منتقل می‌کند.

نقاط ضعف سریال

1. ریتم کند در بخش‌هایی از سریال: برخی مخاطبان و منتقدان به کندی روند روایت، به خصوص در قسمت‌های ابتدایی، اشاره کرده‌اند که ممکن است موجب افت تمرکز و خستگی تماشاگر شود.

2. ضعف در شخصیت‌پردازی برخی نقش‌ها: شخصیت‌های مثبت داستان به خوبی پرداخت نشده‌اند و این موضوع باعث شده ارتباط عاطفی مخاطب با آنها کمتر شکل بگیرد. در مقابل، نقش‌های منفی به شکل قوی‌تر و با جزئیات بیشتر معرفی شده‌اند.

3. ابهام در روند داستان و روایت: در بعضی قسمت‌ها، روایت دچار پراکندگی و ابهام است و این مساله ممکن است باعث سردرگمی مخاطب شود و تأثیرگذاری کلی داستان را کاهش دهد. (البته لازم است منتظر بمانیم تا داستان ساختار منسجم‌تری پیدا کند و پس از پخش قسمت‌های بیشتری بتوان به تحلیلی دقیق‌تر و جامع‌تر رسید.)

اگر علاقه‌مند به آثار تاریخی با محوریت موضوعات اجتماعی و امنیتی هستید و می‌خواهید بخشی از تاریخ معاصر ایران را به شیوه‌ای تازه و عمیق تجربه کنید، “عملیات مهندسی” را پیشنهاد می‌شود. این سریال، با روایتی تلخ اما واقعی، شما را به سفری در دل پیچیدگی‌های تاریخی می‌برد که هرگز نباید فراموش شود.

اهمیت این سریال تنها در بازگویی رویدادها نیست؛ بلکه در یادآوری ارزش‌هایی است که گاهی در هیاهوی روزمرگی به فراموشی سپرده می‌شوند: شجاعت، وفاداری، همبستگی اجتماعی و باور به اینکه حتی در تاریک‌ترین روزها، می‌توان با ایستادگی و تدبیر، مسیر آینده را روشن کرد. اگرچه سریال، قهرمانان خود را از دل واقعیت گرفته و با پرداختی داستانی، به زندگی و مبارزاتشان جان داده، اما هر پلان آن، یادآور نام و خاطره کسانی است که امنیت امروز این سرزمین را با جان خویش خریده‌اند.

این اثر، پلی میان گذشته و حال است؛ پلی که تماشاگر با عبور از آن، نه‌تنها به تماشای یک قصه جذاب می‌نشیند، بلکه بخشی از هویت تاریخی خود را بازمی‌یابد. “عملیات مهندسی” آمده است تا نشان دهد تاریخ، اگر درست روایت شود، نه‌تنها کهنه نمی‌شود، بلکه با گذر زمان، درخشان‌تر و اثرگذارتر می‌‌شود.

نوشته “عملیات مهندسی” ماجرایی تلخ اما واقعی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این گروه که در دهه‌ٔ 1350 با شعارهای رادیکالِ ضدصهیونیستی خود را “پیشتاز مبارزه با امپریالیسم و اسرائیل” معرفی می‌کرد، اکنون از یک‌ سو در صف حامیان تحریم و فشار حداکثری علیه تهران ایستاده و از سوی دیگر زیر چتر لابی‌های نزدیک به تل‌آویو فعال است.

در این گزارش با رجوع به اسناد تاریخی، گزارش‌های رسانه‌ای و بیانیه‌های رسمیِ منتشر شده بین 1350 تا 2025، این نفاق ایدئولوژیک ـ سیاسی را واکاوی می‌کنیم.

الف) رادیکالیسم “ضدصهیونیستی” دههٔ 1350

1. مبانی ایدئولوژیک اولیه ـ جزوه‌ٔ “جامعه‌ٔ بی‌طبقهٔ توحیدی” (1354) و نشریه‌ٔ “مجاهد” به‌صراحت “صهیونیسم” را در کنار “امپریالیسم آمریکا” به‌عنوان دشمن اصلی خلق‌های منطقه معرفی می‌کردند(1)

2. حمایت از فلسطین؛ در سال 1354 شاخهٔ نظامیِ مجاهدین خلق با “الجبهة الشعبیة” بیانیهٔ مشترک صادر کرد و از “مبارزه مسلحانه علیه اسرائیل” سخن گفت.(2)

ب. خروج از ایران و آغاز الگوی”دشمنِ دشمنِ من”

1. هم‌پیمانی با صدام؛ پس از فرار سرکردگان مجاهدین خلق به عراق (1365)، همکاری امنیتی با ارتش بعث در طول جنگ ایران و عراق، نقطهٔ عطفی در گسست از روایت “ضدامپریالیستی” بود.(3)

2. از شعار تا ساز و کار اطلاعاتی؛ کارشناسان اطلاعاتی غربی از اواخر دههٔ 1990 به بعد (گزارشِ Foreign Affairs، ژانویهٔ 2005) به “ارتباط عملیاتی”مجاهدین خلق با دستگاه‌های امنیتی چند کشور منطقه از جمله اسرائیل، فرانسه و آلمان اشاره کردند.(4)

ج. افشاگری‌های هسته‌ای؛ “بُرد اطلاعاتی” یا “خط مقدم موساد”؟

1. کنفرانس واشنگتن (24 مرداد 1381 14 اوت 2002)؛ شورای موسوم به ملی مقاومت مجاهدین خلق (بازوی سیاسی مجاهدین خلق) وجود تأسیسات نطنز و اراک را علنی کرد؛ نیویورک تایمز همان روز نوشت که “منابع غربی این اطلاعات را منطبق بر داده‌های موساد می‌دانند”.(5)

2. گزارش NBC (9 فوریهٔ 2012)؛ چند مقام آمریکایی تأیید کردند که “موساد گروه‌هایی از اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق را برای عملیات‌ هدف‌گیری دانشمندان هسته‌ای ایران آموزش داده است”(6)

د. پارادوکس “نه جنگ، نه مماشات” در میانهٔ جنگ 2025 ـ 2024

1. چرخش زبانی؛ بیانیهٔ رسمی شورای ملی مقاومت (مجاهدین خلق) 22 آوریل 2025 می‌گوید: “مردم ایران قربانی ماجراجویی‌های اتمی رژیم‌اند؛ نه جنگ می‌خواهیم و نه مماشات، بلکه سرنگونی رژیم را”. در همان کنفرانس، سخنگوی سازمان از “لزوم تشدید تحریم‌های هدفمند” صحبت کرد، این در حالی است که پیش از این مطالبه ثابت مجاهدین خلق، لزوم اقدام نظامی علیه جمهوری اسلامی بوده است. ظاهراً نگرانی از عدم‌السهم مجاهدین خلق در ایرانِ بعد از توهم سرنگونی، نگرانی جدی برای مجاهدین خلق به‌همراه داشته است.(7)

2. تناقض عملی؛ درحالی که مجاهدین خلق خود را مخالف جنگ معرفی می‌کند، طبق گزارش اختصاصی Jerusalem Post (17 مهٔ 2025) چندین پرونده‌ٔ اطلاعاتی دربارهٔ مواضع موشکی ایران را به کمیتهٔ امور عمومی آمریکا ـ اسرائیل (AIPAC) ارائه کرده است؛ داده‌هایی که بعداً در حملات نقطه‌ای اسرائیل علیه اهدافی در سوریه و اقلیم کردستان استفاده شد.(8)

هـ. انگیزه‌ها و راهبرد بقا

بقای سیاسی در تبعید؛ پس از جابه‌جایی از پادگان اشرف عراق به آلبانی، سازمان برای جلب حمایت سیاسی، ناگزیر به ائتلاف‌های مقطعی با جریانات ضدایرانی شد (تحلیل مرکز مطالعات خاورمیانهٔ دانشگاه جورج واشنگتن، دسامبر 2024).

اقتصاد تبرّع و لابی ـ افشاگری Guardian (2 ژوئیهٔ 2023) نشان داد بخشی از بودجهٔ سالانهٔ MEK از مؤسسات خیریهٔ ثبت‌شده در آمریکا می‌آید که با شبکهٔ لابی‌های نزدیک به تل‌آویو مرتبط‌اند.

آنچه مسلم است سازمان مجاهدین خلق در طول نیم‌قرن، از یک گروه چپ اسلامیِ ضدصهیونیست به ابزار اطلاعاتی و رسانه‌ای دشمن دیرینهٔ خود بدل شده است و اکنون با شعار دو‌پهلو و ظاهراً صلح‌طلبانهٔ “نه جنگ، نه مماشات”، راهبرد فشار حداکثری علیه مردم ایران را تقویت می‌کند. چرخش‌های پیاپیِ این سازمان نه حاصل دگردیسی ایدئولوژیک، بلکه محصول محاسبهٔ بقا در تبعید است؛ بقایی که بیش از هر چیز بر پای “وطن‌فروشی اطلاعاتی” استوار شده است.

منابع

1: جزوهٔ “جامعهٔ بی‌طبقهٔ توحیدی”، بخش “سرمایه‌داری و صهیونیسم”، انتشارات سازمان، 1354.
2: بیانیهٔ مشترک سازمان مجاهدین خلق و الجبهة الشعبیة لتحریر فلسطین، آرشیو روزنامهٔ الحیاة، 26 نوامبر 1975.
3: محسن رضایی، جنگ و صلح در خلیج فارس، مرکز اسناد دفاع مقدس، 1393، ص305 ـ 298.
4: Michael Rubin, “MEK: From Marxist to Mujahedin,” Foreign Affairs, Jan 2005.
5: Elaine Sciolino, “Group Says Iran Builds Nuclear Plants,” The New York Times, 15 Aug 2002.
6: Richard Engel & Robert Windrem, “Israel teams with terror group to kill Iran’s nuclear scientists,” NBC News, 9 Feb 2012.
7: شورای ملی مقاومت ایران، بیانیهٔ مطبوعاتی، 22 آوریل 2025؛ بایگانی وب‌سایت NCRI.
8: Yaakov Katz, “Exclusive: Iranian missile files handed to AIPAC by exiled opposition,” The Jerusalem Post, 17 May 2025.

نوشته وطن‌فروشی به سبک مجاهدین خلق؛ مزدوری میدانی و اطلاعاتی برای اسرائیل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این اکانتها با مطالبی نظیر “خون شهیدان پایمال شد!”، “عباس عراقچی و دولت این آتش‌بس را به نظام تحمیل کردند!”، “توقف جنگ به معنای صلح تحمیلی است!” و … عملاً بیشترین تلاش خود را برای تاثیرگذاری بر احساسات و انگیزه‌های پاک انقلابیون معطوف کرده‌اند.

همچنانکه پیشتر نیز پیش‌بینی می‌شد، اسرائیلی‌ها و صهیونیستها که به صورت یکطرفه مجبور به توقف جنگ شدند، برای فرار از هزینه‌های پذیرش آشکار شکست، علاوه بر رسانه‌های خود به تریبونهای فارسی‌شان در فضای مجازی نیز دل بسته‌اند.

به گزارش تسنیم، پس از حملات موشکی ایران به پایگاه آمریکائی العدید در قطر و موج حمله موشکی ایران به سرزمینهای اشغالی در بامداد امروز، طرفهای آمریکائی و اسرائیلی اعلام کردند که به جنگ پایان می دهند. برخلاف آنچه القا می شود، اساساً چیزی به نام توافقنامه آتش بس درمیان نبوده و آنچه رخ داده، تحمیل توقف جنگ به طرف مقابل است.

ایران اعلام کرده است که به هرگونه تداوم شرارت توسط اسرائیلی ها و آمریکائی ها، مجدداً پاسخ قاطع خواهد داد و دست ایران روی ماشه است.

نوشته تشدید فعالیت مجاهدین خلق در فضای مجازی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در همان سال‌هایی که در جبهه‌های جنگ هر روز جوانان زیادی به شهادت می‌رسیدند، اعضای مجاهدین خلق با دستور روسای سازمان تروریستی خود به خدمت ارتش بعثی صدام درآمده و در کنار سربازان بعثی هم‌وطنان رزمنده خود را به ناجوانمردانه‌ترین شکل ممکن به شهادت می‌رساندند.

در سی و چهارمین جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات 104 نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق موسوم به منافقین به مبحث خیانت این گروه پرداخته شد. مجاهدین خلق پس از اینکه در ترورهای کور و وحشیانه خود در داخل کشور به بن‌بست رسیدند و نتیجه‌ای برایشان حاصل نشد به عراق فرار کردند و به خدمت صدام درآمدند. آن‌ها در مدت هشت سال دفاع مقدس از هیچ‌گونه خیانت به خلق ایران که داعیه‌دار دفاع از حقوق‌شان بودند کوتاهی نکردند که یکی از این موارد جاسوسی مجاهدین خلق برای ارتش بعث عراق بود.

مجاهدین خلق در خلال جنگ تحمیلی با تشکیل خانه‌های تیمی، اطلاعات مهمی را پیرامون مناطق درگیر جنگ و وضعیت پشت جبهه‌ها را گرد‌آوری و به ارتش صدام گزارش می‌کردند. از دیگر خدمات آن‌ها به بعثی‌ها گزارش محل دقیق برخورد موشک‌های شلیک شده از سمت عراق و ارزیابی و برآورد مقدار تاثیر حملات موشکی بر روحیه مردم غیور و مظلوم ایران بود.

تحریک افراد در داخل کشور جهت ایجاد اغتشاش و ناآرامی، بمب‌گذاری و ترور رزمندگان در پشت جبهه، انجام مأموریت‌های جاسوسی و شناسایی محل استقرار نیروهای رزمنده بسیجی، سپاه و ارتش و هم‌چنین مکان‌های امنیتی و نظامی، شناسایی تعداد نیروهای ایرانی و میزان ادوات و تجهیزات نظامی آنان، شایعه‌پراکنی و جوّسازی در بین مردم جامعه از جمله خدماتی است که مجاهدین خلق خائن به رژیم متجاوز صدام می‌دادند.

هرچند مجاهدین خلق دوشادوش سربازان ارتش بعث عراق در میدان‌های نبرد علیه رزمندگان ایرانی شرکت می‌کردند؛ اما اصلی‌ترین کاربرد آن‌ها برای صدام در جنگ، کسب هرگونه اطلاعات و جاسوسی بود. در همین راستا تخلیه تلفنی نیز یکی از راه‌هایی بود که مجاهدین خلق با بهره‌گیری از آن و تخلیه طرف مقابل اطلاعات ذی‌قیمتی را به‌دست می‌آوردند و این اطلاعات را در اختیار بعثی‌ها می‌گذاشتند و از این طریق ضربه‌های زیادی را به بدنه کشور وارد می‌کردند.

یکی از سرکردگان مجاهدین خلق که در عملیات مرصاد اسیر شده بود درباره فعالیت جاسوسی‌شان ابراز می‌کند که مجاهدین خلق، جاسوسی برای عراق را وظیفه مهمی برای نیروهای خود می‌دانستند و به همین دلیل ما از طریق شنود بی‌سیم، جا به‌جایی و تحرکات و برنامه‌های نیروهای ایرانی را به عراقی‌ها گزارش می‌کردیم. هم‌چنین تخلیه اطلاعاتی از طریق تلفن، کار دیگر ما بود. ما از خارج به نام بعضی افراد یا بعضی نهادها به مراکز مختلف تلفن می‌زدیم و در مورد اعزام نیرو، وضعیت مختلف نظامی و اقتصادی، اطلاعات جمع می‌کردیم.

وی هم‌چنین با اشاره به حملات موشکی عراق می‌گوید در جریان بمباران و موشک‌باران شهرها، محل دقیق اصابت بمب و موشک و نتایج آن را ثبت می‌کردیم. کار دیگر ما شناسایی مناطق عملیاتی بود، ما با پوشیدن لباس بسیجی خود را به مناطق استقرار نیروهای ایرانی نزدیک می‌کردیم و محل استقرار نیروهای ایرانی و مناطقی را که عراقی‌ها بهتر بتوانند در آن‌جا عملیات کنند، شناسایی می‌کردیم.

این موارد تنها گوشه‌ای از خیانت‌هایی است که گروه تروریستی مجاهدین خلق در حق مردم ایران انجام داده و پرونده ننگین و سیاه اعضا و سرکردگان این گروه هیچ‌گاه از یاد و خاطر جامعه و نسل‌های مختلف کشورمان پاک نخواهد شد. امیدواریم بزودی حکم دادگاه در مورد این عناصر صادر گردد و شاهد استرداد این افراد به کشور باشیم تا به سزای اعمال‌شان برسند.

نوشته جاسوسی و خیانت مجاهدین خلق علیه مردم ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.