آقا جان. با وجودیکه چند روز از بدرقه ات میگذرد، هنوز هم باورم نمیشود که باید با شما خداحافظی کنم. دلتنگ صدای با صلابتت هستم. چطور جای خالیت را باور کنم. هیچچیز نمیتواند این جای خالی را در دلم پر کند.
رهبرم. ایکاش میمردم و شاهد وداع با پیکر پاکت نبودم. قرار بود ما فدایی شما باشیم، ولی حالا شما فدای حفظ استقلال و آزادی ما شدید. شما برای ما هم رهبر، هم پدر، هم معلم، و هم فرمانده بودید. شما قلب اسلام و حافظ ملت ایران بودید.
من با لبخند اطمینان بخشت جان تازه می گرفتم، با شنیدن حرفهایت آرام می شدم، و مخصوصا با شجاعت و درایتت در برابر دشمنان اسلام و ایران کیف می کردم.
من به عنوان یک طلبه و یک مرید، عهد می بندم که تا پایان عمر با رهبری جدید حضرت آیت الله سید مجتبی حسینی خامنه ای بیعت داشته باشم و به او وفادار بمانم.
از خداوند متعال مسئلت دارم تا آقای شهیدان ما را با سرور شهیدان حضرت امام حسین علیه السلام محشور نماید و حافظ رهبر محبوب جدیدمان برای ادامه راه تا پیروزی کامل بر دشمنان باشد.
زهرا قلیزاده