روزگاری رجوی در نشست برای نفرات جایزه هزار دستان تعیین کرد، نفرات غافل از این که در آینده چه سرنوشتی دارند اعلام حاضر حاضر می کردند.
امروز دیگر از آن نفرات اندکی در آن سازمان باقی مانده است. یا در عملیات های خود ساخته نظامی مرزی یا درتصادفات جاده ای فوت کرده اند و یا از فشارهای درون تشکیلاتی دست به خودکشی زدند. مثل کامران بیات در قرارگاه حبیب، پدرام در اشرف ، حجت عزیزی در قرارگاه همایون العماره ، خدام گل محمدی در سالن قرارگاه 7 دراشرف ، فرهاد طهماسبی در آشپزخانه قرارگاه اشرف، که من گوشه ای از آن را بیان می کنم.
از آن زمان 29 سال گذشته، عمر نفرات دیگر به قبل بر نمی گردد. الان هم هنوز آن شعارهای تکراری ولی با شرایط فعلی گفته می شود. افراد در همین اشرف سه در آلبانی عمدتاً با ایست قلبی عمرشان به پایان می رسد .
آسیب هایی که به ما رها یافتگان و کسان دیگر وارد کردند هرگز جبران نمی شود. نه هزار دستان شدند و نه آزادی دیدند! فقط عمر بر باد دادند.
سیروس غضفری