خانم فاطمه پورعبداللهی در دیدار با آقای محمود آسمان پناه، مدیر انجمن نجات استان کرمان، نامهای خطاب به برادرش حسین پورعبداللهی که در اردوگاه بسته و دورافتاده فرقه تروریستی رجوی در آلبانی گرفتار است، تحویل ایشان داد و درخواست نمود تا در سایت نجات درج گردد، باشد که به نحوی به اطلاع برادرش برسد.
متن نامه به قرار زیر است:
با سلام
برای یک خواهر، برادر تنها یک خویشاوند نیست؛ برادر، صندوقچه اسرار کودکی، تکیه گاه روزهای جوانی و امتداد حضور پدر در خانه است. وقتی برادری به اسارت می‌رود، گویی بخشی از روح خواهر نیز همراه او در سیم خاردارها و دیوارهای بلند اردوگاه محبوس میشود. از آن پس، جغرافیا تغییر میکند؛ فاصله معنای تازه ای پیدا می نماید و تمام جهان در دو جمله خلاصه می شود:
او کجاست؟
و کی برمی گردد؟
گذشتن سال ها از این فراق، زمان را از جریان عادی خود خارج می کند. برای مادری که فرزند چشم انتظار دارد، یا خواهری که جوانی اش را به پای این انتظار ریخته، تقویم ها دیگر معنایی ندارند. روزها، ماه ها و سال ها تنها یک رنگ به خود میگیرند:
رنگ خاکستری انتظار…
آنچه این دلتنگی را از دیگر غم ها متمایز میکند، “بلاتکلیفی” است. در سوگ از دست دادن، زمان زخم ها را التیام می‌بخشد؛ اما اسارت، زخمی است که هر روز با هر طلوع آفتاب دوباره تازه میشود. آیا او امروز حالش خوب است؟ آیا او هم به یاد ما هست؟ آیا روزی دوباره این آغوش گشوده خواهد شد تا او را در بر بگیرد؟
با این حال، موتور محرک این خواهر دلتنگ، چیزی جز “امید” نیست. امیدی که شاید منطقی به نظر نرسد، اما تنها دلیل نفس کشیدن اوست. او خانه اش را روشن نگه می‌دارد، صندلی برادر را خالی می‌گذارد و به هر نشانه‌ای از بازگشت، دل می‌بندد.
خواهر چشم انتظارت فاطمه