Unë nuk hyra në MEK për pushtet. Nuk hyra për famë. Hyra sepse besoja. Besoja verbërisht se po i shërbeja një qëllimi të madh, se sakrifica ime do t’i sillte liri popullit tim. Por askush nuk më tha se çmimi do të ishte shkatërrimi im si njeri.
Brenda asaj organizate, nuk më përkiste më as jeta ime. Çdo mendim, çdo ndjenjë, çdo kujtim personal duhej dorëzuar. Na mësuan të akuzonim veten çdo ditë, të pranonim faj edhe kur nuk kishim bërë asgjë. Turpi u kthye në mjet kontrolli. Frika u kthye në ligj.
Nuk ishte e nevojshme të kishte pranga. Mendja jonë ishte burgu më i fortë. Na ndanë nga familjet, nga prindërit që prisnin një telefonatë, nga nënat që nuk e dinin nëse ishim gjallë. Dashuria u shpall armike. Malli u quajt tradhti.
Kam parë njerëz të shuheshin ngadalë. Burra që humbën zërin, gra që humbën dritën në sy. Askush nuk guxonte të pyeste “pse”. Pyetjet ndëshkoheshin. Heshtja shpërblehej.
Edhe unë heshta për shumë kohë. Jo sepse isha dakord, por sepse kisha frikë. Frikë nga izolimi, nga poshtërimi, nga zhdukja si qenie njerëzore. Çdo natë flija me peshën e një mendimi të vetëm: a do të dal ndonjëherë i gjallë nga kjo?
Largimi ishte akti më i vështirë i jetës sime. Jo sepse nuk doja të ikja, por sepse më kishin bindur se pa ta nuk isha askush. U desh kohë të kuptoja se identiteti im nuk ishte pronë e askujt.
Sot flas sepse e di çfarë do të thotë të jesh i mbyllur, i thyer, i heshtur. Flas për ata që ende janë atje, që ende jetojnë me frikë, që ende mendojnë se vuajtja e tyre është “detyrë ideologjike”.
Asnjë organizatë nuk ka të drejtë të të marrë shpirtin dhe ta quajë këtë ideal. Asnjë udhëheqje nuk është mbi jetën e njeriut.
Unë jam një dëshmitar. Dhe dëshmia ime është një thirrje: mos heshtni më.
ME Respekt Ali Hajari