Sot, Maryam Rajavi deklaron se mirëpret çdo marrëveshje për ndalimin e luftës dhe paraqitet si mbështetëse e paqes dhe qetësisë për popullin iranian. Por lind një pyetje thelbësore: nëse paqja dhe marrëveshja kanë qenë kaq të rëndësishme, pse Organizata e Muxhahedinëve të Popullit për dekada me radhë e ka konsideruar çdo tension midis Iranit dhe Perëndimit si një mundësi për të avancuar projektin e saj politik?
Kjo organizatë për vite të tëra e ka ndërtuar ekzistencën e saj politike mbi krizën, sanksionet, presionin e jashtëm dhe çështjen bërthamore. Sa herë që tensionet rriteshin, ajo i paraqiste ato si shenjë të afërsisë së “rrëzimit të regjimit”. Sa herë që hapeshin rrugët e negociatave dhe marrëveshjeve, mediat e saj flisnin për dështimin e tyre.
Sot situata ka ndryshuar. Një marrëveshje dhe ulja e tensioneve do t’i heqin organizatës një nga mjetet e saj më të rëndësishme politike dhe propagandistike. Prandaj drejtuesit e saj përpiqen të paraqiten si mbështetës të paqes, për të shmangur izolimin edhe më të madh politik.
Nëse paqja është në të mirë të popullit iranian, pse për vite të tëra është rrahur daullja e krizës? Nëse lufta është një tragjedi për popullin, pse çdo shenjë e përballjes ushtarake paraqitej si një mundësi politike? Dhe nëse marrëveshja është e dëshirueshme, pse promovoheshin politika që çonin në përshkallëzimin e presionit dhe të konfrontimit?
Problemi nuk është se Maryam Rajavi sot flet për paqen. Problemi është se ky qëndrim bie ndesh me historinë shumëvjeçare të organizatës. Një organizatë që për dekada është ushqyer nga kriza, sot përpiqet të veshë petkun e paqedashëses.
Historia nuk e humbet kujtesën. Ajo që sot paraqitet si “mbështetje për marrëveshjen”, duket më shumë si një përpjekje për të fshehur faktin se çdo marrëveshje e qëndrueshme dhe çdo ulje e tensioneve në rajon i heq terrenin politik një lëvizjeje që për vite të tëra e ka lidhur ekzistencën e saj me vazhdimin e krizave.
Hassan Shahbaz