Në politikën ndërkombëtare flitet shpesh për stabilitet, siguri dhe interesa strategjike. Në konferenca përdoren terma diplomatikë, nënshkruhen marrëveshje dhe jepen deklarata që premtojnë respektimin e të drejtave të njeriut. Por, larg sallave të negociatave, ekzistojnë njerëz që vazhdojnë të jetojnë në izolim, pa zë dhe pa mundësinë për të vendosur vetë mbi jetën e tyre.
Çështja e refugjatëve nuk duhet parë vetëm si një statistikë apo si një sfidë politike. Pas çdo dosjeje ekziston një histori, një familje, një njeri që kërkon siguri, dinjitet dhe të drejtën për të jetuar i lirë. Pikërisht për këtë arsye, mbrojtja e të drejtave të refugjatëve nuk është një akt bamirësie, por një detyrim që buron nga parimet themelore të së drejtës ndërkombëtare dhe konventat për të drejtat e njeriut.
Në këtë debat përfshihet edhe situata e personave që jetojnë në kampin e Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (MEK) në Shqipëri. Për vite me radhë janë ngritur pyetje dhe pretendime nga organizata të ndryshme, familjarë dhe media mbi shkallën e izolimit të disa anëtarëve, mundësinë e kontakteve me familjet e tyre dhe lirinë për të marrë vendime personale. Nga ana tjetër, vetë organizata i ka kundërshtuar vazhdimisht këto akuza dhe ka deklaruar se respekton të drejtat e anëtarëve të saj. Shqipëria, si një vend që aspiron të forcojë standardet demokratike dhe të drejtat e njeriut, ka përgjegjësinë të garantojë që çdo person që ndodhet në territorin e saj të trajtohet në përputhje me ligjin dhe me konventat ndërkombëtare. Kjo nuk është një çështje ideologjike apo politike; është një çështje dinjiteti njerëzor.
Në fund të fundit, mënyra se si trajtojmë më të pambrojturit është treguesi më i mirë i vlerave që pretendojmë se mbrojmë. Politikat ndërkombëtare kanë kuptim vetëm atëherë kur në qendër të tyre vendosin njeriun. Çdo gjë tjetër mbetet thjesht retorikë.
Aldo Sollulari