در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰، گزارش‌های متعددی از سوی اعضای جداشده، خانواده‌ها، برخی نهادهای حقوق بشری و پژوهشگران منتشر شد که در آن‌ها به روش‌های جذب، انتقال، نگهداری اجباری و کنترل روانی نیروها اشاره شده بود. اگرچه درباره بخشی از این روایت‌ها اختلاف نظر سیاسی وجود دارد، اما مجموعه شهادت‌های مستقل جداشدگان، تصویری نسبتاً مشابه از سازوکارهای جذب و حفظ نیرو در این سازمان ارائه می‌دهد.

زمینه تاریخی تحول سازمان

سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۴۴ با ترکیبی از آموزه‌های اسلامی و اندیشه‌های انقلابی شکل گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ و تشدید اختلافات با جمهوری اسلامی، این سازمان وارد فاز مسلحانه شد و در دهه ۱۳۶۰ درگیر عملیات‌های خشونت‌آمیز و ترور گردید. بعدها رهبری سازمان به عراق منتقل شد و اردوگاه‌هایی مانند “اشرف” و سپس “لیبرتی” به مرکز اصلی فعالیت تشکیلات تبدیل شدند.

بسیاری از پژوهشگران معتقدند که شکست‌های نظامی و سیاسی، به‌ویژه پس از عملیات “فروغ جاویدان” در سال ۱۳۶۷، باعث شد ساختار درونی سازمان به سمت انسداد تشکیلاتی و کنترل شدید ایدئولوژیک حرکت کند. در همین دوره، مفاهیمی مانند “انقلاب ایدئولوژیک”، “طلاق اجباری”، “قطع ارتباط خانوادگی” و “اطاعت مطلق از رهبری” در ساختار داخلی سازمان تثبیت شد.

برخی منابع پژوهشی و گزارش‌های رسانه‌ای نیز به روند “فرقه‌ای شدن” ساختار سازمان اشاره کرده‌اند.

روش‌های جذب نیرو در دهه ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰

۱. سوءاستفاده از شرایط مهاجرت و پناهندگی یکی از مهم‌ترین روش‌های جذب، شناسایی ایرانیان آسیب‌پذیر در کشورهای همسایه، اروپا و به‌ویژه ترکیه، پاکستان و امارات بود. بسیاری از افرادی که قصد مهاجرت یا دریافت پناهندگی داشتند، با وعده انتقال به اروپا، دریافت اقامت، کار یا زندگی بهتر با شبکه‌های وابسته به سازمان ارتباط پیدا می‌کردند.

در برخی روایت‌های جداشدگان آمده است که افراد در ابتدا تصور می‌کردند با یک شبکه کمک‌رسان مهاجرتی یا سیاسی مواجه هستند، اما پس از انتقال به عراق، امکان خروج آزادانه از آنان سلب می‌شد.

این شیوه مبتنی بر چند عنصر بود:

• بهره‌گیری از بحران اقتصادی و ناامیدی اجتماعی
• استفاده از پوشش‌های سیاسی یا حقوق بشری
• وعده اشتغال، اقامت یا آینده بهتر
• انتقال تدریجی فرد به محیط بسته تشکیلاتی

۲. جذب اسرای جنگی ایرانی در عراق

یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات مربوط به دهه ۱۳۷۰، نحوه جذب بخشی از اسرای جنگ ایران و عراق بود. طبق روایت برخی اعضای سابق، تعدادی از اسرای ایرانی در اردوگاه‌های عراق، تحت فشار روانی، تبلیغات ایدئولوژیک یا وعده آزادی و زندگی بهتر، به همکاری با سازمان سوق داده شدند.

منتقدان سازمان این روند را نوعی سوءاستفاده از وضعیت انسانی اسرا می‌دانند، زیرا اسرا در شرایط روحی و جسمی دشوار قرار داشتند و قدرت انتخاب آزادانه محدودی داشتند.

برخی گزارش‌های رسانه‌ای و شهادت‌های جداشدگان نیز به جذب اجباری یا نیمه‌اجباری نیرو اشاره کرده‌اند. (vista.ir)

۳. بهره‌گیری از شبکه‌های خانوادگی و عاطفی

در بسیاری از موارد، سازمان از روابط خانوادگی برای جذب استفاده می‌کرد. اعضای قدیمی‌تر، بستگان یا دوستان خود را با انگیزه‌های سیاسی، احساسی یا عاطفی به همکاری دعوت می‌کردند.

روش رایج این بود که ابتدا ارتباطی عاطفی و مبتنی بر اعتماد شکل می‌گرفت و سپس فرد به جلسات محدود، نشست‌های سیاسی یا فعالیت‌های رسانه‌ای دعوت می‌شد. پس از مدتی، وابستگی تشکیلاتی ایجاد می‌گردید.

در برخی روایت‌ها آمده است که سازمان تلاش می‌کرد خانواده را به‌عنوان”مانع مبارزه” معرفی کند و به‌تدریج فرد را از شبکه حمایتی طبیعی خود جدا سازد.

۴. استفاده از تبلیغات آرمان‌گرایانه

سازمان در تبلیغات خود تلاش می‌کرد تصویری قهرمانانه، انقلابی و نجات‌بخش از خود ارائه دهد. این تبلیغات معمولاً بر محورهای زیر استوار بود:

• مبارزه برای آزادی و عدالت
• دفاع از مردم ایران
• مقابله با استبداد
• ارائه تصویر رمانتیک از مبارزه مسلحانه
• ایجاد حس مأموریت تاریخی در مخاطب

برای بسیاری از جوانان ناراضی یا سرخورده سیاسی، این ادبیات می‌توانست جذاب باشد؛ به‌ویژه در شرایطی که فرد احساس بی‌هویتی، خشم سیاسی یا انزوای اجتماعی داشت.

تکنیک‌های کنترل ذهن و حفظ نیرو

۱. قطع ارتباط با خانواده

یکی از پرتکرارترین موضوعات در شهادت جداشدگان، ممنوعیت یا محدودیت شدید تماس با خانواده بود. در اردوگاه‌های سازمان، تماس تلفنی، نامه‌نگاری یا دیدار خانوادگی غالباً محدود یا کنترل‌شده گزارش شده است.

هدف از این اقدام، کاهش وابستگی عاطفی فرد به دنیای بیرون و افزایش وابستگی به تشکیلات عنوان می‌شود.

۲. نشست‌های اعتراف‌گیری و فشار روانی

بسیاری از اعضای سابق از جلساتی سخن گفته‌اند که در آن افراد مجبور بودند افکار، تردیدها یا احساسات شخصی خود را در جمع بیان کنند. این نشست‌ها معمولاً با فشار روانی، سرزنش جمعی و تحقیر فرد همراه بود.

در ادبیات مطالعات فرقه‌ها، چنین روش‌هایی به‌عنوان ابزار “شکستن هویت فردی” شناخته می‌شود.

برخی گزارش‌ها و روایت‌های رسانه‌ای به وجود روش‌های شست‌وشوی مغزی و کنترل روانی در سازمان اشاره کرده‌اند.

۳. ایجاد ترس از جهان بیرون

یکی از روش‌های رایج در ساختارهای فرقه‌ای، ترسیم دنیای بیرون به‌عنوان محیطی خطرناک و دشمن‌محور است. طبق شهادت برخی جداشدگان، به اعضا گفته می‌شد که در صورت خروج:

• بازداشت یا اعدام خواهند شد
• خانواده آنان را طرد می‌کند
• کشورهای خارجی آنان را تحویل ایران می‌دهند
• زندگی مستقلی نخواهند داشت

این ترس دائمی باعث وابستگی بیشتر فرد به تشکیلات می‌شد.

۴. کنترل اطلاعات

در اردوگاه‌های سازمان، دسترسی آزاد به رسانه‌ها، اینترنت، اخبار مستقل و ارتباطات خارجی محدود گزارش شده است. کنترل اطلاعات باعث می‌شد اعضا تنها روایت رسمی سازمان را دریافت کنند.

این روش یکی از شناخته‌شده‌ترین ابزارهای کنترل ذهن در گروه‌های بسته ایدئولوژیک محسوب می‌شود.

۵. حذف تدریجی هویت فردی

برخی اعضای جداشده گفته‌اند که در ساختار تشکیلاتی سازمان:

• تصمیم‌گیری فردی تضعیف می‌شد
• ازدواج و روابط عاطفی محدود یا ممنوع بود
• وفاداری مطلق به رهبری تشویق می‌شد
• انتقاد از رهبری نوعی خیانت تلقی می‌گردید

در این چارچوب، هویت فردی به‌تدریج در هویت جمعی تشکیلات حل می‌شد.

نقش فضای بسته اردوگاه اشرف

اردوگاه اشرف در عراق، مهم‌ترین مرکز تشکیلاتی سازمان تا سال‌ها محسوب می‌شد. جداشدگان معمولاً از اشرف به‌عنوان محیطی با کنترل شدید امنیتی و ایدئولوژیک یاد می‌کنند.

ویژگی‌های مهم این ساختار عبارت بودند از:

• کنترل شدید رفت‌وآمد
• سلسله‌مراتب سخت تشکیلاتی
• نظارت مستمر بر رفتار اعضا
• جلسات ایدئولوژیک روزانه
• محدودیت ارتباطات خارجی

برخی نهادهای بین‌المللی و رسانه‌های غربی نیز درباره وضعیت حقوق بشری اعضا و ساختار بسته سازمان ابراز نگرانی کرده‌اند. (cfr.org)

تحلیل روان‌شناختی روش‌های جذب

از منظر روان‌شناسی اجتماعی، روش‌های جذب سازمان را می‌توان در چارچوب چند مفهوم تحلیل کرد:

۱. آسیب‌پذیری روانی

افرادی که دچار بحران هویت، مهاجرت، انزوای اجتماعی، فشار اقتصادی یا سرخوردگی سیاسی هستند، بیشتر در معرض جذب توسط گروه‌های افراطی قرار می‌گیرند.

۲. تکنیک تعهد تدریجی

در این روش، ابتدا درخواست‌های کوچک مطرح می‌شود و سپس فرد قدم‌به‌قدم وارد ساختار عمیق‌تر تشکیلاتی می‌گردد.

۳. ایجاد هویت جمعی

گروه تلاش می‌کند هویت فردی را با هویت جمعی جایگزین کند تا فرد احساس کند بدون سازمان معنایی ندارد.

۴. دوگانه‌سازی جهان

در این الگو، جهان به دو بخش “ما” و “دشمن” تقسیم می‌شود. چنین تفکری قدرت نقد و تحلیل مستقل را کاهش می‌دهد.

پیامدهای انسانی و اجتماعی

بسیاری از جداشدگان پس از خروج از سازمان با مشکلات متعددی روبه‌رو شدند، از جمله:

• اختلالات روانی ناشی از فشار تشکیلاتی
• قطع ارتباط طولانی‌مدت با خانواده
• بحران هویت
• مشکلات معیشتی و اجتماعی
• دشواری بازگشت به زندگی عادی

در سال‌های اخیر، برخی مستندها، مصاحبه‌ها و گزارش‌های رسانه‌ای به روایت اعضای سابق و فرزندان جداشده از این سازمان پرداخته‌اند.

جمع‌بندی

بررسی روند جذب و کنترل نیرو در سازمان تروریستی و کنترل گر مجاهدین خلق طی دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ نشان می‌دهد که این سازمان، به‌ویژه پس از استقرار در عراق، به سمت ساختاری بسته و مبتنی بر کنترل شدید ایدئولوژیک حرکت کرد.

روش‌هایی مانند بهره‌گیری از آسیب‌پذیری مهاجران، استفاده از فشار روانی، قطع ارتباط با خانواده، کنترل اطلاعات، ایجاد وابستگی تشکیلاتی و ترس از جهان بیرون، از جمله مهم‌ترین ابزارهایی بودند که در روایت‌های جداشدگان و برخی مطالعات پژوهشی تکرار شده‌اند.

با وجود اختلافات سیاسی درباره سازمان مجاهدین خلق، بخش قابل توجهی از پژوهشگران و اعضای سابق، بر این باورند که ساختار درونی این سازمان در دوره مورد بحث، ویژگی‌های یک فرقه سیاسی ـ ایدئولوژیک را پیدا کرده بود؛ ساختاری که در آن، حفظ انسجام تشکیلاتی بر استقلال فردی اعضا اولویت داشت.

سالاری

نوشته فریب و کنترل نیرو در مجاهدین خلق در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هفتمین نمایشگاه مجازی کتاب تهران

به گزارش روابط عمومی مرکز اسناد انقلاب اسلامی، در بسته کتاب سازمان مجاهدین خلق سه اثر جاسوس، تبار ترور و بررسی تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق معرفی شده است.

جاسوس

کتاب “جاسوس؛ محمدرضا سعادتی، عضو رهبری سازمان مجاهدین خلق به روایت اسناد” تدوین امیرعلی آزادی از سوی مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است.

این اثر مستند روایت دستگیری و سرنوشت اولین جاسوس پس از پیروزی انقلاب اسلامی است، که در آغازین ماه‌های انقلاب فضای ملتهبی در فضای سیاسی کشور ایجاد کرد. محمدرضا سعادتی اردیبهشت ماه ۱۳۵۸ درست در روزی که سران سازمان (رجوی و خیابانی) به دیدار امام خمینی در قم رفته بودند؛ به جرم همکاری با ک. گ. ب سرویس امنیتی شوروی دستگیر و روانه زندان شد.

برای خواندن یکی از جنجالی‌ترین پرونده‌های سیاسی امنیتی کتاب “جاسوس” را بخوانید.

 تبار ترور

تبار ترور کارنامه جنایت‌های سازمان مجاهدین خلق است که متکی بر نشریات و روزنامه‌های سازمان موارد اقدامات تروریستی مجاهدین خلق را به شماره در آورده است.

کارنامه خونین سازمان، تبار ترور را به یکی از منابع قابل اتکا درباره حوادث دهه شصت تبدیل کرده است. کتاب تبار ترور به قلم محمدصادق کوشکی از سوی مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است.

بررسی تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق

سازمان مجاهدین خلق یکی از مهم‌ترین و در عین حال جذاب‌ترین موضوعات تاریخ معاصر است که هنوز ناگفته‌های فراوانی دارد.

کتاب بررسی تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق یکی از مقاطع پیچیده سازمان را در دهه پنجاه روایت می‌کند که برای اهل دقت و نظر حائز اهمیت است.

مخاطبان می‌توانند این آثار را از صفحه مرکز اسناد انقلاب اسلامی در نمایشگاه مجازی کتاب به نشانی book.icfi.ir   و همچنین سایت فروش کتاب مرکز در  irdcbook.ir  و فروشگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامی واقع در خیابان انقلاب، خیابان ۱۲ فروردین، نبش مجتمع ناشران تهیه کنند.

نوشته سه اثر مرکز اسناد انقلاب اسلامی درباره سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۵۴ یکی از مناقشه‌برانگیزترین مقاطع تاریخی این سازمان به شمار می‌آید؛ رخدادی که نه‌تنها مبانی فکری آن را دگرگون ساخت، بلکه ساختار تشکیلاتی و مناسبات درونی‌اش را نیز دستخوش بحران کرد. این تحول، حاصل روندی تدریجی از گرایش‌های نظری و کشمکش‌های درون‌سازمانی بود که سرانجام به اعلام رسمی مارکسیسم به‌عنوان مبنای ایدئولوژیک انجامید. پیامد این تغییر، شکل‌گیری شکاف عمیق در بدنه سازمان و آغاز دوره‌ای از تصفیه‌های درونی بود.

زمینه‌های تغییر ایدئولوژی

زمینه‌های گرایش به مارکسیسم از ابتدای تأسیس سازمان به دست محمد حنیف‌نژاد در سال ۱۳۴۴ وجود داشت و آن را می‌توان در منابع مطالعاتی و مبنای ایدئولوژیکی سازمان مشاهده نمود. بهمن بازرگانی از اعضای مارکسیست‌شده سازمان و برادر محمد بازرگانی (از نخستین اعدام‌شدگان سازمان توسط ساواک در ۳۰ فروردین ۱۳۵۱) در این باره می‌نویسد: ]”حنیف‌نژاد معتقد بود که باید دانش مبارزه را از مارکسیست‌ها بیاموزیم. از این رو، او دربه‌در دنبال کتاب‌های مارکسیستی بود. حنیف‌نژاد جنبه علمی کتاب‌های مارکسیستی را از جنبه ایدئولوژیک آنها جدا می‌کرد و می‌گفت مبارزه درست مثل پزشکی و مهندسی و غیره، علم مخصوص به خود را دارد. قسمت اعظم کتاب‌های مارکسیستی یا مستقیماً علم مبارزه‌اند یا در جهت یادگیری علم مبارزه می‌توانند کمک کنند.” [۱

چنین رویکردی بی‌شک می‌توانست زمینه‌های گرایش به مارکسیسم را در نیرو‌های سازمان به‌وجود آورد. چنانکه این گرایش توسط جریانی که خود را اسلامی قلمداد می‌کرد (گروه رجوی) نیز با قوت حفظ شد. در یکی از جزوات سازمان در سال ۱۳۵۸ آمده است: “به عقیده ما، مارکسیسم از یک بخش فلسفی و یک بخش علمی تشکیل شده است. قسمت فلسفی آن اعتقاد به ماده‌گرایی (ماتریالیسم) است که مورد قبول ما نیست. [..]جنبه‌های علمی دستاورد‌های مارکس از قبیل تشریح علمی مسئله استثمار و مناسبات استثماری، تجارب مبارزاتی به اثبات رسیده و دستاورد‌های علمی دیگر [..]مسلماً مورد قبول ما بوده و بایستی مورد استفاده قرار گیرد.» [۲]

به هر روی، این آشنایی اولیه با مبانی مارکسیسم و قبول بخشی از آن، با ضربه شهریور ۱۳۵۰ و دستگیری گسترده اعضای سازمان توسط ساواک مقارن شد. بازجو‌های ساواک در ابتدا فکر کردند خوب است این نیروی مذهبی را که به زندان آمده، با مارکسیست‌ها هم‌بند و هم‌سلول کنند تا از درگیری آنها شاید چیزی عاید ساواک شود. هم خودشان تضعیف شوند و شاید با پیدایش جنگ بین مذهب و مارکسیسم، گزارش‌های اطلاعاتی هم از رقیب به دست ساواک برسد. [۳]

ارتباط با سازمان چریک‌های فدایی خلق و سایر گروه‌های مارکسیست، باعث شده بود که برخی از اعضای مجاهدین از این گروه‌ها و عملکرد آنها تأثیر بپذیرند؛ لذا پس از سال ۱۳۵۱، گروهی از اعضا به مارکسیسم گرایش بیشتری پیدا کردند و تا سال ۱۳۵۲، به مطالعه منابع مارکسیستی مشغول شدند. با این حال، نقطه آغاز تغییر ایدئولوژی سازمان به‌صورت نظام‌مند را می‌توان از حوالی اردیبهشت ۱۳۵۲ و به دنبال فرار تقی شهرام از زندان ساری و به دست گرفتن تدریجی رهبری توسط وی دانست. [۴] در این مقطع برادران رضایی (به‌ویژه رضا رضایی) در رأس رهبری سازمان بودند، از این رو، شهرام نمی‌توانست عرض اندام کند. ولی بعد از چندی که رضا رضایی توسط ساواک کشته شد، تقی شهرام به همراه بهرام آرام، وحید افراخته و مجید شریف واقفی کادر مرکزی سازمان را تشکیل دادند.

واکنش‌ها در درون سازمان

تقی شهرام و همفکران مارکسیست او به مرور بر سازمان چیره شدند و مجید شریف‌واقفی که به دلیل اعتقادات اسلامی و مخالفت با انحراف ایدئولوژیک از مرکزیت کنار زده شده بود، در این زمان مسلح شد و شروع به جمع‌آوری افراد مذهبی نمود. مرتضی صمدیه لباف از همراهان شریف‌واقفی نیز اعلام کرده بود که به دلایل اعتقادی نمی‌خواهد با سازمان کار کند. تماس‌های سازمان با صمدیه لباف و شریف‌واقفی موفقیت‌آمیز نبود و آنان صریحاً اظهار داشتند که دیگر نمی‌خواهند با سازمان کار کنند و تصمیم به جدایی گرفته‌اند. مرکزیت تصویب کرد که شریف‌واقفی، صمدیه لباف و سعید شاهسوندی را تصفیه کنند. از جمله توجیهات مرکزیت سازمان در ترور صمدیه لباف و مجید شریف‌واقفی، ترس از نوعی انتقام‌گیری بوده است.[۵] به این ترتیب، در انقلاب ایدئولوژیک سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۵۴، افرادی که حاضر به پذیرش مارکسیسم نبودند با قساوت تمام تصفیه شدند. [۶]

در این هنگام بود که کادر رهبری سازمان در جزوه‌ای با عنوان بیانیه “اعلام مواضع ایدئولوژیک” اعلام کرد که پس از ده سال زندگی مخفی، چهار سال مبارزه مسلحانه و دو سال بازاندیشی ایدئولوژیکی گسترده، به این نتیجه رسیده است که نه اسلام، بلکه مارکسیسم فلسفه انقلابی راستین است؛ زیرا اسلام ایدئولوژی طبقه متوسط است ولی مارکسیسم ایدئولوژی رستگاری و رهایی طبقه کارگر. [۷]چ

پس از انتشار این جزوه، از سوی آن دسته از اعضای سازمان که با تغییر ایدئولوژی همراه نشدند، در آذرماه ۱۳۵۴ نامه‌ای سرگشاده به مرکزیت نوشته شد. در پایان این نامه سه بند به‌عنوان اتمام حجت آمده است: “۱) رفقایی که مسئولیت این چپ‌روی فرصت‌طلبانه برعهده آنها است، صادقانه به تحلیل خود پرداخته و از خود در این باره انتقاد کنند. به دنبال آن، سازمان تنبیهات تشکیلاتی متناسبی را در حق آنان اعمال داشته و مراتب را در کلیه کادر‌ها منتشر کند؛ ۲) این رفقا اگر هنوز هم به نادرستی خط‌مشی خود پی نبرده‌اند و نمی‌توانند انتقادات وارده بر خود را بپذیرند، اقلاً این‌قدر صداقت به خرج دهند که سازمانی را که بر اساس ایدئولوژی دیگری جز مارکسیسم بنا شده، ترک گویند و در هر شرایط دیگری که مناسب می‌دانند به فعالیت خود ادامه دهند؛ ۳) چنانچه این رفقا به هیچ‌یک از بند‌های ۱ و ۲ عمل نکنند، ما خود را موظف می‌دانیم برای دفاع از سازمان و حفظ مصالح جنبش، موضع این افراد را در سطح توده افشا کنیم.”

بازخوانی تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق

فرآیند تغییر ایدئولوژی و روند ارتداد در سازمان، قریب به ۹۰ نفر از کادر و اعضای سازمان را مارکسیست نمود. سازمان جدید، قبل از انجام هرگونه عملیات نظامی، تصمیم گرفت که با برخی از روحانیون حامی خود ـ از جمله آیت‌الله طالقانی، شهید بهشتی و هاشمی رفسنجانی ـ ملاقات نمایند. تقی شهرام درمورد ملاقات خود با آیت‌الله طالقانی درباره تغییر ایدئولوژی می‌گوید: “ظرف نیم‌ساعت ماجرای تغییر ایدئولوژی را شرح دادم. در طول این مدت، آقای طالقانی ساکت بود و حرفی نزد. وقتی حرف من تمام شد، با صدایی که آشکارا می‌لرزید، پرسید: خوب، حالا اسم خودتان و سازمان را چی گذاشته‌اید؟ گفتم: هیچ، همان سازمان مجاهدین خلق ایران، که برافروخته شد و گفت: شما حق نداشتید که این کار را بکنید.”[۸] پس از این ملاقات، آیت‌الله طالقانی هیچ‌گونه همکاری با سازمان نداشت و پس از اعلام رسمی تغییر آرمان در سال ۱۳۵۴ که آقای طالقانی در زندان بود، همراه با سایر روحانیون، ضمن نجس خواندن مارکسیست‌ها، بر قطع ارتباط با مجاهدین صحه گذاشتند. علاوه بر آیت‌الله طالقانی، روحانیونی، چون منتظری، ربانی شیرازی، هاشمی رفسنجانی، مهدوی کنی، لاهوتی، انواری، معادیخواه و گرامی همین رویه را پیش گرفتند. [۹]

مسعود رجوی که در غیاب افرادی، چون مجید شریف‌واقفی خود را از وارثان مجاهدین مسلمان می‌دانست و در زندان گروه خود را رهبری می‌کرد، تغییر ایدئولوژی را “ضربه اپورتونیست‌های چپ‌نما” قلمداد نمود.[۱۰] رجوی و گروهش، علاوه بر انتقادی که به حرکت مجاهدینِ مارکسیست داشتند، به سایر مبارزین مسلمان ـ که به مقابله با جریان تغییر ایدئولوژی پرداخته و آن را محکوم می‌نمودند ـ نیز می‌تاختند و آنان را “جریان راست ارتجاعی”[۱۱] قلمداد می‌کردند.

برای نمونه در یکی از جزوات سازمان چنین می‌خوانیم: “ضربه فرصت‌طلبانه و خائنانه اپورتونیست‌های چپ‌نما بر سازمان مجاهدین، ضایعه جبران‌ناپذیری را در جریان مبارزات رهایی‌بخش خلق ما، به جای گذاشت. [..] این ضربه، از طرفی به امید و اعتماد مردم نسبت به سازمان، لطمه زد و از طرف دیگر زمینه مساعد را برای بروز و ظهور یک جریان راست ارتجاعی فراهم نمود و به‌طورکلی موجب شکل‌گیری و پیدایش فعال تهدید راست در درون جنبش گردید. [..]در جو بی‌اعتمادی و تردید و ابهام حاصل از ضربه اپورتونیست‌ها، که رژیم و مرتجعین راست نیز بدان دامن می‌زدند، تهدید راست، مقتضی بازگشتی به عقب بود و برطبق آن می‌بایست به سازمان مجاهدین و دستاورد‌ها و سنت‌های آن پشت می‌کرد و درنهایت از در ضدیت با آن درمی‌آمد؛ ضدیتی که از خصائص جریان راست ارتجاعی است.” [۱۲]

واقعیت آن است که رجوی هیچ‌گاه تمایلی نداشت که مرزبندی‌ای میان مارکسیست‌ها و مسلمان‌ها در سازمان شکل بگیرد و همواره کوشش می‌کرد افراد مارکسیست به طرزی منافقانه در سازمان عقاید خود را مخفی نگاه دارند. لطف‌الله میثمی درباره مارکسیست‌شدن بهمن بازرگانی در زندان و مواجهه رجوی با آن در خاطراتش می‌گوید: “بهمن بازرگانی مشکلات اعتقادی‌اش را با مسعود و موسی خیابانی و چند نفر دیگر در میان گذاشته بود. او گفته بود من دیگر از نظر فلسفی مسلمان نیستم و نمی‌توانم نماز بخوانم. تظاهر به نماز هم نفاق است. مسعود رجوی به او گفته بود که تو فعلاً نماز بخوان ولی تا سه سال اعلام نکن که مارکسیست شده‌ای. جالب اینکه بهمن را مجبور کرده بودند که پیش‌نماز هم بایستد.” [۱۳]

بهمن بازرگانی نیز در این‌باره می‌گوید: “رجوی مرا مقصر می‌دانست. می‌گفت همه تحت‌تأثیر شخصیت تو بوده‌اند. گفتم تو که می‌دانی من آدمی نیستم که دروغ بگویم. گفت همین صداقت تو بدتر از همه تأثیر گذاشت. همین که صداقت داشتی و تغییر ایدئولوژی دادی برای همه مسئله بود. نقل قولی هم از لنین می‌کرد که اپورتونیسم صادقانه خطرناک‌ترین نوع اپورتونیسم است.” [۱۴]

بدین ترتیب پس از اردیبهشت ۱۳۵۴، سازمان مجاهدین به دو جناح تقسیم شده بود و هر یک نشریه، تشکیلات و فعالیت‌های ویژه خود را داشتند. در بیرون از زندان، جناح مجاهدین اسلامی به فعالیت‌های خود در دانشگاه‌ها ادامه داد، آثار خود و شریعتی را منتشر کرده و با انجمن اسلامی دانشجویان آمریکای شمالی و اروپای غربی ارتباط برقرار نمود. جناح مجاهدین مارکسیست هم ضمن انجام ترور‌ها و مبارزات مسلحانه، به فعالیت‌های کارگری خود شدت بخشید و خواستار تشکیل یک حزب کارگری جدید شد. همچنین نشریه “قیام کارگر” را منتشر ساخت و با مائوئیست‌های کنفدراسیون دانشجویان ایرانی مقیم اروپای غربی رابطه برقرار کرد. [۱۵]

جمع‌بندی

تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۵۴، عملاً به پایان حیات مجاهدین اولیه انجامید؛ جریانی که با همه ضعف‌ها و کاستی‌هایش یک دهه پیش از آن در اوج خفقان رژیم پهلوی، تأسیس شده بود. این فروپاشی ایدئولوژیکی نه نتیجه یک حادثه ناگهانی، بلکه پیامد ریشه‌های التقاطی و گرایش‌های مارکسیستی نهفته در مبانی نظری و مطالعاتی سازمان بود؛ گرایش‌هایی که در پوشش مفاهیم اسلامی، به تدریج بنیان‌های اعتقادی را فرسود و دچار گسستگی شدید کرد.

پی‌نوشت‌ها

[۱]بازرگانی، بهمن (۱۳۹۸). بهمن بازرگانی؛ گفت‌وگوها، خاطرات و مقالات تحلیلی درباره سازمان مجاهدین، جنبش چپ و انقلاب اسلامی، چاپ اول، تهران: نشر نی، ص ۱۱۶.

[۲]مجاهدین خلق ایران (۱۳۵۸). آموزش و تشریح اطلاعیه تعیین مواضع سازمان مجاهدین خلق ایران در برابر جریان اپورتونیستی چپ‌نما، از سری آموزش‌هایی درباره سازمان، شماره ۳، تهران: انتشارات سازمان مجاهدین خلق ایران، ص ۳۶.

[۳]میثمی، لطف‌الله (۱۳۸۴). آنها که رفتند، چاپ دوم، تهران: نشر صمدیه، ص ۵۵.

[۴]یزدی، ابراهیم (۱۳۶۳). آخرین تلاش‌ها در آخرین روزها، چاپ سوم، تهران: انتشارات قلم، ص ۱۳.

[۵]حق‌بین، مهدی (۱۳۹۲). از مجاهدین تا منافقین، چاپ اول، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص ۱۰۰.

[۶]صدرشیرازی، محمدعلی (۱۳۹۵). سازمان چریک‌های فدایی خلق، چاپ اول، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص ۱۶۵.

[۷]آبراهامیان، یرواند (۱۳۸۴). ایران بین دو انقلاب، ترجمه احمد گل‌محمدی و محمدابراهیم فتاحی ولیلایی، چاپ یازدهم، تهران: نشر نی،   صص ۶۰۹-۶۰۸.

[۸]مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی (۱۳۸۴). سازمان مجاهدین خلق از پیدایی تا فرجام (۱۳۸۴-۱۳۴۴)، جلد اول، چاپ اول، تهران: انتشارات مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، ص ۶۴۲.

[۹]کردی، علی (۱۳۸۹). آیت‌الله طالقانی و سازمان مجاهدین خلق، نشریه تاریخ معاصر ایران، سال چهاردهم، شماره ۵۵، ص ۲۲۰.

[۱۰]اپورتونیسم به معنی مسلک ابن‌الوقت بودن، فرصت‌طلب بودن و به سرعت برحسب تغییر اوضاع سیاسی تغییر عقیده‌دادن است. ر. ک: پازارگاد، بهاءالدین (بی‌تا). مکتب‌های سیاسی، تهران: انتشارات اقبال، ص ۴.

[۱۱]از دید رجوی و همفکرانش، منظور از راست ارتجاعی جریانی است که دارای ماهیت ارتجاعی بوده و در مسیر حرکت، ماهیتش را بارز می‌کند و به همین دلیل به جانب خروج از صف نیرو‌های خلق در حرکت است. آنها این جریان را تهدید و تضاد اصلی درونی تمام جریان‌ها دانسته که تحت‌عنوان اسلام مبارزه می‌کنند. ر. ک: مجاهدین خلق ایران (۱۳۵۸)، همان، ص ۳۸.

[۱۲]مجاهدین خلق ایران (۱۳۵۸). چگونه قرآن بیاموزیم، تهران: انتشارات سازمان مجاهدین خلق ایران، ص ۱۱

[۱۳]میثمی، همان، ص ۱۹۸.

[۱۴]بازرگانی، بهمن (۱۳۹۸). زمان بازیافته، مصاحبه‌کننده: امیرهوشنگ افتخاری‌راد، چاپ سوم، تهران: نشر اختران، ص ۲۵۳.

[۱۵]آبراهامیان، همان، ص ۶۱۰.

نوشته تصفیه خونین یا تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق؛ چرا و چگونه؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

موسوی در پاسخ ایده و چگونگی شکل‌گیری این موزه گفت: موزه اسرار سازمان، روایتی مستند از تاریخ سازمان مجاهدین خلق است که از دهه چهل و شکل‌گیری هسته‌های اولیه این سازمان آغاز می‌شود و تا عملیات مرصاد را در بر می‌گیرد. روایت ارائه‌شده در این موزه در بخش‌های مختلفی شامل مبانی فکری و تشکیلاتی مجاهدین خلق، جنگ‌های مسلحانه علیه نظام و مردم، عملیات‌های ترور و بمب‌گذاری، نفوذ و اقدامات خرابکارانه در ارکان مختلف نظام و دولت، و همچنین جاسوسی و همکاری با ارتش رژیم بعث عراق، دسته‌بندی شده است.
وی افزود: این روایت با بهره‌گیری از اسناد تاریخی، آثار تصویری، هنرهای محیطی، بازسازی صحنه‌های واقعی و نمایش فیلم، در فضایی به مساحت حدود هفتصد متر مربع در فرهنگسرای خاوران دایر گردیده است.

او در پاسخ به این پرسش که روند طراحی و ساخت و پژوهش و جمع‌آوری داده چقدر طول کشید، گفت: این موزه که برای نخستین بار در کشور با این موضوعیت احداث شده، طی فرآیندی نزدیک به شش ماه از مرحله ایده‌پردازی و تصمیم‌گیری تا اجرا، پژوهش و آماده‌سازی فضای فیزیکی، ایجاد گردیده است. کار پژوهشی و مستندسازی این مجموعه توسط آقای جواد موگویی انجام پذیرفته و از امروز، همه‌روزه آماده پذیرایی از علاقه‌مندان و مخاطبان تاریخ معاصر می‌باشد.

موسوی درباره بازدید جمعی و حضور از طرف مدارس و دانشگاه‌ها در این موزه توضیح داد و افزود: گروه‌های مختلف شامل مدارس، دانشگاه‌ها و مجموعه‌های فرهنگی نیز می‌توانند به صورت جمعی ثبت‌نام نموده و از این موزه بازدید نمایند. فرهنگسرای خاوران همه ‌روزه آمادگی پذیرش مخاطبان و علاقه‌مندان را دارد.

وی در پایان افزود: همچنین تطبیق جنایات و عملیات‌های تروریستی متعدد این گروه علیه مردم در دهه شصت، با رویدادهایی که متأسفانه نمونه‌هایی از آن در روزهای اخیر در برخی شهرهای کشور مشاهده شد و توسط همان جریان‌ها هدایت و برنامه‌ریزی می‌گردید، انگیزه‌ای مضاعف برای ایجاد این شناخت، آگاهی و بصیرت سیاسی، به‌ویژه در میان نوجوانان و جوانان، فراهم آورد.

نوشته جنایت، جاسوسی، خیانت، آنچه در موزه “اسرار سازمان” می‌بینید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، سریال “دو نیمه ماه” به کارگردانی احمد معظمی در ۳۰ قسمت ۴۵ دقیقه‌ای به سفارش مرکز سیمافیلم تولید شده است که سه دهه ۴۰، ۵۰ و ۶۰ را در بر می‌گیرد.

این سریال ملودرام با فضایی سیاسی اجتماعی و قصه‌ای عاشقانه ساخته شده که بازیگر اصلی آن محیا دهقانی است.

همچنین در این سریال بازیگران جدیدی هم قرار است، معرفی شوند.

نگارش فیلمنامه سریال را داوود بیدل بر عهده داشته و بازنویسی نهایی نیز توسط حسین تراب نژاد انجام شده که پیش از این نویسنده فیلم و سریال‌هایی در حوزه تاریخ معاصر و آثار امنیتی بوده است.

این پروژه حدود ۲۵۰ تا ۲۸۰ بازیگر و بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ لوکیشن دارد که بخش‌هایی از تصویربرداری این سریال طی ۶ روز در محل سابق زندان رجایی‌شهر انجام شده است.

از دیگر بازیگران “دو نیمه ماه” می‌توان به حمید گودرزی، داریوش فرهنگ، مرتضی اسماعیل کاشی، کوروش سلیمانی، نگین صدق گویا، نیما نادری، ایوب آقاخانی، مهدی فخیم زاده، مهلقا باقری، فریبا کوثری و … اشاره کرد.
سریال “دو نیمه ماه” هر شب ساعت ۲۰:۳۰ روی آنتن شبکه سه می‌رود.

نوشته مجموعه تلویزیونی “دو نیمه ماه” روایتی متفاوت از مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بخشی از اسناد دیپلماتیک آمریکا که توسط ویکی‌لیکس در سال ۲۰۱۰ منتشر شده در رابطه با مجاهدین خلق است. در این سند، سفیر عربستان سعودی در لندن به سوالی درباره سازمان مجاهدین خلق پاسخ داده و گفته که این سازمان در ایران به شدت منفور است و هرگونه حمایت علنی از آن می‌تواند برای عربستان سعودی پیامدهای منفی داشته باشد. این سند نشان می‌دهد که حتی کشورهایی که با ایران اختلافات سیاسی دارند، به دلیل عدم محبوبیت مجاهدین خلق در میان مردم ایران، به حمایت علنی از این سازمان تمایلی ندارند. این سند را می‌توان در آرشیو ویکی‌لیکس جست‌وجو کرد و به متن کامل آن دسترسی یافت.
این اسناد به طور کلی نشان می‌دهند که مجاهدین خلق در ایران به عنوان یک گروه خائن شناخته می‌شوند، به ویژه به دلیل همکاری‌شان با صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق. مجاهدین خلق در آن زمان به صدام حسین پیوستند و حتی در عملیات‌های نظامی علیه ایران شرکت کردند. مجاهدین خلق اطلاعات نظامی ایران را در اختیار ارتش صدام قرار می‌دادند و در عملیات‌های نظامی علیه ایران شرکت می‌کردند این اقدام باعث شد که بسیاری از ایرانیان، این سازمان را به عنوان یک گروه خائن تلقی کنند. عملیات فروغ جاویدان؛ این عملیات که با پشتیبانی ارتش صدام و پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ توسط ایران انجام شد، به عنوان نمونه‌ای بارز از خیانت مجاهدین خلق در اذهان عمومی ایرانیان ثبت شده است.

ضمنا منابع متعددی از جمله کتاب‌ها، مقالات و گزارش‌های تاریخی به این موضوع پرداخته‌اند. به عنوان مثال، کتاب “?The People’s Mojahedin of Iran: A Struggle for What” نوشته یروند آبراهامیان به طور مفصل به تاریخچه و اقدامات مجاهدین خلق پرداخته است. این کتاب توضیح می‌دهد که چگونه همکاری مجاهدین خلق با صدام حسین باعث شد که این سازمان در ایران به شدت منفور شود.

موضع کشورهای غربی و سازمان‌های بین‌المللی

اگرچه مجاهدین خلق در برخی کشورهای غربی مانند ایالات متحده و اتحادیه اروپا به عنوان یک گروه سیاسی شناخته می‌شود، اما در داخل ایران این سازمان به دلیل اقدامات خشونت‌آمیز و همکاری با دشمنان ایران، به شدت منفور است. حتی در سال‌های گذشته، برخی کشورهای غربی نیز مجاهدین خلق را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار داده بودند.

به عنوان مثال، ایالات متحده تا سال ۲۰۱۲ این سازمان را در فهرست گروه‌های تروریستی خود قرار داده بود. گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی مانند گزارش‌های سازمان ملل و گزارش‌های عفو بین‌الملل نیز به اقدامات خشونت‌آمیز مجاهدین خلق اشاره کرده‌اند. این گزارش‌ها نشان می‌دهند که این سازمان در طول تاریخ خود از روش‌های خشونت‌آمیز برای رسیدن به اهدافش استفاده کرده است.

تحلیل‌های کارشناسان و پژوهشگران

بسیاری از کارشناسان و پژوهشگران حوزه خاورمیانه نیز به تحلیل جایگاه مجاهدین خلق در ایران پرداخته‌اند. به عنوان مثال دکتر عباس میلانی، مورخ و پژوهشگر ایرانی – آمریکایی، در کتاب‌ها و مقالات خود به این موضوع اشاره کرده است که مجاهدین خلق به دلیل همکاری با صدام حسین و اقدامات خشونت‌آمیز، در میان مردم ایران یک تشکیلات خیانتکار بشمار می‌آید.

همچنین، دکتر علی رهنما، پژوهشگر و نویسنده، در کتاب The Iranian Mojahedin به تاریخچه و اقدامات مجاهدین خلق پرداخته و توضیح می‌دهد که چگونه این سازمان از یک گروه مبارز ضد شاه به یک گروه منفور در ایران تبدیل شد.

روزهای تاریک دار و دسته رجوی

انزوای تاریخی در داخل ایران، مجاهدین خلق به عنوان یک گروه تروریستی شناخته می‌شود. دولت ایران بارها به اقدامات خشونت‌آمیز این سازمان اشاره و آن را محکوم کرده است. رسانه‌های ایرانی نیز بارها به اقدامات دار و دسته رجوی پرداخته‌اند و آن را به عنوان یک گروه تروریستی معرفی کرده‌اند. حتی کشورهایی که با ایران اختلافات سیاسی دارند، به دلیل عدم محبوبیت این سازمان در ایران، و اقدامات تروریستی و کور تمایلی به حمایت علنی از آن ندارند. سازمان‌های بین‌المللی نیز مانند سازمان ملل متحد و عفو بین‌الملل در گزارش‌های خود به اقدامات خشونت‌آمیز و نقض حقوق بشر توسط سازمان مجاهدین خلق (MEK) اشاره کرده‌اند. این گزارش‌ها به مواردی مانند استفاده از خشونت، محدودیت‌های شدید بر آزادی‌های فردی، ترورهای سیاسی، کنترل روانی و سوءرفتار با اعضای خود سازمان پرداخته‌اند. این گزارش‌ها به عنوان منابع معتبری برای درک ماهیت و روش‌های مجاهدین خلق شناخته می‌شوند؛ در ادامه، به برخی از این گزارش‌ها و جزئیات آن‌ها اشاره می‌کنم:

۱. گزارش‌های عفو بین‌الملل (Amnesty International)

عفو بین‌الملل به عنوان یکی از معتبرترین سازمان‌های دفاع از حقوق بشر، در گزارش‌های متعددی به اقدامات خشونت‌آمیز مجاهدین خلق اشاره کرده است. برخی از این گزارش‌ها عبارتند از:

الف. گزارش سال ۲۰۰۵

در گزارش سال ۲۰۰۵، عفو بین‌الملل به سوءرفتار با اعضای سازمان مجاهدین خلق در اردوگاه اشرف در عراق اشاره کرد. این گزارش به مواردی مانند محدودیت‌های شدید بر آزادی‌های فردی، کنترل روانی، و مجازات‌های سخت‌گیرانه برای اعضایی که قصد ترک سازمان را داشتند، پرداخت. – عنوان گزارش: “Iran: Human rights abuses against members of the People’s Mojahedin Organization of Iran (PMOI)” – سال انتشار: ۲۰۰۵ – موضوعات کلیدی: سوءرفتار با اعضا، کنترل روانی، محدودیت‌های شدید.

ب. گزارش سال ۲۰۱۱

در گزارش دیگری در سال ۲۰۱۱، عفو بین‌الملل به وضعیت اعضای مجاهدین خلق در اردوگاه اشرف پس از سقوط صدام حسین پرداخت. این گزارش به نگرانی‌ها درباره امنیت و حقوق بشر اعضای سازمان اشاره کرد و خواستار حمایت بین‌المللی از آن‌ها شد. – عنوان گزارش: Iraq: Human rights concerns for Camp Ashraf residents”” – سال انتشار: ۲۰۱۱ – موضوعات کلیدی: نگرانی‌های امنیتی، حقوق بشر اعضای سازمان.

۲. گزارش‌های سازمان ملل متحد (United Nations)

سازمان ملل متحد نیز در گزارش‌های خود به اقدامات خشونت‌آمیز مجاهدین خلق و وضعیت اعضای این سازمان پرداخته است. برخی از این گزارش‌ها عبارتند از:

الف. گزارش هیئت بررسی وضعیت اردوگاه اشرف (۲۰۱۱)

سازمان ملل در سال ۲۰۱۱ یک هیئت بررسی به اردوگاه اشرف اعزام کرد تا وضعیت اعضای مجاهدین خلق را بررسی کند. این هیئت در گزارش خود به مواردی مانند محدودیت‌های شدید بر آزادی‌های فردی و نگرانی‌ها درباره حقوق بشر اعضا اشاره کرد. – عنوان گزارش: “Report of the Secretary-General on the situation of Camp Ashraf” – سال انتشار: ۲۰۱۱ – موضوعات کلیدی: وضعیت حقوق بشر در اردوگاه اشرف، محدودیت‌های شدید.

ب. گزارش گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره حقوق بشر در ایران

گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره حقوق بشر در ایران نیز در گزارش‌های سالانه خود به اقدامات خشونت‌آمیز مجاهدین خلق اشاره کرده است. این گزارش‌ها به مواردی مانند ترورهای سیاسی و استفاده از خشونت برای رسیدن به اهداف سازمان پرداخته‌اند. – عنوان گزارش: “Report of the Special Rapporteur on the situation of human rights in the Islamic Republic of Iran” – سال انتشار: گزارش‌های سالانه (به ویژه در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰) – موضوعات کلیدی: ترورهای سیاسی، اقدامات خشونت‌آمیز.

۳. گزارش‌های دیگر سازمان‌های بین‌المللی

سایر سازمان‌های بین‌المللی نیز در گزارش‌های خود به اقدامات خشونت‌آمیز مجاهدین خلق اشاره کرده‌اند. به عنوان مثال:

الف. گزارش دیده‌بان حقوق بشر (Human Rights Watch) دیده‌بان حقوق بشر در گزارش‌های خود به وضعیت اعضای مجاهدین خلق و نگرانی‌ها درباره حقوق بشر آن‌ها پرداخته است. این گزارش‌ها به مواردی مانند سوءرفتار با اعضا و محدودیت‌های شدید اشاره کرده‌اند. – عنوان گزارش: “Iran: Human rights concerns for opposition groups” – سال انتشار: ۲۰۰۳ – موضوعات کلیدی: سوءرفتار با اعضا، محدودیت‌های شدید.

ب. گزارش‌های سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) سازمان امنیت و همکاری اروپا نیز در گزارش‌های خود به اقدامات خشونت‌آمیز مجاهدین خلق و نگرانی‌ها درباره حقوق بشر اعضای این سازمان اشاره کرده است. – عنوان گزارش: “OSCE report on human rights abuses by opposition groups” – سال انتشار: ۲۰۰۶ – موضوعات کلیدی: اقدامات خشونت‌آمیز، نگرانی‌های حقوق بشری.

نویسنده: آرش رضایی، کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل

نوشته اسناد ویکی‌لیکس: مجاهدین خلق، گروهی منفور در ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به بهانه روز کتاب و کتاب‌خوانی، سیر تاریخی نقدها و کتاب‌های نوشته‌شده علیه مجاهدین خلق را بررسی کرده‌ایم. این بررسی از چند جهت حائز اهمیت است: این نقدها آینه‌ای از تحولات گفتمان‌های سیاسی و اجتماعی در دهه‌های مختلف هستند و نشان می‌دهند چگونه مواضع جامعه در قبال این گروه از دهه ۱۳۵۰ تاکنون تغییر یافته است. بررسی کمّی و کیفی این آثار نشان می‌دهد که چرا در دوره‌ای (مانند دهه ۶۰) نقدها اوج گرفته و در دوره‌ای دیگر (مانند دهه ۷۰) کاهش یافته است. عواملی مانند میزان تهدیدآمیز بودن مجاهدین خلق، تغییر اولویت‌های جامعه پس از جنگ و دسترسی به اسناد جدید در این نوسان‌ها مؤثر بوده‌اند. نقدهای نوشته‌شده در هر دوره، ابعاد مختلفی از عملکرد این گروه را روشن می‌کنند. برای مثال، در دهه ۶۰ تمرکز بر جنایات امنیتی و همکاری با صدام بود، در حالی که در دهه ۸۰ و ۹۰، تحلیل فرقه‌ای شدن و مکانیسم‌های کنترل فکری مورد توجه قرار گرفت. مطالعه این نقدها به درک چگونگی انحراف یک گروه به سازمانی تروریستی و فرقه‌ای کمک می‌کند. امروزه این گروه با استفاده از ابزارهای رسانه‌ای و حمایت قدرت‌های خارجی، به تحریف تاریخ می‌پردازد. نقدهای مستند و تاریخی، پاسخی مؤثر به این جنگ نرم است. این بررسی می‌تواند به عنوان نمونه‌ای برای تحلیل گروه‌های مشابهی که با شعارهای فریبنده، مسیر خشونت و وابستگی به بیگانگان را در پیش می‌گیرند، مورد استفاده قرار گیرد.

در دهه ۱۳۵۰، نقدها عمدتاً از سوی روشنفکران و گروه‌های چپ مارکسیست و نیز منتقدان مذهبی صورت می‌گرفت که انحراف ایدئولوژیک مجاهدین خلق از اسلام را هدف قرار می‌دادند. این آثار محدود و عمدتاً به شکل جزوه و مقاله منتشر می‌شد. از مهم‌ترین آثار در این دهه می‌توان به این کتاب‌ها اشاره کرد: منافقان از دیدگاه ما، نقدی بر رفتار و مبانی عقیدتی سازمان مجاهدین خلق ایران، نقد ایدئولوژیک سازمان مجاهدین خلق(شناخت)، مجاهدین خلق و مارکسیست‌ها، روند جدایی و چهره مجاهدین خلق اشاره کرد.

دهه ۱۳۶۰، پرکارترین دوره تولید ادبیات علیه مجاهدین خلق بود. نقدها در این دوره متمرکز بر ترورهای گسترده، همکاری با رژیم بعث عراق و افشاگری‌های درون‌سازمانی توسط جداشدگان بود. همچنین، معرفی شهدای ترورشده توسط این سازمان از مضامین اصلی این آثار به شمار می‌رفت. از جمله مهم‌ترین این آثار به کتاب‌های پیروان حق و باطل(ده جلد)، کارنامه سیاه(پنج جلد)، تروریسم ضدمردمی(بحثی پیرامون ماهیت و اهداف حرکت مسلحانه مجاهدین خلق)، جنگ تحمیلی در تحلیل گروه‌ها، غائله چهاردهم اسفند 1359 ظهور و سقوط ضدانقلاب(دو جلد)، شکنجه(جزئیات شکنجه 3 پاسدار شهید کمیته مرکزی انقلاب اسلامی) می‌توان اشاره کرد.

با کاهش توان عملیاتی مجاهدین خلق و تبعید آنان به خارج از کشور در دهه ۱۳۷۰، نقدها از حالت امنیتی-نظامی به سمت تحلیل‌های تاریخی، جامعه‌شناختی و روانشناختی حرکت کرد. آثار این دوره نسبت به دهه ۶۰ کاهش چشمگیری یافت و بیشتر بر تحلیل شکست‌های استراتژیک مجاهدین خلق و بررسی پدیده کیش شخصیت و فرقه‌ای شدن این گروه متمرکز بود و عمدتاً توسط اعضای جداشده از مجاهدین خلق نگارش شد که می‌توان به این آثار اشاره کرد: قدرت و دیگر هیچ(بیست سال با سازمان مجاهدین خلق)، ماهیت مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت، روانشناسی رجوی، آشنایی با شورای ملی مقاومت ایران، اسلام رادیکال مجاهدین خلق، بال شکسته(بیانیه دولت آمریکا درباره سازمان مجاهدین خلق ایران)، چرا من مجاهد خلق نیستم(نگرشی به پیشینه و موضعیت دیروز و امروز سازمان مجاهدین و رهبری آن)، خروج ممنوع(نقض حقوق بشر در کمپ‌های سازمان مجاهدین خلق).

در دهه ۱۳۸۰ و ۱۳۹۰، نقدها بسیار آکادمیک‌تر و مبتنی بر اسناد شدند. تحلیل مجاهدین خلق به عنوان یک “فرقه” با استفاده از شاخص‌های روانشناسی، انتشار خاطرات مفصل‌تر توسط جداشدگان و بررسی نقش این گروه در جنگ تحمیلی از جمله مضامین اصلی این آثار بود. از مهم‌ترین این آثار می‌توان به کتاب‌های سازمان مجاهدین خلق از پیدایی تا فرجام در سه جلد(1344 تا 1384)، تبار ترور، سازمان مجاهدین خلق از درون، شورشیان آرمانخواه، ناکامی چپ در ایران، خوابگردها: ارتباط رهبران سازمان مجاهدین خلق با نهادهای اطلاعاتی و نظامی عراق 1358 – 1381، عملیات مهندسی: بررسی کارنامه تروریستی بخش ویژه نظامی سازمان مجاهدین خلق 1357 تا 1361، رعد در آسمان بی ابر: تاریخ شفاهی مبارزه امنیتی با سازمان مجاهدین خلق (1367 – 1357)، استراتژی و دیگر هیچ: گفتگو با ناصر رضوی کارشناس امنیتی درباره سازمان مجاهدین خلق، کتاب‌های خاطرات افراد مختلف درباره مجاهدین خلق و از آثار اعضای جداشده به کتاب‌های خداوند اشرف: نگاهی مستند و تاریخی به روند فرقه گرایی سازمان مجاهدین خلق، از تهران تا تیرانا: خاطرات مسعود خدابنده؛ عضو سابق سازمان مجاهدین خلق و سرتیم حفاظت از مسعود رجوی، ارتش خصوصی صدام، برای قضاوت تاریخ و روزهای تاریک بغداد اشاره کرد.

از ویژگی‌های بارز آثار در دهه ۱۴۰۰، ادامه مسیر معرفی جنایت‌های مجاهدین خلق، معرفی شهدای ترور، مجاهدین خلق در اسناد و گزارش‌های بین‌المللی و همچنین تمرکز بر معرفی مجاهدین خلق به جوامع بین‌المللی است که آثار دایره‌المعارف شهدای ترور جمهوری اسلامی ایران(مشخصات کامل 23000 شهید ترور کشور)، روزشمار وقایع تروریستی ایران، گزارش سالانه تروریسم در ایران، مجاهدین خلق بدون روتوش و مجاهدین خلق در اسناد بین‌الملل از آن جمله است.

بررسی سیر تاریخی نقدهای نوشته‌شده علیه مجاهدین خلق تنها یک مطالعه کتاب‌شناختی نیست، بلکه کالبدشکافی تحولات جامعه ایران در مواجهه با یکی از پیچیده‌ترین و مخوف‌ترین جریان سیاسی و اجتماعی معاصر است. این نقدها نه تنها روشن‌گر ابعاد پنهان عملکرد گروه مجاهدین خلق هستند، بلکه هشدارهایی برای نسل‌های آینده در برابر انحرافات ایدئولوژیک و خشونت‌طلبی محسوب می‌شوند.

نوشته تاریخچه و گونه‌شناسی نقد مجاهدین خلق در ادبیات مکتوب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

۱.  شــکل گیری وایدئولوژی اولیــه؛ فرزندان نهضت آزادی

ســازمان مجاهدیــن خلق در ســال 1344 توســط “محمد حنیف نژاد”، “سعید محســن” و “عبدالرضا نیک بین” (اعضای سابق نهضت آزادی) تأسیس شد. این افراد پس از قیام 15 خرداد 1342  به این نتیجه رسیدند که مبارزه مسالمت آمیز جبهه ملی و نهضت آزادی ناکارآمد است و باید با تشکیل سازمانی مخفی و مسلح، رژیم پهلوی را سرنگون کرد.  مجاهدین خلق در ابتدا خــود را “اسلامی” معــرفی میکردند و با اســتفاده از مفاهیم شیعی (مانند شــهادت امام حسین (ع)) و شبکه ای از مســاجد (همچون مسجد هدایت و حسینیه ارشاد)، جذب نیروهای مذهبی راهدف قرار  میدادند. “آیت االله طالقانی” و “مهندس بازرگان” حامیان اولیه آنها بودند، اما به تدریج به دلیل مشی مسلحانه و التقاط فکری، از روحانیت فاصله گرفتند

۲. انحــراف ایدئولوژیــک: ازاسلام انقلابــی تــا مارکسیسم

از میانــه دهــه ،1350 ســازمان به طور رســمی به ســمت “مارکسیسم لنینیسم” گرایش یافت:

تغییرنمادها: نماد ســازمان ترکیــبی از داس و چکش (نماد کمونیســم) و آیه فضل الله المجاهدین بود که نشاندهنده التقاط فکری بود.

حذف نیروهای مذهبی: در ســال 1354 با غلبه گرایشهای مارکسیستی در رهبری،  نیروهای  مذهبی مانند “مجید شریف واقفی” (از بنیانگــذاران) حــذف فیزیکی شــدند. این اقدام، شــکاف درون سازمانی را آشکار کرد.

ارتباط با شــوروی: اســناد همکاری مجاهدین خلق با “کا.گ.ب” (سرویس جاسوسی شــوروی) و دریافت وام 300 میلیون دلاری از “مســکو”، نشان دهنده وابستگی آنها به بلوک شرق بود. امام خمینی در تحلیل این گروه تأکید داشتند: “بعضی افراد بسیار اســم اسلام را میبرند، اما اگر دلســوزی کنند برای اسلام خودشان؛ نه برای اسلام ما ”

3. همکاری با ســاواک: نجات “رجوی” به بهای لودادن همرزمان “مسعود رجوی” در شهریور 1350 دستگیر و به اعدام محکوم شد، اما با وساطت “کاظم رجوی” (برادرش که جاسوس ساواک در ســوئیس بود) و “پرویز ثابتی” (مقام ارشد ساواک)، حکم او تخفیف یافت. “کاظم رجوی” ماهانه 10 هزار فرانک از ســاواک حقوق میگرفت. او با ارائه گزارشی مبنی بر “همکاری مسعود با ســاواک در بازجویی ها”، حکم اعدام را به حبس ابد تبدیل کرد. “ثابتی” در خاطراتش تصریح کرد: “خبر تخفیف حکم رجوی را به رســانه ها دادیم تا بگوییم به دلیل همکاری با ما از اعدام نجات یافته است”. اســناد بازجوییها نشان میدهد “مســعود رجوی” جزئیات فعالیت اعضا، خانه های تیمی و نقشــه های عملیاتی را فاش کرد. این اطلاعات منجر به اعدام 10 نفراز کادرهای سازمان و تضعیف مبارزات انقلابیون شد

4.ترورهای سیستماتیک:  ۸۴۱شهید در یکسال! پس از انقلاب، مجاهدین خلق با تغییر اســتراتژی به مبارزه مسلحانه علیــه جمهــوری اسلامی روی آوردند. اوج خشــونتهای آنها در ســال 1360 رخ داد. بنیاد “هابیلیان” در ســال 1404 برای نخستین بار آمار شهدای ترورهای سال 1360 را منتشر کرد که طبق آن در مجموع 1969 نفر به شهادت رسیدند:

نشریه سرباز

۵ . وابستگی به دشمنان: از صدام تا غرب

در سال،1365 “مسعود رجوی” به عراق رفت و با حمایت “صدام حسین”، “ارتش آزادیبخش” را تشــکیل داد. این گروه در عملیات “مرصاد” (1367) همراه ارتش عراق به ایران حمله کرد، اما شکست خورد. پس از سقوط “صدام”، مجاهدین خلق به آلبانی نقل مکان کردند و توسط  نهادهای غربی مانند سازمان “سیا” (از طریق “رادیو فردا”) و وزارت خارجه آمریکا (حمایت از “محسن سازگارا”) تأمین مالی شدند. ابتکاراتی مانند تارنمای “60 میلیون دات کام” (برای فراخوان حمله نظامی به ایران) جزء چندین پروژه شکست خورده بود که به دلیل بی اعتمادی مردم با استقبال کمتراز 100 نفرمواجه شد. حمایت کشورهای اروپایی و دفاتر فعال کشورهای غربی با وجود ثبت مجاهدین خلق در فهرست تروریستی (تا 2012)، به آنها پناهندگی سیاسی و امکانات لجستیکی دادند.
آلبانی (پایگاه اصلی):  دفتــر مرکزی در “تیرانا” با 3,000 عضو / دریافت 24 میلیون یورو کمک سالانه از اتحادیه اروپا تحت عنوان “حمایت از پناهندگان”

فرانسه: مرکز رســانه ای در “اوور ســور اواز” با مدیریت “مریم رجوی” / برگزاری گردهمایی های سالانه با هزینه دولت محلی

سایرکشورها:

نشریه سرباز

فساد مالی و پولشویی در اروپا

مجاهدین خلق با سوءاســتفاده از قوانین غرب، شبکه ای از کلاهبرداری مالی ایجاد کرده اند. تعدادی از مکانیسمهای پولشویی آنان به شرح زیراست:

1.ثبت NGOهای صوری (مانند “انجمن زنان برای دموکراسی” درپاریس)

2.انتقال پول از طریق حوالههای تقلبی به حسابهای لبنان و امارات

3.خرید املاک در بالکان با پول نقد

پرونده های قضایی –

آلبانی (2021): دادگاه “تیرانا”، 11 عضو ارشد را به دلیل کلاهبرداری 4.2 میلیون یورویی از بانکهای محلی محکوم کرد.

فرانسه (2019): پلیس پاریس از کشف 400,000 یورو پول نقد در دفتر “مریم رجوی” خبر دادکه منشأ آن نامشخص بود.

بلژیک (2020): اتهام فرار مالیاتی به مبلغ 1.7 میلیون یورو به “بنیاد آزادی ایران”

چرا جوانان ازمجاهدین خلق فاصله گرفتند؟

الف) در اوایل انقلاب: انحراف از اسلام و تغییر ایدئولوژی به مارکسیسم باعث شد نیروهای مذهبی مانند طالبانی و بنابی از سازمان جدا شوند. همچنین رهبران مجاهدین خلق (از جمله “رجــوی”) تا آخرین ماههای حکومت پهلوی در زندان بودند و هیچ مدیریت میدانی در انقلاب نداشــتند. حتی امام خمینی درهیچ مرحلهای آنها را تأیید نکردند

ب) در دوره معاصر:

فرقه گرایی: تبدیل سازمان به فرقه ای حول محور “رجوی” با ایدئولوژیهای عجیب (مانند انقلاب ایدئولوژیــک و ازدواجهای اجباری) باعث بی اعتباری آن شد.

وابســتگی آشکار به دشــمن: همکاری با رژیم صهیونیستی و عربستان در پروژههای ضدایرانی (مانند کمپینهای رســانهای) موجب نفرت عمومی شده است.

فقدان پایگاه اجتماعی: آخرین نظرسنجیهای مستقل نشان میدهد کمتر از ٪1 جوانان ایران این گروه را “آلترناتیو” مشروع میدانند. پروژه “جوانان محلات” آنها برای جذب نیرو نیز شکست خورده است.

آمار بی اعتمادی جوانان؛ تحلیل کمی

اوایل انقلاب (1358-1360): سازمان با شعار “اسلام رهایی بخش” حدود 12,000 عضو جذب کرد، اما پس از افشای همکاری با ســاواک و تغییر ایدئولوژی، ٪80 نیروهای جوان (به ویژه دانشجویان) جدا شدند.

وضعیت کنونی (1404):

نشریه سرباز

نتیجه گیری: درسهایی برای تاریخ

سازمان مجاهدین خلق با تقلب در ایدئولوژی (پوشش اسلامی برای اهداف مارکسیســتی)، خیانت به مبارزان (همکاری با ساواک)، و هم پیمانی با دشــمنان (از شوروی تا صدام و آمریکا)، نه تنها نقــش مثبتی در انقلاب اسلامی نداشــت، بلکه به عاملی برای سرکوب انقلابیون و تضعیف امنیت ملی تبدیل شد. افول آنها نتیجه مســتقیم دورویی در عمل و فقدان مشــروعیت مردمی به ابزار “پروپاگاندای”اســت. امروز بقایای این گروه، صرفا (جوســازی سیاسی) دشمنان ایران تبدیل شــده اند و جوانان ایــران با آگاهی از ایــن تاریخچه، هرگز فریــب چهره به ظاهر انقلابی آنها را نخواهند خورد. این زنجیره، علت اصلی بی اعتمادی نســل جوان ایران است؛ نســلی که تقلب ایدئولوژیک، خیانت میهنی و فســاد مالی را نه میبخشــد، نه فراموش میکنــد. همانطور که ضرب المثل تاریــخی میگوید: “منافق را نشــاید ز درویش شــمار؛ که در انبانش افعی است نه مار! ”

مهدی روزبهانی – کارشناس امور ارتباطات اجتماعی

نشریه سرباز – نشریه ارتش جمهوری اسلامی ایران

نوشته مجاهدین خلق؛از  شکل گیری تا افول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق در ابتدا به عنوان یک گروه چپ‌گرای اسلامی برای مخالفت با رژیم شاهنشاهی پهلوی تأسیس شد. بنیان‌گذاران آن، که از دانشجویان چپ‌گرا بودند، ایدئولوژی ترکیبی از اسلام و مارکسیسم را پیش می‌بردند و در دهه ۱۹۷۰ به عملیات مسلحانه علیه رژیم شاه روی آوردند، از جمله ترور مقامات آمریکایی و ایرانی. پس از انقلاب ۱۹۷۹ ایران، ابتدا با جمهوری اسلامی همکاری کرد، اما به مخالفت پرداخت و در سال ۱۹۸۱، اعتراضات گسترده‌ای را سازماندهی کرد که به سرکوب شدید منجر شد.

در واقع سازمان مجاهدین خلق تحولات گوناگونی را از زمان تأسیس تا دوران پس از انقلاب اسلامی تجربه کرد. این سازمان که در ابتدا با اهدافی انقلابی و مبارزه علیه رژیم پهلوی شکل گرفت، در طول زمان دچار تغییرات ایدئولوژیکی و ساختاری شد که سرنوشت آن را به سمت مسیری متفاوت سوق داد.

تاریخچه‌ای از خیانت و تحولات ایدئولوژیک

نقاط تاریک فراوانی از زمان سکانداری مسعود رجوی در مجاهدین خلق، در تاریخچه این گروه ثبت و ضبط شد. با این حال، نقطه عطف تاریک تاریخ این گروه، همکاری با رژیم صدام حسین در جنگ ایران – عراق بود. گروه به سرکردگی مسعود رجوی به عراق پناه برد و در کمپ اشرف مستقر شد، جایی که در عملیات نظامی علیه نیروهای ایرانی شرکت کرد و هزاران ایرانی را کشت. این خیانت میهنی، مجاهدین خلق را در چشم مردم ایران به عنوان “منافقین” تثبیت کرد. پس از سقوط صدام، گروه به آلبانی منتقل شد و اکنون تحت رهبری مریم رجوی، به لابی‌گری در غرب برای تغییر رژیم ایران می‌پردازد، در حالی که از سوی بسیاری به عنوان یک فرقه تروریستی شناخته می‌شود.

جنایات ضد انسانی: از شکنجه تا زندان و انزوای اجباری

مجاهدین خلق نه تنها علیه دشمنان خارجی، بلکه علیه اعضای خود نیز جنایات هولناکی مرتکب شده است. گزارش‌های سازمان‌های حقوق بشری مانند Human Rights Watch (HRW) در سال ۲۰۰۵، از سوءاستفاده‌های سیستماتیک در کمپ‌های مجاهدین خلق حکایت دارد: زندان‌های انفرادی طولانی‌مدت، شکنجه فیزیکی و روانی، جدایی اجباری خانواده‌ها، ممنوعیت ازدواج و بچه‌دار شدن، و حتی جداسازی اجباری زنان برای حفظ “تمرکز بر مبارزه”. اعضای سابق که فرار کرده‌اند، از کنترل فرقه‌ای شدید، شستشوی مغزی و اعدام‌های داخلی گزارش داده‌اند.

این گروه، که تا سال ۲۰۱۲ در لیست تروریستی آمریکا و اروپا قرار داشت، مسئول ترور هزاران نفر، از جمله مقامات ایرانی و غیرنظامیان است. همکاری با صدام در کشتار کردها و شیعیان عراقی، و حملات تروریستی در ایران، مجاهدین خلق را به یکی از بدنام‌ترین گروه‌های مخالف تبدیل کرده است. حتی وزارت خارجه آمریکا در زمان حذف از لیست تروریستی، نگرانی‌های جدی در مورد سوءاستفاده‌های داخلی این گروه ابراز کرد.

مقایسه با جنایتکاران تاریخ: سفید کردن روی ضحاک و داعش

اگر لشکریان اسکندر مقدونی با فتح و غارت، تمدن‌ها را نابود کردند، مجاهدین خلق با خیانت به میهن خود در جنگ ایران-عراق، هزاران ایرانی را به کام مرگ فرستاد و حتی از اسکندر هم فراتر رفت، زیرا اسکندر حداقل به عنوان فاتح خارجی عمل می‌کرد، نه خائن داخلی. ضحاک ماربه‌دوش اساطیری، نماد استبداد و خوردن مغز جوانان، در مقایسه با مجاهدین خلق که اعضای خود را با شستشوی مغزی و شکنجه به بردگی می‌کشد، کم‌رنگ می‌شود. مجاهدین خلق نه تنها مغزها را می‌خورد، بلکه خانواده‌ها را نابود و زنان را عقیم می‌کند.

مغول‌های چنگیزخان با کشتارهای جمعی شهرها را ویران کردند، اما مجاهدین خلق در همکاری با صدام، به کشتار هموطنان خود کمک کرد و کمپ‌هایش را به زندان‌های قرون‌وسطایی تبدیل نمود. محمود افغان چپاولگر و یاغیان بین‌راهی، نماد غارت و بی‌قانونی بودند، اما مجاهدین خلق با لابی‌گری‌های مالی در غرب و جمع‌آوری کمک‌های مشکوک، غارت ایدئولوژیک و مالی را به سطح جدیدی رسانده است. داعشیان عصر حاضر با ایدئولوژی افراطی و خشونت، جهان را شوکه کردند، اما مجاهدین خلق ، که خود را “مبارز برای دموکراسی” می‌نامد، در عمل مانند یک فرقه داعش‌وار عمل می‌کند: کنترل مطلق، خشونت داخلی و ایدئولوژی ترکیبی که حقوق بشر را زیر پا می‌گذارد.

در تمامی صفات ضد انسانی از شکنجه و ترور تا خیانت میهنی، مجاهدین خلق نه تنها با این جنایتکاران هم‌ردیف است، بلکه با ترکیب ایدئولوژی قرون‌وسطایی و تاکتیک‌های مدرن، آن‌ها را رو سفید کرده است. این گروه، که حمایت بسیار بسیارکمی در داخل ایران دارد، بیشتر به عنوان ابزاری برای قدرت‌های خارجی عمل می‌کند تا یک جنبش واقعی.

نتیجه‌گیری: میراثی از تاریکی

به هر ترتیب مسعود رجوی با جنایاتش، نشان می‌دهد که چگونه ایدئولوژی‌های افراطی می‌توانند به استبدادهای مدرن تبدیل شوند. تا زمانی که این گروه وجود دارد، یادآوری جنایاتش ضروری است تا تاریخ تکرار نشود. مردم ایران، که از این “منافقین” بیزارند، آینده‌ای بدون چنین گروه‌هایی را می‌جویند.

سالاری

نوشته مسعود رجوی مجاهدین خلق را به قهقرا برد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گروه تروریستی مجاهدین خلق، فرقه جنایت‌کاری که دستش به خون ۱۷ هزار شهروند ایرانی آلوده است، در شرایطی شصتمین سال شکل‌گیری منحوس خود را به نظاره نشسته است که به استناد گزارش‌های رسانه‌ای و مدارک مستند در حالت احتضار به سر می‌برد.
این گروه که در ۱۵ شهریور ۱۳۴۴ تاسیس شد، از سال ۱۳۶۰ خصومت و عناد ذاتی خود با مردم و کشور ایران را با اعلام ورود به فاز مسلحانه آشکار کرد.

در کارنامه این فرقه جنایت‌کار ارتکاب فاجعه‌های تروریستی متعددی ازجمله انفجار دفتر نخست‌وزیری ثبت شده است.

ترور و جنایت را می‌توان فقط بخشی از ماهیت و هویت گروه تروریستی مجاهدین خلق دانست؛ چراکه کارنامه این گروه صفحه‌های متعددی از خیانت علیه مردم و کشور ایران را در خود جای داده است.

گروه تروریستی مجاهدین خلق پس از آن که با دست رد مردم ایران بر سینه خود برای ادامه حضور در کشور مواجه شدند، در سال ۱۳۶۴ به عراق تحت کنترل رژیم بعث رفتند؛ این آوارگی مقدمه‌ای برای آشکار شدن خیانت‌های مزدورانه آن‌ها بود.

همراهی، همکاری و همدستی مجاهدین خلق با صدام در جریان جنگ تحمیلی علیه ایران، پرده‌های خیانت‌کارانه‌ مختلفی را از ماهیت جنایت‌کارانه این گروه آشکار کرد.

مزدوری و وطن فروشی گروه تروریستی مجاهدین خلق علیه مردم و کشور ایران همواره ادامه داشته است؛ آن‌ها در برهه‌های زمانی مختلف به استخدام بازیگران ضدایرانی ازجمله مدعیلت غربی حقوق بشر درآمده و تلاش کردند در ازای دریافت حمایت یا حتی مشتی پول، خدمات مزدوری خود را برای تامین اهداف نامشروع کارفرمایان خود ارائه کنند.

نقطه اوج مزدوری گروه تروریستی مجاهدین خلق، همراهی آن با رژیم صهیونیستی در تجاوز آشکار به ایران در خرداد ۱۴۰۴ بود؛ همراهی که نتیجه سال‌ها خیانت به کشور و مردم ایران در موضوع هسته‌ای صلح‌آمیز قابل بررسی است.

شاید همکاری گروه تروریستی مجاهدین خلق با موساد رژیم صهیونیستی را بتوان به‌عنوان تاریک‌ترین فصل تاریخ این گروه نشانه‌گذاری کرد.

شصتمین سال شکل‌گیری این گروه تروریستی در حالی فرا رسیده است که رسانه آلبانیایی گزتا ایمپکت به‌تازگی در گزارشی شرایط این گروه مستقر در اردوگاه اشرف ۳ در مانزا شهر دورس را این‌گونه تشریح کرد:

گروه تروریستی مجاهدین خلق چیزی بیش از یک گروه ورشکسته و بی‌آبرو نیست؛ این گروه محل تجمع افراد بزدل و پیرمرد‌های گرفتارشده در آلبانی است.

در سال‌های اخیر، بحران در اردوگاه اشرف ۳ گروه تروریستی مجاهدین خلق در آلبانی به اوج خود رسیده است؛ در عین حال، گزارش‌ها حاکی از افزایش تنش‌ها بین اعضای عادی و سرکردگان گروه تروریستی مجاهدین خلق است و برخی از بحث‌های داخلی اذعان می‌کنند که این گروه در آستانه فروپاشی ساختاری است.

گروه تروریستی مجاهدین خلق آینده‌ای ندارد و به‌ عنوان گروهی در حال مرگ فقط با بودجه خارجی زنده مانده است؛ ماشین لابی‌گری مجاهدین خلق زیر بار دروغ‌های خودش در حال فروپاشی است و حتی در اروپا، جایی که این گروه زمانی به نفوذ خود می‌بالید، اکنون به‌عنوان چیزی بیش از یک گروه فشار و مزدور شناخته نمی‌شود.

گزارش یادشده در کنار دیگر گزارش‌های مربوط به وضعیت جاری گروه تروریستی مجاهدین خلق با آشکار کردن بحران‌های درهم تنیده داخلی و خارجی آن، نشان می‌دهند که این گروه به پایان کار خود رسیده است.

پایان کار مجاهدین خلق در حالی فرا رسیده است، میراثی جز خیانت و جنایت باز این گروه باقی نمانده است؛ نفس‌های آخر این پیکر محتضر که به تنفس مصنوعی مدعیان غربی حقوق بشر متصل است، با ایستادگی ایران بر تعهد خدشه‌ناپذیر مبارزه با تروریسم به شماره افتاده است.

نوشته جنایت و خیانت؛ میراث شوم گروه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای درک این واقعیت ناگزیر به دوران شکل گیری سازمان مجاهدین خلق در سال 1344 تا مقطع سال 1354 باز می گردیم.

بنیانگذاران سازمان با شعار مبارزه با امپریالیست و در راس آن آمریکا با الگوی اسلامی در صحنه اجتماعی و فضای سیاسی جامعه در دوران شاه پا نهادند. در ظاهر مدعی ایدئولوژی توحیدی بودند ولی درعمل از یک تفکر التقاطی برگرفته از اسلام و مارکسیست تبعیت می کردند. این دوگانگی دیری نپایید و درپی دستگیری اعضای مرکزی سازمان در سال 1350 توسط ساواک شاه وضعیت مجاهدین را متحول نمود. مرکزیت به ویژه بنیانگذران آن اعدام شدند و برخی نیز به حبس های طولانی مدت محکوم گردیدند و درسال 1354 زمینه لازم برای تغییرایدئولوژی توسط تقی شهرام مهیا گردید و بدین وسیله ماهیت واقعی مجاهدین خلق برملا شد . این دگرگونی و تغییر ایدئولوژی در درون مجاهدین موجب انتقادات شدید از جانب روحانیون و مبارزان آن دوران شد و عملا مجاهدین را به حاشیه راند.

نقش مسعود رجوی که بدلیل همکاری با سازمان اطلاعات امنیت شاه از اعدام در امان مانده بود و تلاش می کرد تا ضربه مهلک به سازمان را با به دست گرفتن هدایت آن جبران کند مورد توجه جامعه و مبارزان واقعی قرار نگرفت . پس از پیروزی انقلاب، مسعود رجوی ابتدا روش نفوذ در رده های بالای حاکمیت و در نهایت به دست گرفتن قدرت را پیش روی گرفت ولی چون در این زمینه نتوانست به اهداف خود برسد با تغییر روش، جنجال آفرینی، قتل، ترور، تظاهرات خیابانی و ایجاد خانه های تیمی و اقدامات مسلحانه برای سرنگونی انقلاب نو پا را به عنوان خط مشی اصلی خود قرار داد و در این مسیر تلخ بسیاری از مردم عادی و مسئولان کشوری را قربانی اهداف خود کرد. النهایه در سال 1361 رجوی با به جا گذاشتن زوج و طفل شیرخوار خود فرار را بر قرار ترجیح داد و به فرانسه گریخت .

اقدامات غیر منطقی و ضد ایرانی مجاهدین درهمکاری با صدام حسین در جنگ 8 ساله و گرایش و همکاری تنگاتنگ آنها به دولت آمریکا پس ازسرنگونی صدام و سایر خیانت های این فرقه، مجاهدین خلق را در زمره بد نام ترین گروهای های سیاسی در تاریخ معاصر ایران به ثبت رسانده است، به نحویکه حتی در میان نسل جوان که با تاریخچه این سازمان آشنایی چندانی ندارند مورد تنفر قرار گرفته اند.

صمد اسکندری

نوشته نقش مجاهدین خلق در قبل و بعد از پیروزی انقلاب سال ۱۳۵۷ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از آمل، با وجود گذشت سال‌ها از سال 60 وقتی به ماه بهمن می‌رسیم شهر آمل رنگ و بوی خاصی را به خود می‌گیرد و مردم این شهر و شهرستان را به یاد یک اتفاق مهم تاریخی می‌اندازد؛ حماسه‌ای که مردم این شهر با بصیرت‌افزایی و نثار 41 شهید خلق کردند و برگی از تاریخ انقلاب اسلامی برای همیشه در اذهان عمومی به ثبت رساندند.

مردمی که در آن سال با ساختن “هزار سنگر” برای مقابله با مجاهدین خلق در شهر، آمل را به نام هزار سنگر نام‌گذاری کردند و اجازه تصرف مجاهدین خلق و اتحادیه کمونیست‌های ایران به خاک خود را ندادند؛ رشادت‌ها و ایثارگری‌ها حتی از یک زن باردار نشان داده می‌شد که برای سنگرسازی شن در گونی می ریخت و یا راننده نیسانی حاضر بود جانش را بدهد تا به حمل تیربار بپردازد تا آن چیزی که در سر عده‌ای که خود را سربداران معرفی کرده بودند اما در سرشان هدف دیگری را دنبال می‌کردند محقق نشود و نقشه‌ها را نقش بر آب کنند و بینی کمونیست‌ها را به خاک بمالند.

داستان‌ها و روایت‌های بی‌شماری در مورد آن واقعه حماسه ساز طی 42 سال از سوی راویان و شاهدان و مبارزان نقل و قول شد اما این بار خبرگزاری تسنیم با فردی آشنا شد که خودش چهره به چهره یا همان تن به تن با آنها بود و دید که آنها چه افکاری در سر داشتند.

12 ساعت با مجاهدین خلق

محمود نماریان یکی از کسانی که در واقعه مهم سال 60 آمل حضور داشت و به‌نوعی حضور وی متفاوت با مبارزان آن سال بود در مورد ششم بهمن خود را فردی 21 ساله و دانشجوی مکانیک دانشگاه تهران معرفی می‌کند و می‌گوید: بعد از تعطیلی انقلاب فرهنگی در سال 59 به آمل برگشتم و چون مشغول فعالیت فرهنگی و اهل کارهای فرهنگی بودم برای کمک به این شهرستان برگشتم و در آن سال کارت ترددی برایمان صادر شد.

وی با بیان اینکه فعالیت ما مدیریت مراسم شهدا، چاپ عکس شهدا بود و این اقدامات را انجام می‌دادیم و آن زمان با دستگاهی به نام اوپک کارهای چاپ تصویری صورت می‌گرفت، افزود: آن زمان به اتفاق دوستی در آن ساختمان پایگاه بسیج یا همان هتل شهر بیرون آمدیم که حدود ساعت ده و نیم شب بود؛ یک شب زمستانی و سرد با یک کت بر تن از این ساختمان تا به ساختمان سینمای آمل برویم و بالای ساختمان آن دستگاه را برداریم که عکس شهدای انقلاب و دوران جنگ را برای 22 بهمن بزرگ کنیم.

این مبارز انقلابی سال 60 یادآور شد: با همدیگر به نقطه‌ای که به اصطلاح فعلا بانک رفاه هست آن زمانی آیفونی قرار داشت که اگر کسی خواست زنگ بزند طبقه بالا یک لامپ قرمز کوچولویی داشت و ما داشتیم می‌رفتیم تا نزدیک سر نبش ساختمان یک دفعه‌ای دیدیم جلوی این نور یک لحظه قطع و وصل شد یعنی نشان می‌داد کسی عبور کرده، سرم را برگرداندم و در آن تاریکی فردی را دیدم و گفتم: تو کی هستی؟ گفت: من بسیجی و از تهرانم که لباسش پلنگی، اورکتی نظامی ارتشی بر تن داشت، جلوتر رفتم یعنی حرف این را در واقع می‌خواستم تایید کنم اما به محض نزدیک شدنم آن‌هم با دو قدم، سریع اسلحه خودش را درآورد و گلنگدن را کشید و صدای آن باعث شد چهار نفر دیگری که سر نبش آن گوشه بودند سریع با آرپیچی و ژسه و تفنگ آمدند.

دستگیری پسربچه 14 ساله دستفروش

وی با بیان اینکه هر چهار نفر جلو آمدند و شروع به گشتن لباس‌های ما کردند و کارت تردد ما را پیدا کردند، افزود: آن شب ما را دستگیر کردند و اعلام کردند امشب کاری باهاتون نداریم فردا میدان شهر اعدام انقلابی توسط خلق انجام می‌شود که باعث خنده‌ام شد.
محمود نماریان با بیان اینکه بعد از دستگیری در مکانی که به اندازه دو متر گود و به‌شکل زیرزمین قرار دادند و خودشان بالا بودند تا صبح هم در آنجا ماندند بیان کرد: بعد از دستگیری ما یک بچه چهارده ساله که دستفروش بود هم دستگیر کردند که ظاهراً برایشان یک سوژه بود، بعد از مدت زمانی دکتر یزدان‌پناه که ظاهرا با موتورش برای گشت و رفتن به بیمارستان و رسیدگی به مجروحان آمده بود هم دستگیر کردند و به همان مکان ما آوردند.

وی حضور مجاهدین خلق را در اطراف سینما، ساختمان بسیج و دور و اطراف ساختمان شهرداری عنوان کرد و گفت: آن شب تعداد ما به چهار و یواش یواش پنج نفر رسید که همزمان سر ساعت یازده شب صدای بلندی به گوش رسید و آن آر پی جی بود که به ساختمان بسیج زده بودند و در همان ساعت از چند جای دیگر هم صدای شلیک آمد که در واقع این ساعت شروع عملیات‌شان بود.
وی با بیان اینکه بعد از نیم ساعت شروع عملیات من را از آنجا خارج کردند و به سمت درب سینما بردند و آن فرد که اینکار را کرد آملی بود و با علامتی بر صورتش شناختم و قبلا هم دیده بودم، تصریح کرد: این فرد با اسلحه آمد با من صحبت کردند که چون گفتم دانشجو هستم فکر کرد می‌تواند جذبم کنند و از شهید بهشتی پرسید و وقتی گفتم شهید بهشتی جواب شما را در آن مناظره به همه شما داد، این فرد خوشش نیامد و با نوک کلاش به گوشه‌ای از بدنم زد و با این حرکت متوجه شدم این‌ها اهل گفتگو نیستند؛ درب سینما را باز کرد من را کنار تابلوی اعلانات برد و تفنگ رو به سمتم گرفت که مثلا شلیک کند اما بعد چند دقیقه‌ای یکی از بیرون به این فرد پیغامی داد و از شلیک کردن به‌ من منصرف شد و دوباره به همان مکان زیرزمینی برگشتیم که ظاهراً به آنها گفتند فعلا فقط اسیر بگیرید و کسی رو نکشید.

شاهد واقعه سال 60 آمل در ادامه با بیان اینکه تا صبح در سرما و شرایط بیرون بودیم تا اینکه صبح شد و ما پنج نفر را از آنجا خارج کردند، گفت: تعداد آن چهار منافق به 10 نفر رسید که دست یکی از آنها کیسه‌ای بود و ازش پرسیدم که این چیه جواب داد داخلش ضبط صوت به‌همراه نواری هست و امروز صبح آن را در میدان شهر می‌خواهیم برای مردم آمل پخش کنیم تا پیام نهضت ما را بشنوند.

تلاشی برای هیچ

وی مطرح کرد: ما را از آنجا بیرون آوردند و از کوچه اسپه کلا از جایی به سمت کوچه پس کوچه‌ها رد کردند تا به بالای رضوانیه رساندند که در این میان دکتر یزدان‌پناه زرنگی کرد و در آخر و پشت ما قرار داشت از کانال رودخانه خودش را فراری داد.

این راوی با بیان اینکه ما چهار نفر را در هر مسیری می‌بردند به آنها می‌گفتند شما با این بچه‌ها چیکار دارید اما آنها فحش می‌دادند و همچنان ما را نگه می‌داشتند، گفت: ساعت حدود 9 صبح وقتی فشار به آنها زیاد شد و از عهده این فشارها بر نیامدند ما را به سمت باغی در همان مسیر رضوانیه بردند که منزلی قرار داشت و ما را در همان منزل که صاحب آن پیرزنی بود، بردند که البته پیرزن خیلی برخورد تندی با آنها کرد اما چون خیلی قوی هیکل بودند نمی‌توانست کار آنچنانی بکند.
حبس و دوران انتظار

نماریان بیان کرد: در آن خانه و یک اتاق ما را حبس کردند که در همانجا نمازمان را خواندیم و تفالی از قرآن زدم و آیه‌ای از سوره بقره آمد که در واقع خوش یمن بود؛ در واقع این منزل به‌نوعی برایمان دوران انتظار بود و از آن صبح تا دو بعدازظهر آنجا بودیم که بعدازظهر وقتی هجمه برای آنها زیاد شد ساعات آخر به‌دنبال رهایی خود و نجاتشان از این معرکه بودند؛ وقتی از اتاق بیرون آمدم آنها را ندیدم در بیرون از خانه هم سرکی کشیدم دیدم اصلا نیستند و بعد از اطمینان از نبودن آنها به بقیه هم گفتم بیرون بیایند که وقتی بیرون آمدیم و گفتیم خودی هستیم در سطح شهر سنگرهایی را دیدم.

وی خاطرنشان کرد: پس از این واقعه و در زمان محاکمه آنها در دادگاه انقلاب چیزی که متوجه شدم به افراد چیزهایی را آموختند که در واقع آن‌ها اصل نبود و یک ایدئولوژی و باور برایشان شده بود به‌طوری که به آنها در واشنگتن اجازه نمی‌دادند چیزهای دیگری را ببینند و این باعث شده بود تا به آمل حمله کنند.

نوشته ۱۲ ساعت با مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا می دانید سازمان مجاهدین در سال 1354 مارکسیسم را ایدئولوژی خود قرار دادند؟
آیا می دانید که محمد سعادتی از رهبران سازمان اعتراف کرده که جاسوس شوروی بوده است و بعداً رجوی راه او را که جاسوسی برای سیا و موساد بوده ادامه داد؟
آیا می دانید که در 30 خرداد 1360 سازمان صدها تن از مردم شریف ایران را با تفنگ ، پیچ گوشتی و تیغ موکت بری در خیابان ها سلاخی کردند؟
آیا می دانید که مسعود رجوی قصد داشت خوزستان را دو دستی تحویل حزب بعث بدهد و بعد از خیانت فراوان به فرانسه گریخت؟
آیا می دانید سازمان رئیس جمهور رجایی ، نخست وزیر باهنر و شهید بهشتی را و هزاران تن دیگر ترور کرد؟
آیا می دانید که سازمان مسئولیت تمام ترورها را در نشریه رسمی خود ” مجاهد ” پذیرفته است؟
آیا می دانید از جمله خیانت های سازمان در جنگ تحمیلی ، تخلیه تلفنی هموطنان برای حزب بعث بوده است؟
آیا می دانید که عوامل سازمان سرنشینان یک اتوبوس مسافربری را در شیراز به آتش کشیدند؟
آیا می دانید که میانگین عملیات تخریب و بمب گذاری های فرقه رجوی 20 عملیات در هفته بوده است؟
آیا می دانید که سازمان در یک عملیات در غرب ایران 1500 شهروند را شهید کرد؟
آیا می دانید سازمان در جنگ تحمیلی با حمایت حزب بعث عملیات های فروغ جاویدان، چلچراغ و آفتاب علیه ایران زمین انجام داد؟
آیا می دانید سازمان سرنشینان دو هواپیمای مسافربری ایران را به گروگان گرفت؟
آیا می دانید که رجوی بعد از اخراج از فرانسه در سال 1365 رسماً به دامان صدام پناهنده شد و تا جایی به صاحب خانه خوش خدمتی کرد و به خاک و ملت شریف ایران خیانت کرد که صدام بیشتر از استخبارات ( حفاظت اطلاعات ارتش ) و مخابرات ( اطلاعات ) به رجوی اعتماد داشت؟
آیا می دانید که بعد از عملیات کردکشی که توسط رجوی انجام شد صدام هر ماه 30 میلیون دلار در اختیار سازمان قرار می داد؟
آیا می دانید سازمان در سرکوب انتفاضه شیعیان جنوب عراق در سال 1370 مشارکت داشتند؟
آیا می دانید که شهید هاشمی نژاد ، شهید لاجوردی و شهید صیاد به دست فرقه رجوی ترور شده اند و سازمان به جنایات مرتکب شده افتخار می کند؟
آیا می دانید که سازمان بیش از 17000 تن از مردم شریف ایران را به شهادت رسانده است؟
آیا می دانید که سران سازمان در سال 1382 اعضای خود را در پاریس مجبور به خود سوزی کرده اند؟
آیا می دانید که انقلاب ایدئولوژیک سازمان همان ازدواج غیر شرعی مسعود با مریم بوده است؟
آیا می دانید که مسعود رجوی سرکرده سازمان مجاهدین همه زنان شورای رهبری را به عقد خود درآورده است؟
آیا می دانید که سازمان برای لو دادن اعضای مذهبی خود به آن ها اعلامیه یا مدارک جعلی می داد و سپس محل حضور آن ها را به ساواک گزارش می داد؟
آیا می دانید که رهبران فرقه رجوی همه اعضای خود را مجبور به طلاق اجباری کرده اند؟
آیا می دانید که سازمان بیش از 150 تن از زنان عضو را با عمل جراحی عقیم کرده اند؟
آیا می دانید که فرقه رجوی اعضای معترض و ناراضی خود را در اردوگاه اشرف شکنجه و سر به نیست کرده اند؟
آیا می دانید که سازمان اعضای خود را مجبور به نوشتن اعترافات روزانه می کنند؟
آیا می دانید که ” اشرف ” اردوگاه سابق سازمان در عراق یک زمین غصبی و متعلق به یک عشیره عراقی بوده است؟
آیا می دانید که سازمان 37 میلیون بشکه نفت از صدام بابت خوش خدمتی رشوه گرفته بود؟
آیا می دانید سازمان با سرکرده گروهک تروریستی جندالله و ریگی رهبر آن مرتبط بوده اند؟
آیا می دانید که سازمان یکی از عوامل افشای برنامه مسالمت آمیز هسته ای ایران بوده اند؟
آیا می دانید که در جریان کودتای نوژه در سال 1359 کودتاچیان قول واگذاری پست به مسعود رجوی داده بودند؟
آیا می دانید در سازمان ربودن و شکنجه افراد ” عملیات مهندسی ” نامیده می شود؟
آیا میدانید که سازمان از سال 1357 تا 1375 ، 418 عملیات ترور در تهران انجام داده است؟
آیا می دانید که طبق اسناد رژیم پهلوی ، کاظم رجوی برادر مسعود رجوی سرکرده سازمان مجاهدین با نام مستعار ” میرزا ” منبع ساواک بوده است؟
آیا می دانید ” حسین ربوبی ” مسئول پایگاه های سابق سازمان در پاکستان حکم ابطال نمازی که بدون عکس مسعود رجوی خوانده شود را داده بود؟
آیا می دانید که سازمان در سال های 1369 ، 900 کودک را به زور از والدینشان جدا و آن ها را به خارج تبعید کرد؟
آیا می دانید که طبق گزارش اکتبر 1994 وزارت خارجه آمریکا ، سازمان از سال 1366 مسعود رجوی را ” امام عصر ” می نامیدند؟
آیا می دانید در بهمن 1357 سازمان ساختمان دیوار به دیوار سفارت حزب بعث عراق را به عنوان دفتر مرکزی خود انتخاب کرده بودند؟
آیا می دانید بخش فارسی زبان رادیو عراق در سال های 1358 و 1359 برنامه هایی را در تمجید از سازمان مجاهدین و رهبران آن ها پخش می کرد؟
آیا می دانید که تا قبل از سال 1350 ازدواج در سازمان بنا به دستور حنیف نژاد رهبر گروه ممنوع بوده است؟
آیا می دانید اولین تصفیه فیزیکی در سازمان در سال 1352 و علیه جواد سعیدی به علت انتقاد به سازمان بوده است؟
آیا می دانید از سال 1352 گرفتن روزه به دستور رهبران فرقه به بهانه تحلیل قوای جسمی مبارزین ممنوع شد؟
آیا می دانید مجید شریف واقفی به علت مخالفت با الحاد و مارکسیست شدن سازمان توسط آن ها به قتل رسید؟

کارنامه ننگین رجوی روی شیطان را سفید کرده و تاریخ بشریت نظیر آن را به خود ندیده است، تعداد زیاد “آیا می دانید” وجود دارند که از حوصله این مقاله خارج است اما باید اکثر اقشار مردم با پدیده شوم رجوی آشنا شوند. به کدام جنایات فرقه مخرب و شرور اشاره کنم ، به گورهای دسته جمعی در اردوگاه اشرف سابق ، یا دستور رجوی برای سربه نیست کردن مخالفینش؟ سازمان افرادی که با سیاست رجوی مخالف بودند را با عنوان مآموریت داخل عراق سوار آیفا می کردند و در مسیر آن ها کمین می گذاشتند و با آر پی جی آنان را ترور می کردند و برای آن بخت بر گشته ها مراسم آنچنانی برگزار می کردند و آن را به نظام جمهوری اسلامی نسبت می دادند! رجوی به قول خودش آسمانی پر از ستاره می خواست به همین خاطر نیروهایش را، یا به کشتن می داد یا می کشت این چنین آسمانش را پر از ستاره کرد. لعنت و نفرین خدا بر دل سیاه شیطان حرامزاده (مسعود رجوی).
به امید آزادی همه اسرا و برچیدن بساط فرقه مخرب رجوی و پایان کمپ اشرف 3 در آلبانی.

مراد زارعی

نوشته مروری بر گذشته نکبت بار مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“شکلات ششم” را مهدی میرغیاثی به تهیه‌کنندگی روح‌الله حسینی ساخته با شخصیت‌هایی که بعضی از آنها قرابت‌های تاریخی با تیپ‌های سیاسی آشنا در فعالیت‌های چریکی قبل از انقلاب اسلامی دارند.

علیرام نورایی و محمدرضا داودنژاد از جمله بازیگران “شکلات ششم” هستند که چهره‌پردازی آنها برای مخاطبان یادآور برخی شخصیت‌های پرمناقشه تاریخ فعالیت‌های سیاسی و از جمله خسرو گلسرخی و امیرحسین فطانت بوده است. نیلوفر شهیدی، علیرضا مهران و زینب رفیعی و… دیگر بازیگران اصلی فیلم هستند ضمن اینکه مدیریت فیلمبرداری “شکلات ششم” را شهرام نجاریان برعهده داشته است و تدوین همزمان توسط موحد شادرو در حال انجام است تا نسخه نهائی آن در جشنواره فیلم فجر امسال رونمایی شود. روح‌الله حسینی تهیه‌کننده “شکلات ششم” پیش از این سابقه تولید آثاری مانند “هستی” و “سرود پرواز” را در کارنامه داشته که در این میان “سرود پرواز” بابت نگاه انسانی به شهدای نوجوان گروه سرود مدرسه قطب راوندی قم، مورد توجه قرار گرفت.

“شکلات ششم” که یک اثر سیاسی با مبنای افشاگری علیه خیانت‌های بعضی سران گروه مجاهدین خلق است سعی کرده نگاهی تحلیلی بر چگونگی شکل‌گیری التقاط در این گروه داشته باشد.

نوشته افشای پرونده سرّی مجاهدین خلق در راه جشنواره فجر (اخبار ادبی و هنری) اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گروه‌های چریکی چپ‌گرا در ایران که سعی در براندازی رژیم محمدرضا پهلوی با شیوه چریکی داشتند، در فاصله سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۶ در ایران فعالیت می‌کردند، هرچند حزب توده از دهه ۱۳۲۰ مبارزات خود را به شکل هدفمند آغاز کرده بود. تمامی گروه‌ها متعهد به مبارزه مسلحانه بودند؛ اما در ایدئولوژی تفاوت‌هایی با یکدیگر داشتند. اکثر آن‌ها گرایش‌های مارکسیستی داشتند؛ اما سازمان مجاهدین خلق به‌عنوان یک سازمان سوسیالیست اسلامی بنیان گذارده شده بود.

سازمان‌های چریکی در نیمه نخست دهه ۱۳۵۰ فعالیت زیادی داشتند. بین سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۴، سه سرهنگ آمریکایی، یک تیمسار ایرانی، یک گروهبان ایرانی و یک مترجم ایرانی سفارت ایالات‌متحده همگی توسط گروه‌های چریکی چپ‌گرا کشته شدند. در زمستان سال ۱۳۵۴، یازده تن از این چریک‌ها به دلیل این قتل‌ها اعدام شدند. گروه‌های چپ بعد از انقلاب نیز به مقابله و دشمنی با انقلاب اسلامی پرداختند و در این زمینه دست به تحرکات و ترورهای متعددی در سراسر کشور زدند که متاسفانه بسیاری از مردم کشور، روحانیون و مسئولان کشور به دست این گروهک‌ها به شهادت رسیدند.

گروه‌های چپ‌گرا در بسیاری از استان‌های ایران نیز فعال بودند که یکی از این استان‌ها استان اصفهان بود. برای بررسی فعالیت گروه‌های چپ در استان اصفهان با فضل‌الله صلواتی یکی از مبارزان قبل از انقلاب به مصاحبه پرداختیم. با این توضیح که این مصاحبه صرفا با عنوان تاریخ شفاهی گروهک‌های چپ در اصفهان انجام شده و ایسنا درصدد تایید یا رد همه مطالب این مصاحبه نیست.

ایسنا همچنین در این زمینه با حجت‌الاسلام والمسلمین احمد سالک، اولین فرمانده سپاه در اصفهان، رئیس اسبق سازمان بسیج مستضعفین، نماینده اسبق مردم اصفهان در مجلس شورای اسلامی و عضو جامعه روحانیت مبارز گفت‌وگو داشته که متن آن را در روزهای آینده بر روی خروجی این رسانه منتشر خواهد شد.

فضل‌الله صلواتی یکی از چهره‌های سرشناس انقلابی در اصفهان است که سوابق مبارزاتی بسیاری قبل از انقلاب داشته است و بارها توسط ساواک دستگیر و به زندان رفته‌است. صلواتی قبل از انقلاب در جریان یکی از دستگیری‌ها به یزد تبعید می‌شود و در این شهر به عنوان مشاور آیت‌الله صدوقی به فعالیت می‌پردازد. صلواتی بعد از انقلاب به عنوان فرماندار اصفهان مشغول به کار و در دوره اول مجلس شورای اسلامی به عنوان نماینده مردم اصفهان در مجلس انتخاب می‌شود.

– یکی از گروه‌های چپِ شاخص که در دهه ۱۳۲۰ فعالیت خود را آغاز کرد حزب توده بود. فعالیت و تأثیر این گروه در تحولات کشور و اصفهان چه بود؟

۵۳ نفر از اهالی چپ یا همان کمونیست‌ها در زندان‌های رضاشاه بودند. وقتی رضاشاه را از ایران تبعید کردند، آزادی‌های نسبی در ایران به وجود آمد، به‌طوری که بگیر و ببندها تمام شد و زندانیان سیاسی آزاد شدند که این ۵۳ نفر چپ‌گرا هم در میان زندانیان آزاد شده بودند. این ۵۳ نفر معروف شدند و تصمیم گرفتند در سال ۱۳۲۰ حزب توده را تأسیس کنند. شاید تنها حزبی که می‌توان به معنای حقیقی کلمه نام حزب را بر آن گذاشت حزب توده بود. این حزب بسیار منسجم و فعال بود. بعد از مدتی خلیل ملکی و جلال آل احمد از حزب توده جدا شدند و گروه‌های دیگری را مانند”خط سوم” تشکیل دادند. حزب توده بسیار فعال و با قوت به کار خود ادامه داد تا اینکه سال ۱۳۲۷ فرا رسید. محمدرضا شاه در ۱۵ بهمن سال ۱۳۲۷ برای افتتاح یکی از دانشکده‌های دانشگاه تهران به این دانشگاه رفته بود که توسط یکی از اعضای حزب توده به نام ناصر فخرآرایی مورد سوءقصد با سلاح گرم قرار می‌گیرد و از ناحیه شانه و لب مجروح می‌شود. در همان لحظه اطرافیان ناصر فخرآرایی بلافاصله او را کشتند تا در بازجویی‌ها اطلاعات مهمی را از حزب فاش نکند. در این زمان بود که دستگاه قضایی شاه حزب توده را غیرقانونی اعلام کرد و بسیاری از اعضای بلندپایه این حزب را دستگیر و روانه زندان کردند.

زمان دکتر مصدق و نخست‌وزیری ایشان دوباره احزاب آزاد شدند و مطبوعات آزادانه فعالیت می‌کردند که در این مقطع حزب توده علیه مصدق و شاه فعالیت زیادی کرد و تلاش‌های حزب توده بود که روحانیان و جبهه ملی را از دکتر مصدق دور کند و این تلاش‌های بسیاری که توده‌ای‌ها می‌کردند سبب شد که روحانیانِ طرفدارِ مصدق از او برگشتند و حتی در تیرهای چراغ برق نام برخی روحانیان را می‌نوشتند که قرار است به این تیرها آویزان شوند. به همین دلیل روحانیان وحشت کردند و کنار کشیدند.

به هر شکل توده‌ای‌ها کارشکنی‌های زیادی کردند به‌طوری که برخی نام آنها را توده‌ای‌های انگلیسی گذاشته بودند. توده‌ای‌ها در مجلس نماینده داشتند و پس از کودتای ۲۸ مرداد دوباره حزب توده محدود شد. در سال ۱۳۳۴ حکومت شاه که متکی به آمریکا بود، ابتدا جبهه ملی را سرکوب کردند و مصدق را به زندان انداختند و سپس فدائیان اسلام را اعدام و پس از آن افسران توده‌ای را تیرباران کردند. حزب توده در اصفهان تظاهرات بزرگی به راه می‌انداخت. به خاطر دارم در سال ۱۳۳۱ تعداد تظاهرکنندگان این حزب به قدری بود که طول جمعیت تظاهرکننده از چهارراه شکرشکن تا میدان نقش جهان بود و همه تظاهرکنندگان لباس کارگری به رنگ آبی پوشیده بودند و روی بازوی آنان آرم داس و چکش نقش بسته بود. شعار تظاهرکنندگان این بود که “نفت شمال باید به شوروی واگذار شود”.

– آیا شما برخورد و ارتباطی با افراد حزب توده داشتید؟

بله؛ بنده در زندان اصفهان در سال ۱۳۵۱ با یک توده‌ای به نام علی خاوری هم بند بودم که بعدها خارج از کشور و بعد از انقلاب رئیس حزب توده بود. چند روز همراه ایشان بودم و چون مسن بود کارهای نظافت اتاق او را من انجام می‌دادم و خیلی، بودنِ من با خاوری طولانی نشد. بنده را به بخش پادگان منتقل کردند که در آنجا فردی به نام مهشید کیوان را دیدم که بعدها به عضویت حزب توده درآمد و سرانجام اعدام شد.

بخشی از زندان را جدا کرده بودند و گروهی را در این قسمت به نام “ساکا” نگهداری می‌کردند که وابسته به سازمان فدائیان خلق بودند. نام ساکا مخفف “سازمان انقلابی کمونیستی ایران” بود که الله قلی جهانگیری هم عضو همین گروه ساکا بود.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی دوباره حزب توده فعالیت خود را به شکل منسجم آغاز کرد و با برگزاری تظاهرات مختلف حمایت خود را از انقلاب اسلامی اعلام کردند، به‌طوری که نام خود را حزب توده خطِ امام گذاشته بودند. این حزب روزنامه‌های فعالی داشت و در مجموع حزب توده با دولت موقت مخالفت می‌کرد و مقداری با مهندس بازرگان و نهضت آزادی مشکل داشتند. در کل با تشکل‌های مذهبی مشکل داشتند. در انتخابات مجلس شورای اسلامی سه نفر از مجاهدین خلق در اصفهان کاندیدا شدند و حزب توده نیز سه کاندیدا داشت که تمام اصفهان را پر از اعلامیه کرده بودند، اما هیچ یک از این کاندیداها آرای لازم را کسب نکردند. بعد از تسخیر سفارت آمریکا برخی ادعا می‌کردند که این عمل توسط حزب توده انجام شده تا دولت موقت را از کار برکنار کنند. زمانی که اسدالله لاجوردی دادستان شد، ایشان با حزب توده برخورد کرد و این حزب را منحل اعلام کرد.

قبل از انقلاب، ۹۰ نفر از فرهنگیان اصفهانی را که عضو حزب توده بودند دستگیر کردند که رهبر این افراد فردی به نام صدر بود که به آلمان فرار کرد و سپس به شکل پنهانی برای دیدن مادر و پدر خود به اصفهان آمد که دستگیر شد و در زندان در سال ۱۳۵۲ با بنده هم بند شد. صدر را ساواک مورد شکنجه قرار داده بود و بعد از انقلاب از زندان آزاد شد و در یک سانحه تصادف کشته شد. صدر مهندسی باسواد و مطلع بود و در این اواخر از حزب توده برگشته و به مذهب گرایش پیدا کرده بود.

– درباره فعالیت سازمان مجاهدین خلق در اصفهان چه اطلاعاتی دارید؟

سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۴۴ توسط محمد حنیف‌نژاد، اصغر بدیع‌زادگان و سعید محسن که از نهضت آزادی انشعاب کرده بودند تأسیس شد. افراد مجاهدین خلق شاگردان مهندس بازرگان بودند. خط‌مشی نهضت آزادی مبارزات مسالمت‌آمیز و غیرمسلحانه بود که افرادی در این نهضت مانند حنیف‌نژاد و… معتقد بودند که مبارزات مسالمت‌آمیز و حرف زدن دور همی تأثیری در سرنگونی حکومت شاه ندارد و تنها از طریق مبارزات مسلحانه می‌توان رژیم شاه را پایین کشید. به همین دلیل این سه نفر از نهضت آزادی انشعاب کردند و سازمان مجاهدین خلق را تأسیس کردند.

اصغر بدیع‌زادگان که اصفهانی بود گاهی پای درس بنده در مساجد می‌آمد و در کل افراد زیادی از مجاهدین خلق در این جلسات حاضر می‌شدند. افرادی مانند تدین و جانقربان بعدها در درگیری‌ها کشته شدند و جواد قدیری که اصفهانی بود، بعدها با مسعود رجوی به فرانسه رفت و اکنون هم در همین کشور است. مجاهدین خلق در جذب افراد به سازمان خود سخت‌گیری زیادی می‌کردند و گاهی از بنده درباره افراد تحقیق می‌کردند. سمبل مجاهدین خلق مجید شریف واقفی و صمدیه لباف بودند که این افراد از شاگردان بنده بودند. در این زمان مجاهدین خلق بسیار محبوب بودند و روحانیان زیادی مانند آیت‌الله منتظری، ربانی شیرازی و آیت‌الله هاشمی رفسنجانی علاقه زیادی به این گروه داشتند، به‌طوری که بسیاری از این روحانیان به دلیل کمک به مجاهدین خلق به زندان افتادند و تا سال ۱۳۵۴ این محبوبیت ادامه داشت.

مجید شریف واقفی تا روزهای آخر عمرش با بنده ارتباط داشت و در دانشگاه صنعتی شریف تحصیل می‌کرد که بنده پیشنهاد دادم به یاد مجید شریف واقفی نام این دانشگاه از آریامهر به صنعتی شریف تغییر کند. زمانی که دوره فوق‌لیسانس و دکترای خود را می‌گذراندم شب‌ها برای این افراد مانند شریف واقفی درس نهج‌البلاغه می‌دادم و دکتر سروش هم شب‌های جمعه برای این افراد درس فلسفه می‌داد.

سال ۱۳۵۳ که از زندان آزاد شده بودم به تهران رفتم و در یکی از خیابان‌ها که با مجید شریف واقفی قرار ملاقات داشتم در کوچه‌ای وارد شدم که ناگهان صدای فردی را از پشت سر شنیدم که با تندی گفت:”آقایان دارن کجا می‌رن؟” که در لحظه اول گمان کردم ساواکی‌ها پشت سر ما هستند که متوجه شدم مجید شریف واقفی است که با یک موتورِ بزرگ آمده بود. هرچی پول جمع کرده بودم به مجید برای کار تشکیلاتی دادم که با اصرار قبول کرد و سپس رفت و این آخرین ملاقات بنده با شریف واقفی بود.

مجید می‌گفت قصد دارند من را ترور کنند. سه نفر از گروه مجاهدین خلق به نام‌های سعید شاهسوندی، وحید افراخته و تقی شهرام به مارکسیست گرایش پیدا کرده بودند که به همین دلیل گروه مارکسیستی مجاهدین خلق را شکل دادند که در برابر این افراد مجید شریف واقفی و صمدیه لباف ایستادند و بر اسلامی بودن سازمان مجاهدین خلق تأکید کردند که مجید شریف واقفی سرانجام به دست گروه تقی شهرام به شهادت رسید و جسدش را در بیابان‌های مسکرآباد آتش زدند. صمدیه لباف مجروح می‌شود و زمانی که در بیمارستان سینای تهران بستری بود توسط ساواک دستگیر و بعد از مدتی به همراه افراخته و شهرام اعدام می‌شود.

مجید شریف واقفی اصالتی نطنزی داشت و خانواده او از خانواده‌های سرشناس نطنز اصفهان هستند. مجید فردی مؤدب و بسیار باسواد بود و برای کارگران و بازاری‌ها سخنرانی می‌کرد و از هوش بالایی برخوردار بود و با قرآن و نهج‌البلاغه آشنایی زیادی داشت.

بعد از انقلاب به خاطر دارم یکی از افراد خانم مجاهدین خلق را قصد داشتند در اصفهان اعدام کنند که پدر و مادر این دختر روزی نزد من آمدند و خواهش کردند برای اعدام نشدن دخترشان اقدام کنم. مادر و پدر این دختر، حال بسیار بدی داشتند و گمان می‌کردند که چون من روزی فرماندار و نماینده مجلس بوده‌ام می‌توانم برای آنان کاری کنم. بنده هم قبول کردم که به آنان کمک کنم. یک روز که به دیدن دخترشان در زندان با هماهنگی مقام قضایی رفتیم، دختر آنها تا بنده را دید فحش و ناسزا به من داد. من به این دختر مجاهد گفتم که نه پاسدارم و نه سمتی دارم و تنها به اصرار مادر و پدرت به اینجا آمدم تا تو را راضی کنیم توبه‌نامه بنویسی تا از اعدام نجات پیدا کنی، چون اگر تو اعدام شوی مادر و پدرت نیز خواهند مرد. سرانجام بعد از مدتی این دختر مجاهد توبه‌نامه خود را نوشت و آزاد شد و پس از آزادی ازدواج و به آمریکا مهاجرت کرد.

تنها اقدام تروریستی که از مجاهدین خلق در اصفهان بعد از انقلاب به خاطر دارم اقدام به بمب‌گذاری در هتل عباسی اصفهان و فرمانداری شهرضا است که عربشاهی در هتل عباسی بمب گذاشته بود. همچنین زمانی که فرماندار اصفهان بودم مجاهدین خلق و توده‌ای‌ها روبروی دادگستری اصفهان تظاهرات کردند که با همکاری پلیس این تظاهرات را کنترل کردیم.

در ۳۰ دی ۱۳۵۷ مسعود رجوی و دیگر زندانیان سیاسی از زندان شاه آزاد شدند. من برخوردی با مسعود رجوی نداشتم و مراقبت شدیدی از سوی سازمان از او می‌شد.

– چه خاطره‌ای از گروه چریک‌های فدایی خلق در اصفهان دارید؟

بیشتر در زندان با افراد این گروه برخورد داشتم. وقتی در زندان بودم بیشتر زندانیان توده‌ای یا چریک فدایی خلق بودند مانند الله قلی جهانگیری. الله قلی جهانگیری بعد از انقلاب قصد توبه داشت و چون در کوه‌ها یاغی شده و عده‌ای را کشته بود، به سختی می‌شد توبه چنین فردی را پذیرفت. الله قلی به بنده پیغام داد که دوست دارم با شما ملاقاتی داشته باشم و نمی‌توانم به اصفهان بیایم و اگر می‌شود شما به سمیرم یا شهرضا بیایید. بنده به نیروهای کمیته این پیشنهاد را مطرح کردم که کمیته‌ای‌ها موافقت نکردند و استدلال کردند که ممکن است شما را به گروگان بگیرند. سرانجام الله قلی جهانگیری در سال ۱۳۶۱ کشته شد.

چریک‌های فدایی خلق در اصفهان تروری نداشتند و جنبش سیاهکل در سال ۱۳۴۹ توسط هسته اولیه این گروه رخ داد و پاسگاه آن منطقه را خلع سلاح کردند که به‌عنوان اولین نبرد مسلحانه با رژیم شاه حادثه سیاهکل به ثبت رسید. بنده برخوردی با بیژن جزنی رهبر آنان نداشتم و زمانی هم که در زندان اوین بودم جزنی را ندیدم.

نوشته قبل از انقلاب بسیاری از مجاهدین خلق پای درس من می‌آمدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.