<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>انجمن نجات مرکز خوزستان</title>
	<atom:link href="https://www.nejatngo.org/fa/blog/%d8%a7%d9%86%d8%ac%d9%85%d9%86-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%aa-%d9%85%d8%b1%da%a9%d8%b2-%d8%ae%d9%88%d8%b2%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.nejatngo.org/fa/blog/انجمن-نجات-مرکز-خوزستان</link>
	<description>تلاش برای رهایی از فرقه رجوی</description>
	<lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 08:20:56 +0000</lastBuildDate>
	<language>fa-IR</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://www.nejatngo.org/fa/wp-content/uploads/./cropped-Nejat-Society-Fav-2-32x32.png</url>
	<title>انجمن نجات مرکز خوزستان</title>
	<link>https://www.nejatngo.org/fa/blog/انجمن-نجات-مرکز-خوزستان</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>واکاوی تناقضات سیاسی در پیام‌های همدردی مریم رجوی</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70129</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70129?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Nov 2026 08:20:56 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[مریم رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[اصرار مجاهدین بر استراتژی خشونت]]></category>
		<category><![CDATA[مسعود و مریم رجوی و رهبری فرقه]]></category>
		<category><![CDATA[وطن فروشی مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[کردکشی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70129</guid>

					<description><![CDATA[<p>در پی حادثه واژگونی اتوبوس در ایلام و جان‌باختن و مصدوم شدن تعدادی از هم‌وطنان، مریم رجوی بار دیگر با صدور بیانیه‌ای به ابراز همدردی پرداخت. حادثه‌ای تلخ که خانواده‌های بسیاری را داغدار کرده و طبیعتاً هر انسان باوجدانی را متأثر می‌کند. اما سوال اینجاست که آیا این همدردی صرفاً از سر احساس مسئولیت انسانی [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70129">واکاوی تناقضات سیاسی در پیام‌های همدردی مریم رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>در پی حادثه واژگونی اتوبوس در ایلام و جان‌باختن و مصدوم شدن تعدادی از هم‌وطنان، مریم رجوی بار دیگر با صدور بیانیه‌ای به ابراز همدردی پرداخت. حادثه‌ای تلخ که خانواده‌های بسیاری را داغدار کرده و طبیعتاً هر انسان باوجدانی را متأثر می‌کند. اما سوال اینجاست که آیا این همدردی صرفاً از سر احساس مسئولیت انسانی است یا بار دیگر با نوعی بهره‌برداری سیاسی و تبلیغاتی از رنج مردم روبه‌رو هستیم؟</p>
<p>برای پاسخ به این پرسش، باید بیانیه امروز مریم رجوی را در کنار کارنامه تاریخی او و تشکیلاتش قرار داد که سال‌ها رهبری آن را بر عهده داشته است. نمی‌توان از همدردی با قربانیان سخن گفت، اما درباره قربانیان عملکرد گذشته یک تشکیلات سکوت کرد؛ از رویدادهای کردستان عراق گرفته تا عملیات‌های نظامی مانند عملیات فروغ جاویدان و مروارید، پرسش‌ها و خاطرات تلخی وجود دارند که هنوز پاسخ روشنی نگفته‌اند.</p>
<p>برای درک این تناقض، باید به وقایع سال ۱۹۹۱ عراق و قیام مردم این کشور، به‌ویژه کردهای شمال عراق، بازگشت.</p>
<p>مریم رجوی از پشت بیسیم به مجاهدین فرمان میداد که با شنی تانک از روی کردها عبور کنید و آنها را له کنید و فشنگ هایتان را برای آن طرف مرز و کشتن سربازان ایرانی نگه دارید.</p>
<p>در عملیات موسوم به مروارید به فرمان مریم رجوی مجاهدین با تانک روستاهای کردنشین را ویران میکردند و طبق آمار سازمان ملل تعداد کشته‌شدگان مردم این منطقه به بیش از چهار هزار نفر تخمین زده شد.</p>
<p>مریم رجوی درباره این اتهامات و روایت‌های متعدد چه پاسخی دارد؟ آیا خانواده‌های قربانیان کرد عراقی نیز شایسته همان همدردی و توجهی هستند که امروز در بیانیه‌های سیاسی از آن سخن گفته می‌شود؟</p>
<p>و یا موضوع دیگری که نمی‌توان از کنار آن به‌سادگی گذشت، وقایع مربوط به عملیات موسوم به فروغ جاویدان در سال ۱۳۶۷ و حوادث اسلام‌آباد غرب است. که درآن شهر، مجاهدین به بیمارستان امام رفتند، مجروحان را به محوطه آورده و به رگبار بستند و اجساد را در حالی که تعدادی هنوز زنده بودند به آتش کشیدند.</p>
<p>مریم رجوی نمی‌تواند هرگاه حادثه‌ای در ایران رخ می‌دهد، با صدور بیانیه خود را مدافع مردم و خانواده‌های داغدار معرفی کند، اما هنگامی که نوبت به پاسخگویی درباره عملکرد تاریخی تشکیلات تحت رهبری‌اش می‌رسد، سکوت اختیار کند.</p>
<p>همدردی با مردم یک رفتار انسانی است، نه ابزار تبلیغاتی. اگر رنج و مصیبت مردم برای مریم رجوی اهمیت دارد، این حساسیت باید شامل همه قربانیان، بدون توجه به ملیت، قومیت و موقعیت سیاسی آنان باشد.<br />
نمی‌توان از یک سو برای قربانیان حادثه ایلام پیام تسلیت صادر کرد و از سوی دیگر، پرسش‌های مربوط به کردستان عراق، عملیات مروارید و وقایع اسلام‌آباد غرب را نادیده گرفت.</p>
<p>بنابراین تاریخ را نمی‌توان با بیانیه پاک کرد. این حادثه متعلق به خانواده‌های داغدار و مردم ایران است، نه فرصتی برای تبلیغات سیاسی. احترام به قربانیان نیز مستلزم آن است که رنج انسان‌ها به ابزاری برای پیشبرد اهداف تشکیلاتی و سیاسی تبدیل نشود.</p>
<p>و اگرمریم رجوی واقعاً برای جان انسان‌ها و رنج خانواده‌ها ارزش قائل است، اول باید درمورد کارنامه سراسر جنایت و خیانت بار خود و تشکیلاتش پاسخ دهد. همدردی زمانی معنا پیدا می‌کند که با مسئولیت‌پذیری همراه باشد، نه آنکه صرفاً در قالب چند سطر بیانیه و برای بهره‌برداری رسانه‌ای ظاهر شود.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70129">واکاوی تناقضات سیاسی در پیام‌های همدردی مریم رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70129/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت پایانی</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Nov 2026 06:08:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[خشونت در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70126</guid>

					<description><![CDATA[<p>در قسمت قبل گفته شد که ژیلا دیهیم نشستی گذاشت و در ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. ژیلا دیهیم پس ازاین مقدمه‌چینی، رو به من کرد و گفت: داریوش، (نام مستعار من) بیا روی سن [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126">محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت پایانی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>در <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104">قسمت قبل</a> گفته شد که ژیلا دیهیم نشستی گذاشت و در ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند.</p>
<p>ژیلا دیهیم پس ازاین مقدمه‌چینی، رو به من کرد و گفت:<br />
داریوش، (نام مستعار من) بیا روی سن و حرف‌هایی را که دیروز در ستاد به من زدی، برای جمع بازگو کن.<br />
من که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشتم. صادقانه همان حرفی را که در ستاد گفته بودم، تکرار کرده و گفتم نمی‌توانم در مناسبات شما بمانم و می‌خواهم به ایران برگردم و نزد خانواده‌ام بروم. بقول معروف به سیم آخر زده و رو به جمع گفتم: مرا آورده‌اند اینجا تا از شما زهرچشم بگیرند.<br />
همین جمله کافی بود تا فضای سالن به‌شدت متشنج شود. مسئول نشست عصبانی شد و جمع را تحریک کرد تا علیه من فریاد بزنند و فحاشی کنند. به‌تدریج اشیایی مانند زیرسیگاری و نمکدان سلف‌سرویس را به طرفم پرتاب کردند.<br />
عده‌ای از نفرات به من حمله کردند و مرا مورد ضرب‌ وشتم قرار دادند. لباس‌هایم پاره شد. یکی از زنان صورتم را چنگ می‌زد. شدت حمله به حدی بود که تعدادی از زنان مجبور شدند دور من حلقه بزنند و با تشکیل یک دیوار انسانی مانع ادامه حملات شوند.<br />
در آن لحظات، احساس می‌کردم دیگر هیچ‌کس حق ندارد از خودش دفاع کند. من فقط خواسته بودم از سازمان جدا شوم و به نزد خانواده‌ام برگردم، اما حالا در برابر جمعی قرار گرفته بودم که با فریاد و خشونت می‌خواستند مرا از تصمیمم منصرف کنند.<br />
جواد خراسان، از فرماندهان مجاهدین با یک سنجاق قفلی لباس‌های پاره‌شده مرا به هم وصل کرد. جمله‌ای که او گفت هنوز در خاطرم مانده است: چون خواهران شورای رهبری در نشست هستند، شئونات باید حفظ شود.<br />
یعنی حتی در آن شرایط نیز آنچه برای مسئولان اهمیت داشت، نه وضعیت انسانی من و نه خشونتی بود که بر من اعمال شده بود، بلکه حفظ ظاهر و رعایت تشریفات در حضور اعضای شورای رهبری بود.<br />
پس از چند ساعت، ژیلا دیهیم جمع را به آرامش دعوت کرد، اما توهین‌ها همچنان ادامه داشت. مسئولان و افراد حاضر در سالن مرا با القابی مانند پاسدار مزدور، تیرخلاص‌زن، شکنجه‌گر، نفوذی و خائن خطاب می‌کردند.<br />
عده‌ای با آب دهان به سر و صورتم می‌پاشیدند و می‌گفتند حکمت اعدام است. بعضی نیز فریاد می‌زدند که خودشان حاضرند تیر خلاص را به من بزنند.<br />
فضای سالن به جایی رسیده بود که دیگر تعادل روحی‌ام را از دست داده بودم. سرم گیج می‌رفت، چشم‌هایم سیاهی می‌رفت، گریه می‌کردم و بدنم می‌لرزید. احساس می‌کردم میان جمعی گرفتار شده‌ام که هیچ راهی برای دفاع از خودم در برابرشان ندارم.<br />
ژیلا مرتب به من می‌گفت:<br />
سرت را بالا بگیر! توی چشم جمع نگاه کن!<br />
نفرات یکی پس از دیگری موضع می‌گرفتند، به من اهانت می‌کردند و از ژیلا درخواست مجازات انقلابی‌ام را داشتند.<br />
این وضعیت ساعت‌ها ادامه پیدا کرد. افراد حاضر در سالن به نوبت برای آنتراک می‌رفتند و افراد تازه‌ نفس جای آنها را می‌گرفتند. انگار قرار نبود این فشار پایانی داشته باشد.<br />
یکی از زنان مسئول به نام مهین مرا متهم کرد که نفوذی رژیم هستم و برای جمع‌آوری اطلاعات به سازمان آمده‌ام. زن دیگری می‌گفت هدفم این است که نفرات سازمان را طعمه کنم.<br />
پس از چند ساعت، ژیلا که تصور می‌کرد فشار جمع تأثیر خود را گذاشته است، از من پرسید:<br />
داریوش، حرف جمع را شنیدی؟ نکته‌ای داری، بگو؟<br />
من که دقایقی قبل رفتار وحشیانه مسئولین را دیده بودم اوج نفرتم ازآنها دوچندان شده بود به همین خاطر برت صمیم خودم مصمم تر شدم و دوباره گفتم: اشتباه کردم که از ابتدا به سازمان آمدم و نمی‌توانم در این مناسبات بمانم.<br />
با شنیدن این حرف، دوباره سالن به هم ریخت. فریادها و شعارها از سر گرفته شد. بعضی فریاد می‌زدند: «مزدور خمینی! صفر صفرت می‌کنیم!» و عده‌ای با شعار «مرگ بر مزدور رژیم» و «درود بر رجوی» یکی پس از دیگری پشت میکروفن می‌آمدند و جای خود را به نفر بعدی می‌دادند.<br />
من واقعاً دیگر توان تحمل آن فشار را نداشتم. حالت تهوع داشتم و از شدت خستگی و اضطراب به مرز فروپاشی رسیده بودم. با خودم فکر می‌کردم تا چه زمانی باید این وضعیت را تحمل کنم؟<br />
به این نتیجه رسیده بودم که وقتی اجازه نمی‌دهند به‌صورت عادی از سازمان خارج شوم، باید به فکر راه دیگری باشم. باید راهی برای فرار پیدا می‌کردم. این بود که مجبور به اعتراف اجباری برای پایان دادن به آن همه هجمه های وحشیانه به خودم شدم. این بود که سرانجام تصمیم گرفتم سکوت و دیگر بر خواسته‌ام پافشاری نکنم.<br />
ژیلا دوباره از من خواست حرف بزنم و بگویم از انتقادات جمع چه نتیجه‌ای گرفته‌ام؟<br />
ومن اینباراین بار برای اینکه از آن وضعیت خارج شوم، حرف‌هایی را بر زبان آوردم که با خواسته و باور واقعی من هیچ ارتباطی نداشت و گفتم:<br />
اشتباه کردم، غلط کردم، تناقض دوران داشتم. در زندگی‌طلبی غرق شده بودم. اهرم انقلاب خواهر مریم را ول کرده بودم و جاذبه‌های بورژوازی مرا مجذوب خود کرده بود.<br />
ژیلا که تصور می‌کرد بالاخره توانسته است مرا تسلیم کند، رو به جمع کرد و با رضایت گفت:<br />
می‌بینید قدرت جمع که معجزه می‌کند!<br />
بعد ازصحبت او بلافاصله دوباره افراد پشت میکروفن قرار گرفتند و شروع به تعریف و تمجید از انقلاب ایدئولوژیک کردند. یکی پس از دیگری می‌گفتند انقلاب خواهر مریم معجزه می‌کند و برادر داریوش را از حلقوم دشمن بیرون کشیده است.<br />
اما واقعیت آن چیزی نبود که ژیلا دیهیم و مسئولان سازمان ادعا می‌کردند. هیچ معجزه‌ای اتفاق نیفتاده بود. من نه از تصمیم جدایی منصرف شده بودم و نه به باورهای تشکیلاتی بازگشته بودم. فقط انسانی خسته و تحت فشار بودم که برای متوقف شدن آن همه توهین، تهدید و خشونت، ناچار شدم حرف‌هایی برخلاف خواسته واقعی ام بزنم . به این ترتیب، نشست تعیین تکلیف من هم به پایان رسید وآش‌ولاش به آسایشگاه برگشتم؛ با بدنی خسته، روحی آزرده و ذهنی پر از سؤال.<br />
آن روز برای من روشن شد که در مناسبات رجوی، حتی حق گفتن اینکه دیگر نمی‌خواهی عضو یک سازمان باشی نیز از انسان گرفته شده است. اگر از ماندن امتناع می‌کردی، به‌جای شنیدن حرفت، تو را به نفوذی، مزدور، خائن و دشمن تبدیل می‌کردند. اگر بر تصمیم خود پافشاری می‌کردی، باید منتظر فشار و مجازات می‌ماندی و اگر برای پایان دادن به آن فشارها عقب‌نشینی می‌کردی، همان عقب‌نشینی را به‌عنوان پیروزی انقلاب ایدئولوژیک به نمایش می‌گذاشتند.<br />
تناقض بزرگ همین‌جا بود: سازمانی که مدعی آزادی و انتخاب آگاهانه بود، حتی حق انتخاب برای رفتن را هم از اعضایش سلب می‌کرد.<br />
در آن سالن، من به‌عنوان یک انسان با خواسته‌ای ساده، یعنی بازگشت به خانواده‌ام، حضور نداشتم؛ بلکه به سوژه‌ای تبدیل شده بودم که باید در برابر جمع خرد می‌شد تا دیگران از سرنوشتش درس بگیرند.<br />
آنچه آن روز به نام «قدرت جمع» و «معجزه انقلاب» معرفی شد، از نگاه من چیزی جز فشار روانی، تحقیر و وادار کردن یک انسان به انکار خواسته واقعی خودش نبود.<br />
من آن روز از مجاهدین جدا نشدم؛ اما از درون، فاصله‌ام با مناسبات رجوی عمیق‌تر از همیشه شده بود. از آن پس، یک فکر دائماً در ذهنم می‌چرخید: اگر راه خروج را به رویم بسته‌اند، باید راه رهایی خودم را پیدا کنم.<br />
داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126">محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت پایانی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70126/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>کانون‌های شورشی؛ پروژه‌ای برای زنده نگه داشتن تشکیلات</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70125</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70125?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Nov 2026 05:48:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ماشین تبلیغاتی مجاهدین]]></category>
		<category><![CDATA[دروغ و فریب]]></category>
		<category><![CDATA[کانون شورشی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70125</guid>

					<description><![CDATA[<p>پس از سقوط صدام حسین، ارباب و حامی اصلی سازمان مجاهدین خلق، خلع سلاح نیروهای این سازمان و سرانجام اخراج آنان از عراق و انتقال به آلبانی، تشکیلات رجوی با واقعیتی تلخ روبه‌رو شد: پایان دوران حضور نظامی در نزدیکی مرزهای ایران و از دست رفتن یکی از مهم‌ترین ابزارهای قدرت‌نمایی خود. سازمانی که سال‌ها [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70125">کانون‌های شورشی؛ پروژه‌ای برای زنده نگه داشتن تشکیلات</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>پس از سقوط صدام حسین، ارباب و حامی اصلی سازمان مجاهدین خلق، خلع سلاح نیروهای این سازمان و سرانجام اخراج آنان از عراق و انتقال به آلبانی، تشکیلات رجوی با واقعیتی تلخ روبه‌رو شد: پایان دوران حضور نظامی در نزدیکی مرزهای ایران و از دست رفتن یکی از مهم‌ترین ابزارهای قدرت‌نمایی خود. سازمانی که سال‌ها با اتکا به حمایت مالی، نظامی و لجستیکی حکومت صدام به حیات خود ادامه داده بود، اکنون در آلبانی محصور شده و از جامعه ایران فاصله گرفته بود.</p>
<p>در چنین شرایطی، سران فرقه برای جبران این شکست استراتژیک و جلوگیری از فروپاشی روحیه نیروهای محصور در آلبانی، پروژه‌ای به نام &#8220;کانون‌های شورشی&#8221; را به راه انداختند؛ پروژه‌ای که قرار بود هم به اعضای گرفتار در مناسبات بسته تشکیلاتی امید واهی تزریق کند و هم به بیرون از تشکیلات این پیام را القا کند که سازمان همچنان در داخل ایران حضور و نفوذ دارد.</p>
<p>اما باید گفت : تشکیلاتی که رهبران و گردانندگان اصلی آن در هزاران کیلومتر دورتر از ایران و در آلبانی مستقر هستند، چگونه و با چه مسئولیتی جوانان داخل کشور را به فعالیت‌هایی فرامی‌خواند که ممکن است پیامدهای جدی و جبران‌ناپذیری برای زندگی آنان داشته باشد؟</p>
<p>واقعیت این است که تشکیلات رجوی برای پیشبرد این پروژه، بیش از هر چیز به فضای مجازی، شبکه‌های اجتماعی و حساب‌های کاربری ناشناس و جعلی متکی است. با هویت‌های غیرواقعی و تبلیغات هدفمند، تلاش می‌کنند افراد به‌خصوص جوانان، به شبکه‌ای جذب شوند که گردانندگان اصلی آن نه در کنار نیروهای خود، بلکه در امنیت و فاصله‌ای دور از میدان فعالیت قرار دارند.</p>
<p>اینجا یک تناقض بزرگ و تأسف‌بار وجود دارد: سران گروهی که از راه دور فراخوان می‌دهند، شعار می‌سازند، پیام منتشر می‌کنند و برای فعالیت‌های افراد داخل کشور سناریوی تبلیغاتی می‌چینند؛ اما هنگامی که پای پیامدهای واقعی این فعالیت‌ها به میان می‌آید، این افراد هستند که باید با عواقب آن روبه‌رو شوند، نه رهبران مستقر در آلبانی.</p>
<p>برای گردانندگان این پروژه، هر اتفاقی می‌تواند به خوراک تبلیغاتی تبدیل شود؛ فعالیت یک فرد، دستگیری او، تشکیل پرونده قضایی و حتی محکومیت احتمالی‌اش، همگی می‌توانند در دستگاه تبلیغاتی سازمان به‌عنوان نشانه‌ای از حضور و فعالیت تشکیلاتی معرفی شوند. در این میان، آنچه در تبلیغات سازمان کمتر دیده می‌شود، سرنوشت انسانی همان افرادی است که به نام کانون شورشی وارد این مسیر شده‌اند و خانواده‌هایی که ممکن است سال‌ها با نگرانی و پیامدهای این تصمیم روبه‌رو باشند.</p>
<p>این چه نوع رهبری و مسئولیت‌پذیری است که سود تبلیغاتی آن در آلبانی نصیب رهبران می‌شود، اما هزینه انسانی و اجتماعی آن را افراد داخل ایران می‌پردازند؟</p>
<p>مسعود و مریم رجوی اگر به ادعاهای خود درباره آزادی، فداکاری و دفاع از مردم باور دارند، باید پیش از هر چیز درباره مسئولیت خود در قبال سرنوشت کسانی پاسخ‌گو باشند که با تبلیغات سازمان به این مسیر کشانده می‌شوند. نمی‌توان از پشت دیوارهای امن آلبانی برای دیگران نسخه خطر و فداکاری پیچید و سپس هر اتفاقی را به افتخار تشکیلاتی و دستاورد تبلیغاتی تبدیل کرد.</p>
<p>کانون‌های شورشی، هر اندازه هم در رسانه‌های گروه مجاهدین با عناوین پر زرق‌وبرق معرفی شوند اما از این سئوال اساسی نمی توانند در بروند : چرا کسانی که در رأس تشکیلات این گروه نشسته‌اند، خود هزینه تصمیم‌ها و فراخوان‌هایشان را نمی‌پردازند؟</p>
<p>اگر قرار است کسی بهای سیاست‌های غلط و منحرف مجاهدین را بپردازد، چرا همیشه باید اعضای پایین‌دست و جوانان بی‌پناه باشند؟ چرا رهبران مجاهدین از راه دور فرمان می‌دهند و دیگران باید با پیامدهای آن زندگی کنند؟</p>
<p>تاریخ گروه رجوی مملو از نمونه‌هایی است که در آن، شکست‌ها و هزینه‌های تصمیمات رهبری به حساب اعضا نوشته شده است. کانون‌های شورشی نیز باید از همین زاویه مورد بررسی قرار گیرند: آیا این پروژه برای آزادی و آینده جوانان طراحی شده یا ابزاری است برای اثبات اینکه تشکیلاتی منزوی و دورافتاده هنوز حرفی برای گفتن دارد؟</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70125">کانون‌های شورشی؛ پروژه‌ای برای زنده نگه داشتن تشکیلات</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70125/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت اول</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 16 Nov 2026 05:24:25 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[نفی حقوق فردی در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70104</guid>

					<description><![CDATA[<p>حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من و بقیه نفرات کاری نداشتند. اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104">محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت اول</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من و بقیه نفرات کاری نداشتند. اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحث‌های ایدئولوژیک و تشکیلاتی رسید.</p>
<p>یک روز یک نوار تصویری از مریم رجوی پخش کردند که در آن یکی از بندهای انقلاب ایدئولوژیک به نام &#8220;مفت‌خوری&#8221; مطرح شده بود. پس از پخش این نوار، همه نفرات موظف شدند فاکت‌های خود را درباره مفت‌خوری نوشته و در جمع ارائه کنند. به بیان دیگر، هرکس باید خودش را در برابر دیگران محکوم و به اصطلاح روسیاه و اعتراف می‌کرد که از امکانات تشکیلات استفاده نموده اما بهای آن را با فداکاری مورد انتظار نپرداخته است.!</p>
<p>یکی از محورهای اصلی این بحث، همان شعار معروف &#8220;عمر چریک شش ماهه است&#8221; بود. استدلالشان این بود که اگر کسی هنوز زنده مانده و به اصطلاح شهید نشده، پس حتماً مفت‌خور بوده است!<br />
نوبت به من رسید تا مثلا فاکت‌های مفت خوری را بنویسم ، اما واقعاً من چیزی برای نوشتن نداشتم چون نمی‌توانستم چیزی را که در وجودم نبود، صرفاً برای راضی کردن مسئولان بسازم وهمین موضوع را به مسئولین گفتم! آنها برای اینکه مرا تحت فشار بیشتری قرار دهند و به اصطلاح به قله انقلاب مریم نزدیک کنند، تعدادی از همشهری‌هایم را که در قرارگاه ۱۰ حبیب بودند، برای انجام کار توضیحی درخصوص ضرورت عبور از بحث های انقلاب نزد من فرستادند.</p>
<p>در مناسبات مجاهدین، مسئله فقط انجام کار یا اجرای دستور نبود؛ حتی ذهن و حافظه انسان هم باید تحت کنترل تشکیلات قرار می‌گرفت. مدام به ذهن و گذشته افراد از جمله من گیر می‌دادند. تمام خاطرات زندگی‌ام در ذهنم زنده بود و گذشته‌ام برایم به نوعی نوستالژی تبدیل شده بود. بارها به من می‌گفتند باید حافظه‌ات را پاک کنی؛ حافظه تو حامل ارزش‌های بورژوازی و ارتجاعی است و باید فرهنگ و ارزش‌های مجاهدین را جایگزین آن کنی.!</p>
<p>واقعاً از نظر روحی و روانی به وضعیت دشواری رسیده بودم. من در جامعه عادی زندگی آرامی داشتم و دغدغه‌های معمول زندگی خودم را دنبال می‌کردم، اما حالا در بیابان‌های عراق گرفتار مناسباتی شده بودم که هر روز با یک بحث جدید، ذهن و روان ما را درگیر می‌کردند. اگر فقط از ما بیگاری می‌کشیدند، شاید تحملش آسان‌تر بود؛ اما مسئله این بود که لحظه‌ای اجازه نمی‌دادند ذهن انسان از فشارهای تشکیلاتی آزاد شود.<br />
گاهی با خودم فکر می‌کردم اگر مسعود رجوی توانایی چنین کاری را داشت، حتماً یک تراشه در مغز تک‌تک ما کار می‌گذاشت تا دیگر هیچ فکر و خاطره مستقلی نداشته باشیم و کاملاً به ربات‌هایی تبدیل شویم که فقط فرمان می‌گیرند و اجرا می‌ کنند.</p>
<p>در همین دوران، وضعیت روحی من روزبه‌روز بدتر می‌شد. بطوریکه دچار کابوس‌های شبانه شده بودم. بارها در خواب وحشت‌زده با فریاد از خواب می‌پریدم. این وضعیت حتی باعث اعتراض تن‌واحدی‌هایم شده بود. کار به جایی رسید که تخت خوابم را جابه‌جا کردند و مرا به انتهای آسایشگاه منتقل کردند تا مزاحم دیگران نباشم.</p>
<p>اما کسی نمی‌پرسید چرا یک انسان در محیطی که ادعای آرمان‌خواهی و رهایی دارد، باید تا این اندازه دچار اضطراب و آشفتگی روانی شود. کار بجایی رسید که طی نامه ای به مسئولین اعلام جدایی خودم از تشکیلات را مطرح کردم. درپی این این درخواستم یک روز مرا به ستاد فرماندهی قرارگاه حبیب نزد ژیلا دیهیم، مسئول ستاد، بردند. او از من پرسید: چرا در مناسبات اکتیو نیستی و چرا مسئولانت از تو رضایت ندارند؟<br />
من که دیگر نمی‌خواستم طفره بروم. صریح به او گفتم: : فکرهایم را کردم. نمی‌توانم ادامه بدهم. می‌خواهم از سازمان جدا شوم .</p>
<p>ژیلا دیهیم در پاسخ گفت: روزی که تو را از لعیا تحویل گرفتم، او مشکلاتت را برای من توضیح داده بود.</p>
<p>سپس جزوه‌ای از زندگی‌نامه یکی از اعضای کشته‌شده سازمان به نام آرام گفتاری به من داد. شروع کرد به تعریف کردن سرگذشت او و گفت که آرام نیز پروسه‌ای شبیه به من داشته، حتی به زندان ابوغریب فرستاده شده و برای تأمین مایحتاج صنفی خود، مجبور بوده با طناب به داخل چاه سپتیک زندان برود و با سطل آن را تخلیه کند. به گفته او، آرام آن‌قدر تحقیر و خوار شده بود تا سرانجام ابراز ندامت کرده و درخواست بازگشت به مناسبات را داده بود و سازمان هم منت بر سرش گذاشته و او را پذیرفته بود. ژیلا در پایان با لحنی تهدیدآمیز به من گفت:</p>
<p>حواست باشد، قلوس‌بازی در نیار! ممکن است تو را هم به زندان مخوف ابوغریب بفرستیم!</p>
<p>برای من کاملاً روشن بود که این صحبت‌ها نه برای کمک به حل مشکلاتم، بلکه برای ترساندن و منصرف کردنم از تصمیم جدایی مطرح می‌شود .</p>
<p>بعد از این صحبت‌ها، ژیلا برای اینکه شاید بتواند مرا مثلا شرمنده نماید یک خودنویس به من هدیه داد و گفت این خودنویس متعلق به دخترم بوده اما آن را به تو هدیه می‌دهم.</p>
<p>اما من که مصمم به جدایی بودم هدیه و تهدید هیچ‌کدام تأثیری در تصمیم من نداشت و همچنان بر جدایی‌ام از تشکیلات تأکید کردم. اما این بار ژیلا عصبانی شد و به یکی از مسئولین بنام حمید گفت: داریوش (نام مستعار من) را ببرید تا او را تعیین و تکلیف کنیم یعنی می خواستند مرا در برابرجمع ‌قرار دهند. این بود که فردای آن روز، ساعت ۹ صبح، تمام کارها تعطیل شد و همه نفرات به سالن اجتماعات رفتیم. حتی تعدادی از افراد قرارگاه ۱۰ نیز در نشست حضور داشتند.</p>
<p>ژیلا دیهیم نشستی گذاشت و در ابتدای آن گفت همان‌طور که می‌دانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه می‌آوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی می‌مانند. سپس ادامه داد این نشست در ادامه نشست ۳۸۰ برگزار می‌شود و با اشاره به اصطلاحات تشکیلاتی، به جمع کد داد که سطح و اشل این نشست چیست.</p>
<p>منظور او نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ بود که در سال ۱۳۷۳ منتشر شده بود و در آن اسامی تعدادی از افرادی که خواهان جدایی از سازمان بودند، مطرح شده بود. در آن ماجرا، تشکیلات مجاهدین با طرح اتهام نفوذی و مأمور رژیم بودن، تلاش کرده بود با علنی کردن این اتهامات و گرفتن اعتراف از افراد، برای دیگر اعضا زهرچشم بگیرد.</p>
<p>داریوش (یبر) قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104">محاکمه در قرارگاه حبیب &#8211; قسمت اول</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70104/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>شبکه انجمن‌های پوششی رجوی</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70095</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70095?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 15 Nov 2026 05:24:56 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[ماشین تبلیغاتی مجاهدین]]></category>
		<category><![CDATA[دروغ و فریب]]></category>
		<category><![CDATA[پول شویی و کلاهبرداری در فرقه]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70095</guid>

					<description><![CDATA[<p>یکی از شیوه‌هایی که فرقه مجاهدین خلق و جریان وابسته به مسعود و مریم رجوی طی سالیان گذشته برای فعالیت در خارج از کشور دنبال کرده‌اند، استفاده از دفاتر سیاسی، انجمن‌های اجتماعی و تشکل‌هایی با عناوین مختلف است. مجموعه‌هایی که با نام‌هایی نظیر انجمن زنان، انجمن پزشکان، انجمن متخصصان، انجمن دانشجویان، انجمن معلمان، انجمن ورزشکاران [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70095">شبکه انجمن‌های پوششی رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>یکی از شیوه‌هایی که فرقه مجاهدین خلق و جریان وابسته به مسعود و مریم رجوی طی سالیان گذشته برای فعالیت در خارج از کشور دنبال کرده‌اند، استفاده از دفاتر سیاسی، انجمن‌های اجتماعی و تشکل‌هایی با عناوین مختلف است. مجموعه‌هایی که با نام‌هایی نظیر انجمن زنان، انجمن پزشکان، انجمن متخصصان، انجمن دانشجویان، انجمن معلمان، انجمن ورزشکاران و تشکل‌های مدافع دموکراسی و حقوق بشر فعالیت می‌کنند.</p>
<p>در ظاهر، هرکدام از این مجموعه‌ها نماینده بخشی از جامعه ایرانیان خارج از کشور معرفی می‌شوند؛ اما پرسش اساسی این است که میزان استقلال واقعی این تشکل‌ها از ساختار مرکزی سازمان چقدر است؟ چه کسانی سیاست‌گذاری می‌کنند؟ منابع مالی آن‌ها از کجا تأمین می‌شود و هزینه‌های تبلیغاتی، برگزاری کنفرانس‌ها، سفرها، اجاره دفاتر و فعالیت‌های رسانه‌ای گسترده چگونه پرداخت می‌شود؟</p>
<p>دفاتر و نمایندگی‌های سیاسی:</p>
<p>دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران در پاریس</p>
<p>کمیسیون خارجه شورای ملی مقاومت در فرانسه</p>
<p>دفتر نمایندگی شورای ملی مقاومت در واشنگتن</p>
<p>دفتر مطبوعاتی و نمایندگی سازمان در آمریکا</p>
<p>دفتر شورای ملی مقاومت در برلین</p>
<p>دفتر نمایندگی شورای ملی مقاومت در لندن</p>
<p>تشکل‌ها و انجمن‌های اجتماعی و تخصصی:</p>
<p>انجمن پژوهشگران و متخصصان ایرانی</p>
<p>انجمن زنان ایرانی</p>
<p>ایران آید</p>
<p>انجمن کالیفرنیا برای دموکراسی</p>
<p>جامعه ایرانیان آمریکایی شمال ویرجینیا</p>
<p>اتحاد علیه بنیادگرایی</p>
<p>همبستگی با مردم ایران</p>
<p>انجمن دانشجویان و فارغ‌التحصیلان ایرانی در نروژ</p>
<p>انجمن معلمان ایرانی در نروژ</p>
<p>انجمن جوانان نروژی برای دموکراسی</p>
<p>انجمن پزشکان ایرانی در هلند</p>
<p>انجمن کارشناسان و متخصصان ایرانی در هلند</p>
<p>انجمن ورزشکاران ایرانی در هلند</p>
<p>انجمن دانشجویان دموکرات ایرانی در بلژیک</p>
<p>انجمن دفاع از زندانیان سیاسی ایران در بلژیک</p>
<p>خانه هنر آزاد ایران در رومانی</p>
<p>مسئله اصلی همچنان پابرجاست: پول این شبکه ها از کجا می‌آید؟</p>
<p>موضوع صرفاً بر سر داشتن چند دفتر یا برگزاری چند کنفرانس نیست. مسئله، شفافیت مالی، استقلال تشکل‌ها، هویت واقعی گردانندگان و پاسخ‌گویی درباره محل ورود و خروج منابع مالی است.</p>
<p>جریانی که از دموکراسی، آزادی و حقوق مردم سخن می‌گوید، باید پیش از هر چیز در برابر افکار عمومی درباره ساختار مالی و تشکیلاتی خودش پاسخ‌گو باشد.</p>
<p>دموکراسی فقط یک شعار تبلیغاتی نیست؛ شفافیت مالی، استقلال تشکل‌ها و پاسخ‌گویی در برابر اعضا و افکار عمومی نیز از الزامات آن است.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70095">شبکه انجمن‌های پوششی رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70095/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 05:41:03 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[خشونت در فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[نفی حقوق فردی در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70076</guid>

					<description><![CDATA[<p>در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نام‌های محمود دادوند و مسلم محمدی هم به‌عنوان &#8220;تن واحد&#8221; در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحث‌های موسوم به &#8220;دیگ و [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076">وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نام‌های محمود دادوند و مسلم محمدی هم به‌عنوان &#8220;تن واحد&#8221; در کنار من قرار داشتند.</p>
<p>در آن مقطع، بحث‌های موسوم به &#8220;دیگ و دیگچه&#8221; و &#8220;دیگ در کار&#8221; مدتی بود که در مناسبات تشکیلاتی راه افتاده بود. طبق معمول، من یکی از سوژه‌های ثابت این نشست‌ها بودم. تقریباً همیشه باید در جایگاه متهم قرار می‌گرفتم و پاسخگوی اتهام‌ها و تناقضاتی می‌شدم که مسئولان تشکیلات برایم تعریف می‌کردند.</p>
<p>یک روز دیگر، در یکی از همین نشست‌ها مرا سوژه کردند. فشارها آن‌قدر سنگین شده بود که واقعاً به مرز جنون رسیده بودم. دیگر خسته، ناامید و از نظر روحی کاملاً فرسوده شده بودم. احساس می‌کردم هیچ راه گریزی از این مناسبات بسته و خفقان‌آور ندارم. در همان وضعیت بحرانی، به خودکشی فکر کردم و سرانجام در اقدامی برای پایان دادن به زندگی‌ام، محلولی را که در انبار ابزار دقیق یگان توپخانه وجود داشت، خوردم.<br />
در آن مقطع، به دلیل مسئولیتی که در یگان توپخانه داشتم، برای سرویس و نگهداری تجهیزات دقیق، از جمله دوربین‌های ویلد و سایر ابزارها، هر هفته به انبار مراجعه می‌کردیم. پس از آن اتفاق، خودم را به آسایشگاه رساندم، اما مدت زیادی نگذشت که دچار درد شدید شدم و وضعیت جسمی‌ام به‌شدت وخیم شد. روی زمین افتادم و استفراغ کردم.</p>
<p>فریبرز سلامت، از نفرات قدیمی یگان مهندسی و تخریب، مرا در آن وضعیت دید و موضوع را گزارش داد. بلافاصله به امداد بنیاد علوی منتقل شدم، اما پزشک آنجا نتوانست علت مشکلم را تشخیص دهد. به همین دلیل درخواست اعزام به بیمارستان بدیع کردند.</p>
<p>اما حتی خروج یک بیمار از قرارگاه هم به این سادگی نبود!</p>
<p>حدود دو ساعت طول کشید تا مجوز خروج صادر شود. قرار بود با خودروی دوکابین و همراهی عباسعلی دارایی، فرمانده دسته‌ام، به بیمارستان منتقل شوم. با این حال، هنگام خروج از دروازه بنیاد علوی دوباره حدود یک ساعت معطل شدیم.</p>
<p>علت این سخت‌گیری‌ها به فرار دو نفر از نیروهای یکی از قرارگاه‌ها با یک دستگاه لندکروز و رسیدن آنها به منطقه کردستان برمی‌گشت. پس از آن ماجرا، به دستور نسرین (مهوش سپهری)، خروج افراد از قرارگاه باید به تأیید پنج نفر از مسئولان می‌رسید.</p>
<p>تصور کنید فردی در شرایط وخیم جسمی قرار دارد و نیاز فوری به درمان دارد، اما دستگاه تشکیلاتی پیش از هر چیز نگران کنترل او و احتمال فرارش است. سرانجام با هر زحمتی بود از قرارگاه خارج شدیم و مرا به بیمارستان بدیع رساندند.</p>
<p>چهار روز در بیمارستان بستری بودم. پزشکان برایم رژیم مشخصی در نظر گرفته بودند و فقط اجازه داشتم آب هندوانه مصرف کنم. در تمام این مدت، هرگز به پزشکان نگفتم چه اتفاقی افتاده و چه چیزی خورده بودم.<br />
اما بخش تلخ‌تر ماجرا هنوز باقی مانده بود.</p>
<p>عباسعلی دارایی که همراه من بود، به‌جای اینکه اجازه دهد دوران بستری را با آرامش و استراحت سپری کنم، هر شب برایم نشست &#8220;عملیات جاری&#8221; برگزار می‌کرد. از من می‌خواست تناقضات درونم را بنویسم و درباره مسائل تشکیلاتی پاسخگو باشم.</p>
<p>در اتاق بستری یک دستگاه تلویزیون وجود داشت. چندین بار به عباسعلی اصرار کردم که آن را روشن کند، اما هر بار جواب می‌داد که تماشای تلویزیون ممنوع است!</p>
<p>برای من این رفتار معنای روشنی داشت. حتی وقتی در نتیجه فشارهای طاقت‌فرسای تشکیلاتی دست به خودکشی زده بودم و چهار روز در بیمارستان بستری بودم، باز هم نمی‌توانستم برای چند ساعت از فضای تشکیلات فاصله بگیرم. نه حق انتخاب داشتم، نه آرامش و نه حتی اختیار ساده تماشای تلویزیون.</p>
<p>من با خوردن آن محلول می‌خواستم خودم را از جهنمی که در آن گرفتار شده بودم خلاص کنم؛ اما حتی پس از آن اقدام نیز تشکیلات دست از سرم برنداشت. جسمم در بیمارستان بستری بود، ولی ذهن و روانم همچنان زیر فشار همان مناسبات قرار داشت.</p>
<p>این یکی از تلخ‌ترین خاطرات دوران حضورم در تشکیلات فرقه رجوی است؛ جایی که فشارهای تشکیلاتی یک عضو را تا مرز خودکشی می‌برد، اما حتی اقدام او برای پایان دادن به این وضعیت نیز باعث نمی‌شد مسئولان لحظه‌ای از کنترل و فشار ایدئولوژیک دست بردارند.</p>
<p>برای من، این تجربه فقط یک خاطره شخصی نیست؛ روایتی از مناسباتی است که در آن حتی رنج، بیماری و بحران روحی یک انسان نیز در برابر انضباط و کنترل تشکیلاتی اهمیتی نداشت. تخت بیمارستان هم نتوانست مرا از چنگال نشست‌های ایدئولوژیک و عملیات جاری نجات دهد.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076">وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70076/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 10 Nov 2026 11:51:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[خشونت در فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[نفی حقوق فردی در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70074</guid>

					<description><![CDATA[<p>یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشست‌های موسوم به &#8220;طعمه&#8221; در دوران مسعود رجوی است؛ نشست‌هایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار می‌شد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهم‌شکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074">روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشست‌های موسوم به &#8220;طعمه&#8221; در دوران مسعود رجوی است؛ نشست‌هایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار می‌شد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهم‌شکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت می‌کردند حتی یک جمله برخلاف نظر رهبری بر زبان بیاورند.</p>
<p>در یکی از این نشست‌ها، مسعود رجوی اعلام کرد که از این پس افرادی را که به اصطلاح تشکیلات &#8220;بریده&#8221; محسوب می‌شوند، به خارج از کشور نمی‌فرستند، بلکه آن‌ها را به مدت دو سال در مهمانخانه اشرف نگه می‌دارند تا به تعبیر خودش اطلاعاتشان بسوزد.</p>
<p>همین که عبارت &#8220;دو سال در مهمانخانه&#8221; را شنیدم، ناخودآگاه و زیر لب گفتم: &#8220;دو سال زندان!&#8221;</p>
<p>برای من معنای این تصمیم کاملاً روشن بود. وقتی کسی را برخلاف میل و اراده‌اش برای دو سال در یک محل نگه می‌دارند و آزادی تصمیم‌گیری و انتخاب را از او می‌گیرند، نام آن هرچه باشد، مهمانخانه نیست؛ محدودیت و حبس است. اما در مناسبات رجوی، حتی همین جمله کوتاه هم تحمل نمی‌شد.</p>
<p>یکی از میلیشیاهای فالانژ تشکیلات صدای مرا شنید و پس از پایان نشست، موضوع را گزارش کرد. آن زمان در پادگان باقرزاده بودیم. محل اسکان ما سوله‌ها بود و برای برگزاری نشست‌های داخلی چادر و خیمه برپا کرده بودند.</p>
<p>مرا به داخل یکی از چادرها بردند. همان میلیشیا بلند شد و شروع به انتقاد کرد که چرا من در برابر حرف «برادر مسعود» گفته‌ام دو سال زندان!از همین لحظه، ماجرا از یک اظهار نظر ساده خارج شد. جمعیت حاضر به من حمله‌ور شدند. توهین‌های رکیک، فریاد و مشت و لگد آغاز شد. چون موضوع نشست‌ها درباره &#8220;طعمه&#8221; و &#8220;نفوذی&#8221; بود، مخالفت من نیز به‌راحتی در همان چارچوب قرار گرفت و بهانه‌ای شد برای اینکه مرا در جایگاه متهم قرار دهند.</p>
<p>در آن مناسبات، لازم نبود مرتکب تخلفی شده باشی؛ کافی بود با برداشت و تفسیر رهبر تشکیلات موافق نباشی تا به یک مسئله امنیتی و ایدئولوژیک تبدیل شوی.</p>
<h3>توبه کن؛ وگرنه همین‌جا می‌مانی!</h3>
<p>نکته جالب و در عین حال تلخ این بود که هر بحث ایدئولوژیک جدیدی که در تشکیلات مطرح می‌شد، باید یک نمونه عینی برای اجرای آن پیدا می‌کردند. گویی مسئولان و فالانژهای تشکیلات نیاز داشتند یک نفر را به‌عنوان الگوی منفی معرفی کنند تا بقیه اعضا از سرنوشت او بترسند. در آن مقطع، ظاهراً قرعه به نام من افتاده بود.</p>
<p>پروین صفایی، از مسئولان قرارگاه یازدهم، مرتب به من می‌گفت: &#8220;توبه کن!&#8221;</p>
<p>روز آخر نشست‌های مسعود و مریم رجوی بود و اعضا به قرارگاه‌های خود بازمی‌گشتند. اما پروین صفایی به من اعلام کرد: &#8220;تا نچرخانی و توبه نکنی، همین‌جا می‌مانی.&#8221;</p>
<p>قرارگاه یازدهم به اشرف برگشت، اما مرا در سوله باقرزاده تنها گذاشتند و یک نفر از قدیمی‌های تشکیلات را برای مراقبت از من باقی گذاشتند.</p>
<p>چند روز در همان وضعیت ماندم. وقتی دیدند هیچ نشانه‌ای از ندامت و توبه در رفتارم ظاهر نمی‌شود، یک شب مرا به اشرف منتقل کردند.</p>
<p>در اشرف، مرا در سرویس بهداشتی ستاد نگه داشتند و فردی را نیز از بیرون برای مراقبت از من گماشتند. این وضعیت یک روز ادامه داشت تا اینکه بعد از غروب مرا به اتاق اف قرارگاه بردند. دادگاه تشکیلاتی؛ جایی که حکم از پیش صادر شده بود.</p>
<p>درآنجا تمام فرماندهان یگان‌ها و دسته‌ها حضور داشتند. پروین صفایی جلسه را در دست گرفت و شروع به توهین و تهدید کرد. او فضای جمع را علیه من تحریک ‌کرد و تلاش داشت مرا در برابر تمام حاضران به یک متهم و عنصر مسئله‌دار تبدیل کند.</p>
<p>آنچه در ادامه اتفاق افتاد، از تلخ‌ترین خاطرات زندگی من است.</p>
<p>جمع به من حمله کرد. آن‌قدر کتک خوردم که به زیر میز می‌رفتم؛ مرا بیرون می‌کشیدند و دوباره ضرب‌وشتم را شروع می‌کردند. این وضعیت چندین بار تکرار شد.<br />
آن شب، شب جمعه بود طبق برنامه قرار بود اعضا شام جمعی داشته باشند و بعد فیلم سینمایی تماشا کنند؛ اما برنامه را لغو کرده بودند.</p>
<p>پروین صفایی از همین موضوع نیز به‌عنوان ابزار فشار استفاده می‌کرد. مرتب تهدید می‌کرد که مرا به سالن بزرگ و جمع عمومی خواهند برد و چون برنامه شام و فیلم به خاطر من لغو شده، همه اعضا از دستم عصبانی هستند و با من برخورد خواهند کرد.</p>
<p>این دیگر صرفاً انتقاد تشکیلاتی نبود؛ یک سناریوی حساب‌شده برای ایجاد ترس، احساس گناه و تسلیم کردن فرد در برابر جمع بود.<br />
سرانجام، زیر فشار آن فضای تهدیدآمیز، توهین و ضرب‌وشتم، برای اینکه از ادامه آن وضعیت خلاص شوم، مجبور شدم توبه کنم و بگویم دیگر روی حرف &#8220;برادر مسعود&#8221; حرفی نخواهم زد.</p>
<h3>توبه‌ای که اعتقاد نبود؛ تسلیم در برابر خشونت بود</h3>
<p>امروز وقتی به آن خاطره نگاه می‌کنم، مسئله برای من فقط یک شب کتک خوردن نیست. مسئله، سازوکاری است که در آن رهبر تشکیلات سخن می‌گوید و هیچ‌کس حق تفسیر مستقل آن را ندارد؛ مسئولان فرمان می‌دهند و اعضا باید اطاعت کنند؛ و اگر کسی کوچک‌ترین مخالفتی نشان دهد، با برچسب‌هایی مانند بریده، نفوذی و طعمه به حاشیه رانده می‌شود.<br />
در تشکیلات مسعود رجوی، آزادی بیان تا جایی اعتبار داشت که کسی برخلاف رهبر حرفی نمی‌زد. دموکراسی تا جایی پذیرفته بود که کسی از تصمیمات رهبری سؤال نمی‌کرد و انتقاد تا جایی مجاز بود که به اطاعت مطلق ختم شود. من با یک جمله زیرلبی وارد ماجرایی شدم که به چند روز مراقبت و محدودیت، انتقال اجباری، ضرب‌وشتم و توبه‌گیری ختم شد. آن شب برای من روشن شد که در مناسبات رجوی، مسئله فقط اطاعت از یک فرمان نبود؛ مسئله، سلب حق اندیشیدن مستقل از انسان بود.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074">روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70074/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>مجاهدین چگونه می‌خواهند تاریخ را تحریف کنند؟</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70061</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70061?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 09 Nov 2026 06:36:03 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[همکاری با بیگانگان]]></category>
		<category><![CDATA[همکاری مجاهدین با صدام]]></category>
		<category><![CDATA[وطن فروشی مجاهدین خلق]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70061</guid>

					<description><![CDATA[<p>ظاهراً در روزهای اخیر، بار دیگر پرسش‌های عمومی درباره چرایی انتقال تشکیلات مجاهدین خلق به عراق و آغاز همکاری خیانت آمیز این تشکیلات با حکومت صدام حسین در دوران جنگ ایران و عراق افزایش یافته است. به نظر می‌رسد طرح دوباره این پرسش‌ها، سران این تشکیلات را به تکاپو وا داشته تا در برنامه‌ تلویزیونی [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70061">مجاهدین چگونه می‌خواهند تاریخ را تحریف کنند؟</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>ظاهراً در روزهای اخیر، بار دیگر پرسش‌های عمومی درباره چرایی انتقال تشکیلات مجاهدین خلق به عراق و آغاز همکاری خیانت آمیز این تشکیلات با حکومت صدام حسین در دوران جنگ ایران و عراق افزایش یافته است. به نظر می‌رسد طرح دوباره این پرسش‌ها، سران این تشکیلات را به تکاپو وا داشته تا در برنامه‌ تلویزیونی خود ، اقدام تاریخی خیانت بار خود را توجیه کنند.</p>
<p>محور اصلی توجیهات جدید سرکردگان تشکیلات رجوی این است که گویا انتقال آنها به عراق با هدف پایان دادن به جنگ و برقراری صلح میان ایران و عراق صورت گرفته است!</p>
<p>اما آیا چنین ادعایی با عملکرد سیاسی و نظامی آنها در آن دوران همخوانی دارد؟ اگر رهبران مجاهدین اعتقاد دارند که یک جریان سیاسی هستند و واقعاً خواهان پایان دادن به جنگ بودند پس چرا در کنار دشمن متجاوز قرار گرفتند ؟</p>
<p>طبیعتاً هر انسان بی‌طرفی با بررسی ساده عملکرد تشکیلات رجوی در آن دوران، متوجه تناقض آشکار میان ادعای صلح‌طلبی و اقدامات خیانت آمیز این تشکیلات می شود .</p>
<p>اگر رهبران مجاهدین واقعاً به دنبال کاهش تنش و پایان دادن به جنگ بودند، طبیعتا می‌بایست سیاست‌هایی را دنبال می‌کردند که به کاهش درگیری‌های نظامی و نزدیک شدن طرفین جنگ به یکدیگر بیانجامد، نه اینکه در کنار ارتش متجاوز عراق، نیروی نظامی تشکیل دهند و علیه نیروهای مدافع کشورشان وارد جنگ شوند.</p>
<p>البته به نظر می‌رسد رهبران کنونی مجاهدین در جریان توجیه اتخاذ این خیانت خود یک نکته مهم را فراموش کرده‌اند. مسعود رجوی پیش از خروج از فرانسه و رفتن به عراق، در توصیف اهداف خود گفته بود: می‌روم تا آتش برافروزم بر کوهستان‌ها!</p>
<p>اکنون باید از سران مجاهدین پرسید: این سخن رجوی چه ارتباطی با ادعای تلاش او برای برقراری صلح دارد؟ کسی که با چنین ادبیاتی از رفتن به عراق سخن می‌گوید، چگونه می‌تواند مدعی شود هدفش پایان دادن به جنگ بوده است؟</p>
<p>واقعیت این است که صدام حسین در آن مقطع درگیر جنگی گسترده با ایران بود. آیا منطقی است تصور کنیم که حکومت عراق، بدون هیچ چشمداشت سیاسی، نظامی و اطلاعاتی، رجوی و تشکیلاتش را به خاک خود راه داده و آن‌همه امکانات تسلیحاتی، لجستیکی و نظامی در اختیار آنان قرار داده باشد؟ صدام حسین قرار بود صرفاً هزینه‌های یک نیروی نظامی را بدون چشم داشت مزدوری آن تأمین کند؟<br />
سران مجاهدین شاید بتوانند با ارائه روایت‌های یک‌جانبه و توجیهات تبلیغاتی، بخشی از اعضا و هواداران خود را درباره چرایی رفتن خود به عراق فریب دهند ، اما نمی‌توانند روایت عملکرد خیانت آمیز خود را در آن دوران را از بین ببرند.</p>
<p>در ادامه باید از سران مجاهدین پرسید: چه کسی چنین مأموریتی به شما داده بود که برای پایان دادن به جنگ ایران و عراق وارد خاک کشور متجاوز شوید؟ اگر هدف شما واقعاً برقراری صلح بود، پس این همه فعالیت نظامی و همکاری اطلاعاتی شما با ارتش صدام برای چی بود؟ اگر هدف شما صلح بود، تشکیل ارتش به‌اصطلاح آزادی‌بخش، آموزش نظامی نیروها، ایجاد پایگاه‌های عملیاتی و انجام حملات نظامی به داخل خاک ایران چه توجیهی داشت؟ اگر واقعاً برای پایان دادن به جنگ به عراق رفته بودید، چرا نیروهای شناسایی خود را در مناطق مرزی مستقر کرده بودید تا از طریق شنود مکالمات بی‌سیمی نیروهای ایرانی، اطلاعات مربوط به تحرکات و برنامه‌های نظامی آنان را جمع‌آوری و به فرماندهان ارتش عراق منتقل کنید؟ اسیر کردن سربازان ایرانی در مرزها و تحویل دادن آنها به ارتش عراق برای تخلیه اطلاعات آنها آیا در چارچوب برقراری صلح و پایان دادن به جنگ بود؟ چرا اطلاعاتی را که از داخل ایران، از جمله از طریق تخلیه تلفنی، به دست می‌آوردید، در اختیار دستگاه اطلاعاتی عراق، یعنی استخبارات، قرار می‌دادید؟</p>
<p>چگونه فیلم لو رفته از جلسه تبادل اطلاعاتی بین عباس داوری از مسئولان خودتان با افسران استخبارات (اطلاعات ) عراق را توجیه می کنید؟ بخصوص آنجا که او درمقابل دادن اطلاعاتی که از ایران جمع آوری نمودید پول هنگفت از افسران عراقی عراق دریافت وحتی تقاضای دریافت پول بیشتری می کند . اگر هدف شما صرفاً برقراری صلح بود، این مبادلات مالی و اطلاعاتی با دستگاه اطلاعاتی حکومت عراق چه معنایی داشت؟<br />
و مهمترین سئوال از رهبران مجاهدین که دروغ بودن ادعای آنها را ثابت می کند اقدام نظامی آنها در مردادماه سال ۱۳۶۷ است : درآن سال پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران و اعلام آمادگی برای آتش‌بس، چرا نیروهای خود را در قالب عملیات فروغ جاویدان به داخل خاک ایران گسیل دادید؟</p>
<p>اما خوشبختانه بدلیل وجود دنیای ارتباطات و آگاهی عموم از اتفاقات تاریخی، رجوی و سرکردگان تهی مغز تشکیلاتش هیچگاه نخواهند توانست عملکرد خیانت آمیز خود از گذشته تاکنون را توجیه و لاپوشانی نمایند.</p>
<p>حمید دهدار</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70061">مجاهدین چگونه می‌خواهند تاریخ را تحریف کنند؟</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70061/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>اصل اساسی جهان بینی مجاهدین خلق</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70047</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70047?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 08 Nov 2026 06:24:50 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[عملکرد سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[ساختار ایدئولوژیک]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70047</guid>

					<description><![CDATA[<p>مجاهدین در مناسبات تشکیلاتی خود معمولاً از تعبیرهایی مثل «فداکاری»، «از خودگذشتگی»، «انضباط انقلابی» و «اطاعت از سازمان» استفاده میکنند. اما در عمل، سازوکاری ساخته بودند که همان عملکرد هدف وسیله را توجیه می کند دارد که کارکرد این جهان بیینی براساس موارد زیر می باشد : 1. تقدم « تشکیلات » بر همه چیز: [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70047">اصل اساسی جهان بینی مجاهدین خلق</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>مجاهدین در مناسبات تشکیلاتی خود معمولاً از تعبیرهایی مثل «فداکاری»، «از خودگذشتگی»، «انضباط انقلابی» و «اطاعت از سازمان» استفاده میکنند. اما در عمل، سازوکاری ساخته بودند که همان عملکرد هدف وسیله را توجیه می کند دارد که کارکرد این جهان بیینی براساس موارد زیر می باشد :</p>
<p>1. تقدم « تشکیلات » بر همه چیز:</p>
<p>اصل بنیادی جهانبینی مجاهدین این است که سازمان تجسم حقیقت است و هر چیزی اعم از خانواده، دوستی، صداقت شخصی، حتی جان اعضا در برابر «مصلحت منافع تشکیلات» قابل فدا کردن است. یعنی معیار خوب و بد، نه اخلاق، بلکه سود برای تشکیلات است.</p>
<p>2. چند نمونهٔ عینی :</p>
<p>الف- فروپاشی خانواده : ازدواجهای تشکیلاتی ، جدا کردن فرزندان از والدین و انتقال آنها به اروپا همه با این توجیه که خانوادهٔ کوچک مانع انقلاب است.</p>
<p>ب -خودسوزیها و اعتصاب غذاهای مرگبار که بعنوان «عملیات» به اعضا تحمیل میشد.</p>
<p>ج- تغییر موضع های بزرگ و ناگهانی (مثلاً از مبارزهٔ مسلحانه به «صلح طلب» بودن) که اعضا باید بی چون و چرا می پذیرفتند؛ یعنی حقیقت چیزی نبود که خود اعضا به آن رسیده باشند .</p>
<p>د- پنهانکاری و دروغ به بیرون و درون: اطلاعات به اعضا و به افکار عمومی به صورت گزینشی و هدفمند داده میشد.</p>
<p>3. ریشهٔ فکری:</p>
<p>این منطق بیشتر از سنتهای چپگرای انقلابی قرن بیستم (لنینیسم و «اخلاق حزبی») نشآت می گیرد و ربطی به ایدئولوژی اسلام ندارد. در این دیدگاه تشکیلات تقدم و اخلاق «طبقاتی» است و نه انسانی. مجاهدین این را با متد مذهبی و شخصیت سازی حول رهبری ترکیب کردند.</p>
<p>از دید بسیاری از اعضای جدا شده این یک عملکرد انحرافی است و ربطی به ماهیت ایدئولوژی ندارد. این شعار مجاهدین در ابتدا عدالت و آزادی بود ولی رجوی آن را به اینجا کشاند. این بحث ارزش شنیدن دارد،  تجربهٔ روزمره اعضایی که سالیان د راین تشکیلات بودند این است که تشکیلات رجوی دست زدن به هرکاری را برای رسیدن به هدفشان مجاز می دانند.</p>
<p>رستم آلبوغبیش</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70047">اصل اساسی جهان بینی مجاهدین خلق</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70047/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>وقتی خواب دیدن هم باید مطابق میل تشکیلات مجاهدین باشد</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 08:59:09 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[نفی حقوق فردی در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70038</guid>

					<description><![CDATA[<p>وقتی وارد تشکیلات رجوی شدم. یکی از موضوعاتی که از طرف مسئولین و هم در کلاس های ایدئولوژیک روی آن تاکید و برای ما آن را تکرارمی نمودند این بود که &#8220;اصالت با بیان است&#8221;. به ما می‌گفتند شما باید هر آنچه در ذهن و ضمیرتان می‌گذرد، بدون پنهان‌کاری گزارش کنید. حتی خوابی را که [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038">وقتی خواب دیدن هم باید مطابق میل تشکیلات مجاهدین باشد</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>وقتی وارد تشکیلات رجوی شدم. یکی از موضوعاتی که از طرف مسئولین و هم در کلاس های ایدئولوژیک روی آن تاکید و برای ما آن را تکرارمی نمودند این بود که &#8220;اصالت با بیان است&#8221;. به ما می‌گفتند شما باید هر آنچه در ذهن و ضمیرتان می‌گذرد، بدون پنهان‌کاری گزارش کنید. حتی خوابی را که شب گذشته دیده‌اید! ظاهراً قرار بود فضایی از صداقت، شفافیت و رهایی از پنهان‌کاری ایجاد شود؛ اما بعدها فهمیدم این شعار، مقدمه‌ای برای ورود تشکیلات به خصوصی‌ترین لایه‌های ذهن و روان ما اعضا است .</p>
<p>ما چون تازه وارد تشکیلات شده بودیم هنگام بیان آنچه در ذهن و ضمیرمان می گذشت در جمع تشکیلاتی، خبری ازتیغ‌کشی‌ها و برخوردهای شدید با ما نبود. به نظرم می‌خواستند ابتدا اعضا را به بیان کردن عادت دهند، اعتمادشان را جلب کنند و بعد به ‌تدریج سطح فشار و برخورد شدید را بالا ببرند.</p>
<p>ما که در آن دوران شبانه‌روز زیر بمباران آموزش‌های ایدئولوژیک، نظامی و عملیاتی بودیم. طبیعی بود که ذهن نیز تحت تأثیر آن فضای دائمی قرار بگیرد بنابراین یک شب خوابی را که واقعاً دیده بودم برای فرمانده‌ام، گزارش کردم. خوابم این بود که: ما برای انجام عملیات وارد خاک ایران شدیم ، اما به اولین روستای مرزی که رسیدیم من تمام وسایل و تجهیزات نظامی همراهم را داخل چاه آب وسط روستا انداختم و بعد به پاسگاه رفته و خودم را معرفی کردم. من هم با همان صداقتی که از ما مطالبه کرده بودند خوابم را تعریف کردم ، نه ادعایی داشتم و نه تحلیلی. فقط همان چیزی را که در خواب دیده بودم، صادقانه تعریف کردم. این تمام خوابی بود که دیده بودم. اما هنوز حرفم تمام نشده بود که فرمانده‌ام به‌شدت عصبانی شد و با حالتی هیستریک شروع کرد به فحاشی و استفاده از رکیک‌ترین الفاظ و اتهامات. بعد مرا به ستاد و نزد فرمانده قرارگاه بردند. آنجا هم ماجرا شکل دیگری به خود گرفت. به‌جای آنکه به حرفم گوش دهند، زیر فشار و تیغ‌کشی تشکیلاتی قرار گرفتم.</p>
<p>اتهامات پشت سر هم ردیف می‌شد: &#8220;تو بریده‌ای! مزدوری! نفوذی هستی! من که از این نوع برخورد تعجب کرده بودم پاسخ می‌دادم: مگر خواب دیدن دست خود آدم است؟ من فقط خوابی را که دیده‌ام تعریف کرده‌ام! اما فرمانده مقر در پاسخ می گفت: تو غلط کردی خواب دیدی حتما قبلاً به این موضوع فکر کرده‌ای و در ذهنت به آن پرداخته‌ای.</p>
<p>یعنی حتی خواب من هم از نظر آنها نمی‌توانست یک اتفاق ناخودآگاه باشد. باید برای آن اعترافی ایدئولوژیک پیدا می‌کردند و مرا بابت محتوای خوابی که هیچ اختیاری در انتخابش نداشتم، بازخواست می‌کردند. خلاصه پس از آن همه تهدید و فشار، از من تعهد گرفتند که دیگر چنین موضوعی تکرار نشود! این واقعا برایم یک تناقض عجیب بود: از یک طرف به ما می‌گفتند اصالت با بیان است و هیچ چیزی را پنهان نکنید. از طرف دیگر، وقتی واقعیتی برخلاف میل و منافع تشکیلات بیان می‌کردیم، به جرم همان صداقت مورد اتهام، تحقیر و تهدید قرار می‌گرفتیم. من آن روز یک سؤال ساده در ذهنم داشتم که هیچ‌گاه کسی در تشکیلات به آن پاسخ نداد: چگونه باید خوابی را ببینم که مورد تأیید تشکیلات باشد و چگونه باید از دیدن خوابی که باب میل آنها نیست جلوگیری کنم؟</p>
<p>البته بعدها پاسخ عملی این سؤال را فهمیدم؛ نه از طریق آموزش و توضیح، بلکه از طریق تجربه تلخ زندگی تشکیلاتی.</p>
<p>فهمیدم در مناسبات فرقه رجوی، صداقت تا جایی ارزش دارد که با خط و خطوط رهبر آن تعارض پیدا نکند. بیان آزاد نیست، باید مطابق انتظارات تشکیلات باشد. قرار نیست انسان آنچه را واقعاً در ذهن دارد بیان کند، بلکه باید یاد بگیرد چه چیزی را بگوید که مسئول بالاتر از شنیدنش خوشحال شود.</p>
<p>آن روز برای نخستین بار به‌روشنی فهمیدم که در این مناسبات، حتی خواب و ناخودآگاه انسان نیز از تعرض تشکیلات در امان نیست. پروژه‌ای که با شعار &#8220;اصالت با بیان است&#8221; آغاز شده بود، در عمل به سازوکاری برای تفتیش ذهن و سرکوب صداقت تبدیل می‌شد.</p>
<p>این همان نقطه‌ای بود که فاصله میان صداقت واقعی و انطباق تشکیلاتی را با تمام وجود لمس کردم. فرقه‌ای که مدعی شناخت انسان و آزاد کردن ذهن او بود، از یک خواب ساده چنان پرونده امنیتی و ایدئولوژیکی می ساخت که فرد به‌جای دفاع از حقیقت، ناچار می شد برای حفظ خود، حقیقت را پنهان کند.</p>
<p>این تجربه برای من فقط یک خاطره شخصی نیست؛ نمونه‌ای روشن از تناقض میان شعار آزادی بیان و عملکرد یک ساختار اقتدارگراست. ساختاری که نه‌تنها با مخالفت اعضا، بلکه حتی با افکار ناخواسته و خواب‌های آنها نیز سر سازگاری نداشت.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038">وقتی خواب دیدن هم باید مطابق میل تشکیلات مجاهدین باشد</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70038/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>شعار استقبال از خانواده‌ها تا سنگ‌باران آنان</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70026</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70026?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 04 Nov 2026 07:20:21 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[نقض حقوق بشر]]></category>
		<category><![CDATA[نفی روابط خانوادگی در مناسبات فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70026</guid>

					<description><![CDATA[<p>یکی از خاطراتی که از دوران حضورم در تشکیلات فرقه رجوی هرگز از ذهنم پاک نمی‌شود، وعده‌هایی است که مسئولان سازمان درباره آینده پادگان اشرف به خورد اعضا می‌دادند. یاد دارم که بارها در نشست‌های تشکیلاتی برای ما از آینده‌ای رؤیایی صحبت می‌کردند. می‌گفتند بعد از سرنگونی، پادگان اشرف به موزه و محلی برای استراحت [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70026">شعار استقبال از خانواده‌ها تا سنگ‌باران آنان</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>یکی از خاطراتی که از دوران حضورم در تشکیلات فرقه رجوی هرگز از ذهنم پاک نمی‌شود، وعده‌هایی است که مسئولان سازمان درباره آینده پادگان اشرف به خورد اعضا می‌دادند.</p>
<p>یاد دارم که بارها در نشست‌های تشکیلاتی برای ما از آینده‌ای رؤیایی صحبت می‌کردند. می‌گفتند بعد از سرنگونی، پادگان اشرف به موزه و محلی برای استراحت خانواده‌های ایرانی تبدیل خواهد شد. تصویری که در ذهن ما می‌ساختند این بود که خانواده‌ها وقتی برای زیارت به عراق سفر می‌کنند، ابتدا به اشرف می‌آیند، در آنجا استراحت می‌کنند و سپس برای زیارت اماکن مقدس راهی می‌شوند.</p>
<p>من هم مانند بسیاری از اعضا، این حرف‌ها را می‌شنیدم و در ذهنم تصویری از اشرف به‌عنوان مکانی برای استقبال از خانواده‌ها شکل می‌گرفت. اما گذشت زمان نشان داد که میان این رؤیاهای تبلیغاتی و واقعیت رفتار سران سازمان، چه فاصله عمیقی وجود دارد.</p>
<p>پس از سقوط حکومت صدام حسین، زمانی که خانواده‌ها فرصت پیدا کردند برای دیدار با فرزندان و بستگانشان به مقابل پادگان اشرف بیایند، با صحنه‌ای روبه‌رو شدم که هنوز هم یادآوری آن برایم تلخ و تکان‌دهنده است.</p>
<p>پدران و مادرانی که سال‌ها از عزیزانشان دور مانده بودند، خواهران و برادرانی که تنها خواسته‌شان دیدن اعضای خانواده‌شان بود، با چه امیدی به مقابل اشرف آمده بودند؟ آیا خواسته غیرمعقولی داشتند؟ آیا جز دیدار با عزیزانشان چیزی می‌خواستند؟</p>
<p>اما به‌جای استقبال و احترام، آنچه در برابر آنان قرار گرفت، بنا بر آنچه من از آن دوران به یاد دارم، توهین، فحاشی با رکیک‌ترین الفاظ و حتی پرتاب سنگ به سوی خانواده‌ها بود؛ رفتاری که با دستور و سیاست مسئولان تشکیلات صورت می‌گرفت.</p>
<p>آن روزها برای من و بسیاری از اعضا، تناقضی جدی شکل گرفت. بارها از خودم می‌پرسیدم: مگر همین مسئولان نبودند که می‌گفتند اشرف در آینده محل استراحت و استقبال از خانواده‌ها خواهد شد؟ پس چرا امروز همین خانواده‌ها که تازه از خانواده های اعضای خودشان هستند و برای دیدار با عزیزانشان آمده‌اند ، باید مورد توهین و سنگ‌پرانی قرار بگیرند؟</p>
<p>برای من، این اتفاق یکی از روشن‌ترین نمونه‌های فاصله میان شعار و عملکرد در مناسبات فرقه رجوی بود. آنچه سال‌ها به‌عنوان آینده‌ای درخشان به ما فروخته بودند، در نخستین آزمون واقعی، رنگ باخت. من از نزدیک دیدم که چگونه یک وعده به‌ظاهر انسانی درباره استقبال از خانواده‌ها، در عمل به رفتاری خصمانه علیه خانواده‌های اعضا و نه بقیه تبدیل شد.</p>
<p>این همان تناقضی بود که ذهن من را به چالش کشید و باعث شد بیش از گذشته به ماهیت واقعی مناسبات تشکیلاتی فکر کنم.</p>
<p>سران فرقه رجوی از آینده‌ای سخن می‌گفتند که در آن خانواده‌ها جایگاه ویژه‌ای داشتند، اما در زمان حال، خانواده را مانعی در برابر اهداف و مناسبات خود می‌ بینند ، برای من این خاطره سندی از یک تجربه تلخ شخصی است؛ تجربه‌ای که نشان داد در آن تشکیلات، شعارهای زیبا تا زمانی اعتبار داشتند که با منافع و خواسته‌های رهبری فرقه تعارض پیدا نمی‌کردند.</p>
<p>اشرفی که قرار بود موزه خاطرات و محل استراحت خانواده‌ها باشد، در برابر خانواده‌هایی که برای دیدار با عزیزانشان آمده بودند، به صحنه‌ای از توهین و سنگ‌پرانی تبدیل شد. این فاصله میان وعده و واقعیت را من با چشم خود دیدم و هرگز فراموش نخواهم کرد.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70026">شعار استقبال از خانواده‌ها تا سنگ‌باران آنان</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70026/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>فرار مسعود رجوی از نام بردن حامی بعثی خود</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70016</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70016?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 03 Nov 2026 05:53:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[مسعود رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[دیپلماسی مجاهدین در آویختن به بیگانگان]]></category>
		<category><![CDATA[همکاری مجاهدین با صدام]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70016</guid>

					<description><![CDATA[<p>یکی از رسواترین تناقض‌های سیاسی مسعود رجوی، سرکرده فرقه مجاهدین خلق، در دوران استقرار سازمان در عراق، شیوه برخورد او با نام صدام حسین، دیکتاتور وقت عراق بود. رجوی در سخنرانی‌ها، نشست‌های تشکیلاتی و بیانیه‌های خود، به‌جای آنکه نام واقعی صدام حسین را بر زبان بیاورد، مرتب از تعابیری مانند &#8220;صاحب‌خانه&#8221;، &#8220;میزبان&#8221; و &#8220;رئیس‌جمهور&#8221; استفاده [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70016">فرار مسعود رجوی از نام بردن حامی بعثی خود</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>یکی از رسواترین تناقض‌های سیاسی مسعود رجوی، سرکرده فرقه مجاهدین خلق، در دوران استقرار سازمان در عراق، شیوه برخورد او با نام صدام حسین، دیکتاتور وقت عراق بود. رجوی در سخنرانی‌ها، نشست‌های تشکیلاتی و بیانیه‌های خود، به‌جای آنکه نام واقعی صدام حسین را بر زبان بیاورد، مرتب از تعابیری مانند &#8220;صاحب‌خانه&#8221;، &#8220;میزبان&#8221; و &#8220;رئیس‌جمهور&#8221; استفاده می‌کرد. گویی نام صدام حسین واژه‌ای ممنوعه بود که نباید به‌صورت مستقیم در ادبیات رسمی سازمان مطرح می‌شد.</p>
<p>اما باید گفت : چرا مسعود رجوی از بردن نام کسی پرهیز می‌کرد که بخش مهمی از حیات سیاسی، نظامی و تشکیلاتی سازمانش در خاک او و با حمایت حکومت او ادامه پیدا کرده بود؟ چرا رهبر مدعی استقلال و مبارزه برای آزادی مردم ایران، حتی در بیان نام حامی اصلی خود نیز چنین ملاحظاتی داشت؟</p>
<p>پاسخ را باید در یک واقعیت تلخ وغیرقابل انکار جست‌وجو کرد: صدام حسین برای مردم ایران صرفاً یک رئیس‌جمهور خارجی یا یک میزبان سیاسی نبود. او دیکتاتوری بود که جنگی هشت‌ساله را علیه ایران به راه انداخت و نامش با ویرانی، کشتار و آوارگی هزاران خانواده ایرانی گره خورده بود. طبیعی بود که هرگونه رابطه آشکار و صمیمانه رجوی با چنین حاکمی، ادعاهای استقلال‌طلبانه سازمان را با یک بحران جدی مشروعیت روبه‌رو کند.<br />
رجوی به‌خوبی می‌دانست که افکار عمومی ایران نسبت به هرگونه همکاری با صدام حسین حساسیت عمیقی دارد. بنابراین، به نظر می‌رسد استفاده از واژه‌هایی مانند &#8220;صاحب‌خانه&#8221; و &#8220;میزبان&#8221; راهی برای دور زدن همین حساسیت و بزک کردن واقعیت یک اتحاد سیاسی و نظامی بود. او می‌خواست از امکانات حکومت بعث استفاده کند، اما هزینه سیاسی این وابستگی را تا حد امکان از دوش تبلیغات سازمانش بردارد.</p>
<p>واقعیت آن دوران را نمی‌توان با بازی‌های زبانی تغییر داد. گروه مجاهدین در عراق از پایگاه‌های نظامی، امکانات لجستیکی، حمایت‌های مالی و تسلیحاتی حکومت صدام برخوردار بود. این رابطه صرفاً یک میزبانی ساده نبود؛ پیوندی سیاسی و نظامی بود که آثار آن در تاریخ فعالیت سازمان در عراق باقی مانده است.</p>
<p>چگونه می‌توان از آزادی ملت ایران سخن گفت، اما در کنار حکومتی قرار گرفت که خود نماد استبداد و سرکوب بود؟ آیا استقلال‌طلبی فقط شعاری برای فریب مخاطب بود و زمانی که پای منافع تشکیلاتی به میان می‌آمد، همه آن شعارها به فراموشی سپرده می‌شد؟</p>
<p>موضوع فقط یک انتخاب واژه نیست. زبان در تشکیلات بسته، ابزاری برای جهت‌دهی به ذهن اعضاست. وقتی رهبر یک مجموعه به‌جای نام واقعی یک شخصیت سیاسی، عنوانی خاص و تکراری را در ادبیات رسمی جا می‌اندازد، اعضای تشکیلاتش نیز به‌تدریج با همان چارچوب زبانی به واقعیت نگاه می‌کنند. به این ترتیب، رابطه‌ای که باید با تمام ابعاد سیاسی و تاریخی‌اش مورد سئوال قرار بگیرد، در قالب یک عبارت ظاهراً بی‌طرفانه مانند &#8220;صاحب‌خانه&#8221; بازنمایی می‌شود.</p>
<p>این رفتار را باید بخشی از تلاش رجوی برای پنهان کردن هزینه‌های سیاسی اتحاد با صدام دانست. او نمی‌خواست نام صدام در کنار نام سازمانش به نمادی از وابستگی تبدیل شود؛ زیرا چنین پیوندی با تمام ادعاهای ملی‌گرایانه و استقلال‌طلبانه‌اش در تضاد بود.</p>
<p>موضوع این است که رجوی در برابر اعضا و هوادارانش از آرمان، فداکاری، استقلال و آزادی سخن می‌گفت، اما در عمل سرنوشت تشکیلات خود را به حمایت یک دیکتاتور خارجی گره زده بود. این دیگر صرفاً یک اشتباه در محاسبات سیاسی نبود؛ تناقضی بنیادین میان شعار و عملکرد رهبری سازمان بود.</p>
<p>امروز، پس از گذشت سال‌ها، آن بازی با واژه‌ها بیش از هر زمان دیگری قابل تأمل است. صدام حسین با تغییر عنوان به &#8220;صاحب‌خانه&#8221; تبدیل به شخص دیگری نمی‌شد. حکومت بعث با واژه &#8220;میزبان&#8221; ماهیت خود را از دست نمی‌داد و وابستگی سیاسی و نظامی نیز با حذف یک نام از سخنرانی‌ها و بیانیه‌ها پاک نمی‌شد.</p>
<p>مسعود رجوی می‌توانست نام صدام را از ادبیات تشکیلاتی خود حذف کند، اما نمی‌توانست واقعیت تاریخی همکاری با او را از حافظه تاریخ پاک کند. او شاید تصور می‌کرد با تغییر واژه‌ها می‌تواند چهره این رابطه را بزک کند، اما تاریخ با تعارفات تشکیلاتی نوشته نمی‌شود. صدام همان صدام بود و رجوی همان رهبری که برای حفظ تشکیلات خود به حمایت او تکیه کرده بود.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70016">فرار مسعود رجوی از نام بردن حامی بعثی خود</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70016/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>از مصادره انقلابی تا اخاذی از خانواده‌ها</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70010</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70010?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 02 Nov 2026 11:04:19 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده‌ها]]></category>
		<category><![CDATA[عملکرد سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[دروغ و فریب]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70010</guid>

					<description><![CDATA[<p>یکی از تجربیات تلخ و فراموش‌نشدنی من در دوران حضورم در تشکیلات فرقه رجوی، مشاهده فاصله عمیق میان شعارهای پرطمطراق سازمان و عملکرد واقعی آن بود. سازمانی که همواره از انسان‌دوستی، فداکاری، عدالت‌خواهی و ساختن انسان تراز مکتب سخن می‌گفت، در مناسبات عملی خود شیوه‌هایی را به کار می‌گرفت که با ابتدایی‌ترین معیارهای اخلاقی و [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70010">از مصادره انقلابی تا اخاذی از خانواده‌ها</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>یکی از تجربیات تلخ و فراموش‌نشدنی من در دوران حضورم در تشکیلات فرقه رجوی، مشاهده فاصله عمیق میان شعارهای پرطمطراق سازمان و عملکرد واقعی آن بود. سازمانی که همواره از انسان‌دوستی، فداکاری، عدالت‌خواهی و ساختن انسان تراز مکتب سخن می‌گفت، در مناسبات عملی خود شیوه‌هایی را به کار می‌گرفت که با ابتدایی‌ترین معیارهای اخلاقی و انسانی در تضاد قرار داشت.</p>
<p>یکی از روش‌های جمع‌آوری پول در خارج از کشور که در ادبیات تشکیلاتی مجاهدین از آن با عنوان &#8220;مالی اجتماعی&#8221; یاد می‌شد، آموزش اعضا برای دریافت کمک‌های مالی از شهروندان اروپایی بود. به یاد دارم اعضا را آموزش می‌دادند که چگونه با استفاده از آلبومی حاوی تصاویر غم‌انگیز و تراژیک کودکان، که بسیاری از آن تصاویر متعلق به کودکان افغانستانی بود، احساسات عابران را تحریک کنند و از آنان پول بگیرند.</p>
<p>شیوه کار به این صورت بود که ابتدا تصویر کودکی را نشان می‌دادند و داستانی درباره او مطرح می‌کردند؛ مثلاً ادعا می‌کردند پدر و مادر این کودک در ایران اعدام شده‌اند و او بی‌سرپرست مانده است و سازمان قصد دارد او را به خارج از کشور منتقل کند. وقتی شهروند اروپایی تحت تأثیر این روایت کمک مالی می‌کرد، تصویر کودک دیگری را نشان می‌دادند و می‌گفتند این خواهر اوست؛ مگر می‌خواهید این دو کودک از یکدیگر جدا شوند؟ بنابراین کمک دیگری هم بکنید!</p>
<p>این دیگر صرفاً جمع‌آوری کمک مالی نبود؛ بلکه استفاده از احساسات انسانی مردم و بهره‌برداری از تصاویر کودکان برای دریافت پول بود. پرسش اساسی این است که اگر هدف واقعاً کمک به کودکان بود، چرا باید با چنین شیوه‌هایی احساسات و اعتماد مردم را تحت تأثیر قرار می‌دادند؟</p>
<p>نمونه دیگر را در جریان بازدید ژنرال‌های عراقی از پادگان اشرف به خاطر دارم. هر بار که قرار بود هیئتی از ژنرال‌های عراقی به اشرف بیاید، کامپیوترها و لپ‌تاپ‌ها را جمع‌آوری می‌کردند و از دیدرس خارج می‌ساختند. سپس به اعضا آموزش می‌دادند که چگونه از این مهمانان درخواست رایانه و امکانات کامپیوتری کنند. این رفتار نیز نشان می‌داد که حتی در مناسبات به‌ظاهر رسمی و تشریفاتی سازمان، چگونه اعضا برای درخواست امکانات از مقامات عراقی توجیه و آماده می‌شدند.</p>
<p>اما یکی از تکان‌دهنده‌ترین خاطرات من به آموزش‌هایی مربوط می‌شود که مهدی ابریشمچی برای اعضای اعزامی به عملیات داخل کشور ارائه می‌کرد. در این آموزش‌ها درباره شیوه‌هایی مانند سرقت از بانک‌ها و طلا فروشی ها و به‌دست‌آوردن خودرو و وسایل نقلیه صحبت می‌شد. نکته قابل تأمل این بود که ابریشمچی با لحنی تمسخرآمیز و خنده می‌گفت: حکومت به این کار می‌گوید سرقت، اما ما به آن می‌گوییم &#8220;مصادره انقلابی&#8221;.<br />
به این ترتیب، با تغییر نام یک عمل، تلاش می‌شد ماهیت اخلاقی و قانونی آن نیز در ذهن اعضا تغییر کند. سرقت دیگر سرقت نبود؛ مصادره انقلابی نام گرفته بود! گویی کافی بود عملی را با پسوند انقلابی توجیه کنند تا دیگر نیازی به پاسخگویی در برابر وجدان و معیارهای اخلاقی وجود نداشته باشد.</p>
<p>خاطره دیگری نیز مربوط به دوران پس از سقوط حکومت بعث عراق است. زمانی که خانواده‌ها برای دیدار با بستگان خود به کمپ اشرف مراجعه می‌کردند، صدیقه حسینی نشستی آموزشی و توجیهی برگزار کرد و در آن به اعضا آموزش داده می‌شد که چگونه از خانواده‌های مراجعه‌کننده طلا و اجناس قیمتی را تحت عنوان کمک مالی دریافت کنند.</p>
<p>برای من که در آن مناسبات حضور داشتم، این صحنه‌ها معنایی فراتر از یک رفتار نادرست مالی داشت. خانواده‌هایی که پس از سال‌ها دوری، با امید دیدار عزیزانشان به اشرف می‌آمدند، باید با احترام و صداقت روبه‌رو می‌شدند؛ نه اینکه حضور و عواطف خانوادگی آنان به فرصتی برای دریافت پول و اموال تبدیل شود.</p>
<p>وقتی این خاطرات را کنار یکدیگر قرار می‌دهم، با مجموعه‌ای از رفتارها مواجه می‌شوم که یک وجه مشترک دارند: در این تشکیلات، ظاهراً هیچ چیز نباید خارج از منافع سازمان و رهبری تعریف می‌شد؛ نه احساسات شهروندان اروپایی، نه امکانات ژنرال‌های عراقی، نه اموال خانواده‌ها و حتی نه مفاهیم اخلاقی و انسانی.</p>
<p>در چنین مناسباتی، اگر دریافت پول از مردم مطرح بود، احساسات کودکان ابزار کار می‌شد؛ اگر پای امکانات در میان بود، اعضا برای درخواست از مقامات عراقی آموزش می‌دیدند؛ اگر سخن از عملیات بود، سرقت با عنوان &#8220;مصادره انقلابی&#8221; توجیه می‌شد؛ و اگر خانواده‌ای برای دیدار عزیزش مراجعه می‌کرد، اموال و دارایی‌هایش می‌توانست به موضوع یک نشست تشکیلاتی تبدیل شود.</p>
<p>آری، این همان تشکیلاتی است که مدعی تربیت &#8220;انسان تراز مکتب&#8221; بود! اما باید گفت : انسانی که در آن باید برای فریب عابران آموزش ببیند، برای توجیه سرقت واژه‌سازی کند و از عواطف خانواده‌ها برای تأمین مالی تشکیلات بهره‌برداری کند، چگونه می‌تواند الگوی انسان‌دوستی و رهایی باشد؟</p>
<p>واقعیت این است که هیچ شعار انقلابی، هیچ عنوان ایدئولوژیک و هیچ ادعای مقدسی نمی‌تواند فریب، سوءاستفاده از احساسات انسانی و نادیده گرفتن حرمت خانواده را به عملی اخلاقی تبدیل کند. انسان تراز مکتب را با رفتار می‌سنجند، نه با شعار؛ و فاصله میان این دو، همان چیزی است که من در سال‌های حضورم در تشکیلات رجوی با تمام وجود لمس کردم.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70010">از مصادره انقلابی تا اخاذی از خانواده‌ها</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70010/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>بازگشت به خویشتن خویش&#8230;</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 02 Nov 2026 09:01:38 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اعضاء جداشده از فرقه رجوی]]></category>
		<category><![CDATA[خاطرات اعضا جدا شده سازمان مجاهدین خلق]]></category>
		<category><![CDATA[محمد عبادی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=70008</guid>

					<description><![CDATA[<p>سال ۱۳۷۹، در دوران جوانی، در شهر هندیجان مشغول کار و زندگی بودم. راستش را بخواهید، رؤیای رفتن به خارج از کشور را در سر داشتم. روزگار به همین منوال می‌گذشت تا اینکه روزی یکی از دوستانم که آن زمان نمی‌دانستم با سازمان مجاهدین ارتباط دارد و متأسفانه در سال ۱۳۹۸ نیز در لیبرتی کشته [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008">بازگشت به خویشتن خویش&#8230;</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>سال ۱۳۷۹، در دوران جوانی، در شهر هندیجان مشغول کار و زندگی بودم. راستش را بخواهید، رؤیای رفتن به خارج از کشور را در سر داشتم. روزگار به همین منوال می‌گذشت تا اینکه روزی یکی از دوستانم که آن زمان نمی‌دانستم با سازمان مجاهدین ارتباط دارد و متأسفانه در سال ۱۳۹۸ نیز در لیبرتی کشته شد، نزد من آمد. (به دلیل ملاحظاتی از ذکر نام او خودداری می‌کنم.)</p>
<p>در جریان صحبت‌هایمان، از رؤیای مهاجرت و رفتن به خارج از کشور برایش گفتم. مدتی گذشت تا اینکه دوباره به سراغم آمد و گفت: می‌توانم کاری کنم که به خارج از کشور بروی! وقتی از او پرسیدم چگونه، پاسخ داد: گروهی به نام مجاهدین خلق در عراق هستند که اگر نزد آن‌ها بروی، پس از مدتی تو را به خارج از کشور می‌فرستند. من در آن زمان حقیقتاً هیچ شناختی از سازمان مجاهدین خلق نداشتم. اما چون رؤیای رفتن به خارج از کشور را در سر می‌پروراندم، چندان درباره این گروه سؤال نکردم و خیلی زود به پیشنهاد دوستم پاسخ مثبت دادم و آمادگی خود را برای رفتن اعلام کردم.</p>
<p>چیزی نگذشت که دوستم به سراغم آمد و گفت باید همین امشب حرکت کنیم. به این ترتیب، در سال ۱۳۷۹، به اتفاق یک نفر دیگر از طریق اروندرود راهی عراق شدیم. پس از ورود به خاک عراق، نیروهای عراقی ما را دستگیر کردند. به آن‌ها گفتیم که برای پیوستن به مجاهدین خلق آمده‌ایم. پس از دو روز بازداشت، ما را به مسئولان سازمان تحویل دادند و آن‌ها نیز ما را به قرارگاه اشرف، به قسمت پذیرش منتقل کردند.<br />
حدود دو ماه از حضورم در قسمت پذیرش گذشته بود که کم‌کم متوجه شدم ظاهراً خبری از فرستادن ما به اروپا نیست! به همین دلیل، نزد مسئولم بنام سعید نقاش رفتم و موضوع را پیگیری کردم. او ابتدا با نگاهی معنادار، پاسخی سربالا داد و با لحنی کنایه‌آمیز گفت: &#8220;انگار حالت خوب نیست! فعلاً برو، بعداً با تو صحبت می‌کنم.&#8221;</p>
<p>خلاصه، مدتی گذشت و به‌جای آنکه خبری از رفتن به اروپا باشد، کلاس‌های آموزش ایدئولوژیک و نظامی برایمان برگزار کردند. من هم هیچ رغبتی به شرکت در این کلاس‌ها نداشتم، زیرا اساساً برای چنین کاری به عراق نیامده بودم.</p>
<p>پس از مدتی دوباره موضوع را از مسئولم پیگیری کردم؛ اما این بار پاسخی شنیدم که واقعاً شوکه‌ام کرد. او گفت: &#8220;اول تو را به نشست جمعی می‌بریم تا نفرات حسابی حالت را بگیرند و بعد تو را تحویل مسئولان عراقی می‌دهیم که آن‌ها هم به جرم ورود غیرقانونی به عراق، تو را به زندان ابوغریب می‌فرستند!&#8221;</p>
<p>با شنیدن این حرف‌ها واقعاً نمی‌دانستم چه باید بکنم. احساس می‌کردم در بن‌بستی گرفتار شده‌ام که راه خروجی ندارم. ناچار به سکوت شدم؛ به‌خصوص اینکه همان روز، صحنه برخورد مسئولین درنشست جمعی با فردی به نام فرخ (نام مستعار) که برای جدایی پافشاری کرده بود را دیده بودم و همین موضوع ترس مرا چندین برابر کرد. دیدن صحنه برخورد با فرخ در نشست جمعی، شرایط روحی بسیار سختی از اینکه متوجه شده بودم فریب خورده‌ام بوجود آورده بود. شب‌ها از شدت عصبانیت خوابم نمی‌برد. با این حال، راهی برای رهایی نمی‌دیدم و چاره‌ای جز تحمل و انتظار برای پیدا شدن فرصتی مناسب برای جدایی نداشتم.<br />
زمان به‌سختی می گذشت تا اینکه سرانجام صدام سقوط کرد و وضعیت عراق دستخوش تغییرات اساسی شد. به دنبال این تحولات، شرایط داخل تشکیلات مجاهدین نیز تغییر کرد. با حضور ارتش آمریکا در عراق، مسئولان مجاهدین دیگر نمی‌توانستند مانند دوران صدام، همان سخت‌گیری‌ها و محدودیت‌های گذشته را اعمال کنند.</p>
<p>نیروهای آمریکایی در مجاورت قرارگاه اشرف، کمپی به نام &#8220;تیف&#8221; ایجاد کرده بودند. با به وجود آمدن این شرایط جدید، بسیاری از افرادی که منتظر چنین فرصتی بودند، یا از کمپ اشرف فرارکردند و خیلی ها هم بدون ترس رسما اعلام جدایی کرده و خود را به تیف رساندند و من هم یکی از همان افراد بودم که با اعلام جدایی از مجاهدین ، به کمپ تیف منتقل شدم.</p>
<p>در آنجا حدود دو سال منتظر ماندم تا سرانجام امکان بازگشت به ایران برایم فراهم شد. در نهایت، پس از نزدیک به دو سال انتظار، با وجود اینکه می‌توانستم بیشتر بمانم تا شاید به همان اروپایی بروم که روزی رؤیای رسیدن به آن مرا وارد تشکیلات مجاهدین کرده بود، اما این بار هوشیارتر شده بودم چون با خودم فکر کردم که دیگر بس است، بهتر است به جای دنبال کردن رؤیایی که یک بار مرا به چنین سرنوشتی گرفتار کرده بود، به خویشتن خویش بازگردم. این بازگشت تنها بازگشت به ایران نبود بلکه بازگشت به آزادی، خانواده و هویتی بود که سالها از من گرفته بودند .</p>
<p>پس از بازگشت به ایران، راهی زادگاهم، هندیجان شدم و به آغوش خانواده‌ام بازگشتم. آن روزها لذت حضور در وطن و در کنار خانواده برایم شیرین‌تر از هر زمان دیگری بود. خوشبختانه پس ازبازگشت به ایران تشکیل خانواده دادم و مشغول کار و زندگی شدم. اما با این حال هنوز هم پس از گذشت سال‌ها از رهایی‌ام از تشکیلات مجاهدین، دو احساس متفاوت در وجودم زنده است.</p>
<p>احساس نخست، شادی و رضایت از رهایی است. و احساس دوم، حسرت و تأسف ازسال‌هایی است که از بودن در کنار خانواده ، حق انتخاب آزادانه زندگی و ارتباط با دنیای بیرون محروم بودم و این دو احساس، همواره با من بوده و هست.</p>
<p>به هرحال امیدوارم کسانی که به هر دلیل هنوز در تشکیلات مجاهدین گرفتار هستند، بتوانند روزی از آن شرایط رها شوند، آزادی و حق انتخاب خود را دوباره به دست آورند و در هر کشور و مکانی که خودشان دوست دارند، زندگی تازه‌ای را برای خود آغاز کنند.</p>
<p>محمد عبادی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008">بازگشت به خویشتن خویش&#8230;</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/70008/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>رؤیا فروشی فرقه رجوی</title>
		<link>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69997</link>
					<comments>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69997?noamp=mobile#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[انجمن نجات]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 01 Nov 2026 08:27:17 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ماشین تبلیغاتی مجاهدین]]></category>
		<category><![CDATA[دروغ و فریب]]></category>
		<category><![CDATA[مجاهدین و وارونه نمایی حقایق]]></category>
		<category><![CDATA[نفی حقوق فردی در فرقه رجوی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.nejatngo.org/fa/?p=69997</guid>

					<description><![CDATA[<p>یکی از شگردهای شناخته‌شده تبلیغاتی فرقه رجوی، چیزی جز رؤیافروشی سیاسی و ساختن کاخ‌های خیالی بر روی وعده‌های تحقق‌نیافته نیست. رسانه‌های این تشکیلات با استفاده از تصاویر رنگارنگ، تحلیل‌های فریبنده و وعده‌های دهان‌پرکن، مدام از فردای سرنگونی سخن می‌گویند؛ فردایی که در آن قرار است ایران به آزادترین، پیشرفته‌ترین و حتی نخستین مقصد گردشگری جهان [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69997">رؤیا فروشی فرقه رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>یکی از شگردهای شناخته‌شده تبلیغاتی فرقه رجوی، چیزی جز رؤیافروشی سیاسی و ساختن کاخ‌های خیالی بر روی وعده‌های تحقق‌نیافته نیست. رسانه‌های این تشکیلات با استفاده از تصاویر رنگارنگ، تحلیل‌های فریبنده و وعده‌های دهان‌پرکن، مدام از فردای سرنگونی سخن می‌گویند؛ فردایی که در آن قرار است ایران به آزادترین، پیشرفته‌ترین و حتی نخستین مقصد گردشگری جهان تبدیل شود. در این روایت رؤیایی، گردشگران از اقصی نقاط دنیا راهی ایران خواهند شد تا از جاذبه‌های تاریخی، فرهنگی و طبیعی این سرزمین دیدن کنند.</p>
<p>اما نکته جالب و در عین حال تأسف‌بار اینجاست که گردانندگان این دستگاه تبلیغاتی، یکی از دلایل اصلی عدم جذب گردشگر به ایران را مسئله پوشش، محدودیت‌های اجتماعی و نبود آزادی‌های فردی عنوان می‌کنند. گویی تمام مشکلات صنعت گردشگری ایران در همین چند موضوع خلاصه شده و با تغییر شرایط سیاسی، قرار است یک‌شبه ایران به بهشت گردشگری جهان تبدیل شود!</p>
<p>سئوال این است که آیا فرقه ای که چنین نسخه‌هایی برای آزادی جامعه ایران می‌پیچند، خودشان در مناسبات داخلی تشکیلاتشان به همین اصول پایبند بوده‌اند؟</p>
<p>آیا سران فرقه می‌توانند درباره آزادی‌های فردی، گردشگری، ارتباطات اجتماعی و رفت‌وآمد آزادانه انسان‌ها صحبت کنند، در حالی که تجربه ما اعضای سابق از مناسبات درونی این تشکیلات، تصویری کاملاً متفاوت از این ادعاها ارائه می‌دهد؟</p>
<p>من که سال‌هایی از عمر خود را در مناسبات این تشکیلات سپری کرده‌ام، به‌خوبی با فضای بسته و کنترل‌شده آن آشنا هستم. ورود افراد خارج از تشکیلات به پادگان اشرف، بدون هماهنگی و تأیید مسئولان، عملاً امکان‌پذیر نبود. حتی معدود افرادی که با هماهنگی قبلی موفق به ورود می‌شدند، در محیطی کاملاً تحت کنترل قرار داشتند و رفت‌وآمد و ارتباطاتشان زیر نظر مسئولان تشکیلات انجام می‌شد. به بیان دیگر، پادگان اشرف نه یک محیط آزاد و باز برای تعامل با دنیای بیرون، بلکه فضایی با مناسبات و ضوابط سخت‌گیرانه تشکیلاتی بود.</p>
<p>اینجا همان نقطه‌ای است که تناقض بزرگ فرقه رجوی خود را آشکار می‌کند. تشکیلاتی که برای مردم ایران از آزادی پوشش، گردش آزادانه گردشگران خارجی و ارتباط با جهان سخن می‌گوید، در مناسبات داخلی خود تحمل چندانی برای استقلال فردی و ارتباط آزاد اعضا با دنیای بیرون نشان نداده است.</p>
<p>واقعاً مضحک است که کسانی برای آزادی گردشگران خارجی در ایران نسخه می‌پیچند که در محیط تحت مدیریت خودشان، ورود یک فرد خارجی یا حتی یک بازدیدکننده عادی نیز تابع سلسله‌مراتب، هماهنگی و کنترل تشکیلاتی بوده است. چگونه می‌توان از دروازه‌های باز به روی گردشگران جهان سخن گفت، اما در عمل دروازه‌های یک پادگان را با سازوکارهای سخت‌گیرانه کنترل کرد؟</p>
<p>موضوع فقط ورود و خروج افراد نیست. مسئله اصلی، نوع نگاه این تشکیلات به انسان و حق انتخاب اوست. آزادی واقعی یعنی انسان بتواند بدون ترس از مواخذه تشکیلاتی، درباره زندگی، خانواده، روابط اجتماعی، عقاید و آینده خود تصمیم بگیرد. آزادی یعنی اعضا بتوانند بدون برچسب‌خوردن و اتهام‌زنی، با خانواده‌هایشان ارتباط داشته باشند و درباره مسائل مختلف نظر مستقل خود را بیان کنند. این‌ها همان معیارهایی هستند که باید پیش از هرگونه ادعای آزادی‌خواهی، در مناسبات داخلی یک جریان سیاسی مورد سنجش قرار گیرند.</p>
<p>فرقه رجوی سال‌هاست که از یک ایران خیالی سخن می‌گوید؛ ایرانی که در تبلیغات تلویزیونی آن‌ها همه مشکلاتش با تغییر قدرت سیاسی حل خواهد شد. اما این تبلیغات هرگز پاسخ روشنی به یک پرسش بنیادی نمی‌دهد: چرا تشکیلاتی که مدعی ساختن جامعه‌ای آزاد است، نتوانسته در محدوده کوچک تحت مدیریت خودش الگویی از آزادی، اعتماد و احترام به حقوق فردی ارائه کند؟</p>
<p>اگر آزادی فقط برای مخاطبان بیرونی و در قالب شعارهای تلویزیونی زیباست، اما در داخل تشکیلات به محض مطالبه استقلال فردی با محدودیت و فشار مواجه می‌شود، باید در صداقت چنین ادعاهایی تردید کرد.</p>
<p>فرقه رجوی بهتر است پیش از آنکه برای تبدیل ایران به قطب گردشگری جهان برنامه‌ریزی رسانه‌ای کنند، درباره مناسبات بسته و کنترل‌شده‌ای که سال‌ها بر اعضای خود تحمیل کرده‌اند پاسخگو باشند. آن‌ها باید توضیح دهند چگونه می‌توانند از آزادی جامعه سخن بگویند، در حالی که تجربه ما اعضای جداشده از تشکیلات، روایت دیگری از زندگی درون آن ارائه می‌کند.</p>
<p>آزادی را نمی‌توان با مونتاژ تصاویر گردشگران خارجی، پخش کلیپ‌های رنگارنگ و وعده‌های رؤیایی به جامعه فروخت. آزادی پیش از هر چیز باید در رفتار با نزدیک‌ترین انسان‌ها، یعنی اعضای همان تشکیلات، به رسمیت شناخته شود.</p>
<p>فرقه رجوی اگر واقعاً مدعی آزادی است، بهتر است به جای فروش رؤیای ایران فردا، ابتدا کارنامه مناسبات دیروز و امروز خود را در برابر افکار عمومی قرار دهد. زیرا جامعه‌ای که قرار است آزاد شود، نباید به نسخه بزرگ‌تری از همان پادگان بسته تبدیل گردد که اعضای آن سال‌ها تجربه‌اش کرده‌اند.</p>
<p>با شعار نمی‌توان آزادی ساخت؛ همان‌گونه که با رؤیافروشی رسانه‌ای نمی‌توان اعتماد از دست‌رفته انسان‌ها را بازگرداند.</p>
<p>داریوش قنواتی</p>
<p>نوشته <a href="https://www.nejatngo.org/fa/posts/69997">رؤیا فروشی فرقه رجوی</a> اولین بار در <a href="https://www.nejatngo.org/fa">انجمن نجات</a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.nejatngo.org/fa/posts/69997/feed</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
