جنگ رمضان؛ آزمونی برای جریان‌های سیاسی ایرانی

در بسیاری از کشورهای جهان، هنگام وقوع جنگ یا حمله خارجی، اختلافات سیاسی داخلی تا حدی تحت‌الشعاع مسئله دفاع از کشور قرار می‌گیرد. حتی مخالفان دولت‌ها نیز معمولاً میان مخالفت با حکومت و حمایت از حمله خارجی تمایز قائل می‌شوند.
جنگ رمضان نیز چنین وضعیتی را برای نیروهای سیاسی ایرانی ایجاد کرد. افکار عمومی به دقت مواضع گروه‌ها، فعالان سیاسی و رسانه‌های مختلف را زیر نظر داشت تا مشخص شود هر جریان در برابر حملات خارجی چه رویکردی اتخاذ می‌کند.
در این میان، سازمان همیشه در حال خیانت مجاهدین خلق تمام تلاشش را کرد تا بیش از بسیاری از گروه‌های دیگر موضع‌گیری هایش را علیه استقلال، امنیت، اقتصاد و حتی آرامش مردم ایران در راستای خوش خدمتی برای تحقق اهداف دشمنان متخاصم اعمال کند.

سابقه تاریخی و تأثیر آن بر قضاوت افکار عمومی

قضاوت جامعه درباره مواضع تروریست های مجاهدین خلق صرفاً به رویدادهای اخیر محدود نمی‌شود. بخش مهمی از نگاه افکار عمومی به این سازمان تحت تأثیر گذشته آن شکل گرفته است.
همکاری‌های گذشته آنها با حکومت عراق در دوران جنگ ایران و عراق موجب شده است که هرگونه موضع‌گیری آن درباره مسائل امنیت ملی با دیده تردید نگریسته شود. از سوی دیگر، حامیان سازمان این برداشت را رد کرده و روایت متفاوتی از عملکرد خود ارائه می‌دهند.
صرف‌نظر از این اختلاف دیدگاه‌ها، واقعیت آن است که پیشینه تاریخی این تروریست ها نقش مهمی در نحوه ارزیابی مواضع آن در جریان جنگ رمضان ایفا کرد.

جنگ روایت‌ها؛ میدان اصلی نبرد سیاسی

یکی از مهم‌ترین ابعاد جنگ رمضان، نبرد رسانه‌ای و روایت‌ها بود. در کنار تحولات نظامی، جریان‌های سیاسی مختلف تلاش می‌کردند برداشت خود را از رویدادها به افکار عمومی منتقل کنند.
در این فضا، رسانه‌های نزدیک به مجاهدین خلق نیز به پوشش گسترده تحولات پرداختند. روایت‌های ارائه‌شده از سوی این رسانه‌ها بیش از آنکه بر امنیت و منافع ملی ایران تمرکز داشته باشد، بر القاء موضع ضعف و در حال شکست ایران در تقابل با تجاوزات دو دشمن تا دندان مسلح و متوحش بود.

منافع ملی یا رقابت سیاسی؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که در جریان جنگ رمضان مطرح شد، نسبت میان منافع ملی و رقابت سیاسی بود.

در شرایطی که کشور با تهدید خارجی مواجه است، هر جریان سیاسی باید دفاع از امنیت ملی را بر اختلافات داخلی مقدم بداند. هرگونه تمرکز بر رقابت سیاسی در چنین شرایطی می‌تواند به انسجام ملی علیه دشمن آسیب برساند و این دقیقاً بخش پنهان ماهیت و ماموریت این سازمان در همراهی دشمنان بود.

هوادارانشان در خارج کشور ادعا می کنند مخالفت با حکومت لزوماً به معنای مخالفت با کشور نیست و می‌توان همزمان منتقد حکومت و حامی حمله خارجی به اهداف حکومتی برای سرنگونی بود.
این دقیقاً خط تمایز ایرانیان باغیرت از ایرانی نماهای بی غیرت و بی شرمی است که برای رسیدن به قدرت حاضرند چشم روی تجاوز به ایران و کشتار هموطنانمان می بندند.

نسل جدید و بازخوانی نقش گروه‌های سیاسی

یکی از پیامدهای جنگ رمضان، افزایش توجه نسل جوان به تاریخچه گروه‌های سیاسی ایرانی بود. بسیاری از جوانانی که آشنایی محدودی با تحولات دهه‌های گذشته داشتند، در جریان این رویداد به بررسی پیشینه سازمان‌ها و جریان‌های مختلف پرداختند.
در این میان، خائنین مجاهدین خلق و کارنامه خیانت بارشان بار دیگر از آرشیو خاک خورده بیرون کشیده شد و جوانان نسل جدید هم به مطالعه کارنامه سیاه آنان پرداخته اند. بسیاری شان که شناختی از این سازمان و رهبرانش نداشتند از این هجم خیانت و جنایتکاری داعش گونه ی یک گروه به ظاهر ایرانی حیرت زده اند.

از پدیده های جالب جنگ رمضان این بود که ناگهان زمینه‌ای شد برای معرفی و بازخوانی عملکرد و ماهیت گروه های مختلفی که در رخ دادن این جنگ علیه ایران و مردم ایران نقش داشتند. حال آنکه وجه مشترک همه این گروه ها یعنی حمایت از حمله جنایتکارانه امریکا و اسرائیل به کشورمان عاملی شد تا از رضا پهلوی که اندک هواداران رویاپردازی در داخل کشور داشت که فکر می کردند او قرار است آنان را به قله های بی حد و مرز آزادی برساند، اما دیدند که چطور او کودک کشی و ویرانی صنایع و نمادهای تاریخ کشورمان را کمک بشر دوستانه خواند و همین یک جمله تمام آرزوهای آنان را به یکباره فروریخت و شخص رضا پهلوی را به منفور ترین چهره از شروع این جنگ تبدیل کرد گرفته تا گروه های تجزیه طلب و در رأسشان داعش دهه 60 یعنی مجاهدین خلق و رهبران جنایتکاراش را به نحو احسن به خودشان و ماهیت ضد ایرانیشان را به مردم ایران معرفی کنند.

سالاری

نوشته بررسی مواضع یک گروه جنجالی در مواجهه با حملات خارجی علیه ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای بررسی مبسوط این انتقادات، می‌توان آن‌ها را در چند محور اصلی دسته‌بندی کرد:

-نقد «تعهد به منافع آمریکا و اسرائیل»: ماهیت نئورئالیسم (Neorealism) یا به طور دقیق‌تر در آن سیاق، «نئورئالیسم تهاجمی»

نکته:
نئورئالیسم Neorealism) ) چیست؟
در علوم سیاسی، «نئورئالیسم» (که به آن واقع‌گرایی ساختاری نیز می‌گویند) نظریه‌ای است که معتقد است رفتار دولت‌ها و گروه‌ها، نه بر اساس اخلاق یا ارزش‌ها، بلکه بر اساس «قدرت» و «بقا» در یک محیط رقابتی تعیین می‌شود.
وقتی منتقدان به مجاهدین خلق می‌گویند آن‌ها دچار نوعی «نئورئالیسم» شده‌اند، منظورشان این است که:

1. فقدان اخلاق و ارزش (Amoralism) آن‌ها دیگر از اصول اخلاقی (مثل حمایت از فلسطین یا استقلال ملی) پیروی نمی‌کنند، بلکه فقط به دنبال این هستند که «کدام حرکت، بیشترین قدرت یا حمایت را برای آن‌ها فراهم می‌کند».
توضیح:
واژه Amoralism)) آمورالیسم که در فارسی معمولاً به «اخلاق‌گریزی» ترجمه می‌شود، به معنای “عدم پایبندی یا بی‌اعتنایی به اصول اخلاقی” است.

برای درک دقیق‌تر این مفهوم، باید میان آن با مفهوم مشابه دیگر تفاوت قائل شد:

الف. تفاوت با «غیراخلاقی بودن» Immorality))

بسیاری این دو را اشتباه می‌گیرند، اما تفاوت مهمی دارند:
غیراخلاقیImmoral): ) یعنی کسی می‌داند اصول اخلاقی چیست، اما عمداً آن‌ها را زیر پا می‌گذارد (مثلاً دزدی می‌کند در حالی که می‌داند دزدی بد است). در اینجا فرد نظام اخلاقی را قبول دارد اما به آن عمل نمی‌کند.
اخلاق‌گریزAmoral):) یعنی فرد اصلاً «نظام اخلاقی» را به رسمیت نمی‌شناسد. برای او مفاهیمی مثل «خیر»، «شر»، «درست» و «غلط» یا بی‌معنا هستند و یا در محاسبات او هیچ جایگاهی ندارند. او خارج از چارچوب اخلاق عمل می‌کند.

ب. ریشه‌ها و کاربردها

این مفهوم در فلسفه و علوم سیاسی معانی ظریفی دارد:

در فلسفه: به دیدگاهی اشاره دارد که معتقد است هیچ مرجع مطلق یا جهانی برای «خوب و بد» وجود ندارد. بنابراین، فرد اخلاق‌گریز بر اساس میل شخصی، غریزه یا منطق محض خود عمل می‌کند، نه بر اساس ارزش‌های اجتماعی یا دینی.

در سیاست (واقع‌گرایی سیاسی): در تحلیل‌های سیاسی نئورالیسم، سیاستِ «آمورال» به این معناست که سیاست‌مدار برای رسیدن به هدف (مثلاً بقا در قدرت یا پیروزی در یک جنگ)، هیچ توجهی به اخلاقِ انسانی یا ارزش‌های اخلاقی ندارد. در اینجا، «مصلحت» جای «اخلاق» را می‌گیرد. فردِ آمورال در سیاست معتقد است: «هر چیزی که من را به هدفم برساند، درست است؛ اخلاق فقط یک مانع یا ابزار تزئینی است.»

در واقع آمورالیسم به معنای «سلب مسئولیت از اخلاق» است؛ به این معنی که فرد، سازمان یا دولت، هنگام تصمیم‌گیری، به جای سنجشِ «خوب یا بد بودنِ» یک اقدام، فقط به «کارآمد بودن یا نبودنِ» آن برای رسیدن به هدفِ خود فکر می‌کند.

وقتی گفته می‌شود سازمان مجاهدین خلق رویکردی «آمورالیستی» (یا واقع‌گرایی سرد) دارد، منظور این است که آن‌ها برای رسیدن به هدف سرنگونی، مرزهای ایدئولوژیک و اخلاقیِ گذشته خود (مثل حمایت از فلسطین و منافع ملی) را کنار گذاشته و صرفاً بر اساس محاسبات ابزاری و سود و زیانِ سیاسی حرکت می‌کنند؛ یعنی اخلاق دیگر در تصمیم‌گیری‌های آن‌ها نقشی ندارد و فقط استراتژیِ خالصِ قدرت حاکم است.

2. هدف‌گرایی محض (Goal-oriented) : در نگاه نئورئالیستی، «هدف، وسیله را توجیه می‌کند». یعنی اگر برای سقوط نظام ایران، لازم باشد با اسرائیل (که قبلاً با آن در تضاد بودند) همکاری کنند، بدون توجه به پیامدهای انسانی یا تناقض‌های ایدئولوژیک، این کار را انجام می‌دهند.

3. محور قرار دادن قدرت بر هویت: آن‌ها هویت سیاسی خود را بر پایه «ارزش‌ها» یعنی منافع ملی بنا نکرده‌اند، بلکه آن را بر پایه «موقعیت در بازی قدرت جهانی» تنظیم کرده‌اند.

به عبارتی دقیق تر مواضع مجاهدین خلق دیگر از جنس «ایده و اعتقاد» نیست، بلکه از جنس «محاسبات سرد و فاکتور احساسِ قدرت» است تا بتوانند در بازی بین قدرت‌های بزرگ (آمریکا، اسرائیل و ایران) جایگاهی برای رسیدن به هدف خود پیدا کنند.
بزرگترین انتقاد به مجاهدین خلق این است که مواضع آن‌ها در قبال جنگ یا درگیری‌های منطقه‌ای، به جای تمرکز بر منافع ملی ایران، بر محور «تضعیف نظام جمهوری اسلامی» می‌چرخد؛ حتی اگر این تضعیف به قیمت درگیری گسترده، ویرانی زیرساخت‌ها یا دخالت مستقیم نظامی آمریکا و اسرائیل باشد.

موضع سازمان: مجاهدین خلق معمولاً از هرگونه فشار یا اقدام نظامی علیه جمهوری اسلامی استقبال می‌کنند و آن را راهی برای «آزادی ایران» می‌بینند.
منتقدان می‌گویند این رویکرد، ماهیت «ملی» را از جنبش آن‌ها سلب می‌کند. از نظر آن‌ها، حمایت از اقداماتی که می‌تواند منجر به جنگ ویرانگر در خاک ایران شود، با منافع مردم ایران در تضاد است. منتقدان معتقدند این گروه به جای تلاش برای تغییر از درون یا از طریق فشار مدنی،
به دنبال «تغییر از طریق قدرت خارجی» (Regime Change via Foreign Power) هستند که خود نوعی وابستگی سیاسی مطلق محسوب می‌شود.

 نقد «توجیه اقدامات اسرائیل»

در جریان درگیری‌های اخیر میان ایران و اسرائیل و امریکا، مواضع مجاهدین خلق با حمایت از اقدامات اسرائیل و امریکا (مانند حملات به تاسیسات یا اهداف مرتبط با برنامه هسته‌ای ایران) جدی‌ترین موج انتقاد را برانگیخته است.

موضع تشکیلات رجوی: آن‌ها حملات اسرائیل و امریکا را به عنوان ضربات موثری به «رژیم ایران» توصیف می‌کنند.

منتقدان استدلال می‌کنند که اسرائیل و امریکا، بر اساس منافع ملی خود عمل می‌کنند و لزوماً به دنبال منافع مردم ایران نیستند. حمایت از عملیات‌های اسرائیل و امریکا که می‌تواند امنیت منطقه و ایران را به خطر بیندازد، از نظر منتقدان نشان‌دهنده این است که مجاهدین خلق، خود را به عنوان بازوی سیاسی یا ابزار اطلاعاتی/جغرافیایی برای مقاصد اسرائیل و آمریکا تعریف کرده‌اند. این موضوع باعث شده است که آن‌ها در نظر بسیاری از ایرانیان، نه یک جریان اپوزیسیون، بلکه یک «عامل نفوذ» (Agent) تلقی شوند.

نقد «عدم توجه به پیامدهای انسانی و اقتصادی جنگ»

یکی از ابعاد مهم انتقادها، فقدان نگاه واقع‌بینانه به پیامدهای جنگ است.

موضع تشکیلات رجوی: تمرکز آن‌ها بر «پیروزی نظامی آمریکا/اسرائیل» و «سقوط نظام» است.

منطق انتقاد: منتقدان می‌گویند مجاهدین خلق به طور کامل از پیامدهای جانبی جنگ (مانند فروپاشی اقتصادی، ویرانی زیرساخت‌ها، تلفات انسانی گسترده و بی‌ثباتی منطقه‌ای) چشم‌پوشی می‌کنند. این نگاه «نتیجه‌گرا» (The end justifies the means) باعث می‌شود که آن‌ها در تحلیل‌های خود، ابعاد انسانی و اجتماعی جنگ را نادیده بگیرند. منتقدان می‌گویند: «چه فایده دارد که نظام سقوط کند اما کشور به ویرانه‌ای تبدیل شود که هیچ ساختار مدنی در آن باقی نمانده باشد؟»

 نقد «تضاد با هویت ملی و حاکمیت ملی»

در ادبیات سیاسی ایران، مفهوم «حاکمیت ملی» (National Sovereignty) بسیار کلیدی است.

موضع مجاهدین خلق: آن‌ها معتقدند حاکمیت فعلی مشروع نیست و لذا هر اقدامی علیه آن (حتی توسط قدرت‌های خارجی) مشروع است.

منطق انتقاد: منتقدان می‌گویند این نگاه، مرز بین «تغییر رژیم» و «تسلیم حاکمیت ملی» را از بین می‌برد. وقتی یک گروه سیاسی از حملات خارجی به خاک کشور حمایت می‌کند، در واقع دارد اصل «استقلال ملی» را زیر سوال می‌برد. این موضوع باعث شده است که حتی برخی از مخالفان دولت، اما طرفدار حاکمیت ملی، با مجاهدین خلق اختلاف شدید داشته باشند.

تغییر پارادایم در مواضع سیاسی سازمان مجاهدین خلق: از ایدئولوژی رادیکال تا واقع‌گرایی ابزاری.

به طور کلی، انتقادات حول محور این است که مواضع مجاهدین خلق در قبال جنگ ایران و آمریکا و اسرائیل، از فاز «اپوزیسیون سیاسی» خارج شده و به فاز «شریک استراتژیک در جنگ» تغییر جهت داده است. از نظر منتقدان، این رویکرد باعث می‌شود که آن‌ها در نظر افکار عمومی، به جای «جایگزین برای آینده ایران»، به عنوان «ابزاری برای اجرای منافع قدرت‌های بزرگ در منطقه» شناخته شوند.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته مواضع مجاهدین خلق در قبال تهاجم اسرائیل و امریکا علیه ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

او در سخنرانی‌ها و مواضع اخیر خود، به شکلی دیگر همان مضمون را تکرار می‌کند: «قدرت نظامی خارجی جمهوری اسلامی را سرنگون نمی‌کند.» شعاری که بیش از آنکه بیانگر یک تحلیل سیاسی باشد، تلاشی برای پنهان‌کردن شکست راهبرد چند دهه‌ای سازمان در امید بستن به مداخله خارجی است.

از سوی دیگر، اگر در سال‌های گذشته مریم رجوی در آغاز هر سال با شعار تکراری «امسال سال سرنگونی است» ظاهر می‌شد، اکنون این وظیفه بار دیگر به مسعود رجوی سپرده شده است. او در پیامی به مناسبت دوم فروردین ۱۴۰۵، سال جدید را «سال سرنوشت» نامید؛ عبارتی مبهم و تبلیغاتی که ظاهراً بیش از هر چیز برای حفظ روحیه نیروهای سالخورده، منزوی و فرسوده مستقر در اردوگاه مانز آلبانی مطرح شده است.

این وضعیت، تصویری طنزآلود اما در عین حال تلخ از سرنوشت سازمانی است که روزگاری خود را آلترناتیو قدرت در ایران معرفی می‌کرد اما امروز میان شعارهای تکراری، تناقض‌های سیاسی و بحران هویتی گرفتار شده است.

بدین ترتیب از «سال سرنگونی» مریم رجوی رسیدیم به «سال سرنوشت» مسعود رجوی! اعتراف دیرهنگام به شکست و فروپاشی یک استراتژی که حامیان خارجی هم نتوانستند رؤیای رجوی را نجات دهند.

برای درک بهتر این بن‌بست، باید کمی به گذشته بازگشت.

در سال ۱۳۸۲ و همزمان با حمله آمریکا به عراق و سقوط حکومت صدام حسین، سازمان مجاهدین خلق که سال‌ها تحت حمایت مستقیم رژیم بعث عراق فعالیت می‌کرد، ناگهان خود را در برابر شرایطی کاملاً جدید یافت. مسعود رجوی که بقای تشکیلات را در خطر می‌دید، بلافاصله پرچم سفید تسلیم را بالا برد و نیروهای سازمان بدون مقاومت در اختیار ارتش آمریکا قرار گرفتند.

هدف رجوی روشن بود؛ او تلاش داشت با ارائه خدمات اطلاعاتی، لجستیکی و امنیتی به نیروهای آمریکایی، اعتماد واشنگتن را جلب کرده و زمینه را برای تحقق رؤیای قدیمی خود یعنی حمله نظامی آمریکا به ایران فراهم کند.
خلع سلاح سازمان در عراق، یکی از بزرگ‌ترین شوک‌های تاریخ تشکیلات مجاهدین بود. گروهی که سال‌ها با عنوان «ارتش آزادی‌بخش» تبلیغ می‌شد و موجودیت خود را بر پایه مبارزه مسلحانه تعریف کرده بود، ناگهان تمام توان نظامی خود را از دست داد و عملاً به نیرویی بی‌اثر تبدیل شد.

با این حال، رجوی تلاش می‌کرد این شکست را موقتی جلوه دهد. او در پیامی خطاب به اعضای سازمان گفته بود: «نگران خلع سلاح نباشید؛ به‌زودی سلاح‌های بهتر و پیشرفته‌تری را از همین نیروهای آمریکایی خواهیم گرفت.» این سخنان نشان می‌داد که رهبری سازمان همچنان به سناریوی حمله آمریکا به ایران امید بسته است.

اما برخلاف تصورات رجوی، آمریکا هرگز حاضر نشد مجاهدین را به‌عنوان یک شریک راهبردی برای پروژه تغییر نظام در ایران به رسمیت بشناسد. هرچند این سازمان در دوران حضور آمریکا در عراق، همکاری‌های اطلاعاتی و خدماتی گسترده‌ای با نیروهای آمریکایی داشت، اما در نهایت به‌عنوان یک ابزار مصرف‌شده و فاقد پایگاه اجتماعی تلقی شد.

سرانجام، روند اخراج مجاهدین از عراق از سال ۱۳۹۲ آغاز شد و تا سال ۱۳۹۵ با انتقال کامل نیروها به آلبانی پایان یافت. بدین‌ترتیب، سازمانی که زمانی خود را «ارتش آزادی‌بخش ملی» می‌نامید، به مجموعه‌ای منزوی و سالخورده در اردوگاه مانز تبدیل شد؛ مجموعه‌ای که اکنون بیش از هر چیز بر فعالیت‌های رسانه‌ای و سایبری متمرکز است.

در سال‌های اخیر نیز امید به حمله نظامی آمریکا یا اسرائیل به ایران، همچنان مهم‌ترین و شاید تنها امید راهبردی رهبران مجاهدین باقی مانده بود؛ هرچند آنان در ظاهر تلاش می‌کردند خود را مخالف وابستگی به قدرت‌های خارجی نشان دهند.
اما تحولات اخیر منطقه و ناکامی پروژه‌های مبتنی بر فشار نظامی، این آخرین امید را نیز با بحران جدی مواجه کرده است. اکنون سازمانی که دهه‌ها تمام سرمایه سیاسی و تبلیغاتی خود را بر سناریوی «سرنگونی از بیرون» بنا کرده بود، بیش از هر زمان دیگری با بحران مشروعیت، فرسودگی تشکیلاتی و فقدان چشم‌انداز مواجه است.

امروز تناقض آشکار میان شعار «اتکا به مردم» و سابقه طولانی امید بستن به مداخله خارجی، به یکی از نقاط ضعف جدی سازمان تبدیل شده است. رهبرانی که سال‌ها از جنگ، تحریم و فشار خارجی به‌عنوان ابزار تحقق اهداف خود استقبال می‌کردند، اکنون ناچارند شکست این راهبرد را در قالب شعارهای تازه و ادبیات تبلیغاتی پنهان کنند.

این همان سرنوشت تلخ جریانی است که سال‌ها بقای خود را نه بر پایه واقعیت‌های اجتماعی ایران، بلکه بر اساس تحولات خارجی و مداخله بیگانگان تعریف کرده بود؛ جریانی که اکنون بیش از هر زمان دیگری، در آتش راهبردهای شکست‌خورده خود گرفتار شده و نهایتا اردوگاه مانز در آلبانی کیلومترها دور از مرزهای ایران تبدیل به ایستگاه آخر تشکیلاتی شده که روزی سودای قدرت داشت.

سعید پارسا

نوشته وقتی رؤیای سرنگونی زیر آوار جنگ دفن شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

” ایدئولوژی ما قبل استراتژِی و سیاست” یا “سیاست مابعد ایدئولوژی “.

اگر که بدانید در تشکیلات رجوی، ابتدای هر بحثی “مباحث ایدئولوژیکی” است، رجوی بر این اعتقاد است که ابتدا باید ذهن افراد را با مسائل ایدئولوژیکی ساخته و پرداخته کرد تا بعد به سیاست و استراتژی پرداخت و بنای سیاست را روی آن سوار کرد، و این نظریه بمدت چند دهه انجام می شد البته تا قبل از سرنگونی صدام حسین، بعد از سرنگونی صدام حسین این اصل در سازمان دچار تحول شگرفی گردید.

همانطور که عرض کردم تا قبل از سرنگونی صدام حسین این خط در سازمان مجاهدین خلق به صورت مطلق اجرا می شد. بعد از سرنگونی دیکتاتور سابق عراق (صدام حسین) اتقاقات زیادی افتاد، از جمله در نحوۀ ادارۀ امور سازمان توسط مسعود رجوی، خیلی مسائل تدریجاً معکوس شد، البته نه بصورت علنی و روشن، بلکه به صورت قدم قدم و به تدریج توسط رهبری سازمان مجاهدین خلق انجام می شد. نحوۀ کنترل و اجرای استراتژی مسعود رجوی در خصوص سازمان و اعضای آن دیگر مثل سابق نبود. خیلی سریع اتفاق افتاد، منظورم تحولات در منطقه و بخصوص در داخل تشکیلات است. مجاهدین خلق در اروپا و آمریکا کنسرت هایی اجرا کردند که هزینه هایش تماما با سازمان مجاهدین خلق بود. آیا آن کنسرتها با ایدئولوژی مجاهدین همخوانی داشت؟ پاسخ اینکه مطلقا با ایدئولوژی مجاهدین همسو و همخوان نبود، حتی بعدها مسعود رجوی در یک نشستی به سران سازمان انتقاد کرد که آن کنسرت ها اصلا خوب نبودند!

ولی چه شده بود که یک دفعه برخی اصول و ارزشها در داخل تشکیلات دچار تلاطم و تحول گردید، چیزهایی تغییر کرد که تا قبل از سقوط صدام حسین به فکر کمتر کسی میزد و تصورش هم بسیار سخت بود!

پاسخ در یک کلام است. ” تعادل قوا “. پدیده تعادل قوا در منطقه با سقوط صدام حسین به ناگهان چرخید و قوانین کنترل تغییر کرد، مسعود رجوی و تشکیلاتش هم از این موضوع مستثنی نبودند، مسعود رجوی نیز متوجه شده بود که اگر میخواهد خودش و سازمانش بقا داشته باشد دیگر دوران ” ایدئولوژی ماقبل استراتژی و سیاست ” گذشته است، دیگر نمی شود مانند سابق ادامه داد.

در مباحث سازمان مجاهدین مبحثی هست به نام ” اصول”.

این واژه در برگیرندۀ هفت ماده ای است که اگر کسی بخواهد عضو سازمان مجاهدین شود باید بپذیرد، پذیرفتن آنها یعنی که فرد قبول کرده است که به هیچوجه نمی تواند از آنها عدول کرده و نادیده بگیرد، باید همواره در ذهنش این اصول مانند خط سرخی تلقی شود که غیر قابل عبور است. یکی از آن اصول همین اصل ” استراتژی ما بعد ایدئولوژی ” است. ولی در بحبوحۀ حمله آمریکا و نابودی صدام، مسعود رجوی دید که سمبه پر زور شد و اگر لنگ و لگد بیندازد، گوش خود او را هم خواهند گرفت، یعنی آتشی که در منطقه شعله ور شده بود دیگر دوست و آشنا نمی شناخت و هرکسی که بر خلاف سیاست های تازه شکل گرفته میخواست اقدام کند باید تاوان میداد. تازه همگان در تشکیلات فهمیدند که همه حرفهای رجوی لاف و گزاف بود، تازه همه فهمیدند که دروغ های رجوی یکی پس از دیگری در حال برملا شدن است.

جالب اینکه حتی در آخرین روزهای حکومت صدام حسین در نشستی به نیروهای آن روزگارش میگفت اگر کسی به ” صاحبخانه ” چپ نگاه کند به حسابش خواهیم رسید!

اما از اینجا به بعد بود که شعار و اصل محوری سازمان مجاهدین که به مثابه نخ نبات تشکیلات بود تغییر کرد. در عمل همگان میدیدند که دیگر خبری از ایدئولوژی نیست. حتی مباحث مربوط به پدیده ای به نام ” انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین ” تا مدتها قطع شده بود، نه کسی نماز میخواند و نه کسی روزه میگرفت و نه هیچ عبادتی، کلا بحثی تحت عنوان “ایدئولوژی” به کناری رفته و بایکوت شده بود، چونکه مسعود رجوی خطر را در کنار گوش خودش احساس کرده بود. کنسرت های مجاهدین در اروپا یکی پس از دیگری. ما که در اشرف نشسته بودیم باورمان نمی شد، همه به هم میگفتند ” چه خبر شده ” ؟ چرا چیزی به ما گفته نمی شود که بدانیم موضوع از چه قرار است، ولی زیاد طول نکشید که همگان متوجه شدند که مسعود رجوی تسلیم شرایطی شده که مشخصا آمریکا برایش دیکته کرده بود.

سر آغاز فصل جدیدی در سازمان مجاهدین خلق !

کسی به ذهنش هم نمی زد که روزی مسعود رجوی کتابهای ضد آمریکایی سازمان را از کتابخانه ها جمع آوری کند، به عقل جن هم نمیزد که روزی سرود ضد آمریکایی سازمان مجاهدین از صحنه روزگار حذف شود، کسی به خواب هم نمی دید که روزی مریم رجوی بدستور مستقیم مسعود رجوی با مقامات ریز و درشت آمریکا بصورت مستمر و مداوم دیدار کرده و دست به دامان آنان شود، و انبوه مطالب دیگر که در کارنامه اخیر سازمان مجاهدین خلق نقش بسته است. این بود سرآغاز فصلی جدید!

بخشعلی علیزاده

نوشته چگونه رجوی از اصول سازمانش در مقابل آمریکا عقب نشینی کرد ؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همچنین با لحاظ پارامترهای متعددی چون عدم درک واقعیت حمایت توده ای جمهوری اسلامی ایران، توهم برخورداری مجاهدین خلق از پایگاه و ملاء اجتماعی، تحلیل کودکانه و چپ روانه از ماهیت نظام سیاسی حاکم در بعد از انقلاب، اتخاذ مشی سکتاریستی، تروریستی و مسلحانه، ندیدن اصول مبارزه و بهاء ندادن به علم مبارزه که ناشی از فقدان و عجز در تحلیل و ارزیابی صحیح از منظر جامعه شناسی سیاسی از اندامواره و ساختار اجتماعی بود که باعث گردید تا رهبرعقیدتی مجاهدین علیرغم همه ژست های روشنفکرانه سیاسی و انقلابی متوجه این امر ساده، بدیهی و مشهود نگردد که «مبارزه برای آزادی یک امر فراگیر داوطلبانه، اجتماعی و در میان مردم است و رابطه ای تنگاتنگ با مردم دارد مثل تنفس ماهی در دریا است.»

اما مبارزه از سوی مجاهدین به خارج از مرزها کشیده می شود چرا که از ملاء اجتماعی خود عاری و تهی ست. در نتیجه وسوسه کسب قدرت به هر طریقی در ذهنیت جمعی سران مجاهدین شکل می گیرد و تاکتیک مقطعی «اتکاء به بیگانگان» مبدل به یک استراتژی و خصلتی همیشگی می گردد که پیامد آنی و سریع چنین رابطه ای، بی شک جاسوسی به نفع بیگانگان و بر علیه منافع ملی است. مشخص است که سران مجاهدین در شرایط و وضعیت بغرنجی بسر می برند. اعتراف مقامات امریکایی به دست داشتن مجاهدین در ترور دانشمندان ایرانی و همکاری تنگاتنگ با موساد و سرویس جاسوسی رژیم اشغالگر اسرائیل*، پرسش های زیادی را برای افکارعمومی در ایران و منطقه خاورمیانه به خصوص فلسطینی ها مطرح می کند.

پر واضح است شعار حمایت از الفتح و سازمان آزادیبخش فلسطین از سوی گروه مجاهدین در تضاد آشکار با جاسوسی و پادوئی برای موساد و سرویس جاسوسی صهیونیستها است.

بعد از خیزش ضد امپریالیستی و ضد استبدادی ملت ایران در 22 بهمن ماه سال 1357 تاکنون تضاد اصلی و عمده نظام سیاسی برآمده از انقلاب مردمی ایران در منطقه خاورمیانه، رژیم اشغالگر قدس و در اشل جهانی طیف های میلیتاریست و نئومحافظه کار آمریکایی بوده و است.
حال گروه رجوی در تحلیل شرایط و تحولات سیاسی منطقه در طی چهل سال اخیر در کدام جبهه قرار دارد؟

خشونت و ترور افسار گسیخته مجاهدین خلق در بیش از چهار دهه در نهایت چه پیامدهایی برای مجاهدین و رهبرعقیدتی آن داشته است؟

آیا سازمان مجاهدین با اتخاذ استراتژی ترور و اقدامات خشونت آمیز برای براندازی حاکمیت سیاسی ایران در سالهای گذشته آب به آسیاب امپریالیسم جهانی و رژیم اشغالگر اسرائیل نریخته است؟ نتایج و تاثیرعینی استراتژی جنگ مسلحانه و چپ روی کودکانه مجاهدین خلق به کجا انجامیده است؟ جز راست روی و افتادن در دام سرویس های جاسوسی بیگانگان، سودی برای مجاهدین داشته است؟ جز اینکه گروه رجوی گام به گام در مسیر منافع امپریالیست ها، صهیونیزم بین الملل و رژیم های مستبد و ضد مردمی چون صدام و پادشاه اردن، برداشته اند؟ بدرستی لنین رهبر و نظریه پرداز انقلاب اکتبر شوروی به یک قاعده مشخص و اصل مبارزه علمی تاکید داشت که «نهایت چپ روی، راست روی ست و سرانجام راست روی، چپ روی.»

حال اگر مقامات امریکایی** به هر دلیلی دست به اعتراف زده و تاکید دارند که موساد و طراحان امنیتی و استراتژیک رژیم اشغالگر قدس، مجاهدین را برای ترور دانشمندان جوان ایرانی آموزش داده و روانه ایران کرده اند تا دست به اقدامات ضد میهنی و ضد ایرانی بزنند، نبایستی کمترین ابهامی درباره این اطلاع رسانی داشت. زیرا شواهد، قرائن و مدارک مستدل عینی زیادی وجود دارد و می توان به گفته ها و سخنان عناصر و کادرهای تشکیلاتی جدا شده از مجاهدین که در ایران و سایر نقاط جهان بسر می برند اشاره کرد که تاکید و تصریح دارند سران مجاهدین از بعد از استقرار در عراق در دهه هشتاد میلادی به طور مدام، مستمر و برنامه ریزی شده برای کشورهای مختلف جاسوسی کرده و اطلاعات مورد نیاز سرویس های جاسوسی بیگانگان را درباره میهن عزیزمان ایران جمع آوری و تامین کردند. برخی از عناصر و کادرهای تشکیلاتی جدا شده که در بخش ها و ستادهای امنیتی و جاسوسی مجاهدین سالها فعالیت کرده اند خود شاهد عینی این ادعا هستند. پر واضح است پس زمینه ی جاسوسی مجاهدین برای بیگانگان به روزهای بعد از انقلاب ضد استبدادی و ضد امپریالیستی 22 بهمن ماه بر می گردد روزی که یکی از کادرهای مرکزیت مجاهدین به نام سعادتی در حال تحویل اطلاعات نظامی و امنیتی ایران به عوامل جاسوسی (ک.گ.ب سرویس جاسوسی شوروری سابق) دستگیر شد.

بررسی عملکرد و نگاهی به سوابق فعالیت های تشکیلاتی مجاهدین در بعد از انقلاب ایران گویای این امر مشهود است که سران و رهبران مجاهدین در رسیدن به اهداف خود و در مسیر کسب قدرت اقدام به ارتباط پنهانی با دولت های خارجی کرده و به شکلی مستقیم و طبق رهنمود سرویس های اطلاعاتی و جاسوسی خارجی عمل می کردند.

ماجرای سعادتی فاکت مشخص و روشنی است. دستگیری سعادتی از اعضای مرکزیت مجاهدین با نام مستعار (سیکو) در اردیبهشت ماه سال 1358 توسط دولت موقت مرحوم مهندس بازرگان در هنگام مبادله اسناد اطلاعاتی حساس با یک مامور KGB به نام فیسینکو که در پوشش دبیر اول سفارت شوروی در تهران فعالیت می کرد ماهیت مجاهدین، شعارها و چهره ی واقعی رهبری آن را در افکار عمومی مورد تردید قرار داد.

در آن هنگام موضوع جاسوسی سعادتی برای رژیم شوروی سابق از سوی سران مجاهدین طبق ویژگی و خصوصیات رفتاری و شخصیتی آنان به شکلی پرخاشگرانه، خودبزرگ بینانه و با استراتژی فرار به جلو و پروپاگاندا طرح گردید تا بدین شیوه و روش موضوع جاسوسی را کمرنگ و افکار عمومی را منحرف سازند.

اما رهبران فرقه مجاهدین به دلایل روانشناختی و نیز شیفتگی بیمارگونه برای کسب قدرت سیاسی، آگاهانه ارتباط با سرویس های اطلاعاتی بیگانه را شروع کردند آنها به درستی می دانستند که از پایگاه اجتماعی و مردمی در جامعه برخوردار نیستند پس سعی داشتند برای کسب قدرت به هر طریقی اقدام کنند. در نهایت براحتی در خدمت اهداف جاسوسی بیگانگان قرار گرفتند. از جاسوسی برای KGB تا مزدوری برای رژیم منفور و مستبد صدام و سپس خبرچینی برای سرویس جاسوسی امریکا CIA و سپس دست داشتن در ترور دانشمندان ایرانی با هدایت و آموزش موساد، واقعیتی ست مشهود و اما تکاندهنده، تلخ و گزنده.

آرش رضایی

منابع:

* گزارش «سیمور هرش» در نیویورکر:
دو مقام ارشد دولت اوباما در سال ۲۰۱۲ در شبکه NBC فاش کردند که ترور دانشمندان هسته‌ای ایران کار مجاهدین خلق است؛ گروه‌ مخالف ایرانی که در جریان جنگ ایران-عراق در دهه ۱۹۸۰ میلادی با صدام تکریتی همراه شدند. این مقامات آمریکایی همچنین این موضوع را تایید کردند که مجاهدین خلق توسط موساد تامین مالی، مسلّح و عملیاتی می‌شوند و برخلاف اظهارات مایکل هایدن رئیس وقت سیا که آمریکا از ترورها اطلاع نداشت، این دو مقام ارشد دولت اوباما گفتند: «دولت اوباما از ترورها مطّلع است.»
سیمور هرش رونامه نگار تحقیقی حامی این گزاره است. «هرش» در سال ۲۰۱۲ در گزارش عنوان کرد که واشنگتن در امر آموزش مجاهدین خلق دخیل است. او گفت که نیرو‌های فرماندهی مشترک عملیات ویژه آمریکا JSOC آموزش مجاهدین خلق را از سال ۲۰۰۵ آغاز کردند. اگرچه «هرش» قادر نبود با اعضای مجاهدین خلق تحت آموزش JSOC که عمملیات‌های ترور اسرائیل را انجام می‌دادند، ارتباط بگیرد، امّا یک مقام ارشد و سابق اطلاعاتی به «هرش» گفت که عملیات‌های ترور از سوی جامعه اطلاعاتی آمریکا بهره‌مند شدند. این مقام امنیتی گفت: «ترورها اساساً توسط مجاهدین خلق انجام گرفت که در ارتباط با اسرائیل هستند امّا این آمریکاست در حال حاضر تامین‌کننده اطلاعاتِ آن است.»
https://www.bbc.com/persian/iran/2012/04/120406_hersh_mek_training#
سیمور هرش، خبرنگار سرشناس آمریکایی، می گوید گروهی از اعضای ‘سازمان مجاهدین خلق’ در زمان ریاست جمهوری جورج بوش در خاک آمریکا آموزش نظامی دیده اند.

** مقامات آمریکایی اذعان کردند که ترور دانشمندان هسته ای ایران به وسیله عوامل مجاهدن خلق که توسط موساد آموزش دیده اند، انجام گرفته است. شبکه خبری «ان.بی.سی» با اعلام این خبر افزود: این گزارش ها سوء ظن ایران مبنی بر دست داشتن موساد و مجاهدین در این ترورها را تایید می کند. مقامات آمریکایی که خواستند نامشان فاش نشود، گفتند: دولت اوباما از این ترورها مطلع است، اما در آن هیچ دخالت مستقیمی نداشته است.
https://www.bbc.com/persian/world/2012/02/120210_u06_mek_musad_terror
ان بی سی به نقل از مقامهای آمریکایی: نقش موساد و مجاهدین خلق در ترورهای اخیر ایران

نوشته همکاری مجاهدین خلق با موساد و ترور دانشمندان ایرانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

۱. دوران پیش از انقلاب و اوایل انقلاب (ضدیت با امپریالیسم)
در سال‌های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ و حتی مدتی پس از آن، ایدئولوژی مجاهدین خلق شدیداً با آنچه “امپریالیسم آمریکا” می‌نامیدند، مخالف بود. آن‌ها در این دوره شعارهای ضد آمریکایی می‌دادند و برخی اعضای سازمان در اقدامات علیه مستشاران آمریکایی در ایران پیش از انقلاب نقش داشتند. در آن زمان، دیدگاه آن‌ها در تضاد کامل با سیاست‌های غرب و اسرائیل بود.

۲. دوران استقرار در عراق (تغییر جهت و همکاری استراتژیک)
پس از ورود مسعود رجوی به فرانسه و سپس انتقال کامل به عراق در سال ۱۳۶۵، مواضع سازمان تغییر بنیادینی کرد. مجاهدین خلق با دریافت حمایت‌های گسترده سیاسی، نظامی و مالی از رژیم صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق، عملاً در جبهه مقابل ایران قرار گرفتند. در این دوران، با توجه به اینکه صدام حسین در مقاطعی متحد غرب بود یا حداقل با ایران در جنگ بود، سازمان مجاهدین سعی کرد خود را به عنوان نیرویی معرفی کند که با “دشمنِ دشمنِ ما” (یعنی جمهوری اسلامی) همسو است.

۳. تقابل با ایران؛ محور چرخش سیاست‌ها
پس از پایان جنگ ایران و عراق و به‌ویژه پس از افشای برنامه هسته‌ای ایران در سال ۱۳۸۱ توسط شورای ملی مقاومت (شاخه سیاسی سازمان)، مجاهدین خلق استراتژی خود را بر مبنای “تغییر رژیم” از طریق فشار بین‌المللی تنظیم کردند.

در قبال ایالات متحده: سازمان مجاهدین خلق پس از حملات ۱۱ سپتامبر و به‌ویژه پس از سقوط صدام در سال ۲۰۰۳، تلاش کرد با تغییر چهره از یک گروه شبه‌نظامی به یک “اپوزیسیون دموکراتیک”، خود را به جریان‌های نومحافظه‌کار و سیاستمداران تندرو در آمریکا نزدیک کند. آن‌ها همواره خواستار اعمال تحریم‌های حداکثری و اتخاذ مواضع قاطعانه از سوی واشینگتن علیه تهران بوده‌اند.

در قبال اسرائیل: مواضع سازمان در قبال اسرائیل نیز به همین روال “تضاد با جمهوری اسلامی” گره خورده است. سازمان مجاهدین خلق همواره اسرائیل را به عنوان یکی از بازیگران اصلی منطقه‌ای می‌بیند که توانایی ضربه زدن به ساختارهای نظامی و امنیتی ایران را دارد. گزارش‌های متعددی در رسانه‌های بین‌المللی منتشر شده که حاکی از همکاری‌های اطلاعاتی میان آن‌ها و دستگاه‌های امنیتی غرب و اسرائیل برای افشاگری درباره برنامه هسته‌ای ایران است.

تحلیل مواضع متضاد

منتقدان و پژوهشگران علوم سیاسی، این تغییر مواضع از “ضدیت با آمریکا و اسرائیل”به “همسویی با آن‌ها” را ناشی از موارد زیر می‌دانند:

۱. عمل‌گرایی (پراگماتیسم) سیاسی: برای سازمان مجاهدین، “سرنگونی جمهوری اسلامی” به هدف غایی تبدیل شد و در این مسیر، آن‌ها از هر متحد خارجی استقبال کردند.
۲. نیاز به مشروعیت بین‌المللی: برای خروج از لیست‌های تروریستی (که در سال‌های اخیر در آمریکا و اتحادیه اروپا انجام شد)، سازمان نیاز داشت که خود را به عنوان متحدی برای غرب در منطقه معرفی کند.
۳. تضاد ساختاری: مجاهدین معتقدند برای سرنگونی نظامی که در تقابل با غرب و اسرائیل قرار دارد، باید با رقبای منطقه‌ای و بین‌المللی آن نظام متحد شد.

در نهایت، می‌توان گفت مجاهدین خلق در حال حاضر مواضع خود را کاملاً در راستای فشار حداکثری بر جمهوری اسلامی تنظیم کرده‌اند و هر کنش بین‌المللی (چه از سوی آمریکا و چه اسرائیل) که منجر به تضعیف تهران شود، از سوی سازمان مورد حمایت قرار می‌گیرد؛ رویکردی که در تضاد مطلق با ریشه‌های اولیه ایدئولوژیک سازمان در دهه ۵۰ شمسی قرار دارد.

نقد تاریخی چرخش مواضع مجاهدین خلق: پراگماتیسم سیاسی یا تغییر اصول؟

منتقدان مجاهدین خلق معمولاً به این “تناقض ظاهری” اشاره می‌کنند که این سازمان از یک گفتمان “ضدامپریالیستی” به موضعی رسیده که عملاً در کنار فشار خارجی بر ایران قرار می‌گیرد. جمع‌بندی دیدگاه انتقادی آن‌ها این است:

1) تغییر موضع از “اصل” به “مصلحت”
منتقدان می‌گویند مجاهدین خلق وقتی در موضع ضعف قرار گرفتند، مواضع‌شان را نه بر اساس یک اصل ثابت، بلکه بر اساس “منافع سیاسی مقطعی” تنظیم کردند.
از نگاه این منتقدان، این یعنی:
– دیروز ضد آمریکا و ضد اسرائیل بودند،
– امروز هر نیرویی که علیه جمهوری اسلامی فشار بیاورد، برایشان قابل‌قبول می‌شود.

2) اولویت دادن به “سرنگونی به هر قیمت”
یکی از اصلی‌ترین نقدها این است که سازمان، هدف “سرنگونی جمهوری اسلامی” را به‌قدری مطلق کرده که “وسیله” برایش کم‌اهمیت شده است.

منتقدان می‌گویند این نگاه باعث شده:

– از تحریم‌های شدید حمایت کند،
– از جنگ یا تهدید نظامی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم استقبال کند،
– و حتی نسبت به هزینه‌های انسانیِ چنین سیاست‌هایی بی‌اعتنا به نظر برسد.

3) اتهام وابستگی به قدرت‌های خارجی
بخشی از منتقدان معتقدند مجاهدین خلق در عمل به سمت “اتکا به حمایت بیرونی” رفته‌اند؛ یعنی به‌جای تکیه بر پایگاه اجتماعی داخل ایران، روی لابی‌گری در خارج و نزدیکی به بازیگران خارجی حساب کرده‌اند.
در این نگاه، همکاری یا همسویی با آمریکا و اسرائیل ــ یا دست‌کم بهره‌برداری از فشار آن‌ها علیه ایران ــ نشانه‌ای از فاصله گرفتن از استقلال سیاسی است.

4) تناقض در شعارها و عمل
منتقدان می‌گویند سازمان در شعار از مردم، آزادی و استقلال حرف می‌زند، اما در عمل:
– از ابزارهایی حمایت می‌کند که ممکن است به مردم عادی آسیب بزند،
– و در موقعیت‌های بحرانی، بیشتر بر موازنه قدرت خارجی تکیه دارد تا بر کنش اجتماعی داخلی.

5) سابقه همکاری با صدام
یک محور مهم انتقاد هم سابقه همکاری مجاهدین خلق با صدام حسین در جنگ ایران و عراق است.
منتقدان این را نمونه‌ای تاریخی می‌دانند که نشان می‌دهد سازمان برای مقابله با جمهوری اسلامی حاضر شده در کنار دشمنِ وقت ایران قرار بگیرد. از این زاویه، نزدیکی بعدی به آمریکا یا اسرائیل هم ادامه همان الگو تلقی می‌شود.

6) بی‌اعتمادی به صداقت سیاسی
به‌طور کلی، منتقدان می‌گویند مواضع مجاهدین خلق بیشتر “واکنشی و ابزاری” است تا مبتنی بر یک خط‌مشی ثابت. بنابراین به آن‌ها اعتماد نمی‌کنند و معتقدند:

– حرف‌ها با عمل نمی‌خواند،
– شعارها متناسب با مخاطب خارجی تغییر می‌کند،
– و سازمان بیشتر به دنبال بقا و اثرگذاری سیاسی است تا نمایندگی واقعی مردم.

از دید منتقدان، تناقض مجاهدین خلق در این است که:

– با شعار استقلال و آزادی آغاز کردند،
– اما در عمل به سمت اتکا به دشمنان منطقه‌ای و بین‌المللی جمهوری اسلامی رفتند،
– و همین باعث شده مشروعیت سیاسی‌شان نزد بسیاری از ایرانیان به‌شدت تضعیف شود.

تحول استراتژیک یا ایدئولوژیک؟ مواضع متغیر مجاهدین خلق در قبال غرب و اسرائیل

بررسی دیدگاه انتقادی به‌صورت تاریخی و مستند در سه دوره:

1) قبل از انقلاب اسلامی ایران، 2) دوران جنگ ایران و عراق، 3) دوره بعد از سقوط صدام و نزدیکی به غرب.

تحلیل تاریخی چرخش مواضع مجاهدین خلق، درک بهتری از نقدِ “تغییر ایدئولوژی بر پایه مصلحت” به دست می‌دهد. منتقدان معتقدند سازمان در هر دوره، اصول خود را قربانیِ “نیازِ بقا و قدرت” کرده است:

۱. پیش از انقلاب: در اوجِ “ضدیت با امپریالیسم”
در این دوره، هویت سازمان بر پایه “مبارزه مسلحانه ضد شاه” و “مبارزه ضد امپریالیستی” بنا شده بود.
موضع سازمان: در این سال‌ها، سازمان به‌شدت از ادبیات مارکسیستی-اسلامی علیه نفوذ آمریکا در ایران استفاده می‌کرد. ترور مستشاران نظامی آمریکا در ایران (در دهه ۵۰ شمسی) توسط شاخه‌های تندرو سازمان، نماد این رویکرد بود.
نقد منتقدان و پژوهشگران علوم سیاسی: منتقدان معتقدند آن زمان “ضدیت با غرب” برای سازمان یک “اصلِ هویتی” بود که به آن‌ها در میان توده‌ها و دانشگاهیان مشروعیت می‌بخشید. با این حال، حتی در همان زمان نیز برخی منتقدان ایدئولوژیک، آن را “پوپولیسمِ انقلابی” می‌دانستند که صرفاً برای جذب جوانان انقلابی طراحی شده بود.

۲. دوران جنگ ایران و عراق: چرخش به سمت “دشمنِ وقت”
این دوره، نقطه عطفی است که بیشترین انتقادات تاریخی را علیه سازمان برانگیخته است.
موضع سازمان: پس از خروج مسعود رجوی از ایران و استقرار در عراق (۱۳۶۵)، سازمان نه تنها به حمایت نظامی صدام پیوست، بلکه رسماً به عنوان یک نیروی رزمی در کنار ارتش بعث علیه نیروهای ایرانی جنگید (عملیات‌هایی نظیر “فروغ جاویدان”).

از شعار تا عمل: بررسی تناقضات در رویکرد سازمان مجاهدین خلق به مسائل بین‌المللی

خیانت ملی: بزرگترین نقد این است که سازمان در حالی که ایران درگیر جنگی تمام‌عیار برای حفظ تمامیت ارضی بود، با دشمنِ متجاوز متحد شد.
تغییر جهت ۱۸۰ درجه‌ای: منتقدان می‌پرسند چگونه جریانی که ادعای “ملی‌گرایی و ضدیت با استعمار” داشت، به پیاده‌نظامِ صدام حسین تبدیل شد که در آن زمان مورد حمایت بلوک غرب (از جمله آمریکا در دوره‌هایی) علیه ایران بود؟ این اقدام برای بسیاری از ایرانیان، “نقطه بی‌بازگشت” در بی‌اعتمادی به سازمان شد.

۳. پس از سقوط صدام (۲۰۰۳): نزدیکی به “دشمنانِ جمهوری اسلامی”
با سقوط صدام، سازمان حامی مالی و نظامی اصلی خود را از دست داد و برای بقا، راهبرد جدیدی اتخاذ کرد.
موضع سازمان: در این دوره، سازمان از “مبارزه مسلحانه” به سمت “لابی‌گری بین‌المللی” تغییر مسیر داد. آن‌ها با استفاده از منابع مالی که منتقدان منشأ آن را “نامشخص یا حاصل حمایت‌های خارجی” می‌دانند، شروع به خرید نفوذ در میان سیاستمداران تندرو و نومحافظه‌کار آمریکایی و اسرائیلی کردند.

نقد منتقدان فرقه ستیزه جوی مجاهدین خلق:

مزدوری سیاسی: منتقدان می‌گویند سازمان از “مبارزِ ضد آمریکایی” به “بوقِ تبلیغاتی” برای جریان‌های جنگ‌طلب در واشینگتن و تل‌آویو تبدیل شد. آن‌ها معتقدند سازمان اکنون تنها نقش “اطلاعات‌دهنده و تسهیل‌گر” برای فشارهای خارجی بر ایران را بازی می‌کند.
فقدان پایگاه داخلی: منتقدان استدلال می‌کنند که چون سازمان نتوانست در داخل ایران پایگاه مردمی پایداری ایجاد کند، برای “ماندن در بازی”، خود را به پروژه‌های تغییر رژیمِ خارجی گره زده است. از نگاه منتقدان، این یعنی سازمان نه تنها برای “آزادی ایران”، بلکه برای “خواستِ قدرت‌های خارجی” کار می‌کند.

جمع‌بندی تاریخی از نگاه منتقدان فرقه رجوی

منتقدان در این سه دوره یک الگوی ثابت را می‌بینند:

۱. دوره اول: استفاده از “ضدیت با غرب” برای کسب قدرت داخلی.
۲. دوره دوم: استفاده از “دشمنِ همسایه” برای بازگشت به قدرت.
۳. دوره سوم: استفاده از “غرب” برای سرنگونی رژیم.

استدلال نهایی منتقدان فرقه مجاهدین خلق این است: جریانی که برای رسیدن به قدرت، از “ترور مستشاران آمریکایی” به “همکاری با صدام” و سپس به “لابی‌گری برای سیاست‌های فشار حداکثری آمریکا و اسرائیل” می‌رسد، نه یک جریان “اصول‌گرا” یا “ملی”، بلکه یک سازمانِ کاملاً ابزارگرا (پراگماتیست) است که برایش “هدفِ سرنگونی” تمامِ ارزش‌های قبلی‌اش را نقض کرده است.
همین نوسانِ شدید در مواضع، علت اصلی انزوای سیاسی آن‌ها در میان طیف‌های مختلف اپوزیسیون ایران دانسته می‌شود.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته مجاهدین خلق از ضدیت با امپریالیسم تا همسویی با آمریکا و اسرائیل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در حالی خاتمه جنگ در چشم انداز است که سازمان تروریستی مجاهدین خلق،  مدعی است که احتمال شروع جنگ مجدد، وجود دارد! در این میان، خبرنگار ارشد امنیت ملی سابق سی‌ان‌ان می‌گوید از پیشنهاد آمریکا به ایران مطلع شده و به گفته او، این پیشنهاد شامل امتیازات اقتصادی قابل‌توجهی به ایران از جمله لغو تمام تحریم‌های آمریکا و سازمان ملل است.

همگان می دانند که در صورت احتمال توافق میان طرفین جنگ، سری که بی کلاه می ماند، سازمان سرکوبگر مجاهدین خلق و اربابش رژیم جعلی صهیونیستی است، سازمانی که در بحبوحه جنگ مدعی شده بود، راه سرنگونی هموار شده است و بزودی در میدان آزادی تهران ، جشن سرنگونی برگزار خواهند کرد.

احتمال امضای یادداشت تفاهم بین ایران و آمریکا، همچنین می تواند موجی از بروز تقابلات درون تشکیلاتی سازمان را تشدید کند. برخی تحلیلگران سیاسی، معتقد هستند :

“در صورت دستیابی به توافق پایدار میان ایران و آمریکا، احتمال کاهش حمایت‌های بین‌المللی از مجاهدین خلق ، محتمل خواهد بود. این امر می‌تواند منجر به بازنگری اساسی در استراتژی و ساختار این فرقه شود.”

در این صورت است که بدلیل کاهش حمایت های جهانی از این سازمان، موجی از نارضایتی ها در درون این سازمان افزایش یافته و گره سردرگم ، نگهداری اجباری اعضای سازمان در اشرف 3، باز شده و ریزش اساسی بهمراه داشته باشد.

مردم امروز در ستایش زندگی و وطن در صحنه حاضر شده‌اند. جنگ 12 روزه ، جنگ 40 روزه و آتش بس 46 روزه ، نشان داد که ایران قدرتمند، مردمی را در صحنه دارد که حاضرند بمیرند تا زندگی کنند. مردم ایران وارد عصر تازه ای شده اند ، تلاش دشمنان برای به خیابان کشاندن مردم بی نتیجه ماند، برعکس موجی از مردم خیابان ها را رها نکردند و به کوری چشم دشمنان، بالاخص مدعیان سرنگونی، پرچم به دست، میادین را پر کردند. دشمنان این سرزمین و رهبران  کذایی سازمان مجاهدین، باید بدانند که ظرفیت های پنهان مردم ایران ، که در میانه جنگ و آتش بس و  با حضور در میادین ، صلابت پرچم ایران را حفظ کردند، همان ظرفیتی است که آبادانی ایران فردا ، با آن رقم خواهد خورد، دراین میان آغوش ملت، برای جداشدگان از این سازمان دیکتاتوری نیز باز است، رویدادهای نزدیک روزهای آتی نشان خواهد داد که سازمانی که در بن بست سیاسی روزافزون قرار دارد، چگونه در هم خواهد شکست.

محمدرضا مبین

نوشته ریزش ها و رویش های توافق احتمالی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۲ نام سازمان مجاهدین خلق را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داد و این وضعیت تا سال ۲۰۰۹ ادامه یافت. ایالات متحده آمریکا نیز از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ این گروه را در فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی وزارت خارجه قرار داده بود. قرار گرفتن نام این سازمان در چنین فهرست‌هایی صرفاً یک اقدام سیاسی نبود، بلکه نتیجه سال‌ها گزارش‌های امنیتی و مستندات مربوط به فعالیت‌های خشونت‌آمیز، عملیات مسلحانه و همکاری‌های نظامی این گروه در منطقه محسوب می‌شد.

با این حال، حذف نام سازمان از فهرست‌های تروریستی اروپا و آمریکا هرگز به معنای تغییر بنیادین در ساختار و ماهیت آن تلقی نشد. بسیاری از تحلیلگران و حتی برخی رسانه‌های غربی معتقدند این خروج بیش از آنکه حاصل دگرگونی فکری و رفتاری سازمان باشد، نتیجه شبکه گسترده لابی‌گری سیاسی و صرف هزینه‌های کلان برای کسب حمایت برخی سیاستمداران غربی بود. در سال‌های پس از خروج از فهرست تروریستی، بارها گزارش‌هایی درباره پرداخت مبالغ هنگفت به چهره‌های سیاسی بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و مقام‌های امنیتی پیشین برای حضور در گردهمایی‌ها و سخنرانی‌های حمایتی این سازمان منتشر شد.

این لابی‌گری‌ها عمدتاً در اروپا و آمریکا انجام گرفت و هدف آن، ارائه چهره‌ای متفاوت از سازمان در افکار عمومی غرب بود. کنفرانس‌ها و نشست‌های متعددی با حضور سیاستمداران سابق غربی برگزار شد؛ افرادی که در قبال دریافت مبالغ قابل توجه، از این گروه به عنوان «اپوزیسیون دموکراتیک» یاد می‌کردند. منتقدان اما معتقدند چنین حمایت‌هایی بیشتر جنبه سیاسی و مالی داشته و نمی‌تواند سابقه طولانی خشونت، ساختار بسته تشکیلاتی و محدودیت‌های شدید داخلی این سازمان را پنهان کند.

در کنار مسائل سیاسی، وضعیت حقوق بشری درون این سازمان نیز همواره محل نگرانی بوده است. جداشدگان از تشکیلات مجاهدین خلق طی سال‌های اخیر بارها از کنترل شدید ذهنی، محدودیت ارتباط با خانواده، جلسات اجباری اعتراف‌گیری و ممنوعیت زندگی شخصی سخن گفته‌اند. همین مسئله باعث شده است که بسیاری از نهادهای مدافع حقوق بشر، نگاه انتقادی به فعالیت‌های این گروه داشته باشند؛ به‌ویژه پس از انتقال اعضای آن به کشور آلبانی.

وضعیت سازمان در آلبانی

پس از سقوط حکومت صدام حسین و محدود شدن فعالیت‌های سازمان در عراق، روند انتقال اعضای مجاهدین خلق به آلبانی از سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تا حدود سال ۲۰۱۶ ادامه یافت. این انتقال عمدتاً با حمایت و فشار ایالات متحده صورت گرفت و دولت آلبانی پذیرفت اعضای این گروه را در خاک خود اسکان دهد. در ادامه، کمپ موسوم به «اشرف ۳» یا کمپ مانز در نزدیکی تیرانا ایجاد شد؛ محلی که اکنون به مرکز اصلی فعالیت این سازمان تبدیل شده است.

با گذشت زمان، نگرانی‌ها درباره نوع فعالیت‌های سازمان در خاک آلبانی افزایش یافت. رسانه‌های آلبانیایی و برخی مقام‌های امنیتی این کشور در مقاطع مختلف نسبت به فعالیت‌های سایبری، رفتارهای بسته تشکیلاتی و نبود شفافیت در عملکرد این گروه هشدار داده‌اند. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ دولت آلبانی اقداماتی علیه برخی فعالیت‌ها و دفاتر وابسته به این سازمان انجام داد و تعدادی از عناصر مرتبط با آن نیز از کشور اخراج شدند. این تحولات نشان داد که حتی دولت‌های میزبان نیز نسبت به عملکرد و پیامدهای حضور این گروه حساسیت‌های جدی دارند.

یکی از مهم‌ترین موضوعات مطرح‌شده درباره کمپ مانز، وضعیت اعضایی است که سال‌هاست ارتباط مستقیمی با خانواده‌های خود ندارند. خانواده‌های بسیاری از اعضای گرفتار در این کمپ بارها خواستار ملاقات با فرزندان و بستگان خود شده‌اند، اما گزارش‌های متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباط آزاد اعضا با دنیای بیرون محدود شده است. در همین چارچوب، انجمن نجات و خانواده‌های اعضا طی سال‌های گذشته نامه‌ها و مکاتبات متعددی با نهادهای حقوق بشری، سازمان‌های اروپایی و مسئولان آلبانیایی انجام داده‌اند و خواستار نظارت بیشتر بر شرایط داخلی این کمپ شده‌اند.

منتقدان سازمان معتقدند اعضای ساکن در کمپ مانز باید از حقوق اولیه انسانی برخوردار باشند؛ از جمله حق تماس آزادانه با خانواده، حق انتخاب محل زندگی و امکان خروج بدون فشار از تشکیلات. برخی جداشدگان نیز شهادت داده‌اند که ترک سازمان با فشارهای روانی، تهدید و طرد تشکیلاتی همراه بوده است؛ موضوعی که همچنان یکی از محورهای اصلی انتقادها علیه این گروه محسوب می‌شود.

چشم‌انداز آینده سازمان

سازمان تروریستی مجاهدین خلق امروز با بحران‌های متعددی روبه‌روست؛ بحران‌هایی که آینده آن را با ابهام جدی مواجه کرده است. یکی از مهم‌ترین چالش‌های این گروه، کاهش شدید نیروی انسانی و افزایش میانگین سنی اعضاست. بسیاری از اعضای فعلی سازمان از نیروهای قدیمی دهه‌های گذشته هستند و گزارش‌ها نشان می‌دهد جذب نیروی جدید، به‌ویژه در داخل ایران، عملاً متوقف شده است.

این سازمان که زمانی خود را «آلترناتیو حکومت ایران» معرفی می‌کرد، اکنون بیش از هر زمان دیگری به حمایت‌های خارجی و فعالیت‌های تبلیغاتی وابسته شده است. تحلیلگران معتقدند فاصله گسترده میان این گروه و جامعه ایران، موجب شده پایگاه اجتماعی آن به شدت محدود شود. در مقابل، تمرکز اصلی سازمان طی سال‌های اخیر بر جنگ رسانه‌ای، فعالیت‌های سایبری و برگزاری گردهمایی‌های تبلیغاتی در خارج از کشور قرار گرفته است.

در مجموع، هرچند مجاهدین خلق توانست با صرف هزینه‌های کلان و بهره‌گیری از شبکه لابی‌گری، نام خود را از برخی فهرست‌های تروریستی خارج کند، اما گذشته پرحاشیه، ساختار بسته تشکیلاتی، انتقادهای حقوق بشری و انزوای اجتماعی همچنان سایه سنگینی بر آینده این گروه دارد. بسیاری از ناظران بر این باورند که بقای کنونی سازمان بیش از آنکه بر حمایت مردمی استوار باشد، به حمایت سیاسی برخی محافل خارجی و ادامه فعالیت تبلیغاتی در اروپا وابسته است.

سالاری

نوشته وضعیت حقوقی سازمان تروریستی مجاهدین خلق در اروپا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دسترسی به صفحات اجتماعی افرادی که سازمان تروریستی مجاهدین خلق در سایت رسمی خود آنها را بعنوان حامی این سازمان تروریستی و مریم رجوی معرفی نموده است باعث شد تا کنجکاوانه با تعدادی از این افراد در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی ارتباط بگیرم.
در جریان گفتگو با تعدادی از این افراد که نام‌شان در سایت‌ها و رسانه‌های وابسته به تروریست های مکار مجاهدین خلق به عنوان «حامیان» مریم رجوی درج شده بود، به یافته‌ای رسیدم که هم شگفت‌انگیز بود و هم نگران‌کننده. بسیاری از این افراد نه تنها از ماهیت واقعی این سازمان بی‌خبر بودند، بلکه حتی نمی‌دانستند که نام‌شان در فهرست «حامیان» یک گروه با پیشینه‌ تروریستی ثبت شده است.

روایت اول: او حرف‌های خوبی می‌زند

اکثر این افراد یک جمله مشترک داشتند: مریم رجوی در آن نشست صحبت‌های خوبی کرد. ایده‌هایش منطقی به نظر می‌رسید.

این واکنش دقیقاً همان چیزی است که ماشین تبلیغاتی مجاهدین برای آن طراحی شده است. رجوی در مجامع بین‌المللی و نشست‌های پارلمانی ظاهر می‌شود، از «طرح ده‌ماده‌ای» خود برای ایران پس از جمهوری اسلامی سخن می‌گوید، از حقوق زنان، دموکراسی و جدایی دین از دولت دم می‌زند. این محتوا برای مخاطب غربی جذاب است. اما آنچه هرگز در این نشست‌ها مطرح نمی‌شود، رزومه واقعی سازمان پشت این سخنران است.

هیچ گزارشی از عملکرد سازمان ارائه نمی‌شود. هیچ پرسشی درباره پشتوانه مردمی مطرح نمی‌شود. هیچ شفافیتی درباره منابع مالی وجود ندارد. فقط یک روایت صیقلی‌شده از «آینده‌ای بهتر برای ایران» باقی می‌ماند.

مکانیزم فریب: از حضور تا حمایت

فرآیند آنچه می‌توان آن را «تبدیل حضور به حمایت» نامید، معمولاً به این شکل کار می‌کند:

مرحله اول: دعوت رسمی و محترمانه
یک نماینده پارلمان، یک استاد دانشگاه، یا یک فعال سیاسی دعوت‌نامه‌ای دریافت می‌کند برای شرکت در یک «کنفرانس بین‌المللی درباره ایران» یا «نشست حقوق بشر». نام سازمان برگزارکننده معمولاً پشت عنوان‌هایی مانند «شورای ملی مقاومت ایران» پنهان است.

مرحله دوم: حضور بی‌اطلاع
فرد در نشست شرکت می‌کند، کف می‌زند، شاید عکسی هم می‌گیرد. در آن لحظه، دوربین‌های سازمان همه چیز را ثبت می‌کنند.

مرحله سوم: انتشار گزینشی و بزرگ‌نمایی
چند ساعت بعد، سایت‌های مجاهدین گزارش می‌دهند: «نمایندگان پارلمان‌های اروپا از مقاومت ایران حمایت کردند.» عکس‌ها منتشر می‌شوند. نام‌ها فهرست می‌شوند. این محتوا در شبکه گسترده‌ای از رسانه‌های وابسته به گردش درمی‌آید.

نتیجه: فردی که صرفاً در یک نشست شرکت کرده، ناخواسته به «حامی رسمی» سازمان تبدیل شده است.

لحظه شوک: وقتی حقیقت آشکار می‌شود

شاید تکان‌دهنده‌ترین بخش این گفتگوها، واکنش این افراد پس از آگاهی از تاریخچه واقعی سازمان بود.
وقتی می‌فهمند مریم رجوی که آن شعارهای جذاب و بشر دوستانه را در جلسات به زبان آورده در طول جنگ هشت‌ساله ایران و عراق در کنار صدام حسین قرار گرفتند و در عملیات‌های نظامی علیه مردم ایران شرکت کردند، ایموجی های حاکی از تعجب و بعضاً وحشت ارسال می کردند.
وقتی می‌شنوند که این سازمان بیش از 17 هزار مورد ترور در کارنامه دارد که قربانیان آن نه فقط مقامات حکومتی، بلکه شهروندان عادی هم بودند، سکوت می‌کنند.
و وقتی درمی‌یابند که نام‌شان اکنون در وب‌سایت‌های سازمانی با این پیشینه به عنوان «حامی» درج شده، بسیاری‌شان با صراحت می‌گویند: «ما حتی پیگیر بازتاب رسانه‌ای آن نشست توسط این گروه نبودیم. واقعاً نمی‌دانستیم.

سؤال بی‌پاسخ: پشتوانه مردمی کجاست؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که هرگز در این نشست‌ها مطرح نمی‌شود این است: مریم رجوی نماینده چه کسی است؟
سازمان تروریستی تماماً بسته مجاهدین خلق دهه‌هاست که در ایران حضور عملیاتی ندارد. پایگاه‌هایش در عراق بوده، اعضایش در اروپا و آمریکا پراکنده‌اند. هیچ انتخاباتی برگزار نشده، هیچ نظرسنجی مستقلی صورت نگرفته، هیچ شواهد مستندی از حمایت گسترده مردمی در داخل ایران وجود ندارد. اما ماشین تبلیغاتی سازمان با مهارت، تصویری از یک جنبش فراگیر می‌سازد که پشتوانه آن همین نشست‌ها و همین فهرست‌های «حامیان» است.
این دور باطل به خوبی طراحی شده: حضور شخصیت‌های بین‌المللی، مشروعیت می‌سازد. مشروعیت، دعوت‌های بیشتر می‌آورد. دعوت‌های بیشتر، فهرست بلندتری از «حامیان» تولید می‌کند. و فهرست بلند «حامیان»، دوباره به عنوان سند مشروعیت مورد استفاده قرار می‌گیرد. به گونه ای که دیگر پایگاه اجتماعی داخل ایران به فراموشی سپرده می شود.

مسئولیت رسانه‌ها و نهادهای بین‌المللی

این وضعیت یک سؤال جدی پیش روی رسانه‌ها و پارلمان‌های جهان می‌گذارد: آیا هنگام دعوت از یک سخنران یا برگزارکننده کنفرانس، وظیفه بررسی پیشینه آنها وجود دارد؟
پاسخ روشن است. شرکت در یک نشست سیاسی بدون شناخت هویت برگزارکننده، نه بی‌طرفی است و نه بی‌تفاوتی ساده. این غفلت، ناخواسته ابزار مشروعیت‌بخشی به سازمان‌هایی می‌شود که بر اساس تحقیقات مستقل و اسناد تاریخی، پرونده‌ای سنگین دارند.

نتیجه‌گیری: هوشیاری، نه دشمنی

هدف از این گزارش دفاع از جمهوری اسلامی نیست. نقد حکومت، حق مشروع هر انسان آزاداندیشی است. اما نقد یک حکومت ولو متهم به استبداد نباید به معنای حمایت از سازمانی باشد که خود پرونده‌ای از خشونت، دگم‌اندیشی درون‌سازمانی و فریب سیستماتیک دارد.
افرادی که در این گفتگوها شرکت کردند، آدم‌های بدی نبودند. آنها فریب یک ماشین تبلیغاتی حرفه‌ای را خوردند که پیش از آنکه هر سؤالی پرسیده شود، پاسخ را آماده کرده است.
آگاهی، ساده‌ترین سلاح در برابر این فریب است.

سالاری

نوشته چگونه مجاهدین خلق چهره‌های سیاسی را به عنوان حامی خود ثبت می‌کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان تروریستی مجاهدین در این وانفسای کشتار و شهادت مردم، عملا خط سیاسی خنثی را انتخاب و آن را در کمال بزدلی و بیشرفی جنگ هیئت حاکمه ایران !!! با آمریکا و اسراییل عنوان نمود . در بررسی رویکرد سیمای ضدآزادی این گروه همان بس که فقط برتری های نظامی اسراییل و امریکا را در این جنگ با بوق و کرنا منعکس می کرد! تا این لحظه هیچ موضع گیری نسبت به شهادت مظلومانه 168 کودک مدرسه شهرستان میناب با 28 معلم همان مدرسه توسط دست اندرکاران تروریستی این سازمان رسانه ای نشده است. هیچ بحثی در خصوص مورد هدف قرار گرفته شدن مجتمع های مسکونی مردم عادی و به شهادت رسیدن زن و کودک و پیر و جوان در سخنان رهبران این جریان تروریستی مطرح نگردیده است.

به راستی ماهیت پلید این خط همیشه وابسته به سردمداران زر و زور و تزویر از صدام حسین عراقی تا حکام مرتجع کشورهای عربی و تا روابط آشکار و پنهان با اصحاب ورشکسته سیاسی ، امنیتی و مواجب بگیر اروپایی و امریکایی بیشتر از پیش در عرصه میهنی و جهانی نمایان شده است . بنظر می رسد خط کاری به اصطلاح مسلح کردن کانون های مرتبط با این گروه با ضربات مداوم نهادهای امنیتی کشور و هوشیاری مردم از بین رفته و وجهه رسانه ای در این خصوص دیگر منتشر نمی شود .

جنگ تحمیلی اخیر با ایجاد همدلی و اتحاد بین اقشار مختلف مردم جان برکف، علیرغم مشکلات اقتصادی، صفحه جدیدی در برگهای تاریخ سیاسی حرکت رو به جلوی مردم قهرمان کشورمان گشود .

تبلیغ فعالیت های مداخله جویانه مسئولین اجرایی آمریکا، گرا دادن برای ترور شخصیت های نظامی و سیاسی و ارتباط مستمر با همان کانون های ستمگر در ارائه برنامه و پیشنهاد برای اثرگذاری بیشتر تحریم ها علیه کشورمان ، از رویکرد وطن فروشانه این جریان تروریستی بشمار می آید. ملاء اجتماعی این گروه در شبکه مجازی به صفر رسیده و توان اقداماتی همچون تخلیه تلفنی شهروندان کشور نیز با روشنگری های رسانه ای کشور عملا خروجی لازم برای بهره برداری خائنانه توسط آنان را با بن بست مواجه ساخته است . واز همه مهمتر رهبری واداده این سازمان تروریستی هیچ بیانیه ای برای محکوم کردن حملات بمباران مناطق مسکونی و بشهادت رسیدن بیش از 3000 نفر از مردم عزیز کشورمان تاکنون صادر نکرده اند. مسلما این روزهای سرنوشت ساز در صفحات تاریخ ساز کشورمان به زیبایی با مقاومت جانانه و حضور در تجمعات باشکوه شبانه و خیابانی ثبت خواهد شد و آینده سیاه و نکبت بار این تشکیلات مخوف در اذهان باقی خواهد ماند .

مسعود تقی پوریان

نوشته رویکرد مجاهدین خلق در جنگ تحمیلی آمریکایی – صهیونیستی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در 30 خرداد سال 60 بین همراهی و همدلی با مردم ایران و انقلاب نوپایشان رو در روی ملت ایران قرار گرفتند و با جنگ مسلحانه و عملیات تروریستی در داخل کشور نه تنها صف خود را از ملت ایران جدا کردند بلکه مورد تنفر مردم قرار گرفته و از کشور بیرون رانده شدند .
در جنگ عراق علیه ایران باز هم جبهه خیانت و همدستی با دشمن ملت و کشور ایران را برگزیدند و به پیاده نظام ارتش صدام تبدیل شدند و مورد خشم و تنفر مردم قرار گرفتند .

بعد از سرنگونی صدام و ورود ارتش آمریکا به عراق و در اختیار گرفتن کنترل کشور عراق باز هم در یک طرفه العینی همه شعارهای ضد امپریالیستی گذشته را از ذهن و ضمیر خود پاک کردند و به نمایندگان ارتش و دولت دست نشانده آمریکا در عراق پناه بردند .
و این سلسله زنجیره خیانت از همان موقع بنا نهاده شده و تاکنون ادامه دارد .

حال قبل از پرداختن به حوادث دی ماه 1404 ، جنگ 12 روزه و جنگ تحمیلی رمضان بد نیست مروری کنیم بر علل و ریشه های بی ریشگی و بی بته بودن مجاهدین و رجوی ها در داخل کشور .

آنها پوچی توهمات قبلی خود مبنی بر خلقی بودن همراه با نام های پرطمطراق “ارتش آزادیبخش ملی ایران”، “خلق قهرمان ایران”، “کانون های شورشی” و… را با حضور مردم ایران در کف خیابانها دیدند و متوجه بی ریشه بودن و بی وطن بودن خویش شدند . و در بسیاری موارد علنا خود را عقب و عقب تراز رضا پهلوی و حتی برخی جریانهای تجزیه طلب و مزدوران خارجی یافتند.

در حوادث دی ماه 1404 در حالی که خودشان بصراحت و روشنی متوجه شدند که از قافله بسیار عقب هستند و حتی اغتشاشگران کف خیابان هم نسبت به رجوی ها ابراز تنفر و برائت نمودند، اما آنها ناگزیر لیستی از کشته شده ها را بنام “شهدای مجاهد” اعلام کردند و بعنوان خوش رقصی برای آمریکا و اسرائیل بعنوان بیلان کار به اربابانشان ارائه کردند.

حال فرصت مناسبی است تا پاسخ خیانت هایشان علیه مردم ایران را دریابند و جواب سوالاتی که در ذهن همه مسئولین رده های بالای سازمان مجاهدین هست را از واکنش های مردم متوجه شوند. البته اگر وجدان بیداری داشته باشند: که چرا مردم ایران در طیف ها و افرد مختلف حتی در بین منتقدین و معترضین هم نسبت به مجاهدین و مریم رجوی ابراز تنفر می نمایند ؟!

من خودم بعنوان یک فرد پرسشگر و حتی با دید تحقیق و نتیجه گیری؛ حتی یک شعار، یک عکس و یک پوستر از مجاهدین، مسعود و مریم رجوی در هیچ خیابان و حتی کوچه و پس کوچه های شهر ندیدم .

پس بد نیست از میان تمام قضات برجسته جهان ، عدالتخواهان ، منصفان و تحلیلگران و….سایر مراجع ذیربط ملت ایران را بعنوان برترین و عادل ترین قاضی انتخاب کنیم و نتیجه جنایات و خیانت های مجاهدین علیه این ملت را به قضاوت و نتیجه گیری بنشینیم .
و اکنون نیز شاید گذرگاه و بزنگاه آخر برای کشور و ملت ایران از یک طرف و آمریکا و اسرائیل با همه دم و دنبالچه ها و نوچه هایشان در طرف دیگر باشد . شاید آخرین شانس و اقبال شما و سازمانتان باشد تا در مقابل کرامت و بزرگی ملت ایران توبه کنید و با اعلام برائت از آمریکا و اسرائیل برای خود حداقل عاقبتی دست و پا کنید .

آیا وقت آن نیست که به سرنوشت کودکان میناب فکر کنید و شرم کنید ؟

آیا اگر از شهادت همه مدافعان این آب و خاک بگذریم و تنها به دانش آموزان و کادر پزشکی و نیروهای امدادی ، کادر درمان و افراد عادی و غیر نظامی فکر کنیم، شما در این میان هیچ تناقض و عذاب وجدانی ندارید ؟ البته اگر وجدانی باشد!

آیا تخریب پل ها و زیرساخت ها ، آزمایشگاه پاستور و صنایع فولاد ، دانشگاه صنعتی شریف ، صنعتی اصفهان و ایستگاههای فضایی وجود شما را به درد نمیا ورد و متناقض نمیشوید ؟

آیا شما اصلا بفکر منافع ملت ایران هستید ؟

آیا در مقابل تقاضا و درخواست از آمریکا برای بمباران و نابود کردن زیرساخت های ایران چه حسی دارید ؟ بنظرم با پاسخ به این سوالات به علت خشم و تنفر ملت ایران نسبت به خودتان خواهید رسید.

علی مرادی

نوشته فرصتی که از دست رفت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعدها گفته شد مذاکراتی در جریان بوده که ماحصل آن خلع سلاح مجاهدین شد. از آنجایی که رجوی ترسیده بود و بعد از جنگ دیگر حاضر نبود خودش را نشان بدهد و با توجه به اینکه مهوش سپهری، ابراهیم ذاکری و مهدی ابریشمچی از جمله مسئولینی بودند که به همراه مریم رجوی قبل از شروع جنگ از عراق گریخته بودند، افراد مذاکره کننده از سوی مجاهدین مژگان پارسایی، فهیمه اروانی، مهدی براعی و عباس داوری بودند که با ژنرال اودیرنو فرمانده نیروهای ائتلاف در عراق مذاکره کردند.

البته نمی توان اسم آن را مذاکره گذاشت چرا که یک طرف نیرویی قرار داشت که پیروز جنگ بود و یک طرف نیرویی قرار داشت که مزدور طرف شکست خورده جنگ بود و در لیست تروریستی کشور پیروز هم قرار داشت. بنابراین بهتر است بگویم ژنرال آمریکایی فرمان خلع سلاح را به مجاهدین ابلاغ کرد. اینکه قرارگاه مجاهدین را از قبل محاصره کردند به نظر من به این دلیل بود که آمریکایی ها فکر می کردند مجاهدین ممکن است مقاومتی از خود بروز بدهند. احتمالاً آنها هم از آن همه ضعف و ذلتی که فرماندهان مجاهدین از خود نشان دادند متعجب بودند و تازه متوجه شدند که گروه مجاهدین خلق تا چه حد گوش به فرمان است.

چند روز بعد به همه دستور داده شد در پارکینگ زرهی باشیم. پس از آن که در پارکینگ مستقر شدیم یک اکیپ ارتش آمریکا به آنجا آمد و آمار سلاح ها و زرهی ها را گرفتند. قبل از آمدن آمریکایی ها به همه نیروها گفته شد طوری برخورد کنید که آمریکایی ها شیفته رابطه شما با زرهی بشنود اما توضیح ندادند که چرا باید اینکار را انجام بدهیم.

بعد از اتمام بازدید مشخص شد که زرهی ها باید از مقرها جمع آوری شود و به صورت متمرکز در یک قسمت قرارگاه اشرف مستقر شود. آنجا برای ما مشخص شد که هدف فرماندهان از این که می گفتند آمریکایی ها را شیفته رابطه خود با زرهی ها بکنید به این دلیل بوده که فرماندهان آمریکایی را تحت تاثیر قرار دهند تا از بردن زرهی ها خودداری کنند!

البته رجوی بهتر از هر کسی می دانست که راه تسلیم و مزدوری برای آمریکایی ها را در پیش گرفته و در این مسیر نیازی به زرهی نیست، هدف فرماندهان از ترغیب اعضا به این که در جلوی آمریکایی ها نمایش علاقه به زرهی را به اجرا بگذارند فریب همان اعضا بود. رجوی در آن شرایط که با ذلت تسلیم شده بود می خواست اینگونه وانمود کند که تشکیلاتش ماندگار است و به نوعی جلوی مسئله داری بیشتر و فکر اعضا به جداشدن را بگیرد.

کلیه سلاح ها و مهمات را نیز به زاغه های واقع در شمال قرارگاه اشرف که در کنترل کامل آمریکایی ها بود منتقل نمودند. جالب آن که فرماندهان سازمان نیروهای شان را ترغیب می کردند که شادی کنند و جشن بگیرند و طبق معمول این کار را یک پیروزی می خواندند. این در حالی بود که تا قبل از آن به اعضا گفته می شد «سلاح ناموس مجاهد خلق است» و برای جا انداختن این شعار آنقدر سخت گیرانه عمل می کردند که اگر به صورت اتفاقی سلاح از دست کسی می افتاد آن فرد تنبیه می شد و مورد بازخواست قرار می گرفت که چرا با ناموس مجاهدین چنین رفتاری داشته است. اما حالا به دستور رجوی مجاهدین می بایست سلاح ها را دو دستی به آمریکایی ها می دادند و جشن هم می گرفتند! رجوی بعد از خلع سلاح پیام داد و با وقاحت گفت “من بین نیرو و سلاح، نیرو را انتخاب کردم” تا به این ترتیب خفتی که به آن تن داده بود را منتی کرده و بر سر نیروهای سازمان بزند.

بعد از اتمام برنامه خلع سلاح برای خوردن ناهار به سالن غذاخوری رفتم که دیدم پسر رجوی به نام محمد رجوی در آنجا نشسته است. او مدتی بود که به قرارگاه ما آمده بود ولی با کسی در ارتباط نبود. در واقع به او اجازه این کار را نمی دادند و دائماً یک نفر با او بود تا با کسی صحبت نکند. اما در آن لحظه تنها در سالن نشسته بود. در کمال تعجب دیدم او یک رادیو دارد و به آن گوش می کند. او در حالی رادیو داشت که داشتن رادیو برای بقیه جرم محسوب می شد. من کنارش نشستم و پرسیدم چه خبر و با کمال تعجب دیدم او بلافاصله جواب داد “به مطالب بولتن توجه نکن، الان رادیو اعلام کرد «زلمای خلیل زاد» (وی در آن زمان نماینده آمریکا در امور عراق بود) گفت سازمان مجاهدین را به عنوان یک سازمان تروریستی و متحد صدام می شناسد.” حرفش تازه تمام شد که نفر مراقب او آمد. اما پسر رجوی بی توجه به او به صحبتش ادامه داد. آنجا متوجه شدم که حتی پسر رجوی هم مسئله دار است و آنها می خواهند با دادن امکاناتی بیشتر از دیگران مثل رادیو، او را جذب نموده و فریب بدهند. وی بعدها از تشکیلات مجاهدین جدا شد و در نروژ زندگی می کند.

بعد از خلع سلاح، فرماندهان سازمان تلاش می کردند تا به هر ترتیبی که شده به نیروها طوری وانمود کنند که اتفاق مهمی نیافتاده است. آنها به نیروها می گفتند که این سلاح ها دوباره به مجاهدین بر گردانده خواهد شد! در حالی که به خوبی می دانستند که این حرف دروغ است. آنها حتی با فریبکاری از فرماندهان آمریکایی اجازه گرفتند تا نیروهای سازمان هفته ای یک روز برای سرویس زرهی به محل نگهداری آنها بروند! تا به نیروها اینطور وانمود کنند که آمریکایی ها سلاح ها را موقتاً جمع کرده اند و قرار است سلاح ها و زرهی ها به مجاهدین برگردانده شود. دو یا سه هفته برنامه سرویس زرهی ها اجرا می شد. اما پس از این زمان و برخلاف وعده های دروغ فرمانده هان سازمان، آمریکایی ها تمامی زرهی های سازمان را بردند و منهدم کردند.

ایرج صالحی

نوشته خلع سلاح نیروهای تسلیم شده مجاهدین خلق توسط آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از خلع سلاح مراحل مصاحبه با نیروهای وزارت خارجه آمریکا شروع شد. این مسئله برایم خیلی جای سئوال داشت که چرا رجوی باز علم ماندن در اشرف را بلند کرده است و نیروهای او در نشست ها ماندن در اشرف را نعره می کشند؟!

بعد از مصاحبه با وزارت خارجه آمریکا گزارشی برای مسئولین سازمان نوشتم، مبنی بر اینکه دیگر ماندن در اشرف به نفع سازمان نیست و باید عراق را ترک نموده و به مبارزه سیاسی رو بیاوریم و ارتش آزادیبخش شکست خورده است. این گزارشم اتمام حجتی بود تا نشان دهم ما در عراق شکست خوردیم و ماندن در اشرف هیچ سودی ندارد اما کو گوش شنوا؟!

بعد از چند روز مرا به نشستی بردند که در آن پروین صفایی بعنوان فرمانده محور و اسماعیل مرتضایی (جواد خراسان) حضور داشتند تا در مورد گزارشی که نوشتم صحبت کنند. من هر چقدر دلیل و برهان می آوردم و از گروههای مسلح آمریکای لاتین مثال آوردم که دیگر غرب تحمل هیچ گروه مسلحی را ندارد ولی متاسفانه آنان هم چنان حرفهای رجوی را بلغور می کردند و برایم از حمایت مردم عراق و اینکه فلان گروهبان آمریکایی در اشرف از ما حمایت کرده و این نمونه ها نشان می دهد آمریکا برای ما اهمیت قائل است و اراجیفی از این مدل، به من می گفتند. آنها می گفتند بعد از سرنگونی صدام ، غرب متوجه می شود باید حکومت ایران را سرنگون کند به همین خاطر بهترین نیرویی که قبلا مسلح بوده و توان مبارزه و جنگ را دارد ما هستیم و ما باید تا آن موقع خط موازی با غرب را پیش ببریم و از تضاد کار کردن با آنان خودداری کنیم و از حمایت های آنان استفاده کنیم.

این جملات برایم بسیار خنده دار بود و در ذهنم به آنان احسنت می گفتم که چه تحلیل مسخره ای ارائه می دهند که اگر قرار بود آمریکا شما را به کار بگیرد چرا خلع سلاح تان کرد ؟ و هزاران سئوال دیگر .

زمان گذشت و مسئولین سازمان با فریبکاری سعی نمودند افراد را به ماندن در اشرف مجبور کنند. حرفهایی که رجوی می گفت این بود که اشرف مرز سرخ است و ما تا حد مرگ باید در اشرف بمانیم و به همین راحتی اشرف را ترک نمی کنیم. البته روزهای بعد نشان داده شد که حرفهای رجوی یک مشت اراجیفی بود که برای نگهداشتن افراد در مناسبات استفاده می کرده است .

در نهایت شاهد بودیم که چگونه با خفت و خواری و به دستور آمریکا اشرف را تخلیه نموده و بعد از مدتی نیز به آلبانی فرستاده شدند تا دیگر رجوی و مسئولین خوش خیالش هوس رفتن به ایران به ذهن شان نزند . حال سئوالی که از آن دو مسئول رجوی که این قدر دم از رفتن به ایران و مسلح شدن توسط آمریکا می زدند دارم. آیا شما به خواسته و آرزوهای خود رسیدید ؟ آیا هنوز هم منتظر مسلح شدن از جانب آمریکا هستید ؟ تا کی می خواهید واقعیت ها را قبول کنید ؟ تا کی می خواهید در توهمات رجوی غرق شوید. شما از خودتان هیچ اراده ای ندارید.

این نمونه ای از توهمات بچه گانه ای بود که مسئولین سازمان به نیروها القا می کردند حال خودتان تا ته قضیه را بخوانید که چگونه رجوی و مسئولین وی با توهمات بچه گانه هنوز به دنبال مسلح شدن از جانب غرب هستند.

هادی شبانی

نوشته توهمات مسئولین سازمان بعد از تسلیم شدن در برابر آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق تحت هدایت رجوی، از پرونده محمدرضا سعادتی به عنوان اولین جاسوس در جمهوری اسلامی گرفته، تا ممانعت از شرکت جوانان در دفاع در برابر تجاوز رژیم بعث عراق، و تا شرکت فعال در جنگ عراق علیه ایران در طرف دشمن و بدتر از همه توجیهاتی که در برابر این اقدامات ارائه داد، خط زرد خیانت را در سوابق و تاریخچه خود بعد از انقلاب اسلامی به جا گذاشته است.

در منابع زیادی ذکر شده است که سازمان مجاهدین خلق بر اساس خواست آمریکا و اسرائیل پرونده هسته ای ایران را به عنوان یک تهدید جهانی کلید زد تا راه تحریم و فشار و توطئه داخلی و ترور همراه با سایه جنگ و خود جنگ علیه مردم ایران، که راه رشد مستقل را با انقلاب اسلامی 22 بهمن 57 انتخاب کرده بود، باز شود. گفته می شود که آن زمان ابتدا این پیشنهاد برای خیانت به کشور به جریان سلطنت طلب داده شد اما آن ها نپذیرفتند و لذا انتخاب دوم سازمان مجاهدین خلق بود.

واضح است که آمریکا که همیشه خود را مالک و ارباب ایران به حساب می آورد و نزدیک به یک قرن است که به زورگویی در سطح جهانی عادت کرده است، ایران مستقل را برنمی تابد و از مزدوران اجاره ای چون رجوی برای بازگشت به سلطه بر ایران و ایجاد وابستگی، حداکثر استفاده را می کند.
اما ظاهراً رجوی و مجاهدین خلق، که سال ها کارگزار دشمنان برای جاسوسی و ترور و خرابکاری و وطن فروشی بودند دیگر کارآیی خود را از دست داده اند و آمریکا و اسرائیل جریان رژیم وابسته گذشته را جایگزین آنها کرده اند. اخیراً پهلوی که تمام ملاحظات پدر و پدربزرگ خود در نوکری اجنبی را کنار گذاشته، بدون ذره ای شرم و حیا خواستار بمباران زیرساخت های جمهوری اسلامی ایران توسط آمریکا شده است. گویی جمهوری اسلامی زیرساخت هایی جدا از مردم ایران دارد.

متعاقباً چند روز بعد همین درخواست از جانب نتانیاهو مطرح شد که آمریکا زیرساخت های ایران را بمباران نماید. روشن است که آمریکا و اسرائیل برای تأمین منافع خود در ایران دیگر نیازی به رجوی که راه خیانت را گشود و قبح آن را از بین برد ندارند و جایگزین دیگری پیدا کرده اند که حالا ملاحظات قبلی را کنار گذاشته است.
می گویند هرچه قله حق رفیع تر باشد، دره باطل عمیق تر است. شگفت نیست که در برابر مقاومت شکوهمند مردم ایران که در جریان انقلاب اسلامی تا به امروز لحظه به لحظه شاهد آن بوده ایم، امثال پهلوی و رجوی هم وجود داشته باشند که عمق خیانت به میهن را به نمایش بگذارند. قطعا از عملکرد بی پرده متجاوزین و خائنین به راحتی می توان به حقانیت مقاومت مردم و ایستادگی آنان پی برد. این قانون ذاتی تکامل و فلسفه حرکت به جلو است.

عاطفه نادعلیان

نوشته آنان راه خیانت را گشودند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گراهام سناتور ارشد حزب جمهوری خواه و رئیس کمیتۀ نیروهای مسلح در مجلس سنا است. او کسی است که دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا را ترغیب به حمله به ایران کرد؛ کسی که حضورش در مجلس سنا باعث شده است تا اسرائیل خطوط سیاسی خود را در آمریکا پیش ببرد.

اگر دقت کرده باشید در روزهای قبل از جنگ یکی از سینه چاکان حمله به ایران همین شخص بود، یکی از مهمترین کسانی که در رای گیری کنگره آمریکا و مجلس سنا که اجازه نداد اختیارات رئیس جمهوری در حمله به ایران محدود شود، همین شخص بود.

این سناتور اخیرا در گفتگویی با شبکه خبری ” فاکس نیوز ” اعلام کرد که باید شبکه‌های داخلی درایران ایجاد کرد تا از درون به حکومت ایران ضربه وارد نمود. ویدئوی مصاحبه او در فضای مجازی در دسترس است.

بنده شاهد بودم که این سناتور جنگ طلب و ضد ایران، روابط تنگاتنگی با تشکیلات مجاهدین خلق داشت و احتمالا منظورش از شبکه‌هایی داخل ایران، شبکه‌های عوامل تروریستی مجاهدین خلق و موساد است.

در سالهای اول حملۀ نیروهای ائتلاف به عراق و اشغال این کشور یک روز به ما گفتند که یک مهمان ویژه داریم و در یکی از مقرها آماده سازی‌هایی انجام شد تا مهمان ویژه مورد پذیرایی قرار گیرد. من و بقیه نمی‌دانستیم که مهمان چه کسی است تا اینکه یک نیروی ویژۀ آمریکایی که اسکورت مهمان را بر عهده داشت وارد مقر شد. من هم جزو کسانی بودم که در استقبال از آن مهمان شرکت کرده بودم. درواقع تمامی افراد حاضر در صحنه انتخاب شده و به محل ملاقات برده شده بودند.

من برای اولین بار بود که این شخص را می‌دیدم، گفته شد که نام وی “سناتور لیندسی گراهام” است . مجاهدین خلق وی را با استقبال کم نظیری به داخل مقر راهنمایی کردند. از او به همراه چند ژنرال آمریکایی در محلی که از قبل آماده شده بود، پذیرایی کردند. چند نفری که از قبل مشخص شده بودند، با او صحبت کردند.

بعد از یک ساعت، گراهام و همراهانش از قرارگاه خارج شدند اما خاطره حضور یک عنصر آمریکایی برای همیشه در ذهن من و بقیه ماند. بعدها متوجه شدم که یکی از کسانی که باعث حمله آمریکا به عراق شده بود همین شخص بود و امروز می‌دانم که همین فردی که رجوی و فرماندهانش صمیمانه در جلساتشان از او پذیرایی می‌کنند، دستمزدهای کلان بابت سخنرانی در حمایت از مجاهدین خلق به او می‌دهند، از عوامل تصمیم گیرنده حمله به ایران است و بدتر از آن، به حمایت از شبکه‌های تروریستی و جاسوسی برای ایجاد ناامنی و نفاق در ایران اعتراف می‌کند.

بخشعلی علیزاده

نوشته خاطره عضو سابق مجاهدین از حضور لیندسی گراهام در اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.