طی یک سال گذشته همگان فکر میکردند که الان بازار اتمی جمهوری اسلامی که داغ است بهترین فرصت برای بنمایش در آمدن مریم رجوی است، اما هر چه منتظر ماندند خبری از افشاگریهای آنان نشد.

اما براستی چرا ، مگر هم اکنون بهترین زمان برای نشان دادن خود نیست؟

حقیقت این است که مجاهدین بلوف میزدند، کسی از آنان در بدنۀ نظام نیست که بخواهد عمیق ترین اطلاعات بویژه هسته ای را برای آنان جاسوسی کند، واقعیت این است که اسرائیل توسط جاسوس های خودش این اطلاعات شدیدا سری را بدست می آورد. ولی اگر میخواست خودش افشاگری کند ناخواسته وارد یک درگیری با جمهوری اسلامی می شد که تبعاتش روشن نبود. بهترین کار این بود که بدهند به کسی یا گروهی که با نظام درگیر است و دشمنی دیرینه ای دارند.

لذا بی سبب نبود که زمان جورج بوش پسر و یا اوباما و یا ترامپ در دور اول ریاست جمهوریش هر زمان که صحبت از برنامه اتمی ایران می شد بعضا میگفتند که یک گروه ایرانی اقدام به افشاگری کرد وگرنه جهان بی خبر بود! چرا اسمی از مجاهدین نمی آوردند، چون خودشان بهتر از هر کسی میدانستند که همه چیز دروغ است ، مجاهدین همان اطلاعاتی را مطرح میکنند که اسرائیل در اختیار آنان گذاشته است. وگرنه مجاهدین نفوذیشان کجا بود، ماهواره هایشان کجا بود که عکس و فیلم تهیه کنند؟!

اکنون چرا دیگر خبری از افشاگری نیست ؟ بخاطر اینکه پرده ها کنار رفته است و گردانندگان خود به صحنه آمده اند و نیاز به واسطه ای نیست .

بخشعلی علیزاده

نوشته پس افشاگری مجاهدین چه شد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

قبول دارید که این یک تناقض بسیار بزرگی است؟

اما خانم رجوی به رسم شوهرش آقای مسعود رجوی این گونه تناقضات را نادیده می‌گیرد و به راحتی آب خوردن تمام موانع را کنار گذاشته و دست دوستی به سمت آمریکایی‌هایی دراز می‌کند که قاتل اعضای تشکیلات در عراق بودند. زیر پا گذاشتن اینگونه موارد رسمی است که مسعود رجوی بنا نهاده است. بعد از سقوط دیکتاتور عراق به دستور مستقیم مسعود رجوی باید تمام خصومت‌ها با آمریکایی‌ها نادیده گرفته می شد.

چنین رفتار متناقضی در میان اعضای سازمان مشکلات زیادی تولید کرد طوری که برخی بعد از دیدن این موارد راه جدایی را از سازمان در پیش گرفتند زیرا می دیدند که تا دیروز رجوی آمریکا را دشمن درجه یک خلق‌های جهان می‌نامید، می‌دیدند که رجوی آمریکا را ببر کاغذی می‌خواند، می‌دیدند که رجوی هر گونه ارتباط دولت ایران با آمریکا را محکوم می‌کرد، می‌دیدند که سرودی در سازمان نواخته می شد با نام “مجاهد سر کوچه کمینه” که درباره دشمنی با آمریکا ساخته شده بود، انبوه کتاب‌هایی که در کتابخانه‌های سازمان به چشم می‌خورد که در ضدیت با آمریکا نوشته شده بود ولی ناگهان همه چیز تغییر کرده و همان آمریکا تبدیل به عامل نجات سازمان از اوضاعی شد که رجوی گرفتارش شده بود!

بعدها هم ماموریت اصلی مریم رجوی طبق دستورات مسعود رجوی ارتباط گسترده و نامحدود با مقامات آمریکایی بود. برای همین کار از طریق هوادارانی که در آمریکا زندگی میکردند، اهرم‌هایی در آمریکا ساخته شد. آن افراد سراغ مقامات می‌رفتند و از آنان درخواست همراهی می‌کردند اما روال اینگونه نبود که کسی بقول معروف فی سبیل الله برای کسی کاری بکند، طبعا در ازای کاری که می‌خواستند انجام بدهند پول درخواست می‌کردند، که این امری رایج بود و خلاف قوانین نبود.

هم اینک نیز شما می بینید که یک و یا چند مقام آمریکایی که تا دیروز در دولت وقت مشغول بکار بودند ناگهان سر از جلسات مجاهدین در می آورند و همگان را متعجب می‌کنند. برای مثال آقای مایک پمپئو که وزیر خارجه دولت آمریکا بود و بعد از به کنار رفتن دولت جو بایدن ایشان نیز بیکار شده و به دنبال کسب درآمد بود. بدین ترتیب در مقام حامی مجاهدین خلق از دستمزدهای کلان سخنرانی برخوردار شد.

حضور مقامات و ژنرال‌های سابق آمریکایی در جلسات مجاهدین خبرساز می‌شوند چرا که حمایت از یک گروه جنجالی با سوابق تروریستی، که قبلا هم رسما در فهرست گروههای تروریستی وزارت امور خارجه بوده است، به طور کلی بحث برانگیز است. کسانی که آگاهی نسبی به این موضوعات دارند می‌دانند که این افراد کبریت بی خطر هستند. همین افراد موقعی که سر کار بودند و مقام رسمی محسوب می شدند مجاهدین خلق را تروریست می‌نامیدند ولی اکنون دیگر آن واژه‌ها را بکار نمی برند زیرا تروریست‌های دیروز تبدیل به منابع درآمدی امروز آنان شده‌اند.

این افراد اگرچه سرشناس هستند، حتی یک شاهی هم قدرت اجرایی ندارند. بیشتر تلاش مجاهدین برای جذب این افراد بخاطر جلب توجه مطبوعات و رسانه های بین المللی است.

همچنین، سخنرانی‌های این مقامات سابق در جلسات رجوی اصلا حرف خودشان نیست. به آنان سرفصل‌های سخنرانی از پیش گفته می‌شود که مثلا اول باید خانم مریم رجوی را تمجید کنی، از دشمنی با حکومت ایران حرف بزنی ، از مردم ایران حرف بزنی و از این قبیل چیزها. اغلب هم که دیگر هوش و حواسی برایشان نمانده است از روی کاغذی که به آنان داده شده حرفها را می‌خوانند.
بعد از اتمام مراسم با آن‌ها تسویه حساب شده و به فرودگاه می‌روند. پروازی که تمام هزینه‌های رفت و برگشت را مجاهدین پرداخته‌اند، هزینه‌های حین سفر مانند اقامت در هتل‌های لوکس، خریدهای خانوادگی مهمانان و از این قبیل هزینه ها که تماما طبق قراردادی که بسته شده است پرداخت می‌شود.

بی سبب نیست که طی این همه سال که مقامات سابق زیادی در جلسات مریم رجوی حضور بهم رساندند و سخنرانی‌های آتشینی هم کردند، نتوانستند حتی برای یک دقیقه حضور مریم رجوی در آمریکا را تضمین بکنند. همچنان این خانم ممنوع الورود به خاک آمریکا است زیرا سابقه اقدامات تروریستی وی و شوهر فعلی و سابقش از حافظۀ تاریخی آمریکایی‌ پاک نشده است.

بخشعلی علیزاده

نوشته مریم رجوی و ژنرال‌های بازنشسته آمریکایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در ابتدا تصور کردم این جملات را در وصف یکی از اعضای نگون بخت مجاهدین خلق می گویند که بدلیل عدم رسیدگی های پزشکی در حال قربانی شدن است و بیماری اش شدت یافته است. اما وقتی بقیه جمله را خواندم برایم کمی عجیب بود. در ادامه آمده بود “اما شهردار رودی جولیانی بار دیگر به تمام جهان ثابت کرد که قلب یک مبارز، هیچ مرز و محدودیتی را نمی شناسد!” “رودی جولیانی معنای زنده “تاب آوری” و شجاعت است. اسطوره ای حقیقی که تا آخرین نفس برای آزادی می جنگد.”!!!

تعجم از این نبود که چرا رجوی ها برای جولیانی که زمانی وکیل ترامپ کودک کش هم بود و بارها بدلیل اتهامات گوناگون از تقلب، تا تهدید و دروغگویی متهم شد و حتی به زندان هم رفت و وثیقه بسیار سنگینی هم برای او گذاشتند. اینچنین تعریف و تمجید می کنند.

اسناد اتهامات جولیانی

اسناد اتهامات جولیانی

سایت دویچه وله فارسی نیز در تاریخ 25 / 209/ 1402 درباره او نوشته بود:

اسناد اتهامات جولیانی

اسناد اتهامات جولیانی

تعجبم از این بود که بهتر از این نمی شد به دیگران فهماند رجوی ها و تشکیلات مجاهدین خلق تا چه حد در فلاکت افتاده اند که ناچاراند برای اینکه بگویند معتبر هستند، به مجیزگویی از یک شیاد متقلب دروغگو بپردازند و حضور او را نشانی از اعتبار خود بدانند.

اما چرا رجوی ها چنین کاری کردند؟ به نظر شما آیا آنها معنای مجیزگویی از یک مجرم و افتخار به حضور او در برنامه خودشان را نمی فهمند یا آن که آنقدر در فلاکت افتاده اند که از سر ناچاری مانند کسی که در حال غرق شدن است به هر چیزی چنگ می زنند تا خود را نجات بدهند؟

جواب هرچه که باشد، بیانگر حرکت شتابان رجوی ها و تشکیلات شان به سوی فروپاشی است.

ایرج صالحی

نوشته مجیزگویی رجوی ها برای یک مجرم متقلب، نشانه فلاکت آنهاست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس نتیجه می گیریم که از دیدگاه مریم رجوی، ارتش آمریکا و قدرت نظامی آن، در امر سرنگونی هیچ کاره است و مردم داخل نقش اصلی و حتی فرعی در سرنگونی رژیم را بر عهده دارند و توان سرنگونی فقط در دست مردم است.
اما در سوئی دیگر رودی جولیانی وکیل ترامپ، در جلسه مجاهدین در ایتالیا چند بار به این موضوع اشاره کرده است که :

“جولیانی با انتقاد از حامیان جریان پهلوی، به‌روشنی اعلام می‌کند که جامعه بین‌المللی و به‌ویژه دولت ایالات متحده، هرگز چنین گزینه‌‌ای را به‌عنوان بدیل آینده قبول نخواهد کرد… و… به همین دلیل است که به شما می‌گویم، دولت آمریکا هرگز او را نخواهد پذیرفت… و … ( اما شما را چرا… چون شما حاضر هستید آمریکا را در بازی های داخلی و اقتصاد و چپاول ایران ، شریک کنید!) ”

جولیانی شخصی است که با دریافت هزاران دلار، در مراسمات مجاهدین خلق ، سخنرانی می کند و از دزدی و چپاول دیگران در حالی دم می زند که خودش سوابق درخشانی در کلاهبرداری و دزدی دارد.
از نظر او دولت آمریکا مجاهدین را بیشتر قبول دارد تا پهلوی ها را . چرا ؟ چون اولا در عراق و هنگام خلع سلاح ، ثابت کرده است که نوکری وفادارتر از پهلوی است و به شرط قبول آمریکا، حاضر به دادن هر امتیازی است و نوکرتر است. وطن فروش تر است. خائن تر است.

مریم رجوی بهتر از همه می داند که اگر آشکار و هویدا بگوید که ترامپ جان ، تو سرنگون کن ، من را هم رهبر کن، بعد ایران مال تو ، من هم در ظاهر رهبر باشم و سکان در دست من باشد. در اینصورت همه ی نیروها به مجاهدین طعنه می زنند که استقلال ندارد و نوکر آمریکاست ، برای همین مجبور است که مدام در بوق و کرنا بدمد که قدرت نظامی خارجی حکومت را سرنگون نمی کند.
اما خود با قاضی کردن کلاهش می داند که اگر قرار بود کاری در راستای سرنگونی بکند، درعراق که لب مرز بود و تانک و توپ داشت و نیروی جوان، بهترین موقع بود، پس نتیجه گرفته است که توان سرنگونی ندارد و دقیقا به همین دلیل است که آویزان آمریکا و اسرائیل شده است.

اما من بعنوان یک جداشده می دانم که اگر و اگر و اگر هم تابلوی مد نظر مریم رجوی ، محقق شود، مردم جلوی آنها را سد خواهند کرد ، بهر قیمت . . .

محمدرضا مبین

نوشته پذیرش نوکری مجاهدین توسط آمریکا از زبان جولیانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از نظر تاریخی، مسیر مجاهدین خلق – از ریشه‌های ضد غربی آن تا همکاری با صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق – یک برداشت عمومی عمیقاً دوقطبی را شکل داده است. این پیشینه، اتهامات منتقدان را تقویت میکند چرا که این تشکیلات به طور ضمنی یا آشکارا از تحرکات ژئوپلیتیکی خارجی یا تخریب زیرساخت‌ها به عنوان مکانیسم‌هایی برای تضعیف حکومت ایران، استقبال می‌کنند و بر هزینه‌های گسترده‌تر انسانی یا تلفات غیرنظامیان چشم می‌پوشند.

در متون علمی و پژوهشی، مجاهدین خلق اغلب به عنوان یک آفتاب‌پرست سیاسی توصیف می‌شوند. به این ترتیب که این گروه پیام‌های خود را متناسب با خواسته‌های استراتژیک طرف‌های بین‌المللی تنظیم می‌کند، در حالی که رفتارهای داخلی سازمانی را که منتقدان فرقه‌ای توصیف می‌شوند، حفظ می‌کند. در نتیجه، هنگامی که تنش‌های خارجی یا اقدامات نظامی رخ می‌دهد، عدم ارتباط بین “طرح ده ماده‌ای” ادعایی مریم رجوی برای یک جمهوری دموکراتیک و گزارش‌های رسانه‌های آن که خوشحالی از حملات به ایران را نمیتواند پنهان کند، یک تناقض استراتژیک عمیق را آشکار می‌کند.

بنا به استدلال پژوهشگران این نوع رفتار به شدت مشروعیت داخلی سازمان را در داخل ایران تضعیف می‌کند، جایی که خاطرات اتحاد این گروه با صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق همچنان یک گناه نابخشودنی برای اکثریت قریب به اتفاق مردم است و در نتیجه هرگونه انتقال واقعی قدرت داخلی را پیچیده می‌کند.

علاوه بر این، افکار عمومی جهان و همچنین ملت ایران اذعان دارند که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، نبرد با ایران را باخته است. سیمون تیسدال، مفسر گاردین، ادعا می‌کند: دونالد ترامپ، بی‌عرضه و بی‌سروپا، در ایران گم شده است و قادر به یافتن راهی برای خروج از جنگ فاجعه‌باری که آغاز کرده است، نیست. او یک سوال اساسی می‌پرسد: “چند بار ترامپ و پیت هگست، ارباب وحشی پنتاگون، از پیروزی جعلی سخن گفته اند؟”

ادعاهای دروغین ترامپ در مورد پیروزی در برابر ایران بسیار شبیه به ادعاهای چهار دهه‌ای “سرنگونی” جمهوری اسلامی است که توسط مسعود و مریم رجوی تکرار شده است. ترامپ این هفته ادعا کرد که “پیروزی بزرگی” به دست آورده است. تیسدال می‌نویسد: “هیچ‌کس او را باور نمی‌کند. حتی با وجود هزینه‌های عظیم انسانی و اقتصادی حماقت ایرانی او، جهانی که نظاره‌گر است، ناتوانی ایالات متحده را به سخره می‌گیرد.”

مارک هرتلینگ در نشریه بِلوارک (Belwark) گفت: “ما دوباره به درگیری‌ای کشیده می‌شویم که هیچ وضعیت سیاسی مشخصی ندارد. ما می‌توانیم بیشتر تخریب کنیم، اما ایران می‌تواند بیشتر اختلال ایجاد کند، قیمت نفت را بالا می‌برد، به همسایگان کشورهای عربی حمله می‌کند و متحدان ایالات متحده را تضعیف می‌کند و ما را بیش از پیش به یک کارزار بی‌پایان می‌کشاند.”

مایک نلسون در وبسایت دیسپچ (The Dispatch) گفت: ترامپ به یک جنگ حیاتی توجه نکرد: “دشمن خود را بشناسید.” او به اشتباه معتقد بود که حملات اولیه ایالات متحده و اسرائیل، ایران را سرنگون خواهد کرد.

پیتر بیکر در نیویورک تایمز گفت: “این جنگ ترامپ را سرگردان کرده است. او نمی‌تواند در مواجهه با حریف، تسلیم اراده خود و یک درگیری ژئوپلیتیکی شود و نمی‌تواند با انتشار پست‌های زننده در رسانه‌های اجتماعی به پیروزی دروغینش دست یابد.”

همانطور که سایمون تیسدال می‌گوید، “خودشیفتگی ترامپ، نه ایران، دشمن شماره یک جهان است. او دلیل اصلی تشدید غیرقابل کنترل این جنگ است. او یک سلاح کشتار جمعی تک نفره است.”

مریم رجوی و همسر ناپدید شده‌اش باید بیاموزند که جنجال رسانه‌ای، با تمرکز بر روایت‌های یک‌جانبه و حتی جعل روایت‌ها، جنایات “هیولای خطرناکی” به نام دونالد ترامپ را پنهان نخواهد کرد. ملت ایران که غم‌ها و تلفات ویرانی‌های جنگ تحمیلی را تحمل می‌کنند، از رجوی‌ها و حامیان امپریالیستی و صهیونیستی آنها متنفرند. حس عمیق رضایت و هویت ایرانیان که از غرور ملی‌شان ناشی می‌شود، برای رهبران مجاهدین خلق غیرقابل‌درک است.

مزدا پارسی

نوشته غرور ملی ایرانیان، رو در روی رجوی‌ و حامیانش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانواده های اعضای کنونی محصور در اشرف 3، همواره نگران هستند که فرزندان و خویشاوندانشان در این بین مصدوم یا کشته شوند و البته این نگرانی به حق است، چرا که رهبران این سازمان پشیزی برای جان اعضای نگون بخت خود قائل نیستند و هرگاه که لازم باشد دست به خونریزی و فدای جان اعضای خود می زنند.

این بار در موضوع ایتالیا و نشست مجازی این گروه، بار دیگر رودی جولیانی از مقامات سابق آمریکایی و کسی که هزاران دلار تا کنون از این گروه دریافت کرده است که پرونده های متعدد فساد مالی این شخص، با مستندات متقن ، موجود است و خوانندگان فهیم ما، براحتی می توانند این موضوع را راستی آزمایی کنند.

مراسم در ایتالیا، توسط حزب “برادران ایتالیا” سازماندهی شده بود که توسط لابی های مجاهدین در این کشور ، با پرداخت های مالی گسترده ، هماهنگ شده بود و طبق معمول، به سخنرانان و مدعوین اکثرا بازنشسته شده، هدیه های مالی تقدیم یا واریز شده بود ، به این امید که با این موضع گیری های دلاری برای خود مشروعیت کسب کنند!

رودی جولیانی با سوابق مالی فساد و روابط مشکوک مالی و پولشویی ، از شرکت کنندگان در این مراسم بود. وی در این مراسم برای خوش آمد مجاهدین ، تا می توانست به بچه شاه تاخت تا نظر مثبت پرداخت کنندگان مالی این برنامه را به خود جلب کند.

واقعا جای تعجب مکرر است که این مجیزگویان دلاری ، چرا به نقض حقوق بشر در داخل مناسبات مجاهدین نمی پردازند و برق دلارهای مریم ، آنان را از نگاه به این موضوع ، باز داشته است.

سازمان تروریستی مجاهدین خلق، از بدو ورود به عراق، با زندان سازی و شکنجه و سلول انفرادی ، به اعضای منتقد خود پاسخ های آهنین داده است، من نمی دانم در ایران رویایی فردای آنها، برخوردشان با منتقدین شان چگونه خواهد بود؟

مسعود رجوی در نشستی که خود من هم حضور داشتم، صراحتا اعلام کرد که جای مردمی که با وجود این سازمان “پرافتخار” و ” مبارزه مسلحانه ” به صفوف مجاهدین خلق نپیوستند اعدام پای دیوار است!

این تمام نگرش این سازمان به عامه مردم ایران است، یکی از خانواده های آذربایجانی که برای ملاقات به اشرف در عراق و در زمان صدام حسین آمده بودند، تنها برای داشتن برگه پایان خدمت نظام وظیفه در سپاه پاسداران – که یک اتفاق معمول برای هر سرباز ایرانی است – مارک مزدور وزارت اطلاعات خورد و یکی از مسئولین وقت قرارگاه ما به نام جهانگیر، در پشت بلندگوی قرارگاه 6 ، صراحتا وی را عنصر وزارت اطلاعات ایران معرفی کرد و خواستار عدم ملاقات برادر وی با ایشان شد. این عینک بدبینی، زاویه دید اصلی مسئولین و رهبران این گروه به عامه مردم ایران است ، بطور مثال: یعنی سربازانی که در یک اتفاق ساده ، هنگام پذیرش سربازی جزو سهمیه سپاه پاسداران تقسیم شدند و باید در این ارگان نظامی دوران خدمت سربازی خود را بگذرانند ، از اعضای وزارت اطلاعات ایران محسوب شده و حکم شان مرگ است!

این سیاق ثابت دمکراسی از نوع مسعود رجوی و مریم است، براستی باید این سئوال را از مسئولین سازمان تروریستی مجاهدین خلق مطرح کرد که آیا راه شما برای تمام معضلات مردم ایران ، اعدام و زندان و شکنجه است؟

از امثال رودی جولیانی هم که در این نوع خیمه شب بازی های مضحک برای چند صد دلار شرکت می کنند، باید سئوال کرد که فردا روزی به کودکان خود و مردم خود ، برای چشم پوشی از نقض حقوق بشر در درون مناسبات این سازمان بخاطر چند دلار و یورو ، چه جوابی خواهند داد؟

من نمی دانم خداوند ، به این دلارهای آلوده به خون سرکوب و دیکتاتوری در مناسبات این سازمان ، به درخواست آنها، چگونه ” برکت ” خواهد داد . . .؟ که البته هرگز خدا به چنین جنایتکارانی و پول های کثیف آنها ، برکت نصیب نخواهد کرد.

محمدرضا مبین

نوشته داستان های تجمعات مجازی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روایت‌های دوگانه پیرامون مجاهدین خلق

برای درک علت پذیرش مریم رجوی در نهادهای قانونگذاری اروپا، لازم است دو روایت کاملاً متفاوت پیرامون مجاهدین خلق را با هم مقایسه کنیم.

از یک سو، ادبیات علمی، گزارش‌های مستقل حقوق بشری و روایت‌های تاریخی، میراث تاریک مجاهدین خلق را شرح می‌دهند. مجاهدین خلق که در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک گروه شبه‌نظامی دانشجویی اسلام‌گرا-مارکسیست تأسیس شد، به طور فعال در انقلاب ایران شرکت کرد، اما متعاقباً با حکومت تازه تأسیس جمهوری اسلامی در افتاد. شمار بسیاری از افراد غیرنظامی و مقامات ایرانی را در عملیات های تروریستی به خاک و خون کشید. به عراق گریخت و در طول جنگ ایران و عراق در سایه صدام حسین پناه گرفت، علیه میهن خود اسلحه به دست گرفت و بدنامی خود را در میان بسیاری از ایرانیان به عنوان خائن تثبیت کرد. محققان و اعضای سابق گواهی میدهند که در طول دوران حضور در عراق، مجاهدین خلق به یک سازمان بسیار منزوی و اقتدارگرا تبدیل شد.

مطالعات دانشگاهی و گزارش‌های دولتی، مانند گزارش‌های شرکت RAND و دیده‌بان حقوق بشر، سوءاستفاده‌های شدید داخلی، از جمله طلاق‌های اجباری، تجرد اجباری، محرومیت از خواب، سوءاستفاده جسمی و جداسازی اعضا از خانواده‌هایشان را به تفصیل و با تکیه بر اسناد معتبر شرح داده‌اند.

از سوی دیگر، شورای ملی مقاومت ایران، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، مریم رجوی را به عنوان “قهرمان یک ایران سکولار، دموکراتیک و غیراتمی” معرفی می‌کند. برنامه او که با عنوان “طرح ده ماده‌ای” به مخاطبان غربی شناسانده شده است، از جدایی دین از دولت، برابری جنسیتی، لغو مجازات اعدام و همزیستی مسالمت‌آمیز سخن می‌گوید. در این روایت، مجاهدین خلق سازمان‌یافته‌ترین و کارآمدترین اپوزیسیونی است که قادر به سرنگونی دولت در تهران است.

ارزیابی اینکه آیا مجاهدین خلق یک جایگزین دموکراتیک واقعی است یا یک فرقه مضر، به شدت به دیدگاه‌های ژئوپلیتیکی غربی‌ها بستگی دارد. برای این ارزیابی اینکه کدام روایت واقعیت دارد و کدام یک برساخته روابط ژئوپولیتیک و تغییر جهت های استراتژیک است، تجزیه و تحلیل مکانیسم‌های سیاسی، چندین دلیل کلیدی را آشکار می‌کند که چرا پارلمان ایتالیا و سایر نهادهای قانونگذاری غربی میزبان رجوی بوده‌اند:

استراتژی “دشمن دشمن من”

در محافل سیاست خارجی غرب، به ویژه در میان جناح‌های جنگ‌طلب، هدف اصلی در مورد ایران، مهار یا سرنگونی جمهوری اسلامی است. برای بسیاری از سیاستمداران، تاریخ تاریک مجاهدین خلق تحت الشعاع کاربری آن به عنوان یک دشمن فعال و بسیار سازمان‌یافته برای دولت ایران قرار گرفته است. میزبانی مریم رجوی اغلب توسط نمایندگان پارلمان غربی به عنوان یک اهرم دیپلماتیک برای فشار و تحریک حکومت تهران مورد استفاده قرار می‌گیرد.

گذار از تروریست‌ها به “شرکای دموکراتیک”

مجاهدین خلق به دلیل سابقه خشونت خود، که شامل کشتن چندین شهروند آمریکایی در دهه 1970 و بمب‌گذاری‌های بعدی در داخل ایران بود، توسط ایالات متحده و کشورهای اروپایی تا سال 2012 به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی (FTO) شناخته می‌شد. با این حال، پس از حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳، این گروه یک کمپین لابی‌گری عظیم و چند میلیون دلاری را آغاز کرد. آنها با استخدام مقامات برجسته سابق غربی، کارشناسان حقوقی و شرکت‌های روابط عمومی، گاهی موفق شده‌اند که به سیاستمداران غربی بقبولانند که خشونت‌های گذشته آنها دفاعی بوده و آنها برای همیشه تروریسم را کنار گذاشته‌اند.

لابی‌گری پیچیده و نفوذ در ساختار پارلمانی

پارلمان‌های اروپایی، از جمله پارلمان ایتالیا، با ساختارهای کمیته‌ای غیرمتمرکز و ائتلاف‌های چند حزبی فعالیت می‌کنند. اغلب، دعوت‌ها برای سخنرانی توسط پارلمان به عنوان یک نهاد دولتی یکپارچه و رسمی ارائه نمی‌شود، بلکه توسط کمیته‌های پارلمانی خاص، گروه‌های حقوق بشر یا انجمن‌های دوستی بین احزاب انجام می‌شود. شورای ملی مقاومت ایران با چارچوب‌بندی ظاهری خود پیرامون ارزش‌های جهانی جذاب مانند حقوق زنان، حقوق بشر و مخالفت با جمهوری اسلامی، روابط عمیقی با نمایندگان مجلس و سناتورهای اروپایی در طیف‌های سیاسی برقرار کرده است. برای بسیاری از قانون‌گذاران پرمشغله، ارائه‌های پرطمطراق شورای ملی مقاومت ایران، همراه با حمایت چهره‌های برجسته بین‌المللی (مانند اعضای سابق کابینه ایالات متحده و مقامات سابق اروپایی)، میزبانی از رجوی را به عنوان دفاع مستقیم از حقوق بشر، اغلب بدون بررسی عمیق تاریخ پیچیده و خشونت‌آمیز این گروه، جلوه می‌دهد.

در ایتالیا، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، شورای ملی مقاومت، شبکه‌ای بسیار پیچیده از ارتباطات ایجاد کرده است. تحلیل‌های دانشگاهی از استراتژی‌های لابی‌گری مجاهدین خلق نشان می‌دهد که این گروه نهادها را به طور مستقیم هدف قرار نمی‌دهد؛ در عوض، آنها از روابط خود با نمایندگان دلسوز پارلمان ایتالیا -به ویژه از احزاب راست میانه مانند فورزا ایتالیا و لگا، و همچنین لیبرال‌های میانه‌رو – که در کمیته‌های امور خارجه عضویت دارند یا به بنیاد وابسته هستند، بهره می‌برند.

اشتراک‌گذاری اطلاعات جاسوسی

یکی دیگر از علت‌های علاقه غرب به مجاهدین خلق نفوذ اطلاعاتی و جاسوسی این گروه در داخل ایران است. به ویژه، در سال ۲۰۰۲، مجاهدین خلق وجود تأسیسات هسته‌ای ایران در نطنز و اراک را افشا کردند. اگر چه کارشناسان معتقدند که این اطلاعات توسط سازمان‌های اطلاعاتی خارجی مانند موساد اسرائیل به مجاهدین خلق منتقل شده، اما این افشاگری، مجاهدین خلق را به عنوان یک دارایی ارزشمند در نظر نهادهای امنیتی غرب تثبیت کرد. این سودمندی تجربه شده، برخی از جناح‌های سیاسی را تشویق می‌کند تا کانال‌های ارتباطی خود با رجوی را حفظ کنند.

خلاصه اینکه، حضور مریم رجوی در نهادهای قانونگذاری مانند پارلمان ایتالیا نتیجه کمپین بسیار فعال مجاهدین برای برندینگ دوباره خود، لابی‌گری پیچیده پارلمانی و محیط ژئوپلیتیکی عمل‌گرایانه‌ای است که در آن قانون‌گذاران غربی از مجاهدین خلق به عنوان ابزاری برای فشار سیاسی علیه دولت ایران استفاده می‌کنند. این در حالی است که ارتباط با این گروه، علیرغم سوابق تروریستی و وجود اسناد جدی درباره نقض حقوق بشر در مناسبات درونی آن، به شدت به اعتبار سیاستمداران کشورهای غربی در نظر ایرانیان وطن‌پرست و همه آزاداندیشان جهان آسیب می‌رساند.

مزدا پارسی

نوشته قانونگذاران ایتالیایی فریفته نمایش‌های پر زرق و برق مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اکنون قصد داریم به دو ماده دیگر پرداخته و در پایان برنامه ده ماده ای که مریم رجوی اعتقاد دارد و خواهان اجرای آن می باشد را معرفی کنیم .

– محور نهم در مورد حفاظت و احیای محیط زیست قتل عام شده در حکومت ایران است .

اما با توجه به سوابق عملکرد رجوی در سالهای گذشته می توان عنوان نمود آیا مریم رجوی اعتقادی به محیط زیست دارد ؟ او وقتی برای جان انسانها هیچ ارزشی قائل نمی شود چگونه می تواند دم از محیط زیست بزند ؟ البته این ماده بیشتر بطور سمبلیک آورده شده است.

– محور دهم در مورد ایران غیر اتمی و عاری از تسلیحات کشتار جمعی است و در ادامه از همزیستی و همکاری بین المللی و … حرف می زند .

رجوی در این بند بیشتر به دنبال آویزان کردن خودش به اربابان خارجی است. رجوی در نشست های اشرف عنوان می کرد که به دنبال ناو هواپیمابر و … می باشد و یا اینکه عنوان می کرد اگر ما در ایران به قدرت برسیم چقدر کوه داریم که محل پنهان کردن وسایل است و می توانیم به غرب حمله کنیم. اما اکنون چه شد که دم از ایران غیر اتمی و صلح بین المللی می زند؟ رجوی ذاتش با جنگ افروزی و خونریزی همراه است او وقتی دم از صلح می زند که در داخل کشور دست به ترورهای کور و بمب گذاری زده و حتی مریم رجوی برای آزادی خودش دستور خودسوزی در اروپا و اشرف داده است.

آنان در هر کشوری که بودند حاضر به همکاری با دولت مربوطه نبودند. در عراق با دولت مالکی همراه نشدند و او را مزدور حکومت ایران دانستند. در آلبانی هم با پلیس آن کشور درگیر شدند، آنان تروریست های داعش را عشایر انقلابی نامیدند و …. . حال با این سابقه وحشتناک آیا دم زدن از همکاری بین المللی با دولت ها درست است؟ در یک کلام رجوی سعی می کند در هر مقطعی خودش را آویزان جنایت کاران غربی و اسرائیل کند تا او را به رسمیت بشناسند .

و حال به برنامه هایی که مریم رجوی به آن اعتقاد دارد اشاره می کنیم :

ماده اول مردم سالاری خیر، مردم آزاری و در بند کشیدن مردم
ماده دوم آزادی خیر، همه باید زندان و شکنجه را تجربه کنند مانند حکومت پل پت در کامبوج
ماده سوم جدایی دین از دولت خیر، همه باید به ایدئولوژی مذهبی رجوی گردن بگذارند.
ماده چهارم اجرای قانون حرف مفتی است خود رجوی قانون است .
ماده پنجم عدالت کلمه خوبی نیست رجوی خودش عدالت است البته از مدل زندان و شکنجه
ماده ششم انتخابات آزاد معنی ندارد حکومت باید به صورت دیکتاتوری از مدل رجوی بر پا شود.
ماده هفتم لغو اعدام نباید ممنوع شود چون رجوی با اعدام مخالفین می تواند به حیات ننگینش ادامه دهد .
ماده هشتم برابری فریبکاری بیش نیست همه باید مانند برده در اختیار رجوی باشند .
ماده نهم حقوق ملتها دروغی بیش نیست هر ملیتی اعتراض کند باید سرکوب شود.
ماده دهم صلح و ایران غیر اتمی درست نیست باید مانند تروریست های سوریه بطور کامل در اختیار اسرائیل کودک کش بود .

در واقع آنچه مریم رجوی به آن اعتقاد دارد، چنین است. او فقط سعی دارد با این کلمات تعدادی را فریب داده و لابی های خارجی را با دادن پول به طرف خودش بکشاند. ولی نفرات جدا شده که سالها در مناسبات مجاهدین بودند تمام این برنامه های ده ماده ای مریم رجوی را با پوست و گوشت خود لمس کردند .

در پایان باید به مریم رجوی متذکر شد ایران جای تروریست هایی مانند شما نیست. مردم ایران به ماهیت ضد انسانی تان در این سالها پی بردند، پس چگونه انتظار دارید در ایران به قدرت برسید .
شما یک مشت تروریست بی مصرفی هستید که کاسه گدایی به دست گرفته و حاضرید برای هر جنایت کاری به خوش رقصی بپردازید .

هادی شبانی

نوشته نقد و بررسی برنامه ده ماده ای مریم رجوی – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از خلع سلاح، مجاهدین خلق دیگر امکان فعالیت نظامی گذشته را نداشتند. بقای سازمان به حمایت سیاسی آمریکا وابسته شده بود و از همین رو، تلاش گسترده‌ای برای ایجاد ارتباط با نمایندگان کنگره، سناتورها و جریان‌های محافظه‌کار آمریکا آغاز شد. در همین دوره، لیندسی گراهام از جمله سیاستمدارانی بود که از حضور و امنیت اعضای این سازمان در اردوگاه اشرف حمایت کرد و در عمل به یکی از حامیان ثابت آنان در واشنگتن تبدیل شد.

بازدید او از اردوگاه اشرف در سال ۱۳۸۴، از نگاه رسانه‌های نزدیک به مجاهدین خلق، صرفاً یک دیدار عادی نبود، بلکه فیگوری برای نمایش حامیانی در ساختار سیاسی آمریکا برای ادامه حیات این سازمان تلقی می شد. در آن مقطع، اشرف دیگر یک پایگاه نظامی نبود؛ بلکه به مرکزی نمادین برای نمایش انسجام تشکیلاتی و فعالیت سیاسی سازمان تبدیل شده بود. گزارش‌های آن دوره نیز نشان می‌دهد که پس از خلع سلاح، مجاهدین در تلاش بودند خود را به‌عنوان یک نیروی سیاسی قابل اتکا برای غرب معرفی کنند.

از آن زمان به بعد، نام لیندسی گراهام بارها در رسانه‌ها و وب‌سایت رسمی مجاهدین خلق بازتاب یافت. هر موضع تند او علیه جمهوری اسلامی، از تحریم‌های شدید گرفته تا افزایش فشارهای سیاسی، با استقبال رسانه‌ای این سازمان همراه می‌شد. این خوش رقصی ها به مزاج گراهام خوش آمد و او را به یکی از مهم‌ترین حامیان سیاسی مجاهدین خلق در آمریکا تبدیل کرد.

همزمان، راهبرد سازمان نیز دستخوش تغییر شد. سازمانی که تا سال ۱۳۸۲ بر عملیات نظامی و ساختار شبه‌نظامی تکیه داشت، به تدریج فعالیت خود را بر جنگ رسانه‌ای، عملیات تبلیغاتی، لابی‌گری و اثرگذاری بر افکار عمومی متمرکز کرد. این تغییر، هم‌زمان با گسترش حمایت برخی سیاستمداران آمریکایی از جمله گراهام رخ داد.

در همین سال‌ها، مسعود رجوی نیز عملاً از انظار عمومی ناپدید شد و از سال ۲۰۰۳ تاکنون حضور علنی نداشته است. رهبری آشکار سازمان به مریم رجوی منتقل شد و ساختار تبلیغاتی سازمان نیز بر محور او شکل گرفت. درباره علت این تحول، گمانه‌زنی‌های مختلفی وجود دارد. دور از انتظار نیست که این تغییر نتیجه توافق یا معامله با لیندسی گراهام یا دیگر سیاستمداران آمریکایی بوده است.

با این حال، اگر به روند دو دهه گذشته نگاه شود، می‌توان مشاهده کرد که هم‌زمان با حذف تدریجی نقش علنی مسعود رجوی، نقش حامیان آمریکایی سازمان پررنگ‌تر شد. از این منظر، برخی تحلیلگران معتقدند که مجاهدین خلق برای تضمین بقای خود، بیش از گذشته به شبکه حامیان سیاسی در واشنگتن متکی شدند و لیندسی گراهام یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های این شبکه بود.

تا کنون نیز هرگاه گراهام مواضع تندی علیه ایران اتخاذ می کرد، رسانه‌های مجاهدین خلق معمولاً آن را با برجستگی بازتاب می دادند؛ موضوعی که نشان می‌دهد این رابطه سیاسی، دست‌کم در عرصه تبلیغات و حمایت رسانه‌ای، همچنان ادامه دارد. این دادوستد تبلیغاتی باعث شده لیندسی گراهام پدرخوانده سیاسی مجاهدین خلق در دوران پس از غیبت مسعود رجوی تلقی شود.

حال آنکه این سازمان در عزای پدر خوانده خود به سر می برند.

سالاری

نوشته لیندسی گراهام، پدرخوانده تروریست های مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اکنون، با درگذشت برخی از این چهره‌ها، از جمله جان مک‌کین و بنا بر گزارش‌های منتشرشده، لیندسی گراهام، و همچنین کنار رفتن افرادی مانند جان بولتون و مایک پمپئو از جایگاه‌های کلیدی دولت آمریکا، این پرسش بیش از گذشته مطرح می‌شود که آیا سازمانی که بخش مهمی از سرمایه سیاسی خود را بر حمایت خارجی بنا کرده است، با کاهش این پشتوانه‌ها وارد مرحله‌ای تازه از چالش‌های راهبردی شده است؟

سیاستی که بر حمایت خارجی بنا شد

پس از خروج سازمان مجاهدین خلق از عراق و انتقال اعضای آن به آلبانی، فعالیت‌های این سازمان بیش از گذشته بر عرصه تبلیغات و لابی‌گری در کشورهای غربی متمرکز شد. گردهمایی‌های سالانه، نشست‌های بین‌المللی و دعوت از سیاستمداران سابق آمریکایی و اروپایی، به یکی از مهم‌ترین ابزارهای تبلیغاتی این تشکیلات تبدیل شد.
رسانه‌های وابسته به سازمان، حضور این افراد را نشانه‌ای از حمایت گسترده غرب از خود معرفی می‌کردند؛ در حالی که بسیاری از تحلیلگران معتقد بودند این حمایت‌ها بیشتر در چارچوب رقابت‌های ژئوپلیتیکی و سیاست فشار بر جمهوری اسلامی ایران قابل ارزیابی است.

افول نسل نخست حامیان

در سال‌های گذشته، نام‌هایی همچون جان مک‌کین، جان بولتون، مایک پمپئو، رودی جولیانی و لیندسی گراهام بارها در ارتباط با گردهمایی‌ها یا مواضع حمایتی نسبت به این سازمان مطرح شده است.
اکنون بخشی از این چهره‌ها دیگر در قید حیات نیستند و بخشی نیز از ساختار تصمیم‌گیری آمریکا کنار رفته‌اند. این تحول، نمادی از تغییر نسل تصمیم‌سازان آمریکاست.

سرمایه‌ای که هرگز جایگزین مردم نشد

اگر یک جریان سیاسی از پشتوانه اجتماعی گسترده برخوردار باشد، مهم‌ترین سرمایه خود را مردم می‌داند، نه حمایت چهره‌های سیاسی خارج از کشور. حضور یا عدم حضور سیاستمداران خارجی شاید در کوتاه‌مدت ارزش تبلیغاتی ایجاد کند، اما نمی‌تواند خلأ سرمایه اجتماعی را جبران کند.

اعضایی که از جهان امروز دور ماندند

بر اساس روایت‌های متعدد اعضای جداشده، بسیاری از اعضاء سال‌ها از ارتباط آزاد با خانواده، استفاده از تلفن همراه، اینترنت، شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های مستقل محروم بوده‌اند. منتقدان سازمان معتقدند محدود بودن دسترسی اعضا به منابع مستقل اطلاعاتی، امکان قضاوت و تصمیم‌گیری آزاد را کاهش می‌دهد.

وعده آزادی یا آغاز یک انزوا؟

بر اساس روایت شماری از اعضای جداشده، بخشی از نیروهای سازمان از میان اسیران جنگ ایران و عراق، مهاجران، پناهجویان و ایرانیان مقیم خارج جذب شدند و بعدها روایت‌هایی از محدودیت‌های شدید ارتباطی و دشواری خروج از تشکیلات منتشر شد.

آینده‌ای وابسته به دیگران؟

تجربه تاریخ نشان داده است که هیچ جریان سیاسی نمی‌تواند آینده خود را بر پایه حمایت شخصیت‌های خارجی بنا کند. آنچه باقی می‌ماند، میزان اعتماد مردم، شفافیت عملکرد و احترام به حقوق اعضاست.

جمع‌بندی

تحولات اخیر در میان حامیان آمریکایی سازمان مجاهدین خلق، این واقعیت را یادآوری می‌کند که اتکا به حمایت خارجی، جایگزین مشروعیت اجتماعی نیست. تاریخ نشان داده است که مشروعیت پایدار در اعتماد مردم، احترام به حقوق اعضا و پذیرش نقد شکل می‌گیرد.

عباس جعفری

نوشته آیا راهبرد چند دهه‌ای سازمان مجاهدین خلق به بن‌بست رسیده است؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

علیرغم این اتحادهای متغیر با گروههای ضد حکومت ایران، هدف اساسی گراهام کاملاً بدون تغییر باقی ماند: فروپاشی کامل جمهوری اسلامی ایران، که در صورت لزوم از طریق مداخله نظامی محقق می‌شد. برای درک اینکه چرا گراهام این مسیر را دنبال کرد، باید ریشه‌های ایدئولوژیک او در دکترین ریگان، ناباوری عمیق او به دیپلماسی، اتحاد ژئوپلیتیکی او با متحدان منطقه‌ای مانند اسرائیل و موقعیت سیاسی داخلی او را بررسی کرد.

ایدئولوژی گراهام: مکتب ریگان و بازی با واژه “شر”

برای درک حمایت سرسختانه لیندسی گراهام از رویارویی نظامی با ایران، باید به دوران بلوغ سیاسی او در دوران ریاست جمهوری رونالد ریگان نگاه کرد. گراهام در خاطرات خود خاطرنشان می‌کند که تا زمان ریاست جمهوری ریگان، اعتقادات سیاسی قوی‌ای نداشت. او جهان‌بینی‌ای را اتخاذ کرد که چشم‌انداز ژئوپلیتیک را به نیروهای دوگانه خیر و شر تقسیم می‌کرد، که به شدت تحت تأثیر تصویر ریگان از اتحاد جماهیر شوروی به عنوان “امپراتوری شر” بود.

از نظر گراهام، جمهوری اسلامی ایران امروزی معادل معاصر این تهدید وجودی است! از آنجا که گراهام ایران را “ذاتاً شر” می‌دانست، دائماً مسیر دیپلماسی را رد می‌کرد. این دیدگاه سیاسی مشترک او با مریم رجوی، رهبر مجاهدین خلق بود که همیشه از غرب به خاطر تعامل با ایران و دیپلماسی انتقاد کرده و آن را “مماشات” با جمهوری اسلامی می‌نامد. از این رو بود که گراهام در بسیاری از گردهمایی های مجاهدین خلق شرکت و سخنرانی میکرد و حتی در قرارگاه مجاهدین در عراق حضور یافت و در مدح آنها سخنرانی کرد. اما تغییر جهت او به سوی پهلوی موجب شد که امروز مجاهدین خلق نسبت به خبر درگذشت او هیچ واکنشی نشان نمی‌دهند.

تغییر جهت از مجاهدین خلق به رضا پهلوی: فرصت‌طلبی تاکتیکی

اتحادهای متغیر گراهام با گروه‌های مخالف ایرانی، نشان‌دهنده فرصت‌طلبی تاکتیکی در خدمت هدف تغییرناپذیر او برای تغییر رژیم است. سال‌ها، مجاهدین حمایت قابل توجهی از سیاستمداران تندروی آمریکایی، از جمله گراهام، به دست آورد. مجاهدین خلق تا سال ۲۰۱۲ توسط ایالات متحده به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی شناخته می‌شد‌، اما با لابی قدرتمندی که در واشنگتن داشت، خود را به عنوان نیرویی کارآمد و سازمان‌یافته که قادر به سرنگونی دولت ایران است، معرفی ‌کرد و موفق به خروج از لیست سیاه شد.
با این حال، تاریخچه مجاهدین خلق – که شامل ریشه‌های مارکسیستی، اقدامات تروریستی علیه غیرنظامیان و مقامات ایرانی و همسویی با صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق می‌شود – آن را در بین افکار عمومی داخلی و خارجی ایران بسیار نامحبوب کرده بود. با افزایش احتمال شورش‌های داخلی در ایران، به ویژه در جریان اعتراضات مربوط به هزینه‌های زندگی در سال‌های اخیر، گراهام و دیگر تندروها به سمت رضا پهلوی گرایش پیدا کردند.

گراهام با پذیرش پهلوی، در پی توجیه رویکرد ضد ایرانی خود تحت لوای یک شخصیت تاریخی شناخته‌شده بود که از نظر تئوری می‌توانست جناح‌های مخالف پراکنده را متحد کند، در حالی که همچنان به لابی‌گری برای حمایت نظامی ایالات متحده ادامه می‌داد. با این حال، ناتوانی رضا پهلوی در بسیج یک جنبش سیاسی داخلی منسجم و قدرتمند، ریشه در نارضایتی‌های عمیق تاریخی ایرانیان از پدر و پدربزرگ او، حمایت او از حمله نظامی علیه ایران، ناکارآمدی سازمانی و عدم آشنایی او با ایران مدرن دارد. او هنوز هم به دلیل نادیده گرفتن و محکوم نکردن جنایاتی که آمریکا و اسرائیل در حملات هوایی علیه غیرنظامیان ایرانی از جمله کودکان مدرسه‌ میناب مرتکب شده‌اند، مورد انتقاد ایرانیان قرار دارد.

محافظت از اسرائیل و به اصطلاح “نظم منطقه‌ای”

یکی دیگر از محرک‌های اصلی موضع جنگ‌طلبانه گراهام، تعهد مطلق او به امنیت اسرائیل و حفظ هژمونی آمریکا در خاورمیانه بود. گراهام معتقد بود که اجازه دادن به دولت ایران برای بقا، توسعه قابلیت‌های هسته‌ای یا حفظ نفوذ منطقه‌ای خود منجر به یک خلاء امنیتی فاجعه‌بار خواهد شد.
گراهام با حمایت از نابودی کامل ظرفیت نظامی ایران، معتقد است که ایالات متحده می‌تواند اسرائیل را برای همیشه امن کند، از خطوط کشتیرانی جهانی (مانند تنگه هرمز) محافظت کند و سلطه آمریکا را دوباره برقرار سازد.

افول سیاست خارجی جمهوری‌خواهان

تأثیر مرگ لیندسی گراهام بر سیاست‌های خصمانه ایالات متحده علیه ایران را می‌توان از طریق چندین بُعد کلیدی ژئوپلیتیکی و قانونگذاری درک کرد.

تأثیر فوری مرگ او، حذف برجسته‌ترین و آگاه‌ترین صدای قانونگذاری آمریکا در رسانه‌ها است که خواستار رویارویی نظامی مستقیم با تهران بود. بدون تحریک مداوم گراهام در پنل‌های امنیت ملی و اخبار رسانه‌ها، احتمالاً شتاب سیاسی برای شروع حملات نظامی مستقیم یا مداخلات زمینی علیه ایران کاهش می‌یابد. در حالی که خصومت با ایران همچنان یک اجماع دو حزبی در واشنگتن است، تعداد کمی از قانونگذاران به اندازه گراهام را برای حمایت آشکار از تشدید حمله نظامی تمایل دارند.
تحلیلگران خاطرنشان کرده‌اند که سیاست خارجی واقعی ترامپ اغلب به “سیاست خارجی لیندسی گراهام” شباهت دارد تا یک سیاست انزواطلبانه، که عمدتاً به دلیل دسترسی شخصی و توانایی‌های اقناعی گراهام است. گراهام مرتباً با ترامپ صحبت می‌کرد، در مورد امنیت ملی به او مشاوره می‌داد و او را به سمت چراغ سبز برای مداخلات و حفظ تحریم‌های فلج‌کننده سوق می‌داد.

با مرگ گراهام، توازن قدرت داخلی در دستگاه سیاست خارجی جمهوری‌خواهان ممکن است از مداخله‌گرایی نومحافظه‌کارانه فاصله بگیرد. این امر خلائی را ایجاد می‌کند که می‌تواند توسط مشاوران انزواطلب‌تر یا محدودکننده‌تر پر شود که طرفدار جدایی از درگیری‌های خاورمیانه برای تمرکز بر مسائل داخلی یا رقابت قدرت‌های بزرگ هستند. در نتیجه، دولت ترامپ ممکن است با فشار داخلی کمتری برای تشدید تنش‌ها با ایران به سمت یک جنگ سخت مواجه شود و به طور بالقوه مسیرهای باریکی را برای بازدارندگی یا مهار دیپلماتیک به جای درگیری نظامی فعال باز کند.

گراهام همچنین یکی از ثابت قدم‌ترین متحدان اسرائیل در کنگره بود و امنیت ایالات متحده و اسرائیل را کاملاً جدایی‌ناپذیر می‌دانست. مرگ او اسرائیل را از تأثیرگذارترین مدافع خود در سنا محروم می‌کند، آن هم در زمانی که افکار عمومی آمریکا به سمت مخالفت بیشتر با سیاست‌های ترامپ می‌رود. بدون مانورهای قانونگذاری گراهام در کنگره و نمایش‌های رسانه‌ای او، تلاش برای تأمین خودکار هزینه‌های نظامی منطقه‌ای با هدف کاهش نفوذ ایران اصطکاک بیشتری در کنگره مواجه می‌شود.
اگرچه مرگ لیندسی گراهام روابط ایالات متحده و ایران را به طور ناگهانی به حالت دیپلماسی تبدیل نمی‌کند، اما فشار قانونی فعال برای تشدید مستقیم نظامی را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد و ائتلاف سیاسی حامی کمپین “فشار حداکثری” را تضعیف می‌کند. درگذشت او نشان دهنده محو شدن دوران سیاست خارجی بسیار مداخله‌گرایانه آمریکا است و به طور بالقوه راه را برای رویکردی محتاطانه‌تر در قبال ایران هموار می‌کند. به این ترتیب، گروه‌های مخالف ایرانی مانند مجاهدین خلق و سلطنت‌طلبان یکی از ابزارهای خود را برای پیشبرد جنگ، تحریم‌ها و فشار علیه ایرانیان از دست داده‌اند.

مزدا پارسی

نوشته رجوی و پهلوی حامی فرصت‌طلب خود را از دست دادند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما خاطره ای از این سناتور داشتم که خدمت شما می نویسم، من اولین بار که او را دیدم در سال 1384 در قرارگاه اشرف بود. ماجرا از این قرار بود که یک روز به ما گفتند یک مقام مهم آمریکایی قرار است برای بازدید از قرارگاه اشرف به اینجا بیاید. بعد از طی مراحلی و انتخاب برخی افراد، تعدادی دست چین از افراد به ملاقات او در یک مقر دیگر رفتیم. وی با یک اسکورت ویژه و سنگین آمریکا برای دیدن ما آمده بود. تانک های آبرامز در اطراف اشرف حفاظت میکردند و هلی کوپترهای آپاچی در بالای سرمان در حال گشت زنی بودند. هیات همراه او چند ژنرال چهار ستاره و سه ستاره و برخی افسران ارشد بودند. زیاد متوجه نمی شدم که او چقدر در دستگاه آمریکا مهم است. بعدها گفته شد که رئیس کمیته نیروهای مسلح در مجلس سنا می باشد و از طرف کاخ سفید برای چک نیروهای آمریکایی به عراق آمده تا بازدید نماید.

وقتی در عراق حضور داشته به او در خصوص مجاهدین خلق هم گفته شده که او بسیار مشتاق دیدار مجاهدین خلق شده است. البته آن دیدار اولین دیدارش از اشرف نبود، ظاهرا قبل از دیدن نیروها با هیاتی از مسئولین سازمان نیز دیدار کرده بود که در راس آنها مژگان پارسایی بود که در آن هنگام هم مسئول اول تشکیلات سازمان بود و هم با عنوان “جانشین رهبری” در قرارگاه اشرف ملاقات های مهم را با ژنرال های آمریکایی انجام میداد. مثلا در جریان خلع سلاح مجاهدین خلق طرف حساب ژنرال اودیر نور فرمانده نیروهای آمریکا در عراق، مژگان پارسایی بود و قراردادها را او امضاء میکرد.

برگردم به خاطره ام از سناتور لیندسی گراهام، خیلی آرام و خونسرد به نظر میرسید، همانطور که عرض کردم در آن ملاقاتی که لیندسی گراهام به اشرف آمده بود بسیار کم حرف بود، افسران اطرافش بیشتر حرف میزدند ولی او ترجیح میداد با تکان دادن سرش نشان بدهد که به حرف های کسانی که او را مخاطب قرار داده بودند توجه کرده و حرف هایشان را بشنود. این ملاقات حدود دو ساعت طول کشید و بعد وی محل دیدار را ترک کرده و با اسکورت رفت. جالب اینکه موقع رفتن هم هیچ حسی از خودش در رابطه با دیدارش نشان نداد، که خوشحال شد، ناراحت شد، هیچ حرفی نزد و سرانجام محل را ترک کرد.

این سناتور برای پهلوی نیز اخیرا لابی گری کرده و تلویحا حمایت های ضعیفی نموده بود ولی گزینه او مجاهدین خلق بود. لذا این روزها رجوی و هوادارانش دچار ضربه سختی شده اند.

بعدها در مقاطع مختلف اسم او را می شنیدم و متوجه می شدم که همچنان او از سناتورهای ارشد و تاثیر گذار در سیاست خارجی آمریکا می باشد، بویژه در جنگ رمضان بشدت از تهاجم آمریکا و اسرائیل به ایران حمایت کرده و مدام در رسانه های مهمی مانند فاکس نیوز و سی ان ان و روزنامه های مهم مصاحبه کرده و ترامپ را تبرئه میکرد تا زیر ضرب مخالفین جنگ له نشود.

سرانجام این سناتور ضد ایرانی مرد و ترامپ را تنها گذاشت، نه تنها ترامپ بلکه تمامی کسانی که او در مخالفت علیه جمهوری اسلامی و مردم ایران حمایت میکرد.

بخشعلی علیزاده

نوشته سناتور لیندسی گراهام را در اشرف دیدم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

لیندسی گراهام همواره یکی از تندروترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین چهره‌های سیاست خارجی در سنای ایالات متحده بود. او همواره در سنت سیاسی سنا، از چهره‌های پیشرو در رویکرد مداخله‌گرایانه و در عین حال جنجالی در حوزه سیاست خارجی شناخته شده است او را می‌توان نماد جریان “نئوکنسرواتیسم” دانست که بر مداخله‌گرایی نظامی و برتری‌جویی استراتژیک تأکید می‌ورزید. رویکرد سیاسی او، نه بر پایه دیپلماسی سنتی، بلکه بر مدار سیاست‌های سخت‌گیرانه و تقابل‌گرا بنا شده بود. او در طی دهه‌های فعالیت خود، همواره از سیاست‌های تهاجمی برای حفظ هژمونی آمریکا در منطقه خاورمیانه دفاع کرد. یکی از اصلی‌ترین محورهای تقابل او، موضع‌گیری‌های تند و بی‌امان علیه جمهوری اسلامی ایران بود.

گراهام ایران را نه یک بازیگر منطقه‌ای با پیچیدگی‌های داخلی، بلکه صرفاً یک “تهدید وجودی” برای منافع آمریکا می‌دید. این نگاه تقابلی، فضای دیالوگ و مذاکره را در سیاست خارجی ایالات متحده به شدت محدود می‌کرد. از منظر انتقادی، رویکرد او بیشتر بر پایه ایجاد ترس از دیگری و تقویت بودجه‌های نظامی استوار بود. او با اتخاذ موضعی دوآتشه، تلاش می‌کرد تا مرزهای میان امنیت ملی آمریکا و منافع استراتژیک متحدانش را از میان ببرد. یکی از ابعاد عجیب و قابل تأمل در کارنامه او، نوعی هم‌سویی استراتژیک با برخی گروه‌های اپوزیسیون خشونت طلب ایرانی بود. گروه‌هایی که، همواره از موضع‌گیری‌های تند او علیه تهران استقبال می‌کردند. این استقبال، از یک پیوند ایدئولوژیک ناشی نمی‌شد، بلکه بر پایه یک اتحاد منافع گذرا بود. مجاهدین خلق در گراهام، حامی قدرتمندی برای استراتژی تغییر حکومت از طریق فشار خارجی می‌دیدند. گراهام نیز از این گروه‌ها به عنوان ابزارهای فشار و نفوذ در ساختار سیاسی ایران استفاده می‌کرد. این رابطه، نمونه‌ای بارز از استفاده متقابل برای پیشبرد اهداف مشخص بود.
از یک سو، گروه‌های اپوزیسیون به نفوذ خود در واشنگتن می‌افزودند و از سوی دیگر، گراهام ابزاری برای مشروعیت بخشیدن به دیدگاه‌های نظامی‌گرایانه خود داشتند.

میراث تقابل؛ تحلیل انتقادی رویکرد لیندسی گراهام و پیوندهای استراتژیک آن با گروههای برانداز و اپوزیسیون

تحلیلگران معتقدند این هم‌دلی، نوعی ساده‌انگاری نسبت به واقعیت‌های پیچیده اجتماعی ایران است. نگاه گراهام به مسائل داخلی ایران، همواره از دریچه امنیت ملی و هندسه قدرت گذشت. او با نادیده گرفتن ملاحظات فرهنگی و اجتماعی، تنها به دنبال یافتن نقاط اصطکاک بود. این رویکرد، منجر به سیاست‌هایی شد که بیشتر به بی‌ثبات کردن منطقه منجر می‌شد تا ایجاد نظم پایدار. او نماد آن بخش از ساختار سیاسی آمریکا بود که صلح را در گرو تسلط نظامی می‌دید. برای او، قدرت سخت تنها زبان معتبر برای تعامل با قدرت‌های منطقه‌ای بود. این تفکر، ریشه در سنت‌های کلاسیک مداخله‌گری در سیاست خارجی ایالات متحده داشت.

حمایت از حمله به زیر ساخت های ایران

از او نه تنها به عنوان یکی از حامیان اصلی جنگ با ایران بلکه یکی از اثر گذارترین افراد بر دونالد ترامپ برای حمله به ایران در سال ۱۴۰۴ نام برده شده است.او حتی عربستان سعودی را نیز برای آنکه مستقیما با ایران وارد جنگ شود تحت فشار می گذاشت.
در حالیکه سازمان عفو بین الملل تاکید داشت تهدیدها برای حمله به زیر ساخت های انرژی در ایران می تواند منجر به جنایت جنگی گردد ؛ گراهام از حامیان اصلی حمله به زیرساخت های انرژی ایران بوده. وی پس از آتش بس در 27 اردیبهشت طی مصاحبه با برنامه ملاقات با مطبوعات از تلوزیون ان‌بی‌سی نیوزگفت: اگر دوباره به جنگ برگردیم من تاسیسات انرژی را در راس اهداف قرار می دهد. این نقطه ضعف آنهاست. یکی از سخنگویان سازمان عفو بین الملل درباره تهدید به حمله به زیر ساختهای انرژی ایران گفت: رئیس جمهور دونالد ترامپ باید تهدیدات عمیقاً غیرمسئولانه خود مبنی بر اقداماتی که آسیب فاجعه‌باری به میلیون‌ها غیرنظامی وارد می‌کند را پس بگیرد. تصمیم به عدم انجام چنین حملاتی باید بر اساس تعهدات ایالات متحده تحت قوانین بین‌المللی بشردوستانه برای جلوگیری از آسیب به غیرنظامیان باشد – نه بر اساس نتیجه مذاکرات سیاسی. انجام چنین حملاتی عواقب ویرانگر بلندمدتی خواهد داشت و چارچوب قانونی بین‌المللی طراحی شده برای محافظت از غیرنظامیان در زمان جنگ را به شدت تضعیف می‌کند.
انتقاد بزرگی که به او وارد است، استفاده از گروه‌های اپوزیسیون برای توجیه مداخلات نظامی است. این امر باعث می‌شود که مرز میان حمایت از آزادی و پیشبرد منافع ژئوپلیتیک در آثار او کمرنگ شود. گراهام در واقع، از ابزار تضادها برای تقویت جایگاه خود در ساختار قدرت استفاده می‌کرد.

او با ایجاد فضای تقابل، توانست همواره در صدر اولویت‌های امنیتی واشنگتن باقی بماند. میراث او، بازتاب‌دهنده دوران پر تنش و مداخلات‌گرایانه سیاست خارجی آمریکا در قرن بیست و یکم است. او به عنوان چهره‌ای شناخته می‌شود که از سیاست خارجی به عنوان ابزاری برای بازتولید قدرت استفاده کرد. این نگاه، همواره با انتقادات جدی از سوی طرفداران واقع‌گرایی در سیاست مواجه بود. در نهایت، تحلیل زندگی سیاسی او نشان می‌دهد که چگونه منافع گروه‌های ستیزه جو و سیاستمداران نظامی می‌تواند در یک نقطه مشترک تلاقی کند. این نقطه مشترک، نه بر پایه ارزش‌های دموکراتیک، بلکه بر پایه استراتژی‌های فشار و تغییر است. میراث او در تاریخ سیاسی آمریکا، به عنوان سناتوری ثبت خواهد شد که همواره بر لبه تیغ تقابل حرکت کرد. در دنیایی که نیاز به دیپلماسی بیشتر است، رویکرد او یادآور دوران تلاطم‌های نظامی و رویکردهای تهاجمی است.

آرش رضایی

نوشته لیندسی گراهام و میراث بی‌ثبات‌سازی در منطقه خاورمیانه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما طنز روزگار این است که رجوی جنگ طلب که همیشه آرزویش حمله دشمنان به ایران و راه اندازی جنگ علیه ایران (چه از سوی صدام، یا صهیونیست ها یا آمریکای ها) بوده است با شیادی تمام ادعا می کند که صلح طلب است!!! اما حقیقت چیز دیگری است که به نمونه هایی از آن اشاره می کنم.

این رجوی بود که در سال 1360 در حالی که کمتر از دو سال و نیم از پیروزی انقلاب ایران و روی کار آمدن نظام جدید نگذشته بود، علیه نظام جدید اعلام جنگ مسلحانه کرد و مجاهدین خلق به فرمان او اقدام به بمب گذاری، ترور کور و عملیات انتحاری بر علیه دولت و مردم ایران نمودند.

رجوی ها بعد از آتش بس در جنگ ایران و عراق، به دنبال ایجاد “جرقه و جنگ” بودند. رجوی معتقد بود که مجاهدین خلق باید کاری بکنند که جرقه ای نظامی بین ایران و عراق دربگیرد تا جنگ مجددا بین این دو کشور آغاز شده و راه ارتش خصوصی صدام یا به اصطلاح ارتش آزادیبخش باز شود. از این رو کارهایی تروریستی مثل حمله به پایگاه های مرزی ایران را با عناوینی همچون “عملیات نامنظم” یا “راهگشایی” انجام می دادند تا بین ایران و عراق درگیری ایجاد شود.

رجوی بعد از حمله القاعده به برج های دو قلو در آمریکا در یک نشست عمومی در قرارگاه باقرزاده ضمن استقبال از این عملیات، با خوشحالی می گفت، “حالا فلش آمریکا از سر عراق برداشته شده و به سمت ایران خواهد رفت”. او بسیار ذوق زده شده بود و تحلیل می کرد که آمریکا به ایران حمله خواهد کرد. هر چند همچون بسیاری از تحلیل هایش تعبیر نشد اما آرزو و خواسته او حمله آمریکا به ایران بود.

این رجوی ها بودند که به عنوان مزدوران نتانیاهوی کودک کش و صهیونیست ها و آمریکایی های جنگ طلب، زیر آب برجام را می زدند. رجوی برجام را چتری در مقابل حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می دانست و به همین دلیل با تمام توان با آن مخالف بود.

این رجوی ها بودند که که بعد از حمله اسرائیل به غزه و اشغال آن، مستمراً به صهیونیست های کودک کش خط می دادند که “سر مار در تهران است، باید سر مار را زد” تا به این ترتیب آنها را برای حمله به ایران ترغیب کنند.

رجوی با وقاحت از ترور سردار سلیمانی توسط آمریکایی ها حمایت کرد و چون در اوهام خود فکر می کرد این امر به جنگ آمریکا با ایران می انجامد بلافاصله پیام داد و در آن ضمن اعلام آماده باش به نیروهای فرتوت خود، گفت که جمهوری اسلامی تا بهار سال بعد سرنگون خواهد شد! اما باز هم بور شد.

رجوی ها و تعدادی از مسئولین تشکیلاتش 133 بار علیه برنامه هسته ای ایران در آمریکا کنفرانس برگزار کردند به این امید که با متهم کردن ایران به داشتن بمب اتم، بتوانند حمله به ایران را زمینه سازی کنند.

این چهره واقعی رجوی است که همیشه از صلح ضرر کرده و همیشه بدنبال کشتار و خونریزی و جنگ بوده است.

ایرج صالحی

نوشته رجوی، جنگ طلبی که همیشه برای حمله به ایران زمینه سازی می کند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همزمان با ترور سبعانه رهبر ایران به همراه نوه خردسال و خانواده‌اش و نیز کشتار کودکان میناب که خشم تمام مردم جهان، از جمله مردم آمریکا را در پی داشت، مریم رجوی (که در همان ایام مشغول دسیسه‌چینی و گرا دادن به رژیم تروریستی آمریکا و اسرائیل برای این جنایت بزرگ بود)، با حماقت عجیبی به صحنه آمد و متوهمانه تشکیل “دولت موقت” را اعلام کرد و از ایرانیان خواست تا به خیابان بیایند تا به‌زعم وی، کشتارهای 18 دی را تکرار کنند. البته مردم و جوانان ایران هم دست رد بر سینه این ملکه ترور نزدند و تمام عیار به خیابان‌ها آمدند تا از کشور و نظام خود در برابر دشمنان خارجی و مزدوران آنها دفاع کنند.

از آن پس، مریم -که همچون کارفرمای صهیونیست خودش تصور سقوط چند روزه جمهوری‌اسلامی را داشت- به تکاپو افتاد تا به مرور فریب‌خوردگان اجاره‌ای خود در ایران را برای فعالیت تبلیغی، جاسوسی و در صورت امکان حرکات تروریستی تشویق کند و کنترل امور را بدست گیرد. هرچند ایادی وی در داخل جز اقدامات جاسوسی و تبلیغی موفق به انجام کار دیگری نشدند، ولی در خارج کشور دست به لابی‌گری، برگزاری کنفرانس و حمله به سفارتخانه‌ها زدند که نهایتاً به جایی نرسید و پروژه ساقط کردن و اشغال ایران از سوی آمریکا به مرور شکست خورد و جهانیان دست به دهان ماندند و روسیاهی به مزدوران موساد و سیا از جمله مریم رجوی و رضا پهلوی ماند و در خارج کشور به جان یکدیگر افتادند.

اکنون بیش از چهار ماه از شهادت رهبر ایران و هزاران هموطن عزیز می‌گذرد، اما جز حسرت و آه بر دل جریان‌های ضدانقلاب باقی نمانده است. در عوض کشورمان ایران روز به روز پرافتخارتر و سربلندتر شده است و مردم ما نیز در چشم جهانیان همچون قهرمانانی جلوه‌گر شده‌اند که با مقاومت خویش، امپراتوری آمریکا و رژیم صهیونیستی را به زانو درآورده‌اند. امروز مردم ایران به هرکشوری سفر می‌کنند، نسبت به آنان با عزت و احترام برخورد می‌شود و مردم سایر کشورها نیز با هیجان خاصی به ایران می‌آیند تا شکوه و عظمت مردم بپاخاسته را از نزدیک ببینند و برای شهدای آن، بویژه رهبر و کودکان میناب، ادای احترام کنند. کشوری که قرار بود از سوی دشمن آمریکایی/صهیونی منزوی و تجزیه و نابود شود، اکنون در صدر کشورهای مقاوم قرار گرفته و از آن به عنوان چهارمین قدرت جهانی یاد می‌شود. لقبی که محصول خون هزاران شهید و سردارانی است که به جای تسلیم، مسیر استقامت را در پیش گرفتند و جان فدای تمامیت میهن کردند.

اما در نقطه مقابل، مریم رجوی را مشاهده می‌کنیم که از “اعلام تشکیل دولت موقت”، به نقطه‌ای از درماندگی و ذلت رسیده که مجبور است برای دلداری دادن به نیروهای خود، یاوه‌های ترامپ را سرتیتر اصلی تبلیغات خود کند و فعالیت کودکانه‌ “کانون شورشی” اش، مثل انداختن صدا روی خطوط صوتی خیابان و یا هک کردن چند سایت کوچک محلی را به‌عنوان دستاورد مهم به خورد هواداران ساده‌لوح بدهد و قدرتنمایی کند. کسی هم نمی‌تواند از او بپرسد چه بر سر دولت موقت آمد؟

یاوه های ترامپ و مریم رجوی

البته این اولین بار نیست که مجاهدین تشکیل دولت موقت را اعلام و بعد به فراموشی می‌سپارند. اولین بار در تابستان 1360 مسعود از ایران گریخت و برپایی چنین دولتی را اعلام کرد و به جایی نرسید. دومین بار در عملیات فروغ جاویدان می‌خواست به محض تسخیر کرمانشاه، دولت موقت اعلام کند، اما در تنگه چهارزبر وارد تله شد و برای همیشه درهم شکست.

شکست پروژه ویرانسازی کشورمان از سوی آمریکا و ایادی‌اش، چیزهای زیادی را در ایران و منطقه و جهان تغییر خواهد داد و زمینه‌ساز فروپاشی بسیاری از جریان‌های ضدایرانی خواهد شد. اما لازمه‌ی آن هوشیاری ایرانیان پیرامون فعالیت رسانه‌ای و مجازی تشکیلات رجوی و سایر گروه‌های تروریستی است تا فرصت عرض اندام نداشته باشند.

حامد صرافپور

نوشته از تشکیل دولت موقت تا انتشار یاوه‌های مستأصلانه ترامپ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.