نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت چهاردهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت سیزدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت دوازدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت یازدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت دهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت نهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقای سیامک حاتمی: موضوع مهم و دردناکی که شما بدان اشاره کردید برای همه ما افراد مستقر در قرارگاه اشرف ملموس بود. آرش جان شما که سالها در متن مناسبات ضد انسانی و ضد حقوق بشری مجاهدین بسر بردی بهتر از هر کسی میدانی که مسعود و مریم بیشتر از همه به نقض حقوق انسانها در مناسبات سازمان واقف و آگاه بودند چون خودشان طراحان اصلی و زیرک این قضیه یعنی نقض حقوق افراد مستقر در اشرف بودند که به وسیله سایر فرماندهان و مسئولین قرارگاه اشرف اجرا می شد. آیا دوران معروف به چک امنیتی که نزدیک به پانصد نفر از نیروها و کادرهای با سابقه در شکنجه گاههای مخوف قرارگاه اشرف تحت بازجویی وحشیانه قرار گرفتند و تعدادی از آنها در زیر شکنجه جان دادند افرادی مثل احمدی یا ترابی که به وسیله بازجوهای سازمان به قتل رسیدند، مسعود و مریم از این موضوع بی خبر بودند؟!! همانطور که بعدها با کمال گستاخی در برابر جمع شکنجه شدگان گفتند: ما بی خبر بودیم!! و نمی دانستیم شما را شکنجه کرده اند!! خوب، مشخص بود هیچکس باورش نشد. چرا؟ چون در قرارگاه اشرف و سایر قرارگاههای سازمان در خاک عراق کسی جرئت نداشت بدون اجازه مسعود حتی آب هم بخورد. و حرف و ادعای مسعود و مریم در آن شرایط برای همه افراد شکنجه شده و سایر نیروها خنده دار و مضحک بود. می خواهم بگویم مسعود و مریم آگاهانه در نقض حقوق افراد مستقر در قرارگاه اشرف شرکت داشتند و همه ی رفتارهای ضد انسانی مسئولین قرارگاه اشرف با دستور مستقیم مسعود بود.

آرش رضایی: آقای حاتمی در باره ی نشست حوض به مسائل دردناکی اشاره کردید آیا چنین نشست هایی تکرار شد؟

آقای سیامک حاتمی: بله، بعد از نشست حوض نشستی موسوم به ع. ح شکل گرفت یعنی نشست انتقادی ولی غلیظ تر و بدتر از حوض بود. در نشست انتقادی ابتدا زنان و مردان با هم بودند و به نقاط ضعف خود یا دیگران اعترف می کردند این نشست تا مدتها روزانه برگزار می شد.. مسعود معتقد بود این کار یعنی انتقاد از خود در حضور همه باعث پاکی و تقویت تشکیلات می شود و البته زنان در راس بودند و فرماندهی را به عهد داشتند فشار تشکیلاتی با اهرم انقلاب هر روز بیشتر می شد ولی راه حلی نبود. راه های رفتن به خارج و کشورهای اروپایی را مسعود رجوی بسته بود و دو راه برای افراد منتقد و معترض سازمان برای خروج از قرارگاه های سازمان در خاک عراق وجود داشت یا هشت سال را در زندان مخوف ابوغریب به جرم جاسوسی سپری کنند و راه دیگر انتقال به لب مرز بود. البته هر دو راه یعنی نوعی خودکشی. آری این چنین بود که انقلاب مریم و بندهای کثیف آن با تحریف محتوای دین و قرآن و سخنان پیامبر به افراد تحمیل شد و ما افراد مستقر در قرارگاه اشرف را دچار عقده های روانی، روحی کرد و اختلالات شخصیتی شامل: افسردگی، خستگی در خواب، تشنج اعصاب، استرس، پریشانی ذهن، روحیه خشونت طلبانه، انزواگرایی، سکوت، غم و اندوه وجودمان را فرا گرفت و این همه نتیجه همان تز رهایی بود که مریم و مسعود رجوی مدام از آن دم می زدند. ببین آرش با فرزندان خلق قهرمان چه کردند و همین مقوله و الگو را می خواستند در ایران پیاده کنند ولی البته این آرزو را مسعود و مریم خانم به گور خواهند برد. آری انقلاب و ازدواج روی خون فرزندان بی گناه همین مرزو بوم شکل گرفت و کاخ و عمارت سازمان و تشکیلات بنا شد و رجوی اجساد فرزندان خلق را لابه لای دیوارها و پله گذاشت و خود را تا عرش دست نایافتنی پنداشت و سوگلی خود را که در جوانی مهدی ابریشم چی(شریف) از او ربوده بود را بازپس گرفت و با هم به قصر خونین اژدها شتافتند. عدالت، قسط، شرم و حیای گروه رجوی را می بینید. از اینها که بگذریم حکایت هنوز باقی است هر بار که می گفتند نشستهای رهبری همه می دانستند یعنی چه مصیبتی شروع می شود ولی باالاجبار همه کف می زدند و شادی می کردند.

در هر نشست رهبری که بعضا دو تا سه ماه طول می کشید همه به تیغ کشیده می شدند هر نوع نافرمانی، نقض ضابطه، هژمونی ناپذیری و رعایت نکردن دستورات فرماندهان همه در نشست رهبری تعیین تکلیف می شد تا جایی که افراد را وادار می کردند، بگویند غلط کردیم. نشست ها تحت عناوینی چون بند الف، ب، ج، د، ف، ه، ش، ماهها طول کشید یا نشست های طعمه چهار ماه ادامه یافت و نشست غسل و بند ص (صبر) برای تحت فشار قراردادن ذهن و روان افراد و مطیع کردن آنان بود که به وسیله ی مسعود طراحی شده بود. همه این نشست ها به دلیل این بود که دهان مخالفین و معترضین با خفقان تشکیلاتی بسته شود و این خواسته مسعود را، مریم و خواسته مریم را، شورای رهبری و خواسته شورای رهبری را برادران FA MAگفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت هشتم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

متاسفانه رهبران مجاهدین بی آنکه اهمیتی به مواد منشور جهانی حقوق بشر قائل شوند به خود اجازه می دادند افراد تشکیلاتی را در شرایطی غیر انسانی و مغایر با شان و کرامت انسانی تحت شستشوی ذهنی و روانی قرار دهند تا در مسیر اهداف تروریستی خود از آنان بهره برداری کنند. یکی از روش ها و تکنیک های تحت انقیاد در آوردن افراد تشکیلاتی نشست هایی تحت عنوان انقلاب ایدئولوژیک بود که ماجراهای تلخی را برای ما تداعی می کند. آقای حاتمی شما چه نظری دارید؟

آقای سیامک حاتمی: نشست های موسوم به انقلاب ایدئولوژیک دقیقا برای این طرحی شده بود تا افراد را وادار کنند مطیع کامل رهبران سازمان باشند. و در عملیات تروریستی بدون کوچکترین سوال و یا ذهنیتی و یا تناقضی دست به کشتار شهروندان ایرانی بزنند. نشست انقلاب ابتکار شخص رجوی بود او می خواست افراد را مبدل به رباط هایی بیرحم کند که قدرت تفکر نداشته باشند. من هم مانند شما شاهد این ماجراهای تلخ بودم آرش جان. دوست دارم به خاطره ای اشاره کنم، اولین نشست ما در قرارگاه 12 به سرپرستی رقیه عباسی و مهرانه حقانی به نام نشست بند (ف) بود. به این ترتیب که حدودا 100 تا 150 نفر در یک سالن جمع می شدیم و زنان به اصطلاح پاکدامن و عفیف شورای رهبری برای شستشوی ذهنی و ایدئولوژیک ما در چشمه مطهر انقلاب مریم از ما می خواستند کارهای خلاف خود را بگوییم که از یک نگاه آلوده می بایست شروع می کردی و تا نافرمانی تشکیلاتی یا نگاه کردن به دختر یا زنی در بغداد ادامه داشت و بعد از اعتراف در جمع افراد و تحقیر شدن، تو را می بخشیدند و تو در مقابل 150 نفر آبرویت می رفت و حریم و حرمتها را پاره می کردی و بعد از این آبرو ریزی و افتضاح انقلابی در جمع افراد و فرماندهان زن، دیگر از تو هیچ چیز نمی ماند. دریدگی زنان فرمانده را بنگر که با وقاحت و حرص و تشنگی به این حرفها گوش می دادند.!! نه شرمی و نه حیایی بود.آخر سمبل آنها مریم در سال 1364 با بی شرمی و دریدگی به بردگی و یوغ آقای رجوی رفت و در مقابل چشمان شوهر بی غیرتش (شریف) خطبه عقد را خودش خواند و در اوج دنائت تمام سنتهای مقدس اجتماعی و حریم و حرمتها را پاره کرد و در نابودی این دستاوردهای چندین ساله اجتماعی لقب فرشته را گرفت و خود را در آغوش کمالات بی شائبه آقای رجوی انداخت و پاک شد.!! بله این نشستها تا دو ماه ادامه شد و ما در انقلاب به اصطلاح ذوب شدیم. البته به جای پاکتر شدن حریص تر و دریده تر شدیم. به تدریج عواطف انسانی مان را از دست می دادیم و به گرگ تبدیل می شدیم.

از سال 1374 نیز خاطرات تلخی دارم. ما را به اسم نشست رهبری به بغداد بردند محلی به نام بهارستان همان ساختمان اجلاس شورای ملی زمستان بود در همین زمان مسعود نشستهای وحشتناک موسوم به (حوض) را راه انداخته بود. بحث اینکه ما باید روی پای خودمان بایستیم و خودمان مخارج خودمان را در بیاوریم. ما نباید وابسته به هیچ ابرقدرتی باشیم و ما باید در استقلال کامل زندگی کنیم. اینجا بود که می گفت: یا باید ارتش را منحل کنیم و یا باید همه انقلاب واقعی کنند و ادعا داشت با انقلاب مریم ما از یک ابر قدرت هم قوی تر هستیم و خلاصه این بحثها حدودا یک ماه طول کشید اصطلاح حوض به این خاطر بود که سکوی نشیمن مسعود بالاتر بود و افراد در محوطه جلوی او می نشستند و مسعود افراد را تایید می کرد و این بازی همیشگی مسعود بود که همیشه آماده بخشش گناهان دیگران باشد. ولی خودش از همه کثیف تر و گناهکارتر بود زیرا او خیلی بی شرم و دریده خو و روباه صفت بود.

در نشست حوض بحث عملیات جاری یا جهاد اکبر مطرح شد و دوباره بعد از پذیرش این بحثها توسط افراد، مسعود یک به یک اسامی آنها را ثبت کرد و نام این نشست به حوض مشهور شد. نشست حوض نیز نمونه دیگری از شستشوی پیچیده ذهن و روان افراد در مناسبات مجاهدین بود. افرادی که هیچگونه خبری از تحولات جهانی نداشتند و هیچ کانال ارتباطی با بیرون از مناسبات مجاهدین برای آنان امکانپذیر نبود. حتی اجازه نداشتند به کانال های تلویزیونی عراق نیز نگاه کنند. فضایی کاملا اختناق آمیز و یکطرفه برای افراد پردازش شده بود. و ما در درون مناسبات واقعا یکطرفه تغذیه می شدیم. آیا ایجاد چنین شرایطی برای هر انسانی نمونه عینی نقض حقوق بشر نیست؟

ادامه دارد…

تنظیم از آرش رضایی

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت هفتم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آرش رضایی: آقای حاتمی همانطور که به درستی اشاره کردید در بحث شورای رهبری، زنان را با سوار کردن باسمه ای بر ارابه انقلاب و روی دوش مردان با شلاقی به نام بند های انقلاب جسم و روح آنان را نشانه رفتند در این میان شما چه موضعی داشتید؟ من حدود یک سالی بود که در جریان به اصطلاح این تولد قرار گرفتم بشدت نسبت به تبعیضی که بر مردان روا شده بود معترض بودم چرا که وقتی حرفی از وجود یکی از کادرهای مرد در سطوح شورای رهبری مطرح نبود برای همه ما مردهای حاضر در قرارگاههای سازمان در عراق حیرت آور بود. همانطور که گفتم به خاطر اعتراضاتی که می کردم فحش ها، ناسزاها و رکیک ترین الفاظ نصیب من و خانواده ام شد، به هر بهانه ای مرا بشدت کتک میزدند و به من گفتند تو نفوذی هستی آنها می گفتند باید اعتراف کنی و گرنه تو را می کشیم. آنها مدعی بودند برای نفی شکنجه مبارزه می کنند.اما در کمال تعجب همین مدعیان مبارزه برای آزادی خلق و حقوق انسانها فرزند همین خلق قهرمان را تا سرحد مرگ کتک زدند و بارها مورد شکنجه قرار دادند. حداقل مسعود رجوی که معمولا در نشست ها و سخنرانی هایش از انقلاب ناب توحیدی اسلامی، و رفتارمهدی گونه، علی گونه و فاطمه گونه سخن می گفت بایستی در ظاهر هم که شده است به شکنجه افراد خودش در قرارگاههای سازمان در عراق اعتراف می کرد و مورد نکوهش قرار میداد. اما هیچگاه به شکنجه نیروهای سازمان خودش اعتراف نکرد. آرش جان چنانکه قبلا گفتم در یکی از روزها به خاطر انتقاد مرا تحت فشار شدیدی قرار دادند به فرماندهان شکنجه گر خودم گفتم:
شما که مدعی هستید در انقلاب خواهر مریم ذوب شدیدحداقل فحش ناموسی ندهید و عفت کلام را رعایت کنید. آخر همه رجس و آلودگیها از مریم این فرشته پاک و بی گناه رهایی (بقول شوهرش) به دور است شما اگر حداقل می خواهی فحش بدهی، بگو خفه شو، حرف نزن. سر انجام منجلاب انقلاب مریم این بود. بعدها کم کم فهمیدم سیرک اشرف جایگاه چه کسانی است و خیمه شب بازی این سیرک و افراد آن برای مجیزگویی و دلخوشی قدرت های مستبد و استعمارگر و بازیچه شدن علنی برای صدام حسین است. آقای سیامک حاتمی: شما در دوران چک امنیتی مورد آزار و اذیت قرار گرفتید چون همه ما می دانیم در آن دوران سخت در سال 1373 چه وضعیت دشواری را سران مجاهدین برای نیروهای منتقد و خواهان خروج پدید آوردند که کلمات از بیان آن عاجز و قاصر است. شاید بتوان گفت آزار سیستماتیک روانی و ذهنی افراد به شکلی پیچیده و ویرانگر و نیز مورد شکنجه بیرحمانه و وحشیانه فیزیک و جسمی قرار دادن آنها تا حد نهائی، غیر قابل توصیف و بیان است واقعا نمیتوان حدی بر آن همه ستم و نقض حقوق انسانها قائل شد. در حقیقت دوران چک امنیتی رویداد تلخ و اندهباری بود که ماهیت فاشیستی رهبران مجاهدین و پارادوکس ویرانگر فلسفه سیاسی و انقلاب ایدئولوژیک و خود ساخته مسعود رجوی را کاملا برای نیروها و کادرهای تشکیلاتی عیان کرد. شما چه خاطره تلخ و اندوهباری از این رویداد گزنده و تکاندهنده دارید؟ سیامک حاتمی: بله آرش جان چه خوب شد که به این دوران اشاره کردی شما شاهد بودی چه فاجعه ای بوجود آوردند چه زشتی هایی که نشانمان دادند مرا صرفا به خاطر اعتراض ها و انتقاداتی که بر روند امور داشتم بازداشت کردند و انگ نفوذی زدند. مرا بدون دلیل در سال 73 به زندان مخوف اشرف بردند، به مدت دو هفته به شدت کتک زدند و قصد کشتن مرا داشتند. بازجوی من نادر رفیعی نژاد بود. فحش های رکیک دادند. بشدت می زدند همه جای سر و صورتم خونین بود، رحم نداشتند، انگار بازجوهای گشتاپو با من روبرو بودند. بارها در حین بازجوئی تهدید به مرگ کردند. می گفتند مطمئن باش در اینجا در عراق گیر افتادی کسی به دادت نمی رسد مثل سگ تو را می کشیم و جسد کثیفت را حیوانات اطراف بیابان اشرف خواهند خورد. شش ماه در زندان اشرف در بدترین شرایط روحی و جسمی بودم. دوران بسیار تلخی بود فردی به اسم حمزه رحیمی در این بازجوییها مفقود شد و هرگز رجوی جواب آنرا نداد. یا شخصی به نام حسن که مهندس ماشین آلات سنگین بود را آنقدر با پایه صندلی آهنی به ساق پایش زدند که تماماً پوست آن کنده شد که خودم دیدم و شاهد این ماجرا بودم. فرامرز رحیمی را چنان زدند که تمام لباس هایش خونین بود و زیر چشمش کبود شده بود. بعد از اینکه با اعمال ضد انسانی و رفتارهای غیر قابل تصور، حیوانی و وحشیانه از بسیاری از افراد اعترافات دروغین گرفتند به اصطلاح عفو رهبری به ما خورد و ما را آزاد کردند. خلاصه دوران زندان ما پس از چند ماه تمام شد و عفو خوردیم و دوباره شدیم برادر مجاهد.!! بعد از زندان و شکنجه روانی و جسمی اغلب افراد آزاد شده دچار افسردگی شده بودند ترس شدیدی در وجود ما لانه کرده بود دیگر همان افراد سابق نبودیم با روحیه نترس و شجاع و آرمان هایی که حاضر بودیم برای آن بمیریم و به راحتی از جان خود مایه بگذاریم. افراد ترسویی شده بودیم که با کوچک ترین اشاره و نهیب فرماندهانمان ترس بر ما مستولی می شد و سعی داشتیم هر طور شده آنان را از خودمان راضی کنیم و مورد رضایت آنان باشیم. در نشست ها هیچگاه تصور اعتراض و یا انتقاد از ذهنمان عبور نمی کرد. باورمان نمی شد که رهبران سازمان این همه قساوت داشته باشند. آنان ما را شوکه کردند. تازه فهمیدم که با چه جانوران وحشی طرف حساب هستم و متوجه شدم در چه منجلاب کثیفی گیر کرده ام و احتمالا هیچگاه نخواهم توانست از این وضعیت خارج شوم. به خودم می گفتم زندگی را باختم در خلوت خودم به دور از چشم همه گریه می کردم. باورم نمی شد مجاهدین ماهیت دوگانه و کاملا متضاد داشته باشند در رادیو و تبلیغات و تلویزیون خودشان ماهرانه چنان چهره ای از خود نشان می دادند که من فکر می کردم برتر از اینها در دنیا وجود ندارد اما در روابط درونی شان از گرگ هم وحشی تر و خونخوارتر بودند. براستی اینها تروریست های خطرناکی بودند که فردی مثل صدام قسی القلب از آنها حمایت می کرد و جز صدام کسی نبود که یاور این افراد خونریز و بیرحم باشد.
ادامه دارد…

 مکان گفتگو: انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی
تنظیم از آرش رضایی- مسئول انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت ششم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سیامک حاتمی: آرش جان، شما سالها و بیشتر از من در میان مجاهدین بودی. خوب میدانی آنها چگونه فریبکارانه و دوگانه برخورد می کنند و در این رابطه تبحر دارند و اگر اعتراضی یا کوچکترین انتقاد و اعتراضی به مجاهدین و استراتژی و یا ضوابطشان داشته باشی با همه سابقه ای که داری و جانفشانی که برایشان کرده ای، ذره ای رحم به تو نمی کنند و برزخی برایت بوجود میاورند که از زنده بودنت پشیمان شوی. شما گفتی واکنش من چی بود، خوب معلوم بود من خیلی شوکه شدم وقتی ماهیت سازمان و رفتارهای زشت رهبران آن را به عینه دیدم. روش ها و برخوردها همه ویرانگر بود. انسانها مثل اینکه ارزشی برای مسعود و مریم و سایر رهبران سازمان نداشتند. شعارهای آنها را وقتی از رادیو در ایران می شنیدم تحت تاثیر قرار گرفتم اما وقتی به داخل مناسبات سازمانی آنها وارد شدم، فاجعه را از نزدیک حس کردم، متوجه شدم انسانها را با فریب به درون مناسبات ضد انسانی سازمان هل داده اند و کسی را یارای فرار از آن محیط وحشت و خفقان نبود. خیلی برای من غیر عادی بود شرایطی را تحمل کنم که حتی در همه ی عمرم تا آن لحظه ی ورودم به قرارگاه اشرف تصورش را هم نمی کردم. خوب برای رهایی از آن وضعیت نامناسب و ناهنجار به ناچار شروع کردم به اعتراض. در همان اوایل ورودم به درون مناسبات مجاهدین اصرار داشتم از عراق خارج شوم. من حدود یک سال بود به مناسبات وارد شده بودم و انقلاب مریم را به زور بر ذهنم چون پتکی وارد کردند. وقتی مقاومت و اعتراضاتم شروع شد، فحش ها، ناسزاها و رکیک ترین الفاظ را به من و خانواده ام نثار کردند که تا اون موقع از هیچ کس عادی نیز نشنیده بودم. باور می کنی آرش فکر می کردم با یک عده دیوانه طرف شده ام. دیوانه هایی که خود را عاقلترین افراد می دانستند و این وضعیت خیلی خطرناکی بود که حس می کردم برایم پیش آمده است. کتک های زیادی از فرماندهانم خوردم. وقتی مقاومت مرا دیدند به زندان مخوفشان بردند و تحت فشارم گذاشتند، بدترین رفتارها را با من داشتند. به من گفتند تو نفوذی هستی! آنها می گفتند باید اعتراف کنی و گرنه تو را می کشیم. اینها مسئولین سازمان مجاهدین بودند که ادعا داشتند به خاطر خلق و مریم و ناموس مریم می جنگند اما همین ها به ناموس مردم فحش می دادند و فرزند همین خلق قهرمان را تا سرحد مرگ کتک زدند. به آقای برادر مسئول moگفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت پنجم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سیامک حاتمی: از همان روزی که به قرارگاه اشرف منتقل شدم حس کردم خواهرهای حاضر در قرارگاه اشرف که به مسئولیت های کلیدی منصوب شده بودند احساس خوبی نسبت به مردها ندارند. برخوردها و رفتارهایشان تحقیر آمیز بود. انگار اینها چون عروسک کوکی بودند و واکنش های احساسی و دور از منطق داشتند. وقتی به مقر منتقل شدم طبق روالی که بود نوارهای انقلاب توسط تقی صوفی فرمانده مان برای افراد مقر ما گذاشته شد اولین بار آنجا فهمیدم، چرا زنها را از مردها دور می کنند و حتی زن و مرد جرئت نداشتند با هم صحبت کنند در حالیکه در قرآن و اسلام تاکید شده بود بر ازدواج مسلمانان و تشکیل خانواده. خانم مریم رجوی در رابطه با بند الف طلاق های ایدئولوژیک در نشستی که نوارش را برایمان پخش کردند، گفت: ببینید بحثی داریم به نام رهبری عقیدتی و به خاطر وصل شدن به رهبری عقیدتی باید از همه چیزگذشت تا به فدا و صداقت رسید. مریم می گفت: ما اگر بخواهیم رژیم را سرنگون کنیم باید با انقلاب ایدئولوژیک وصل به رهبری شویم یعنی در انقلاب ذوب شویم و از الزامات ذوب شدن در انقلاب این است که زنها و مردهای حاضر در قرارگاه اشرف و سایر قرارگاهها همسرانشان را طلاق دهند و به رهبری عقیدتی وصل شوند. مریم چنین القاء می کرد این طریق تنها راه نابودی رژیم است. بعد بحثی را پیش کشید که فرد پاسیو شده و مخالف با انقلاب ایدئولوژیک خصوصیات زیر را دارد و محورهای آن این بود:

1- فرد درون گرا است. 2- به خواهش درون اصالت می دهد. 3- به رهبر عقیدتی ایمان ندارد. 4- به رحمت خدا ایمان ندارد 5- ضعیف و شکننده است.

جالب اینجاست بی آنکه کسی اجازه و امکان ابراز نظر و یا انتقاد در باره ی دیدگاه مریم را داشته باشد مجبور می شد بحث را بپذیرد. ریل این بود مریم رجوی بحث می کرد و در پایان نوار، قانون خدشه ناپذیر این بود ما باید حرفهای او را اثبات می کردیم یعنی باید گزارش می نوشتیم من که از ابتدای ورودم به مناسبات سازمان در هنگام مواجه شدن با زنها و فرماندهان زن رفتارهای منفی و تحقیرآمیز آنها را احساس می کردم و آنها را در نهایت انسانهای احساساتی می دیدم که کورکورانه اطاعت تشکیلاتی دارند، مطلقا نمی توانستم حرف مریم را بپذیرم ولی مجبور بودم خودم را منطبق کنم چون چاره ای نداشتم و در غیر این صورت در بدترین شکل ممکن مورد اهانت، تحقیر و تهمت قرار می گرفتم. در این شرایط طبیعی ترین واکنش من چی بود؟ واقعیتش در ذهنم به مریم دشنام می دادم ولی در عمل وانمود می کردم سخنان مریم را پذیرفته ام. این رفتار دوگانه را در حقیقت سازمان به ما یاد می داد. وقتی شرایطی برای ابراز آزادانه افکار نبود. وقتی شهامت نداشتی حرف دلت را بزنی خوب مجبور بودی نقش بازی کنی. خیلی از افراد مستقر در قرارگاه اشرف و سایر قرارگاههای سازمان در عراق تحت حاکمیت صدام نقش های دو گانه بازی می کردند تا جانشان در معرض خطر قرار نگیرد. چون همه می دانستیم با یک تشکیلات تروریستی خشن و عناصری مواجه هستیم که برای اهداف تشکیلاتی حاضرند به راحتی همه موازین حقوق بشری را زیر پا له کرده و به کسی رحم نمی کنند. در نهایت می خواهم تاکید کنم ما را به اجبار، با زور و با شعار برادر، برادر هل دادند داخل باتلاق انقلاب که من نوعی مجبور شدم در آن باتلاق متعفن چهارده سال دست و پا بزنم تا اینکه خداوند ما را نجات داد تا بقیه عمرم را از حصارهای ذهنی و فیزیکی که تحت عنوان انقلاب ایدئولوژیک برای ما درست کرده بودند و ساخته و پرداخته خیالات و اوهام ذهن رجوی بود، مجبور نباشم همه عمرم را در اسارت ذهنی و فیزیکی رهبران سازمان سپری کنم.

آرش رضایی: آقای حاتمی در سال 1373 بحث شورای رهبری زنان مطرح شد. مسعود باز ابداع عجیبی کرد او اینبار سعی کرد به هر شکل ممکن با طرح شورای رهبری، اتوریته خود را بر افراد تشکیلاتی به گونه ای پیچیده و زیرکانه اعمال کند در این باره نظری دارید؟

سیامک حاتمی: در همان ابتدای سال 1373 که بحث به اصطلاح شورای رهبری خواهران مطرح شد هیئت 12 نفره شورای رهبری با انتخاباتی که بیشتر به خیمه شب بازی رجوی شباهت داشت آغاز شد. در این میان به تعبیر مسعود 12 خواهر پاک و برگزیده و با لباسهای اتو کشیده و روسری قرمز روی سکوی بلندی قرار گرفتند و خواهر مریم زن مسعود رجوی آنها را معرفی کرد. بقیه افراد حاضر در نشست باید کف و سوت می زدند و خوشحالی می کردند ولی آن 12 نفر از این موقعیتی که داشتند ناراحت بودند. آخر انقلاب خواهر مریم ضد جاه طلبی و کرسی خواهی بود و مریم به آنها گفته بود نباید شما خوشحال باشید چون این کرسی قدرت نیست بلکه مسئولیت سنگین رهبری بر مردان و جنبش است.‼ البته واقعیت این بود که به نوعی ستم قرون وسطایی و استثمار مردان در مناسبات سازمان آغاز شده است. بله، آن 12 زن ناراحت بودند که حدودا 150 نفر کادرهای با سابقه و رده بالای مرد زیر دستشان قرار می گیرد و باید تابع دستورات آنها باشند‼ و همچنین یک ساختمان یا دفتر به آنها داده بودند که شامل چند میز شاهنشاهی از چوب تاب عالی و مبل و صندلی گرانقیمت، چند دستگاه خودروی جیپ لندکروز و خلاصه کولر و دایکن و سایر امکاناتی بود که افراد سازمان در خواب هم ندیده بودند….. واقعا شاخ در آوردم که چرا با این اوضاع اعضای زن شورای رهبری ناراحت بودند؟‼ در واقع تقسیم ناعادلانه ی قدرت در تشکیلات بود که توسط خانم مریم و از دل تحلیل ها و انقلابش بیرون می زد و ما مشاهده کردیم نشانه های رسیدن به عدالت، قسط و جامعه بی طبقه توحیدی چگونه است‼. و زنان چطور سوار بر ارابه انقلاب روی دوش مردان با شلاقی به نام بند های انقلاب جسم و روح مردان را نشانه رفته اند و اینگونه به سوی فتح تهران و جامعه بی طبقه توحیدی گام بر میدارند ‼

آیا این مناسبات ضد تکاملی و ضد انسانی و کاملا احمقانه را می توان بستری برای آزادی توده ها و مبارزه برای دفاع از حقوق انسانها نامید؟

مکان گفتگو: انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت چهارم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سیامک حاتمی: تحلیل شما کاملا درست و واقع بینانه است. چون همه ما شاهد بودیم که چگونه افراد در درون مناسبات ابزاری بیش نبودند. به آنها قدرت انتخاب داده نمی شد. افرادی ذلیل و بی اراده بشمار می رفتیم. حتی در مهمترین کارها که مربوط به سرنوشت مان بود نیز امکان تصمیم گیری نداشتیم. من خود شاهدی زنده هستم بر بطلان ادعاهای پر طمطراق رهبران سازمان که از آزادی و حقوق انسانها به دروغ حرف میزنند و شعار میدهند. آرش جان بگذار خاطره ی جالبی را برایتان تشریح کنم. بعد از اینکه آموزش هایم تمام شد. مرا به یگانهای عملیاتی نامنظم فرستادند در آنجا هم شش ماه آموزش های خاص نظامی را از سر گذراندم. سپس به ما پیشنهاد عملیات نظامی در داخل خاک ایران دادند. بی آنکه به روحیه و علائق ما اهمیتی بدهند و یا نظر ما را جویا شوند. پیشنهاد به عملیات رفتن در ظاهر امر یک انتخاب بود اما ما همه می دانستیم اگر پاسخ منفی بدهیم بایستی کلی فشار، توهین و تحقیر یا انگ و تهمت جاسوسی را تحمل کنیم. ما هم به دلیل ترس و نیز رودروایسی عملیات را پذیرفتیم. در همان موقع من دچار تناقض شدم که چرا اینها نیروهای قدیمی و زبده خود را برای عملیات انتخاب نمی کنند؟ مگر اینها نیروی آموزش دیده و قدیمی ندارند که ما نیروهای جدید الورود ر ا برای عملیات انتخاب کرده اند؟‼ آخر هیچ ارتشی اینطور نیست و به لحاظ در نظر گرفتن حقوق انسانی هم درست نیست که ما را برای عملیات بفرستند زیرا ما تا آن موقع میدان مین ندیده بودیم، هیچ مهارتی برای خنثی سازی مین نداشتیم. تجربه چندانی برای ماموریت های چریکی نداشتیم اما آنها اصرار داشتند تا به عملیات برویم.خلاصه ما را برای جنگ های نامنظم فرستادند. در طی درگیری پای راست من بشدت آسیب دید و زخمی و بیهوش شدم وقتی چشمم را باز کردم متوجه شدم مچ پای راستم را قطع کرده اند. چون شب عملیات در حالی که زخمی بودم و خون از پایم جاری شده بود تا صبح در مخفیگاهمان زمین گیر شدیم و بعد هم مرا به اشرف فرستادند پایم از ناحیه مچ قطع شده بود ولی هیچ کس مسئول و پاسخگو نبود این تناقض بزرگ در ذهنم بود اما جرئت اعتراض نداشتم. یک ماه در بیمارستان بستری بودم بعد مرا به قرارگاه مخصوص خودم یعنی محور دو بردند. در آنجا صحبتهایی با من شد. سعی داشتند از دست دادن پایم را توجیه کنند. و اینکه چرا آنان شتابزده و با سرعت مرا پس از آموزش رهسپار عملیات کردند. می دانستم مسئولین سازمان قصد دارند موضوع را به اصطلاح ماست مالی کنند و ذهن ساده مرا تحت تاثیر قرار دهند تا به واقعیت موضوع پی نبرم. در یکی از روزها زنی که مسئول بیمارستان بود مرا صدا زد و گفت: تو چرا به ارتش آمدی؟ گفتم: برای جنگیدن با رژیم. او گفت: تو راست نمی گویی و تظاهر می کنی. حرف آن زن خیلی به من برخورد. واقعا شوکه شدم. من پایم را برای اینها دادم و جانم را به خطر انداختم اما اینها دارند مرا سرزنش می کنند گستاخی مسئولین سازمان برای من شگفت انگیز بود. اینها چه خیال می کردند آیا در این توهم بسر می بردند که خدایان زمینی ما هستند؟ این اولین شلیک یک زن مجاهد عقده ای به من بود. آخر من نزدیک بود جانم را بدهم خدا خواست و پایم را دادم و زنده ماندم و این هم دستمزد من بود آن زن مثل عجوزه ها بود و چشمهایش مثل جادوگران عقده ای به نظر میامد. او هیچ جذبه ای نداشت. فکر کنم در درون مناسبات سازمان طی سالهای طولانی مبدل به یک تیکه یخ سرد و بیروح شده بود. آن زن هر چه دلش خواست بار من کرد من هم رودرویش ایستادم و گفتم: تو اشتباه می کنی و خیلی از مرحله پرتی. در حالیکه عصا زیر بغلم بود با ناراحتی از اتاقش خارج شدم بعد از چند روز مرا به مقر منتقل کردند هیچ عاطفه و محبتی در چهره زنان آنها دیده نمی شد، کاملا خشک و بی روح بودند. آخر اینها دست پرورده خانم مریم رجوی بودند.

ادامه دارد…

مکان گفتگو: انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

تنظیم از آرش رضایی

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آرش رضایی: آقای سیامک حاتمی شما پس از طی دوره آموزشی طی عملیات بر علیه نیروهای ایرانی در داخل خاک ایران پای راستتان را از دست دادید و بعد سالها در قرارگاه های فرقه مجاهدین در عراق حضور موثری داشتید، چه عاملی باعث شد یا نظاره گر چه رویدادهای تلخ و دردناکی بودید که بعد از پانزده سال جانفشانی برای دارودسته رجوی با تنفر، یاس و ناامیدی از فرقه مجاهدین جدا شده و به آغوش ملت ایران بازگشتید؟

سیامک حاتمی: خوب زندگی کردن در درون مناسباتی که سراسر توهین به انسان و اهمیت ندادن به آمال و آرزوهای او بود در نهایت آدمی را از چنین شرایط و روابطی منزجر می کند. هر چند که با سیستمی از شستشوی مغزی و بی هویت نمودن افراد را وادار کنند تا چنین شرایطی را زندگی آرمانی و ایده آل فرض کنند. آرش جان شما خود بیش از من در متن مناسبات اینها قرار داشتی و به خوبی بر زوایای درونی تشکیلات مجاهدین آگاهی و شناخت کاملی داری. درتشکیلات رجوی پانزده سال در واقع وقت تلف کردم. جوانی ام در تشکیلات رجوی گذشت. بگذارید مثالی را خدمتتان عرض کنم تشکیلات رجوی به دربار پادشاهان قدیم می ماند که رهبری آن حتی فکر می کرد خورشید و ماه باید به فرمان پادشاه طلوع و غروب کنند آری رجوی در پوش اسلام یعنی خواستگاه توحیدی تمامی مردم ایران (مسلمانان) از نام امام حسین و انبیاء سوء استفاده کرد. مدعی اسلام انقلابی، اسلام ناب توحیدی شد نام حسین را بر دهان کثیفش برد و خود را امام زمان نامید و سخت در روی زمین قلبهای پاک و بی گناه فرزندان ایران را فریب داد و اغفال کرد. در حقیقت چون خون آشامی خونهای آنها را نوشید و کاخ پوشالی خود را در قرارگاه اشرف بر گرده ی هزاران نفر فریب خورده و ساده دل ساخت. آری رجوی معنی دموکراسی و آزادی را نمی دانست او استاد بی نظیر تاریخ در سر بریدن کلمات و مفاهیم مقدس و متعالی بود. او از جوانمردی بویی نبرده بود. در یکی از نشست های رجوی خودم شاهد بودم که او ریاکارانه گفت: من سیته زن آقا علی هستم. اما کسی نبود به رجوی بگوید: مگر امام علی همیشه زره بی پشت نمی پوشید و شجاعانه در پیشاپیش صفوف نبرد، ذوالفقار می کشید ولی تو همیشه در بزنگاههای تاریخی یا فرار می کردی یا در صفوف آخر لشگر با خیال راحت شمشیر را هم از غلاف نمی کشیدی. رجوی فریبکارانه می گفت: پی و ساروج تشکیلات من از طلای ناب توحیدی اسلام مهدی است و سردر آن، فدا و صداقت. اما امام حسین عاشورا را آفرید و شهید شد. امام حسین چراغها را خاموش کرد تا انسانها با شرم صحنه مبارزه را ترک نکنند و امام خویش را تنها بگذارند و خود ماند ولی رجوی هر وقت چراغها را خاموش کرد یا ناپدید شد یا در کیلومتر ها دورتر از میدان جنگ ناظر صحنه ی درگیری نیروهایش بود. رجوی اما دیگر نمی توانست مثل سابق فریبکارانه رفتار بزدلانه ی خویش را هم مثل بقیه موضوعات به متشابهات ربط دهد علیرغم اینکه استاد این کارها بود و افراد مستقر در قرارگاه اشرف و سایر پایگاهها به عمق فریبکاری رهبری مجاهدین پی برده بودند.

در بعد از جنگ ماهیت رهبری مجاهدین برای بیشتر افراد مستقر در قرارگاه اشرف رو شد. اغلب افراد به این نتیجه رسیدند دوران و زمانه ی تشکیلات رجوی بسر آمده است و تشکیلات رجوی در واقع منسوخ شده است. به راستی این باتلاق و فاضلاب تاریخی را باید خشکاند و نابود کرد. تشکیلاتی که قوم لوط تربیت کرد و آدم آهنی، ارواح دجاله و یخ زده و وجودهای سرد و بیروح را آفرید، رجوی در کار خدا دست برد و زن و مرد را جدا کرد او به زور و با تحمیل افکار زشت خویش، نفس ها و خونهای انسان ها که باید متعلق به خدا باشد را در پوش رهبری عقیدتی در چارچوب کسر رهایی = بین خودش و خانم مریم تقسیم کرد. فاجعه تاریخی که هیچ دیکتاتوری مرتکب نشد. رجوی خائن و منافق به خدا و خلق و ملیت و فرهنگ ایران و ایرانی شد. واقعا ننگ تاریخ بر رجوی باد. او کجاست که جواب این همه خونریزی را بدهد. در مدت پانزده سال به طور آشکار و ملموس اسلام رجوی را دیدم. او حداقل جسارت این را نیز نداشت که بعد از سقوط حکومت متفور و خونریز صدام و رو شدن حقایق مزدوری او برای فرماندهان اطلاعاتی عراق و خیانت به منافع ملی ایرانیان در حضور ملت ایران اعتراف کند چه خیانت هائی را انجام داده است و چه بلایی سر فرزندان این کشور آورده است.

ادامه دارد…

مکان گفتگو انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

تنظیم از آرش رضایی

نوشته گفتگو با آقای سیامک حاتمی – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این گفتگو بوضوح مشخص است پرداختن به خفقان و تنگنایی که در قرارگاه اشرف بر نیروها و افراد مستقر در آن اعمال می گردد از دلمشغولی های حاتمی ست. در بررسی و تاملی عمیق بر مشاهدات و خاطرات او از پانزده سال زندگی در قرارگاه اشرف و دنیای آزار دهنده ی دارودسته ی رجوی، با تقابل دائمی و دردناک نیروها و کادرهای تشکیلاتی در دنیای به شدت آشفته و جنون آمیز مجاهدین مواجهیم. موارد و فاکت های بیشماری که سیامک حاتمی در این گفتگو ارائه می دهد از این جهت نمونه های روشنی ست.

دنیایی که سیامک برای ما از قرارگاه اشرف به تصویر می کشد بی اغراق کشمکش و درگیری انسان هایی ست که تحت شدیدترین وضعیت غیر انسانی بسر می برند. گوئی تقابل و مواجه شدن یک انسان روان پریش با گذشته ی تلخ و تاریکش مطرح است.

خاطرات و مشاهدات سیامک بوضوح نمایشگر دنیای دلگیر و نابخردانه دارودسته رجوی ست. حکایت تلخ و درخوری که در آن از امید و مهربانی و آزادی انسان ردی و اثری دیده نمی شود و کادرهای تشکیلاتی و افراد مستقر در قرارگاه اشرف همچون ابزار و متاعی بی ارزش قلمداد می گردند که جز در جهت ذوب گردیدن و فدا شدن در رهبری عقیدتی، حق و حقوقی، ارزشی و شان و کرامت انسانی برای آنان متصور نیست. در حقیقت در گفتگو با سیامک ما نیز بتدریج وارد جهان ذهنی و عینی آشفته و مالیخولیائی مجاهدین می شویم تا شاهد روابط و فضای تلخ، اندوهبار و ناهنجار فرقه ی تروریستی مجاهدین گردیم. براستی در این گفتگو آنچه که سیامک می بیند و یا ما از نگاه او می بینیم چیزی جز ذهن پریشان رهبری عقیدتی مجاهدین نیست. در واکاوی پسزمینه های خاطرات سیامک حاتمی پی می بریم، ماهیت حقیقت برای رهبران و سردمداران فرقه مجاهدین همواره برای آنها بی ثبات و لغزان است. و کادرهای رده بالای مجاهدین از هر گونه قطعیت و ثبات طفره می روند. این عدم قطعیت و بحران هویت شامل بسیاری از مسئولین و فرماندهان قرارگاه اشرف نیز می گردد. بالواقع هیچ تقسیم بندی رایج و متعارف و مرزبندی قاطعی در میان آنها معنا و مفهومی ندارد. آنها به سادگی می توانند از موقعیت یک انسان نرمال و متعادل ذهنی و روانی به موقعیت یک نروریست خطرناک و تبهکار که جز به کشتار نمی اندیشند، مبدل گردند.

به عبارتی دقیق تر می توان دنیای مجاهدین را به خانه ی عنکبوت تشبیه نمود. چرا که رهبران و سردمداران فرقه ی ستیزه جوی مجاهدین همچون عنکبوت تار می تنند و طعمه خود را شکار می کنند اما در عین حال خود در میان تارهائی که تنبده اند گرفتارند و از آن رهایی ندارند.

آرش رضایی – مسئول انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

***

گفتگوی صمیمانه با آقای سیامک حاتمی – قسمت اول

عضو با سابقه فرقه مجاهدین و ارتش آزادیبخش ملی

آرش رضایی: آقای حاتمی لطفا در باره ی نحوه ی پیوستنتان به فرقه ی مجاهدین توضیح دهید؟

سیامک حاتمی: اینجانب سیامک حاتمی آلوتره در تاریخ 5/7/1371 به همراه شخصی به نام اصغر که عامل آشنایی من با مجاهدین بود از طریق مرز ایلام صالح آباد خارج شدم و بعد از خروج از کشور خودم را به نیروهای مرزی عراق تسلیم کردم و به آنها گفتم برای پیوستن به سازمان مجاهدین به عراق وارد شدم. نیروهای مرزی عراق مرا به استخبارات عراق منتقل کردند. حدود سه ماه در بازداشتگاه استخبارات تحت بازجوئی بودم بعد از سه ماه دربدری در زندانهای عراق (بازداشتگاههای استخبارات) نیروهای عراقی ما را به مسئولین مجاهدین در بغداد تحویل دادند و بالاخره برادران مجاهد حاضر به پذیرش ام شدند. از همان ابتدا بازجوئی از من شروع شد. بعضا با چهره های بیروح و سردشان موجی از استرس را به من منتقل می کردند. بعد از مصاحبه و پر کردن فرم مخصوص و نیز فیلمبرداری به قرارگاه کوت منتقل شدم. در قرارگاه کوت فرماندهان ریل آموزش خود را با ما شروع کردند که شامل: نوارهای رهبری، بحثهای انضباطی و نظامی، آموزشهای تشکیلاتی و پروسه نویسی به منظور چک امنیتی بود. مدتی تحت آموزش بودیم همچنین به ما آموزش نظام جمع، سلاح، مین، پروسه شکل گیری سازمان، آموزش نشستها و چگونگی برخورد با نشست ها و خلاصه آموزش نظم و دیسیبلین به اصطلاح انقلابی، داده شد. در طی دوره آموزشی اصرار داشتند و القاء می کردند تا از زنها فاصله بگیریم در رابطه با این موضوع توضیح زیادی نمی دادند. ما نیز اطاعت می کردیم. بعد از اتمام آموزش دسته ما را تقسیم و به یگانهای عملیاتی نامنظم فرستادند در آنجا هم مدتی تحت آموزش قرار گرفتیم. تا تاریخ 1384 با مجاهدین بودم و در آن ایام درخواست جدایی از سازمان را به فرماندهانم در قرارگاه اشرف دادم سپس به کمپ امریکا موسوم به تیف منتقل شدم حدود سه ماه در کمپ امریکاییها بسر بردم تا اینکه بعد از طرح درخواست خروج از تیف و اعلام بازگشت به کشور ایران و گفتگو با مقامات کمیته ی بین المللی صلیب سرخ جهانی، نیروهای صلیب سرخ در مورخه9/2/1385 مرا از طریق مرز هوایی به ایران بازگرداندند.

ادامه دارد…

مکان گفتگو: دفتر انجمن نجات ارومیه

تنظیم از آرش رضایی

نوشته قرارگاه اشرف، خانه ی عنکبوت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.