الگوهای مشترک در فرآیند جذب و فریب

یکی از مهم‌ترین ابعاد مشترک در ساختار فرقه اپستین و فرقه رجوی، استفاده از فنون پیچیده فریب و آماده‌سازی روانی برای به دام انداختن قربانیان است. در تشکیلات جفری اپستین، قربانیان عمدتاً از میان دختران جوان با وعده‌های شغلی فریبنده در صنعت مدلینگ جذب می‌شدند، در حالی که در سازمان مجاهدین خلق، جذب نیروها اغلب با وعده‌های مبارزه برای آزادی، عدالت اجتماعی یا پناهندگی در اروپا و کار و زندگی بهتر برای خروج از بحران‌های شخصی صورت می‌گرفت. در هر دو مورد، رهبران فرقه در گام نخست خود را به عنوان “ناجی” یا حامیان قدرتمندی معرفی می‌کنند که می‌توانند آینده درخشانی برای فرد رقم بزنند. این فرآیند به مرور زمان به ایجاد وابستگی شدید عاطفی و مالی می‌انجامد، به گونه‌ای که فرد راهی برای بازگشت یا تصمیم‌گیری مستقل ندارد.
آنیا نام مستعار یکی از زنانی است که از قربانیان جفری اپستین بوده است. او به تازگی در مصاحبه ای با بی بی سی گفته های دیگر زنان قربانی لپستین را چنین تایید کرد: “هنوز هم در تلاش هستم با این واقعیت کنار بیایم که سال‌ها مورد سوءاستفاده قرار گرفته‌ام.” به گفته او، هرچند در ظاهر از آزادی برخوردار بود، اما در عمل گرفتار محدودیت‌ها و وابستگی‌هایی بود که مانند زنجیری نامرئی عمل می‌کردند و او تنها پس از مرگ اپستین متوجه آن شد.
زنان قربانی مسعود رجوی اما، حتی از آزادی ظاهری برخوردار نبوده‌اند و نیستند. آنها سالها در قرارگاه‌های بسته این تشکیلات در عراق یا آلبانی زندانی بوده‌اند اما با ارزش‌گذاری‌های مخصوص رجوی مانند “نفی فردیت و جنسیت”، نه تنها متوجه اسارت خود نیستند بلکه خود را در مسیر “تعالی” و “نجات خلق” می‌بینند. قربانیانی که موفق شدند از حصار جسمی و ذهنی مجاهدین خلق فرار کنند، پس از خروج از مناسبت تشکیلاتی موفق شدند زنجیرهای نامرئی را از خود جدا کنند و مانند بتول سلطانی، نسرین ابراهیمی، فرشته هدایتی، ژینا حسین نژاد و بسیاری دیگر از آنچه در کیش شخصیتی رجوی بر آنها گذشت، بگویند.

تخریب شخصیت و از بین بردن استقلال فردی

در ادبیات روانشناسی بالینی فرقه‎ها، از بین بردن استقلال فردی و حق انتخاب، پایه‌گذار اصلی سلطه رهبران فرقه‌ها است. در فرقه اپستین، قربانیانی مانند “آنیا” شهادت داده‌اند که اپستین با تحقیر مداوم، ایراد گرفتن از ظاهر جسمانی، کنترل روابط و امور مالی، توانایی تفکر مستقل را از آنان سلب کرده بود. به همین ترتیب، در فرقه رجوی نیز مسعود رجوی با استفاده از نشست‌های موسوم به “انقلاب ایدئولوژیک”، “طعمه”، “غسل هفتگی” و “عملیات جاری” و کنترل شدید ذهنی، تلاش می‌کرد تا تعلقات فردی، عاطفی و خانوادگی اعضا را نابود کند. طلاق‌های اجباری، تجرد اجباری، جدا کردن کودکان از والدین و تحمیل تفکراتی که در آن فرد کمترین حق و اراده برای زندگی شخصی خود ندارد، دقیقاً در همین راستا ارزیابی می‌شود؛ راهکاری که هدف نهایی آن تبدیل کردن انسان‌ها به ابزارهایی بی‌اراده در خدمت منافع سرکرده فرقه است.

ایجاد وابستگی همه‌جانبه و ابزارهای کنترل اقتصادی و اجتماعی

وابسته کردن قربانیان به سیستم، مانع اصلی فرار یا اعتراض آنان است. در تشکیلات اپستین، زنان فاقد حساب بانکی مستقل، بیمه درمانی یا پشتوانه مالی بودند و اپستین با این جمله که “بیمه درمانی تو من هستم” آنان را در زنجیری نامرئی گرفتار می‌کرد. در فرقه رجوی نیز قطع کامل ارتباط اعضا با دنیای بیرون، خانواده و جامعه، و همچنین کنترل شدید بر تمامی مایحتاج زیستی، آنان را در موقعیتی قرار می‌داد که هیچ‌ پناهگاهی خارج از سازمان برای خود متصور نباشند. استفاده از بدهی‌های تراشیده‌شده یا مدارک شرم‌آور در فرقه اپستین برای به سکوت واداشتن قربانیان، شباهت زیادی به ایجاد حس گناه دائمی و بازخواست‌های تشکیلاتی در سازمان مجاهدین خلق دارد. نشست‌های خود انتقادی که روزانه در قرارگاه اشرف تحت عنوان عملیات جاری برگزار می‌شود کارکردش ایجاد حس شرمساری همیشگی و بدهکاری به “برادر مسعود” و “خواهر مریم” است.

آیین‌های تحقیرآمیز و اعمال کنترل جسمانی (رقص رهایی و رقص برهنه)

یکی از بارزترین نقاط اشتراک میان این دو تشکیلات، استفاده از آیین‌های جمعی و تحقیرآمیز برای شکستن حرمت نفس و تضمین عدم افشاگری است. در شهادت‌های منتشر شده از قربانیان اپستین از جمله آنیا، به مواردی اشاره شده است که در آن زنان مجبور به برهنه شدن و رقصیدن در مقابل دوربین و چشمان اپستین می‌شدند تا به گفته او “هرگز نتوانند علیه او اقدام کنند”؛ چرا که داشتن این مدارک تصویری، وحشت از آبروریزی را به ابزاری برای سکوت مبدل می‌ساخت.
این روش دقیقاً یادآور پدیده موسوم به “رقص رهایی” در شورای رهبری تشکیلات رجوی است که با مدیریت مریم رجوی و دستور مسعود رجوی اجرا می‌شد. در آنجا نیز تحت عنوان مفاهیم ساختگی ایدئولوژیک، زنان عضو شورای رهبری وادار به اقداماتی می‌شدند که حریم شخصی و کرامت انسانی آنان را می‌شکست و پیوند عاطفی و تشکیلاتی آنان را با مسعود رجوی به شکل مرگباری تثبیت می‌کرد. در هر دو سیستم، هدف از این آیین‌های اجباری، ایجاد یک نقطه بی‌بازگشت برای قربانی است تا احساس کند به دلیل شراکت در عملی تحقیرآمیز و کثیف، دیگر راهی برای اعتراض یا خروج ندارد.
در نهایت، بررسی ساختار این دو تشکیلات نشان می‌دهد که تفاوت‌های ظاهری میان یک شبکه ناسالم فساد مالی-جنسی (اپستین) و یک سازمان سیاسی افراطی (رجوی)، مانع از تشابه ژرف و ماهوی آن‌ها در بهره‌گیری از ابزارهای کنترل ذهن، استثمار انسان‌ها و به ویژه قربانی کردن زنان نمی‌شود.

مزدا پارسی

نوشته تحلیل تطبیقی ساز و کارهای کنترل روانی در فرقه جفری اپستین و مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی در حالیکه یک دستش به کمر و دست دیگرش چوب اشاره بود، خطاب به اعضای شرکت کننده در جلسه گفت، در مهران گفتیم امروز مهران فردا تهران، امروز آمده ام تا بگویم آن لحظه تاریخی فرا رسیده است.

گورستان وادی السلام وادی خاموش خاموشان، در مسیر کربلا به نجف پایانی تلخ بر این تراژدی دیوانه وار رجوی بود، چند روز بعد از این شکست مفتضحانه و بازگشت از قصر شیرین به اتفاق تعداد دیگری از اعضای ستاد روابط خارجی و نیروهای تحت امر از چند یگان نظامی برای خاکسپاری تعدادی از کشته شدگان عملیات به شهر کربلا رفته و در هتل کربلا السیاحی این شهر که متعلق به سازمان اوقاف رژیم صدام بود، مستقر شدیم. کلیه هزینه های ما از طرف دولت صدام پرداخت میشد. از همان شب سوم عملیات و بعد از فرمان عقب نشینی توسط رجوی اجساد کشته شدگان را به پشت جبهه منتقل و در سردخانه های شهرهای کربلا و نجف جا داده بودند.

صبح بعد از خوردن صبحانه به اتفاق افسران مخابرات صدام برای تعیین محل دفن کشته شدگان به قبرستان وادی السلام شهر کربلا رفتیم. ساعت 8:30 عباس داوری مسئول روابط خارجی بخش بغداد به اتفاق چند نفر دیگر از پرسنل روابط به جمع ما اضافه شدند. لحظاتی بعد ابو عامر مسئول اداره اوقاف کربلا به اتفاق هییت همراه به مدخل ورودی این قبرستان و دفتر فردی بنام ابوعلی که مسئولیت امور قبرستان را داشت به جمع ما اضافه و با عباس داوری (رحمان ) در مورد محل دفن اجساد گفتگو کردند.

قبرستان وادی السلام در 5 کیلومتری از شهر کربلا بسمت شهر نجف قرار داشت، و شهروندان متوفی عراقی ساکن کربلا در آن بخاک سپرده شده بودند. در میان شهروندان عراقی یک قبر بنام مجتبی میرمیران که شاعر و بانام ادبی میم بارون در تشکیلات مجاهدین خلق معروف بود، مدفون بود. داستان دفن یک عضو مجاهدین خلق در میان شهروندان متوفی عراقی داستان تاسف برانگیزی دارد. مجتبی میر میران که مسئله دار و خواهان جدایی بود بدلیل عدم موافقت با جدایی وی و فشارهای روحی و روانی به قول مسئولین مجاهدین خلق در پایگاهی در بغداد خود را حلق آویز کرد. جسد وی را شبانه به کربلا برده و به گفته مسئول قبرستان بدون تشریفات قانونی و آرم مجاهدین خلق در بخش شهروندان عراقی بخاک سپردند.

بعد از صحبت های عباس داوری با مسئول اداره اوقاف شهر کربلا بخشی از قبرستان در نزدیکی مدخل ورودی قبرستان و در حوالی کشته شدگان عملیات آفتاب و چلچراغ دو بخش 5 و6 برای این کشته شدگان در نظر گرفته شد. ساعت 8 شب و بعد از تاریکی هوا در گرمای شدید مرداد ماه اجساد کشته شدگان عملیات فروغ با هینو به قبرستان آورده شد. تعدادی از اعضا که از یگان های نظامی برای این کار تحت امر گرفته شده، به اتفاق کارگران سودانی که از بغداد به کربلا آورده شده بودند زیر نور پروژکتورها کار تخلیه اجساد از خودروها و انتقال به نزدیکی قبرهایی که برای دفن آنها در نظر گرفته بودند، را شروع کردند. برخی از کشته شدگان را در همان محل کفن پوش کردند. مشکل اصلی شناسایی اجساد بود، بطرز وحشتناکی متلاشی شده بودند. تعداد اجساد 150 نفر بود که 50 پیکر بکلی متلاشی و غیرقابل شناسایی بود. بعنوان شهیدان گمنام و با سنگ قبر و آرم مجاهدین و بدون هویت به خاک سپرده شدند.

اعضا با دیدن اجساد متلاشی شده و سوخته بسختی قادر به کنترل خود بودند و زار زار گریه می کردند. حفظ آرامش در لحظه به خاکسپاری اجساد بکلی سوخته اعضایی که تا همین دوهفته پیش طی سالها در کنار آنها زندگی کرده و لحظات تلخ و شیرین متفاوتی داشتند، خیلی سخت بود! اجساد سوخته و بکلی متلاشی شده بدلیل عدم امکان شناسایی، فرصت یادآوری خاطرات را نمی داد. چرا که اعضا نمی دانستند چه کسی را بخاک می سپارند. لحظات تلخ و سنگینی بود، گویی سالها گذشت. بی شک تمامی اعضایی که در آن نیمه شب گرم مرداد ماهی کربلا اجساد متلاشی شده دوستان خودرا به دل خاک می سپردند، آن شب را هیچگاه فراموش نخواهند کرد. همه ما در آن لحظات به خانواده های آنها و بخصوص مادرانشان فکر می کردیم که اگر بدانند چه احساس تلخی خواهند داشت.

در مجموع 150 جسد از انبوه 2500 کشته عملیات فروغ را که توانسته بودند به خاک عراق منتقل کنند را در قبرستان وادی السلام بخاک سپردیم و بعد از چهار روز کار طاقت فرسا و زجر آور شبانه روزی قبرستان را ترک کردیم. در بازگشت از قبرستان به این فکر می کردم رجوی که بعد از اتمام عملیات نه تنها جوابگوی این جنایت نبوده بلکه اعضا را مقصر اصلی شکست قلمداد کرد، در فردای حسابرسی در حضور خانواده های این قربانیان چه پاسخی دارد. خانواده هایی که برخی از آنها اجساد عزیزانشان در دشت حسن آباد و تنگه چهار زبر به حال خود رها شد و قبری هم برای حضور بر سر آن نخواهند داشت. رجوی می خواهد پاسخ گو باشد و یا نباشد در نزد تاریخ و وجدان عمومی و چشمان اشکبار و قلب های داغ دار مادران بی شک محکوم و شرمنده خواهد بود. آن روز چندان دیر نیست.

علی اکرامی

نوشته فروغ جاویدان فرجام یک رویای جنون آمیز – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما پرسش اساسی اینجاست: آیا این اقدامات واقعاً یک حرکت حقوق بشری محض است یا تلاشی برای بازسازی چهره از دست رفته سازمانی است که بخش بزرگی از جامعه ایران آن را به دلیل عملکرد تاریخی‌اش خائن و جنایتکار می دانند و از آن نفرت دارند؟

تصاویر منتشرشده از برنامه‌های این جریان در فضای عمومی، حتی در رسانه‌های خود سازمان، نشان می‌دهد که این برنامه‌ها با استقبال عمومی همراه نبوده و بیشتر شبیه فعالیت‌های محدود اعضای تشکیلاتی است تا یک حرکت اجتماعی فراگیر باشد.

مجاهدین خلق در مواجهه با پرونده‌های اعدام، بیش از آنکه دغدغه‌ای فراگیر درباره جان انسان‌ها داشته باشند، تلاش می‌کنند از هر پرونده‌ای که قابلیت تبلیغاتی داشته باشد برای پیشبرد اهداف سیاسی خود استفاده کنند.

حمایت این سازمان تروریستی از برخی محکومان، نه بر اساس یک معیار ثابت حقوق بشری یا حقوقی، بلکه بر اساس منافع سیاسی صورت می‌گیرد؛ به‌گونه‌ای که وقتی فردی به هر دلیل اعدام می شود، پرونده او به سرعت در صدر تبلیغات سازمان ضد حقوق بشری مجاهدین خلق قرار می‌گیرد.

سابقه تاریخی این سازمان، از درگیری‌های مسلحانه دهه‌های گذشته تا همکاری با رژیم صدام حسین در دوران جنگ عراق علیه ایران، از عواملی است که باعث شده بخش قابل توجهی از جامعه ایران نسبت به ادعاهای حقوق بشری آن با تمسخر نگاه کنند.

این میزهای کتاب و تجمع های نمادین بیش از آنکه یک مطالبه عمومی باشند، تلاشی برای تولید تصویر رسانه‌ای از یک سازمان سر خورده ی منزوی است؛ سازمانی که تلاش دارد با قرار گرفتن کنار موضوعات حساس اجتماعی، برای خود اعتبار سیاسی کسب کند.

دفاع از حقوق انسان‌ها، نیازمند معیارهای یکسان و مستقل از گرایش سیاسی و انسانی است. زمانی که یک جریان سیاسی تنها در مواردی خاص و مرتبط با منافع خود حول موضوعات خاص فعال می‌شود، طبیعی است که جامعه نسبت به انگیزه‌های پشت این اقدامات تردید داشته باشد و اهمیتی به آن ندهد.

سالاری

نوشته نگاهی به بهره‌برداری مجاهدین خلق از موضوع اعدام‌ها در ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همانگونه که در قسمت قبل گفتم رجوی سال 1365 به این نتیجه رسیده بود که زمینه سازی های لازم صورت گرفته و می تواند به عراق برود و حضور خودش و تشکیلات مجاهدین خلق در عراق را علنی نماید. اما رفتن به عراق نمی توانست بی دلیل و بی بهانه باشد. رجوی هم که استاد فریبکاری بود و به سرعت بهانه را پیدا کرد.

بهانه اول : یکی از بهانه های رجوی این بود که جانش در مقرش در اوور (در اطراف پاریس) از سوی ترویست ها در خطر است. دستگاه تبلیغاتی مجاهدین خلق با یک برنامه ریزی مشخص عکس و اسامی تعدادی از اعضا و مسئولین گروه چریک های فدایی اقلیت را در نشریه مجاهد به عنوان مزدوران جمهوری اسلامی درج نمود. گویا این کار تعمدی بود تا آنها را تحریک به اعتراض کرده و سپس سوار این اعتراض بشوند. چند نفر از اعضای گروه اقلیت که به گفته سران مجاهدین خلق، در آن زمان تعداد کل تشکیلات شان به چند ده نفر هم نمی رسید، در اعتراض به چاپ عکس هایشان به اور یعنی نزدیک مقر رجوی رفته و علیه مجاهدین شعار دادند. این موضوع بهانه ای که رجوی لازم داشت را مهیا کرد. رجوی در حالی که از سوی پلیس فرانسه حفاظت می شد اعلام کرد که جانش از سوی تروریست ها در خطر است!

خود رجوی درباره این موضوع در پیامی که هنگام رفتن از پاریس به بغداد داده بود چنین گفت “مجاهد می‌خواهد با چاپ عکس‌های اینها در کنار مزدوران رژیم ، نشان بدهد که هم‌هویت و هم‌ماهیت هستند. . . . می‌آیند جلوی محل سکونت مسئول مقاومت، فریاد واشریعتا برمی‌دارند. . . . وارد حریم حفاظتی دیگری می‌شوند مانند تروریستها اسمش را هم می‌گذارند تراکت. . . . راهگشایی تروریستی می‌کنند، اسمش را هم می‌گذارند ترقیخواهی و تراکت.”

بهانه دوم : بهانه دیگر این بود که ایران بر دولت فرانسه فشار آورده تا فعالیت مجاهدین خلق در فرانسه را محدود کند!

این دیگر خیلی شیادی بود چرا که فکر نمی کنم کسی کمترین شکی داشته باشد که از روز فرار رجوی از تهران و رفتنش به پاریس، ایران از دولت فرانسه خواستار محدود کردن فعالیت های رجوی که نتیجه اش انجام اقدامات تروریستی و بمب گذاری در شهرهای ایران بود نشده باشد.

به این ترتیب رجوی از یک تجمع چند نفره و پخش تراکت یک غول تروریستی ساخت تا سفر از قبل برنامه ریزی شده خودش به عراق را توجیه نماید. او سرانجام در اقدامی خائنانه در خرداد 1365 با هواپیمای اختصاصی که صدام برای او به پاریس فرستاد (و شکی نیست که حکومت صدام اینکار را در هماهنگی با دولت فرانسه انجام داده بود) از فرانسه به عراق یعنی کشوری که در حال جنگ با ایران بود رفت. رجوی با این کار خیانت را به اوج خودش رساند تا به خواسته اصلی خودش یعنی بکارگیری امکانات عراق برای ادامه جنگ مسلاحانه با جمهوری اسلامی ایران برسد. با این اقدام عملاً مجاهدین خلق تبدیل به زائده جنگ و ارتش خصوصی صدام شدند.

استقبال مقامات حکومت صدام از رجوی بعد از ورودش به عراق

رجوی خیانت رفتن به عراق و قرار گرفتن در آغوش صدام را “پرواز تاریخساز” خواند. رجوی و دستگاه تبلیغاتی او برای آن که قبح خیانت رفتن و حضور در عراق تحت حاکمیت صدام را بپوشانند، حتی به مخالفان جمهوری اسلامی که در خارج از ایران بودند و رفتن به عراق را خیانت می دانستند “خارجه نشینان فرومایه” و “ولگردان سیاسی” می نامیدند.

جالب آن که سال ها بعد مریم رجوی و سران مجاهدین خلق بار دیگر در خارجه جا خوش کرده اند و به حق باید آنها را “خائنین خارجه نشین فرومایه” خواند.

نباید فراموش کرد مسیری که امروز توسط ربع پهلوی و سلطنت طلبان در خدمات رسانی به کودک کشان وحشی صهیونیستی – آمریکایی طی می شود راهی است که رجوی ها با ثبت خیانت تاریخی در رفتن به عراق، برای مزدوری صدام باز کرده و قبح آن را ریخته بودند.

ایرج صالحی

نوشته رجوی، تجسم عینی خیانت در همه زمینه ها – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انجمن نجات با تمرکز بر وضعیت این خانواده‌ها، فعالیت خود را بر بازتاب دغدغه‌های آنان، شنیدن روایت‌هایشان و پیگیری مطالباتشان درباره برقراری ارتباط با عزیزانشان قرار داده است. از نگاه این خانواده‌ها، بخش مهمی از رنج آنان ناشی از سیاست‌ها و ساختارهای سازمان مجاهدین خلق به رهبری مسعود رجوی و مریم رجوی است؛ سازمانی که به باور آنان با ایجاد فاصله میان اعضا و خانواده‌هایشان، موجب شکل‌گیری سال‌ها دوری و بی‌خبری شده است.

خانواده‌ها؛ محور اصلی فعالیت انجمن نجات

یکی از محورهای اصلی فعالیت انجمن نجات، توجه به خانواده‌هایی است که سال‌ها در انتظار خبری از عزیزان خود بوده‌اند. پدران، مادران، همسران، خواهران و برادرانی که تنها خواسته‌شان دانستن وضعیت عزیزانشان و برقراری دوباره یک ارتباط انسانی است.

برای این خانواده‌ها، یک تماس کوتاه، یک پیام یا حتی دریافت نشانه‌ای از وضعیت فرد مورد نظر، می‌تواند پس از سال‌ها انتظار اهمیت زیادی داشته باشد. آنان تأکید دارند که مسئله اصلی، پیش از هر موضوع دیگری، یک دغدغه خانوادگی و انسانی است.

بازتاب صدای خانواده‌های آسیب‌دیده از جدایی

انجمن نجات تلاش کرده است روایت‌ها، نامه‌ها و درخواست‌های خانواده‌هایی را منتشر کند که خود را آسیب‌دیده از جدایی تحمیل‌شده توسط ساختار سازمان مجاهدین خلق می‌دانند. این خانواده‌ها خواهان شنیده‌شدن صدایشان و توجه به پیامدهای عاطفی و انسانی دوری طولانی از عزیزانشان هستند.
از دید این خانواده‌ها، سال‌های بی‌خبری و محدودیت در ارتباط، رنجی فراتر از اختلافات سیاسی ایجاد کرده و به یک مسئله انسانی درباره حق ارتباط میان اعضای خانواده تبدیل شده است.

همدلی خانواده‌ها در مسیر پیگیری مطالبات

یکی از بخش‌های مهم فعالیت انجمن نجات، ایجاد ارتباط میان خانواده‌هایی است که تجربه‌های مشابهی از دوری عزیزانشان در سازمان تروریستی مجاهدین خلق دارند. این همدلی باعث شده بسیاری از آنان احساس کنند در مسیر دشوار پیگیری مطالبات خود تنها نیستند.
به اشتراک گذاشتن تجربه‌ها، حمایت عاطفی و همراهی میان خانواده‌ها، به عنوان عاملی برای حفظ امید و ادامه تلاش‌ها مطرح شده است.

امید به بازگشت ارتباط‌ها

از نگاه خانواده‌ها، مهم‌ترین خواسته، بازگشت امکان ارتباط آزاد و انسانی با عزیزانی است که سال‌ها از آن‌ها دور بوده‌اند. هر نشانه‌ای از ارتباط دوباره می‌تواند بخشی از نگرانی و رنج این خانواده‌ها را کاهش دهد.
این نگاه بر این باور استوار است که پیوند خانوادگی حتی پس از سال‌ها فاصله همچنان ارزشمند است و تلاش برای احیای این ارتباط، اقدامی انسانی و اجتماعی محسوب می‌شود.

رنج خانواده‌های داغدار

در کنار خانواده‌های چشم‌انتظار، خانواده‌هایی نیز وجود دارند که عزیزان خود را در جریان فعالیت‌ها و تصمیمات سازمان مجاهدین خلق از دست داده‌اند. آنان معتقدند بررسی سرنوشت این افراد و شنیده‌شدن روایت بازماندگان، بخشی از ضرورت توجه به پیامدهای انسانی عملکرد این سازمان است.

فعالیت انجمن نجات در حوزه خانواده‌ها بر محور حمایت از خانواده‌هایی شکل گرفته است که خود را متضرر از جدایی طولانی‌مدت عزیزانشان در سازمان مجاهدین خلق به رهبری مسعود رجوی و مریم رجوی می‌دانند.
برای این خانواده‌ها، امید، همدلی و پیگیری مستمر، سه عامل اصلی برای ادامه مسیر است؛ مسیری که هدف آن بازتاب صدای خانواده‌ها، حفظ پیوندهای انسانی و تلاش برای روشن‌شدن وضعیت عزیزانی است که سال‌ها از خانواده‌های خود دور مانده‌اند.

سالاری

نوشته انجمن نجات و تلاش برای حفظ پیوندهای خانوادگی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مهدی افتخاری اما شامورتی بازی رجوی تحت عنوان “انقلاب ایدئولژیک” را نپذیرفت و از آن لحظه مورد غیظ و کین رجوی قرار گرفت. به دستور رجوی او را خلع رده کردند و در پایین ترین سطوح تشکیلاتی قرار گرفت. رجوی که می دانست او یک فرد تاثیر گذار بر روی نیروهاست و مخالفتش با انقلاب طلاق که در واقع انحراف ایدئولوژیک و اخلاقی شخص رجوی بود، روی دیگران تاثیر می گذارد، دستور داد تا مهدی افتخاری را طوری سازماندهی کنند که تا حد امکان از بقیه اعضا دور باشد تا دیگران حرف های او را نشنوند. در ادامه این روند به مهدی افتخاری که یکی از بالاترین فرماندهان و مسئولین تشکیلات بود یک قطعه زمین دادند و کارش این بود که در آن زمین سبزی بکارد!! رجوی به این ترتیب هرگونه رابطه مهدی افتخاری با دیگران را قطع نمود.

مدتی بعد رجوی در ادامه کینه کشی از مهدی افتخاری او را به جلسات محاکمه گونه جمعی برد و وی را متهم نمود که فردی ترسو است و با دریدگی مدعی شد مهدی افتخاری بدلیل ترس نتوانست ماموریت فرار خودش (رجوی) از تهران را درست انجام بدهد و اگر معاونش نبود (که البته این فرد کشته شده بود و نمی توانست حرفی بزند تا حقیقت روشن شود) آن عملیات شکست می خورد. اما تناقض مضحک این بود که رجوی نگفت اگر مهدی افتخاری بخاطر ترس نتوانست کارش را در ماموریت فراری دادن خودش به درستی انجام بدهد و معاونش آن کار را پیش برد، پس چرا لقب قهرمان را به مهدی افتخاری داد؟

رجوی برای آن که تتمه ابهتی که از مهدی افتخاری در اذهان اعضا مانده بود را نیز نابود نماید، او را در یکی از نشست های وحشیانه موسوم به نشست های طعمه و در جلسه ای که همه اعضا تا پایین ترین رده های تشکیلات حضور داشتند، سوژه کرد. به دستور رجوی تعداد زیادی از سران تشکیلات و اعضای چاپلوس بر سر مهدی افتخاری ریخته و او را به شدت با حرف های شان تحقیر کردند.

در این نشست که صحنه گردان آن رجوی و مریم بودند و مریم رجوی مستمراً شخصیت مهدی افتخاری را با کلمات و جملاتش خرد می کرد، رجوی تلاش نمود تا مهدی افتخاری را نزد پایین ترین رده ها نیز ترسو و دزد جلوه دهد. به این منظور افرادی که مشخص بود از قبل توجیه شده اند، پشت میکروفون رفته و می گفتند مهدی افتخاری مواد غذایی را به صورت مخفیانه بر می داشت و در زمینی که در آن سبزی می کاشت مخفی می کرد. بعد از اینکه چند نفر این موضوع را گفتند، رجوی با سوار شدن بر این صحبتها برای زدن تیر خلاص به شخصیت مهدی افتخاری، گفت: “این کار مهدی از دو حالت خارج نیست یا اینها را برای طرح فرارش جمع کرده بود و یا از ترس اینکه اتفاقی بیافتد و نان پیدا نشود اینکار را کرده است.” (نقل به مضمون)

به این ترتیب در حالی که به مهدی افتخاری اجازه جدا شدن نمی دادند، با فشارهای گوناگون شخصیت او را ذره ذره خرد می کردند. خرد کردن شخصیت مهدی افتخاری تاثیر زیادی در او گذاشت و این فشار حتی در شکل و قیافه ظاهری او نیز مشهود بود.

مهدی افتخاری قبل از انقلاب ایدئولوژیک (سمت راست) و بعد از انقلاب ایدئولوژیک (سمت چپ)

سرانجام در خرداد 1390 اعلام کردند مهدی افتخاری بر اثر بیماری فوت شده است. اما این همه شیادبازی رجوی ها نبود! مریم رجوی درباره مرگ وی پیام داد و در آن پیام با وقاحتی بی همتا مهدی افتخاری را عاشق “انقلاب ایدئولوژیک” معرفی کرد!!!

به هر حال با فوت مهدی افتخاری یکی از مهمترین کسانی که در لیست سیاه رجوی قرار داشت و با رسیدن پایش به بیرون از تشکیلات می توانست با بیان حقیقت، مسائل زیادی را درباره رجوی ها و تشکیلات مخوف مجاهدین خلق افشا کند، حذف شد.

ایرج صالحی

نوشته سرنوشت مهدی افتخاری، کسی که رجوی را از تهران فرار داد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

زندگی نظامی و سیاسی معزی پر از تناقضات آشکار است. وی از یک سو خلبان هواپیمای شاهین بود که محمدرضا شاه پهلوی را در جریان انقلاب اسلامی به مصر و مراکش منتقل کرد و سپس همان هواپیما را به کشور بازگرداند. از سوی دیگر، مشخص شد که او از اعضای مخفی سازمان مجاهدین خلق بوده است. نقطه اوج فعالیت سیاسی و جنجالی او در ۶ مرداد ۱۳۶۰ رقم خورد؛ جایی که او با هدایت یک فروند هواپیمای بوئینگ ۷۰۷ سوخت‌رسان نیروی هوایی، ابوالحسن بنی‌صدر (رئیس‌جمهور معزول) و مسعود رجوی (سرکرده سازمان مجاهدین خلق) را با سناریوی ساختگی نقص فنی و هواپیما ربایی از مرزهای ایران خارج کرد و پس از عبور از ترکیه و یونان به فرانسه رساند. معزی پس از این واقعه سال‌ها در شاخه سیاسی مجاهدین خلق در شورای ملی مقاومت ایران در پاریس فعالیت کرد و سرانجام در ۲۱ دی ۱۳۹۹ در سن ۸۳ سالگی درحالیکه هنوز تحت نظر مجاهدین خلق بود در پاریس درگذشت.

حواشی مربوط به سال‌های پایانی عمر، بیماری سرطان خون و چگونگی درگذشت او در دی‌ماه ۱۳۹۹ در پاریس، بار دیگر ابعاد پیچیده‌ای از روابط درونی تشکیلات مجاهدین خلق و اعضای ارشد آن را به نمایش گذاشت. ادعاهای مطرح شده از سوی خانواده و نزدیکان وی حاکی از آن است که در اواخر عمر، اختلافاتی میان او و تشکیلات مجاهدین خلق بروز کرده و حتی وصیت‌هایی درباره عدم دخالت این سازمان در آیین خاکسپاری‌اش مطرح شده بود، موضوعی که از سوی نزدیکان و فرزندان وی در فضای مجازی بازتاب یافت.

مریم معزی دختر ارشد خلبان معزی، در 23 دی ماه 1399 در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد که او، خواهر و برادرش فرصت پیدا نکردند که مراسم تدفین پدرشان را خود برگزار کنند. به گفته او “فرقه مجاهدین” حتی روز تدفین و اجرای مراسم را از آنها پنهان کردند در حالی که پدرش بسیار شفاف و به طور مستقیم به آنها سپرده بود که نمی‌خواهد بعد از رفتنش پیکرش به مجاهدین خلق سپرده شود.

او در ادامه نوشت: “مریم رجوی دقیقا کاری را انجام داد که پدر ما از آن متنفر بود. مجاهدین خلق حتی در اخباری که اخیرا منتشر کردند از پدر بزرگ من سپهبد محمود معزی نام بردند، باید بگویم که پدربزرگم در یک کلام از مجاهدین خلق «متنفر» بود.”

پیوند خلبان معزی با سازمان مجاهدین خلق سرنوشت سیاسی‌اش را دگرگون ساخت. زندگی او گویای انباشتی از حوادث پرالتهاب تاریخ معاصر ایران، از جمله دوران جنگ ایران و عراق و پروازهای نظامی اوست که تحلیل جایگاه او را در میان ناظران سیاسی و پژوهشگران تاریخ انقلاب به موضوعی مناقشه‌برانگیز بدل کرده است.

بررسی الگوهای رفتاری و ساختار تشکیلاتی سازمان مجاهدین خلق نشان می‌دهد که کنترل درون‌گروهی، محدودسازی ارتباطات اعضا با دنیای خارج، و مصادره چهره‌ها، نمادها و شخصیت‌های هنری یا سیاسی پس از مرگشان، از جمله رویه‌های مستمر این تشکیلات بوده است. پدیده‌ای که درباره محدودسازی و کنترل سرهنگ بهزاد معزی در سال‌های پایانی عمر و حواشی مراسم خاکسپاری او مطرح شد، شباهت زیادی به تجربیات مشابهی دارد که در خصوص چهره‌های فرهنگی دیگری نظیر خواننده معروف، مرضیه، نیز گزارش شده است. جانان خرم نوه مرضیه نیز پس از برگزاری مراسم خاکسپاری مادر بزرگش روایتی از مصادره نام و مراسم او توسط تشکیلات در شبکه های اجتماعی منتشر کرد.

این رویکرد انحصارطلبانه و عدم رعایت خواسته‌های شخصی و وصیت‌های فردی اعضا یا چهره‌های وابسته پس از فوتشان، گویای حاکمیت استبدادی رجوی است که در پژوهش‌های مربوط به تاریخ سیاسی معاصر و ساختارهای فرقه‎ای و بسته مورد توجه قرار گرفته است.

با این حال، مرگ و خاکسپاری افراد بدون اطلاع خانواده‌های‌شان، درباره همه اعضای دربند مجاهدین خلق صدق می‌کند. تازه‌ترین نمونه آن یزدان تیموریان بود که پس از اعلام مرگش از سوی رسانه‌های مجاهدین خلق، دختر او سپیده تیموریان از سفر ناکام به آلبانی و ممنوعیت دیدار با پدرش در زمان حیات او نوشت. خانواده تیموریان با اختصاص یک حساب کاربری به مرحوم تیموریان تلاش دارند که با زنده نگه داشتن نام او اسناد هویتی، یادگارها و مدارک رسمی فوت او را از تشکیلات مجاهدین خلق مطالبه کنند.

مکانیزم‌های حفظ نیرو و مدیریت ایدئولوژیک اعضا همواره به عنوان ابزاری برای حفظ انسجام تشکیلاتی توصیف شده است. ناظران سیاسی و پژوهشگران تاریخ معاصر معتقدند که این‌گونه اقدامات تشکیلات در قبال چهره‌های برجسته، در راستای بهره‌برداری تبلیغاتی حتی پس از مرگ آن‌ها صورت می‌گیرد که نمونه بارز آن در مناقشات میان خانواده‌های درگذشتگان و رهبری این سازمان‌ها هویدا شده است.

مزدا پارسی

نوشته سرنوشت خلبان پرواز فرار مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای تحلیل ابعاد مختلف کارنامه سیاسی مسعود رجوی، سه مقطع کلیدی‌ای که او تاکتیک فرار را برگزید، مورد بررسی قرار می‌گیرد. تاکتیکی که تبدیل به استراتژی اصلی او برای بقا شد.

۱. فرار از ایران – ۱۳۶۰

رجوی با ترجیح بقای شخصی بر هدایت میدانی دچار انقطاع از بدنه تشکیلات شد. در حالی که رجوی فرمان ورود به فاز مسلحانه را صادر کرده بود و هزاران تن از اعضای جوان و بدنه سازمان در خیابان‌های ایران درگیر جنگی خونین بودند، او کشور را ترک کرد. این در حالی بود که همسر باردار او اشرف ربیعی و یکی دیگر از مسئولان هم رده او یعنی موسی خیابانی در ایران بودند و چندی بعد در درگیری‌ها کشته شدند. این اقدام از سوی منتقدان، فرار از مسئولیت مستقیم و ترجیح دادن امنیت خود بر سرنوشت نیروهای پیاده سازمان تعبیر شد.

توجیه بخش تبلیغاتی سازمان برای این فرار، تشکیل “شورای ملی مقاومت” در خارج و دیپلماسی بین‌المللی برای سرنگونی سریع نظام بود اما در عمل به ایزوله شدن رهبری از واقعیت‌های داخل جامعه ایران انجامید.

۲. مهاجرت به عراق – ۱۳۶۵

سقوط مشروعیت ملی و وابستگی تمام عیار به دشمن متجاوز به خاک وطن بزرگ‌ترین خطای استراتژیک مسعود رجوی بود. انتقال به عراق در اوج جنگ هشت‌ساله ایران و عراق، نقطه عطف نابودی مشروعیت ملی رجوی بود. پناه بردن به آغوش صدام حسین—کسی که خاک ایران را اشغال کرده و شهرهای آن را بمباران می‌کرد—از نظر افکار عمومی ایرانیان (فارغ از گرایش سیاسی) یک “خیانت ملی” آشکار تلقی شد.

از آن مهم‌تر، رجوی با تاسیس “ارتش آزادی‌بخش ملی” عملاً سازمان خود را به پیاده‌نظام ارتش بعث (ارتش خصوصی صدام) و ابزار اطلاعاتی-عملیاتی صدام علیه وطن خود تبدیل کرد. این تصمیم، رجوی را از یک رهبر سیاسی اپوزیسیون به یک وابسته نظامی بیگانه تنزل داد.

فشار دولت فرانسه برای اخراج رجوی از خاک خود، او را مخیر به پذیرش محدودیت یا ترک این کشور کرد. او مجدداً بقای تشکیلاتی و آزادی عمل نظامی در مرزهای ایران را به قیمت از دست رفتن کامل وجهه ملی خود انتخاب کرد.

۳. ناپدید شدن – ۲۰۰۳

فروپاشی استراتژی مجاهدین خلق همزمان با غیبت ابدی مسعود رجوی به نوعی بن‌بست استراتژیک برای تشکیلات ایجاد کرده است. سقوط صدام حسین در سال ۲۰۰۳، عمود خیمه استراتژیک رجوی (جنگ‌افروزی از خاک همسایه) را فروریخت. ناپدید شدن ناگهانی او در زمان حمله آمریکا، تکرار همان الگوی قدیمی ترجیح بقای شخصی در لحظات بحرانی بود؛ او اعضای خود را در قرنطینه پادگان اشرف در برابر خطرات بعدی رها کرد و خود پنهان شد.

غیبت طولانی‌مدت رجوی (که از سوی مقامات اطلاعاتی و ناظران بین‌المللی به عنوان مرگ احتمالی یا انزوای مطلق تعبیر می‌شود) عملاً سازمان را از یک جنبش سیاسی به یک “فرقه مذهبی-سیاسی” با سوابق طولانی تروریستی و افراطی‌گری تبدیل کرد که حول یک رهبر غایب و کیش شخصیتی او می‌چرخد.

عدم حضور مسعود رجوی در نمایش های تشکیلاتی، به مریم رجوی اجازه داد تا ساختار سازمان را به سمت لابی‌گری غربی و ارائه ویترینی دموکراتیک ببرد، در حالی که بنیاد سازمان بر همان نگاه فرقه گرایانه مسعود باقی مانده است.

تحلیل این زنجیره از تصمیمات نشان می‌دهد که مسعود رجوی در محاسبات خود، “کسب و حفظ قدرت به هر قیمت” را جایگزین “منافع ملی” کرد. این رویکرد رفتاری، اگرچه توانست ساختار فیزیکی سازمان مجاهدین خلق را در قالب یک تشکیلات منسجم تا چندین دهه حفظ کند، اما در گستره وسیع‌تر، پایگاه اجتماعی آن‌ها را در میان مردم ایران به‌طور کامل نابود کرد و نام او را در تاریخ سیاسی ایران به عنوان نمونه‌ای از رهبری اپوزیسیون که به مرزهای ملی خود پشت کرد، ثبت نمود.

مزدا پارسی

نوشته مسعود رجوی، مرد فرارهای بزرگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانواده‌های این افراد می‌گویند بسیاری از جوانانی که در شرایط مختلف جذب تشکیلات مجاهدین خلق شدند، پس از ورود به ساختار سازمانی، ارتباطشان با خانواده‌ها محدود یا قطع شد و برخی از آن‌ها برای سال‌ها از دسترس نزدیکان خود خارج شدند. انجمن نجات که توسط جمعی از خانواده‌ها و اعضای جداشده از این سازمان شکل گرفته، به محلی برای پیگیری وضعیت این افراد و رساندن صدای خانواده‌هایی تبدیل شده است که خواهان اطلاع از سرنوشت عزیزانشان هستند.

پرسش اصلی خانواده‌ها؛ عزیزان ما کجا هستند؟

یکی از مهم‌ترین مطالبات خانواده‌های مرتبط با انجمن نجات، پاسخ به یک پرسش ساده اما اساسی است: سرنوشت افرادی که سال‌ها پیش وارد این تشکیلات شدند چه شد؟

خانواده‌ها خواهان آن هستند که سرکردگان سازمان مجاهدین خلق اطلاعات دقیق و قابل بررسی درباره اعضای سابق و فعلی خود ارائه کند؛ از جمله:

*  وضعیت افرادی که سال‌ها هیچ ارتباطی با خانواده‌هایشان نداشته‌اند؛
*  شرایط خروج یا ماندن افراد در اردوگاه‌های سازمان؛
*  اسناد مربوط به مرگ یا مفقود شدن اعضا؛
*  امکان ارتباط آزاد افراد با خانواده‌هایشان بدون فشار تشکیلاتی.

این مطالبه در چارچوب یک اصل شناخته‌شده حقوق بشری مطرح می‌شود: حق خانواده‌ها برای دانستن حقیقت درباره سرنوشت عزیزانشان.

نگاه حقوق بین‌الملل به ناپدیدشدگی و حق دانستن حقیقت

در حقوق بین‌الملل، ناپدیدشدگی اجباری یکی از جدی‌ترین نقض‌های حقوق بشر محسوب می‌شود. کنوانسیون بین‌المللی حمایت از همه اشخاص در برابر ناپدیدشدگی اجباری، بر ضرورت تحقیق درباره سرنوشت افراد، پاسخگویی مسئولان و حق خانواده‌ها برای دریافت اطلاعات تأکید می‌کند.
البته در مفهوم حقوقی دقیق، ناپدیدشدگی اجباری معمولاً زمانی تعریف می‌شود که محرومیت از آزادی توسط مأموران دولتی یا گروه‌هایی با حمایت یا رضایت دولت انجام شده و سپس سرنوشت یا محل نگهداری فرد پنهان شود.
با این حال، خانواده‌هایی که درباره اعضای مفقودشده خود سؤال دارند، می‌توانند موضوع را از زوایای دیگری مانند نقض حقوق فردی، جلوگیری از ارتباط آزاد، محدودیت اطلاع‌رسانی، فریب در جذب نیرو و مسئولیت مدنی یا کیفری احتمالی بررسی کنند.

مسیرهای حقوقی که خانواده‌ها می‌توانند دنبال کنند

پیگیری حقوقی چنین پرونده‌هایی می‌تواند در چند سطح مطرح شود:

1- مستندسازی و جمع‌آوری شهادت‌ها
اولین گام هر پرونده حقوقی، ثبت دقیق اطلاعات است:

*  مشخصات فرد مفقودشده؛
*  زمان و نحوه پیوستن به سازمان؛
*  آخرین تماس با خانواده؛
*  شهادت اعضای جداشده؛
*  اسناد، نامه‌ها، تصاویر و مکاتبات موجود.

این مستندات می‌تواند برای طرح شکایت یا ارائه گزارش به نهادهای حقوق بشری مورد استفاده قرار گیرد.

2- مراجعه به نهادهای حقوق بشری بین‌المللی
خانواده‌ها می‌توانند موضوعاتی مانند قطع ارتباط اجباری، عدم دسترسی به اطلاعات و نگرانی درباره وضعیت افراد را با سازوکارهای حقوق بشری سازمان ملل و نهادهای مرتبط مطرح کنند.
سازمان ملل تأکید کرده است که خانواده قربانیان ناپدیدشدگی حق دارند حقیقت درباره سرنوشت فرد و شرایط ناپدید شدن او را بدانند و از امکان جبران خسارت برخوردار باشند.

3- مسئولیت مدنی و کیفری احتمالی
در صورت وجود شواهد درباره اعمال مجرمانه مشخص، از جمله نگهداری اجباری، شکنجه، تهدید، جلوگیری از آزادی رفت‌وآمد یا سایر رفتارهای غیرقانونی، امکان بررسی مسئولیت افراد حقیقی دخیل در تصمیم‌گیری‌ها و مدیریت تشکیلات وجود دارد.

نقش اعضای جداشده در روشن شدن واقعیت‌ها

یکی از منابع مهم برای بررسی وضعیت گذشته و حال سازمان‌ها، شهادت افرادی است که از ساختار داخلی، خارج شده‌اند. برخی اعضای سابق مجاهدین خلق در سال‌های اخیر درباره تجربه‌های خود از فضای تشکیلاتی، محدودیت ارتباط با خانواده و ساختارهای درونی سازمان صحبت کرده‌اند.
این شهادت‌ها به‌تنهایی جایگزین تحقیقات قضایی نیستند، اما می‌توانند در کنار اسناد دیگر، بخشی از روند بررسی تاریخی و حقوقی باشند.

انجمن نجات؛ تلاش برای تبدیل درد خانواده‌ها به مطالبه عمومی

انجمن نجات تلاش کرده است موضوع خانواده‌های چشم‌انتظار را از یک درد شخصی به یک مطالبه عمومی تبدیل کند. محور اصلی فعالیت این انجمن، برگزاری دیدارها، انتشار روایت خانواده‌ها و درخواست برای روشن شدن وضعیت افرادی است که سال‌ها از خانواده‌هایشان دور مانده‌اند.
برای بسیاری از این خانواده‌ها، مسئله اصلی تنها گذشته نیست؛ بلکه پاسخ به یک سؤال انسانی است: چرا پس از گذشت سال‌ها، هنوز برخی خانواده‌ها نمی‌دانند عزیزانشان چه سرنوشتی پیدا کرده‌اند؟
پرونده اعضایی که سال‌ها پیش جذب سازمان مجاهدین خلق شدند، موضوعی پیچیده با ابعاد انسانی، تاریخی و حقوقی است. خانواده‌های آنان خواهان شفافیت، دسترسی به اطلاعات و امکان پیگیری قانونی هستند. در چارچوب اصول حقوق بشر، هیچ فرد یا سازمانی نباید از پاسخگویی درباره سرنوشت انسان‌هایی که تحت کنترل یا مدیریت آن قرار داشته‌اند، مصون بماند.
مطالبه خانواده‌ها روشن است: حقیقت درباره سرنوشت عزیزانشان، حق ارتباط آزاد و پاسخگویی درباره سال‌هایی که از دست رفته است.

ضرورت همراهی خانواده‌ها با انجمن نجات؛ از پیگیری فردی تا مطالبه‌ای جمعی

تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که پیگیری سرنوشت افراد جدا افتاده از خانواده‌ها، بدون همبستگی و همکاری جمعی، مسیر دشوارتری خواهد داشت. خانواده‌هایی که سال‌ها در انتظار خبری از عزیزان خود مانده‌اند، با پیوستن به انجمن نجات می‌توانند تجربه‌ها، اسناد و اطلاعات خود را در یک چارچوب منسجم‌تر ثبت و پیگیری کنند.
همراهی خانواده‌ها با انجمن نجات می‌تواند به مستندسازی دقیق‌تر پرونده‌ها، رساندن صدای افراد چشم‌انتظار به نهادهای حقوقی و حقوق بشری و افزایش مطالبه عمومی برای شفافیت کمک کند. هر خانواده‌ای که تجربه، خاطره یا سندی درباره وضعیت عزیز خود ارائه می‌کند، می‌تواند بخشی از پازل حقیقتی باشد که سال‌ها برای روشن شدن آن تلاش شده است.
هدف اصلی این همکاری، فراتر از یک پیگیری شخصی است؛ زیرا مسئله بسیاری از این خانواده‌ها، تنها یافتن پاسخ درباره یک فرد نیست، بلکه دفاع از حق ارتباط آزاد، حق دانستن حقیقت و جلوگیری از تکرار تجربه‌هایی است که باعث دوری طولانی‌مدت انسان‌ها از خانواده‌هایشان شده است.
انجمن نجات می‌تواند بستری برای هم‌افزایی خانواده‌ها باشد تا مطالبات آنان با صدایی واحد، مستند و منظم دنبال شود. همراهی خانواده‌ها با این مسیر، گامی برای تبدیل رنج‌های فردی به یک مطالبه حقوقی و انسانی گسترده‌تر و تلاش برای دستیابی به پاسخ درباره سرنوشت عزیزانی است که سال‌هاست در انتظار بازگشت یا شنیدن خبری از آنان هستند.

سالاری

نوشته انجمن نجات؛ صدای خانواده‌هایی که در انتظار پاسخ از مجاهدین مانده‌اند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تصمیمی که پس از پایان جنگ گرفته شد، نه در میانه‌ آن

نکته‌ای که در روایت‌های رایج معمولاً پراکنده و نه به‌صورت یک استدلال متمرکز مطرح می‌شود این است: ایران قطعنامه‌ی ۵۹۸ شورای امنیت را در ۲۹ تیر ۱۳۶۷ پذیرفت. عملیات فروغ جاویدان تنها چند روز بعد، در ۳ مرداد، آغاز شد. این یعنی مسعود رجوی این عملیات را نه در بحبوحه‌ یک جنگ فعال، بلکه در لحظه‌ای طراحی و اجرا کرد که جنگ ایران و عراق عملاً به پایان رسیده بود. از این زاویه، تصمیم به هجوم در دقیقاً همین بازه‌ زمانی، این پرسش راهبردی را مطرح می‌کند که آیا هدف واقعی این عملیات “آزادسازی” بود، یا فرصتی شخصی برای رهبر فرومایه این سازمان طرد شده، تا در آخرین لحظه‌ ممکن، خود را به‌عنوان بازیگری تعیین‌کننده در سرنوشت ایران تحمیل کند. در شرایطی که می‌دانست با پایان جنگ، فرصت بهره‌برداری از قدرت نظامی عراق برای همیشه از دست می‌رود.

تصمیم فردی در برابر مشورت جمعی

روایت‌های به‌جامانده از برخی فرماندهان میانی سابق مجاهدین این نکته را مطرح می‌کنند که تصمیم نهایی برای این عملیات، عمدتاً در ساختاری بسیار متمرکز و حول شخص مسعود رجوی اتخاذ شد، نه از طریق سازوکاری شورایی با ارزیابی مستقل نظامی از توان واقعی سربازانش در برابر یک ارتش آماده و از پیش هشدار یافته. این الگوی تصمیم‌گیری، خود انعکاسی از همان ساختار رهبری متمرکز است که در تحلیل شخصیت ‌محوری سازمان شرح داده شد: رهبری‌ای که تصمیمات سرنوشت‌ساز را بدون سازوکار پاسخگویی نهادی اتخاذ می‌کند.

هزینه‌ انسانی که بر عهده‌ دیگران گذاشته شد

موضوعی که مورد اعتراض همگان در ساختار این سازمان است اما هیچگاه جرأت ابرازش را نداشتند این بود که: مسعود رجوی خود در خط مقدم این عملیات حضور نداشت، اما تصمیم به آن را با اتکا به جوانانی گرفت که به گفته‌ روایت‌های موجود، برخی از آن‌ها سال‌ها پیش از این در تشکیلات جامعه‌پذیر شده بودند و در نظام تربیتی‌ای پرورش یافته بودند که وفاداری بدون چون‌وچرا به رهبری را در اولویت قرار می‌داد. طرح این پرسش که چرا فرمانده‌ این تصمیم، خود مستقیماً هزینه‌ جانی تصمیمش را نپرداخت، در حالی‌که پیامدهای آن تا امروز بر زندگی خانواده‌های تک تک سربازان اجباری رجوی سایه افکنده است.

فروغ جاویدان، موجودیت مجاهدین خلق را به آستانه سقوط کشاند

اقدام خفت بار، غیر انسانی و نامعقول اعضای مجاهدین خلق در قبول اجرای طرح خائنانه مسعود رجوی علیه مردم و مرز های کشورمان یعنی عملیات فروغ جاویدان و آن سلسله جنایات داعش گونه فرماندهان این سازمان خشونت محور و تروریستی با هدف ایجاد رعب و وحشت در بین مردم و رزمندگان ایرانی خیلی دوام نیاورد. از آنجا که تمامیت این پروژه عجولانه و بدون برنامه ریزی عقلانی به اجرا درآمد، مجاهدین و ارتش به اصطلاح آزادیبخش آن که بصورت ناشیانه تمام و کمال در کف جاده های کرمانشاه مستقر بودند که ناگهان هدف جنگنده های شهید صیاد شیرازی و همرزمانش قرار گرفتند و چنان ضربه ای به مزدوران ارتش رجوی و زرهی هایش وارد شد که موجودیت این سازمان تروریستی را در خطر نابودی قرار داد.
گفته می شود در عملیات مرصاد بیش از ۴۳۸ دستگاه نفربر و تانک و خودرو و بیش از ۱۲۰۰ قبضه تجهیزات نظامی از ارتش تروریستی مجاهدین خلق از بین رفت و ۵۳۱ دستگاه تانک، نفربر و خودرو و مقادیر زیادی تجهیزات و سلاح‌های انفرادی به غنیمت رزمندگان ایران درآمد. بیش از ۲۵۰۶ نفر از اعضای مجاهدین خلق کشته و ۵۳۱ تن به اسارت درآمده‌اند و در میان کشته‌شدگان و اسرا تعداد زیادی از کادرهای ارشد سازمان و فرمانده‌هان تیپ‌هاشان نیز وجود داشته‌اند.

سالاری

نوشته فروغ جاویدان؛ تصمیمی که مسعود رجوی را در برابر تاریخ ایران قرار داد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این خاطرات را علی قزل قارش از زمان حضورش در اشرف عراق بازگو می کند.

علی قزل قارش

علی قزل قارش لحظاتی سکوت می کند و شروع به خاراندن آرنج دستش می کند و تقضا دارد که یک نخ سیگار بکشد. مشخص بود خیلی عصبی و ناراحت شده است. بعد از چند دقیقه برگشت و گفت که وقتی خاطرات تلخ و سیاه زمان هایی که در داخل سازمان مجاهدین هدر شد را به یاد می آورم برخی از قسمتهای دستم به طور عصبی خارش پیدا میکند و نمیتوانم جلوی خودم را بگیرم .

علی هر چند که خیلی ناراحت بود و من اصرار کردم که نیازی نیست که ادامه بدهد، ولی شروع به صحبت نمود و گفت: روز 6 مرداد متاسفانه جلوی درگیری بودم ولی وقتی اوضاع خیلی شلوغ شده بود و عراقی ها با گلوله جواب میدادند، خیلی ترسیدم و در همان لحظات متوجه شدم که سران سازمان کاملا خود را از درگیری جدا کرده و در پشت خاکریزها پنهان شدند که با دیدنشون بهشون لعنت فرستادم و سعی کردم خودم و چند نفر از دوستانم را به جاهای امن تر بکشانم که همین کار را در روز 7 مرداد سال 88 کاملا با هوشیاری انجام دادم و با شروع درگیری ها که مسلما شروع کننده سران سازمان بودند ، سریع خودم را به محلی که درگیری خیلی کم بود رساندم و به خیلی ها که میشناختم هم همین توصیه را کردم.

او در ادامه سخنانش می گوید: در روز 7 مرداد با دیدن درگیری هایی که تماما قبل از شروع به سران سازمان از طرف افسران عراقی اعلام شده بود ، به ماهیت پلید سران فرقه رجوی بیش از پیش پی بردم که چگونه میخواستند از افرادی مانند من که دائما با آنها مخالفت میکردم ، هم از کشته شدن ما سوءاستفاده نمایند و هم اینکه ما را از مسیر خود بردارند .

آقای قزل قارش با مرور خاطرات تلخ خودش مجبور شد چند نخ سیگار روشن نماید که دیدم ناراحتی او بیشتر میشود و از وی خواهش کردم که دیگر ادامه ندهد و به وی گفتم اگر فرصتی بود در روزهای دیگه ادامه میدهیم .

وی که از طریق کاریابی در ترکیه گرفتار افکار منسوخ شده سران گروه مجاهدین خلق شده است، تنها نفری نبوده که فریب توهمات پوچ و سراسر خیانت کارانه سران سازمان مجاهدین را خورده است. چرا که تعداد زیادی از جوانان کشورمان از طرق مختلف به این منجلاب گرفتار شده اند و بازگویی آقای قزل قارش از خاطرات تلخش در داخل فرقه رجوی، تنها گوشه ای از جنایت هایی است که سران این گروه بر سر جوانان این مملکت آورده اند و متاسفانه در دنیایی که با صدای بلند ادعای برقراری حقوق انسان ها را مینمایند ، گوش ها کر و چشم ها نسبت به این خیانت های سران مجاهدین کور شده اند .

محمد آتابای

نوشته مجاهدین و کشتار برای هیچ در 6 و 7 مرداد سال 88 اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همه می دانیم که مردم ایران نیز این سازمان را یک سازمان تروریستی و مردم کش می دانند و از سوی همه قشرهای جامعه این سازمان طرد شده است.

این همه در حالیست که در آلبانی هم ، دولت این کشور ، آنها را به رسمیت نمی شناسد و در 30 خرداد پارسال بود که یک تهاجم گسترده از سوی پلیس و نیروهای امنیتی به اشرف 3 صورت پذیرفت.
اگر بخواهیم در یک کلمه موقعیت این سازمان را ارزیابی کنیم ، سازمان در بن بست کامل استراتژیکی قرار دارد و همه ی اعضای سازمان در سنین بالا بسر می برند که هیچ کارآئی ندارند و بالاجبار در اشرف 3 و درون حصارهای سازمان قرار دارند و حق خروج آزادانه از آنجا را ندارند.

مردم آلبانی ، همواره خواهان اخراج این سازمان از کشور شان هستند.

در یک کلام ، ما باید منتظر موج ریزش نیروئی در این سازمان باشیم ، اما همه می دانیم که خروج از این سازمان تروریستی به این آسانی ها هم نیست و مراحل سخت و هفت خوان رستم در انتظار همه ی اعضای نگون بخت می باشد. امیدواریم در آینده ی نه چندان دور، شاهد فروپاشی این سازمان تروریستی باشیم و رهبران آن مورد محاکمه قرار بگیرند.

محمدرضا مبین

نوشته سازمان تروریستی مجاهدین خلق در انزوای کامل سیاسی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکان های نظامی از جنوب در محور اسلام آباد وارد عمل شده و مجاهدین را که در مسیر جاده اسلام آباد به کرمانشاه قرار داشتند محاصره کرده و با کمک هوانیروز تحت فرماندهی صیاد شیرازی اقدام به پاکسازی کردند. بعنوان یک عضو ستاد روابط خارجی مستقر در بغداد فارغ از گزارشات ناظران بیرونی و اخبار رسانه ای فرجام این رویای جنون آمیز را از لحظه تصمیم گیری تا انتها و شکست عملیات و عقب نشینی بداخل خاک عراق را در نظر دارم. بدون ذره ای اغراق و صرفا برای ثبت در تاریخ و آگاهی مردم ایران و افکار عمومی در سالگرد این فاجعه، که به جان باختن تعداد زیادی از دوستان سابق و داغدار شدن بسیاری از خانوادها انجامید، گزارش می نمایم.

بعداز اعلام آتش بس و پذیرش آن از طرف ایران، مسعود رجوی در یک بن بست کشنده ای قرار گرفت. تحلیل رجوی از روند جنگ ایران وعراق این بود که ایران تحت هیچ شرایطی ظرفیت پذیرش صلح را ندارد و بنا به ذات و ماهیت برای ادامه بقا به جنگ و سرکوب نیاز دارد. و پذیرش صلح در حقیقت طناب دار این رژیم است. بر اساس همین تحلیل و بعد از ملاقات با طارق عزیز معاون وقت صدام، تمامی نیروهایش را به عراق فرستاد. رجوی ادعا داشت که حضور نیروهایش در خاک عراق و تشکیل یگان های نظامی و عملیات مشترک با رژیم صدام در نهایت باعث بهم خوردن تعادل قوای جنگ به سود عراق و به شکست ایران منجر خواهد شد. رجوی با حضور در خاک عراق تمامی ملاحظات سیاسی و قضاوت های مردمی که این اقدام وی را نوعی خیانت قلمداد می کردند، کنار گذاشت و در کنار دشمن متجاوز قرار گرفت.

رجوی در پاسخ به تمامی این انتقادها به جمله ای از هیتلر اشاره کرد که گفته بود. در صورت پیروزی هیچ کس ما را مورد مواخذه قرار نخواهد داد که به کمک کی و چگونه؟ او تاکید کرد تنها راه سرنگونی جمهوری اسلامی به شیوه نظامی و از مرزهای عراق است. وی در جریان نشست توجیهی فروغ و در یک توهم دایی جان ناپلئونی ادعا کرد که با اعلام آتش بس یک میز توطئه بین المللی برای از بین بردن او چیده شده و هرطور که شده باید این میز را چپ کرد. و بر اساس همین توهم بلافاصله به کاخ ریاست جمهوری صدام رفت تا بقول خودش بعد از دو روز بست نشستن در کاخ، صدام را برای انجام عملیات و به تاخیر انداختن پذیرش آتش بس راضی نماید.

رجوی گفت به صدام گفتم اوضاع رژیم بکلی بهم ریخته است. جمهوری اسلامی توان صلح کردن ندارد. شما چند روز آتش بس را به تاخیر بیندازید. در نهایت قرارداد صلح را با ما منعقد خواهید کرد. بعد از گرفتن رضایت صدام حسین، رجوی تمامی نیروهایش را در پادگان اشرف برای توجیه آنها و آغاز عملیات در سالن عمومی جمع کرد. بعد از انجام بازرسی و تشریفات امنیتی معمول همه اعضا در سالن حاضر شدند. آنها هنوز از جزئیات آنچه قرار بود اتفاق بیفتد، اطلاعی نداشتند! لحظاتی بعد مسعود رجوی بهمراه مریم در سالن حاضر شدند و بعد از قرار گرفتن بر بالای سن مستقیم بسمت نقشه بزرگی که بالای سن قرار داشت، رفتند. رجوی در حالیکه یک دستش به کمر و دست دیگرش چوب اشاره بود، خطاب به اعضای شرکت کننده در جلسه گفت، در مهران گفتیم امروز مهران فردا تهران، امروز آمده ام تا بگویم آن لحظه تاریخی فرا رسیده است.

ادامه دارد
علی اکرامی

نوشته فروغ جاویدان فرجام یک رویای جنون آمیز – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در ابتدا تصور کردم این جملات را در وصف یکی از اعضای نگون بخت مجاهدین خلق می گویند که بدلیل عدم رسیدگی های پزشکی در حال قربانی شدن است و بیماری اش شدت یافته است. اما وقتی بقیه جمله را خواندم برایم کمی عجیب بود. در ادامه آمده بود “اما شهردار رودی جولیانی بار دیگر به تمام جهان ثابت کرد که قلب یک مبارز، هیچ مرز و محدودیتی را نمی شناسد!” “رودی جولیانی معنای زنده “تاب آوری” و شجاعت است. اسطوره ای حقیقی که تا آخرین نفس برای آزادی می جنگد.”!!!

تعجم از این نبود که چرا رجوی ها برای جولیانی که زمانی وکیل ترامپ کودک کش هم بود و بارها بدلیل اتهامات گوناگون از تقلب، تا تهدید و دروغگویی متهم شد و حتی به زندان هم رفت و وثیقه بسیار سنگینی هم برای او گذاشتند. اینچنین تعریف و تمجید می کنند.

اسناد اتهامات جولیانی

اسناد اتهامات جولیانی

سایت دویچه وله فارسی نیز در تاریخ 25 / 209/ 1402 درباره او نوشته بود:

اسناد اتهامات جولیانی

اسناد اتهامات جولیانی

تعجبم از این بود که بهتر از این نمی شد به دیگران فهماند رجوی ها و تشکیلات مجاهدین خلق تا چه حد در فلاکت افتاده اند که ناچاراند برای اینکه بگویند معتبر هستند، به مجیزگویی از یک شیاد متقلب دروغگو بپردازند و حضور او را نشانی از اعتبار خود بدانند.

اما چرا رجوی ها چنین کاری کردند؟ به نظر شما آیا آنها معنای مجیزگویی از یک مجرم و افتخار به حضور او در برنامه خودشان را نمی فهمند یا آن که آنقدر در فلاکت افتاده اند که از سر ناچاری مانند کسی که در حال غرق شدن است به هر چیزی چنگ می زنند تا خود را نجات بدهند؟

جواب هرچه که باشد، بیانگر حرکت شتابان رجوی ها و تشکیلات شان به سوی فروپاشی است.

ایرج صالحی

نوشته مجیزگویی رجوی ها برای یک مجرم متقلب، نشانه فلاکت آنهاست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بر اساس روایت ها و شواهد عینی عناصر این گروه تروریستی مبادرت به کشتار غیر نظامیان در صحنه نمودند. به نقل از مادر شهید سیدمهدی رضوی، از شهدای عملیات مرصاد آمده است که سید مهدی در گردان مسلم لشکر 27 و در منطقه اسلام ‌آباد غرب بود که به شهادت رسید. عناصر مجاهدین چشم‌هایش را در آورده بودند، گوشهایش را بریده بودند و آنقدر به فکش ضربه زده بودند که فکش خرد شده بود و پوستش را کنده بودند و بدنش را سوزانده بودند. در بخش دیگری نقل گردیده نوشین شریفی کودک سه ساله اهل اسلام‌آباد غرب، خردسال‌ترین شهید جنایت‌های مجاهدین به اصلاح خلق در سال 1367 است که در تهاجم این گروه در روز سوم مرداد براثر اصابت گلوله مستقیم در مقابل چشم مادرش به شهادت رسید. اوج رذالت گروه جنایتکار مجاهدین در ترور زنان و کودکان بی ‌دفاع بود. 20 تن از شهدایی که توسط آنها در سال 1367 به شهادت رسیدند از زنان و کودکان بوده‌اند.

بر اساس اظهارات اعضای جدا شده از این گروه درعملیات موسوم به فروغ جاویدان سربازان وطن که برای دفاع از خاک و ناموس کشورشان در صحنه حضور داشتند، بی رحمانه به طرز هولناکی توسط این گروه به قتل رسیدند . در بخشی از سخنرانی صدام حسین رئیس جمهور وقت عراق در تیر ماه سال 1367 اعلام کرد به زودی بعد از مدتی خواهید دید که چگونه مجاهدین خلق به اعماق خاک خودشان نفوذ خواهند کرد .

نمودار جنایات جنگی گروه رجوی درعملیات مرصاد تا جایی پیش رفت که حتی از دید شبکه ضد ایرانی اینترنشینال مخفی نماند و در مصاحبه با سنابرق زاهدی از عناصر پلید و شکنجه گر گروه که خود را مسئول کمیسیون قضایی شورای کذایی معرفی می کند با صراحت خطاب به این عنصر رذل گفت: شما در عملیات مرصاد سربازان وطن که برای دفاع مقابل ارتش عراق آمده بودند هدف قرار دادید و با ارتش صدام همکاری کردید و جالب آن که سنابرق زاهدی شخصا به کشتار و جنایتشان در عملیات مرصاد اقرار نمود .

جنایات سران گروه در مرداد ماه سال 1368 بی شمار و خارج از مجال یادداشت فعلی می باشد اما نکته مهم آن بخش حقوقی داستان است که ادله ، قرائن و اماره قضایی برای اثبات جنایت جنگی عوامل گروه مجاهدین بسیار وجود دارد و علاوه بر محاکم داخلی کشور، جنایات جنگی سران گروه با توجه به گستردگی آن علیه غیر نظامیان و اموال عمومی حتما باید در محاکم بین المللی به ویژه در دادگاه کیفری بین المللی مورد بررسی گردد و النهایه استرداد امران و عاملان برای مجازات قطعی را در پی داشته باشد .

صمد اسکندری

نوشته جنایت جنگی عوامل مجاهدین خلق در عملیات فروغ جاویدان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.