بررسی روابط میان سازمان مجاهدین خلق و گروه‌های جدایی‌طلب و مسلح بلوچ مانند جندالله و جیش‌العدل، یکی از موضوعات پیچیده در حوزه امنیت ملی و پژوهش‌های سیاسی مربوط به جریان‌های مخالف با جمهوری اسلامی است. برای درک بهتر این موضوع، باید به سوابق تاریخی، منافع مشترک، و تغییرات ژئوپلیتیک و امنیتی در مناطق مرزی ایران، به‌ویژه استان سیستان و بلوچستان، نگاهی دقیق انداخت.

سازمان مجاهدین خلق پس از اخراج از عراق و استقرار در پایگاه تیرانا در آلبانی، تلاش کرد تا با ایجاد ساختارهایی به نام “کانون‌های شورشی”، حضور خود را در داخل ایران بازسازی کند. با این حال، همان‌طور که اشاره شد، انعکاس رسانه‌ای این کانون‌ها عمدتاً به رسانه‌های رسمی خود سازمان محدود است و در کف خیابان یا در رسانه‌های مستقل و شبکه‌های اجتماعی، بازتاب عینی و ملموسی ندارد. در این میان، تمرکز بخش زیادی از این فعالیت‌های ادعایی کانون‌های شورشی در سیستان و بلوچستان و شهر زاهدان، ریشه در تلاش سازمان برای یارگیری در مناطق مرزی و بحران‌خیز دارد.

ریشه‌های تاریخی روابط مجاهدین خلق با گروه‌های مسلح مرزی

تاریخ سیاسی معاصر ایران نشان می‌دهد که سازمان مجاهدین خلق در دهه‌های گذشته برای ضربه زدن به ساختار سیاسی حاکم، از هیچ ابزار امنیتی و نظامی فروگذار نکرده است. در دوران حضور سازمان در عراق (دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰)، این گروه ارتباطات گسترده‌ای با سرویس‌های اطلاعاتی مختلف و گروه‌های مسلح محلی از جمله گروههای جدایی طلب کرد و عرب در مرزهای غربی و گروهای جدایی طلب بلوچ در مرزهای شرقی ایران داشت.

پس از ظهور گروه‌های مسلح سلفی در جنوب شرق ایران، مانند گروه جندالله به رهبری عبدالمالک ریگی در دهه ۱۳۸۰ و پس از آن جیش‌العدل، برخی تحلیل‌گران امنیتی و اسناد منتشرشده به وجود کانال‌های ارتباطی میان این گروه‌ها اذعان کردند. اگرچه سازمان مجاهدین خلق ظاهرا تفاوت‌های ایدئولوژیک آشکار (مارکسیست-اسلامی التقاطی در گذشته و ادعای دموکراسی‌خواهی مدرن در ظاهر کنونی در برابر سلفی‌گری جهادی گروه‌های بلوچ) با گروههای بلوچ دارد و به نظر می‌رسد که این دو گروه نمی‌توانند اتحاد استراتژیک عمیق و رسمی با یکدیگر داشته باشند، اما اشتراک در هدف یعنی براندازی جمهوری اسلامی موجب شکل‌گیری نوعی هم‌پوشانی تاکتیکی و بهره‌گیری متقابل شده است.

انتخاب سیستان و بلوچستان و زاهدان به عنوان یکی از کانون‌های ادعایی فعالیت‌های مجاهدین خلق دلایل متعددی دارد. بافت ژئوپلیتیک و مرزی استان سیستان و بلوچستان به دلیل وسعت زیاد، طول مرزهای مشترک با پاکستان و افغانستان، و حضور جریان‌های قاچاق انسان و مواد مخدر، از نفوذپذیری امنیتی بالاتری برخوردار است. این ویژگی، بستر مناسبی برای پنهان‌کاری، تردد عناصر مسلح و فعالیت‌های زیرزمینی فراهم می‌کند.

شکاف‌های اجتماعی و مطالبات اقلیت‌ها از مفاهیم دیگری است که سازمان مجاهدین خلق تلاش می‌کند تا با سوءاستفاده از آنها، خود را به عنوان حامی حقوق اقلیت‌ها معرفی کند. انتشار اخبار جهت‌دار درباره این مناطق در رسانه‌های مجاهدین، تلاشی برای مصادره به مطلوب کردن اعتراضات مدنی و محلی است.

همچنین، در منطقه‌ای که به دلیل حضور گروه‌های تروریستی مانند جیش‌العدل و درگیری‌های مرزی همواره آبستن ناامنی است، سازمان مجاهدین خلق تلاش می‌کند تا اقدامات خشونت‌بار یا آتش‌سوزی‌های جزئی را به نام “کانون‌های شورشی” ثبت کند تا از فضای ناامن موجود برای بزرگ‌نمایی توان خود استفاده نماید.

اشتراکات ساختاری و تروریستی

هر دو جریان (سازمان مجاهدین خلق و گروه‌های تجزیه‌طلب بلوچ مانند جندالله و جیش‌العدل) در کارنامه خود دارای اقدامات خشونت‌بار، بمب‌گذاری‌ها و عملیات مسلحانه و انتحاری علیه شهروندان و نیروهای امنیتی ایران هستند. در حالی که جندالله و جیش‌العدل ریشه در تفکرات سلفی و جدایی‌طلبانه قومی دارند و سازمان مجاهدین خلق دارای یک ساختار فرقه‌ای تمامیت‌خواه با سابقه ترور هزاران نفر از مردم ایران است، اما هر دو طرف در پازل جنگ ترکیبی علیه ایران از یک روش استفاده می‌کنند: توسل به ترور، جنگ روانی و بزرگ‌نمایی دستاوردهای توخالی در فضای مجازی.
در نهایت، عدم بازتاب واقعی فعالیت این کانون‌های شورشی در میان مردم عادی و رسانه‌های مستقل نشان می‌دهد که ادعاهای سازمان مجاهدین خلق بیشتر مصرف داخلی برای سازمان‌دهی روحیه‌ اعضای باقیمانده در قرارگاه اشرف 3 در آلبانی و جذب حمایت‌های مالی خارجی دارد و پیوند آن با مناطق بحرانی نظیر زاهدان، تلاشی فرصت‌طلبانه برای موج‌سواری بر روی مسائل امنیتی این استان است.

مزدا پارسی

نوشته بررسی پیوندهای تاکتیکی میان مجاهدین خلق و گروه‌های جدایی طلب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از حضور اعضای انجمن در منزل آقای رزاق حدادی، وی به همراه همسر و خواهرانش ضمن ابراز خرسندی از این دیدار، به گرمی از مهمانان استقبال نمودند.

خانواده ابراهیم حدادی

در این دیدار، آقای اکرامی، مسئول انجمن خوزستان، ضمن تشکر از مهمان‌نوازی خانواده حدادی گفت: “خیلی خوشحالیم که پس از مدت‌ها این فرصت به دست آمد تا بتوانیم بار دیگر از نزدیک با شما دیداری داشته باشیم.” ایشان در ادامه خطاب به خانواده ابراهیم حدادی گفت: “بی‌شک خانواده شما، به‌ویژه مرحوم محسن و پس از ایشان آقا رزاق، همواره به نیابت از سایر اعضای خانواده تلاش‌های زیادی برای نجات ابراهیم از دام گروه رجوی انجام داده‌اند.»

اکرامی در خصوص وضعیت اعضا در آلبانی گفت: “سرکردگان رجوی تصور می‌کردند با انتقال اعضای گرفتار به آلبانی و با توجه به دوری مسافت، خانواده‌ها از پیگیری وضعیت عزیزانشان دلسرد شده و برای همیشه از کابوس خانواده‌ها خلاص خواهند شد. اما خوشبختانه خانواده‌ها تلاش کردند به شیوه‌های گوناگون، از جمله نامه‌نگاری به شخصیت‌ها و نهادهای بین‌المللی و همچنین فعالیت در فضای مجازی، به رجوی بفهمانند که هرگز از تلاش برای نجات عزیزانشان دست بر نخواهند داشت. خیلی از خانواده‌ها حتی عنوان نمودند که اگر دولت آلبانی موافقت کند، حاضرند با تقبل هزینه‌ها و پذیرش مخاطرات سفر، به آلبانی رفته و پشت حصارهای کمپ اشرف ۳ تجمع کنند.”

اکرامی در پایان به خانواده حدادی گفت: “ما به تمامی خانواده‌های اعضای دربند تشکیلات رجوی قول داده‌ایم که تا روز رهایی عزیزانشان در کنارشان باشیم و تلاش کنیم تا اجازه ندهیم رهبران این تشکیلات فریبکار از خانواده‌های اعضا سوءاستفاده کنند.”

در ادامه، آقای رزاق حدادی، همسر و خواهر ایشان ضمن تشکر و قدردانی از زحمات و تلاش‌های اعضای انجمن خوزستان، تأکید کردند: “نخست آنکه ما برای نجات ابراهیم از اسارتگاه اشرف ۳ همچنان به تلاش‌های خود ادامه خواهیم داد و نکته دوم اینکه خوشبختانه ما با رهنمودها و روشنگری‌های اعضای انجمن نجات، به سطح بالایی از آگاهی رسیده‌ایم و اجازه نخواهیم داد رهبران مجاهدین فرد دیگری از خانواده ما را فریب دهند. در هر حال، امیدواریم ابراهیم بتواند به‌زودی به مسیر زندگی عادی خود در دنیای آزاد بازگردد.”

در پایان این دیدار، خانواده حدادی اصرار نمودند تا اعضای انجمن نهار را مهمان آن‌ها باشند که اعضای انجمن ضمن تشکر از لطف و محبت این خانواده، اجازه خواستند تا پذیرش نهار به فرصتی دیگر موکول شود.

نوشته دیدار اعضای انجمن نجات خوزستان با خانواده ابراهیم حدادی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– آیا می دانستید بر اساس افشاگری چند تن از زنان جداشده که عضو شورای رهبری مجاهدین خلق بودند، مریم رجوی زنان شورای رهبری را تشویق به عقد و همخوابگی با رجوی شیطان صفت می کرد و به آنها می گفت “باید با رجوی محرم شوید. این از نماز شب برای شما واجب تر است”؟

– آیا می دانستید ممنوعیت ملاقات اعضای مجاهدین با خانواده های شان از سال های قبل از سرنگونی صدام در این تشکیلات وجود داشت و این موضوع بر خلاف دروغ هایی که رجوی ها می گویند هیچ ربطی به حضور خانواده ها در پشت درب قرارگاه اشرف بعد از سرنگونی صدام نداشت؟

بند 43 از کتابچه «تئوری انقلاب مریم» که توسط رجوی تهیه شده بود و ضوابط تشکیلاتی محسوب و در سال 1380 به همه اعضا ابلاغ گردید چنین است: “مجاهد ملاقاتی و بند به پدر و مادر و خانواده نداریم.”
– آیا می دانستید تمام طرح های انجام عملیات تروریستی مجاهدین خلق در داخل ایران در نهایت می بایست توسط رجوی و مریم قجر تایید و اجازه انجام آن صادر شود؟ به همین دلیل یکی از القاب مریم رجوی «ملکه ترور» است.

– آیا می دانستید بر اساس افشاگری خانم های جداشده ای که عضو شورای رهبری مجاهدین خلق بودند، مریم رجوی به نیابت از رجوی برای آن که زنان عضو مجاهدین خلق هیچ امیدی به مادر شدن، زندگی و آینده نداشته باشند و در تشکیلات بمانند، در نشست های مغزشویی خطاب به زنان می گفت “زنی که رحمش را در بیاورد در نوک قله ایدئولوژیک است”؟ به گفته خانم های جداشده، رجوی ها بر پایه این مغزشویی و با ترفندهای مختلف پزشکی ، رحم 100 تا 150 زن عضو تشکیلات را از بدن شان خارج کردند.

– آیا می دانستید در سال 1370، رجوی در دیدار با صابر الدوری رئیس وقت سازمان مخابرات حکومت صدام با ذلت به او گفت: “من در ذهن خودم و همان‌طور در قلب خودم، نمی‌توانم حساب مصالح و منافع خودمان را از شما [حکومت صدام] جدا کنم. اینها دقیقاً درهم آمیخته است. منافع ما چفت و تنگاتنگ است. خواهش می‌کنم سلام مرا به آقای رئیس جمهور برسانید. هیچ نیاز به لطف ایشان نیست و از طرف من به ایشان بگویید : در خانه تو بودیم، هستیم و خواهیم ماند تا آن جا که در توان ما هست.”

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت بیستم و چهارم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پادکست راوکده یک رسانه‌ی روایت‌محور است که با ترکیب پادکست صوتی، ویدئوکست تصویری، روایت مستند، تاریخ، زندگینامه و داستان پردازی پژوهش محور، منبعی غنی برای آگاهی یافتن از تاریخ است. سازندگان این پادکست باور دارند که که تاریخ فقط گذشته نیست، بلکه ابزاری نیرومند برای فهم امروز و ساخت فردایی بهتر است.

سازندگان راوکده داستان ابریشمچی را چنان سوال برانگیز می‌دانند که حتی اعضای قدیمی تشکیلات مجاهدین از حرف زدن درباره اش طفره می‌روند.

ویدئوکست شماره ۳۵ پادکست راوکده، شرح می‌دهد که چطور یک مهندس مذهبیِ خیابان ایران، تبدیل شد به نزدیک‌ترین سایهٔ مسعود رجوی؟ مردی که همسرش را جلوی صدها عضو سازمان، “تقدیم” به رهبرش کرد! طراح اصلی حفاظت سازمان و چهره‌ پشت‌پردهٔ درگیری زعفرانیه  و کشته شدن اشرف ربیعی و موسی خیابانی بود.

در این اپیزود درباره مذاکره‌ کنندهٔ ارشد مجاهدین با حکومت صدام و سازندهٔ کمپ اشرف و مغز امنیتی نشست‌های “غسل”، میشنویم.  یک روایت مستند، پرتنش و کمتر شنیده‌ شده از مردی که زندگی‌اش، تاریخ درونیِ سازمان مجاهدین را شکل داد و سرسپردگی او به مسعود رجوی، آینده اعضای مجاهدین خلق را با طلاق‌های ایدئولوژیک و تجرد اجباری و صدها رفتار فرقه ای دیگر برای همیشه نابود کرد.

نوشته مهدی ابریشمچی، مردی که همسرش را تقدیم رفیقش کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اتهاماتی همچون “همکاری با دشمن متجاوز به خاک میهن در حین جنگ”، “ایجاد اغتشاش و جنگ مسلحانه علیه نظام حاکم”، “سوء قصد به جان مقامات ارشد حاکمیت”، “اقدام علیه امنیت ملی به منظور براندازی”، “شایعه پراکنی به منظور تشویش اذهان عمومی”، “جنگ تروریستی، جنگ روانی، تهدید به جنگ، جاسوسی به نفع دشمن و …” دیگر اتهاماتی هستند که متوجه سران سازمان مجاهدین خلق می باشد که در صورت اثبات بر اساس قوانین کشور میزبان آنان یعنی فرانسه، مجازات بسیار سختی به دنبال دارد.

در قوانین فرانسه، خیانت، جرم بزرگی شناخته می شود. این جرم شامل اعمالی مانند شرکت در جنگ علیه کشور خود؛ تلاش برای سرنگونی دولت خود؛ جاسوسی از دولت، ارتش، دیپلمات‌ها، دستگاه قضایی، صنعت، مقامات یا سرویس‌های مخفی کشور خود برای یک قدرت خارجی؛ یا تلاش برای کشتن مقامات ارشد دولت خود می‌شود. شخصی که مرتکب خیانت می‌گردد، در قانون به عنوان خائن شناخته می‌شود. مجازات خائن در کشور فرانسه در زمان صلح، حبس ابد و در زمان جنگ، اعدام است.

آیا دستگاه قضایی فرانسه آنقدر شهامت و آنقدر استقلال عمل دارد – که به دور از محاسبات و منافع سیاسی دولت های غربی، و ضدیتی که با ایران و ایرانی دارند – دست به چنین اقدامی بزند و یک دادگاه عادلانه برای سران سازمان مجاهدین خلق، که در کشور فرانسه در بهشت امن سکنی گزیده اند، از سوی ملت ایران برگزار نموده و آنان را بعد از استماع و مشاهده شواهد و دلایل بسیار، و اثبات گناهکار بودنشان، بر طبق قوانین موجود در فرانسه مجازات کند؟

آیا حاکمیت فرانسه که سالیان سال است ادعای عدالت اجتماعی و حقوق انسان دارد حاضر است دست از سیاست دوگانه خود در خصوص خیانت و تروریسم برداشته و در این موضوع وارد شده و به خواست ملت ایران، که بزرگترین قربانی خیانت به کشور و تروریسم در طول تاریخ در جهان بوده است، توجه نماید.

تاریخ قضاوت خواهد کرد که فرانسه تا چه میزان مدافع حق و عدالت بوده یا تا چه میزان میزبان و مأمن خائنین و تروریست ها گردیده است.

عاطفه نادعلیان

نوشته سران مجاهدین خلق را در فرانسه، مطابق با قوانین فرانسه، محاکمه نمایید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از طرفی همیشه می‌گفت: ما وسط و میانه نداریم. هر کس با ما نیست با رژیم است. بنابراین هر کس ذره ای و قدمی بخواهد از ما دور شود، در دامان رژیم خواهد بود.

اما امروز در سایت‌های کذاب خود، یک میانه و وسط باز پیدا شده است. روزی رجوی می گفت ما تنها هماورد رژیم هستیم، جز ما کسی در صحنه نیست، هر چه هست مجاهدین هستند و تمام. اما امروز شروع کرده استدر سایت هایش به فحش و ناسزا علیه مجلس بلژیک که چرا بچه شاه را برای سخنرانی دعوت کرده‌اند! چرا از سازمان او چنین دعوتی بعمل نیامده است؟

من بعنوان یک کنشگر نمی‌خواهم وارد سگ دعواهای قلاده های رجوی و سلطنت طلب‌ها شوم، چرا که هر دو از سوی مردم ایران طرد شدند و سوابق درخشانی ندارند. یک طرف 17000 نفر از مردم ایران را ترور کرده است و دیگری پدرش از سوی مردم ایران، بیرون انداخته شده است. پس نمی‌خواهیم به عقب برگردیم.

من برایم سئوال شده است که این تنها هماورد، چرا مدتی است که به هماورد دیگری حمله می کند؟ تا دیروز که هماوردی نمی شناخت! شاید اوضاع خیلی خراب شده است و کفگیر رژیم ستیزی به ته دیگ خورده و به پهلوی ستیزی ، تقلیل یافته است؟

مسعود رجوی امروز که احتمالا هم مرحوم است، دیگر کرک و پرش ریخته است، التماس همه را می کند که یک جوری او را و سازمان تروریستی‌اش را به رسمیت بشناسند اما دریغ از یک حمایت و یک تکه نان که جلویش بیاندازند.

این همان “کارما” و خدایی است که آه مظلومان را می‌شنود و ظالمان را به بدترین شکل مجازات می‌کند، آن روز شاید ما در درون حصارهای رجوی و در قلب زندان‌هایش ، فریادهایمان به جایی نمی‌رسید  اما امروز همه چیز فرق کرده است. در خود سازمانش هم کسی برای رجوی و سازمان اش تره خرد نمی‌کند.

امروز رجوی به جائی رسیده است که حتی در مورد تحولات بیخ گوشش در آلبانی و تیرانا، موضع گیری نمی‌کند. ما منتظریم رای قطعی و نهائی دادگاه در مورد این سازمان و رهبرانش صادر شود و موضوع استرداد قطعی شود، بی گمان برای آنروز حتی سوراخ موش هم برای شکنجه گران و زندان‌بانان این سازمان تروریستی پیدا نخواهد شد.

محمدرضا مبین

نوشته من آنم که رستم بود پهلوان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این عضو جدا شده از مجاهدین خلق درباره روند پیشبرد خط مشی رهبری تشکیلات در سلسله مراتب سازمانی و اجرای فرامین رهبری توضیحاتی به دادگاه ارائه کرد. او در باب شیوه های مورد استفاده مجاهدین در بخش اطلاعاتی، تبلیغاتی و نظامی تشکیلات مواردی را که شاهد بود برای دادگاه بیان کرد.

علیشاهی با توجه به سابقه فعالیت خود در بخش تبلیغات سازمان، توضیح داد که چگونه این بخش وظیفه داشته با بزرگ‌نمایی عملیات‌ها، تحریف واقعیت‌ها و انتشار اخبار دروغ و پروپاگاندا، دستاوردهای دروغین برای تشکیلات ایجاد کند و افکار اعضا و حامیان بیرونی را مدیریت کند.

او درباره نحوه به‌کارگیری سلاح، در میان همه سطوح تشکیلاتی چنین گفت: حتی من که اعضای ستاد تبلیغات بودم سلاح داشتم حتی افرادی که تخصص و فعالیت اصلی‌شان در حوزه تبلیغات بود و لزوماً آموزش نظامی کافی ندیده بودند. در عملیات مرصاد شماری از افراد از خارج کشور آمده بودند و آموزش نظامی کافی نداشتند، اما سلاح در اختیارشان قرار می‌گرفت و ملزم به حمل آن بودند. یکی از مشکلات در ستاد تبلیغات این بود که افرادی مانند او که دوربین همراه داشتند، باید در کنار تجهیزات کاری خود، سلاح نیز حمل می‌کردند.

علیشاهی درباره همکاری اطلاعاتی و نظامی با رژیم صدام حسین  توضیح داد که سازمان پس از استقرار در عراق، در دوران جنگ تحمیلی و پس از آن، به عنوان بازوی اطلاعاتی و نظامی ارتش بعث عمل کرده و اطلاعات جبهه‌ها، تردد نیروها و تأسیسات داخلی ایران را در ازای دریافت امکانات، پایگاه، تجهیزات نظامی و بودجه‌های کلان در اختیار سرویس‌های امنیتی عراق قرار می‌‌داد. وی به موردی اشاره کرد که شخصا شاهد آن بوده و توضیح داد که در برخی تماس‌های عوامل مجاهدین برای تخلیه اطلاعاتی افراد، شماره‌ای داخلی از ایران برای مخاطب نمایش داده می‌شد در حالی که تماس گیرنده در عراق بود. تماس‌گیرنده با معرفی خود به‌عنوان افراد مرتبط با مراکز محلی، از خانواده‌های رزمندگان درباره محل خدمت و استقرار فرزندانشان سؤال می‌کردند تا اطلاعات نظامی به دست آورند. این اطلاعات نظامی در اختیار استخبارات صدام قرار میگرفت و علیه سربازان ایرانی به کار گرفته می‌شد.

به گفته او این همکاری‌ها حتی پس از آتش‌بس جنگ ایران و عراق نیز متوقف نشده و شامل انتقال اطلاعات محرمانه و امنیتی به کارفرمایان اطلاعاتی جدید مانند رژیم صهیونیستی می‌شود.

اذعان به کشتار غیرنظامیان و شهروندان عادی یکی دیگر از محورهای اظهارات بهزاد علیشاهی در جلسه پنجاه و هفتم دادگاه بود. به عنوان فردی که از نزدیک در جریان امور تشکیلات بوده، وی به صراحت به موضوع قربانی شدن شهروندان بی‌گناه، ترور کور و حملات به مناطق مسکونی اشاره کرد و ماهیت خشونت‌بار عملیات‌هایی را که به جان باختن غیرنظامیان منجر می‌شد، را تایید کرد.

اظهارات علیشاهی در جلسه اخیر محاکمه مجاهدین خلق از چند منظر اهمیت دارد. شهادت فردی چون او که مستقیماً از مکانیزم تبلیغات، کاربرد تسلیحات و آسیب به غیرنظامیان پرده برمی‌دارد، ادعاهای بیگناهی سازمان را باطل کرده و ماهیت واقعی خشونت‌بار و تروریستی اقدامات آن‌ را مستند می‌کند.

در حقوق کیفری، برای اثبات جرایمی مانند بغی، محاربه و افساد فی‌الارض، باید سازمان‌یافته بودن و قصد مجرمانه ساختار اثبات شود. افشای نحوه کارکرد ساختار تبلیغاتی، اطلاعاتی و نظامی سازمان مجاهدین خلق از طریق شهادت شهود و تایید توجیه کشتار غیرنظامیان توسط سران تشکیلات، به قاضی کمک می‌کند تا عمق برنامه‌ریزی برای ارتکاب جرم را به صورت عینی لمس کند.

برای تکمیل پازل مستندات قضایی، دادگاه نیازمند اسناد، مدارک، گزارش‌های کارشناسی و شهادت شهود است تا نهایتا احکام متقن و مستدل صادر کند. اظهارات مطلعینی که از نزدیک ابعاد فعالیت‌های نظامی، اطلاعاتی و رسانه‌ای تشکیلات را دیده‌اند، به عنوان گواهی زنده، مستندات کیفرخواست را تقویت می‌کند.

مزدا پارسی

نوشته خیانت مجاهدین، از تخلیه اطلاعاتی خانواده رزمندگان تا همکاری با اسراییل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما سال‌ها بعد، واقعیت در برابر چشمان خودم شکل دیگری پیدا کرد.
پس از سقوط دولت عراق، خانواده‌های اعضا که سال‌ها از فرزندان و بستگان خود دور مانده بودند، به مقابل پادگان اشرف آمدند. آنها نه برای درگیری آمده بودند و نه خواسته پیچیده‌ای داشتند؛ می‌خواستند عزیزانشان را ببینند. همان خانواده هایی که سال‌ها در تبلیغات سازمان از آنها به عنوان بخشی از “خلق قهرمان” یاد می‌شد، حالا پشت درهای اشرف ایستاده بودند.

آن زمان بود که به‌تدریج “دم خروس” رجوی و تشکیلاتش بیرون زد.

سران سازمان وقتی دیدند حضور خانواده‌ها می‌تواند ارتباط اعضا با دنیای بیرون را برقرار کند و همچنین مشاهده کردند که برخی اعضا پس از نخستین دیدار با خانواده دچار تردید و پرسش شده‌اند، سیاست خود را تغییر دادند. دیدار با خانواده ممنوع شد و دستگاه تبلیغاتی سازمان به جای پاسخ دادن به خواسته طبیعی خانواده‌ها، موجی از شانتاژ و تبلیغات علیه آنان به راه انداخت.

من به چشم خودم دیدم که خانواده هایی که سال‌ها برای دیدن فرزندانشان رنج کشیده بودند، چگونه مورد توهین و اتهام قرار گرفتند. همان پدر و مادرانی که تنها جرمشان این بود که می‌خواستند فرزندشان را بعد از سال‌ها ببینند، ناگهان در ادبیات تشکیلاتی به دشمن و عامل نفوذ تبدیل شدند.

این تناقض همیشه برای من سوال برانگیز بوده است: اگر “خلق قهرمان” واقعاً چشم‌انتظار اعضای ارتش آزادی‌بخش بود، چرا وقتی پدر و مادر واقعی یک عضو پشت درهای اشرف آمدند، اجازه دیدار با فرزندشان داده نشد؟
هرچه بیشتر به نامه‌ها و دلنوشته های پدران و مادران سالخورده نگاه می‌کنم، این سوال برایم پررنگ‌تر می‌شود. مادرانی که در آخرین سال‌های زندگی تنها آرزویشان دیدن فرزندی است که ده‌ها سال از او دور بوده‌اند؛ پدرانی که شاید می‌دانند فرصت زیادی برای زندگی ندارند و فقط می‌خواهند یک بار دیگر صدای فرزندشان را بشنوند.

خانواده در تشکیلات رجوی همواره یک مسئله حساس بوده است. در جریان آنچه سازمان “انقلاب ایدئولوژیک” نامید، پیوندهای خانوادگی به‌شدت تضعیف شد و خانواده با عناوینی مانند “کانون فساد” مورد حمله قرار گرفت. از نظر من، هدف این سیاست چیزی جز قطع پیوندهای عاطفی اعضا با دنیای بیرون و وابسته کردن هرچه بیشتر آنان به تشکیلات نبود.

امروز نیز با گذشت سال‌های طولانی، بسیاری از اعضایی که زمانی جوان بودند، به سال‌های پیری رسیده‌اند. کسانی که دهه‌های زیادی از عمر خود را در تشکیلات سپری کرده‌اند، اکنون با انواع مشکلات و بیماری‌های دوران سالمندی روبه‌رو هستند.

اما سوال من این است: اگر یکی از این افراد در بستر بیماری و در واپسین روزهای زندگی خود باشد، آیا حق ندارد صدای فرزند، خواهر، برادر یا مادر خود را بشنود؟ آیا یک تماس تلفنی با خانواده واقعاً می‌تواند برای یک تشکیلات سیاسی چنین تهدید بزرگی باشد؟

تلخ تر اینکه گاهی پس از مرگ یک عضو، خبر درگذشت او با چند جمله کلیشه‌ای اعلام می‌شود و پرونده زندگی او در تشکیلات بسته می‌شود؛ در حالی که شاید خانواده‌ای در نقطه‌ای دیگر از جهان سال‌ها منتظر شنیدن صدای او بوده است.

من سال‌ها درون این تشکیلات زندگی کرده‌ام و به همین دلیل نمی‌توانم نسبت به این مسئله بی‌تفاوت باشم. آنچه درباره خانواده می‌گویم صرفاً یک تحلیل بیرونی نیست؛ بخشی از تجربه‌ای است که خودم در پادگان اشرف با آن مواجه بوده‌ام.

برای من، بزرگ‌ترین تناقض همین‌جاست: تشکیلاتی که زمانی از “خلق قهرمان” و استقبال مردم سخن می‌گفت، در برابر پدر و مادرانی که برای دیدار فرزندانشان به پشت درهای اشرف آمدند، دیوار کشید!

داریوش قنواتی

نوشته از خلق قهرمان تا ممنوعیت دیدار با خانواده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از چندین روز پیش از مراسم، اعضا را درگیر آماده‌سازی، تدارکات، تمرین نمایش، رقص و سرود می‌کردند. فشار کار به حدی بود که در شبانه‌روز تنها حدود سه ساعت فرصت استراحت داشتیم. در شرایطی که جسم و روان اعضا به استراحت نیاز داشت، تمام توان تشکیلات صرف آماده‌سازی مراسمی می‌شد که قرار بود تصویری پرشور و باشکوه از سازمان به بیرون ارائه دهد. گویی ارزش اعضا نه به خواسته‌ها و احساساتشان، بلکه به میزان آمادگی آنان برای ایفای نقش در این نمایش تبلیغاتی وابسته بود.

واقعیت این بود که سی مهر بهانه‌ای برای سرگرم نگه‌داشتن اعضا در چارچوب برنامه‌های تشکیلاتی بود. در ظاهر، از جشن و شور انقلابی سخن گفته می‌شد، اما در درون مناسبات، آنچه جریان داشت، خستگی، اجبار و بی‌تفاوتی بود. بسیاری از اعضا از فرارسیدن این روز نفرت داشتند و برگزاری مراسم نیز با شور و اشتیاق واقعی آنان همراه نبود. سران تشکیلات هم از این وضعیت بی‌خبر نبودند؛ آنان به‌خوبی می‌دانستند که میان تصویری که روی صحنه ساخته می‌شود و احساسی که در درون اعضا وجود دارد، فاصله‌ای عمیق برقرار است.

تمام آنچه به نام جشن سی مهر برگزار می‌شد، در نهایت باید به محصولی قابل پخش از تلویزیون ماهواره‌ای تبدیل می‌شد. برنامه‌هایی که در قرارگاه‌ها و مقرهای مختلف اجرا می‌شدند، جداگانه ضبط می‌شدند و سپس بخش‌های مختلف آن‌ها را به یکدیگر متصل می‌کردند تا محصول نهایی برای پخش آماده شود. به این ترتیب، آنچه مخاطب بیرونی می‌دید، تصویری یکپارچه از شور، نشاط و همبستگی بود؛ اما پشت این تصویر، واقعیتی متفاوت قرار داشت: تمرین‌های طاقت‌فرسا، کمبود استراحت، فشار تشکیلاتی و اعضایی که بسیاری از آنان صرفاً از روی اجبار در مراسم شرکت می‌کردند.

اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شد. با پایان جشن و خاموش شدن دوربین‌ها، تازه مرحله دیگری از فشارها آغاز می‌شد. اعضا باید در نشست‌های تشکیلاتی، انتخاب مریم رجوی را اثبات می‌کردند و درباره چرایی و چگونگی این انتخاب پاسخ می‌دادند. گویی حضور در مراسم و اجرای برنامه‌ها کافی نبود؛ هر فرد باید در نشست‌ها نیز وفاداری و پذیرش درونی خود را به نمایش می‌گذاشت.

از سوی دیگر، در نشست‌های موسوم به “عملیات جاری”، اعضایی که در مراسم به اندازه مورد انتظار سران تشکیلات شور و هیجان نشان نداده بودند، مورد بازخواست قرار می‌گرفتند. کم‌تحرکی، بی‌تفاوتی یا نداشتن شور و فتور لازم می‌توانست به موضوعی برای سؤال و جواب و فشار روانی تبدیل شود. حتی احساسات ظاهری افراد نیز باید مطابق معیارهای تعیین‌شده از سوی تشکیلات می‌بود؛ لبخند، شادی و هیجان هم انگار باید طبق دستور اجرا می‌شد.

این تجربه برای من نمونه‌ای روشن از تناقض میان تبلیغات بیرونی و واقعیت درونی مناسبات فرقه رجوی بود. در بیرون، از جشن و انتخاب و شور انقلابی سخن می‌گفتند؛ در درون، اعضا برای ساعت‌ها کار، کمبود استراحت، شرکت در مراسم و سپس پاسخ‌گویی در نشست‌ها تحت فشار قرار می‌گرفتند. مراسمی که قرار بود نماد انتخاب و شور باشد، در عمل به آزمونی برای سنجش میزان تبعیت اعضا تبدیل شده بود.

پرسش اساسی این است: اگر انتخاب مریم رجوی از پشتوانه واقعی و پذیرش آزادانه اعضا برخوردار بود، چرا باید پس از پایان مراسم، افراد در نشست‌های تشکیلاتی وادار می‌شدند آن را اثبات کنند؟ چرا شور و هیجان اعضا باید به معیار بازخواست تبدیل می‌شد؟ و چرا یک جشن تبلیغاتی باید با چنین حجم از فشار و اجبار همراه باشد؟

سی مهر برای ما نه جشن آزادی و انتخاب، بلکه نمادی از فاصله میان نمایش تبلیغاتی و واقعیت زندگی تشکیلاتی بود. دوربین‌ها می‌توانستند تصاویر رنگارنگ و لبخندهای ساختگی را ثبت کنند، اما نمی‌توانستند خستگی اعضا، بی‌تفاوتی پنهان آنان و فشارهایی را که پس از پایان مراسم انتظارشان را می‌کشید، از بین ببرند. آنچه روی آنتن می‌رفت، نمایش بود؛ آنچه در درون تشکیلات جریان داشت، تجربه زیسته کسانی بود که باید هم در برابر دوربین نقش بازی می‌کردند و هم پس از خاموش شدن آن، بابت کیفیت اجرای همان نقش پاسخ پس می‌دادند.

داریوش (یبر) قنواتی

نوشته سی مهر در تشکیلات رجوی؛ جشن اجباری، نمایش تبلیغاتی و محاکمه اعضا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در ابتدای دادگاه قاضی دهقانی اظهار داشت:خون انسان حریمی غیر قابل نقض است؛ در منطق شرع و خرد حقوقی، ریخته شدن خون انسان‌ها، طفل در آغوش مادر، کاسب در محل کسب یا انفجار در میان شهروندان عادی، انهدام کل پیکره انسانیت است. این دادگاه ضمن تکفل دفاع از خون‌های به‌ناحق ریخته شده، سوگند یاد می‌کند که مسند قضا را به میدان انتقام یا شتاب‌زدگی بدل نسازد؛ بلکه همان‌گونه که شریعت مبین اسلام دستور داده، حتی در مواجهه با سنگین‌ترین عناوین اتهام نظیر بغی یا افساد فی‌الارض، در پناه اصل برائت برای متهمان، تساوی تشریفات و لزوم کشف حقیقت با پایبندی به قانون عمل کند.

وی با استناد به آموزه‌های دینی افزود: قال رسول الله صلی الله علیه و سلم: “لسان القاضی بین جمرتین حتی یصیر اما الی الجنة، اما الی النار “؛ رسول ختمی مرتبت (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید: زبان قاضی میان دو پاره از آتش برافروخته جایی دارد تا آن زمان که میان مردمان داوری نماید؛ آنگاه یاد دادگری پیشه کرده و به بهشت می‌رسد یا بیداد کرده و در آتش سرنگون می‌شود.

قاضی دهقانی در ادامه با ارجاع به آموزه‌های امیرالمومنین (ع) تاکید کرد: فرمان جاودانه سیدالوصیین، امیرالمومنین (علیه آلاف التحیة و الثنا) در تصاویر رفتار و امحاء تعصبات، تابلوی زرین منصوب در این دادگاه است: “بینهم فله حتی لا یتمع الظما عدلک علیه”؛ میان آنها حتی در نگاه‌های کوتاه و نگریستن‌های پیوسته برابری برقرار کن تا بزرگان و قدرتمندان در جانبداری ناروای تو طمع نبندند و ناتوانان از دادگری و انصاف نومید نگردند. این کلام، ترازو و میزان اخلاق این دادگاه است.

وی خاطرنشان کرد: کرامت و حقوق قانونی متهمان، به موازات درد جانکاه قربانیان و دادخواهان، با ترازو و ادله محکم شرعی و قانونی سنجیده می‌شود؛ بدون حب و بغض و صرفاً بر مدار صریح قانون و حقیقت. دادگری و داغ مظلومیت در ادبیات سترگ ایرانی و شعرای بزرگ پارسی و ادب کهن این سرزمین، مهم‌ترین سرلوحه انعکاس این فرامین بزرگ است: مردی نبود فتاده را پای زدن گر دست فتاده را بگیری مردی.

رئیس دادگاه گفت: “این دادگاه در برابر خاطر معمار استقلال کشور و معمار کبیر انقلاب، حضرت امام خمینی (رحمت الله علیه) که قضاوت عادلانه را رکن رکین بقای نظام اسلامی توصیف کرد، ادای احترام می‌کند. همچنین یاد و نام جاویدانِ شهدای مظلوم در کوچه‌ها و خیابان‌ها، مادران، کودکان، کارگران و جوانانی که پیکر پاکشان در این سرزمین آمار ترور‌های ناجوانمردانه بود را گرامی می‌داریم. به ارواح طیبه شهدای گلگون‌کفن هشت سال دفاع مقدس، به‌ویژه در نبرد‌های اخیر برای حراست از آرامش ملت و دفع شرارت دشمنان، سلام و درود می‌فرستیم. همچنین بر روح پرفتوح قائد شهید امت و فرماندهان همراه او و کودکان در خون خفته بی‌گناه بر سر کلاس‌های درس، درود می‌فرستیم.”

وی در ادامه افزود: هیئت قضات شعبه ۱۱ دادگاه کیفری یک تهران، عهد و میثاق قانونی و ولایی خود را با رهبری فرزانه، عزیز و مقتدر کشور تجدید نموده و اعلام می‌دارد که در دفاع از حقوق عامه، امنیت روانی و جانی جامعه و اجرای مر قانون، ذره‌ای کوتاه نیامده و هوچی‌گری‌های بین‌المللی و منافع قدرت‌های حامی، مصونیت ترور نخواهد شد.

قاضی دهقانی در خصوص وضعیت وکلای متهمان تصریح کرد:این دادگاه اعلام می‌کند که به متهمان حق انتخاب آزاد وکیل را دارند. با میثاق از اصول قانون اساسی، به‌ویژه اصل ۳۵، و رعایت مقررات قانون آیین دادرسی کیفری (به‌ویژه مواد ۴۶، ۳۴۸ و ۳۹۱)، متهمان می‌توانند وکیل انتخاب کنند. با توجه به عدم انتخاب وکیل توسط برخی، دادگاه مستنداً به ماده ۳۸۷ قانون آیین دادرسی کیفری نسبت به تعیین وکلای تسخیری اقدام کرده است. جلسه با حضور نماینده دادستان، وکلای شکات و وکلای متهمین آغاز می‌شود.

قاضی رسیدگی‌کننده به پرونده، در ادامه جلسه دادگاه، با اشاره به ضرورت رعایت استاندارد‌های بین‌المللی در دادرسی، دولت‌های اروپایی و ایالات متحده را به رعایت تعهدات استرداد و مسئولیت‌های بین‌المللی فراخواند.

رئیس دادگاه با تأکید بر رعایت دقیق موازین حقوقی، اظهار داشت: این دادگاه با اعمال دقیق ماده ۱۴ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی و ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر، بستری بی‌نقص از دادرسی عادلانه فراهم آورده است. متهمان علی‌رغم فرار از کشور، از حق دفاع به وسیله ۵ وکیل رسمی عضو کانون وکلای دادگستری، حق دسترسی به مستندات، و حق طرح ایرادات شکلی و ماهوی موضوع مواد قانون آیین دادرسی کیفری (به‌ویژه ماده ۳۸۸) برخوردار بوده‌اند. همچنین علنی بودن جلسات با حضور رسانه‌ها و خانواده‌های قربانیان، تضمین‌کننده شفافیت است؛ لذا هرگونه ادعای محاکمه ناعادلانه، از دیدگاه قضایی و دکترین حقوق بین‌الملل، مردود و بی‌اعتبار است.چ

فراخوان برای استرداد بر اساس آرای دیوان بین‌المللی

وی در ادامه با اشاره به مسئولیت دولت‌ها در برابر جرایم سنگین، تصریح کرد: بر اساس حقوق بین‌الملل عرفی و آرای بنیادین دیوان بین‌المللی دادگستری (ICJ)، به‌ویژه رای سال ۲۰۱۲، دولت‌های عضو جامعه بین‌المللی نمی‌توانند در قبال اتهامات و جنایات سنگین علیه بشریت و جرایم تروریستی، موضع بی‌طرفی اتخاذ کنند. استرداد یک تعهد قطعی جهت تأمین منافع مشترک جامعه بین‌المللی برای جلوگیری از بی‌کیفرمانی است؛ لذا بر اساس قوانین بین‌المللی، دولت‌هایی که متهمان این پرونده در خاک آنها مستقر هستند، ملزم به استرداد فوری آنها جهت رسیدگی در محل وقوع اتهام هستند.

قاضی اظهار داشت که سکوت دولت‌ها در برابر حضور متهمان، مصداق بارز تخلف از مسئولیت بین‌المللی است.

وی با انتقاد از رویکرد دولت‌های اروپایی افزود: دولت‌هایی که با پنهان شدن پشت نقاب جرم سیاسی، از تحویل متهمان طفره می‌روند، مطابق ماده ۳ کنوانسیون اروپایی استرداد مجرمین (مصوب ۱۹۵۷) و پروتکل‌های تکمیلی آن، و همچنین کنوانسیون اروپایی مبارزه با تروریسم (مصوب ۱۹۷۷)، اقداماتی نظیر قتل شهروندان، ترور مقامات، دانشمندان و مردم عادی، انفجار در خیابان‌ها و مراکز غیرنظامی، تحت شمول قاعده شرط سوء قصد قرار نمی‌گیرد و به‌طور مطلق از دایره جرایم سیاسی خارج و یک جرم عمومی است. هیچ دولتی حق ندارد قتل شهروندان و ترور مردم عادی را تحت چتر دفاع سیاسی پناه دهد.

قاضی رسیدگی‌کننده به پرونده، در ادامه، با استناد به کنوانسیون‌های بین‌المللی و قطعنامه‌های شورای امنیت، دولت‌های اروپایی به‌ویژه فرانسه، انگلیس و بلژیک را به دلیل تسهیل حضور متهمان فراری، به نقض آشکار قوانین بشردوستانه و ایجاد خطر برای امنیت ملی خود متهم کرد.

رئیس دادگاه با تأکید بر اینکه پناهندگی یک حق مطلق نیست، اعلام کرد: “بر اساس بند (F) ماده یک و ماده ۳۳ از کنوانسیون ۱۹۵۱، پناهندگی یک امتیاز نیست که شامل عاملان جنایت شود. این ماده به‌صراحت بیان می‌کند افرادی که شواهدی متقن علیه آنها مبنی بر ارتکاب جنایات علیه صلح، جنایات جنگی یا اتهامات خشن و غیرسیاسی وجود دارد، اساساً شایسته برخورداری از عنوان پناهنده نیستند و حضور آنها از منظر حقوقی باطل است. همچنین، اصل “عدم اخراج یا اعاده”  (Non-refoulement) در ماده ۳۳ بند دوم کنوانسیون ژنو، هرگز شامل متهمان به جرایم تروریستی نمی‌شود.

وی افزود: هیچ کشوری مجاز نیست با میزبانی از اشخاصی که تهدیدی جدی برای امنیت جامعه، کودکان، زنان، پیران و نهاد‌های دموکراتیک محسوب میشوند، امنیت خود را به خطر بیندازد. دولت فرانسه و ملت آن باید بدانند که استناد به پناهندگی برای متهمان فراری، سوءاستفاده آشکار از روح کنوانسیون‌های بشردوستانه است.

قاضی دهقانی با یادآوری قدرت اجرایی قطعنامه‌های سازمان ملل، تصریح کرد: قطعنامه‌های فصل هفتم شورای امنیت، از جمله قطعنامه‌های تاریخی ۱۳۷۳ (مصوب ۲۰۰۱)، ۱۶۲۴ (مصوب ۲۰۰۵) و ۲۱۷۸ (مصوب ۲۰۱۴)، برای تمامی اعضای سازمان ملل دارای الزام حقوقی و اجرایی هستند. طبق این قطعنامه‌ها، فراهم آوردن هرگونه پناهگاه امن برای طراحان، متهمان، مشوقان و عاملان اقدامات تروریستی مطلقاً ممنوع است. دولت‌ها موظفند با انسداد دارایی‌های مالی و جلوگیری از هرگونه کمک تدارکاتی، لوجستیکی و تبلیغاتی به این سازمان‌ها، همکاری حداکثری پلیسی و قضایی را برای استرداد متهمان انجام دهند.

رئیس دادگاه با انتقاد از نقش برخی دولت‌ها در تضعیف نظم جهانی، گفت: “دولت‌های فرانسه، انگلیس و بلژیک، و به‌ویژه دولت فرانسه، با تسهیل حضور متهمان، در کنار آمریکا، به تضعیف مستقیم ستون‌های حاکمیت قانون در نظام بین‌الملل کمک می‌کنند. جرم‌شناسی نشان می‌دهد که همدلی و میزبانی از تروریسم، مانند یک ویروس، دامنگیر خودِ میزبان و پناهگاه می‌شود؛ پدیده‌ای که می‌توان آن را سرریز ناامنی نامید.”

وی با اشاره به آشوب‌های اخیر در اروپا، افزود: خسارات ناشی از شورش‌های خیابانی در پاریس، مارسی و لیون، هشداری عریان است. دولتی که در برابر متهمان ترور در مرز‌های خود لبخند می‌زند و آنها را در حومه پایتخت خود پناه می‌دهد، سرانجام با پیامد‌های زیان‌بار این بومرنگ خشونت در خیابان‌ها و کوچه‌های خود مواجه خواهد شد. عبرت از این ناآرامی‌ها برای جامعه قضایی و امنیتی اروپا ضروری است.

پناه دادن به متهمان تروریسم، هیزمِ آتشِ ناآرامی‌ها در اروپا است

قاضی رسیدگی‌کننده به پرونده کادر مرکزی سازمان مجاهدین خلق، در ادامه اظهارات خود، با ورود به تحلیل‌های جامعه‌شناختی و حقوقی، نسبت به پیامد‌های زیان‌بار میزبانی از متهمان تروریستی در اروپا هشدار داد و خواستار استرداد فوری آنها بر اساس پروتکل‌های بین‌المللی شد.

قاضی دهقانی با اشاره به ناآرامی‌های اخیر در اروپا، اظهار داشت: جامعه‌ای که در آن دولتمردان، قبح متهمان به خشونت‌های سازمان‌یافته را به بهانه‌های غیرقانونیِ سیاسی فرو می‌ریزند و به گروه‌های متهم به کشتار بی‌گناهان، مجوز برگزاری میتینگ‌های تحریک‌آمیز می‌دهند، باید بداند که با فروپاشی تدریجی حاکمیت قانون در آن سرزمین مواجه است. ناقوس‌های هشدار در فرانسه امروز گوش جهان را کر کرده‌اند؛ این ناآرامی‌ها نشان می‌دهد که امنیت، کالایی تفکیک‌ناپذیر است.

وی با انتقاد از دوگانگی در سیاست‌های بین‌المللی افزود: دولت‌های اروپایی از جمله انگلیس، فرانسه و ایالات متحده نمی‌توانند در حالی که با پناه دادن به متهمان، در ایران خواستار آتش و ترور هستند، انتظار داشته باشند که خیابان‌ها و حومه‌های پاریس در امان و ثبات باقی بماند. پناه دادن به متهمانِ شبکه‌های خشونت‌طلب، همان هیزمی است که آتش بی‌نظمی را در اروپا شعله‌ور نگه می‌دارد.

قاضی رسیدگی‌کننده با تأکید بر ضرورت استرداد، تصریح کرد: استرداد کادر مرکزی این گروه به دادگاه کیفری یک تهران، صرفاً یک مطالبه قضایی از سوی جمهوری اسلامی ایران نیست؛ بلکه گامی ضروری برای همراهی اروپا و کنار انداختن نقاب فریب جهت پاکسازی جامعه فرانسه از این متهمانِ خطرناک و بحران‌زا است. استرداد متهمان، راهی برای نجات نظم عمومی اروپا از اثرات مخرب خشونت است.

وی در ادامه افزود: تا به امروز، هیچ دادگاه واجد صلاحیت اروپایی، رسیدگی ماهوی و قراری برای اتهامات سنگین این پرونده از جمله ترور شهروندان، بمب‌گذاری‌ها و کشتار غیرنظامیان صادر نکرده است. مردم فرانسه نباید فراموش کنند که پناه دادن امن به این متهمان، همان مسیری است که منجر به حوادثی نظیر خودسوزی‌های تحریک‌آمیز در جامعه آنها شده است.

رئیس دادگاه اظهار داشت: این دادگاه با تکیه بر اصل صلاحیت سرزمینی و کرامت قضا، خواستار همکاری شفاف و فوری است. استرداد متهمان باید بر مدار تضمینات منصفانه، اعلان‌های قرمز اینترپل و با تضمین کامل حقوق دفاعی صورت گیرد. همچنین ضرورت دارد فوراً روادید‌های اقامتی و ویزا‌های این افراد باطل شده و تمامی دارایی‌های نامشروع آنها ردیابی، مسدود و مصادره گردد تا در نهایت، حکم عادلانه صادر شود.

وی گفت: این دادگاه بر عهد خود با حق و قانون استوار است؛ چرا که خداوند متعال فرمود: “وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۚ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا.” (و قول حق، حق است و باطل زائل می‌شود). در نهایت، تاریخ با خون‌های پاکی که مظلومانه بر خاک ریخته شد، حکم نهایی را خواهد نوشت.

در ادامه قاضی از وکیل مدافع درخواست کرد تا در جایگاه خود، اظهارات رسمی خود را بیان کند.

حجت‌الاسلام والمسلمین مسعود مداح، وکیل شکات، در ادامه تبیین نقش سازمان مجاهدین خلق و سردستگان اصلی آن در ارتکاب جنایات، اظهار کرد: شکایت موکلان خود را درباره مجرمانه بودن گروه موسوم به سازمان مجاهدین خلق و استمرار فعالیت‌های مجرمانه آن مطرح می‌کنم. در جلسات گذشته، مستنداتی درباره فعالیت‌های ضدامنیتی مستمر این گروه، نقش سازمان و سرکردگان آن در حوادث اخیر، از جمله جنگ ۱۲روزه و اغتشاشات و فتنه دی‌ماه، به دادگاه ارائه شده است.

وی بیان کرد: مجموعه اقدامات منتسب به سردستگان و اعضای سازمان منافقین، دلالت بر مجرمانه بودن فعالیت‌های این گروه دارد؛ چراکه این سازمان با هدف ارتکاب جرم تأسیس شده و در طول سال‌های فعالیت خود، تغییری در اهداف و اقدامات مجرمانه‌اش ایجاد نکرده است.

حجت‌الاسلام والمسلمین مداح با اشاره به اقدامات تروریستی منتسب به این سازمان افزود: نمایندگان، سردستگان و سرکردگان این سازمان، به نام یا در راستای منافع و اهداف این گروه تروریستی، اقداماتی انجام داده‌اند که بسیاری از عناصر مادی و فیزیکی آنها در جلسات دادگاه مورد بررسی قرار گرفته است. ترور مردم عادی، بمب‌گذاری، خمپاره‌زنی در مناطق مسکونی، آتش‌زدن بیمارستان، حمله مسلحانه به مراکز درمانی، کشتار گسترده و جنایت علیه ملت، از جمله سوزاندن اجساد در عملیات‌های تروریستی آفتاب، چلچراغ و فروغ جاویدان، از جمله این اقدامات است که شماری از شهود نیز در جلسات دادگاه درباره آنها شهادت داده‌اند.

وی ادامه داد: ترور نخبگان و دانشمندان هسته‌ای، تخریب گسترده شهر‌ها و روستاها، آتش‌زدن زمین‌های کشاورزی و خانه‌های مردم عادی، هواپیماربایی، آدم‌ربایی، شکنجه مردم عادی در قالب عملیات موسوم به مهندسی و قتل‌های دسته‌جمعی نیز از دیگر جنایات منتسب به این سازمان است که در جلسات مختلف دادگاه به آنها پرداخته شده است.

وکیل شکات با اشاره به ابعاد این اقدامات تصریح کرد: این جنایات، هم از حیث گستردگی و هم از نظر سازمان‌یافتگی و انجام در چارچوب یک ایدئولوژی، واجد ویژگی‌هایی هستند که می‌توانند از مصادیق افساد فی‌الارض و بغی مسلحانه باشند.

حجت‌الاسلام والمسلمین مداح با استناد به مواد قانونی، درخواست موکلان خود را مطرح کرد و گفت: مستند به ماده ۱۴۳ و با استناد به ماده ۲۰ قانون مجازات اسلامی مصوب سال ۱۳۹۲، از جانب موکلان خود درخواست صدور حکم انحلال شخصیت حقوقی سازمان منافقین و کلیه مؤسسات وابسته، مراکز تابعه و مراکز و مؤسسات مالی متعلق به آن را دارم. همچنین درخواست می‌کنم درباره رسانه‌های تحت پوشش این سازمان که از طریق ماهواره و اینترنت فعالیت‌های مجرمانه و تروریستی انجام می‌دهند یا در تأمین مالی تروریسم نقش دارند، تصمیم قانونی اتخاذ شود و حکم مصادره تمامی اموال متعلق به این سازمان نیز صادر شود.

وی با تأکید بر ضرورت برخورد قانونی با منابع مالی و رسانه‌ای سازمان مجاهدین خلق اظهار کرد: تا زمانی که این سازمان از طریق سایت‌ها و مؤسسات مالی خود منابع لازم برای اقدامات تروریستی را تأمین می‌کند و شبکه‌های ماهواره‌ای آن به تولید خشونت و تحریک افراد به قتل، تخریب، انفجار، بمب‌گذاری و تداوم عملیات تروریستی می‌پردازند، خطر ادامه این اقدامات وجود دارد.

وکیل شکات با اشاره به رنج قربانیان اقدامات تروریستی این سازمان بیان کرد: من از جانب بزه‌دیدگان، قربانیان و موکلان خود، از جمله والدین طفل معصوم دوساله‌ای که در بمب‌گذاری اتوبوس شیراز در برابر چشمان پدر و مادرش زنده‌زنده در آتش سوخت، این موضوع را به دادگاه محترم اعلام می‌کنم.

حجت‌الاسلام والمسلمین مداح در ادامه از نهاد‌های مسئول خواست صدای قربانیان را بشنوند و گفت: از نهاد‌های بین‌المللی، وزارت امور خارجه و دستگاه قضایی درخواست دارم صدای موکلان و قربانیان این جنایات را بشنوند؛ چراکه تا زمانی که صدای ترور، بمب‌گذاری، کشتار و تبلیغ برای قتل مردم ایران قطع نشود، زمینه ادامه اقدامات تروریستی همچنان وجود خواهد داشت.

وی در بخش دیگری از اظهارات خود، با اشاره به اتهامات سایر متهمان پرونده خاطرنشان کرد: با توجه به مباحث مطرح‌شده در جلسات گذشته و بررسی سه عملیات تروریستی سازمان منافقین در دوران دفاع مقدس، شامل عملیات‌های آفتاب، چلچراغ و فروغ جاویدان، دلایل انتساب اتهامات به هر یک از متهمان و نقش آنان در این عملیات‌ها به محضر دادگاه ارائه شده است؛ با این حال، جنایات این سازمان تروریستی در دوران دفاع مقدس به این سه عملیات محدود نمی‌شود.

وکیل شکات با اشاره به ادعای سازمان مجاهدین خلق درباره تلفات عملیات فروغ جاویدان عنوان کرد: در جریان بررسی این عملیات، به این موضوع اشاره کردم که سازمان منافقین با وقاحت مدعی شده است ۵۵ هزار نفر از نیرو‌های ایرانی را کشته یا مجروح کرده و این اقدام را پیروزی بزرگی برای خود دانسته است.

حجت‌الاسلام والمسلمین مداح تأکید کرد: حتی اگر سایر اقدامات این سازمان، از جمله بمب‌گذاری، ترور، عملیات مهندسی و شکنجه مردم عادی را نیز در نظر نگیریم، همین عملیات فروغ جاویدان و مشارکت مسلحانه متهمان حاضر در آن، از منظر اتهامات افساد فی‌الارض و محاربه، واجد اهمیت اساسی است و می‌تواند مبنای بررسی مسئولیت کیفری متهمان قرار گیرد.

حجت‌الاسلام والمسلمین مسعود مداح، وکیل شکات پرونده، با اشاره به استمرار اقدامات تروریستی و ضدامنیتی سازمان منافقین اظهار کرد: در ادامه مطالبی که در جلسه چهل‌ونهم به محضر دادگاه ارائه کردم، لازم است به موضوعی اشاره کنم که مغفول مانده است. سازمان منافقین همچنان به‌صورت مستمر به ارتکاب اعمال تروریستی و جرایم ضدامنیتی، از جمله همکاری در اقدامات تخریبی گسترده و ارتکاب جرایم علیه تمامیت جسمانی افراد، ادامه داده است؛ این سازمان در دوران هشت سال دفاع مقدس نیز با همکاری مستمر و منسجم با رژیم بعث عراق، اقدامات مجرمانه‌ای را علیه مردم ایران انجام می‌داد.

وی با اشاره به انواع همکاری‌های سازمان منافقین با رژیم بعث عراق بیان کرد: پیش‌تر نیز در محضر دادگاه عرض کردم که همکاری‌های این سازمان با رژیم بعث عراق، که در کیفرخواست نیز به آنها اشاره شده است، در سه محور قابل بررسی است؛ نخست، همکاری‌های نظامی و لجستیکی، از جمله دریافت تجهیزات از صدام و استفاده از امکانات رژیم بعث برای جاسازی و پنهان‌کردن برخی تجهیزات سازمان منافقین؛ دوم، همکاری‌های اطلاعاتی و جاسوسی برای رژیم بعث عراق؛ و سوم، مشارکت مستقیم در جنایات علیه تمامیت جسمانی افراد که طی آن اعضای سازمان منافقین مستقیماً به شهر‌ها و روستا‌های ایران حمله می‌کردند.

حجت‌الاسلام والمسلمین مداح با بیان اینکه اقدامات تروریستی سازمان منافقین در دوران دفاع مقدس به سه عملیات بررسی‌شده در دادگاه محدود نمی‌شود، افزود: در جلسات گذشته، سه عملیات این سازمان مورد بررسی قرار گرفت، اما ده‌ها عملیات تروریستی دیگر نیز از سوی منافقین انجام شده است که نباید در رسیدگی‌های این دادگاه مغفول بماند.

وکیل شکات پرونده در ادامه به گزارش حفاظت اطلاعات ستاد نیرو‌های مسلح غرب کشور استناد کرد و گفت: در گزارشی مربوط به بازه زمانی سال ۲۱/ ۱/ ۱۳۶۶ تا ۱۸ آذر همان سال، اظهارات مسعود رجوی، متهم ردیف دوم پرونده، درباره میزان تلفات واردشده به نیرو‌های ایرانی منعکس شده است. بر اساس این گزارش، رجوی در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرده است که سازمان منافقین تنها در مردادماه سال ۱۳۶۶ حدود ۲۵۰۰ نفر تلفات به نیرو‌های دشمن وارد کرده است.

وی ادامه داد: مسعود رجوی در اظهارات دیگری مدعی شده است که این سازمان در جریان ۹۹ رشته عملیات، ۹۳۰۰ نفر تلفات به نیرو‌های دشمن وارد کرده و ۸۶۰ نفر را نیز به اسارت گرفته است. منظور سازمان منافقین از نیرو‌های دشمن، نیرو‌های ایرانی بودند که برای دفاع از میهن و مقابله با رژیم بعث عراق در جبهه‌ها حضور داشتند. این اظهارات، به گفته وی، بیانگر ابعاد گسترده عملیات‌های این سازمان علیه نیرو‌های ایرانی است.

حجت‌الاسلام والمسلمین مداح برای تشریح نمونه‌هایی از این حملات عنوان کرد: بر اساس گزارش مذکور، سازمان منافقین در تاریخ‌های مختلف سال ۱۳۶۶ حملاتی را علیه مناطق و مواضع نظامی و شهری ایران انجام داده است؛ از جمله حمله به پایگاه نظامی در منطقه مرزی مهران، حمله در سوم مردادماه ۱۳۶۶ با پشتیبانی آتش توپخانه ارتش عراق به پایگاه لشکر ۸۱ زرهی باختران در منطقه سرپل ذهاب، حمله به گیلان غرب در نهم مردادماه، حمله به شهر بانه در ۲۶ مردادماه، حمله به مناطقی از سردشت در ۳۱ مردادماه، حمله به مناطقی از توابع دهلران در ۱۱ شهریورماه و حمله به منطقه‌ای در سقز در ۱۲ شهریورماه سال ۱۳۶۶.

وی با تأکید بر ضرورت بررسی ابعاد واقعی جنایات سازمان منافقین تصریح کرد: موارد یادشده تنها نمونه‌هایی از حملات این سازمان در آن دوره است؛ در حالی که مسعود رجوی خود به انجام ۹۹ عملیات در بازه‌ای محدود اشاره کرده است. بنابراین، ضروری است ابعاد اقدامات تروریستی سازمان منافقین و شمار واقعی قربانیان این اقدامات به‌صورت دقیق بررسی شود.

وکیل شکات پرونده در پایان با اشاره به آمار اعلام‌شده درباره شهدای ترور اظهار کرد: در لایحه‌ای که به دفتر دادگاه ارائه کرده‌ام، درخواست خود را درباره ضرورت بررسی دقیق شمار قربانیان مطرح کردم. آمار بیش از ۱۷ هزار شهید ترور که درباره قربانیان سازمان منافقین اعلام می‌شود، لزوماً بیانگر شمار واقعی تمامی افرادی نیست که در عملیات‌ها و بمب‌گذاری‌های مختلف این گروه تروریستی به شهادت رسیده‌اند.

حجت‌الاسلام والمسلمین مداح از دادگاه خواست با استعلام از بنیاد شهید و امور ایثارگران، آمار دقیق قربانیان اقدامات تروریستی سازمان منافقین در عملیات‌های مختلف و بمب‌گذاری‌های منتسب به این سازمان را بررسی کند تا تعداد واقعی شهدای این جنایات مشخص شود.

حجت‌الاسلام والمسلمین مسعود مداح، وکیل شکات پرونده، در جلسه دادگاه با تشریح نقش متهمان اظهار کرد: متهمان ردیف دوم و سوم به‌عنوان فرمانده و جانشین فرماندهی ارتش موسوم به “ارتش آزادی‌بخش ملی” سازمان منافقین، متهم ردیف چهارم، مهدی ابریشمچی، به‌عنوان مسئول پشتیبانی کل ستاد فرماندهی و متهم ردیف پنجم، زهره اخیانی، در جایگاه فرمانده گردان فعالیت داشته‌اند. همچنین فهمینه اروانی در عملیات‌های مسلحانه، مهدی براعی در مسئولیت‌های مختلف نظامی و هدایت تیم‌های بمب‌گذاری و مژگان پارسایی به‌عنوان جانشین متهم ردیف سوم، در عملیات‌های مختلف سازمان نقش داشته‌اند.

وی با اشاره به تعدد عملیات علیه پاسگاه‌های مرزی، شهر‌ها و روستا‌ها در فاصله زمانی چندروزه، به اظهارات مسعود خدابنده، ابراهیم خدابنده، عیسی آزاده و صمد اسکندری استناد کرد و گفت: بر اساس اظهارات این شهود، اعضای سازمان در بخش‌های مختلف، از جمله بهداری، آشپزخانه و رسانه، بدون سلاح از قرارگاه اشرف خارج نمی‌شدند؛ موضوعی که از نظر وی در بررسی اقدامات مسلحانه و مسئولیت متهمان اهمیت دارد.

حجت الاسلام والمسلمین مداح با استناد به مواد ۱۹۸، ۱۹۹ و ۲۰۰ قانون حدود و قصاص مصوب ۱۳۶۱ و مواد ۲۷۹، ۲۸۶ و ۲۸۷ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، موضوع انطباق اقدامات منتسب به متهمان با عناوین محاربه و افساد فی‌الارض را مطرح کرد و افزود: نقش سازمان منافقین تنها به عملیات‌های مسلحانه محدود نبوده و همکاری اطلاعاتی با رژیم بعث عراق در دوران هشت سال دفاع مقدس نیز از محور‌های مهم این پرونده است.

وی با اشاره به اظهارات صمد نظری، از اعضای جداشده سازمان، گفت: بر اساس این اظهارات، سازمان از طریق جاسوسی، ارتباط با افراد نفوذی، سرقت اسناد، شنود بی‌سیم‌ها و تخلیه تلفنی، اطلاعات مربوط به جبهه‌ها و محل استقرار نیرو‌های ایرانی را جمع‌آوری می‌کرد. همچنین اسرای ایرانی مورد تخلیه اطلاعاتی قرار می‌گرفتند و مکالمات بی‌سیمی ادارات و وزارتخانه‌های ایران با استفاده از تجهیزات در اختیار سازمان شنود و تحلیل می‌شد؛ اطلاعاتی که بنا بر این اظهارات، در اختیار مسعود رجوی قرار می‌گرفت تا به صدام منتقل شود.

وکیل شکات در ادامه، با اشاره به اظهارات کارشناس در دادگاه درباره جنگ ۱۲روزه و موضوع تخلیه تلفنی در کرمانشاه، این موارد را از مصادیق مطرح‌شده درباره تداوم اقدامات اطلاعاتی علیه ایران دانست و تأکید کرد: از نظر ما، نقش سازمان در همکاری اطلاعاتی با دشمن و اقدامات مسلحانه علیه مردم ایران باید در کنار یکدیگر و بر اساس مستندات پرونده بررسی شود.

شهادت اعضای جداشده از همکاری اطلاعاتی و عملیاتی سازمان مجاهدین خلق با رژیم بعث عراق حکایت دارد

حجت‌الاسلام والمسلمین مداح، وکیل شکات با اشاره به مستندات مندرج در پرونده، اظهار داشت: بر اساس اظهارات یکی از اعضای جداشده که در جلد نهم، صفحه ۱۱۱ پرونده منعکس شده است، فعالیت‌های اعضای سازمان در این دوره صرفاً به حضور در عملیات‌های نظامی محدود نبوده، بلکه افرادی نیز در ستاد‌های تبلیغات، سیاسی و روابط فعالیت می‌کردند.

وکیل شکات در ادامه، با استناد به اظهارات محمود ابراهیمی قلعه، از اعضای جداشده سازمان که مطالب وی در جلد نهم، صفحه ۱۱۲۱ پرونده درج شده است، به موضوع جمع‌آوری اطلاعات، شنود و استراق سمع اشاره کرد و گفت: اطلاعات مورد نظر شامل جابه‌جایی نیرو‌ها در مناطق جنگی، تغییرات فرماندهان و ساختار یگان‌های نظامی، وضعیت آماده‌باش نیروها، احتمال و زمان حملات، مناطق هدف، میزان تلفات، توان پشتیبانی و تدارکات عملیات‌ها و همچنین اطلاعات مربوط به مراکز اقتصادی و نظامی و نقاط آسیب‌پذیر آنها بوده است.

به گفته وی، تحلیل وضعیت بمباران شهرها، ارزیابی تأثیر حملات بر روحیه مردم و ارائه تحلیل‌های مرتبط به رژیم بعث عراق نیز از جمله محور‌هایی بوده که در اظهارات مطرح‌شده در پرونده به آنها اشاره شده است.

مداح با اشاره به انگیزه‌های مطرح‌شده برای هدف قرار گرفتن مناطق مسکونی افزود: بر اساس اظهارات نقل‌شده، برخی تحلیل‌های درون‌سازمانی بر این فرض استوار بوده که بمباران مناطق مسکونی و شهر‌ها می‌تواند موجب افزایش اعتراضات عمومی شود و زمینه را برای سازماندهی مردم علیه جمهوری اسلامی فراهم کند.

وی در همین ارتباط، به شباهت‌های میان این رویکرد و تحولات جنگ ۱۲ روزه اشاره کرد و گفت: دشمن در تحقق اهداف خود با شکست مواجه شده است.

وکیل شکات همچنین با اشاره به همکاری سازمان منافقین با رژیم بعث عراق، اظهار داشت: در مقابل این همکاری‌ها، امکانات و حمایت‌هایی از جمله تسلیحات، منابع مالی و محل استقرار در اختیار سازمان قرار می‌گرفت.

وی در ادامه، با اشاره به برخی متهمان پرونده، از جمله زهرا مریخی، متهم ردیف نهم، علی خدایی‌صفت، متهم ردیف یازدهم، و محمدعلی توحیدی، متهم ردیف دهم، به نقش‌های منتسب به آنان در حوزه‌های تبلیغاتی، سیاسی و انتشاراتی اشاره کرد و پرسید: محتوای تولیدشده در این بخش‌ها چه بوده و آیا این فعالیت‌ها صرفاً جنبه تبلیغاتی داشته است؟

حجت الاسلام والمسلمین مداح مدعی شد محتوای مورد اشاره در پرونده، علاوه بر فعالیت‌های تبلیغاتی و سیاسی، شامل آموزش‌هایی درباره بمب‌گذاری، شنود، تخلیه تلفنی و اقدامات تروریستی نیز بوده است.

وی تأکید کرد که از منظر شکات، بررسی نقش افراد در بخش‌های رسانه‌ای، سیاسی و اطلاعاتی باید با توجه به مجموعه فعالیت‌های سازمان و ادعا‌های مطرح‌شده درباره مشارکت اعضا در عملیات‌های مسلحانه صورت گیرد.

وکیل شکات در بخش دیگری از سخنان خود، با تأکید بر ضرورت بررسی استمرار فعالیت‌های سازمان، اظهار داشت که از نظر شکات، فعالیت در بخش‌های تبلیغاتی، رسانه‌ای، سیاسی یا اطلاعاتی به‌تنهایی برای ارزیابی مسئولیت کیفری افراد کافی نیست و باید ارتباط این فعالیت‌ها با اقدامات مورد اتهام و دلایل موجود در پرونده بررسی شود.

در ادامه جلسه، وکیل شکات با معرفی بهزاد علیشاهی، از اعضای جداشده سازمان که به گفته وی در حوزه تبلیغات و رسانه‌ای سازمان در دوران دفاع مقدس و پس از آن فعالیت داشته است، درخواست کرد وی برای ادای شهادت در جایگاه حاضر شود.

عضو جداشده سازمان مجاهدین خلق: همکاری‌های اطلاعاتی این سازمان با دشمن، از دوران صدام تا امروز ادامه داشته است

بهزاد علیشاهی، عضو جداشده سازمان مجاهدین خلق، در اظهارات خود در دادگاه گفت: در سال ۱۳۶۳ به این سازمان پیوستم. در آن زمان دانشجوی علوم اجتماعی دانشگاه تهران بودم و پس از عضویت، با توجه به تجربیاتم، عمدتاً در ستاد تبلیغات سازمان فعالیت می‌کردم. تا زمان حمله آمریکا نیز در بخش‌های مختلف حضور داشتم، اما بیشتر فعالیتم در حوزه تبلیغات و شبکه تلویزیونی سیمای آزادی بود.

وی با اشاره به همکاری‌های سازمان با رژیم بعث عراق در دوران صدام اظهار کرد: در سال‌های ابتدایی، پیش از راه‌اندازی شبکه ماهواره‌ای سیمای آزادی، سازمان روزانه دو ساعت برنامه فارسی از تلویزیون عراق پخش می‌کرد. هدف این برنامه‌ها، تضعیف روحیه مردم ایران، زیر سؤال بردن مشروعیت جنگ و القای این موضوع بود که ادامه جنگ صرفاً برای حفظ حاکمیت صورت می‌گیرد؛ در حالی که سازمان در طرف مقابل، با رژیم بعث عراق همکاری می‌کرد.

علیشاهی افزود: سازمان علاوه بر فعالیت‌های تبلیغاتی، از روش‌هایی مانند تخلیه تلفنی برای جمع‌آوری اطلاعات درباره محل استقرار نیرو‌های ایرانی استفاده می‌کرد.

وی با اشاره به نمونه‌ای که مدعی شد شخصاً مشاهده کرده است، توضیح داد که در برخی تماس‌ها، شماره‌ای داخلی از ایران برای مخاطب نمایش داده می‌شد و تماس‌گیرندگان با معرفی خود به‌عنوان افراد مرتبط با مراکز محلی، از خانواده‌های رزمندگان درباره محل خدمت و استقرار فرزندانشان سؤال می‌کردند تا اطلاعات نظامی به دست آورند.

این عضو جداشده سازمان همچنین با اشاره به نمونه‌ای دیگر از جمع‌آوری اطلاعات درباره تأسیسات هسته‌ای، اظهار کرد: تماس‌گیرندگان گاهی با معرفی خود به‌عنوان کارکنان شهرداری یا نهاد‌های محلی، درباره رفت‌وآمد کامیون‌ها و فعالیت‌های عمرانی در مناطق موردنظر سؤال می‌کردند. اطلاعات جمع‌آوری‌شده می‌توانست در اختیار طرف‌های خارجی، از جمله رژیم صهیونیستی، قرار گیرد.

وی در ادامه به آنچه اقدامات روانی علیه خانواده رزمندگان خواند اشاره کرد و گفت: بر اساس برخی روایت‌هایی که نقل می‌کند، تماس‌هایی نیز با خانواده‌ها برقرار می‌شد تا با ایجاد نگرانی درباره وضعیت فرزندانشان، فشار روانی بر آنان افزایش یابد.

علیشاهی با بیان اینکه شیوه‌های جمع‌آوری اطلاعات با گسترش فضای مجازی تغییر کرده است، مدعی شد: اعضای سازمان در آلبانی و برخی کشور‌های دیگر، از جمله فرانسه و کانادا، در فعالیت‌های گسترده اینترنتی و جمع‌آوری اطلاعات مشارکت دارند.
وی تأکید کرد که در شرایط کنونی، تخلیه اطلاعاتی صرفاً به تماس تلفنی محدود نیست و فضای مجازی نیز به ابزاری برای این فعالیت‌ها تبدیل شده است.

وی در بخش دیگری از اظهارات خود با اشاره به همکاری‌های اطلاعاتی سازمان با ارتش بعث عراق گفت: این همکاری‌ها گاهی از طریق شناسایی میدانی انجام می‌شد؛ به‌گونه‌ای که برخی افراد با پوشیدن لباس نیرو‌های نظامی یا انتظامی، به جمع‌آوری اطلاعات درباره مقرها، تجهیزات و میزان تسلیحات می‌پرداختند و اطلاعات به‌دست‌آمده را در اختیار ارتش بعث قرار می‌دادند.

علیشاهی تأکید کرد که همکاری‌های اطلاعاتی و تبلیغاتی سازمان با طرف‌های خارجی، از دوران جنگ ایران و عراق تا دوره‌های بعد، از محور‌هایی است که باید با توجه به شواهد و مستندات بررسی شود.

بهزاد علیشاهی، از اعضای جداشده سازمان مجاهدین خلق ، در جلسه رسیدگی به اتهامات این سازمان، با تشریح برخی شیوه‌های عملیاتی، اطلاعاتی و تبلیغاتی مجاهدین خلق، مدعی شد آموزش‌های مرتبط با اقدامات تروریستی، سازماندهی نیرو‌ها و فعالیت‌های گسترده در فضای مجازی، همچنان در دستور کار این گروه قرار دارد.

علیشاهی با اشاره به سابقه فعالیت‌های اطلاعاتی مجاهدین خلق اظهار کرد: این سازمان حتی در عملیات‌های خود از شیوه‌های فریب و جنگ روانی استفاده می‌کرد و با جعل پیام و انتشار اخبار دروغ درباره کشته‌شدن فرماندهان یا شکست نیروها، تلاش می‌کرد روحیه طرف مقابل را تضعیف و زمینه عقب‌نشینی آنها را فراهم کند.

وی افزود: این اقدامات صرفاً متوجه نیرو‌های مقابل نبود و سازمان حتی نسبت به اعضای خود نیز بی‌رحم بود و در مواردی حاضر بود جان اعضایش به خطر بیفتد تا از کشته‌شدن یا دستگیری آنها برای اهداف سیاسی و تبلیغاتی خود بهره‌برداری کند.

این عضو جداشده مجاهدین خلق با اشاره به یکی از جملات منسوب به مسعود رجوی درباره سرنوشت اعضای سازمان گفت: مجاهد خلق یا زندان است یا کشته در میدان است یا در قرارگاه‌های ارتش آزادی بخش حضور دارد به همین دلیل دستگیری اعضا نیز می‌تواند به ابزاری برای تبلیغات سیاسی و مظلوم‌نمایی سازمان تبدیل شود.

علیشاهی در ادامه تحلیل‌های سازمان درباره امکان دستیابی به قدرت در مقاطع مختلف تاریخی اشاره کرد و گفت: منافقین در عملیات‌های خیابانی سال ۱۳۶۰ و همچنین در عملیات مرصاد، برآورد درستی از واکنش مردم نداشتند و تصور می‌کردند با ورود نیروهایشان و بهره‌گیری از نارضایتی‌های موجود، مردم به آنها خواهند پیوست، اما این محاسبات با واقعیت‌های میدانی همخوانی نداشت.

وی با انتقاد از نحوه روایت سازمان از شکست‌های نظامی خود، اظهار کرد: منافقین به‌جای بررسی اشتباهات و پیامد‌های اقداماتشان، بیشتر بر موضوعاتی مانند فداکاری و مظلومیت اعضا تأکید می‌کنند و تلاش دارند روایت خود را از وقایع تاریخی به نسل‌های بعد منتقل کنند.

وی تأکید کرد: این مظلوم‌نمایی به اندازه‌ای است که سازمان برای اثبات روایت خود، حتی به انتشار تصاویر و روایت‌هایی از وقایع تاریخی متوسل می‌شود که واقعیت آنها تحریف شده است.

علیشاهی برای توضیح آنچه تحریف وقایع تاریخی از سوی منافقین می‌خواند، به ماجرای زنی از فرماندهان این سازمان و معروف به فرمانده سارا اشاره کرد که در عملیات مرصاد کشته شده بود و منافقین در آن زمان تصویری منتشر کردند که در آن، پیکر این زن از درختی در شیب کوه آویزان نشان داده می‌شد اما به اعتقاد او، تصویر منتشرشده دستکاری شده بود.

علیشاهی گفت: در آن زمان در اروپا بودم و تصویر را بررسی کردم. با توجه به وضعیت بدن فرد در تصویر و نحوه آویزان‌بودن آن، نشانه‌هایی وجود داشت که از نظر او با یک تصویر واقعی مطابقت نداشت. منافقین اکنون نیز همان تصویر را با تغییراتی، از جمله تارکردن آن، منتشر می‌کنند و از آن برای القای مظلومیت خود بهره می‌برند.

این عضو جداشده سازمان مجاهدین خلق مدعی شد هدف از چنین اقداماتی، تحریف وقایع تاریخی و ارائه روایتی به نسل جدید است که در آن، منافقین به‌عنوان طرفی مظلوم معرفی می‌شوند و همکاری و اقدامات آنها در جریان درگیری‌ها و عملیات مسلحانه نادیده گرفته می‌شود.

علیشاهی در ادامه اظهارات خود درباره عملیات مرصاد، به موضوع تعدادی از اسرای عراقی اشاره کرد که به گفته وی، پیش از این عملیات به اسارت نیرو‌های منافقین درآمده بودند و قرار بود برای افزایش شمار نیرو‌های سازمان همراه این گروه در حرکت به سمت ایران شرکت کنند.

وی مدعی شد برخی از این اسرا در ادامه تصمیم گرفتند از سازمان جدا شوند، اما دستور داده شده بود در صورت جداشدن و تلاش برای خروج، به سوی آنها تیراندازی شود. در پی اجرای این دستور تعدادی از این افراد کشته شدند که از جمله آنها دو نفر به نام‌های خیرالله ذاکری و ناصر محمدی، از اسرای استان زنجان، بودند.

وی همچنین با اشاره به آتش‌زدن مزارع در جریان عملیات مرصاد اظهار کرد: گندم‌زار‌هایی که مردم یا افرادی که تصور می‌شد در آنها پنهان شده‌اند در آتش سوختند و در مواردی به سوی افراد حاضر در منطقه نیز تیراندازی شد.

این عضو جداشده مجاهدین خلق تأکید کرد برای روشن‌شدن ابعاد این حوادث، می‌توان از مردم روستا‌های اطراف منطقه مرصاد درباره آنچه در آن زمان بر آنها گذشته است، تحقیق کرد و از آنان درباره آثار حملات توپخانه‌ای حزب بعث، استفاده از سلاح‌های شیمیایی و سوختگی‌های ناشی از آن و همچنین آتش‌زدن مزارع و تیراندازی به مردم پرسید.

وی مدعی شد در کنار حملات نیرو‌های عراقی، اقدامات نیرو‌های منافقین نیز به آسیب‌دیدن مردم منجر شده است و این سازمان با توجیهات خود، دست به اقداماتی زده که آثار آن بر مردم منطقه باقی مانده است.

این عضو جداشده مجاهدین خلق در بخش دیگری از اظهارات خود، به همکاری اطلاعاتی این سازمان با حکومت صدام حسین اشاره کرد و مدعی شد منافقین از طریق شناسایی‌ها و ارتباط با افرادی در داخل ایران، اطلاعاتی درباره کشور جمع‌آوری می‌کردند و این اطلاعات را مستقیماً در اختیار صدام حسین و حزب بعث قرار می‌دادند.

وی همچنین به اقدامات این سازمان در خاک عراق و در دوره حکومت صدام اشاره کرد و گفت: منافقین در آن دوره برای تمرین توپخانه، سلاح‌های ۱۳۰ میلی‌متری در اختیار داشتند و در اطراف بصره، منطقه‌ای نزدیک به یک روستای کم‌جمعیت برای تمرین تیراندازی به آنها اختصاص داده شده بود. زمانی که درباره وجود روستا در آن منطقه تذکر داده شد، پاسخ داده بودند که مردم آن روستا طرفدار امام خمینی هستند و تصاویر امام خمینی را در خانه‌ها و محل‌های کسب خود دارند. این پاسخ نشان می‌داد که در تصمیم‌گیری‌های مورد اشاره، وجود مردم و احتمال آسیب‌دیدن آنان مانعی برای اجرای برنامه‌های سازمان محسوب نمی‌شد.

علیشاهی در پاسخ به پرسش وکیل شکات با اشاره به سابقه طولانی حضور بهزاد علیشاهی در سازمان مجاهدین خلق از دهه ۶۰ تا دهه‌های ۷۰ و ۸۰، از وی خواست درباره تغییر یا تداوم رویه این سازمان در زمینه آموزش‌های تروریستی، آموزش ساخت سلاح و مواد منفجره، بمب‌گذاری و تبلیغ عملیات‌های نظامی توضیح دهد.

علیشاهی در پاسخ گفت: آموزش‌های تروریستی همچنان در این سازمان ارائه می‌شود و یکی از موارد مورد اعتراض، انتشار آموزش‌های ساخت بمب دستی در رسانه‌ها و فضای مجازی منافقین است. چندین بار به سازمان‌هایی که شبکه ماهواره‌ای منافقین را در اختیار این گروهک قرار داده‌اند، نامه نوشته و اعلام کرده‌ایم که محتوای منتشرشده با دستورالعمل‌ها و ضوابط پخش این شبکه‌ها مغایرت دارد.

این عضو جداشده منافقین توضیح داد: شبکه‌های ماهواره‌ای برای پخش محتوای مرتبط با مواد مخدر، خشونت، تروریسم و مسائل جنسی محدودیت‌هایی دارند؛ به‌گونه‌ای که برخی محتوا‌ها باید با محدودیت سنی یا در ساعات مشخصی پخش شوند و بعضی مطالب خشونت‌آمیز نیز اساساً نباید منتشر شوند. با این حال منافقین در شبکه ماهواره‌ای خود به‌راحتی آموزش‌هایی درباره ساخت ابزار‌های انفجاری منتشر می‌کنند.

علیشاهی مدعی شد این آموزش‌ها در قالب مطالبی خطاب به کانون‌های شورشی داخل ایران ارائه می‌شود و سازمان در فضای مجازی نیز چنین محتوا‌هایی را منتشر می‌کند تا علاوه بر آموزش، اقدامات مورد نظر خود را تبلیغ کند.

این عضو جداشده مجاهدین خلق با اشاره به گستردگی فعالیت‌های این سازمان در فضای مجازی گفت: فعالیت‌های آنها به شبکه ماهواره‌ای محدود نیست و در بستر‌های مختلف، از جمله اینستاگرام، فیس‌بوک و یوتیوب به‌طور گسترده دنبال می‌شود.

وی درباره شیوه فعالیت این مجموعه‌ها در خارج از کشور مدعی شد منافقین انجمن‌ها، نهاد‌ها و بنیاد‌هایی را با نام‌هایی مانند انجمن ایرانیان و انجمن دانشجویان نخبه ایرانی ایجاد کرده‌اند، اما برخی از این مجموعه‌ها در واقع از هواداران این سازمان تشکیل شده‌اند و اعضای آنها برای فعالیت‌های رسانه‌ای و مجازی خود دستمزد دریافت می‌کنند.

علیشاهی افزود: بسیاری از این انجمن‌ها و بنیاد‌ها در سطح بین‌المللی ثبت شده‌اند و برخی از آنها برای ثبت و معرفی خود به نهاد‌های بین‌المللی، از جمله سازمان ملل، اقدام کرده‌اند. این مجموعه‌ها در کشور‌های مختلف از جمله کانادا، فرانسه، ایتالیا، آلمان و انگلیس، دفتر یا محل فعالیت دارند و از این طریق، فعالیت‌های خود را در فضای مجازی پیش می‌برند.

علیشاهی، از اعضای جداشده سازمان مجاهدین خلق با تشریح شیوه‌های فعالیت این گروهک در فضای مجازی و داخل کشور مدعی شد منافقین از طریق برقراری ارتباط با افراد با هویت‌های جعلی، به‌دنبال جمع‌آوری اطلاعات، جذب نیرو و تشکیل آنچه “کانون‌های شورشی” می‌نامند هستند.

وی در توضیح شیوه ارتباط‌گیری این سازمان در فضای مجازی اظهار کرد: یکی از اهداف این ارتباط‌ها، کسب اطلاعات از افراد است. در این روش فردی با هویت غیرواقعی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند و بدون معرفی هویت واقعی خود، تلاش می‌کند اطلاعاتی از او به دست آورد. ممکن است فردی با سن بالا خود را در فضای مجازی به‌عنوان دختری جوان و دانشجوی ساکن یکی از کشور‌های اروپایی معرفی کند و با فردی در داخل کشور ارتباط بگیرد. هدف از این ارتباط جلب اعتماد مخاطب و جمع‌آوری اطلاعات از اوست.

این عضو جداشده منافقین افزود: هدف دیگر تشکیل کانون‌های شورشی در داخل کشور است. در این روش ارتباط با افراد به‌تدریج گسترش پیدا می‌کند و ممکن است در ابتدا از آنها خواسته شود اقداماتی محدود، مانند تهیه عکس یا انتشار یک نوشته انجام دهند، اما در ادامه، درخواست‌های بیشتری مطرح شود.

وی مدعی شد در برخی موارد برای جلب اعتماد مخاطب به او توصیه می‌شود که ارتباط خود را در بستر‌های مختلف فضای مجازی ادامه دهد و اطلاعات را به‌صورت مرحله‌ای در اختیار طرف مقابل بگذارد. در این روند ممکن است از افراد خواسته شود شماره حساب یا اطلاعات بانکی خود را ارائه کنند و در ازای انجام برخی اقدامات، پول دریافت کنند.

علیشاهی ادامه داد: پس از ایجاد ارتباط و انجام اقدامات اولیه ممکن است از فرد خواسته شود نوشته‌ای در دست بگیرد و از او عکس تهیه شود تا تصویرش در رسانه‌های وابسته به سازمان منتشر شود این ارتباط می‌تواند به‌تدریج گسترش پیدا کند و فرد به انجام فعالیت‌های بیشتر ترغیب شود.

این عضو جداشده منافقین در پاسخ به این پرسش که تشکیل کانون‌های شورشی در داخل کشور چه فایده‌ای برای این سازمان دارد، اظهار کرد: این اقدامات علاوه بر تبلیغات داخلی و القای برخورداری سازمان از نیرو و پایگاه در داخل کشور، برای جلب حمایت طرف‌های خارجی نیز اهمیت دارد. گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی در خارج از کشور برای جلب حمایت مالی و دریافت منابع، تلاش می‌کنند توانایی‌های خود را به نمایش بگذارند و نشان دهند که می‌توانند اقداماتی را در داخل ایران انجام دهند.

علیشاهی افزود: منافقین نیز با انتشار تصاویر و گزارش‌هایی از اقدامات منتسب به خود، از جمله آتش‌زدن اماکن یا نوشتن شعار در معابر و روی پل‌های هوایی می‌کوشند به طرف‌های خارجی نشان دهند که همچنان در داخل کشور نیرو و توان عملیاتی دارند. این اقدامات برای سازمان دو کارکرد دارد از یک سو در تبلیغات داخلی و در میان نیرو‌های خود به‌عنوان نشانه‌ای از ادامه فعالیت و برخورداری از نیرو مطرح می‌شود و از سوی دیگر، ابزاری برای جلب حمایت و سرمایه‌گذاری طرف‌های خارجی است.

علیشاهی در پاسخ به پرسشی درباره تغییر رویکرد سازمان مجاهدین خلق در طول دهه‌های گذشته گفت: به اعتقاد من، هدف اصلی سازمان از دهه ۶۰ تاکنون تغییر نکرده و آنچه تغییر کرده، تاکتیک‌ها و شیوه‌های رسیدن به این هدف است ممکن است در بدنه سازمان افراد مختلفی حضور داشته باشند، اما به اعتقاد من، تصمیم‌گیری در رأس سازمان بر مبنای یک خط فکری متمرکز دنبال می‌شود خطی که هدف آن کسب قدرت به هر روش و شیوه‌ای است.

این عضو جداشده منافقین مدعی شد در چنین رویکردی استفاده از روش‌های مختلف، از جمله اقدامات مسلحانه و خشونت‌آمیز، برای رسیدن به هدف توجیه می‌شود و به همین دلیل، تغییر ابزار‌ها را نباید به معنای تغییر هدف اصلی سازمان دانست.

وی افزود: زمانی بمب‌گذاری در دستور کار قرار می‌گرفت و در مقاطعی که امکان استفاده از یک روش وجود نداشت، تاکتیک دیگری جایگزین می‌شد. در دهه ۷۰ اقداماتی تحت عنوان کانون‌های راهگشا دنبال می‌شد که در آن، نیرو‌های سازمان از عراق وارد ایران می‌شدند اقداماتی انجام می‌دادند و سپس بازمی‌گشتند.

این عضو جداشده منافقین مدعی شد احتمال کشته‌شدن مردم یا واردآمدن آسیب به غیرنظامیان، مانع اصلی تصمیم‌گیری برای انجام عملیات تلقی نمی‌شد و آنچه اهمیت داشت دستیابی به هدف سیاسی و تبلیغاتی مورد نظر سازمان بود.

علیشاهی در پاسخ به این پرسش که آیا این رویکرد همچنان ادامه دارد، اظهار کرد: بله از نظر من این روند ادامه دارد. من شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های این سازمان را رصد می‌کنم و با برخی افرادی که به‌تازگی از سازمان جدا شده‌اند و در آلبانی و کشور‌های دیگر حضور دارند نیز ارتباط دارم. آنچه برای منافقین اهمیت دارد انجام یک اقدام در داخل کشور و امکان بهره‌برداری تبلیغاتی از آن است حتی اگر فردی که در داخل کشور برای انجام این اقدامات به کار گرفته می‌شود بازداشت شود به زندان برود یا در جریان اقدام مورد نظر آسیب ببیند.

علیشاهی افزود: هرچه اقدام انجام‌شده خشن‌تر و از نظر تصویری برجسته‌تر باشد برای تبلیغات سازمان ارزش بیشتری دارد. اقداماتی مانند نوشتن شعار و نصب پلاکارد نیز در تبلیغات این گروهک مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما آتش‌زدن یک مکان به دلیل داشتن تصاویر و صحنه‌های قابل انتشار، بازتاب تبلیغاتی بیشتری برای سازمان دارد.

این عضو جداشده مجاهدین خلق در پاسخ به پرسشی درباره احتمال تداوم اقدامات منجر به کشته‌شدن افراد غیرنظامی اظهار کرد: به اعتقاد من اگر این سازمان در حال حاضر چنین اقداماتی را انجام نمی‌دهد به معنای تغییر رویکرد آن نیست بلکه ممکن است توان یا امکان اجرای آنها را نداشته باشد. اگر منافقین امکان دسترسی به مرزها، اعزام نیرو به داخل کشور یا جذب افراد برای انجام عملیات را پیدا کنند احتمال روی‌آوردن آنها به اقدامات شدیدتر وجود دارد.

علیشاهی با اشاره به ترتیب اهمیت اقدامات از نگاه تبلیغاتی این سازمان گفت: از نظر منافقین، اقداماتی که صدای بیشتر، تصاویر برجسته‌تر و صحنه‌های خشونت‌آمیزتری داشته باشند ارزش تبلیغاتی بیشتری دارند. در این چارچوب، آتش‌زدن اماکن و اقدامات مشابه می‌توانند بیش از انتشار یک نوشته یا شعار مورد توجه قرار گیرند و اگر چنین اقداماتی به کشته‌شدن افراد منجر شود ممکن است در محاسبات تبلیغاتی سازمان اهمیت بیشتری پیدا کند. در این رویکرد غیرنظامی‌بودن افراد لزوماً مانع هدف قرار گرفتن آنها نیست و منافقین ممکن است افرادی را که در خیابان حضور دارند به دلیل تصور وابستگی آنها به حکومت در زمره مخالفان خود قرار دهند.

در ادامه جلسه رسیدگی به اتهامات سازمان مجاهدین خلق حسین تنهایی وکیل متهمان پرونده از بهزاد علیشاهی عضو جداشده این سازمان و شاهد دادگاه درباره نحوه اداره ستاد تبلیغات، مسئولان این بخش و چگونگی دریافت دستور‌ها و سیاست‌های سازمان سؤال کرد.

علیشاهی در پاسخ با اشاره به سابقه فعالیت خود در ستاد تبلیغات منافقین اظهار کرد: در مقاطع مختلف مسئولیت این ستاد بر عهده افراد متفاوتی بود. زهرا مریخی مدت طولانی به‌عنوان یکی از مسئولان این بخش بود و پس از او نیز افراد دیگری این مسئولیت را بر عهده گرفتند از جمله فهیمه اروانی، مژگان پارسایی و حمیرا حجتی که هر یک برای مدتی در این جایگاه حضور داشتند.

این عضو جداشده منافقین افزود: مسئله اصلی شخصی نبود که مسئولیت ستاد تبلیغات را بر عهده می‌گرفت، زیرا با تغییر مسئولان، خط‌مشی و سیاست‌های کاری سازمان تغییر نمی‌کرد. مسئولان جدید نیز همان رویه قبلی را دنبال می‌کردند و حتی در موضوعاتی که امکان اعمال سلیقه وجود داشت تغییر افراد لزوماً به تغییر تصمیم‌ها منجر نمی‌شد.

علیشاهی گفت: گاهی پس از تغییر مسئول پیشنهاد‌هایی درباره محتوای فعالیت‌های تبلیغاتی مطرح می‌کرد، اما مسئول جدید نیز با همان قاطعیت مسئول قبلی، پیشنهاد را رد می‌کرد. این موضوع را نشانه‌ای از تداوم سیاست‌های سازمان، مستقل از تغییر افراد در جایگاه‌های مدیریتی دانست مسئولان بخش‌های مختلف، از جمله مسئولان یگان‌ها، تدارکات، روابط، امور سیاسی و تبلیغات، در چارچوب ساختار رهبری سازمان فعالیت می‌کردند.

وی مدعی شد اعضای شورای رهبری که مسئولیت بخش‌های مختلف را بر عهده داشتند به‌صورت هفتگی با مسعود و مریم رجوی جلسه برگزار می‌کردند و در این جلسات، خط‌مشی‌ها و اهداف مورد نظر به آنان ابلاغ می‌شد.

این شاهد دادگاه با اشاره به اینکه از جزئیات تمام جلسات اطلاع مستقیم نداشته است، گفت آنچه شخصاً مشاهده می‌کرد، تداوم سیاست‌های سازمان با وجود تغییر مسئولان بود. به اعتقاد من تصمیم‌گیری‌ها در چارچوب خط‌مشی تعیین‌شده از سوی رهبری انجام می‌شد و مسئولان بخش‌ها اختیار مستقلی برای تغییر سیاست‌های اصلی نداشتند.

در ادامه جلسه پرسش‌هایی درباره حضور شاهد در عملیات‌های مختلف سازمان، از جمله عملیات فروغ جاویدان، مروارید و چلچراغ، مطرح شد و علیشاهی در پاسخ به پرسش درباره مشاهدات عینی خود در این عملیات‌ها گفت: بله حضور داشتم در آن مقطع در بخش تبلیغات فعالیت داشته و مشاهداتی از وقایع آن دوره دارم.

وی در پاسخ به این سوال که آیا تمام اعضای سازمان در عملیات مسلح بودند اظهار کرد: بله حتی من که اعضای ستاد تبلیغات بودم سلاح داشتم حتی افرادی که تخصص و فعالیت اصلی‌شان در حوزه تبلیغات بود و لزوماً آموزش نظامی کافی ندیده بودند. در عملیات مرصاد شماری از افراد از خارج کشور آمده بودند و آموزش نظامی کافی نداشتند، اما سلاح در اختیارشان قرار می‌گرفت و ملزم به حمل آن بودند. یکی از مشکلات در ستاد تبلیغات این بود که افرادی مانند او که دوربین همراه داشتند، باید در کنار تجهیزات کاری خود، سلاح نیز حمل می‌کردند.

در ادامه جلسات دادگاه، مصطفی بهشتی، از اعضای جداشده این سازمان، در جایگاه شهادت قرار گرفت و جزئیات تازه‌ای از نحوه هدایت رسانه‌ای، خط‌دهی‌های بیرونی و دستورالعمل‌های ساخت تجهیزات انفجاری و تروریستی توسط این تشکیلات را فاش کرد.

بهشتی در اظهارات خود با اشاره به سابقه فعالیت کوتاه مدت خود در بخش تبلیغات و اخبار نیم‌روزی سازمان، مسئول اصلی این بخش را فردی به نام “فهیمه اروانی” معرفی کرد و افزود که افرادی همچون اسدالله مثنی، علی خدایی‌صفت و سعید خدایی‌صفت نیز در زیرمجموعه این بخش فعالیت داشتند.

این عضو جداشده با تأکید بر اینکه هیچ‌گونه تصمیم‌گیری مستقلی در عراق (اشرف ۳) یا دیگر مقر‌ها گرفته نمی‌شد، تصریح کرد:همه چیز باید در بخش خارج از کشور هماهنگ می‌شد. افراد مسئول در بخش خارجه مانند محمد محدثین (معروف به برنامه‌ریز و بهنام)، محمدعلی توحیدی، شاهین قبادی، افشین علوی و شهرزاد صدر، هر هفته در کنفرانس‌های تلفنی با ستاد داخله بررسی می‌کردند که چه برنامه‌ای در حوزه‌های سیاسی، طنز یا خبری باید پخش شود.

وی افزود که خطوط خبری و دستورالعمل‌های روزانه به‌صورت دقیق ابلاغ می‌شد:یک بلیت یا دستورالعمل می‌آمد که مثلاً امروز ساعت ۱۰ که اخبار پخش می‌شود، این خبر‌ها باید روی آنتن برود. ما مجبور بودیم تصاویر مورد تأکید آنها (که برادر بهنام دستور داده بود) را به هر طریقی پیدا کنیم، تدوین کنیم و پخش کنیم؛ چرا که بخش خارجه تصمیم می‌گرفت چه خبری، چه ساعتی و با چه تایم‌کدی و حتی با چه تصویری پخش شود، یا اصلا تصویر نداشته باشد تا کشور میزبان (مانند فرانسه یا در دوران حضور در عراق، دولت وقت) ناراحت نشود.

در ادامه این جلسه و بنا بر درخواست وکیل شکات، کلیپ‌هایی به دادگاه ارائه و پخش شد که نشان‌دهنده ابعاد دیگری از فعالیت‌های سازمان بود.

به گفته مداح وکیل شکات، در یکی از این کلیپ‌ها فردی با صورت پوشانده‌شده توضیح می‌دهد که چگونه سازمان مجاهدین خلق به تهیج، ترغیب و آموزش تخریب، بمب‌گذاری و ساخت تجهیزات مسلحانه و انفجاری می‌پردازد.

در این کلیپ، فرد گوینده با مقایسه جنگ‌ها و تشویق به استفاده از ابزار‌های دم‌دستی و کم‌هزینه مانند “کوکتل‌مولوتوف” (که هزینه ساخت آن را حدود ۱۰ هزار تومان برآورد می‌کند)، به مخاطبان آموزش می‌دهد که چگونه تجهیزات، خودروها، موتور‌ها و زره‌پوش‌های یگان‌های ویژه و نیرو‌های امنیتی را هدف قرار داده و از بین ببرند.

پرده‌برداری از چهره واقعی تولیدکنندگان محتوا در اشرف3

در بخش دیگری از دادگاه، فیلم دومی پخش شد که چهره واقعی و پشت‌پرده تولید این محتوا‌ها را در مقر اشرف ۳ (آلبانی) به نمایش گذاشت.

مصطفی بهشتی با اشاره به این مستند ویدیویی اظهار داشت که برخلاف تلاش سازمان برای القای اینکه این محتوا‌ها توسط جوانان در داخل ایران تولید می‌شود، اتاق عملیات و سرپل‌های اصلی تولید این پیام‌ها در خارج از کشور و در اشرف ۳ مستقر هستند؛ افرادی که به گفته وی به پشتوانه این ساختار، به تحلیل‌های جهت‌دار و حملات رسانه‌ای علیه ارکان امنیتی و انتظامی کشور و جریان‌های مختلف می‌پردازند.

پشت‌پرده اکانت‌های جعلی و شبکه‌های پوششی سازمان مجاهدین خلق در آلبانی

بهشتی با اشاره به شیوه تولید محتوا‌های فریبکارانه در مقر سازمان توضیح داد:در بخش تبلیغات، اتاقی به نام “اتاق تولید محتوا” وجود دارد که افراد در آنجا از خود فیلم می‌گیرند؛ صورت خود را می‌پوشانند و با استفاده از برنامه‌های ادیت، صدای خود را تغییر می‌دهند. به ما دستور داده بودند که صدا نباید واقعی باشد و حتماً باید تغییر کند. چهره‌ها باید پوشیده باشد، کلاه سر بگذارند و خانم‌ها نیز موظف بودند روسری‌های معمولی بخرند، ماسک بزنند و طوری وانمود کنند که انگار در تهران، شمال یا نقطه‌ای دیگر از ایران هستند.

این عضو جداشده سازمان در ادامه با اشاره به پروژه‌های مختلف رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی که با نام‌ها و عناوین صنفی و مردمی فعالیت می‌کنند، گفت که تمامی این گروه‌ها و کانال‌ها در واقع در داخل”اشرف ۳” (آلبانی) هدایت و مدیریت می‌شوند، نه در داخل ایران: یک از این گروه ها، گروه اتحاد بازنشستگان و کمیته‌های اعتراضات است.

بهشتی با اشاره به تصاویر و لوگو‌های منتشرشده توسط این گروه‌ها تصریح کرد که تیم‌های سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت، شورای هماهنگی اعتراضات پرستاران (تحت عنوان امداد در اشرف هستند۳)، شورای هماهنگی اعتراضات خراسان (با مدیریت فردی به نام هادی جاهدنیا)، و اتحادیه آزاد کارگران ایران، همگی در مقر یازدهم اشرف ۳ مستقر بوده و محتوا، بیانیه‌ها و اخبار اعتراضی آنها در همین مقر تولید می‌شود.

اکانت “افشاگران”: ادمین این اکانت فردی به نام “وحید” (از بچه‌های مقر هفتم و اعضای جدید سازمان) است که در بخش تبلیغات فعالیت داشته است.

بهشتی در مورد اکانت معروف “حشمت علوی” گفت: این اکانتِ جنجالی که طی سال‌های گذشته اسناد ادعایی هسته‌ای و موارد مشابه را منتشر می‌کرد و دولت آمریکا و رسانه‌های غربی نیز درباره هویت آن ابهام‌آفرینی می‌کردند.حنیف مجتهدزاده ادمین این اکانت است. سازمان ادعا می‌کرد که این فرد یک ایرانی ناشناس در داخل کشور یا اروپاست، در حالی که این اکانت توسط افشین علوی و بهنام محدثین به حنیف مجتهدزاده داده شده و او این کار را زیر نظر مستقیم در اشرف ۳ انجام می‌دهد؛ موضوعی که هیچ‌کس نباید از آن باخبر می‌شد.

اکانت “راسویاب”:

وی همچنین درباره این اکانت که به انتشار اطلاعات شخصی مسئولان، نیرو‌های امنیتی و پایگاه‌های بسیج می‌پردازد، گفت که این صفحه در بخش ارتباط و امنیت اشرف ۳ و زیر نظر “عباس میناچی” اداره می‌شود و هیچ ارتباطی با داخل ایران ندارد.

الهه پیروزفر، وکیل متهمان در ادامه پرسش‌های خود درباره رسانه‌ها و حساب‌های کاربری منتسب به سازمان مجاهدین خلق، خواستار روشن‌شدن مستندات مربوط به انتساب این رسانه‌ها به واحد تبلیغات سازمان شد و بر ضرورت بررسی نحوه انتشار و ارتباط آنها با متهمان تأکید کرد.

مصطفی بهشتی در پاسخ، با اشاره به سابقه ۱۷ تا ۱۸ ساله فعالیت خود در بخش داخلی و تبلیغات سازمان، مدعی شد که ایجاد حساب‌های کاربری در فضای مجازی به‌صورت سازمان‌یافته انجام می‌شد و هر فرد موظف بود در تمام پلتفرم‌های مختلف حدود ۲۰ حساب ایجاد کند.

وی با اشاره به تعداد اعضای فعال در این بخش گفت که با در نظر گرفتن حدود ۲۴۰۰ نفر و ایجاد ۲۰ حساب توسط هر فرد، می‌توان به گستردگی این فعالیت پی برد.

بهشتی توضیح داد که برای گروه‌های مختلف اجتماعی و صنفی، از جمله پرستاران و بازنشستگان، حساب‌های کاربری جداگانه ایجاد می‌شد.

وی همچنین اظهار کرد که فعالیت در این زمینه از سال‌های ۱۳۹۵ و ۱۳۹۶ و با تشکیل گروهی حدوداً ۱۰ تا ۱۲ نفره آغاز شد؛ گروهی که مأموریت داشت حساب‌های تلگرامی ایجاد کند، به‌تدریج وارد فضای مجازی شود و شیوه ایجاد حساب‌ها را به دیگران آموزش دهد.

مصطفی بهشتی در پاسخ به پرسش درباره رسانه‌هایی که به گفته وی به‌صورت رسمی در واحد تبلیغات متهم ردیف اول اداره یا تولید می‌شوند، از “سیمای آزادی” به‌عنوان رسانه رسمی سازمان مجاهدین خلق نام برد و گفت این رسانه دارای وب‌سایت و کانال‌های تلگرامی است.

وی همچنین به فعالیت کانال‌ها و بخش‌هایی با عنوان “ایران آزاد” یا “ایران آزادی” و سایت “ایران افشاگر” اشاره کرد و افزود برنامه‌ای با عنوان “پرونده” نیز تولید و پخش می‌شود.

بهشتی در ادامه اظهار کرد که فعالیت‌های رسانه‌ای دیگر عمدتاً در فضای مجازی دنبال می‌شوند خارج از این چیزی وجود ندارد.

قاضی سپس با اشاره به پایان وقت جلسه اعلام کرد جلسه بعدی دادگاه روز ۱۲ آبان ۱۴۰۵، رأس ساعت ۸:۳۰ برگزار خواهد شد و ختم جلسه را اعلام کرد.

نوشته گزارش پنجاه و هفتمین جلسه داگاه رسیدگی به اتهامات سران مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این رویداد از چند جهت در تاریخ مجاهدین خلق و ساختار تشکیلاتی این سازمان حائز اهمیت است. علی الظاهر مسعود رجوی با این انتصاب، تابوی رهبری سیاسی زنان را شکست. این نخستین بار در تاریخ تشکیلات بود که یک زن در بالاترین جایگاه رهبری اجرایی و سیاسی قرار می‌گرفت که در فرهنگ سیاسی سنتی یک ساختارشکنی و بدعت بنیادین محسوب می‌شد. مسعود رجوی این تصمیم را “کارآمدترین سلاح استراتژیک” در تقابل با جمهوری اسلامی ایران خواند. او حتی ادعا کرد که ریاست جمهوری مریم نمادی از بلوغ و تحقق عملیاتی جنبش برابری و رهایی زنان در ساختار تشکیلات است.

اما بررسی موشکافانه روند تصمیم‌گیری‌های درون‌گروهی در نهاد موسوم به شورای ملی مقاومت ایران و به‌ ویژه رخداد ۳۰ مهر ۱۳۷۲، از موضوعاتی است که منتقدان، پژوهشگران تاریخ سیاسی و تحلیلگران همواره بر آن انگشت اتهام گذاشته‌اند.

منتقدان بر این باورند که اطلاق عناوینی چون “انتخابات” یا “رأی‌گیری دموکراتیک” به سازوکاری که در آن یک رهبر سیاسی، در اینجا مسعود رجوی، به صورت دستوری یا تشکیلاتی سمتی را به فرد دیگری –در اینجا مریم رجوی– ابلاغ می‌کند، در تضاد آشکار با اصول اولیه دموکراسی، پلورالیسم و حاکمیت ملی قرار دارد.

شورای به اصطلاح ملی مقاومت که در سال ۱۳۶۰ تأسیس شد، و ادعا میشود که انتخاب مریم رجوی را انجام داد، در ابتدا میزبان برخی چهره‌ها، احزاب و گروه‌های مختلف سیاسی (مانند ابوالحسن بنی‌صدر، حزب دمکرات کردستان ایران، شورای متحد چپ و جبهه دمکراتیک ملی) بود. با این حال، به مرور زمان و به دلیل اختلافات عمیق سیاسی، ایدئولوژیک و ساختاری، اکثر این احزاب، سازمان‌ها و شخصیت‌های مستقل از ائتلاف خارج شدند یا اخراج گردیدند. این روند باعث شد که شورا به تدریج از یک ائتلاف کثرت‌گرا فاصله گرفته و شاکله اصلی آن به طور چشمگیری در انحصار سازمان مجاهدین خلق ایران قرار گیرد.

ویدئوهای ثبت‌شده از نشست ۳۰ مهر ۱۳۷۲ و نحوه اعلام رییس جمهور شدن مریم رجوی، بازتاب‌دهنده یک “ابلاغ تشکیلاتی از بالا به پایین” است تا یک انتخاب دموکراتیکِ برخاسته از آرای آزاد عمومی یا حتی یک مناظره رقابتی در میان اعضای شورا. در آن تصاویر، مسعود رجوی به عنوان مسئول اول شورا، این سمت را عملاً ابلاغ می‌کند و فرد منصوب‌شده یعنی مریم رجوی نیز با لحنی حاکی از اکراه و از سر اطاعت سازمانی آن را می‌پذیرد؛ رویکردی که منتقدان آن را نماد بارزی از “سانترالیسم فردی”، کیش شخصیت و روابط پدرسالارانه یا درون‌خانوادگی در هرم قدرت این سازمان می‌دانند.

برای درک بهتر چراییِ نقد ساختاری به این رویداد، مقایسه‌ای میان ویژگی‌های یک فرایند دموکراتیک و مکانیسم‌های حاکم بر این‌گونه انتصاب‌های درون‌گروهی صورت می‌گیرد:

— در مدل انتصاب درون گروهی مانند آنچه در ۳۰ مهر ۱۳۷۲ رخ داد، منبع مشروعیت در تصمیم گیری، شخص مسعود رجوی است و در پی آن تایید محفلی که از اعضای شورا، عمدتا مجاهدین، دریافت می‌کند. در یک نظام دمکراتیک و انتخابات واقعی، رأی مستقیم، مخفی و آزاد آحاد شهروندان، منبع مشروعیت تلقی می‌شود.

— در ۳۰ مهر ۱۳۷۲ ، تنها یک نامزد انتخاباتی وجود داشت و اعضای شورا حق انتخاب میان گزینه‌های متعدد نداشتند. این در حالی است که در یک فرایند انتخاباتی دمکراتیک، وجود نامزدها، برنامه‌های گوناگون آنها و رقابت میان آنها، فضای مشارکت را برای رای دهندگان متنوع و جذاب می‌کند و همزمان عاملیت رای دهندگان را بیشتر می‌کند.

— عاملیت مریم رجوی به عنوان فرد منصوب شده در ۳۰ مهر ۱۳۷۲ در حد پذیرش انضباط تشکیلاتی و اطاعت از ابلاغ رهبری بود. اما در یک نظام دمکراتیک، نامزد انتخاباتی پس از رقابت با دیگر نامزدها در عرصه عمومی مختار است که مسئولیت را بپذیرد یا نپذیرد.

— در نظام‌های دمکراتیک، انتخابات فرایندی شفاف و تحت نظارت نهادهای قانونی ناظر انجام می‌شود. در شورای ملی مقاومت یا به عبارت دقیق‌تر تشکیلات مجاهدین خلق، به دلیل انزوای ساختاری و عدم امکان راستی آزمایی مستقل، هیچ نظارت و شفافیتی در همه تصمیم‌گیری‌ها و در این مورد خاص در رخداد ۳۰ مهر ۱۳۷۲، وجود ندارد.

بنابراین، از منظر حقوق سیاسی و اصول مدرن دموکراسی، اطلاق واژه “انتخاب” به رویدادی که فاقد ارکان اصلی رقابت، تعدد نامزدها، آزادی رأی‌دهندگان و استقلال رأی است، تناقضی آشکار محسوب می‌شود و به تبع آن “رییس جمهور برگزیده” خواندن مریم رجوی، خالی از مفهوم است. ۳۰ مهر  نمادی از شکاف میان شعارهای دموکراتیک ظاهری و واقعیت‌های بسته و اقتدارگرایانه در ساختار درونی مجاهدین خلق است.

مزدا پارسی

نوشته واکاوی یک واقعه مهم در تاریخ مجاهدین، در ۳۰ مهر ۱۳۷۲ چه اتفاقی افتاد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این معلم بازنشسته خطاب به قاضی و حاضران در دادگاه  گفت: من و دیگر افراد حاضر تصور می‌کردند برای تهیه یک کلیپ کوتاه در جشن تولد ۶۱ سالگی یک فرد ثروتمند شرکت می‌کنند و بابت حضورشان نیز مبلغی دریافت خواهند کرد.

وی افزود: هیچ‌یک از ۱۸ نفر از ماهیت واقعی برنامه و ارتباط آن با “منافقین” اطلاعی نداشتند و حتی نشان این جریان بعداً روی تصاویر اضافه شده بود. اگر می‌دانستیم منافقین پشت این برنامه هستند، هیچ‌کدام شرکت نمی‌کردیم.

این زن در پایان سخنان خود بر ضرورت افزایش آگاهی مردم نسبت به شیوه‌های فریب تروریست‌ها در فضای مجازی تأکید کرد.

نوشته روایت بانوی بازنشسته فریب خورده درباره رژه مجاهدین در کرج اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی در سال 1382

غیبت طولانی‌مدت او از زمان حمله ایالات متحده آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ مصادف با نوروز ۱۳۸۲ به یکی از رازهای مگو و در عین حال بحران‌زا برای ساختار درون‌گروهی این سازمان تبدیل شده است. براساس تحلیل‌ها و شواهد موجود، دلایل و ابعاد پنهان نگه داشتن وضعیت مسعود رجوی را می‌توان در چند محور اصلی دسته‌بندی کرد:

۱. بحران مشروعیت و خطر فروپاشی تشکیلاتی

سازمان مجاهدین خلق بر پایه یک سیستم ایدئولوژیک به شدت هرمی و کیش شخصیتی حول محور شخص مسعود رجوی بنا شده است. در چنین ساختارهایی، رهبر نقش محوری وحدت، مراد و تصمیم‌گیرنده مطلق را دارد. او نبض تشکیلات است و تمامی ارکان و هواداران سازمان به شخص مسعود رجوی وابسته هستند و”وصل به او” یا “یگانه شدن با او” از مناسکی است که اعضای تشکیلات باید از سر بگذرانند.
در میان سران مجاهدین خلق ترس از فروپاشی تشکیلات در غیاب کامل مسعود رجوی بسیار فراگیر است. اعلام رسمی مرگ یا غیبت دائمی او بدون داشتن یک جایگزین بی‌چون‌وچرا، می‌تواند به ریزش نیروها، سرخوردگی شدید اعضا و در نهایت فروپاشی تشکیلات منجر شود. به همین دلیل، رهبران باقی‌مانده سازمان تلاش کرده‌اند با انتشار گاه به گاه پیام‌های صوتی یا تصویری قدیمی یا متن‌های مکتوب منتسب به وی، سرپوشی بر این خلأ بزرگ بگذارند.
ویدئویی که اخیرا هواداران تشکیلات به عنوان آخرین تصویر از مسعود رجوی، همراه با تقدیس و ستایش او، منتشر کرده‌اند، او را در سنگری در عراق با لباس رزمی نشان می‌دهد.

۲. گمانه‌زنی‌ها درباره مرگ در حملات سال ۲۰۰۳

از زمان آغاز تهاجم نظامی آمریکا به عراق در بهار ۲۰۰۳، کمپ‌های این گروه، به‌ویژه اردوگاه اشرف، هدف بمباران‌ها و تهدیدات امنیتی گسترده‌ای قرار گرفتند. گزارش‌هایی از سوی اعضای جداشده سازمان و ناظران بین‌المللی وجود دارد که نشان می‌دهد مسعود رجوی ممکن است درهمان حملات اولیه کشته شده باشد.
با این حال، به دلیل ماهیت سرّی و امنیتی تشکیلات مجاهدین خلق، هیچ‌گاه به طور شفاف اجازه داده نشد تا اعضای رده‌پایین یا رسانه‌ها به مستندات پزشکی یا تصویری دقیق از سرنوشت او دست پیدا کنند.

۳ . نقش سرویس‌های اطلاعاتی غربی و منطقه‌ای

برخی تحلیل‌گران بر این باورند که استمرار ابهام پیرامون وضعیت مسعود رجوی صرفاً یک تصمیم درون‌گروهی نبوده است بلکه نوعی راهکار برای حفظ ابزار اطلاعاتی است. سازمان مجاهدین خلق پس از سقوط صدام و در پی آن خروج از عراق و انتقال به آلبانی، اگرچه از نظر نظامی و عملیاتی کارایی خود را از دست داد، اما به دلیل برخورداری از شبکه اطلاعاتی و سابقه فعالیت در ایران، مورد توجه برخی دولت‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه قرار گرفت.
غربی‌ها و حامیان منطقه‌ای سازمان ممکن است حفظ این ساختار (حتی با ابهام رهبری غایب یا پنهان) را برای فشارهای سیاسی و اطلاعاتی علیه جمهوری اسلامی مفید ارزیابی کرده باشند.

مزدا پارسی

نوشته به بهانه انتشار آخرین تصویر از مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آتابای که از اعضای فعال انجمن نجات آلبانی است، در این ویدئو کل فرایند انتخاب مریم رجوی به سمت مسئول اولی تشکیلات و چهار سال بعد از آن در 30 مهر 1372، به سمت “ریاست جمهوری برگزیده ایران” را لطیفه‌ای مضحک می‌داند که 33 سال مریم رجوی عنوان آن را یدک می‌کشد.

به گفته آتابای، مریم رجوی از آن پس، در تصورات و توهمات ذهن خود، قدرت سیاسی دارد اما این سلطه تنها بر بیش از 2 هزار نفر اعضای تشکیلات حفظ شده است. اعضایی که در زندانی به نام اشرف، در ساختار تحت حکمرانی او و مسعود رجوی، شستشوی مغزی می‌شوند.

آتابای در پایان برای اعضای دربند تشکیلات در کمپ مانز آلبانی آرزوی رهایی می‌کند.

نوشته روایت حمید آتابای از انتصاب مریم رجوی در 30 مهر 1372 اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– آیا می دانستید رجوی بازنشسته شدن را برای اعضای مجاهدین ممنوع کرده است؟

بند 42 از فصل ششم کتابچه ضوابط تشکیلات با عنوان «تئوری انقلاب مریم» که توسط رجوی تدوین شده بود به این صورت بود: “بند 42- مجاهد بازنشسته و در حاشیه نداریم”
بر اساس این بند همه اعضای مجاهدین می بایست تا آخرین لحظه حیات شان برای رجوی برده وار کار کنند و انتظار نداشته باشند که اگر کشته نشده و به سن کهولت رسیدند، به علت پیری از سخت گیری نسبت به آنان کم شود.

– آیا می دانستید بدلیل مجموعه فشارهایی که از سوی رجوی و گماشتگانش بر اعضای تشکیلات اعمال می شود جدال و دعوا به یک امر روزمره در تشکیلات بدل شده است؟ این دعواها که مستمراً بین مسئول با تحت مسئول یا بین اعضا و مسئولین هم رده اتفاق می افتد آنقدر زیاد بود که مریم قجر نشستی با عنوان «سگ دعوا» برگزار کرد تا بتواند اوضاعی که خودش و رجوی مسبب آن بودند را کنترل کند.

– آیا می دانستید رجوی ها برای خُرد کردن شخصیت اعضا، مردان تشکیلات را «ن» که مخفف «نرینه وحشی» بود و زنان تشکیلات را «ماد» که مخفف «مادینه» بود صدا می زدند؟

– آیا می دانستید فرمان آتش برای عملیات دیوانه وار فروغ جاویدان (مرصاد) توسط مریم رجوی تروریست صادر شد که منجر به کشته و مجروح شدن هزاران نفر فقط در سمت مجاهدین خلق گردید؟

– آیا می دانستید رجوی یک جنگ نانوشته و تنفر بین مردان و زنان تشکیلات ایجاد کرده است که سوء استفاده خودش را از آن می برد؟
رجوی مردان و زنانی که به جان هم انداخته بود را با تمسخر “برادران لمیده و خواهان تکیده” می خواند.

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت بیستم و سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.