محققان سیاست ایران، مورخان و جامعه‌شناسانی که نشریات، اطلاعیه‌های داخلی و بیانیه‌های عمومی مجاهدین خلق را تجزیه و تحلیل کرده‌اند، بارها بر استفاده این گروه از ادبیات بسیار پرخاشگرانه، تند و انحصارطلبانه تایید کرده‌اند. مجاهدین خلق هنگام حمله به منتقدان خود، مرتباً از سبک “بلاغی جدلی”، بسیار شخصی و توهین‌آمیز – که اغلب توسط منتقدان و ناظران دانشگاهی به عنوان “ادبیات لمپنی”، تهدید آمیز و خشونت‌آمیز توصیف می‌شود – استفاده می‌کند.

سبک بلاغی مختص مجاهدین خلق هر صدای مخالفی را به عنوان عامل رژیم ایران، خائن یا فاسد اخلاقی معرفی می‌کند. این سبک کلامی متمایز، ریشه عمیقی در تکامل ایدئولوژیک این گروه دارد. در طول دهه‌ها انزوا، ابتدا در اردوگاه‌های نظامی عراق تحت حکومت صدام حسین و بعداً در کمپ ایزوله اشرف 3 در آلبانی، این ایدئولوژی به یک جهان‌بینی بسیار محدود تبدیل شده است. در این چارچوب، جایی برای انتقاد وجود ندارد؛ هر کسی که رهبری مسعود و مریم رجوی را زیر سوال ببرد، نه با بحث فکری، بلکه با ترور شخصیت سیستماتیک مواجه می‌شود.
برای مثال، اخیرا سخنگوی مجاهدین خلق در پاسخ به انتقاد یک فعال سلطنت طلب به حجاب اجباری برای زنان در تشکیلات مجاهدین خلق، این فرد را با الفاظی از قبیل “نجاست”، “عقب مانده”، “بازیچه اجنبی” خطاب قرار می‌دهد. این ادبیات سازمانی است که انتقاد را حق شهروند نمی‌شناسد و آن را نشانه خیانت یا مزدوری تفسیر می‌کند.

خطرناک‌ترین بخش اظهارات سخنگوی مجاهدین خلق این جمله است: “وعده ما با بقایا و دنباله‌های ساواک شاه و اطلاعات شیخ در تهران”. این عبارت حاوی تهدید مستقیم یک منتقد است. مجاهدین خلق اساسا به پاسخ گویی معتقد نیست و به فرایندهایی چون مناظره آزاد، داوری افکار عمومی یا دادگاه مستقل باور ندارد. در ادبیات سخنگوی سازمان تهران آینده، تحت حکمرانی مریم رجوی، محل تسویه‌حساب با منتقدان است. سازمانی که هیچ قدرت دولتی ندارد اما از هم‌اکنون برای حکومت خیالی آینده‌اش مخالفانش را نشانه‌گذاری می‌کند، تا در آینده از آنها انتقام بگیرد.

ریشه‌های ایدئولوژیک ادبیات جدلی مجاهدین خلق

برای درک شدت خشونت کلامی مجاهدین خلق هنگام حمله به منتقدان، باید ایدئولوژی بنیادی آن را بررسی کرد. مجاهدین خلق که در سال ۱۹۶۵ توسط دانشجویان چپ‌گرای ایرانی تأسیس شد، تحلیل اجتماعی مارکسیستی را با اسلام درآمیخت. این ترکیب ایدئولوژیک، یک جهان‌بینی دوگانه ایجاد کرد: جهان کاملاً به نیروهای پیشرو انقلابی (مجاهدین خلق) و نیروهای ارتجاع یا امپریالیسم تقسیم می‌شد.

یرواند آبراهامیان، مورخ، در کتاب جامع خود درباره جنبش مجاهدین با عنوان “مجاهدین ایران”، توضیح می‌دهد که ادبیات اولیه این گروه به شدت بر اصطلاحات مارکسیستی-لنینیستی همراه با مفاهیم شیعی مبارزه و شهادت متکی بود. هنگامی که این گروه پس از انقلاب ۱۹۷۹ با جمهوری اسلامی اختلاف پیدا کرد و از کشور فرار کرد، این جهان‌بینی دوگانه تشدید شد.

مجاهدین خلق خود را تنها نماینده مشروع مردم ایران می‌دانست. در نتیجه، هر انتقادی از این گروه صرفاً یک نظر سیاسی متفاوت تلقی نمیشود؛ بلکه از نظر مجاهدین، فرد منتقد آنها به طور فعال به منافع جمهوری اسلامی خدمت می‌کند. تحلیل‌های آکادمیک متون مجاهدین خلق نشان می‌دهد که این انعطاف‌ناپذیری ایدئولوژیک به صورت یک سبک زبانی بروز می‌کند که جایی برای نقاط خاکستری باقی نمی‌گذارد. منتقدان معمولاً با استفاده از القاب مذهبی و سیاسی بسیار تند توصیف می‌شوند که برای غیرانسانی جلوه دادن آنها و سلب مشروعیت سیاسی از آنها طراحی شده‌اند. برای نمونه واژه نجاست که از ادبیات مذهبی تشکیلات نشات میگیرد و واژه “بازیچه اجنبی” که از ادبیات ضد امپریالیستی وام گرفته شده است.

استعاره‌ها و واژگان مورد استفاده علیه منتقدان

محققان و روزنامه‌نگارانی که نشریات فارسی زبان مجاهدین خلق (مانند روزنامه مجاهد) و رسانه‌های آنلاین مختلف آن را مطالعه کرده‌اند، به چندین استعاره زبانی مکرر اشاره می‌کنند. این استعاره ها که برای بی‌اعتبار کردن مخالفان استفاده می‌شود:

1. برچسب “مامور رژیم” و “نفوذی”
رایج‌ترین اتهامی که علیه هر منتقدی – چه روزنامه‌نگاران غربی، محققان دانشگاهی یا فعالان حقوق بشر ایرانی، اعضای پیشین گروه و کودک سربازان – مطرح می‌شود این است که آنها مأموران یا جاسوسان وزارت اطلاعات ایران هستند. در ادبیات مجاهدین خلق، منتقدان به ندرت با استدلال‌هایشان مورد خطاب قرار می‌گیرند. در عوض، آنها به عنوان مزدور، وابسته یا نخاله برچسب‌گذاری می‌شوند. مجاهدین خلق با قرار دادن هر انتقادی به عنوان یک عملیات روانی به رهبری تهران، سعی می‌کند اصل انتقاد را به طور کامل نادیده بگیرد.

2. القاب غیرانسانی و طبقاتی
ادبیات پرخاشگر مجاهدین خلق اغلب به سمتی می‌رود که ناظران آن را مبتذل یا سطح پایین توصیف می‌کنند. منتقدان و جداشدگان اغلب با استفاده از اصطلاحات تحقیرآمیزی مانند خائن، خفاش (به این معنی که آنها از نور حقیقت مجاهدین خلق می‌ترسند)، کاسه لیس و گرگ مورد خطاب قرار می‌گیرند. جالب آنکه این واژگان خشن و عامیانه، به شدت با زبان دیپلماتیک و حقوق بشری‌ای که ویترین سیاسی این گروه، شورای ملی مقاومت ایران، در بیانیه‌های مطبوعاتی انگلیسی زبان خطاب به دولت‌های غربی استفاده می‌کند، در تضاد است.

3. ترور شخصیت جنسی و اخلاقی
برای جداشدگان که در ادبیات مجاهدین خلق به آنها “بریده” گفته می‌شود، حملات بسیار شخصی‌سازی شده و اغلب تمامیت اخلاقی و جنسی آنها را هدف قرار می‌دهد. برای مثال کودک سربازان پیشین را علیه مجاهدین افشاگری می‌کنند، “کودکان ریش دار” خطاب میکند. سعید پیوندی، جامعه‌شناس، در کتاب خود با عنوان “سازمان مجاهدین خلق: مطالعه جامعه‌شناختی یک فرقه”، اشاره می‌کند که مجاهدین خلق برای حفظ نظم داخلی و بی‌اعتبار کردن کسانی که از آن جدا می‌شوند، به تاکتیک رسوا کردن عمومی متکی است.
جداشدگانی که در مورد نقض حقوق بشر در داخل سازمان صحبت می‌کنند، معمولاً در ادبیات مجاهدین خلق به فساد اخلاقی، انحراف جنسی یا انگیزه‌های مالی –تطمیع شده از سوی حکومت ایران– متهم می‌شوند.

زبان “خودانتقادی” داخلی و بازتاب آن در ادبیات عمومی

لحن پرخاشگرانه‌ای که به منتقدان خارجی اعمال می‌شود، بازتاب مستقیمی از خشونت زبانی اعمال شده در داخل سازمان است. اعضای سابق مجاهدین خلق درباره وجود جلسات اجباری روزانه و هفتگی “پاکسازی” یا “خودانتقادی” (معروف به غسل هفتگی) شهادت داده اند و جزئیات دقیق این جلسات را که سراسر فحاشی و ناسزا به شخص خویش و هم گروهان است، را مستند کرده اند.

در این جلسات، اعضا مجبور می‌شوند افکار خصوصی، تمایلات جنسی و تردیدهای خود در مورد رهبری را بنویسند و علناً بخوانند. اگر انتقاد از خود یک عضو ناکافی تلقی شود، سایر اعضا تشویق می‌شوند که برای شکستن مقاومت روانی او، دست به فریاد، توهین، تف کردن و استفاده از زبان بسیار توهین‌آمیز بزنند. واژگان این جلسات داخلی – که شامل اصطلاحات شدیداً نفرت انگیز و خشونت بار است – مستقیماً در ادبیات عمومی گروه برای حمله به مخالفان خارجی نفوذ می‌کند. وقتی یک عضو جدا می‌شود و به یک منتقد تبدیل می‌شود، اعترافات خصوصی استخراج شده در طول این جلسات داخلی اغلب به عنوان سلاح علیه او استفاده شده و در ادبیات رسانه‌ای مجاهدین خلق منتشر می‌شود تا فرد جدا شده را بی‌ثبات، غیرقابل اعتماد و ضعیف جلوه دهد.

متن اخیر سخنگوی سازمان مسعود رجوی نمونه‌ای روشن از ادبیاتی است که به جای پاسخ به انتقاد، هویت منتقد را هدف قرار می‌گیرد. این متن نمودی آشکار از فرهنگ حاکم بر مناسبات تشکیلاتی مجاهدین است. پشت ژست های دمکراسی خواه و آزادی طلب، ذات حذف کننده، انتقام گیرنده و افراطی گری زنده است.

مزدا پارسی

نوشته ادبیات بی‌ادبی در سازمان مسعود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رهبران تشکیلات ستیزه جوی رجوی دیدگاه ایدئولوژیک و اما قرون وسطایی در مواجه شدن با “زن” ارائه میدهند. آنان اتوپیا و آرمانی برای جایگاه زن متصور هستند که در دنیای واقعیت و رابطه های انسانی به تحقیر زن و تلقی فاشیستی و شیء واره از او منجر می گردد. زن در مناسبات مجاهدین موجودی ست عاری از هر گونه احساسات متعالی مادرانه، زنانه، عاشقانه و امیال این جهانی که می بایست با ستیزه جویی، خشونت و ترور مسیر به قدرت رسیدن رهبرعقیدتی مجاهدین را محقق سازد.

آرمان شهری که رهبران فرقه رجوی در پی تبیین و تحقق عملی آن هستند بی نیاز از توصیف و فهم مبانی دموکراتیک و پایبندی به انگاره های عقلانیت انتقادی و تفکر مدرن است و تاکید بر اینکه رهبران مجاهدین خلق به تاریخمندی همه ایده ها و خواسته های بشری باور ندارند آنان برای همه چیز ذات و سرشتی تغییر ناپذیر می شناسند به طوریکه مطلق انگاری در تفکر و رفتار سیاسی، شاخص مهم و گریزناپذیر آنان است.

رهبران فرقه ستیزه جو و خشونت طلب رجوی بر این باور نبودند که همه چیز در جوی زمان شسته و دگرگون می شود و عینیت یافتن ارزش های اجتماعی و انسانی چون آزادی، دموکراسی، حقوق بشر، همبستگی ملی، مدارا و تحمل دیگران بر پایه ی باور به عدم قطعیت در پدیده های انسانی و اجتماعی، امکانپذیر و میسر خواهد شد.

متاسفانه سران و اعضای فرقه رجوی با باور و اتکا به دگم های ساخته و پرداخته ذهن بیمار و زشت رهبرعقیدتی و تابوهای ایدئولوژیک متعلق به دوران ماقبل مدرنیته، هیچ تصویر و تصوری از جهان و انسان مدرن مطابق با واقعیت و نزدیک به حقیقت را متصور نشدند و به این امر مشهود و گزاره منطقی نپرداختند که اگر تابوها، دگم های ایدئولوژیک و مغایر با حقیقت و واقعیت در دوران انفجار اطلاعات و عصر تحولات دموکراتیک، مورد نقادی ژرف و بازنگری اساسی قرار نگیرد مناسبات تشکیلاتی آنها همچون کف روی آب از هم می پاشد و از میان می رود.
واقعیت های گزنده و دردناکی که زنان رها شده از مناسبات قرون وسطایی و زن ستیز فرقه مجاهدین (مرضیه قرصی، نسرین ابراهیمی، مریم سنجابی و…) در رابطه با پوچی و سستی مناسبات درونی تشکیلات و سرکوب احساسات زنانه به شکلی همه جانبه مطرح میکنند اذعان به واقعیتی آشکار است. اینکه رهبری فرقه آگاهانه اقدام به تهی نمودن زن از همه ویژگی های زنانه برای استثمار و بردگی او می کند.

اگر در نگاه سودجویانه و ابزاری سیستم سرمایه داری جهانی به تعبیر دکتر شریعتی “زن” چون موجودی دو پا برای لذت جویی صرف تلقی می گردد در تفکر و نگرش ستیزه جویانه رهبران مجاهدین خلق “زن” همچون برده ای مسلح ، مطیع و سرشار از نفرت قلمداد می گردد که به زعم آنان از خصلت های بازدارنده و مخربی چون عشق، احساسات زنانه و مادرانه بایستی پاک و منزه گردد؟!

در حقیقت واکاوی و آنالیز جایگاه زن در اندامواره فکری فرقه رجوی و هر آنچه که در لایه های زیرین مناسبات قرون وسطائی در کمپ اشرف می گذرد رو به سیاهی و تاریکی است که ثمره ای جز ناامیدی و از هم گسیختگی ذهنی و روانی برای زنان تشکیلاتی نداشته است.

مطالعه و تامل بر خاطرات، مشاهدات و افشاگری های افراد با سابقه مجاهدین خلق، خانم ها بتول سلطانی، مرضیه قرصی و نسرین ابراهیمی و دهها زنی که از اسارت دار و دسته رجوی رهایی یافته و به نکات تلخ و غم انگیزی از وضعیت زنان در تشکیلات رجوی پرداخته اند حاکی از شرایط بغرنجی است که رهبران فرقه، با اتخاذ رفتارهای باسمه ای، آمرانه و با تکیه بر ذهنیت مطلق اندیش و تابوگرا در مواجه شدن با زنان تشکیلاتی، به عمد و آگاهانه مناسباتی را پی میریزند تا زنان فارغ از برخورداری از هر گونه هویت مستقل در مسیر اطاعت کورکورانه و سپس ناخواسته در عملیات انتحاری و تبهکارانه سر از پا نشناسند و لحظه ای درنگ نکنند.

رهبران فرقه تروریستی مجاهدین در این توهم بیمارگونه بسر می بردند و می برند که با چنین سازوکار غیردموکراتیک و غیرانسانی خواهند توانست آزادی را برای زنان به چنگ آورند، آنان نمی خواهند درک کنند آرمان دموکراسی خواهی و دفاع از حقوق زن هدفی انسانی و اخلاقی ست که بر پایه روش های دموکراتیک حاصل خواهد شد و رفتار جنون آمیز تروریستی و بهره گیری نابخردانه از ستیزه جویی و خشونت طلبی محض، ویرانگر مرزهای مدرن، اخلاق و رفتار مدنی ست که در نهایت “خود ویرانگری” را برای آنها به ارمغان خواهد آورد.

زنان جدا شده از تشکیلات رجوی در خاطرات و گفت‌وگو با اصحاب رسانه نکات تکاندهنده ای را بازگو می کنند. آنان طی سالهای طولانی اقامت در کمپ ها و در واقع اسارتگاههای مجاهدین و تجربه درک شرایط و مقاطع گوناگون، از نزدیک شاهد آلام و اندوه فراوان همجنسان شان در اسارتگاه اشرف بودند.

بررسی موشکافانه و تاملی ژرف بر مشاهدات و گفته های زنان جدا شده و با سابقه فرقه رجوی و ارتش به اصطلاح آزادیبخش ملی، آدمی را به این نتیجه می رساند که مناسبات درونی مجاهدین خلق رو به تاریکی دارد زیرا با شالوده های دموکراتیک و آزادی خواهانه به شکلی بنیادین و عمیق ناسازگار و ناهمخوان است.

براستی رفتار خشونت آمیز دار و دسته رجوی با زنان در درون مناسبات و چه در خارج از آن، نشانه داشتن قدرت و اقتدار نیست که نشانه ضعف و اضمحلال تدریجی است.

نقش و جایگاه زن در مناسبات تشکیلاتی فرقه رجوی در نگاه کادرهای تشکیلاتی جدا شده زن نامطلوب و ناامیدکننده است. فضائی تیره و تار را به تصویر می کشد و مبتنی بر این امر مشهود که زن از وضعیتی پارادوکسیکال برخوردار است.

شعار هژمونی زنان از سوی رهبر عقیدتی مجاهدین خلق فریبی بیش نیست زیرا زنان این فرقه در تاروپود عنکبوتی مناسبات درون تشکیلاتی، گرفتار نمادها، سمبل ها و شرایطی هستند که آزادی در آن معنا و مفهوم حقیقی خود را از دست داده است و براستی زنان قادر به پی ریزی هویت مستقل خویش نیستند.

هراس از دست دادن هویت زنانه، نقش و جایگاه مادرانه و نیز تنهایی زنان در مناسبات تشکیلاتی رجوی ، واقعیتی انکارناپذیر است.

سرکوب امیال عاطفی و جنسی، عدم توجه به نیازهای مادرانه و احساسی زن و توانایی های زنانه از زن تشکیلاتی در درون مناسبات مجاهدین خلق، متاسفانه انسانی تک ساحتی و تک بعدی ساخته است.

اما طرح تناقض ها، ابهام ها و نکاتی که اعضای زن جدا شده فرقه رجوی در مصاحبه ها و خاطرات شان در شرح رویدادها و تحولات بوقوع پیوسته در اسارتگاه اشرف پرداخته اند در عین حال روایتگر نکات امید بخش نیز هست. ارائه فاکت های گوناگون، متعدد و بیشمار از عاصی شدن زنان مستقر در فرقه رجوی علیه وضع موجود و مناسبات حاکم بر تشکیلات مجاهدین، سیگنال و پالس های مثبتی ست که در فروپاشی “حصارها و مرزهای زن ستیز و تحقیر آمیز” فرقه رجوی در آینده نزدیک نقش بنیادین ایفا خواهند نمود.

زنان جدا شده تشکیلات رجوی در مصاحبه ها و خاطرات شان تصریح دارند بعد از جنگ دوم (آمریکا و عراق) روند رو به رشد جست و جوی خویش از سوی زنان مستقر در تشکیلات واقعیتی ست که رهبران مجاهدین سعی وافر در لاپوشانی آن داشته و دارند اما روندی که در فرقه مجاهدین آغاز شده است حکایت درخور و روشنی ست که به نوعی تابوشکنی در بیان تجربه های حسی، عاشقانه و انسانی زنان در تشکیلات راه می برد و به گفتن “ناگفته ها” و طغیان علیه وضع موجود می انجامد.

طرح علنی تناقض ها در نشست های عمومی در تشکیلات، کنش ها و واکنش ها، چالش ها و درگیری های روز افزون کادرهای تشکیلاتی زن با مسئولین و فرماندهانشان بیانگر عاصی شدن آنان بر مناسبات قرون وسطائی و زن ستیز فرقه رجوی است زیرا سران فاشیست مجاهدین “زن تشکیلاتی را در محدودیت های توصیف ناپذیر، ملا آور و تنگ تشکیلاتی به ستوه آورده اند تا آنجائیکه منجر به، میل به گفتن ها و شکستن سدها و حصارهای ذهنی و تشکیلاتی فرقه رجوی شده است.

با امید به رهایی و نجات همه زنان تحت سیطره تشکیلات زن ستیز رجوی و بازگشت آنان به دنیای آزاد و کانون گرم خانواده.

آرش رضایی

نوشته عصیان کادرهای تشکیلاتی زن در مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانم مرادپور می گوید برادرش یحیی تنها بازمانده از خانواده است و امید دارد روزی یحیی هم مانند سایر جداشدگان که در کشورهای مختلف و آلبانی به زندگی عادی خود بازگشته اند از این گروه جداشده و به دنبال زندگی عادی خود برود. چیزی که برای خانم مرادپور سئوال برانگیز است این است که برادرش اصلا اهل سیاست نبوده است.

تنها یادگاری که از یحیی برای خواهرش به جا مانده یک عکس قدیمی از او است . این خواهر منتظر می گوید حتی جداشدگانی هم که اکنون در ایران به زندگی عادی خود برگشته اند و یحیی را می شناختند گفته اند که اخلاقیات و خلق و خودی یحیی با تشکیلات رجوی هیچ سنخیتی ندارد اما اینکه چرا این همه سال درآنجا مانده است خود جای سئوال دارد!

خواهر یحیی مرادپور

خانم مرادپور در آخر گفت: امیدوارم یحیی هم مانند سایر دوستانش که از این گروه جدا شده اند تصمیم جدی گرفته و خود را رها کند و به زندگی آزاد برگردد.

انجمن نجات کرمانشاه ضمن همدردی با خانم مرادپور آرزوی رهایی و بازگشت به زندگی را برای یحیی و سایر افراد گرفتار در تشکیلات رجوی دارد.

به امید آن روز

نوشته دلتنگی های ناهید مرادپور برای برادرش یحیی اسیر در چنگال رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ظاهراً نویسندگان این پیام یا دچار فراموشی تاریخی شده‌اند، یا تصور کرده‌اند مردم ایران نیز به همان اندازه‌ای که خودشان مایل‌اند، گذشته را فراموش کرده‌اند. در هر دو حالت، نتیجه چندان تفاوتی ندارد؛ زیرا فاصله میان ادعا و واقعیت آن‌قدر عمیق است که حتی پررنگ‌ترین شعارهای تبلیغاتی نیز نمی‌تواند آن را پنهان کند.

جریانی که امروز خود را نماد صلح معرفی می‌کند، در مهم‌ترین و خونین‌ترین مقطع تاریخ معاصر ایران، یعنی جنگ ایران و عراق، نه در جایگاه یک ناظر بی‌طرف، بلکه در کنار حکومت صدام حسین قرار گرفت. سازمان مجاهدین خلق پس از اختلافات شدید سیاسی با جمهوری اسلامی، به عراق رفت و در دوران جنگ، با حمایت حکومت بعث عراق، ساختار نظامی خود را در خاک دشمن ایران مستقر کرد. این موضوع برای بسیاری از ایرانیان، به‌ویژه خانواده‌هایی که عزیزانشان را در جنگ از دست دادند، یکی از تلخ‌ترین فصل‌های تاریخ معاصر محسوب می‌شود.
ادعای صلح‌طلبی از سوی جریانی که در دوران جنگ در کنار ارتش عراق قرار گرفت، پرسشی ساده اما اساسی ایجاد می‌کند: اگر همکاری نظامی با دشمنِ در حال جنگ علیه کشوری که خود را متعلق به آن می‌دانید، جنگ‌طلبی نیست، پس جنگ‌طلبی دقیقاً چیست؟

اما ماجرا فقط به دوران همکاری با صدام محدود نمی‌شود. پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران و عراق و آغاز روند پایان جنگ، زمانی که دو کشور رسماً مسیر آتش‌بس را پذیرفته بودند، این سازمان تروریستی مجاهدین ضد خلق بود که با تصور فروپاشی نظام سیاسی ایران و با هدف رسیدن سریع به قدرت، دست به عملیات خائنانه فروغ جاویدان زد. عملیاتی که از خاک عراق آغاز شد و با حمایت ارتش صدام حسین انجام گرفت.

رهبران این جریان آن زمان تصور می‌کردند جامعه ایران آماده پیوستن به آنان است و حکومت در آستانه سقوط قرار دارد؛ اما واقعیت میدان چیز دیگری بود. عملیات با شکست سنگین مواجه شد و شمار زیادی از نیروهای این سازمان تروریستی قربانی تفکرات متوهمانه مسعود رجوی شدند. این تصمیم اقدامی ماجراجویانه و فاجعه‌بار بود؛ تصمیمی که در شرایط پس از پذیرش قطعنامه، بار دیگر آتش درگیری را شعله‌ور کرد و هزینه انسانی تازه‌ای بر کشور تحمیل نمود.

حال باید پرسید: چگونه می‌توان چنین کارنامه‌ای را کنار گذاشت و چند دهه بعد با چند واژه مانند “صلح”، “آزادی” و “مقاومت” تصویری کاملاً متفاوت ارائه کرد؟ آیا واقعاً نویسندگان این پیام تصور می‌کنند جامعه ایران گذشته را به یاد ندارد؟ آیا خانواده‌های قربانیان جنگ، مردم مناطق مرزی، یا کسانی که سال‌های جنگ و پیامدهای آن را تجربه کرده‌اند، حافظه‌ای ندارند؟

شاید مسئله این باشد که برخی جریان‌های سیاسی بیش از آنکه نگران قضاوت تاریخ باشند، نگران روایت خود از تاریخ‌اند. اما تاریخ، برخلاف بیانیه‌های سیاسی، با دستور و تبلیغات تغییر نمی‌کند. حافظه جمعی مردم، مجموعه‌ای از تجربه‌ها، رنج‌ها و اتفاقاتی است که نمی‌توان با تغییر واژگان آن‌ها را پاک کرد.

در این میان، طنز تلخ ماجرا آنجاست که کسانی که روزگاری با امید به “فتح چندروزه تهران” وارد یک عملیات نظامی شدند، امروز خود را مخالف جنگ معرفی می‌کنند. گویی تاریخ برای آنان مانند صفحه‌ای است که هر زمان بخواهند می‌توانند آن را ورق بزنند و بخش‌های ناخوشایندش را حذف کنند.

اما مشکل اینجاست که ملت‌ها حافظه دارند. مردم ایران فراموش نکرده‌اند چه کسانی در روزهای سخت جنگ چه مواضعی گرفتند، چه کسانی در کنار چه قدرت‌هایی ایستادند و چه تصمیم‌هایی گرفتند که پیامدهای خونینی داشت.
بنابراین، اگر این پیام واقعاً از سوی نزدیکان مسعود رجوی تنظیم شده باشد، بیش از آنکه نشان‌دهنده یک تغییر رویکرد باشد، نشانه‌ای از یک تناقض بزرگ است: تلاش برای ارائه چهره‌ای صلح‌طلب از جریانی که بخش مهمی از تاریخش با همکاری نظامی با دشمن خارجی و یک عملیات پرهزینه در پایان جنگ گره خورده است.

در این مقاله تنها به بخشی از کارنامه خیانت بار این سازمان تروریستی در دهه 60 اشاره شد. 4 دهه بعد از آن نیز عملکرد این تروریست ها در مقابل ملت ایران هیچ رنگ و بویی از وطن پرستی و صلح جویی نداشته است.
تمامی اطلاعات کذب و نادرستی که سالهاست منجر به بهانه تراشی بی پایه آمریکایی ها پیرامون برنامه هسته ای ایران شده است توسط همین بی وطن ها به اتاق فکر ضد ایرانیها در کنگره و کاخ سفید امریکا خورانده شده است و بیشترین فشار ها برای جنگی که امروز علیه کشورمان رخ داده توسط همین ها صورت گرفته و حالا با زست صلح طلبی کاذب سعی دارند خودشان را سفیدشویی کنند.

سالاری

نوشته ادعای صلح در سایه گذشته‌ای پر از خون اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از خلع سلاح، مجاهدین خلق دیگر امکان فعالیت نظامی گذشته را نداشتند. بقای سازمان به حمایت سیاسی آمریکا وابسته شده بود و از همین رو، تلاش گسترده‌ای برای ایجاد ارتباط با نمایندگان کنگره، سناتورها و جریان‌های محافظه‌کار آمریکا آغاز شد. در همین دوره، لیندسی گراهام از جمله سیاستمدارانی بود که از حضور و امنیت اعضای این سازمان در اردوگاه اشرف حمایت کرد و در عمل به یکی از حامیان ثابت آنان در واشنگتن تبدیل شد.

بازدید او از اردوگاه اشرف در سال ۱۳۸۴، از نگاه رسانه‌های نزدیک به مجاهدین خلق، صرفاً یک دیدار عادی نبود، بلکه فیگوری برای نمایش حامیانی در ساختار سیاسی آمریکا برای ادامه حیات این سازمان تلقی می شد. در آن مقطع، اشرف دیگر یک پایگاه نظامی نبود؛ بلکه به مرکزی نمادین برای نمایش انسجام تشکیلاتی و فعالیت سیاسی سازمان تبدیل شده بود. گزارش‌های آن دوره نیز نشان می‌دهد که پس از خلع سلاح، مجاهدین در تلاش بودند خود را به‌عنوان یک نیروی سیاسی قابل اتکا برای غرب معرفی کنند.

از آن زمان به بعد، نام لیندسی گراهام بارها در رسانه‌ها و وب‌سایت رسمی مجاهدین خلق بازتاب یافت. هر موضع تند او علیه جمهوری اسلامی، از تحریم‌های شدید گرفته تا افزایش فشارهای سیاسی، با استقبال رسانه‌ای این سازمان همراه می‌شد. این خوش رقصی ها به مزاج گراهام خوش آمد و او را به یکی از مهم‌ترین حامیان سیاسی مجاهدین خلق در آمریکا تبدیل کرد.

همزمان، راهبرد سازمان نیز دستخوش تغییر شد. سازمانی که تا سال ۱۳۸۲ بر عملیات نظامی و ساختار شبه‌نظامی تکیه داشت، به تدریج فعالیت خود را بر جنگ رسانه‌ای، عملیات تبلیغاتی، لابی‌گری و اثرگذاری بر افکار عمومی متمرکز کرد. این تغییر، هم‌زمان با گسترش حمایت برخی سیاستمداران آمریکایی از جمله گراهام رخ داد.

در همین سال‌ها، مسعود رجوی نیز عملاً از انظار عمومی ناپدید شد و از سال ۲۰۰۳ تاکنون حضور علنی نداشته است. رهبری آشکار سازمان به مریم رجوی منتقل شد و ساختار تبلیغاتی سازمان نیز بر محور او شکل گرفت. درباره علت این تحول، گمانه‌زنی‌های مختلفی وجود دارد. دور از انتظار نیست که این تغییر نتیجه توافق یا معامله با لیندسی گراهام یا دیگر سیاستمداران آمریکایی بوده است.

با این حال، اگر به روند دو دهه گذشته نگاه شود، می‌توان مشاهده کرد که هم‌زمان با حذف تدریجی نقش علنی مسعود رجوی، نقش حامیان آمریکایی سازمان پررنگ‌تر شد. از این منظر، برخی تحلیلگران معتقدند که مجاهدین خلق برای تضمین بقای خود، بیش از گذشته به شبکه حامیان سیاسی در واشنگتن متکی شدند و لیندسی گراهام یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های این شبکه بود.

تا کنون نیز هرگاه گراهام مواضع تندی علیه ایران اتخاذ می کرد، رسانه‌های مجاهدین خلق معمولاً آن را با برجستگی بازتاب می دادند؛ موضوعی که نشان می‌دهد این رابطه سیاسی، دست‌کم در عرصه تبلیغات و حمایت رسانه‌ای، همچنان ادامه دارد. این دادوستد تبلیغاتی باعث شده لیندسی گراهام پدرخوانده سیاسی مجاهدین خلق در دوران پس از غیبت مسعود رجوی تلقی شود.

حال آنکه این سازمان در عزای پدر خوانده خود به سر می برند.

سالاری

نوشته لیندسی گراهام، پدرخوانده تروریست های مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اکنون، با درگذشت برخی از این چهره‌ها، از جمله جان مک‌کین و بنا بر گزارش‌های منتشرشده، لیندسی گراهام، و همچنین کنار رفتن افرادی مانند جان بولتون و مایک پمپئو از جایگاه‌های کلیدی دولت آمریکا، این پرسش بیش از گذشته مطرح می‌شود که آیا سازمانی که بخش مهمی از سرمایه سیاسی خود را بر حمایت خارجی بنا کرده است، با کاهش این پشتوانه‌ها وارد مرحله‌ای تازه از چالش‌های راهبردی شده است؟

سیاستی که بر حمایت خارجی بنا شد

پس از خروج سازمان مجاهدین خلق از عراق و انتقال اعضای آن به آلبانی، فعالیت‌های این سازمان بیش از گذشته بر عرصه تبلیغات و لابی‌گری در کشورهای غربی متمرکز شد. گردهمایی‌های سالانه، نشست‌های بین‌المللی و دعوت از سیاستمداران سابق آمریکایی و اروپایی، به یکی از مهم‌ترین ابزارهای تبلیغاتی این تشکیلات تبدیل شد.
رسانه‌های وابسته به سازمان، حضور این افراد را نشانه‌ای از حمایت گسترده غرب از خود معرفی می‌کردند؛ در حالی که بسیاری از تحلیلگران معتقد بودند این حمایت‌ها بیشتر در چارچوب رقابت‌های ژئوپلیتیکی و سیاست فشار بر جمهوری اسلامی ایران قابل ارزیابی است.

افول نسل نخست حامیان

در سال‌های گذشته، نام‌هایی همچون جان مک‌کین، جان بولتون، مایک پمپئو، رودی جولیانی و لیندسی گراهام بارها در ارتباط با گردهمایی‌ها یا مواضع حمایتی نسبت به این سازمان مطرح شده است.
اکنون بخشی از این چهره‌ها دیگر در قید حیات نیستند و بخشی نیز از ساختار تصمیم‌گیری آمریکا کنار رفته‌اند. این تحول، نمادی از تغییر نسل تصمیم‌سازان آمریکاست.

سرمایه‌ای که هرگز جایگزین مردم نشد

اگر یک جریان سیاسی از پشتوانه اجتماعی گسترده برخوردار باشد، مهم‌ترین سرمایه خود را مردم می‌داند، نه حمایت چهره‌های سیاسی خارج از کشور. حضور یا عدم حضور سیاستمداران خارجی شاید در کوتاه‌مدت ارزش تبلیغاتی ایجاد کند، اما نمی‌تواند خلأ سرمایه اجتماعی را جبران کند.

اعضایی که از جهان امروز دور ماندند

بر اساس روایت‌های متعدد اعضای جداشده، بسیاری از اعضاء سال‌ها از ارتباط آزاد با خانواده، استفاده از تلفن همراه، اینترنت، شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های مستقل محروم بوده‌اند. منتقدان سازمان معتقدند محدود بودن دسترسی اعضا به منابع مستقل اطلاعاتی، امکان قضاوت و تصمیم‌گیری آزاد را کاهش می‌دهد.

وعده آزادی یا آغاز یک انزوا؟

بر اساس روایت شماری از اعضای جداشده، بخشی از نیروهای سازمان از میان اسیران جنگ ایران و عراق، مهاجران، پناهجویان و ایرانیان مقیم خارج جذب شدند و بعدها روایت‌هایی از محدودیت‌های شدید ارتباطی و دشواری خروج از تشکیلات منتشر شد.

آینده‌ای وابسته به دیگران؟

تجربه تاریخ نشان داده است که هیچ جریان سیاسی نمی‌تواند آینده خود را بر پایه حمایت شخصیت‌های خارجی بنا کند. آنچه باقی می‌ماند، میزان اعتماد مردم، شفافیت عملکرد و احترام به حقوق اعضاست.

جمع‌بندی

تحولات اخیر در میان حامیان آمریکایی سازمان مجاهدین خلق، این واقعیت را یادآوری می‌کند که اتکا به حمایت خارجی، جایگزین مشروعیت اجتماعی نیست. تاریخ نشان داده است که مشروعیت پایدار در اعتماد مردم، احترام به حقوق اعضا و پذیرش نقد شکل می‌گیرد.

عباس جعفری

نوشته آیا راهبرد چند دهه‌ای سازمان مجاهدین خلق به بن‌بست رسیده است؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

علیرغم این اتحادهای متغیر با گروههای ضد حکومت ایران، هدف اساسی گراهام کاملاً بدون تغییر باقی ماند: فروپاشی کامل جمهوری اسلامی ایران، که در صورت لزوم از طریق مداخله نظامی محقق می‌شد. برای درک اینکه چرا گراهام این مسیر را دنبال کرد، باید ریشه‌های ایدئولوژیک او در دکترین ریگان، ناباوری عمیق او به دیپلماسی، اتحاد ژئوپلیتیکی او با متحدان منطقه‌ای مانند اسرائیل و موقعیت سیاسی داخلی او را بررسی کرد.

ایدئولوژی گراهام: مکتب ریگان و بازی با واژه “شر”

برای درک حمایت سرسختانه لیندسی گراهام از رویارویی نظامی با ایران، باید به دوران بلوغ سیاسی او در دوران ریاست جمهوری رونالد ریگان نگاه کرد. گراهام در خاطرات خود خاطرنشان می‌کند که تا زمان ریاست جمهوری ریگان، اعتقادات سیاسی قوی‌ای نداشت. او جهان‌بینی‌ای را اتخاذ کرد که چشم‌انداز ژئوپلیتیک را به نیروهای دوگانه خیر و شر تقسیم می‌کرد، که به شدت تحت تأثیر تصویر ریگان از اتحاد جماهیر شوروی به عنوان “امپراتوری شر” بود.

از نظر گراهام، جمهوری اسلامی ایران امروزی معادل معاصر این تهدید وجودی است! از آنجا که گراهام ایران را “ذاتاً شر” می‌دانست، دائماً مسیر دیپلماسی را رد می‌کرد. این دیدگاه سیاسی مشترک او با مریم رجوی، رهبر مجاهدین خلق بود که همیشه از غرب به خاطر تعامل با ایران و دیپلماسی انتقاد کرده و آن را “مماشات” با جمهوری اسلامی می‌نامد. از این رو بود که گراهام در بسیاری از گردهمایی های مجاهدین خلق شرکت و سخنرانی میکرد و حتی در قرارگاه مجاهدین در عراق حضور یافت و در مدح آنها سخنرانی کرد. اما تغییر جهت او به سوی پهلوی موجب شد که امروز مجاهدین خلق نسبت به خبر درگذشت او هیچ واکنشی نشان نمی‌دهند.

تغییر جهت از مجاهدین خلق به رضا پهلوی: فرصت‌طلبی تاکتیکی

اتحادهای متغیر گراهام با گروه‌های مخالف ایرانی، نشان‌دهنده فرصت‌طلبی تاکتیکی در خدمت هدف تغییرناپذیر او برای تغییر رژیم است. سال‌ها، مجاهدین حمایت قابل توجهی از سیاستمداران تندروی آمریکایی، از جمله گراهام، به دست آورد. مجاهدین خلق تا سال ۲۰۱۲ توسط ایالات متحده به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی شناخته می‌شد‌، اما با لابی قدرتمندی که در واشنگتن داشت، خود را به عنوان نیرویی کارآمد و سازمان‌یافته که قادر به سرنگونی دولت ایران است، معرفی ‌کرد و موفق به خروج از لیست سیاه شد.
با این حال، تاریخچه مجاهدین خلق – که شامل ریشه‌های مارکسیستی، اقدامات تروریستی علیه غیرنظامیان و مقامات ایرانی و همسویی با صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق می‌شود – آن را در بین افکار عمومی داخلی و خارجی ایران بسیار نامحبوب کرده بود. با افزایش احتمال شورش‌های داخلی در ایران، به ویژه در جریان اعتراضات مربوط به هزینه‌های زندگی در سال‌های اخیر، گراهام و دیگر تندروها به سمت رضا پهلوی گرایش پیدا کردند.

گراهام با پذیرش پهلوی، در پی توجیه رویکرد ضد ایرانی خود تحت لوای یک شخصیت تاریخی شناخته‌شده بود که از نظر تئوری می‌توانست جناح‌های مخالف پراکنده را متحد کند، در حالی که همچنان به لابی‌گری برای حمایت نظامی ایالات متحده ادامه می‌داد. با این حال، ناتوانی رضا پهلوی در بسیج یک جنبش سیاسی داخلی منسجم و قدرتمند، ریشه در نارضایتی‌های عمیق تاریخی ایرانیان از پدر و پدربزرگ او، حمایت او از حمله نظامی علیه ایران، ناکارآمدی سازمانی و عدم آشنایی او با ایران مدرن دارد. او هنوز هم به دلیل نادیده گرفتن و محکوم نکردن جنایاتی که آمریکا و اسرائیل در حملات هوایی علیه غیرنظامیان ایرانی از جمله کودکان مدرسه‌ میناب مرتکب شده‌اند، مورد انتقاد ایرانیان قرار دارد.

محافظت از اسرائیل و به اصطلاح “نظم منطقه‌ای”

یکی دیگر از محرک‌های اصلی موضع جنگ‌طلبانه گراهام، تعهد مطلق او به امنیت اسرائیل و حفظ هژمونی آمریکا در خاورمیانه بود. گراهام معتقد بود که اجازه دادن به دولت ایران برای بقا، توسعه قابلیت‌های هسته‌ای یا حفظ نفوذ منطقه‌ای خود منجر به یک خلاء امنیتی فاجعه‌بار خواهد شد.
گراهام با حمایت از نابودی کامل ظرفیت نظامی ایران، معتقد است که ایالات متحده می‌تواند اسرائیل را برای همیشه امن کند، از خطوط کشتیرانی جهانی (مانند تنگه هرمز) محافظت کند و سلطه آمریکا را دوباره برقرار سازد.

افول سیاست خارجی جمهوری‌خواهان

تأثیر مرگ لیندسی گراهام بر سیاست‌های خصمانه ایالات متحده علیه ایران را می‌توان از طریق چندین بُعد کلیدی ژئوپلیتیکی و قانونگذاری درک کرد.

تأثیر فوری مرگ او، حذف برجسته‌ترین و آگاه‌ترین صدای قانونگذاری آمریکا در رسانه‌ها است که خواستار رویارویی نظامی مستقیم با تهران بود. بدون تحریک مداوم گراهام در پنل‌های امنیت ملی و اخبار رسانه‌ها، احتمالاً شتاب سیاسی برای شروع حملات نظامی مستقیم یا مداخلات زمینی علیه ایران کاهش می‌یابد. در حالی که خصومت با ایران همچنان یک اجماع دو حزبی در واشنگتن است، تعداد کمی از قانونگذاران به اندازه گراهام را برای حمایت آشکار از تشدید حمله نظامی تمایل دارند.
تحلیلگران خاطرنشان کرده‌اند که سیاست خارجی واقعی ترامپ اغلب به “سیاست خارجی لیندسی گراهام” شباهت دارد تا یک سیاست انزواطلبانه، که عمدتاً به دلیل دسترسی شخصی و توانایی‌های اقناعی گراهام است. گراهام مرتباً با ترامپ صحبت می‌کرد، در مورد امنیت ملی به او مشاوره می‌داد و او را به سمت چراغ سبز برای مداخلات و حفظ تحریم‌های فلج‌کننده سوق می‌داد.

با مرگ گراهام، توازن قدرت داخلی در دستگاه سیاست خارجی جمهوری‌خواهان ممکن است از مداخله‌گرایی نومحافظه‌کارانه فاصله بگیرد. این امر خلائی را ایجاد می‌کند که می‌تواند توسط مشاوران انزواطلب‌تر یا محدودکننده‌تر پر شود که طرفدار جدایی از درگیری‌های خاورمیانه برای تمرکز بر مسائل داخلی یا رقابت قدرت‌های بزرگ هستند. در نتیجه، دولت ترامپ ممکن است با فشار داخلی کمتری برای تشدید تنش‌ها با ایران به سمت یک جنگ سخت مواجه شود و به طور بالقوه مسیرهای باریکی را برای بازدارندگی یا مهار دیپلماتیک به جای درگیری نظامی فعال باز کند.

گراهام همچنین یکی از ثابت قدم‌ترین متحدان اسرائیل در کنگره بود و امنیت ایالات متحده و اسرائیل را کاملاً جدایی‌ناپذیر می‌دانست. مرگ او اسرائیل را از تأثیرگذارترین مدافع خود در سنا محروم می‌کند، آن هم در زمانی که افکار عمومی آمریکا به سمت مخالفت بیشتر با سیاست‌های ترامپ می‌رود. بدون مانورهای قانونگذاری گراهام در کنگره و نمایش‌های رسانه‌ای او، تلاش برای تأمین خودکار هزینه‌های نظامی منطقه‌ای با هدف کاهش نفوذ ایران اصطکاک بیشتری در کنگره مواجه می‌شود.
اگرچه مرگ لیندسی گراهام روابط ایالات متحده و ایران را به طور ناگهانی به حالت دیپلماسی تبدیل نمی‌کند، اما فشار قانونی فعال برای تشدید مستقیم نظامی را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد و ائتلاف سیاسی حامی کمپین “فشار حداکثری” را تضعیف می‌کند. درگذشت او نشان دهنده محو شدن دوران سیاست خارجی بسیار مداخله‌گرایانه آمریکا است و به طور بالقوه راه را برای رویکردی محتاطانه‌تر در قبال ایران هموار می‌کند. به این ترتیب، گروه‌های مخالف ایرانی مانند مجاهدین خلق و سلطنت‌طلبان یکی از ابزارهای خود را برای پیشبرد جنگ، تحریم‌ها و فشار علیه ایرانیان از دست داده‌اند.

مزدا پارسی

نوشته رجوی و پهلوی حامی فرصت‌طلب خود را از دست دادند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این سازمان طی سال‌های گذشته بخش مهمی از فعالیت سیاسی خود را صرف حضور در محافل سیاسی آمریکا و اروپا، برگزاری گردهمایی‌ها و جلب حمایت سیاستمداران غربی کرد. بسیاری از چهره‌هایی که از سیاست فشار حداکثری علیه ایران، تشدید تحریم‌ها یا برخورد سخت‌گیرانه‌تر با ملت ایران حمایت می‌کردند، در برنامه‌های این سازمان نیز حضور داشتند یا از آن حمایت سیاسی کرده‌اند. این ارتباطات بخشی از راهبرد این سازمان تروریستی برای کسب مشروعیت بین‌المللی بود، نه یک اتفاق مقطعی.

اکنون اما همان تروریست ها می‌گویند بمباران و مداخله نظامی راه‌حل نیست و تنها مردم ایران می‌توانند سرنوشت خود را تغییر دهند. این تغییر لحن، بیش از آنکه بیانگر تحول در اندیشه سیاسی باشد، تلاشی برای فاصله گرفتن از هزینه‌های سیاسی جنگ و پیامدهای آن به نظر می‌رسد. هنگامی که افکار عمومی نسبت به هرگونه همراهی با جنگ و مداخله خارجی حساس‌تر شده است، طبیعی است که سازمان نیز بکوشد خود را از این تصویر دور کند.

اظهارات اخیر مریم رجوی را باید در همین چارچوب ارزیابی کرد. او امروز می‌گوید تغییر حکومت با قدرت نظامی خارجی ممکن نیست و بر نقش نیروهای داخلی تأکید می‌کند. اما این پرسش همچنان باقی است که اگر چنین باوری وجود داشت، چرا سال‌ها سرمایه سیاسی این سازمان صرف متقاعد کردن سیاستمداران غربی برای افزایش فشار بر ایران شد؟ چرا این سازمان همواره تلاش می‌کرد خود را گزینه مطلوب برای دولت‌های خارجی معرفی کند؟

مشکل اصلی این تغییر روایت آن است که حافظه تاریخی مردم را نادیده می‌گیرد. بخش قابل توجهی از افکار عمومی ایران، مجاهدین خلق را با همکاری آن ها با حکومت صدام حسین در دوران جنگ ایران و عراق و سپس تلاش‌های گسترده برای جلب حمایت خارجی علیه کشورمان برای تصاحب قدرت به یاد می‌آورد. صرف‌نظر از اختلاف دیدگاه‌های سیاسی، این سابقه باعث شده است که ادعای امروز این سازمان مبنی بر همراهی با مردم ایران، برای بسیاری با تردید نگریسته شود.

در نهایت، تغییر ادبیات سیاسی زمانی می‌تواند باورپذیر باشد که با پذیرش مسئولیت گذشته همراه شود. اگر تروریست های موسوم به مجاهدین خلق واقعاً معتقدند که آینده ایران تنها به دست مردم ایران رقم می‌خورد، لازم است توضیح دهند که چرا سال‌ها راهبرد خود را بر جلب حمایت بازیگران خارجی و تشدید فشارهای بین‌المللی بنا کرده بود. بدون چنین توضیحی، تغییر موضع امروز بیش از آنکه نشانه تحول باشد، به تلاشی برای بازسازی چهره و فاصله گرفتن از هزینه‌های گذشته شباهت دارد.

سالاری

نوشته تناقضی که سازمان مجاهدین خلق نمی‌تواند پنهان کند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

لیندسی گراهام همواره یکی از تندروترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین چهره‌های سیاست خارجی در سنای ایالات متحده بود. او همواره در سنت سیاسی سنا، از چهره‌های پیشرو در رویکرد مداخله‌گرایانه و در عین حال جنجالی در حوزه سیاست خارجی شناخته شده است او را می‌توان نماد جریان “نئوکنسرواتیسم” دانست که بر مداخله‌گرایی نظامی و برتری‌جویی استراتژیک تأکید می‌ورزید. رویکرد سیاسی او، نه بر پایه دیپلماسی سنتی، بلکه بر مدار سیاست‌های سخت‌گیرانه و تقابل‌گرا بنا شده بود. او در طی دهه‌های فعالیت خود، همواره از سیاست‌های تهاجمی برای حفظ هژمونی آمریکا در منطقه خاورمیانه دفاع کرد. یکی از اصلی‌ترین محورهای تقابل او، موضع‌گیری‌های تند و بی‌امان علیه جمهوری اسلامی ایران بود.

گراهام ایران را نه یک بازیگر منطقه‌ای با پیچیدگی‌های داخلی، بلکه صرفاً یک “تهدید وجودی” برای منافع آمریکا می‌دید. این نگاه تقابلی، فضای دیالوگ و مذاکره را در سیاست خارجی ایالات متحده به شدت محدود می‌کرد. از منظر انتقادی، رویکرد او بیشتر بر پایه ایجاد ترس از دیگری و تقویت بودجه‌های نظامی استوار بود. او با اتخاذ موضعی دوآتشه، تلاش می‌کرد تا مرزهای میان امنیت ملی آمریکا و منافع استراتژیک متحدانش را از میان ببرد. یکی از ابعاد عجیب و قابل تأمل در کارنامه او، نوعی هم‌سویی استراتژیک با برخی گروه‌های اپوزیسیون خشونت طلب ایرانی بود. گروه‌هایی که، همواره از موضع‌گیری‌های تند او علیه تهران استقبال می‌کردند. این استقبال، از یک پیوند ایدئولوژیک ناشی نمی‌شد، بلکه بر پایه یک اتحاد منافع گذرا بود. مجاهدین خلق در گراهام، حامی قدرتمندی برای استراتژی تغییر حکومت از طریق فشار خارجی می‌دیدند. گراهام نیز از این گروه‌ها به عنوان ابزارهای فشار و نفوذ در ساختار سیاسی ایران استفاده می‌کرد. این رابطه، نمونه‌ای بارز از استفاده متقابل برای پیشبرد اهداف مشخص بود.
از یک سو، گروه‌های اپوزیسیون به نفوذ خود در واشنگتن می‌افزودند و از سوی دیگر، گراهام ابزاری برای مشروعیت بخشیدن به دیدگاه‌های نظامی‌گرایانه خود داشتند.

میراث تقابل؛ تحلیل انتقادی رویکرد لیندسی گراهام و پیوندهای استراتژیک آن با گروههای برانداز و اپوزیسیون

تحلیلگران معتقدند این هم‌دلی، نوعی ساده‌انگاری نسبت به واقعیت‌های پیچیده اجتماعی ایران است. نگاه گراهام به مسائل داخلی ایران، همواره از دریچه امنیت ملی و هندسه قدرت گذشت. او با نادیده گرفتن ملاحظات فرهنگی و اجتماعی، تنها به دنبال یافتن نقاط اصطکاک بود. این رویکرد، منجر به سیاست‌هایی شد که بیشتر به بی‌ثبات کردن منطقه منجر می‌شد تا ایجاد نظم پایدار. او نماد آن بخش از ساختار سیاسی آمریکا بود که صلح را در گرو تسلط نظامی می‌دید. برای او، قدرت سخت تنها زبان معتبر برای تعامل با قدرت‌های منطقه‌ای بود. این تفکر، ریشه در سنت‌های کلاسیک مداخله‌گری در سیاست خارجی ایالات متحده داشت.

حمایت از حمله به زیر ساخت های ایران

از او نه تنها به عنوان یکی از حامیان اصلی جنگ با ایران بلکه یکی از اثر گذارترین افراد بر دونالد ترامپ برای حمله به ایران در سال ۱۴۰۴ نام برده شده است.او حتی عربستان سعودی را نیز برای آنکه مستقیما با ایران وارد جنگ شود تحت فشار می گذاشت.
در حالیکه سازمان عفو بین الملل تاکید داشت تهدیدها برای حمله به زیر ساخت های انرژی در ایران می تواند منجر به جنایت جنگی گردد ؛ گراهام از حامیان اصلی حمله به زیرساخت های انرژی ایران بوده. وی پس از آتش بس در 27 اردیبهشت طی مصاحبه با برنامه ملاقات با مطبوعات از تلوزیون ان‌بی‌سی نیوزگفت: اگر دوباره به جنگ برگردیم من تاسیسات انرژی را در راس اهداف قرار می دهد. این نقطه ضعف آنهاست. یکی از سخنگویان سازمان عفو بین الملل درباره تهدید به حمله به زیر ساختهای انرژی ایران گفت: رئیس جمهور دونالد ترامپ باید تهدیدات عمیقاً غیرمسئولانه خود مبنی بر اقداماتی که آسیب فاجعه‌باری به میلیون‌ها غیرنظامی وارد می‌کند را پس بگیرد. تصمیم به عدم انجام چنین حملاتی باید بر اساس تعهدات ایالات متحده تحت قوانین بین‌المللی بشردوستانه برای جلوگیری از آسیب به غیرنظامیان باشد – نه بر اساس نتیجه مذاکرات سیاسی. انجام چنین حملاتی عواقب ویرانگر بلندمدتی خواهد داشت و چارچوب قانونی بین‌المللی طراحی شده برای محافظت از غیرنظامیان در زمان جنگ را به شدت تضعیف می‌کند.
انتقاد بزرگی که به او وارد است، استفاده از گروه‌های اپوزیسیون برای توجیه مداخلات نظامی است. این امر باعث می‌شود که مرز میان حمایت از آزادی و پیشبرد منافع ژئوپلیتیک در آثار او کمرنگ شود. گراهام در واقع، از ابزار تضادها برای تقویت جایگاه خود در ساختار قدرت استفاده می‌کرد.

او با ایجاد فضای تقابل، توانست همواره در صدر اولویت‌های امنیتی واشنگتن باقی بماند. میراث او، بازتاب‌دهنده دوران پر تنش و مداخلات‌گرایانه سیاست خارجی آمریکا در قرن بیست و یکم است. او به عنوان چهره‌ای شناخته می‌شود که از سیاست خارجی به عنوان ابزاری برای بازتولید قدرت استفاده کرد. این نگاه، همواره با انتقادات جدی از سوی طرفداران واقع‌گرایی در سیاست مواجه بود. در نهایت، تحلیل زندگی سیاسی او نشان می‌دهد که چگونه منافع گروه‌های ستیزه جو و سیاستمداران نظامی می‌تواند در یک نقطه مشترک تلاقی کند. این نقطه مشترک، نه بر پایه ارزش‌های دموکراتیک، بلکه بر پایه استراتژی‌های فشار و تغییر است. میراث او در تاریخ سیاسی آمریکا، به عنوان سناتوری ثبت خواهد شد که همواره بر لبه تیغ تقابل حرکت کرد. در دنیایی که نیاز به دیپلماسی بیشتر است، رویکرد او یادآور دوران تلاطم‌های نظامی و رویکردهای تهاجمی است.

آرش رضایی

نوشته لیندسی گراهام و میراث بی‌ثبات‌سازی در منطقه خاورمیانه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما طنز روزگار این است که رجوی جنگ طلب که همیشه آرزویش حمله دشمنان به ایران و راه اندازی جنگ علیه ایران (چه از سوی صدام، یا صهیونیست ها یا آمریکای ها) بوده است با شیادی تمام ادعا می کند که صلح طلب است!!! اما حقیقت چیز دیگری است که به نمونه هایی از آن اشاره می کنم.

این رجوی بود که در سال 1360 در حالی که کمتر از دو سال و نیم از پیروزی انقلاب ایران و روی کار آمدن نظام جدید نگذشته بود، علیه نظام جدید اعلام جنگ مسلحانه کرد و مجاهدین خلق به فرمان او اقدام به بمب گذاری، ترور کور و عملیات انتحاری بر علیه دولت و مردم ایران نمودند.

رجوی ها بعد از آتش بس در جنگ ایران و عراق، به دنبال ایجاد “جرقه و جنگ” بودند. رجوی معتقد بود که مجاهدین خلق باید کاری بکنند که جرقه ای نظامی بین ایران و عراق دربگیرد تا جنگ مجددا بین این دو کشور آغاز شده و راه ارتش خصوصی صدام یا به اصطلاح ارتش آزادیبخش باز شود. از این رو کارهایی تروریستی مثل حمله به پایگاه های مرزی ایران را با عناوینی همچون “عملیات نامنظم” یا “راهگشایی” انجام می دادند تا بین ایران و عراق درگیری ایجاد شود.

رجوی بعد از حمله القاعده به برج های دو قلو در آمریکا در یک نشست عمومی در قرارگاه باقرزاده ضمن استقبال از این عملیات، با خوشحالی می گفت، “حالا فلش آمریکا از سر عراق برداشته شده و به سمت ایران خواهد رفت”. او بسیار ذوق زده شده بود و تحلیل می کرد که آمریکا به ایران حمله خواهد کرد. هر چند همچون بسیاری از تحلیل هایش تعبیر نشد اما آرزو و خواسته او حمله آمریکا به ایران بود.

این رجوی ها بودند که به عنوان مزدوران نتانیاهوی کودک کش و صهیونیست ها و آمریکایی های جنگ طلب، زیر آب برجام را می زدند. رجوی برجام را چتری در مقابل حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می دانست و به همین دلیل با تمام توان با آن مخالف بود.

این رجوی ها بودند که که بعد از حمله اسرائیل به غزه و اشغال آن، مستمراً به صهیونیست های کودک کش خط می دادند که “سر مار در تهران است، باید سر مار را زد” تا به این ترتیب آنها را برای حمله به ایران ترغیب کنند.

رجوی با وقاحت از ترور سردار سلیمانی توسط آمریکایی ها حمایت کرد و چون در اوهام خود فکر می کرد این امر به جنگ آمریکا با ایران می انجامد بلافاصله پیام داد و در آن ضمن اعلام آماده باش به نیروهای فرتوت خود، گفت که جمهوری اسلامی تا بهار سال بعد سرنگون خواهد شد! اما باز هم بور شد.

رجوی ها و تعدادی از مسئولین تشکیلاتش 133 بار علیه برنامه هسته ای ایران در آمریکا کنفرانس برگزار کردند به این امید که با متهم کردن ایران به داشتن بمب اتم، بتوانند حمله به ایران را زمینه سازی کنند.

این چهره واقعی رجوی است که همیشه از صلح ضرر کرده و همیشه بدنبال کشتار و خونریزی و جنگ بوده است.

ایرج صالحی

نوشته رجوی، جنگ طلبی که همیشه برای حمله به ایران زمینه سازی می کند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی پیام داده است که :
” لازمهٔ صلح و آزادی و استقلال پرداخت بهای تمام‌عیار برای قیام و سرنگونی و انقلاب دموکراتیک و حاکمیت جمهور مردم ایران است… ”

براستی جمهور مردم چه کسانی هستند؟

جمهور به معنی مردم است و جمهوری یعنی حکومت مردم. به‌طور کل، جمهوری شیوهٔ حکومتی است که بر پایهٔ مردم‌سالاری، مردم آن، حق حاکمیت بر سرنوشت اجتماعی خودشان را به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم از طریق زمامدارانی که با رضایت و رأی مستقیم یا غیرمستقیم آنان تعیین و آنان نیز اقتدارات معین قانونی خود را در یک مدت معین و تحت نظارت مطلوب مردم اعمال می‌کنند.

نزدیک به 32 میلیون نفر از مردم ایران ، در پویش جان فدا، رسما ثبت نام کردند. همه آماده اعزام به جبهه های جنگ علیه آمریکا و اسرائیل بودند. همه جان خود را کف دست گذاشته و به میدان آمدند.

حال سئوال این است که این ” حاکمیت جمهور مردم ایران ” که در پیام دیروز سرکرده سازمان تروریستی مجاهدین خلق آمده است ، منظور چه کسانی هستند؟

آیا مسعود رجوی کر و کور شده است؟ آیا مردم در میدان را نمی بیند؟ کجا هستند آن جمهورهایی که مسعود می گوید؟

آیا مردم در خیابان های تهران، قم ، مشهد، نجف و کربلا و … در تصاویر، فتوشاپ بودند؟

براستی کی این مسعود رجوی می خواهد باورکند که هیچ ملاء اجتماعی در داخل و خارج کشور و حتی در داخل سازمان خودش ندارد!

10 میلیون نفر در عراق به میدان آمدند، نزدیک به 35 میلیون نفر در شهرهای مختلف ایران در روزهای مختلف به میدان آمدند و در مراسم وداع ، تشییع و تدفین رهبر شهید خود شرکت کردند.

آیا این همان ” جمهور مردم جان فدا ” نیست؟

همه می دانیم که ” آمار” ها ، همیشه در سازمان تروریستی رجوی ، ساختگی بودند، یکروز می گفتند هزاران نفر برای شرکت در مراسم مجاهدین به مدینه الاشرف آمدند! که آمار واقعی زیر 2000 نفر بودند و اغلب برای خوردن ” دجاج” ( مرغ) به اشرف آمده بودند! یکروز ادعا می کردند که صدها هزار نفر از مردم عراق ، خواهان ماندن مجاهدین در عراق هستند! و …

راستی از گفتن این همه دروغ ، خسته نمی شوید؟

تا کی می خواهید به نشخوار این خزعبلات ادامه دهید؟

دهها هزار نفر از جوانان این کشور را در اسارت گاههای خود یا به کشتن دادید و یا پیر و فرسوده در درون حصارهای بسته ، زندانی کردید.

دیگر بس است، چشمان خود را باز کنید و مردم را ببینید ، جمهور را ببینید.

خطاب به آن عروسک خیمه شب بازی شما ، ” رئیس جمهور منتخب ” تان ، مریم رجوی هم ، بگویم که تو رئیس کدام ” جمهور مردم ” هستی ؟

امروز جمهور مردم در پیشاپیش صفوف خیابان های کشور ، انتقام ، انتقام می گویند، همه منتقم خون شهدای اخیر کشور هستند، رهبر نیز در کنار مردم و همین جمهور ، گفته از خونخواهی مردم مظلوم ایران ، نخواهیم گذشت، ترامپ دیوانه ی قمارباز هم ، از عظمت حضور این ” جمهور ” ترسیده است و دچار فوبیای شبانه ی ترس از ” جمهور مردم ایران ” شده است.

این کشور به اتکای همین مردم و سید مجیدها و تنگسیری ها و… ، بزودی پوزه کثیف آمریکا و نوکرانش در منطقه را به خاک خواهد مالید، دشمنان فراموش نکنند ما ملت امام حسینیم.

محمدرضا مبین

نوشته ملاء اجتماعی مجاهدین را باور کنیم، یا آمار واقعی جان فدا را ؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در تشکیلات گروه مجاهدین اصلا به چنین رویدادهای مهمی اهمیت داده نمی شد و پخش آن ممنوع بود. اما سال 73 وقتی در مرکز 16 بودم همان زمان هم جام جهانی قرار بود در آمریکا برگزار شود. اکثر نفرات دوست داشتند بازی جام جهانی را تماشا کنند تا اینکه در بین نفرات همهمه شد که آیا بازی ها را برایمان پخش می کنند یا نه؟! اما از ترس خوردن مارک زندگی طلبی کسی جرات چنین درخواستی را از مسئولین نداشت. خلاصه همهمه نفرات به گوش مسئول مقر رسید. بالاخره چند نفر داوطلب شده و نزد مسئول مقر که الان اسمش یادم نیست رفته و خواسته نفرات و خودشان را برای پخش بازی ها را منتقل کردند. مسئول مقر اول برآشفت و به آنها گفت: ما درحال آماده سازی برای عملیات سرنگونی هستیم. این چه درخواستی است؟! تا اینکه چند نفر دیگر مجددا التماس کنان از وی خواستند بازی های جام جهانی را پخش کنند.

در نهایت او روز بعد به یکی از فرماندهان دسته گفت نامه ی درخواست پخش بازی ها را برای خواهر مریم بنویسد و بده همه نفرات امضا کنند. دو سه روز بعد مسئول مقر همه را جمع کرد و با منت گذاشتن بر سر ما گفت: همه شما مدیون خواهر مریم هستید چون او با پخش بازی های جام جهانی به این شرط که به آمادگی های عملیات سرنگونی لطمه نخورد موافقت کرده و همه کف و سوت زنان مثلا از خواهر مریم تشکر کردند. درآخر مسئول مقر گفت همه نفرات باید بعد از اتمام بازی توان مضاعفی برای کار آماده سازی سرنگونی بگذارند!

بازی ها شروع شد اما ازآنجایی که مسئولین می ترسیدند افراد با دیدن بازی های جام جهانی غرق در زندگی طلبی شوند عمدا برنامه افتتاحیه بازی ها را نگذاشتند، نشان دادن تماشاگران را سانسور کردند، یک خط درمیان بازی ها را پخش می کردند، بعضا وسط پخش بازی مسئول مربوطه می آمد و پخش بازی را قطع و نفراتی را صدا زده و می گفت کار فوری پیش آمده است، فلانی و فلانی بروند برای انجام کار. خلاصه کاری کردند تا مبادا کسی لذت دیدن بازی ها را ببرد آنقدر رفتارمسئولین حال به هم زن شد که اکثرا غر می زدند و می گفتند حالمون بهم خورد پشیمان شدیم که درخواست پخش بازی ها را دادیم. بطوریکه از دو روز بعد از شروع بازی ها بدلیل رفتار مسئولین تعداد کمی از اعضا برای تماشا بازی به سالن می رفتند.

ذکر این نکته ضروری است که برای رهبران مجاهدین اساسا احساسات اعضا اهمیتی نداشت و هر برنامه نشاط آور ممنوع بود تا مبادا فکر و اذهان آنها راه به زندگی طلبی ببرد و همه می بایست در دنیای بسته تشکیلات فقط گوش به فرمان باشند و نمی بایست به نفکرات فرقه گرایانه رجوی درجهت سوء استفاده از اعضا خدشه ای وارد شود .

حمید دهدار

نوشته ممنوعیت دیدن بازی های جام جهانی در تشکیلات مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق، بصورت رسمی، از سال 1365 تا 1395 ، بمدت تقریبا 30 سال در عراق حضور فیزیکی داشتند، همیشه مدعی بودند که مردم عراق با ما هستند و دشمن رژیم!

مسعود رجوی سرکرده خود منتسب این سازمان که تقریبا در تمام مناطق عراق از شمال تا جنوب قرارگاه داشت و مردم عراق را گاه و بیگاه برای صرف غذا و … به داخل قرارگاهها دعوت می کرد، تقریبا می شود ادعا کرد که در سرتاسر کشورعراق اگر اسمی از ” جماعت المجاهدین” یا ” جماعت رجوی ” می بردی، همه کم و بیش می شناختند.

اما چطور است که رهبر این “رژیم” ، وقتی 10 سال بعد از اخراج مجاهدین خلق از عراق ، با تشییع میلیونی و روی سر و دست مردم همین عراق ، با شکوه خاص تشییع می شود؟

در صدر اخبار داشتیم :
” کمیته عالی برگزاری مراسم تشییع در عراق اعلام کرد بیش از ۱۰ میلیون نفر در آیین تشییع پیکر شهید آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای (قدس سره) در شهرهای نجف اشرف و کربلای معلی حضور یافتند…”

جمعیت عراق 46 میلیون نفر است، اگر کودکان و افراد سالخورده را محسوب نکنیم، جمعیت جوان عراق تقریبا، 30 میلیون نفر است، یعنی از هر سه عراقی ، یک نفر در این مراسم بزرگ شرکت کردند. آمار تعجب برانگیز است! جدای از بحث آمار و کمیت، کیفیت شرکت کنندگان حیرت انگیز بود. من خودم در مراسم تشییع روز قبل تر در تهران حضور داشتم، اگر دمای هوا و گرمای تهران را با عراق مقایسه کنیم، تهران کمی خنک تر است، اما صحنه هائی که در نجف و کربلا و مسیرهای بین آن دو شهر خلق شد، بی نظیر بود، شور و شوق مردم عراق در این مراسم ، بسیار عاشقانه تر و متفاوت تر بود، البته نه اینکه در ایران شور کمتر بود، مردم عراق چنان بر سر و سینه می زدند که گویا پدر واقعی و نسبی خود را از دست دادند. تصاویر و ویدئوهای منتشر شده از این مراسم حاکی از حضور بسیار پرشور و گسترده عراقی ها در تشییع پیکر پاک آقای شهید ایران داشت.

من قبلا شنیده بودم که رهبر ایران، همچنین مرجع عالی شیعیان جهان نیز است، این موضوع را از بعد عقیدتی و بحث تشیع و صدور انقلاب و … می دانستم، اما در این تشییع به چشم خود دیدم که این موضوع چقدر واقعی و قابل لمس است، مردم عراق گویا رهبر خود را تشییع می کردند! در آن گرمای هوا و شرجی منطقه که من با توجه به تجربه حضور 10 ساله ام در کشور عراق ، می دانم چقدر طاقت فرساست، مردم عراق در گرم ترین روزهای سال، از پیر و جوان چنان سینه می زدند ، چنان بر سر و سینه می زدند که هر بیننده ای را بهت زده می کرد.

براستی چرا مسعود رجوی در طی 30 سال حضور در عراق ، ذره ای از این جنس محبوبیت برای خود کسب نکرده بود؟ مجاهدین خلق در عراق ، زنانشان محجبه بودند، مردانشان مجرد و چشم پاک بودند، البته بجز مسعود رجوی! مسجد در پادگان اشرف ساخته بودند، شعائر را بجا می آوردند، به زیارت عتبات عالیات می رفتند، تمام اصول مسلمانی را بجا می آوردند، اما هرگز از جنس مسلمانان عراقی نشدند ! چرا؟

جواب بسیار روشن است: مردم چشم و گوش دارند، مردم به همه جزئیات توجه می کنند، سره را از ناسره بخوبی تشخیص می دهند، مردم عراق بخوبی می دانستند که مسعود رجوی حتی به اعضای خودش هم رحم نمی کند، زندان دارد ، اعضای خودش را شکنجه می کند، اعضای منتقد خودش را به دولت عراق و استخبارات عراق تحویل می دهد تا شکنجه کنند و بکشند. مردم عراق بخوبی می دانستند که مسعود رجوی نوکر صدام حسین است و گوش بفرمان دیکتاتور عراق.

اما در این سوی جبهه و در نقطه مقابل مسعود رجوی و صدام حسین ، رهبری مردمی وجود دارد که محبوب دلهاست، دشمن هر چه استکبار و امپریالیسم جهانخوار است، رهبری است که گفته ما جز با امام حسین (ع) با کسی بیعت نمی کنیم، خامنه ای شهید گفته است :
“کار امام حسین علیه‌الصّلاه والسّلام در کربلا، با کار جدّ مطهرش حضرت محمد بن عبداللَّه صلیاللَّه‌علیه‌وآله‌وسلم در بعثت، قابل تشبیه و مقایسه است. قضیه این است. همان طور که پیغمبر در آن جا، یک تنه با یک دنیا مواجه شد، امام حسین هم در ماجرای کربلا، یک تنه با یک دنیا مواجه بود.”

آیت الله خامنه ای شهید هم ، یک عمر حسینی زیست ، مثل یک شهید زندگی کرد و مثل یک شهید در راه حسین (ع) شهادت را انتخاب کرد، مردم عراق می گفتند :
امروز عاشورا در حال تکرار است، حسین دوران ما خامنه ای است، وای بر ما که اگر از ما سئوال کنند که در تکرار واقعه ی عاشورا ، چطور در حمایت از حسین زمان خود برخاستید و با یزید دوران خود ترامپ قاتل، به مقابله ایستادید، آن موقع چه خواهیم گفت…؟؟؟

محمدرضا مبین

نوشته چرا مردم عراق، میلیونی در مراسم تشییع رهبر ایران حاضر شدند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همزمان با ترور سبعانه رهبر ایران به همراه نوه خردسال و خانواده‌اش و نیز کشتار کودکان میناب که خشم تمام مردم جهان، از جمله مردم آمریکا را در پی داشت، مریم رجوی (که در همان ایام مشغول دسیسه‌چینی و گرا دادن به رژیم تروریستی آمریکا و اسرائیل برای این جنایت بزرگ بود)، با حماقت عجیبی به صحنه آمد و متوهمانه تشکیل “دولت موقت” را اعلام کرد و از ایرانیان خواست تا به خیابان بیایند تا به‌زعم وی، کشتارهای 18 دی را تکرار کنند. البته مردم و جوانان ایران هم دست رد بر سینه این ملکه ترور نزدند و تمام عیار به خیابان‌ها آمدند تا از کشور و نظام خود در برابر دشمنان خارجی و مزدوران آنها دفاع کنند.

از آن پس، مریم -که همچون کارفرمای صهیونیست خودش تصور سقوط چند روزه جمهوری‌اسلامی را داشت- به تکاپو افتاد تا به مرور فریب‌خوردگان اجاره‌ای خود در ایران را برای فعالیت تبلیغی، جاسوسی و در صورت امکان حرکات تروریستی تشویق کند و کنترل امور را بدست گیرد. هرچند ایادی وی در داخل جز اقدامات جاسوسی و تبلیغی موفق به انجام کار دیگری نشدند، ولی در خارج کشور دست به لابی‌گری، برگزاری کنفرانس و حمله به سفارتخانه‌ها زدند که نهایتاً به جایی نرسید و پروژه ساقط کردن و اشغال ایران از سوی آمریکا به مرور شکست خورد و جهانیان دست به دهان ماندند و روسیاهی به مزدوران موساد و سیا از جمله مریم رجوی و رضا پهلوی ماند و در خارج کشور به جان یکدیگر افتادند.

اکنون بیش از چهار ماه از شهادت رهبر ایران و هزاران هموطن عزیز می‌گذرد، اما جز حسرت و آه بر دل جریان‌های ضدانقلاب باقی نمانده است. در عوض کشورمان ایران روز به روز پرافتخارتر و سربلندتر شده است و مردم ما نیز در چشم جهانیان همچون قهرمانانی جلوه‌گر شده‌اند که با مقاومت خویش، امپراتوری آمریکا و رژیم صهیونیستی را به زانو درآورده‌اند. امروز مردم ایران به هرکشوری سفر می‌کنند، نسبت به آنان با عزت و احترام برخورد می‌شود و مردم سایر کشورها نیز با هیجان خاصی به ایران می‌آیند تا شکوه و عظمت مردم بپاخاسته را از نزدیک ببینند و برای شهدای آن، بویژه رهبر و کودکان میناب، ادای احترام کنند. کشوری که قرار بود از سوی دشمن آمریکایی/صهیونی منزوی و تجزیه و نابود شود، اکنون در صدر کشورهای مقاوم قرار گرفته و از آن به عنوان چهارمین قدرت جهانی یاد می‌شود. لقبی که محصول خون هزاران شهید و سردارانی است که به جای تسلیم، مسیر استقامت را در پیش گرفتند و جان فدای تمامیت میهن کردند.

اما در نقطه مقابل، مریم رجوی را مشاهده می‌کنیم که از “اعلام تشکیل دولت موقت”، به نقطه‌ای از درماندگی و ذلت رسیده که مجبور است برای دلداری دادن به نیروهای خود، یاوه‌های ترامپ را سرتیتر اصلی تبلیغات خود کند و فعالیت کودکانه‌ “کانون شورشی” اش، مثل انداختن صدا روی خطوط صوتی خیابان و یا هک کردن چند سایت کوچک محلی را به‌عنوان دستاورد مهم به خورد هواداران ساده‌لوح بدهد و قدرتنمایی کند. کسی هم نمی‌تواند از او بپرسد چه بر سر دولت موقت آمد؟

یاوه های ترامپ و مریم رجوی

البته این اولین بار نیست که مجاهدین تشکیل دولت موقت را اعلام و بعد به فراموشی می‌سپارند. اولین بار در تابستان 1360 مسعود از ایران گریخت و برپایی چنین دولتی را اعلام کرد و به جایی نرسید. دومین بار در عملیات فروغ جاویدان می‌خواست به محض تسخیر کرمانشاه، دولت موقت اعلام کند، اما در تنگه چهارزبر وارد تله شد و برای همیشه درهم شکست.

شکست پروژه ویرانسازی کشورمان از سوی آمریکا و ایادی‌اش، چیزهای زیادی را در ایران و منطقه و جهان تغییر خواهد داد و زمینه‌ساز فروپاشی بسیاری از جریان‌های ضدایرانی خواهد شد. اما لازمه‌ی آن هوشیاری ایرانیان پیرامون فعالیت رسانه‌ای و مجازی تشکیلات رجوی و سایر گروه‌های تروریستی است تا فرصت عرض اندام نداشته باشند.

حامد صرافپور

نوشته از تشکیل دولت موقت تا انتشار یاوه‌های مستأصلانه ترامپ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روز جهانی بخشایش و گذشت، هر سال 7 جولای برگزار می‌شود تا افراد جامعه را به آشتی و بخشندگی تشویق کند. در برنامه‌ای که انجمن نجات آلبانی مصادف با این روز در محل انجمن ترتیب داد، تعدادی از دانشجویان و وکلا پیرامون موضوع “بخشش، خانواده و اهمیت پیوندهای انسانی” به سخنرانی، گفت‌وگو و تبادل نظر پرداختند. حاضران ضمن تأکید بر ارزش بخشش در زندگی فردی و اجتماعی، نقش خانواده را به‌عنوان بنیادی‌ترین نهاد انسانی در ایجاد آرامش، همبستگی و صلح مورد بررسی قرار دادند.

همچنین در این نشست بر اهمیت حفظ ارتباطات خانوادگی، احترام به حقوق انسان‌ها، گفت‌وگوی سازنده و ترویج فرهنگ صلح و همزیستی مسالمت‌آمیز تأکید شد. شرکت‌کنندگان بر این باور بودند که تقویت روابط انسانی و خانوادگی می‌تواند گامی مؤثر در کاهش تنش‌ها و ایجاد جامعه‌ای سالم‌تر و انسانی‌تر باشد.

انجمن نجات آلبانی ضمن قدردانی از حضور و مشارکت اعضا و میهمانان، ابراز امیدواری کرد که برگزاری چنین برنامه‌هایی بتواند در گسترش فرهنگ بخشش، تقویت ارزش‌های انسانی و حمایت از نهاد خانواده نقش مؤثری ایفا کند.

این کنفرانس هیئتی از پنلیست‌های حرفه‌ای در زمینه های مختلف را گرد هم آورد تا تحلیل ها و تجربیات خود را درباره اهمیت ساختن جامعه‌ای عادلانه‌تر، امن‌تر و صلح‌آمیزتر را به اشتراک بگذارند.

چند رسانه تلویزیونی آلبانیایی این مراسم را بازتاب دادند و پیام صلح و همکاری را به مخاطبان گسترده‌تری رساندند.

در جریان این کنفرانس نگرانی‌های مربوط به نقض حقوق بشر در کمپ مجاهدین خلق در آلبانی نیز مورد بحث قرار گرفت. برخی سخنرانان سران مجاهدین خلق را به مناظره دعوت کردند.

سخنرانان، نمایندگان رسانه‌ها و دیگر شرکت کنندگان پیام روشن هیئت صلح 2026 را چنین اعلام کردند: صلح، گفتمان و احترام به حقوق بشر، بنیاد آینده بهتر است.

نشست هیئت صلح ۲۰۲۶

نشست هیئت صلح ۲۰۲۶

نشست هیئت صلح ۲۰۲۶

نشست هیئت صلح ۲۰۲۶

نشست هیئت صلح ۲۰۲۶

نوشته نشست “هیئت صلح ۲۰۲۶” به مناسبت روز جهانی بخشش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.