بسیاری از اعضای گرفتار در تشکیلات مجاهدین سال‌ها و حتی دهه‌ها از عمر خود را با همین وعده‌ها سپری کرده‌اند. افرادی که برخی از آنان در دوران جنگ، برخی در اردوگاه‌های اسارت رژیم بعث عراق و برخی دیگر از طریق فریب‌های تبلیغاتی جذب این سازمان شدند و سپس در ساختاری بسته و فرقه‌ای قرار گرفتند.

امروز اما تحولات سیاسی و دیپلماتیک منطقه بار دیگر پرسش‌های جدی را در برابر سرکردگان این سازمان قرار داده است. در شرایطی که سخن از کاهش تنش‌ها، مذاکرات و راه‌حل‌های سیاسی برای حل اختلافات مطرح می‌شود، ادعای چندین دهه‌ای مجاهدین خلق مبنی بر اینکه تنها “آلترناتیو” موجود برای آینده ایران هستند، بیش از گذشته با واقعیت‌های سیاسی فاصله پیدا کرده است.

سرکردگان سازمان سال‌ها تلاش کردند به نیروهای گرفتار در اردوگاه‌های خود القا کنند که دولت ایران در آستانه فروپاشی قرار دارد و با هر تحول منطقه‌ای، زمان بازگشت آنان به تهران فرا رسیده است. اما گذر زمان نشان داده است که این پیش‌بینی‌ها یکی پس از دیگری محقق نشده‌اند.

در این میان، بزرگ‌ترین قربانیان این سیاست‌ها خانواده‌هایی هستند که سال‌ها از دیدار فرزندان خود محروم مانده‌اند. پدران و مادرانی که عمر خود را در انتظار یک تماس تلفنی یا دیدار با عزیزانشان سپری کرده‌اند.

تحولات امروز بار دیگر نشان می‌دهد که ادعاهای سرکردگان مجاهدین درباره آلترناتیو بودن، نزدیک بودن سرنگونی و بازگشت به قدرت، بیش از آنکه بر واقعیت‌های سیاسی استوار باشد، ابزاری برای حفظ انسجام تشکیلاتی و جلوگیری از ریزش نیروها بوده است.

خانواده‌های چشم‌انتظار همچنان یک خواسته ساده و انسانی دارند؛ پایان دادن به حصارهای تشکیلاتی و فراهم شدن امکان ارتباط آزاد اعضا با دنیای خارج. خواسته‌ای که حقی انسانی و طبیعی برای هر فرد به شمار می‌رود.

فریدون ابراهیمی

نوشته بار دیگر فرو ریختن رؤیای بازگشت مجاهدین به قدرت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

چهار ماه پیش نیز مادر این خانواده با اندوه فراق، چشم از جهان فروبست. اکنون پدر نیز در حالی دار فانی را وداع گفت که حسرت ارتباطی ساده بر دلش ماند. این دو فقدان، صرفاً رویدادهایی شخصی نیستند؛ بلکه نتیجه مستقیم سیاست‌های ضدانسانی تشکیلاتی هستند که پیوند خانواده را تهدید می‌داند و عاطفه را مانع بقای خود تلقی می‌کند.

درگذشت مرحوم حاج حسن حیدریان

مسئولیت مستقیم سازمان در انسداد ارتباط

در هر ساختار و گروهی، فارغ از گرایش‌های سیاسی و ایدئولوژیک، حق ارتباط خانواده‌ها با یکدیگر از بدیهی‌ترین حقوق انسانی است. با این حال، سازمان تروریستی مجاهدین خلق سال‌هاست با اعمال محدودیت‌های شدید، قطع ارتباطات، و جلوگیری از تماس و دیدار، عملاً خانواده‌ها را مجازات می‌کند. وقتی پدری بیش از چهار دهه برای شنیدن صدای فرزندش التماس می‌کند و حتی یک تماس تلفنی ساده نیز از او دریغ می‌شود، این دیگر “اختلاف سیاسی” نیست؛ این نقض آشکار حقوق انسانی است.
انسداد ارتباط، محدود کردن تماس و جلوگیری از دیدار، نه‌تنها به تعمیق شکاف عاطفی می‌انجامد، بلکه آثار سنگینی بر سلامت روان و جسم خانواده‌ها بر جای می‌گذارد. سال‌ها انتظار، اضطراب، بی‌خبری و بی‌پاسخی، فشارهایی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت. وقتی پدر و مادری در حسرت دیدار از دنیا می‌روند، نمی‌توان مسئولیت را به گردن “شرایط” یا “ملاحظات تشکیلاتی” انداخت؛ این پیامد مستقیم سیاست‌های آگاهانه و بی‌رحمانه‌ای است که توسط رهبری این سازمان اعمال شده است.

سیاستی که خانواده را دشمن می‌بیند

تجربه‌های متعدد نشان می‌دهد که در منطق این تشکیلات، خانواده نه یک پشتوانه عاطفی، بلکه “مانع” تلقی می‌شود. همین نگاه بیمارگونه سبب شده است که سال‌ها ارتباط اعضا با پدران و مادرانشان قطع یا به‌شدت کنترل شود. نتیجه چنین سیاستی چیزی جز فروپاشی عاطفی خانواده‌ها و مرگ در حسرت دیدار نبوده است.
پرونده مرحوم حاج حسن حیدریان یک نمونه دردناک از ده‌ها و صدها مورد مشابه است. هر بار که پدر یا مادری چشم از جهان می‌بندد، پرسشی جدی و بی‌پاسخ باقی می‌ماند: چرا یک تماس ساده باید به ابزاری برای فشار و کنترل تبدیل شود؟ چه منطقی، چه اخلاقی، و چه معیاری می‌تواند توجیه‌گر چنین بی‌رحمی‌ای باشد؟

تسلیت خانواده بزرگ انجمن نجات

خانواده بزرگ انجمن نجات ضمن ابراز همدردی عمیق با خانواده محترم حیدریان، درگذشت این پدر رنج‌دیده و نیز مادر فقیدشان را صمیمانه تسلیت عرض می‌کند. بی‌تردید یاد و نام همه پدران و مادران چشم‌انتظاری که قربانی سیاست‌های ضدخانواده این سازمان شدند، در حافظه جمعی خانواده‌ها باقی خواهد ماند.
امید است روزی هیچ پدر و مادری به‌دلیل انسداد عامدانه ارتباط، در حسرت شنیدن صدای فرزندش چشم از جهان فرو نبندد و عاملان این محرومیت‌های طولانی، در برابر وجدان عمومی و افکار عمومی پاسخگو باشند.
یادشان گرامی و راه مطالبه حق خانواده‌ها پایدار.

نوشته به مناسبت درگذشت پدر داوود حیدریان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تشکیلاتی بسته، انسان‌هایی محبوس

بر اساس شهادت ده‌ها عضو جداشده و فراری از این سازمان، مجاهدین خلق سال‌هاست اعضای خود را در محیطی ایزوله و کاملاً کنترل‌شده نگه می‌دارند. محرومیت از ارتباط با خانواده، ممنوعیت استفاده از تلفن، اینترنت و رسانه‌های آزاد، جلوگیری از هرگونه تماس با دنیای بیرون و اعمال فشارهای شدید روانی، تنها بخشی از ساز و کارهای کنترل فرقه‌ای این تشکیلات است.
در این ساختار، اعتراض مساوی است با مجازات و بیماری، نه یک مسئله انسانی، بلکه ابزاری برای تنبیه و حذف.

اصغر باباعلی؛ نمونه‌ای روشن از یک قتل تشکیلاتی

اصغر باباعلی یکی از اعضای معترض این سازمان بود که بنا بر گزارش‌های موثق شاهدان عینی و افراد جداشده از تشکیلات، به بیماری مبتلا شده بود. با این حال، مسئولان سازمان عامدانه از درمان وی جلوگیری کردند. نه ‌تنها به بیمارستان‌های کشور آلبانی منتقل نشد، بلکه حتی پزشک داخلی تشکیلات نیز او را ویزیت نکرد. این محرومیت درمانی، تصمیمی آگاهانه و هدفمند بود، نه یک قصور اتفاقی.
اصغر باباعلی در ۱۹ بهمن ۱۴۰۲ جان باخت؛ مرگی که با توجه به شواهد موجود، نمی‌توان آن را طبیعی دانست. این مرگ، در واقع ادامه همان زنجیره‌ای است که سال‌هاست با عنوان “قتل‌های مشکوک” درون سازمان شناخته می‌شود. حذف آرام، بی‌صدا و بدون پاسخگویی.

اصغر باباعلی

قتل، سپس تقدیس؛ شگرد همیشگی مجاهدین

نکته هولناک‌تر، سوء‌استفاده ایدئولوژیک سازمان از مرگ اعضاست. سازمانی که افراد را از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم می‌کند، پس از مرگ آنان می‌کوشد با الصاق عناوینی چون “شهید”، مسئولیت خود را پنهان و واقعیت را تحریف کند.
در همین راستا، سازمان تروریستی مجاهدین خلق امروز را به بهانه مرگ موسی خیابانی “عاشورای حسینی” می‌نامد؛ اقدامی که نه‌تنها تحریف آشکار مفاهیم دینی است، بلکه توهینی مستقیم به فرهنگ عاشورا، مفهوم شهادت و آگاهی تاریخی ملت ایران محسوب می‌شود.
عاشورا نماد انتخاب آگاهانه، آزادی و ایستادگی در برابر ظلم است؛ در حالی که در تشکیلات مجاهدین:
– انتخاب آزاد وجود ندارد.
– خروج ممنوع است.
– اعتراض سرکوب می‌شود.
و مرگ معترض، ابزار تبلیغاتی می‌گردد.
این مقایسه، بیش از هر چیز ماهیت فرقه‌ای و تمامیت‌خواه این سازمان را عیان می‌کند.

سکوت مدعیان حقوق بشر

سؤال اساسی اینجاست: چگونه سازمانی با چنین کارنامه‌ای، همچنان از حمایت رسانه‌ای و سیاسی برخی محافل غربی برخوردار است؟
چرا نهادهای مدعی حقوق بشر، در برابر محرومیت درمانی، زندان تشکیلاتی و قتل‌های مشکوک درون این گروه، سکوت اختیار کرده‌اند؟
پرونده اصغر باباعلی و ده‌ها نمونه مشابه، اسنادی زنده از جنایات خاموش یک تشکیلات سیاسی–امنیتی است که بیش از هر چیز، قربانیانش اعضای خودش هستند.

سخن پایانی

افشای این واقعیت‌ها، نه از سر کینه، بلکه یک وظیفه انسانی و اخلاقی است. تا زمانی که حقیقت گفته نشود، قربانیانی دوباره قربانی می‌شوند؛ این بار در سکوت و فراموشی.
یاد اصغر باباعلی، یادآور این حقیقت تلخ است که در تشکیلات مجاهدین خلق، مرگ هم ابزار است؛ ابزاری برای سرکوب، تحریف و بقا.

عباس جعفری

نوشته بهره‌برداری مجاهدین خلق از مرگ افراد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این تصویر، جانعلی علیمردانی، پدری سالخورده را می‌بینیم که سال‌هاست زمان بر چهره‌اش رد انداخته؛ موهایی سپید، دستانی چروکیده و نگاهی که هنوز به در دوخته شده است. در آغوش او قاب عکسی قرار دارد از فرزندش مجتبی علیمردانی؛ جوانی که روزگاری پرشور و امیدوار بوده و امروز سال‌هاست در قرارگاه رجوی، در اسارت ذهنی و عینی، از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود محروم مانده است.

سازمان مجاهدین خلق طی دهه‌ها، با ایجاد ساختاری فرقه‌ای و سرکوبگر، هزاران نفر را از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم کرده است؛ حق ارتباط با خانواده، حق دسترسی آزاد به اطلاعات، حق انتخاب مسیر زندگی و حتی حق اندیشیدن مستقل. قطع کامل ارتباط اعضا با دنیای بیرون، یکی از ستون‌های اصلی بقای این فرقه بوده است؛ چرا که خانواده، نخستین و جدی‌ترین تهدید برای ذهن‌های به بند کشیده‌شده در اردوگاه‌های رجوی است.

این پدر، نماینده هزاران پدر و مادری است که سال‌های جوانی خود را در انتظار یک تماس، یک خبر یا حتی نشانی از زنده بودن فرزندشان سپری کردند. برخی از آنان هرگز صدای فرزندشان را نشنیدند و تنها با یک خبر کوتاه و مبهم از سوی سازمان مواجه شدند: “درگذشت در حین انجام وظیفه. نه پیکری تحویل داده شد، نه قبری نشان داده شد و نه اجازه‌ای برای سوگواری واقعی.

عکسی که بر دیوار آویخته شده، یادگاری از زمانی است که امید هنوز زنده بود. اما همان عکس وقتی در آغوش پدر قرار می‌گیرد، به سندی از یک جنایت خاموش بدل می‌شود؛ جنایتی که نه با گلوله، بلکه با شست‌وشوی مغزی، انزوای مطلق و نابودی پیوندهای عاطفی انجام شده است. این تصویر، گواهی زنده بر سیاست «طلاق از خانواده» و «قطع عواطف» است که سال‌ها در قرارگاه‌های رجوی اجرا شده است.

انجمن نجات و خانواده‌های دردمند، سال‌هاست که تلاش می‌کنند صدای این پدران و مادران باشند؛ صدایی که سازمان مجاهدین با تمام توان کوشیده آن را خاموش کند. اما حقیقت، هرچند دیر، خود را نشان می‌دهد. امروز دیگر روشن است که آنچه در قرارگاه‌های این سازمان جریان داشته و دارد، نه مبارزه سیاسی، بلکه اسارت فکری و نقض سیستماتیک حقوق بشر است.

این عکس‌ها ما را به یاد مسئولیت جمعی‌مان می‌اندازد؛ مسئولیتی برای روایت حقیقت، برای دفاع از حق خانواده‌ها و برای مطالبه پاسخگویی از سران تشکیلاتی که هنوز هم مانع ارتباط آزاد اعضا با عزیزانشان می‌شوند. تا زمانی که حتی یک پدر، عکسی را به جای فرزندش در آغوش می‌فشارد، این پرونده بسته نخواهد شد.

عکسی بر دیوار و عکسی در آغوش پدر، تنها یک تصویر نیست؛ فریادی است علیه فراموشی، سندی از یک عمر انتظار و نشانه‌ای از عشقی که هیچ دیواری، هیچ حصاری و هیچ گروهی قادر به نابودی آن نیست.

نوشته عکسی بر دیوار و عکسی در آغوش پدر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در سال‌های اخیر، موضوع فرقه‌ها همچون سازمان تروریستی مجاهدین خلق از جمله جریان‌های مخرب بر ذهن و رفتار افراد با تبلیغات دروغین، نفوذ آرام، پنهان و تدریجی این گروه‌ها در لایه‌های مختلف جامعه، به‌ ویژه در میان جوانان و افراد جویای معنا، خطری است که تنها با برخورد امنیتی قابل مهار نیست، بلکه نیازمند آگاهی‌بخشی، تحلیل علمی و روشنگری فرهنگی است.

در این میان، سریال تلویزیونی “سارق روح” به‌ عنوان یکی از معدود آثار نمایشی ایرانی که مستقیماً به این موضوع پرداخته، قابل توجه و بررسی است. این مجموعه تلاش می‌کند با زبان داستان و در قالب یک روایت معمایی–امنیتی، مخاطب را با ساز و کارهای جذب و کنترل ذهن در گروه‌های فرقه‌گون آشنا کند؛ موضوعی که سال‌ها پیش توسط پژوهشگران برجسته‌ای همچون مارگارت تالر سینگر در کتاب مشهور “فرقه‌ها در میان ما” به‌صورت علمی بررسی شده است.

“سارق روح” درباره چیست؟

“سارق روح” داستان خود را حول شخصیت نادر عابدی، استاد دانشگاه و کارشناس فرقه های تروریستی خطرناک، شکل می‌دهد. او با نگاهی پژوهش‌محور و تحلیلی، وارد پرونده‌هایی می‌شود که ظاهر آن‌ها فرهنگی و اجتماعی است، اما در عمق خود به شبکه‌هایی سازمان‌یافته با ساختاری فرقه‌ای ختم می‌شوند.

سریال به‌جای تمرکز صرف بر تعقیب و گریز، تلاش می‌کند نشان دهد که چگونه ذهن انسان‌ها هدف قرار می‌گیرد؛ چگونه افرادی تحصیل‌کرده، سالم و حتی مذهبی، به‌تدریج در دام گروه‌هایی می‌افتند که هویت فردی، اراده و استقلال فکری آن‌ها را سلب می‌کنند.

فرقه‌ها؛ همان‌طور که هستند، نه آن‌طور که تصور می‌شوند

یکی از نقاط قوت “سارق روح” این است که فرقه‌ها را نه به‌صورت گروه‌هایی عجیب و دور از دسترس، بلکه به‌ عنوان پدیده‌ای مدرن، روزمره و نزدیک به زندگی عادی به تصویر می‌کشد. این دقیقاً همان نکته‌ای است که مارگارت تالر سینگر در کتاب “فرقه‌ها در میان ما” بر آن تأکید می‌کند.

سینگر معتقد است :
“فرقه‌ها در حاشیه جامعه زندگی نمی‌کنند؛ آن‌ها در میان ما هستند.”

بر اساس تحلیل‌های او، فرقه‌ها معمولاً:
با وعده معنا، آرامش، رشد معنوی یا نجات فردی شروع می‌شوند.
از بحران‌های هویتی، عاطفی یا اجتماعی افراد بهره می‌برند.
به‌ تدریج با تکنیک‌های روان‌شناختی، تفکر انتقادی فرد را تضعیف می‌کنند.
و در نهایت، فرد را به وابستگی کامل ذهنی و عاطفی به رهبر یا گروه می‌کشانند.
این الگوها به‌ روشنی در روایت “سارق روح” قابل مشاهده است.

مهندسی ذهن؛ سرقتی بی‌صدا اما عمیق

عنوان سریال، “سارق روح”، به‌خوبی به هسته اصلی مسئله اشاره دارد. در فرقه‌ها و سازمان های تروریستی فرقه گرا همچون سازمان تروریستی رجوی، آنچه به سرقت می‌رود پول یا دارایی مادی نیست؛ بلکه اراده، هویت و قدرت انتخاب انسان است.
در کتاب “فرقه‌ها در میان ما”، سینگر توضیح می‌دهد که بسیاری از اعضای فرقه‌ها حتی متوجه نمی‌شوند چه زمانی کنترل ذهن آن‌ها آغاز شده است. این فرآیند معمولاً شامل:

القای احساس خاص بودن
ایجاد ترس از دنیای بیرون
قطع تدریجی ارتباط با خانواده و دوستان
و تعریف یک حقیقت مطلق که تنها از مسیر رهبر یا گروه قابل دستیابی است.

سریال “سارق روح” با نمایش تدریجی این مراحل، به مخاطب نشان می‌دهد که خطر فرقه‌ها ناگهانی نیست، بلکه آرام و خزنده است.

نقش آگاهی؛ نقطه اشتراک سریال و پژوهش علمی

هم در روایت سریال و هم در نگاه سینگر، آگاهی مهم‌ترین ابزار پیشگیری است. شخصیت اصلی سریال به‌جای برخورد سطحی یا شعاری، بر شناخت دقیق ساختار، زبان، نمادها و روش‌های جذب این گروه‌ها تأکید دارد.
مارگارت تالر سینگر نیز در کتاب خود بارها هشدار می‌دهد که:

ناآگاهی، افراد را آسیب‌پذیر می‌کند.
ساده‌انگاری درباره فرقه‌ها، آن‌ها را قدرتمندتر می‌سازد.
و سکوت اجتماعی، بهترین بستر برای رشد این جریان‌هاست.
از این منظر، “سارق روح” را می‌توان اثری هشدار دهنده دانست که تلاش می‌کند حساسیت اجتماعی نسبت به این پدیده را افزایش دهد.

چرا پرداخت رسانه‌ای به فرقه‌ها مهم است؟

یکی از خلأهای جدی در فضای فرهنگی ما، کمبود گفت‌وگوی عمومی درباره فرقه‌ها و تکنیک‌های کنترل ذهن است. بسیاری از خانواده‌ها زمانی متوجه خطر می‌شوند که کار از کار گذشته است.
آثاری مانند “سارق روح” می‌توانند:
آغازگر گفت‌وگو در خانواده‌ها باشند.
نگاه جامعه را از “قربانی‌مقصر” به “قربانی‌آگاه‌نشده” تغییر دهند و زمینه مراجعه به منابع علمی و نهادهای آگاهی‌بخش، مانند انجمن نجات، را فراهم کنند.

فریدون ابراهیمی رهایافته از فرقه تروریستی رجوی

نوشته سارق روح؛ بازنمایی رسانه‌ای فرقه‌ها و مهندسی ذهن در جامعه معاصر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این بیت شعر تصویری گویا از نوعی اسارت خاص را ترسیم می‌کند؛ اسارتی که نه با زنجیر و زور، بلکه با وابستگی ذهنی و عاطفی شکل گرفته است. مرغ در قفس است، اما به‌جای رهایی، به یاد صیاد دل خوش کرده و آن‌چنان آرام و خرسند می‌نماید که بیننده گمان می‌برد آزاد است. این تصویر، تمثیلی دقیق از وضعیت انسان‌هایی است که در دام فرقه‌های ایدئولوژیک و تروریستی گرفتار می‌شوند..

اعتماد؛ نقطه آغاز اسارت

بسیاری از اعضای سازمان مجاهدین، در آغاز با انگیزه‌هایی چون عدالت‌خواهی، مبارزه یا آرمان‌طلبی جذب شدند. آنان به سرکرده و ساختار سازمان اعتماد کردند؛ اعتمادی که به‌تدریج به اطاعت بی‌چون‌وچرا تبدیل شد. درست همان‌گونه که مرغِ شعر، صیاد را فراموش نکرده بلکه به یاد او دل بسته است، اعضای فرقه نیز به رهبر وابسته شدند؛ حتی زمانی که آزادی‌شان از آنان گرفته شد.

قفس نامرئی

در سازمان‌های فرقه‌گرا، قفس همیشه دیوار و میله ندارد.
این قفس می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
قطع ارتباط با خانواده
کنترل شدید اطلاعات
القای ترس از دنیای بیرون
سرکوب پرسش و تردید
در چنین شرایطی، فرد ممکن است ظاهراً راضی و حتی مدافع وضعیت خود باشد؛ همان “خرسند نشستن در قفس” که شعر به آن اشاره می‌کند.

رضایت ظاهری؛ نشانه آزادی نیست

بیت شعر هشدار می‌دهد که آرامش ظاهری، دلیل آزادی نیست. بسیاری از اسیران فرقه‌ای، به‌سبب فشار روانی و شست‌وشوی فکری، به وضعیتی می‌رسند که اسارت را طبیعی یا حتی مقدس می‌پندارند. این همان نقطه‌ای است «می‌پندارد آزادش»، در حالی که آزادی واقعی از میان رفته است.

سرقت اراده و هویت

سازمان مجاهدین، همانند دیگر گروههای افراطی، تنها جسم افراد را محدود نکرد؛ بلکه اراده، هویت و استقلال فکری آنان را هدف قرار داد. وقتی فرد حق انتخاب، اندیشیدن و حتی دلتنگی برای خانواده را از دست می‌دهد، در حقیقت روح او به اسارت رفته است.

نتیجه‌گیری

بیت «خوشا مرغی که در کنج قفس…» تنها یک تصویر شاعرانه نیست؛ هشداری عمیق درباره خطری است که انسان را به اسارتی بی‌درد اما ویرانگر می‌کشاند. سرنوشت اسیران سازمان مجاهدین نشان می‌دهد که اعتمادِ کورکورانه می‌تواند قفسی بسازد که زندانیِ آن، خود را آزاد بپندارد..

آزادی، پیش از هر چیز، آگاهی و استقلال اندیشه است؛ و بدون آن، حتی آرام‌ترین قفس هم زندان است.

عباس جعفری رها شده از قفس رجوی

نوشته تأملی بر اعتماد فریب‌خورده در سازمان مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دخترم،
تو همیشه برای من نماد روشنایی، هوش و امید بودی. دانشجو بودن یعنی پرسشگری، آزادی اندیشه و انتخاب آگاهانه. اما گاهی افراد یا گروه‌هایی با سوءاستفاده از شور جوانی و آرمان‌خواهی دانشجویان، مسیرهایی را پیش پای آنان می‌گذارند که در ظاهر زیبا و پرجاذبه است اما در عمل جز دوری، آسیب و اسارت و بی‌اعتمادی به ارمغان نمی‌آورد.

مادر دل‌ سوخته‌ات هر روز دعا می‌کند که دوباره صدای تو را بشنود و ببیند که با اراده و آگاهی، آینده‌ات را خودت می‌سازی.

به همه دانشجویان عزیز کشورم نیز می‌گویم:
روز شما فرخنده و خجسته باد. شما سرمایه‌های فردا هستید و مراقب عوامل سازمان تروریستی مجاهدین خلق و سرکرده این سازمان مخوف، مریم رجوی باشید. ای فرزندانم از تجربه تلخ من و بسیاری مادران دیگر بیاموزید. دختر دانشجویم با وعده های دروغین و حمایت های پوشالی فریب خورد و الان سالهاست از دنیای علم و آزادی دور مانده است. این سازمان تروریستی، نه به شما، نه به آینده تان رحم نمی کند و تنها می خواهد شور و انگیزه شما را به قربانگاه کنترل و بندگی ببرد. هوشیار باشید، پرسشگر باشید و هرگز اجازه ندهید که شعله کنجکاوی و یادگیری تان خاموش شود. مراقب امیدها، احساسات و باورهای خود باشید. هر اندیشه یا جریانی را با چشم باز، پرسشگری و بررسی دقیق بپذیرید. هیچ‌کس و هیچ گروهی نباید آزادی، استقلال فکری یا آینده‌تان را از شما بگیرد.

و دختر عزیزم …

هر زمان که بخواهی، دستان من و آغوش من برای تو باز است. بازگرد؛ نه از گذشته می‌ترسم و نه از آن گله‌مندم. تنها می‌خواهم مادر و دختر دوباره کنار هم بایستیم و از نو زندگی را بسازیم.

با آرزوی آزادی اندیشه، آگاهی و آینده‌ای روشن برای همه جوانان ایران

مادرِ چشم‌انتظار
فاطمه محبتی

نوشته مادری هستم که سال‌هاست چشم‌انتظار دختر دانشجوی خود مانده‌ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ناظران این مرگ و میرهای روزافزون را به ” گردبار مرگ” تعبیر کرده اند. گردباد مرگی که بدنه فرسوده سازمان مجاهدین را هر روز تهی تر از قبل می کند.

اعلام درگذشت زهره بنی‌جمالی و افراد دیگری که نامشان با فاصله‌های کوتاه منتشر می‌شود، نشان می‌دهد این بحران دیگر قابل پنهان‌سازی نیست. رسانه‌های تشکیلات—که سال‌ها اخبار مرگ را سانسور یا با تأخیر اعلام می‌کردند—اکنون ناچارند مرگ‌ها را بی‌وقفه منتشر کنند. این تغییر، خود نشانه‌ آشکاری از خروج اوضاع از کنترل تشکیلات است.
به نظر می رسد بحران به نقطه ای بی بازگشت برای سران سازمان رسیده است. ریزش های نیرویی از یک سو و مرگ اعضا از سوی دیگر در کنار عقیم ماندن راه کارهای مجاهدین برای جذب نیروهای جدید و تازه نفس، همه و همه حکایت از سقوط قریب الوقوع تشکیلات رجوی دارد.

به گفته برخی ناظران:
“تشکیلات رجوی از بیرون پرهیاهوست، اما از درون رو به خاموشی مطلق می‌رود”

رسانه‌ای شدن مرگ‌ها؛ ضربه‌ای به چهره‌سازی تشکیلات رجویست چرا که این تشکیلات، سال‌ها روی نمایش‌های رسانه‌ای و نشست‌های تبلیغاتی سرمایه‌گذاری کرد تا چهره‌ای فعال از خود ارائه دهد.

اما اکنون همین رسانه‌ها، زیر فشار واقعیت‌ها، ناچار به انتشار مرگ‌هایی هستند که هیچ فاصله‌ای با هم ندارند. این روند بیش از هر چیز، چهره ساختگی تشکیلات را فرو ریخته و نشان داده که تشکیلات حتی در مدیریت روایت درونی خود نیز ناتوان شده است.
و در مجموع چیزی که واضح است این که این گردباد مرگ ادامه دارد. گردبادی که نتیجه سال‌ها انزوا، استهلاک و سیاست‌های غلط تشکیلاتی است.

ولی غفاری – عضو نجات یافته از سازمان تروریستی مجاهدین خلق عضو کنونی انجمن نجات مرکز البرز

نوشته گردباد مرگ در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

داود حیدریان در سال ۱۳۵۹ و در نخستین روزهای جنگ ایران و عراق، به اسارت نیروهای بعث درآمد و طبق گزارش‌های متعدد، بعدها در جریان توافقات میان رژیم صدام و سران مجاهدین خلق، به قرارگاه‌های این سازمان منتقل شد؛ جایی که هرگونه ارتباط با خانواده ممنوع گردید.

خانم اوجاقی و همسرش حسن حیدریان ابهری از خانواده‌هایی بودند که به‌ صورت مستمر با انجمن نجات مرکز البرز در ارتباط بودند. آنان طی سال‌ها با نگارش دل‌نوشته‌ها، ارسال نامه‌ها و درخواست‌های متعدد به نهادهای حقوق بشری و بین‌المللی، بارها خواستار دیدار یا حتی یک تماس کوتاه با فرزندشان شدند؛ اما هر بار با سکوت و بی‌اعتنایی کامل فرقه رجوی روبه‌رو شدند.

یاد مادر؛ انگیزه‌ای برای ادامه راه خانواده‌ها

مادر سیّاره اوجاقی رفت؛ اما صدای خاموش‌شدهٔ او امروز رساتر از همیشه به گوش می‌رسد.

او و مادران دیگری مانند او، نماد مظلومیتی هستند که سال‌ها زیر خاکستر سکوت مانده است. امروز وظیفهٔ ماست که اجازه ندهیم این رنج‌های پنهان، دوباره در سکوت فراموش شوند.

انجمن نجات ضمن تسلیت به خانواده محترم حیدریان، بار دیگر بر حق مسلم خانواده‌ها برای ارتباط با عزیزانشان تأکید می‌کند و رفتارهای ضدخانواده و غیرانسانی سازمان مجاهدین خلق را به‌طور جدی محکوم می‌نماید.

نوشته پیام تسلیت به مناسبت درگذشت مادر چشم‌انتظار داود حیدریان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان سال‌هاست صدها نفر از جوانان، میانسالان و سالخوردگان را به بهانهٔ مبارزه و مقاومت، از جامعه و ارتباط با دنیای بیرون جدا کرده و در اردوگاه‌های خود محبوس نگه داشته است. در حالی که دومینوی مرگ و میر درون قرارگاه‌ها ادامه دارد، سران پیر و فرسودهٔ این جریان با استفاده از شبکه‌های اجتماعی، در پی یافتن طعمه‌های تازه در میان نسل جوان هستند؛ نسلی که شاید از واقعیت تلخ این سازمان بی‌خبر باشد.

امروز تبلیغات پر زرق و برق، ویدیوهای احساسی و شعارهای دروغین ابزار اصلی جذب نیرو شده‌اند. آن‌ها با تکیه بر احساسات پاک و روحیهٔ عدالت‌خواهی جوانان، تصویری خیالی از قهرمانی و مبارزه می‌سازند تا قربانیان جدید را به دام انداخته و چرخهٔ پوسیدهٔ خود را زنده نگه دارند.

اما در واقعیت، درون این تشکیلات چیزی جز انزوا، سرکوب، فشار روانی و از بین رفتن ارادهٔ فردی وجود ندارد. اعضا اجازهٔ تماس آزاد با خانواده‌ها را ندارند، هرگونه پرسش و انتقاد با تهمت و تحقیر پاسخ داده می‌شود، و زندگی روزمره در فضایی کاملاً کنترل‌شده و فاقد آزادی سپری می‌گردد.

تجربهٔ جداشدگان نشان داده است که سازمان با وجود ادعای مبارزه برای آزادی، خود به یکی از مصادیق آشکار سلب آزادی و شست‌وشوی مغزی بدل شده است. سرنوشت بسیاری از افراد درون اردوگاه‌ها نامعلوم مانده و مرگ‌های مشکوک، بیماری‌های پنهان، و فشارهای شدید روحی و جسمی بخش جدایی‌ناپذیر از واقعیت زندگی در آنجاست.

با این حال، خطر اصلی امروز نه در پادگان‌های بستهٔ سازمان بلکه در دنیای مجازی است؛ جایی که با نام‌های جعلی، تصاویر احساسی و پیام‌های فریبنده، جوانان را هدف قرار می‌دهند. هدف آن‌ها بازسازی نیروی انسانی از دست‌رفته و احیای ظاهری تشکیلاتی است که در عمل دیگر توان حیات مستقل ندارد.

برای مقابله با این فریب‌ها، آگاهی‌رسانی عمومی، انتشار تجربه‌های جداشدگان، و افزایش سواد رسانه‌ای در میان جوانان ضروری است. خانواده‌ها باید هوشیار باشند و در صورت مشاهدهٔ ارتباطات مشکوک در فضای مجازی، با نهادهای مسئول و انجمن‌های مرتبط تماس بگیرند. همچنین حمایت روانی و اجتماعی از جداشدگان باید تقویت شود تا بتوانند مسیر بازگشت به جامعه را آسان‌تر طی کنند.

در پایان، من به‌عنوان یکی از جداشدگان این سازمان، بر این باورم که حقیقت باید گفته شود تا نسل‌های بعدی در دام این فریب بزرگ گرفتار نشوند. سازمان مجاهدین خلق امروز چیزی جز سایه‌ای از گذشتهٔ خود نیست؛ فرتوت، بی‌رمق و در جستجوی طعمه‌های تازه برای زنده نگه داشتن بدنی بی‌جان. اما آگاهی، صداقت و همدلی می‌تواند این چرخهٔ تکراری را برای همیشه متوقف کند.

عباس جعفری – از جداشدگان از سازمان تروریستی رجوی

نوشته سازمان فرتوت مجاهدین؛ در جستجوی طعمه‌های جدید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان تروریستی مجاهدین خلق، سال‌هاست که با ترفندهای احساسی و شعارهای پرطمطراق، نوجوانان و جوانان را هدف می‌گیرد. وقتی وارد شبکه‌های اجتماعی می‌شوید، به راحتی پیام‌ها و ویدیوهایی را می‌بینید که جوانان را به “شجاعت”، “مقاومت” و “قهرمانی” دعوت می‌کند! اما پشت این ظاهر فریبنده، دنیایی از انزوا، فشار روانی و محدودیت وجود دارد که بسیاری از تازه‌واردها هیچ تصوری از آن ندارند.

من خودم روزی طعمهٔ همین تبلیغات شدم. ابتدا با شور و شوق فراوان، فکر می‌کردم وارد جایی شده‌ام که می‌توانم دنیا را تغییر دهم. اما خیلی زود فهمیدم که همه چیز طراحی شده بود تا من و هم‌سن و سالانم را از جامعه، خانواده و حقیقت جدا کنند. هر پرسشی با تحقیر و تهدید پاسخ داده می‌شد و هرگونه مخالفت با قوانین غیرمنطقی، به منزلهٔ خیانت معرفی می‌شد.

یکی از بزرگ‌ترین فریب‌ها، وعدهٔ “مبارزه برای آزادی” بود. ما باور کردیم که هر چه بیشتر از دنیا دور بمانیم، به آرمان‌هایمان نزدیک‌تر می‌شویم. اما در واقع، زندگی در قرارگاه‌ها، روزمرگی‌ای مملو از کنترل، تهدید، و فشار روانی بود. جوانان بیمار می‌شدند، بسیاری در سکوت می‌مردند و خانواده‌ها از سرنوشت آن‌ها هیچ اطلاعی نداشتند.

و امروز، همین سازمان فرتوت و پیر، در دنیای مجازی به دنبال طعمه‌های جدید است. با شعارها و ویدیوهای احساسی، قلب جوانان را هدف قرار می‌دهد و با وعدهٔ شجاعت و قهرمانی، آن‌ها را به دام می‌اندازد. هدف، بازسازی نیروی انسانی از دست‌رفته و ادامهٔ چرخه‌ای است که سال‌هاست تنها منجر به انزوا، رنج و مرگ شده است.

اما ما جداشدگان، می‌توانیم چراغ روشنگری باشیم. تجربهٔ شخصی ما، بهترین سند است. ما می‌توانیم به جوانان هشدار دهیم، آن‌ها را از دام تبلیغات فریبنده آگاه کنیم و نشان دهیم که آزادی واقعی در جامعه، نزد خانواده و در واقعیت زندگی است، نه در دیوارهای بستهٔ یک فرقه.

روشنگری، تنها گفتن حقیقت نیست؛ بلکه دادن امید و راه خروج نیز هست. هر جوانی که بتواند پیش از گرفتار شدن، حقیقت را بشنود، می‌تواند تصمیمی آزادانه بگیرد. و هر خانواده‌ای که آگاه شود، می‌تواند فرزندش را از خطر نجات دهد.

من به عنوان کسی که از این مسیر عبور کرده، با تمام قلبم می‌گویم: فریب وعده‌ها و شعارهای پر زرق و برق را نخورید. سازمانی که از بیرون فریبا و جذاب به نظر می‌رسد، درونش سراسر محدودیت، فشار و از بین رفتن ارادهٔ فردی است. روشنگری، کاری است که ما جداشدگان باید ادامه دهیم تا نسل بعدی در دام این فریب گرفتار نشود.

در پایان، پیام من به جوانان و خانواده‌ها این است: چشم‌های خود را باز کنید، از تجربهٔ ما بیاموزید و قبل از ورود به دنیای پر زرق و برق فرقه‌ها، حقیقت را جستجو کنید. زندگی واقعی، آزادی و شادی در کنار عزیزان است، نه در دیوارهای بستهٔ یک سازمان پوسیده.

فریدون ابراهیمی – از جداشدگان از سازمان تروریستی رجوی

نوشته دام های رنگانگ سازمان مجاهدین خلق در فضای مجازی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

چکیده

تحلیل نمادین داستان «جوانه و سنگ» از کتاب فارسی پایه هشتم؛ داستانی درباره فداکاری و امید، و پیوند آن با سرنوشت تلخ اما بیدارکنندهٔ اسیران در فرقهٔ تروریستی مجاهدین.

مقدمه

ادبیات فارسی سرشار از روایت‌هایی است که در عین سادگی، مفاهیمی عمیق از انسانیت، ایثار و امید را در خود نهفته دارند. یکی از این داستان‌ها، «جوانه و سنگ» از کتاب فارسی پایه هشتم است؛ داستانی که به‌ظاهر از گفت‌وگوی میان یک سنگ و یک جوانه سخن می‌گوید، اما در حقیقت، تمثیلی از فداکاری و رهایی از خشکی و مردگی است — پیامی که می‌توان آن را با رنج و بیداری انسان‌های گرفتار در فرقه‌ها و جریان‌های فریبنده نیز هم‌داستان دید.

خلاصهٔ داستان

خاک تشنه بود و از دل آن جوانه‌ای سر برآورد. در کنار او سنگی خسته از گرمای خورشید آرمیده بود. جوانه تشنه بود و به دنبال آب می‌گشت، اما سنگ می‌گفت بیرون از خاک، سرزمین خشک و بی‌جان است. با این‌حال، جوانه با امید به زندگی و زیبایی، راه خود را ادامه داد. در ادامه، سنجاقکی مهربان نیز وارد ماجرا می‌شود؛ پیام‌آورِ حرکت و تلاش. در پایان، هنگامی که مرداب خشک و بی‌روح در حال نابودی بود، سنگ با فداکاریِ خود راه آب را باز کرد تا زمین و گیاه دوباره زنده شوند. سنگ با ازخودگذشتگی جان می‌دهد، اما نتیجهٔ آن، رویش و طراوت دوبارهٔ زندگی است.

پیام ادبی و نمادشناسی

در این داستان، هر عنصر معنا و نماد خاصی دارد:
• جوانه: نماد امید، زندگی و میل به رشد در دل سختی‌ها.
• سنگ: نماد فداکاری، ایثار و بخششی که از دل سختی زاده می‌شود.
• مرداب: نماد سکون، رکود و اسارت فکری.
• سنجاقک: پیام‌آور حرکت، آگاهی و بیداری.

این نمادها در کنار هم نشان می‌دهند که زندگی و رهایی تنها با فداکاری و آگاهی ممکن است. سنگ، که به‌ظاهر بی‌جان و سرد است، در نهایت با ایثار خود، سرچشمهٔ حیات می‌شود.

پیوند اجتماعی: از داستان تا واقعیت

اگر به سرگذشت تلخِ اسیران در فرقهٔ تروریستی مجاهدین بنگریم، درمی‌یابیم که آن‌ها نیز در مردابی از فریب، خشکی و دوری از حقیقت گرفتار شده بوده و هستند. اما در میان این تیرگی، انسان‌هایی بودند که همچون «سنگِ فداکار» از آسایش خود گذشتند تا راه آگاهی و رهایی را برای دیگران باز کنند — خانواده‌هایی که سال‌ها تلاش کردند تا فرزندان خود را نجات دهند، و آزادشدگانی که امروز با گفتار و قلم خود، حقیقت را آشکار می‌سازند.

همان‌گونه که سنگ در داستان، با فداکاریِ خویش مرداب را زنده کرد، این انسان‌های آگاه نیز با ایثار خود، جان تازه‌ای به وجدان اجتماعی بخشیدند.

نتیجه‌گیری

«جوانه و سنگ» تنها یک داستان درسی نیست؛ آموزه‌ای است از معنای حقیقی زندگی. زیبایی و طراوتِ جهان، در نتیجهٔ فداکاریِ انسان‌هایی است که از خود می‌گذرند تا دیگران زندگی یابند. پیام این داستان برای جامعهٔ امروز ما روشن است:

در دل هر خشکی و رکود، هنوز سنگی هست که می‌تواند سرچشمهٔ حیات شود.

باشد که با الهام از این پیام، همواره پشتیبانِ آگاهی، آزادی و رویش دوبارهٔ انسان‌ها باشیم.

فریدون ابراهیمی

نوشته خانواده ها و اعضای نجات یافته از بند رجوی در مسیر رهایی اعضای دربند فرقه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما واقعیت چیز دیگری است: انتخابی در کار نبود، فقط انتصابی خانوادگی بود؛ از مسعود به مریم، از رجوی به رجوی — یک نوع دموکراسی خانوادگی با طعم سازمانی!

در واقع، اگر به تاریخچه این تصمیم نگاه کنیم، شبیه یک انتصاب اداری درون‌سازمانی است تا «انتخاب رئیس‌جمهور ملت». نه مردم، نه حتی بدنه سازمان، هیچ نقشی در آن نداشتند. به قول معروف:
رأی‌گیری انجام شد، فقط رأی‌دهنده و رأی‌گیرنده و منتخب، همه یک نفر بودند!

جالب‌تر آنکه این “رئیس‌جمهور مادام‌العمر” از روزی که منصوب شد، نه کشوری دارد، نه مردمی، نه رأیی، و نه مسئولیتی جز سخنرانی‌های تکراری و شعارهای بی‌مخاطب. اما هر سال مراسمی با شکوه (!) برگزار می‌شود تا یادمان نرود که در دنیای مجازی و خیالی آنان، هنوز هم دم از “جمهوریت” می‌زنند — بدون جمهور!

از دید جامعه‌شناسی سیاسی، چنین رفتارهایی نمادی از فرقه‌گرایی قدرت‌محور است: جایی که رهبر خود را سرچشمه مشروعیت می‌داند و اعضا فقط تماشاگر “نمایش انتخاباتی” هستند. یعنی در عمل، آنچه با عنوان “رأی مردم” تبلیغ می‌شود، چیزی جز بازتولید وفاداری به رهبر نیست.

به زبان طنز اگر بگوییم:
در جمهوری آن‌ها، رئیس‌جمهور را رهبر منصوب می‌کند؛
در دولتشان، مردم همیشه غایب‌اند؛
و در تاریخشان، آزادی همیشه “در راه است”!
در پایان، شاید بهتر باشد این روز را نه “سالگرد انتخاب”، بلکه “سالگرد انتصاب درون‌فرقه‌ای” بنامیم؛ روزی که دموکراسی، در سازمانی که روزی مدعی آزادی بود، رسماً به کما رفت.

عباس جعفری جداشده از فرقه رجوی عضو انجمن نجات البرز

نوشته نمایش انتصاب انتخاباتی مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ماهیت واقعی ماجرا

این باند مسلح با ایجاد رعب و وحشت، در شب‌هنگام به خانه‌های مردم حمله می‌کرد و دارایی‌ها، زیورآلات و حتی وسایل شخصی خانواده‌ها را به سرقت می‌برد.
در یکی از این سرقت‌ها، حضور ناگهانی و رفتار خشونت‌آمیز اعضای باند موجب شوک شدید یک دختر خردسال و بروز لکنت زبان در او شد.
با شکایت خانواده‌های متعدد و مستندات روشن، این افراد پس از محاکمه در دادگاه و طی مراحل قانونی، محکوم و احکامشان اجرا شد.

دروغ‌پردازی رسانه‌ای با چهره دفاع از حقوق بشر

سازمان تروریستی مجاهدین خلق به سرکردگی رجوی، که پیشینه‌ای طولانی در اقدامات خشونت‌آمیز و تروریستی دارد، بار دیگر تلاش کرده است تا با تحریف واقعیت، چهره‌ای مظلوم از مجرمان خطرناک بسازد. در روایت رسانه‌ای آنان، زندانیان مسلح و محکوم به اعدام، به عنوان «معترضان سیاسی» معرفی شده‌اند — اقدامی که مصداق آشکار جعل واقعیت و فریب افکار عمومی است.

نقض اصول اخلاقی و حقوق بشری در روایت‌سازی دروغین

حقوق بشر، پیش از هر چیز، بر راستی و بی‌طرفی استوار است.
زمانی که گروهی با هدف سیاسی یا تبلیغاتی واقعیت را تحریف می‌کند، نه تنها از عدالت دفاع نکرده، بلکه حقوق قربانیان واقعی جرم را نادیده گرفته است.
دفاع از انسان‌ها ارزشمند است، اما تنها زمانی که مبتنی بر حقیقت و انصاف باشد.

جمع‌بندی

فیلم‌هایی که از زندان قزلحصار منتشر شد، نشان‌دهنده اعتصاب یا اعتراض مدنی نبود، بلکه نمونه‌ای از تحریف آگاهانه واقعیت از سوی سازمانی است که سابقه طولانی در خشونت و دروغ‌پردازی دارد.
نشر این قبیل ویدئوها نه دفاع از حقوق بشر، بلکه بهره‌برداری سیاسی از رنج دیگران است.
شناخت این روش‌های فریب و اطلاع‌رسانی شفاف، گامی مهم برای مقابله با جریان‌های افراطی و ضدایرانی به شمار می‌رود…

فریدون ابراهیمی جداشده از سازمان رجوی و عضو فعال انجمن‌نجات البرز

نوشته مجاهدین خلق؛ استاد نشر اکاذیب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هنرمندی در قفس تشکیلات

پس از مهاجرت از ایران، مرضیه به امید فعالیت آزاد هنری راهی فرانسه شد، اما به دام تبلیغات فریبندهٔ سازمان رجوی افتاد. رجوی که در آن دوران در اوج انزوا و بی‌اعتباری سیاسی بود، از چهرهٔ محبوب و مردمی مرضیه به ‌عنوان ابزاری برای جلب افکار عمومی و کسب منابع مالی استفاده کرد. او را به‌عنوان «سردار نغمه‌خوان ارتش آزادی» معرفی کردند، در حالی که وی در واقع در محاصره و کنترل کامل تشکیلات فرقه قرار داشت.

محروم از دیدار فرزند، در محاصره “یاران خلق”

یکی از دردناک‌ترین جلوه‌های این اسارت، ممانعت تشکیلات رجوی از دیدار مرضیه با فرزندش بود. منابع نزدیک به خانوادهٔ او می‌گویند که حتی یک دیدار سادهٔ مادر و پسر ممکن نبود. در یکی از کنسرت‌هایی که با هدف جمع‌آوری پول برای سازمان برگزار شد، پسر مرضیه وقتی برای دیدار با مادرش به جلوی سن آمد، توسط نیروهای امنیتی سازمان مورد ضرب و شتم قرار گرفت. این صحنه، نماد روشنی از چهرهٔ واقعی سازمانی است که حتی احساسات مادری را نیز قربانی مطامع سیاسی خود می‌کند.

از بغداد تا پاریس؛ هنری در خدمت تبلیغات

مرضیه سال‌ها در عراق و سپس در پاریس تحت نظارت مستقیم مسئولان فرقه زندگی کرد. هیچ فعالیت هنری مستقلی نداشت و تمام برنامه‌های او زیر نظر رجوی و همسرش تنظیم می‌شد. کنسرت‌ها و مصاحبه‌هایش نه برای هنر، بلکه برای توجیه تروریسم و جمع‌آوری پول طراحی می‌شدند.
رجوی از صدای طلایی و چهرهٔ شناخت ه‌شدهٔ او بهره‌برداری کرد تا نقاب “فرهنگی و مردمی” بر چهرهٔ خونین سازمانش بزند، همان سازمانی که در کارنامه‌اش ده‌ها ترور، همکاری با صدام حسین، و خیانت به مردم ایران ثبت شده است.

سالروز درگذشت؛ تکرار ریا و دروغ

اکنون نیز در سالروز مرگ او، باز هم شاهد آن هستیم که رسانه‌های سازمان، با انتشار پیام‌های احساسی و اشعار ساختگی، می‌کوشند مرضیه را به نماد وفاداری به “مقاومت” تبدیل کنند. اما واقعیت را نمی‌توان برای همیشه پنهان کرد. مرضیه نه نماد مقاومت، بلکه قربانی فریب و سوءاستفادهٔ رجوی بود. او بانویی بود که صدایش برای مردم بود، نه برای فرقه‌ای بسته و خشونت‌طلب.

نتیجه

تجربهٔ تلخ مرضیه، درسی است برای همهٔ هنرمندان و آزادی‌خواهان:
فرقه رجوی در طول عمر خود از هیچ ابزاری برای تبلیغات و بقا دریغ نکرده است. از جنگ تا ترور، از خیانت تا فریب، و از هنر تا احساس مادری؛ همه را به قربانگاه قدرت‌طلبی خود برده است.
مرضیه به فراموشی از یادها سپرده شد چون حتی در میان زنجیرهای رجوی، صدای مردمی‌اش خاموش شد، و فرقه همواره از آن برای منافع خویش بهره گیرد.

عباس جعفری جداشده از فرقه رجوی عضو انجمن نجات البرز

نوشته مرضیه نه نماد مقاومت، بلکه قربانی فریب و سوءاستفاده رجوی بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.