نبودنِ قائد بزرگمان، حضرت امام خامنهای، ما را بیش از همیشه به یاد این حقیقت میاندازد که آنچه ماندگار است، نام و نشان نیست؛ نوری است که او در دلهای میلیونها ایرانی و آزادهی جهان بر جای گذاشت. فراقِ چنین رهبر فرزانهای، اگر با معرفت همراه شود، انسان را از خاک به افق میبرد؛ میآموزد […]
نبودنِ قائد بزرگمان، حضرت امام خامنهای، ما را بیش از همیشه به یاد این حقیقت میاندازد که آنچه ماندگار است، نام و نشان نیست؛ نوری است که او در دلهای میلیونها ایرانی و آزادهی جهان بر جای گذاشت. فراقِ چنین رهبر فرزانهای، اگر با معرفت همراه شود، انسان را از خاک به افق میبرد؛ میآموزد که هر دیداری روزی به وداع میرسد، اما هر وداعی با عشق و ایمان، آغاز سفری جدید برای ادامهی راه است.تاریخ را همیشه فاتحان نمینویسند؛ گاهی اشکهای میلیونی مردمی که برای وداع با رهبرشان به خیابانها آمدند، سطرهایی جاودانه مینگارند که هیچ قدرتی توان پاک کردنشان را ندارد. در این روزگار پرهیاهو، وقتی صداها در هم میپیچند، سکوت و حضور پرشور مردمی که برای بدرقهی «آقای شهید ایران» گرد هم آمدهاند، زبانی دیگر است؛ زبانی که نه با کلمات، که با قلب و حضور خویش سخن میگوید.انسان تا زمانی که برای رهبر و مقتدای خویش اشک میریزد، هنوز زنده و انسانی است. جامعهای که اندوه از دست دادن چنین قائدی را فراموش کند، دیر یا زود، مهربانی، غیرت و وفاداری را نیز از یاد خواهد برد. آیینهای وداع با امام شهید ، تنها بدرقهی یک پیکر نیست؛ آیینهای است که هر ایرانی در آن چهرهی خویش را میبیند و از خود میپرسد: سهم من از این انقلاب، از این مقاومت و از انسانیت چیست؟
عظمت مراسم بزرگ خاکسپاری رهبر شهید
زندگی، اندازهی سالها نیست؛ گاه در یک عمر پربرکت، در ایستادگیهای بیوقفه و در هدایت امت در طوفانهای سخت معنا پیدا میکند. آنچه در حافظهی ملت ایران و امت اسلامی ماندگار خواهد شد، بیش از هر نام و عنوان، خاطرهی ازخودگذشتگی، حکمت، شجاعت، و وفاداری اوست؛ امیدی که حتی در سختترین تحریمها، تهدیدها و فتنهها خاموش نشد.سرزمین ایران تنها با کوه و رود و دشتش پابرجا نمانده است؛ این پیوند عمیق دلهای مردمی است که در شادی و غم، در پیروزی و مصیبت، حول رهبرشان متحد ماندند. هنگامی که رنج و فشار تحریم، میان ما تقسیم شد، تحملش آسانتر گردید و هنگامی که امید و مقاومت از وجود مبارک او به جان ملت جاری شد، آینده روشنتر به نظر رسید.راز ماندگاری ملت ایران و انقلاب اسلامی، همین است که هر نسل، دردهای خود را به پلی برای فردا تبدیل کند؛ پلی که امام خامنهای با صبر، و دوراندیشیاش بنا نهاد. یاد او، هرگاه با تأمل، اخلاق و مسئولیتپذیری همراه شود، نه تنها سوگواری، که چراغی برای زیستن، جهاد و سازندگی خواهد بود.بزرگترین درس وداع با چنین رهبر جاودانی این است که انسان، پیش از آنکه با قدرت و مقام شناخته شود، با انسانیت، مهربانی، صداقت، شجاعت و اثری که بر دلهای امت بر جای میگذارد، در یادها میماند. نام و راه امام خامنهای، زمان را پشت سر خواهد گذاشت و از نسلی به نسل دیگر زمزمه خواهد کرد که:«هیچ تاریکیای، اگر چراغ امید و مقاومت در دلها روشن باشد، جاودانه نخواهد ماند.»خداوند روح پاکش را با شهدای کربلا محشور فرماید و راه و آرمانش را در دلهای ما و نسلهای آینده زنده نگه دارد.
اللهم عجل لولیک الفرج
عیسی آزاده
