این عضو جدا شده از مجاهدین خلق درباره روند پیشبرد خط مشی رهبری تشکیلات در سلسله مراتب سازمانی و اجرای فرامین رهبری توضیحاتی به دادگاه ارائه کرد. او در باب شیوه های مورد استفاده مجاهدین در بخش اطلاعاتی، تبلیغاتی و نظامی تشکیلات مواردی را که شاهد بود برای دادگاه بیان کرد.

علیشاهی با توجه به سابقه فعالیت خود در بخش تبلیغات سازمان، توضیح داد که چگونه این بخش وظیفه داشته با بزرگ‌نمایی عملیات‌ها، تحریف واقعیت‌ها و انتشار اخبار دروغ و پروپاگاندا، دستاوردهای دروغین برای تشکیلات ایجاد کند و افکار اعضا و حامیان بیرونی را مدیریت کند.

او درباره نحوه به‌کارگیری سلاح، در میان همه سطوح تشکیلاتی چنین گفت: حتی من که اعضای ستاد تبلیغات بودم سلاح داشتم حتی افرادی که تخصص و فعالیت اصلی‌شان در حوزه تبلیغات بود و لزوماً آموزش نظامی کافی ندیده بودند. در عملیات مرصاد شماری از افراد از خارج کشور آمده بودند و آموزش نظامی کافی نداشتند، اما سلاح در اختیارشان قرار می‌گرفت و ملزم به حمل آن بودند. یکی از مشکلات در ستاد تبلیغات این بود که افرادی مانند او که دوربین همراه داشتند، باید در کنار تجهیزات کاری خود، سلاح نیز حمل می‌کردند.

علیشاهی درباره همکاری اطلاعاتی و نظامی با رژیم صدام حسین  توضیح داد که سازمان پس از استقرار در عراق، در دوران جنگ تحمیلی و پس از آن، به عنوان بازوی اطلاعاتی و نظامی ارتش بعث عمل کرده و اطلاعات جبهه‌ها، تردد نیروها و تأسیسات داخلی ایران را در ازای دریافت امکانات، پایگاه، تجهیزات نظامی و بودجه‌های کلان در اختیار سرویس‌های امنیتی عراق قرار می‌‌داد. وی به موردی اشاره کرد که شخصا شاهد آن بوده و توضیح داد که در برخی تماس‌های عوامل مجاهدین برای تخلیه اطلاعاتی افراد، شماره‌ای داخلی از ایران برای مخاطب نمایش داده می‌شد در حالی که تماس گیرنده در عراق بود. تماس‌گیرنده با معرفی خود به‌عنوان افراد مرتبط با مراکز محلی، از خانواده‌های رزمندگان درباره محل خدمت و استقرار فرزندانشان سؤال می‌کردند تا اطلاعات نظامی به دست آورند. این اطلاعات نظامی در اختیار استخبارات صدام قرار میگرفت و علیه سربازان ایرانی به کار گرفته می‌شد.

به گفته او این همکاری‌ها حتی پس از آتش‌بس جنگ ایران و عراق نیز متوقف نشده و شامل انتقال اطلاعات محرمانه و امنیتی به کارفرمایان اطلاعاتی جدید مانند رژیم صهیونیستی می‌شود.

اذعان به کشتار غیرنظامیان و شهروندان عادی یکی دیگر از محورهای اظهارات بهزاد علیشاهی در جلسه پنجاه و هفتم دادگاه بود. به عنوان فردی که از نزدیک در جریان امور تشکیلات بوده، وی به صراحت به موضوع قربانی شدن شهروندان بی‌گناه، ترور کور و حملات به مناطق مسکونی اشاره کرد و ماهیت خشونت‌بار عملیات‌هایی را که به جان باختن غیرنظامیان منجر می‌شد، را تایید کرد.

اظهارات علیشاهی در جلسه اخیر محاکمه مجاهدین خلق از چند منظر اهمیت دارد. شهادت فردی چون او که مستقیماً از مکانیزم تبلیغات، کاربرد تسلیحات و آسیب به غیرنظامیان پرده برمی‌دارد، ادعاهای بیگناهی سازمان را باطل کرده و ماهیت واقعی خشونت‌بار و تروریستی اقدامات آن‌ را مستند می‌کند.

در حقوق کیفری، برای اثبات جرایمی مانند بغی، محاربه و افساد فی‌الارض، باید سازمان‌یافته بودن و قصد مجرمانه ساختار اثبات شود. افشای نحوه کارکرد ساختار تبلیغاتی، اطلاعاتی و نظامی سازمان مجاهدین خلق از طریق شهادت شهود و تایید توجیه کشتار غیرنظامیان توسط سران تشکیلات، به قاضی کمک می‌کند تا عمق برنامه‌ریزی برای ارتکاب جرم را به صورت عینی لمس کند.

برای تکمیل پازل مستندات قضایی، دادگاه نیازمند اسناد، مدارک، گزارش‌های کارشناسی و شهادت شهود است تا نهایتا احکام متقن و مستدل صادر کند. اظهارات مطلعینی که از نزدیک ابعاد فعالیت‌های نظامی، اطلاعاتی و رسانه‌ای تشکیلات را دیده‌اند، به عنوان گواهی زنده، مستندات کیفرخواست را تقویت می‌کند.

مزدا پارسی

نوشته خیانت مجاهدین، از تخلیه اطلاعاتی خانواده رزمندگان تا همکاری با اسراییل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این رویداد از چند جهت در تاریخ مجاهدین خلق و ساختار تشکیلاتی این سازمان حائز اهمیت است. علی الظاهر مسعود رجوی با این انتصاب، تابوی رهبری سیاسی زنان را شکست. این نخستین بار در تاریخ تشکیلات بود که یک زن در بالاترین جایگاه رهبری اجرایی و سیاسی قرار می‌گرفت که در فرهنگ سیاسی سنتی یک ساختارشکنی و بدعت بنیادین محسوب می‌شد. مسعود رجوی این تصمیم را “کارآمدترین سلاح استراتژیک” در تقابل با جمهوری اسلامی ایران خواند. او حتی ادعا کرد که ریاست جمهوری مریم نمادی از بلوغ و تحقق عملیاتی جنبش برابری و رهایی زنان در ساختار تشکیلات است.

اما بررسی موشکافانه روند تصمیم‌گیری‌های درون‌گروهی در نهاد موسوم به شورای ملی مقاومت ایران و به‌ ویژه رخداد ۳۰ مهر ۱۳۷۲، از موضوعاتی است که منتقدان، پژوهشگران تاریخ سیاسی و تحلیلگران همواره بر آن انگشت اتهام گذاشته‌اند.

منتقدان بر این باورند که اطلاق عناوینی چون “انتخابات” یا “رأی‌گیری دموکراتیک” به سازوکاری که در آن یک رهبر سیاسی، در اینجا مسعود رجوی، به صورت دستوری یا تشکیلاتی سمتی را به فرد دیگری –در اینجا مریم رجوی– ابلاغ می‌کند، در تضاد آشکار با اصول اولیه دموکراسی، پلورالیسم و حاکمیت ملی قرار دارد.

شورای به اصطلاح ملی مقاومت که در سال ۱۳۶۰ تأسیس شد، و ادعا میشود که انتخاب مریم رجوی را انجام داد، در ابتدا میزبان برخی چهره‌ها، احزاب و گروه‌های مختلف سیاسی (مانند ابوالحسن بنی‌صدر، حزب دمکرات کردستان ایران، شورای متحد چپ و جبهه دمکراتیک ملی) بود. با این حال، به مرور زمان و به دلیل اختلافات عمیق سیاسی، ایدئولوژیک و ساختاری، اکثر این احزاب، سازمان‌ها و شخصیت‌های مستقل از ائتلاف خارج شدند یا اخراج گردیدند. این روند باعث شد که شورا به تدریج از یک ائتلاف کثرت‌گرا فاصله گرفته و شاکله اصلی آن به طور چشمگیری در انحصار سازمان مجاهدین خلق ایران قرار گیرد.

ویدئوهای ثبت‌شده از نشست ۳۰ مهر ۱۳۷۲ و نحوه اعلام رییس جمهور شدن مریم رجوی، بازتاب‌دهنده یک “ابلاغ تشکیلاتی از بالا به پایین” است تا یک انتخاب دموکراتیکِ برخاسته از آرای آزاد عمومی یا حتی یک مناظره رقابتی در میان اعضای شورا. در آن تصاویر، مسعود رجوی به عنوان مسئول اول شورا، این سمت را عملاً ابلاغ می‌کند و فرد منصوب‌شده یعنی مریم رجوی نیز با لحنی حاکی از اکراه و از سر اطاعت سازمانی آن را می‌پذیرد؛ رویکردی که منتقدان آن را نماد بارزی از “سانترالیسم فردی”، کیش شخصیت و روابط پدرسالارانه یا درون‌خانوادگی در هرم قدرت این سازمان می‌دانند.

برای درک بهتر چراییِ نقد ساختاری به این رویداد، مقایسه‌ای میان ویژگی‌های یک فرایند دموکراتیک و مکانیسم‌های حاکم بر این‌گونه انتصاب‌های درون‌گروهی صورت می‌گیرد:

— در مدل انتصاب درون گروهی مانند آنچه در ۳۰ مهر ۱۳۷۲ رخ داد، منبع مشروعیت در تصمیم گیری، شخص مسعود رجوی است و در پی آن تایید محفلی که از اعضای شورا، عمدتا مجاهدین، دریافت می‌کند. در یک نظام دمکراتیک و انتخابات واقعی، رأی مستقیم، مخفی و آزاد آحاد شهروندان، منبع مشروعیت تلقی می‌شود.

— در ۳۰ مهر ۱۳۷۲ ، تنها یک نامزد انتخاباتی وجود داشت و اعضای شورا حق انتخاب میان گزینه‌های متعدد نداشتند. این در حالی است که در یک فرایند انتخاباتی دمکراتیک، وجود نامزدها، برنامه‌های گوناگون آنها و رقابت میان آنها، فضای مشارکت را برای رای دهندگان متنوع و جذاب می‌کند و همزمان عاملیت رای دهندگان را بیشتر می‌کند.

— عاملیت مریم رجوی به عنوان فرد منصوب شده در ۳۰ مهر ۱۳۷۲ در حد پذیرش انضباط تشکیلاتی و اطاعت از ابلاغ رهبری بود. اما در یک نظام دمکراتیک، نامزد انتخاباتی پس از رقابت با دیگر نامزدها در عرصه عمومی مختار است که مسئولیت را بپذیرد یا نپذیرد.

— در نظام‌های دمکراتیک، انتخابات فرایندی شفاف و تحت نظارت نهادهای قانونی ناظر انجام می‌شود. در شورای ملی مقاومت یا به عبارت دقیق‌تر تشکیلات مجاهدین خلق، به دلیل انزوای ساختاری و عدم امکان راستی آزمایی مستقل، هیچ نظارت و شفافیتی در همه تصمیم‌گیری‌ها و در این مورد خاص در رخداد ۳۰ مهر ۱۳۷۲، وجود ندارد.

بنابراین، از منظر حقوق سیاسی و اصول مدرن دموکراسی، اطلاق واژه “انتخاب” به رویدادی که فاقد ارکان اصلی رقابت، تعدد نامزدها، آزادی رأی‌دهندگان و استقلال رأی است، تناقضی آشکار محسوب می‌شود و به تبع آن “رییس جمهور برگزیده” خواندن مریم رجوی، خالی از مفهوم است. ۳۰ مهر  نمادی از شکاف میان شعارهای دموکراتیک ظاهری و واقعیت‌های بسته و اقتدارگرایانه در ساختار درونی مجاهدین خلق است.

مزدا پارسی

نوشته واکاوی یک واقعه مهم در تاریخ مجاهدین، در ۳۰ مهر ۱۳۷۲ چه اتفاقی افتاد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی در سال 1382

غیبت طولانی‌مدت او از زمان حمله ایالات متحده آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ مصادف با نوروز ۱۳۸۲ به یکی از رازهای مگو و در عین حال بحران‌زا برای ساختار درون‌گروهی این سازمان تبدیل شده است. براساس تحلیل‌ها و شواهد موجود، دلایل و ابعاد پنهان نگه داشتن وضعیت مسعود رجوی را می‌توان در چند محور اصلی دسته‌بندی کرد:

۱. بحران مشروعیت و خطر فروپاشی تشکیلاتی

سازمان مجاهدین خلق بر پایه یک سیستم ایدئولوژیک به شدت هرمی و کیش شخصیتی حول محور شخص مسعود رجوی بنا شده است. در چنین ساختارهایی، رهبر نقش محوری وحدت، مراد و تصمیم‌گیرنده مطلق را دارد. او نبض تشکیلات است و تمامی ارکان و هواداران سازمان به شخص مسعود رجوی وابسته هستند و”وصل به او” یا “یگانه شدن با او” از مناسکی است که اعضای تشکیلات باید از سر بگذرانند.
در میان سران مجاهدین خلق ترس از فروپاشی تشکیلات در غیاب کامل مسعود رجوی بسیار فراگیر است. اعلام رسمی مرگ یا غیبت دائمی او بدون داشتن یک جایگزین بی‌چون‌وچرا، می‌تواند به ریزش نیروها، سرخوردگی شدید اعضا و در نهایت فروپاشی تشکیلات منجر شود. به همین دلیل، رهبران باقی‌مانده سازمان تلاش کرده‌اند با انتشار گاه به گاه پیام‌های صوتی یا تصویری قدیمی یا متن‌های مکتوب منتسب به وی، سرپوشی بر این خلأ بزرگ بگذارند.
ویدئویی که اخیرا هواداران تشکیلات به عنوان آخرین تصویر از مسعود رجوی، همراه با تقدیس و ستایش او، منتشر کرده‌اند، او را در سنگری در عراق با لباس رزمی نشان می‌دهد.

۲. گمانه‌زنی‌ها درباره مرگ در حملات سال ۲۰۰۳

از زمان آغاز تهاجم نظامی آمریکا به عراق در بهار ۲۰۰۳، کمپ‌های این گروه، به‌ویژه اردوگاه اشرف، هدف بمباران‌ها و تهدیدات امنیتی گسترده‌ای قرار گرفتند. گزارش‌هایی از سوی اعضای جداشده سازمان و ناظران بین‌المللی وجود دارد که نشان می‌دهد مسعود رجوی ممکن است درهمان حملات اولیه کشته شده باشد.
با این حال، به دلیل ماهیت سرّی و امنیتی تشکیلات مجاهدین خلق، هیچ‌گاه به طور شفاف اجازه داده نشد تا اعضای رده‌پایین یا رسانه‌ها به مستندات پزشکی یا تصویری دقیق از سرنوشت او دست پیدا کنند.

۳ . نقش سرویس‌های اطلاعاتی غربی و منطقه‌ای

برخی تحلیل‌گران بر این باورند که استمرار ابهام پیرامون وضعیت مسعود رجوی صرفاً یک تصمیم درون‌گروهی نبوده است بلکه نوعی راهکار برای حفظ ابزار اطلاعاتی است. سازمان مجاهدین خلق پس از سقوط صدام و در پی آن خروج از عراق و انتقال به آلبانی، اگرچه از نظر نظامی و عملیاتی کارایی خود را از دست داد، اما به دلیل برخورداری از شبکه اطلاعاتی و سابقه فعالیت در ایران، مورد توجه برخی دولت‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه قرار گرفت.
غربی‌ها و حامیان منطقه‌ای سازمان ممکن است حفظ این ساختار (حتی با ابهام رهبری غایب یا پنهان) را برای فشارهای سیاسی و اطلاعاتی علیه جمهوری اسلامی مفید ارزیابی کرده باشند.

مزدا پارسی

نوشته به بهانه انتشار آخرین تصویر از مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سال گذشته، زمانی که اعتراضات دی ماه در جریان بود، مجاهدین خلق با طرح ادعای حمله به بیت رهبری تلاش کردند توجه رسانه‌ها را به خود جلب کنند. اکنون نیز پس از حواشی تجمعات نیویورک، پاریس و شکست تبلیغاتی ماراتن ۱۰ اکتبر، تشکیلات بار دیگر با ادعای حمله به ستاد مرکزی قوه قضائیه جمهوری اسلامی وارد میدان شده است.

انتشار اخبار دروغ از سوی رسانه‌های مجاهدین در شرایطی رخ می‌دهد که این تشکیلات با پرسشی اساسی از سوی افکار عمومی مواجه‌اند: “بدنه اجتماعی واقعی این سازمان کجاست؟” سازمانی که سال‌هاست خود را آلترناتیو اصلی جمهوری اسلامی معرفی می‌کند و ادعا می‌کند که “کانون‎های شورشی” و “هسته‌های مقاومت” فعال در ایران دارد، هر روز با این چالش مواجه است که ثابت کند از حمایت واقعی مردم ایران برخوردار است؛ حمایتی که با تبلیغات رسانه‌ای، برگزاری تجمعات پرهزینه، حضور سیاستمداران بازنشسته خارجی و انتشار بیانیه‌های پرطمطراق قابل اثبات نیست.

پدیده انتشار اخبار و ادعاهای مربوط به “عملیات‌های نظامی” یا “حملات درون‌شهری به نهادهای حکومتی” بدون ارائه هیچ‌گونه سند تصویری، مدرک مستند یا تاییدیه مستقل، یکی از الگوهای تکرارشونده در تاریخ سازمان مجاهدین خلق است. در ادبیات سیاسی و رسانه‌ای از این پدیده با عنوان جنگ روانی، پروپاگاندای رسانه‌ای یا انحراف دهنده افکار عمومی یاد می‌شود. بر اساس پژوهش‌های تاریخی و علوم سیاسی درباره گروه‌های شبه‌نظامی و فرقه‌ای، این‌گونه اقدامات سناریوهای ازپیش‌تعیین‌شده‌ای هستند که اهداف مشخصی را دنبال می‌کنند.

برای درک چرایی انتشار اخبار عملیات‌های ساختگی از سوی مجاهدین خلق، می‌توان دلایل زیر را مدنظر قرار داد:

بقا در فضای رسانه‌ای و مقابله با بحران هویت و مشروعیت:

هنگامی که یک سازمان سیاسی یا شبه‌نظامی با ریزش شدید نیرو، جدایی کادرهای قدیمی، شکست‌های پی‌درپی سیاسی (مانند ناکامی‌های تجمع‌های پاریس و نیویورک یا چالش‌های استقرار در آلبانی) و از فقدان پایگاه اجتماعی در طول سالیان مواجه می‌شود، برای زنده نگه داشتن نام خود در سپهر رسانه‌ای دست به تولید “رویدادهای ساختگی” می‌زند. در غیاب حمایت مردمی در داخل کشور، تولید “عملکرد” برای مصرف درون سازمانی و حفظ نیروها و گزارش‌دهی به حامیان مالی و سیاسی خارجی، به یک ضرورت حیاتی برای بقای تشکیلاتی تبدیل می‌شود.

حفظ انسجام درونی و روحیه دادن به بدنه تشکیلاتی:

در ساختارهای با ماهیت فرقه‌ای، بدنه هوادار و اعضای باقی‌مانده که تحت کنترل شدید اطلاعاتی و فکری قرار دارند، به طور مداوم نیازمند اثبات پویایی و کارآمدی سازمان هستند. ادعای انجام عملیات در امنیتی‌ترین نقاط پایتخت (مانند محدوده نهادهای عالی حاکمیتی چون بیت رهبری و ستاد مرکزی قوه قضاییه) تلاشی است برای القای این مفهوم به نیروهای درون تشکیلات که سازمان همچنان قدرتمند، فعال و دارای توان رزمی است تا از ریزش بیشتر نیروها جلوگیری شود.

جنگ روانی، پروپاگاندا و ایجاد سروصدای رسانه‌ای:

هدف اصلی این‌گونه سناریوها نه پیروزی نظامی –که با توجه به واقعیات میدانی غیرممکن است– بلکه تسخیر موقت ترندهای شبکه‌های اجتماعی و کشاندن بحث رسانه‌ها به سمت توانایی‌های ادعایی این گروه است. ایجاد هیاهو پیرامون موضوعاتی چون “حمله به مراکز حساس” ابزاری برای تحت‌الشعاع قرار دادن اعتراضات مردمی اصیل یا انحراف توجه از شکست‌های سیاسی مجاهدین خلق است.
سازمان مسعود رجوی با انتشار اخبار دروغین درباره عملیات‌های ساختگی تلاش می‌کند تا بر بحران شدید مشروعیت، انزوای سیاسی و ریزش نیروهای خود سرپوش بگذارد. این‌گونه سناریوهای رسانه‌ای، فراتر از یک تاکتیک نظامی، تلاشی نمایشی برای حفظ انسجام درونی تشکیلات و بقا در سپهر رسانه‌ای محسوب می‌شوند.

مزدا پارسی

نوشته تحلیل رفتار رسانه‌ای و بحران مشروعیت مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در روز ده اکتبر 2026 مصادف به 19 مهر 1405، “هواداران مقاومت ایران” در ۹ شهر جهان، مسابقات نمادین دو استقامت (ماراتن) برگزار کردند. این ماراتن در پاریس، لندن، کلن، رم، آمستردام، استکهلم، اسلو، سیدنی و لوکزامبورگ انجام شد.

در جریان این رویداد ورزشی- سیاسی، پدیده جالب توجه، شکاف عمیق میان ادعا و واقعیت آماری است. برای نمونه جمعیت ایرانیان مقیم نروژ، مانند بسیاری دیگر از کشورهای اسکاندیناوی، تشکیل شده از ده‌ها هزار شهروند است که به دلایل مختلف تحصیلی، اقتصادی یا سیاسی مهاجرت کرده‌اند. در کشوری مانند نروژ که رویدادهای ورزشی بزرگ مانند ماراتن اسلو (DNB Oslo Marathon) سالانه ده‌ها هزار شرکت‌کننده جذب می‌کند، یک همایش یا مسابقه دو به اصطلاح ماراتن سیاسی که توسط یک گروه خاص برگزار شود و شمار حاضران آن حتی به حد نصاب چند ده نفر هم نرسد، گویای فقدان پایگاه اجتماعی این تشکیلات در میان دیاسپورای ایرانی است.

نمایش ماراتن هواداران مجاهدین

از سوی دیگر، حضور افراد غیرایرانی و تکنیک‌های نمایش صوری در تصاویری که خود تشکیلات مجاهدین منتشر کرده است، پیام روشنی دارد. هنگامی که در آیین اهدای جوایز، اسامی افراد خارجی به عنوان برنده صدا زده می‌شود، فاش می‌شود که بدنه شرکت‌کننده‌ها حتی از نظر ملیت نیز یکدست ایرانی نیست. این پدیده در علوم ارتباطات سیاسی تحت عنوان “پروپاگاندای نمایشی” شناخته می‌شود؛ به این معنا که سازندگان برنامه تلاش می‌کنند با استفاده از عناصر بصری، پلاکاردها و پوشش‌های رسانه‌ای، رویدادی محدود و کم‌فروغ را به عنوان یک جنبش مردمی بازنمایی کنند، در حالی که در پشت صحنه، کمبود شدید هوادار بومی و ایرانی، آن‌ها را ناچار به استفاده از افراد غیرایرانی یا اعضای محدود خود کرده است.

این‌گونه رخدادها به خوبی نشان‌دهنده طرد عمومی این تشکیلات در میان ایرانیان خارج از کشور است. نفرت تاریخی ایرانیان از سازمان مجاهدین خلق به دلیل سوابق عملکردی این گروه در دهه‌های گذشته و همدستی های مستند با دشمنان ملت ایران، باعث شده است که حتی در جوامع غربی که زمینه برای فعالیت‌های مدنی و اعتراضات مسالمت‌آمیز کاملاً فراهم است، ایرانیان از نزدیک شدن به این جریان و برنامه‌های آن به شدت پرهیز کنند –این نافی ادعای همیشگی مجاهدین خلق است که می‌گویند ایرانیان هوادار مجاهدین در داخل ایران از بیم دستگیری و اعدام هواداری خود از سازمان را ابراز نمی‌کنند.

بنابراین، تلاش برای استفاده از قالب‌های فرهنگی مانند برگزاری همایش و میز کتاب و رخدادهای ورزشی نظیر ماراتن برای مشروعیت‌بخشی سیاسی، نه‌تنها موثر واقع نمی‌شود، بلکه به دلیل تناقض آشکار میان آمار شرکت‌کنندگان و ادعاهای کلان سیاسی، بیش از پیش انزوای این گروه را در عرصه عمومی عیان می‌سازد.

مزدا پارسی

نوشته رسوایی جدید: تصاویر ماراتن هواداران مجاهدین خلق به مناسبت ده اکتبر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انقطاع کامل ارتباط با دنیای خارج: قطع دسترسی به رسانه‌های مستقل، مطبوعات آزاد، رادیو و تلویزیون‌های بیرونی و محدود کردن تمام اطلاعات به منابع داخلی سازمان (شبکه تلوزیونی و وبسایت انحصاری مجاهدین)، باعث ایجاد یک محیط کاملاً ایزوله و کنترل‌شده شده است.

سانسور و دست‌چین کردن اطلاعات: اخبار و اطلاعات بیرونی پیش از رسیدن به بدنه اعضا، به شدت پالایش، سانسور و تحریف می‌شوند تا صرفاً در راستای منافع رهبری سازمان و توجیه خط‌مشی‌های آن قرار گیرند .
کنترل ابزارهای ارتباطی و بولتن‌های محدود: انتشار اخبار صرفاً در قالب بولتن‌های گزینشی محدود یا برنامه‌های رسانه‌ای سازمانی، مانع از آگاهی اعضا از تحولات واقعی جهان خارج و حتی سرنوشت عزیزانشان می‌گردد.

انطباق ابعاد سانسور در مجاهدین خلق با مصادیق نقض حقوق بشر

با مطالعه اعلامیه ها و پیمان های بین المللی حقوق بشر، این شیوه از کنترل همه‌جانبه و سانسور شدید اطلاعات در تشکیلات مجاهدین خلق، مصداق بارز مواردی از نقض حقوق بشر در حقوق بین‌الملل است:
نقض حق آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات: طبق ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، هرکس حق دارد آزادانه به جستجو، دریافت و انتشار اطلاعات بپردازد. انحصار مطلق رسانه‌ای و محروم کردن افراد از اخبار آزاد، نقض صریح این حق بنیادین است.

ایجاد فضای ارعاب و کنترل ذهنی یا شکنجه روحی: منزوی کردن طولانی‌مدت و بمباران تبلیغاتی اعضا با اطلاعات جهت‌دار، نوعی اعمال فشار روانی و سلب خودمختاری از فرد است که به گفته پژوهشگران حقوق بشر، از مصادیق بارز نقض امنیت روانی و حق استقلال انسانی به شمار می‌رود.

پنهان‌سازی سایر موارد نقض حقوق بشر: سانسور مطلق رسانه‌ای در داخل تشکیلات، سد محکمی در برابر مستندسازی و درز اخبار مربوط به سایر موارد نقض‌ حقوق بشر مانند تجرد اجباری، طلاق اجباری، بازداشت‌های خودسرانه، زندان‌های انفرادی طولانی‌مدت، و فشارهای روانی و جسمی بر منتقدان و افراد خواهان جدایی، ایجاد می‌کند که گزارش‌های متعدد دیده‌بان حقوق بشر و موسسه رند نیز بر آن صحه گذاشته‌اند.
استانداردهای جهانی حقوق بشر همواره بر حفظ استقلال فردی، آزادی اندیشه، ارتباط آزاد با دنیای خارج و عدم به کارگیری شیوه‌های شستشوی مغزی تأکید دارند.

مکانیسم‌های کنترل ذهن و منزوی سازی افراد در فرقه رجوی

بنا بر پژوهش‌های انجام‌شده درباره ساختارهای فرقه‌ای و به ویژه خاطرات اعضای جداشده از سازمان مجاهدین خلق و در مورد اخیر خاطرات ژینا حسین نژاد، مکانیسم‌های کنترل ذهن و منزوی کردن اعضا، در این سازمان ابعاد گوناگونی داشته است.

ایزولاسیون کامل حسی و ارتباطی: همان‌طور که در خاطرات ژینا اشاره شد، قطع دسترسی به دنیای خارج، ممنوعیت استفاده از تلفن، نامه‌نگاری آزاد، رادیو و تلویزیون‌های مستقل، باعث قطع ارتباط فرد با واقعيات جامعه می‌شود. این امر مصداق بارز ایجاد حصارهای اطلاعاتی است تا فرد هیچ‌گونه مرجع مقایسه‌ای برای سنجش درستی باورهای القایی درون تشکیلات نداشته باشد.

کنترل محیط و زمان، اشتغال دائم به کار اجباری: اعضا در پادگان اشرف به طور مداوم با برنامه‌های فشرده، جلسات عقیدتی، کار اجباری و نشست‌های موسوم به “گزارش روزانه” و “عملیات جاری” ومشغول نگه داشته می‌شوند. هدف از این کار، گرفتن زمان و فرصت تفکر فردی از اعضا است تا مغز فرصتی برای استراحت و پردازش مستقل افکار نداشته باشد.

جلسات انتقاد از دیگری و خودانتقادی: برگزاری جلسات اجباری موسوم به”غسل هفتگی” ، “دیگ” و “طعمه” سطح دیگری از کنترل ذهن است.در این نشست‌های تفتیش عقاید، افراد باید افکار، احساسات و حتی رویاهای شخصی خود را در حضور دیگران اعتراف و نقد کنند. این مکانیسم باعث از بین رفتن حریم خصوصی، خرد شدن اعتماد به نفس فردی و ایجاد وابستگی مطلق به رهبری سازمان می‌شود.
ایجاد احساس گناه و خودسرزنش‌گری مداوم: تشکیلات با متهم کردن مرتب افراد به داشتن ضعف‌های درون‌گروهی یا وابستگی به دنیای خارج یعنی مفاهیمی چون لیبرالیسم و بورژوازی، در افراد احساس گناه شدید ایجاد می‌کند. این تکنیک باعث می‌شد فرد پناهگاه و نجات خود را صرفاً در تبعیت کورکورانه از رجوی بداند.

انتظارات از نهادهای بین المللی حقوق بشری

رفتارهای حکمرانان تشکیلات مجاهدین خلق در مقایسه با استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر، حاکی از نقض فاحش حقوق بشر علیه ساکنان کمپ ایزوله اشرف 3 واقع در روستای مانز در شمال کشور آلبانی است.
جدول زیر خلاصه‌ای وضعیت نقض حقوق اعضای مجاهدین خلق  بر اساس استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر، از جمله اعلامیه جهانی حقوق بشر مصوب دسامبر 1948 و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی مصوب دسامبر 1966 را نشان می‌دهد:

جدول تطبیق نقض حقوق بشر در مجاهدین خلق با قوانین بین اللملی

در برابر نقض سیستماتیک حقوق بشر در تشکیلات و کمپ‌های وابسته به سازمان مجاهدین خلق مانند آنچه پیش‌تر در کمپ اشرف در عراق و سپس در کمپ مانزا در آلبانی گزارش شده است، انتظار می‌رود نهادهای بین‌المللی حقوق بشری، دولت‌های میزبان و سازمان‌های مدنی مسئولیت‌پذیر گام‌های عملی و جدی بردارند. گزارش‌های متعدد دیده‌بان حقوق بشر و نهادهای حمایتی بر لزوم اقدام فوری در این زمینه تأکید کرده‌اند.
انتظار می‌رود که نهادهای حقوق بشری و دولت‌ها با انجام تحقیقات مستقل و بی‌طرفانه، تضمین آزادی تردد و ارتباط ساکنان اشرف 3 با خانواده‌ها، صیانت از حقوق افراد جداشده و مستندسازی و پیگرد قانونی موارد نقض حقوق بشر در درون قرارگاه مجاهدین خلق، نسبت به آنچه روزانه در ساختار حکمرانی مسعود و مریم رجوی رخ می‌دهد، بی تفاوت نباشند.

مزدا پارسی

نوشته تطابق نقض حقوق بشر در مجاهدین خلق با استانداردهای بین المللی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این کنترل را فقط با گذاشتن نشست های مستمر و تکراری انجام می داد تا روح و روان افراد را تحت کنترل خود در آورد و نفر را به جایی برساند که احساس گناه و بدهکاری نسبت به رهبر سازمان کند و آن را در جمع بیان کند و فحش و ناسزا بشنود تا سران سازمان قبول کنند که او وفادار باقی مانده است .

آنقدر در چنین نشستهایی روی نفرات فشار بود که کمتر کسی توان ایستادگی داشت و به آنچه سران مجاهدین می خواستند تن ندهد.

همیشه در تشکیلات اهرم فشار جمع، کارساز بود. یعنی سران سازمان هیچ گاه خود را طرف حساب نفرات مشکل دار نمی کرد بلکه از سلسله مراتب تشکیلاتی می خواست که آنها با او برخورد کرده و او را مجبور کنند که تعهد بدهد که به سازمان و رهبری آن وفادار باقی خواهد ماند و تنها راه نجات خود را اعتراف به این می دید. حتی اگر از عمق وجود آن را قبول نداشت .

اینگونه بود که هر لحظه آن نشستها مثل سوهانی بود که روح و روان را می تراشید و زخم می کرد . اثرات آن سالیان در اذهان باقی می ماند و به راحتی فراموش نمی شود. هر از گاهی که به یاد آن نشستها می افتم و فشاری که بر ما بود، روزی صد بار به آنها لعنت می فرستم .

عباس محمد پور

نوشته نشست دیگ یا سوهان روح و روان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در میانه تناقضِ مخالفت هم‌زمان با جمهوری اسلامی و چالش شدید با دیگر جریان‌های اپوزیسیون به‌ویژه سلطنت‌طلبان و شخص رضا پهلوی، وضعیت مجاهدین خلق از زوایای زیر قابل بررسی است:

ریشه‌های تاریخی دشمنی میان مجاهدین خلق و جریان سلطنت

تناقض بنیادین میان سازمان مجاهدین خلق و سلطنت‌طلبان ریشه در تاریخ معاصر ایران دارد. مجاهدین که مبارزات خود در دوران پهلوی را بر پایهٔ براندازی نظام پادشاهی و مبارزه مسلحانه بنا نهاده بودند، هرگز نتوانستند با گفتمان بازگشت به سلطنت به توافق برسند. از سوی دیگر، پس از انقلاب ۱۳۵۷ و رویدادهای خونین دهه ۱۳۶۰، به‌ویژه استقرار این سازمان در عراق در دوران جنگ ایران و عراق و هم‌پیمانی با رژیم صدام حسین، شکاف عمیقی میان مجاهدین و بدنهٔ عموم مردم ایران ایجاد شد. این پیشینه تاریخی باعث شده است که بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی نیز از مجاهدین خلق فاصله بگیرند، چرا که همکاری با دولت متخاصم در زمان جنگ، از نظر عرف سیاسی و ملی‌گرایانه ایرانیان خط قرمز بزرگی محسوب می‌شود.

تقابل با رضا پهلوی و رقابت بر سر رهبری اپوزیسیون

در سال‌های اخیر و به موازات اعتراضات مردمی، رقابت شدیدی میان مجاهدین خلق به رهبری مریم و مسعود رجوی و جریان‌های حامی رضا پهلوی شکل گرفته است. مجاهدین خلق با راه‌اندازی کارزارهای رسانه‌ای و تجمعات در شهرهای غربی تلاش می‌کنند خود را تنها نیروی منسجم و دارای “برنامه مدون” (همان طرح ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی) معرفی کنند. رهبران مجاهدین از رشد گفتمان پادشاهی‌خواهانه احساس تهدید می‌کند چرا که آن‌ها نگرانند جریان رقیب با تکیه بر احساسات ناسیونالیستی و وجهه سنتی و باستانی پادشاهی، بتواند رهبری اعتراضات برون‌مرزی را مصادره کرده و مجاهدین را بیش از پیش به حاشیه براند. شعارهایی نظیر “نه شاه، نه رهبر” و تلاش برای متمایز کردن خود از هر دو حکومت گذشته و حال، ابزاری است که مجاهدین برای مقابله با این گفتمان به کار می‌گیرند.

مسئله مشروعیت مردمی و تناقض پایگاه اجتماعی

یکی از بزرگ‌ترین پارادوکس‌های سازمان مجاهدین خلق، تفاوت میان تشکیلات سازمان یافته برون‌مرزی و پایگاه اجتماعی ضعیف در داخل ایران است. از یک‌سو، مجاهدین از طریق شبکه‌های اجتماعی، و عواملی در داخل ایران موسوم به کانون‌های شورشی تلاش می‌کنند نقشی فعالی از خود به نمایش بگذارند. از سوی دیگر، به اذعان بسیاری از ناظران سیاسی و پژوهشگران، این سازمان به دلیل خاطره تاریخی همکاری با عراق، ساختار فرقه‌مانند درون‌تشکیلاتی و تناقضات ایدئولوژیک، در داخل ایران با بی‌اعتمادی و تنفر شدید عموم مردم مواجه است. همین امر باعث شده است که حتی در میان طیف‌های مختلف منتقد حکومت جمهوری اسلامی نیز مجاهدین به عنوان یک متحد قابل اعتماد شناخته نشوند.

ساختار فرقه‌ای و راهبرد بقا

بسیاری از پژوهشگران، روزنامه نگاران و اعضای جداشده، سازمان مجاهدین را دارای ماهیتی فرقه‌ای توصیف می‌کنند که در آن کنترل شدید بر روابط فردی، تجرد اجباری و کیش شخصیتی رهبران جریان دارد. این ساختار بسته به سازمان اجازه می‌دهد در برابر ضربات سنگین سیاسی و امنیتی دوام بیاورد و به حیات خود در خارج از کشور ادامه دهد، اما هم‌زمان مانع از انعطاف‌پذیری سیاسی و جذب بدنه‌های مدرن و مدنی جامعه ایران می‌شود. بنابراین، تمرکز کنونی مجاهدین بر تخریب و مقابله با سایر جریان‌های اپوزیسیون (مانند سلطنت‌طلبان)، در واقع بخشی از یک راهبرد بقا برای حفظ انحصار در بازارِ قدرتِ برون‌مرزی و مقابله با خطر حذف کامل از معادلات سیاسی آینده ایران است.

سازمان مجاهدین خلق در میان سایر طیف‌های اپوزیسیون نیز متحدی ندارد و به طور ویژه مورد غضب پادشاهی‌خواهان است. در سطح رسانه‌ای و تبلیغاتی تشکیلات انرژی بسیاری صرف تخریب سلطنت طلبان می‌کند، از جمله در ماجرای پرونده پرویز ثابتی، مجاهدین خلق بیش از هر رسانه دیگری این موضوع را بازتاب می‌دهد. در سطح فیزیکی و عملیاتی نیز تجمع‌های این دو گروه همواره با زد‌و‌خورد و تنش همراه بوده است.
در حالی که هر دو گروه یکدیگر را به فحاشی و رفتار غیردمکراتیک محکوم می‌کنند، آنچه مسلم است این است که کارنامه پهلوی با بیش از نیم قرن حکومت استبدادی پیش از انقلاب 57 پیش چشم تاریخ است و کارنامه رجوی با نزدیک به نیم قرن خشونت ورزی، حملات تروریستی، استبداد درون سازمانی و فرقه گرایی کاملا مستند است و هم اکنون در قرارگاه اشرف 3 در آلبانی نیز در حال رقم خوردن است. سران مجاهدین خلق در یک چندگانه مبارزاتی گرفتار شده‌اند که رهایی از آن میسر نیست. وجدان بیدار ملت ایران می‌داند که باید از منجلاب پیچیده اپوزیسیون‌ها پرهیز کند.

مزدا پارسی

نوشته وضعیت پیچیده مجاهدین خلق در چندگانه مبارزه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

باسلام

من مهرعلی پسرعمویت هستم. منو یادت میاد؟ حدود ۳۸سال است که از ما دوری وما همچنان در انتظار برگشتنت هستیم. به نظرت این همه سال چشم انتظاری ودلتنگی دیگر بس نیست؟ چرا خودت را از چنگ این لعنتی‌ها آزاد نمیکنی؟ چرا بیهوده عمرت را در خدمت این ظالمان و جنایتکاران تلف می‌کنی؟ همه دوستانت و نفراتی که درگذشته از سازمان مجاهدین جدا شده‌اند، پیش خانواده‌هایشان برگشته‌اند و درسلامت وآسودگی زندگی می‌کنند.

ما می‌دانیم که مسئولین سازمان ذهن و افکارتان را در اختیار خود گرفته‌اند و شماها را تحت فشار و سختی‌ها در بی‌خبری نگه داشته اند. ما در این سالیان خیلی تلاش و پیگیری کردیم که بتوانیم جوری با شما ملاقات یا تماس داشته باشیم یا نامه ای از ما بدستت برسد اما افراد سازمان این اجازه را به ما و دیگر خانواده‌ها نمی‌دهند.

به هرحال امیدوارم که این نامه به دستت برسد. ضمن اینکه قبلا هم چندنامه نوشته و برایت فرستاده‌ایم. همه ما حالمان خوب است. برادرت، خواهرها، بچه‌ها و سایر اقوام و بستگان خوب و دعاگوی شما هستند. همگی چشم انتظار آزادی و بازگشت شما هستیم.

باآرزوی سلامتی وتندرستی برای شما و به امید روز رهایی و بازگشتت به آغوش خانواده!

ارادتمند شما پسر عمویت

مهرعلی طاهری

نوشته نامه پسر عموی الخاص کوه‌پیما، عضو گرفتار در مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اظهارات وکیل متهامان و کارشناس رسانه‌ای دادگاه

به گفته مداح تقریباً ۱۸ نفر برای این برنامه جذب شده بودند. او در ادامه گفت: “اگر بگویم حضار از این موضوع خنده‌شان می‌گیرد، سخن گزافی نیست؛ یعنی سازمانی که ادعا می‌کند آلترناتیو جمهوری اسلامی است، در کرج حتی ۱۸ نفر آدم هم ندارد. با این حال، جای تعجب دارد که حکام غربی، دولت‌های غربی، آمریکا و رژیم صهیونیستی تصور می‌کنند این افراد می‌توانند برای آنها در اینجا کاری انجام دهند.”
مداح اظهارات دادستان کرج درباره چگونگی فریب خوردن عوامل کلیپ را در صحن دادگاه بازگو کرد. به گفته او عوامل مجاهدین خلق “در یک اپلیکیشن که برای انتشار آگهی است، آگهی منتشر می‌کنند و خودشان را به نام یک کارخانه معرفی می‌کنند. در آگهی اعلام می‌کنند که یک کارخانه هستیم و می‌خواهیم شصت‌ویکمین سالگرد تأسیس خود را جشن بگیریم و از افراد می‌خواهند که با حدود ۱۸ نفر، خودرو‌ها و وسایل نقلیه موتوری را با چینش مشخص، مطابق آنچه در کلیپ دیده می‌شود، آماده کنند، پرچمی را به حرکت درآورند و عبارت “۶۱ سال ایستادگی” را نمایش دهند. در نهایت، جلوی این خودرو‌ها یک پرچم سفید قرار داده شده بود؛ یعنی هیچ آرم و نشانه‌ای از سازمان وجود نداشت. بعد با فتوشاپ، محتوای رسانه‌ای و هوش مصنوعی، آرم سازمان مجاهدین خلق را به تصاویر اضافه کردند”.
او در ادامه توضیح داد که تصاویر ساخته شده در تلویزیون سیمای آازدی و دیگر رسانه های مجاهدین خلق نمایش داده شد و ادعا شد که این افراد هواداران سازمان مجاهدین خلق هستند و به خیابان آمده‌اند تا یک نمایش تبلیغاتی برای این گروه اجرا کنند.

نظام‌الدین موسوی، کارشناس رسانه‌ای و فعال حوزه رسانه و فضای مجازی، نیز در جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات اعضای سازمان مجاهدین خلق، با اشاره به بررسی کلیپ تبلیغاتی منتشرشده از سوی این سازمان در فضای مجازی، گفت: “افرادی که در ساخت این کلیپ حضور داشتند با فریب و سوءاستفاده از اعتمادشان جذب شده بودند و بسیاری از آنها حتی از ماهیت واقعی کاری که انجام می‌دادند اطلاعی نداشتند.”
موسوی عنوان می‌کند که با افرادی که دست اندرکار ساخت کلیپ رژه موتورسوران کرج بودند، از جمله سرپل مجاهدین صحبت کرده‌است. او درباره سرپل مجاهدین می‌گوید: “این فرد مدعی بود که در فضای مجازی آگهی‌ای دیده که در آن درخواست شده بود برای ساخت یک کلیپ به مناسبت شصت‌ویکمین سالگرد یک کارخانه، تعدادی افراد برای حضور در این کلیپ دعوت شوند. با همه این افراد گفت‌و‌گو کردم و بر اساس برداشت رسانه‌ای خودم تمام این افراد فریب خورده بودند و قربانی اعتمادشان شده بودند.”

این کارشناس رسانه‌ای درباره حضور خطرناک عوامل مجاهدین در فضای مجازی هشدا داد و از مسئولین خواست مردم را به‌ویژه در حوزه رسانه و فضای مجازی آگاه کنند تا جوانان کشور در دام فریب و تطمیع و خیانت مجاهدین گرفتار نشوند.

موسوی درباره وضعیت فعلی دستگیر شدگان توضیح داد که افرادی که با فرد اصلی همکاری داشتند و در یک شرکت صنعتی مشغول به کار بودند و به دلیل اعتماد به او وارد این ماجرا شده بودند مجدداً به محل کار خود بازگشتند. او در  برداشت من از گفت‌و‌گو با این افراد این بود که آنها پس از اطلاع از واقعیت به‌طور کامل اظهار برائت و پشیمانی می‌کردند و حتی آمادگی داشتند درباره آنچه اتفاق افتاده صحبت کنند. حتی برخی از آنها پیش از این ماجرا نام این سازمان را نیز به این شکل نشنیده بودند و نمی‌دانستند سازمانی که امروز فعال است از طریق فضای مجازی با آنها ارتباط گرفته است.

روایت بانوی بازنشسته فریب خورده درباره نمایش کرج

در ادامه جلسه دادگاه یک خانم که در جریان نمایش تبلیغاتی این گروهک در کرج حضور یافته و به گفته خودش از ماهیت واقعی این برنامه اطلاعی نداشته است، به‌عنوان “مطلع” در جایگاه حاضر شد و درباره نحوه فریب خود و دیگر افراد حاضر در این برنامه توضیح داد.

وی در ابتدای اظهارات خود گفت: دیدن مجدد این نمایش تبلیغاتی در دادگاه دوباره حال ما را بد کرد. من یکی از خانم‌هایی هستم که در آن برنامه حضور داشتم. بازنشسته هستم. من ۳۰ سال در این جامعه کار کرده‌ام اما الان حالم خوب نیست. اینکه ما اینجا هستیم برایم بسیار سخت است ما گول خوردیم و فریب خوردیم.

این خانم ادامه داد: اگر می‌دانستم این برنامه چیست نه‌تنها جلوی برادرم را می‌گرفتم بلکه اجازه نمی‌دادم همکاران نزدیک او نیز در آن شرکت کنند. اگر برادرم می‌دانست ماهیت واقعی این برنامه چیست من را وارد این داستان نمی‌کرد و همسر و فرزند خودش را نیز نمی‌آورد. ما با خودرو‌های شخصی و پلاک شخصی در آن برنامه حاضر نمی‌شدیم.

وی گفت: تمام صحبت مشترک ما این بود که قرار است برای تولد ۶۱ سالگی یک فرد پولدار برویم و یک کلیپ یا تیزر تبلیغاتی برای سورپرایز کردن او تهیه کنیم. برادرم گفت چنین کاری است و مبلغی هم پرداخت می‌کنند. نمی‌گویم وضعیت مالی من نامناسب بود، اما شاید وسوسه مالی وجود داشت. برای چند خانمی که در این برنامه حضور داشتند موضوع بیشتر جنبه تفریح و سرگرمی داشت به ما گفته بودند یک جمع دوستانه است و قرار است در یک جشن تولد شرکت کنیم و مبلغی نیز به دوستان پرداخت می‌شود؛ بنابراین حتی یک درصد هم شک نکردیم که موضوع چیز دیگری باشد.
این خانم با اشاره به پرچمی که در فیلم دیده می‌شود، گفت: آن پرچم سفیدی که بعداً روی آن آرم منافقین را اضافه کردند در زمان حضور ما وجود نداشت و ما که داخل خودرو بودیم، همان پرچم سفید را نیز ندیدیم. اگر برادر موتورسوار آن پرچم را دیده باشد قطعاً سفید بوده و بعداً آرم روی آن اضافه شده است..

این مطلع گفت: به من گفتند شما باید الگو باشید. من الگو بودم، اما انسان ممکن است خطا کند. ما خطا کردیم و چوب ناآگاهی‌مان را خوردیم.
وی در پاسخ به پرسشی درباره اطلاع افراد حاضر در این برنامه از ماهیت واقعی سازمان منافقین گفت: هیچ اطلاعی نداشتیم نه من و نه هیچ‌کدام از این ۱۸ نفر. حتی برادرم که به‌عنوان متهم ردیف اول این پرونده مطرح است نیز از ماهیت واقعی موضوع اطلاع نداشت. برادرم همکارانش را دعوت کرده بود و آنها بر اساس دوستی، رفاقت و انگیزه مالی قبول کرده بودند برای چند دقیقه در این برنامه حضور پیدا کنند. گفته شده بود که این کار حدود ۱۰ دقیقه یا یک ربع بیشتر طول نمی‌کشد و مبلغی نیز پرداخت می‌شود.

این مطلع با اشاره به ضرورت افزایش آگاهی عمومی گفت: باید برای افزایش سطح آگاهی جوانان کار بیشتری انجام شود. من سال‌ها در این جامعه کار کرده‌ام، اما خودم آگاهی کافی نداشتم. حتی درباره سرکردگان این گروه نیز اطلاعات دقیقی نداشتم ما بعد از دستگیری متوجه شدیم که چنین فیلمی تهیه و منتشر شده و فهمیدیم ماجرا چه بوده است. قبل از آن حتی فیلم را ندیده بودیم. ما طرفدار منافقین نبودیم. ما به کشور وطن و نظام خود پایبندیم و پای اعتقادات خود ایستاده‌ایم.

وی گفت: اگر از ماهیت این سازمان اطلاع داشتم قطعاً اجازه نمی‌دادم چنین اتفاقی رخ دهد. این کاری که انجام شده آن‌قدر مبتدیانه و پیش‌پاافتاده بوده که اگر از ابتدا می‌دانستیم چه گروهی پشت آن است هیچ‌کدام از ما وارد این ماجرا نمی‌شدیم.

کارگر جوان کرجی قربانی عوامل مجاهدین

در ادامه جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات اعضای سازمان مجاهدین خلق، یک مطلع جوان که در کلیپ تبلیغاتی این گروه حضور داشته است با تأکید بر اینکه از ماهیت واقعی این برنامه اطلاعی نداشته، به تشریح نحوه دعوت خود و دیگر افراد حاضر در این کلیپ پرداخت و گفت: من یکی از افرادی هستم که در این ماجرا قربانی شدم و ۲۶ سال سن دارم. افرادی که در این کلیپ حضور داشتند عمدتاً در یک شرکت با یکدیگر کار می‌کردند. فردی که ما را برای حضور در این برنامه دعوت کرد از همکاران ما بود و من طی چند سالی که در آن شرکت کار می‌کردم با او ارتباط کاری داشتم و رفاقتی داشتم.

وی افزود: اصلاً تصور نمی‌کردم کلیپی که قرار است در آن حضور داشته باشیم، پشت سر خود چنین ماجرایی داشته باشد. با توجه به اینکه همکارمان شرایط اقتصادی چندان مناسبی نداشت و در کنار کار اصلی خود فعالیت دیگری هم انجام می‌داد و گفته بود برای تبلیغات کلیپ تهیه می‌کند تصور ما این بود که قصد دارد از این طریق درآمدی داشته باشد و حتی ما را هم با خود همراه کرده تا مبلغی به ما پرداخت شود.
این مطلع ادامه داد: به ما گفته بودند که قرار است حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در محل حضور داشته باشیم و در کلیپ شرکت کنیم. حتی درباره مبالغ نیز گفته شده بود که برای افرادی که موتور دارند یا با خودرو می‌آیند مبالغ متفاوتی پرداخت می‌شود و کار تمام می‌شود. ما واقعاً هیچ خبری نداشتیم و صرفاً بر اساس اعتمادی که به همکارمان داشتیم در محل اعلام‌شده حاضر شدیم.

این مطلع درباره ماجرای پرچم سفید نیز اظهار کرد: زمانی که پرچم سفید را در دست گرفتیم خودم از همکارم پرسیدم قرار است چه چیزی روی این پرچم قرار بگیرد، چون برای کلیپی که گفته می‌شد مربوط به یک شرکت است گرفتن یک پرچم سفید برایم سؤال بود. او گفت نگران نباش قرار است لوگوی شرکت روی آن قرار بگیرد و موضوع مربوط به شصت‌ویکمین سالگرد فعالیت شرکت است.

وی افزود: حتی درباره نام شرکت یا اینکه قرار است چه اتفاقی بعد از فیلمبرداری رخ دهد سؤال دیگری نکردم، چون همه افرادی که آنجا بودند یکدیگر را به‌خوبی می‌شناختند. من حدود چهار سال است که این افراد را می‌شناسم و بخش قابل توجهی از روز را در محل کار با آنها می‌گذرانم. ما حدود ۱۲ ساعت از روز را در محل کار در کنار یکدیگر هستیم و حتی با توجه به شیفت‌های کاری زمان زیادی را با هم می‌گذرانیم بنابراین هیچ دلیلی نداشت که نسبت به دعوت همکارمان بدبین باشیم یا تصور کنیم پشت این برنامه موضوع دیگری وجود دارد.

وی ادامه داد: بعد از حضور در محل کلیپ ضبط شد، اما ما اصلاً نمی‌دانستیم این فیلم قرار است چگونه و از چه طریقی منتشر شود. تصورمان این بود که فیلمبرداری انجام می‌شود و در نهایت همان کلیپ به فردی که گفته می‌شد شصت‌ویکمین سالگرد فعالیت شرکتش است تحویل داده خواهد شد. اصلاً تصور نمی‌کردیم قرار است این تصاویر در فضای مجازی منتشر شود.

این مطلع با اشاره به سن و شرایط خود گفت: من یک جوان ۲۵ یا ۲۶ ساله هستم و طبیعتاً در فضای مجازی حضور دارم و اخبار و مطالب مختلف را دنبال می‌کنم، اما در تمام این سال‌ها حتی در فضای مجازی هم درباره چنین موضوعی اطلاعاتی نداشتم و نمی‌دانستم این گروهک چگونه فعالیت می‌کند. درباره این سازمان واقعاً چیزی نمی‌دانستیم. ما فکر می‌کردیم با یک برنامه تبلیغاتی معمولی مواجه هستیم و صرفاً برای کمک به همکارمان و دریافت مبلغی محدود در آن شرکت کردیم.

این مطلع تأکید کرد: هیچ‌کدام از ما تصور نمی‌کردیم این کلیپ قرار است در ارتباط با منافقین ساخته شود و در فضای مجازی منتشر شود. ما با اعتماد به همکارمان در این برنامه حضور پیدا کردیم و بعداً متوجه شدیم موضوع کاملاً متفاوت از چیزی بوده که به ما گفته شده بود.

اعتماد به همکار، ما را درگیر پرونده‌ای کرد که از ماهیت آن اطلاعی نداشتیم

یکی دیگر از افراد حاضر در کلیپ در تشریح ماجرای حضور خود در یک تیزر تبلیغاتی در دادگاه گفت: حدود ۱۰ سال است که با همکارانمان در یک مجموعه کاری می‌کنیم و به من پیشنهاد حضور در یک برنامه تبلیغاتی را مطرح کردند و حتی از من خواستند با خودرو و شخصاً در محل حاضر شوم، بر اساس اعتمادی که میان ما وجود داشت، پیشنهادشان را پذیرفتم.
وی افزود: لوکیشنی برای من ارسال کرده بودند، همان مکانی بود که در آن حاضر شدم. وقتی به محل رسیدم، بیشتر افرادی را که آنجا می‌دیدم، مانند خودمان کارگر و شاغل در یک شرکت یا مجموعه بودند. ما حتی در مسائل مالی نیز به یکدیگر اعتماد داشتیم و گاهی مبالغی را از هم قرض می‌گرفتیم و شماره حساب‌های یکدیگر را داشتیم.
وی درباره موضوع تیزر تبلیغاتی اظهار کرد: به ما گفته شده بود که این برنامه مربوط به تبلیغات تولد ۶۱ سالگی یک فرد است و قرار است برای آن فیلم‌برداری انجام شود. من در آن زمان هیچ اطلاعی از اینکه پشت این برنامه چه موضوعی وجود دارد، نداشتم.
وی ادامه داد: حتی همان بار اول که آنجا حاضر شدم، درباره پرچم سفیدی که در محل بود، سؤال کردم. گفتند این پرچم، لوگوی مربوط به برنامه تولد ۶۱ سالگی است. من هم بر اساس همان توضیحات و اعتمادی که به همکار و دوستم داشتم، تصور دیگری از ماجرا نداشتم.
این فرد مطلع درباره حضور دو موتورسوار در محل نیز گفت: پس از آن، دو موتورسوار در صحنه حاضر شدند. آنها نیز فیلمی گرفتند، گفت‌وگویی انجام شد و محل را ترک کردند.
وی در ادامه با اشاره به هماهنگی انجام‌شده برای فیلم‌برداری گفت: طبق توضیحاتی که به ما داده شد، برای حضور در محل و فیلم‌برداری هماهنگی‌هایی نیز با حراست شرکت انجام شده بود. گفته بودند، چون این مکان در شهرک صنعتی قرار دارد و شرکت‌های متعددی در آنجا فعال هستند، بهتر است فیلم‌برداری در زمان خلوتی انجام شود تا برای برنامه تبلیغاتی مشکلی ایجاد نشود.
وی با تأکید بر اینکه در زمان حضورش از ماهیت واقعی موضوع اطلاعی نداشته است، گفت: تا روز دوم اصلاً نمی‌دانستم موضوع چیست. حتی اسم این گروه را هم نشنیده بودم و نمی‌دانستم با چه جریانی مواجه هستم. بعداً در جریان بازپرسی توضیحات لازم را ارائه کردم و متوجه شدم موضوع به سازمان مجاهدین خلق مربوط بوده است.
وی در پایان با اشاره به تجربه خود از این ماجرا گفت: ما به همکار و دوست خود اعتماد کردیم و از این اعتماد آسیب دیدیم. درخواست من از رسانه‌ها این است که درباره سوابق و اقدامات سازمان مجاهدین خلق اطلاع‌رسانی بیشتری انجام دهند تا جوانان و خانواده‌ها نسبت به تاریخچه و عملکرد این سازمان آگاهی بیشتری داشته باشند.

استرسی که به من، همسر و فرزندم وارد شده، جبران‌ناپذیر است

یکی دیگر افرادی که در جریان یک فراخوان و با تصور شرکت در یک برنامه تبلیغاتی و تصویری در کرج حضور یافته بود، به عنوان مطلع در جایگاه حاضر شد و جزئیاتی از نحوه جذب و فریب افراد برای حضور در این برنامه را تشریح کرد.
وی در اظهارات خود با اشاره به اینکه ۳۵ سال دارد و متأهل و دارای فرزند دو ساله است، گفت: اعتقادات و رفتار‌های ما هیچ تناسبی با آنچه در فیلم نشان داده شد، نداشت و اتفاقی که برای ما افتاد با تصوری که هنگام حضور در محل داشتیم، کاملاً متفاوت بود.
وی افزود: حدود یک ماه است که از زندان آزاد شدم و به همراه همسرم تلاش می‌کنیم زندگی خود را دوباره ادامه دهیم.
این مطلع دادگاه گفت: به دلیل ارتباط دوستانه‌ای که با یکی از افراد حاضر در این ماجرا داشتم، بدون اینکه از اصل موضوع اطلاع داشته باشم، وارد این جریان شدم. ابتدا به ما گفته شد قرار است برای تبلیغات یک شرکت، تیشرتی بپوشیم و چند عکس بگیریم.
وی ادامه داد: حدود ۱۴ یا ۱۵ نفر از دوستان با هم به محل رفتیم و هیچ‌کس تصور نمی‌کرد قرار است اتفاق دیگری رخ دهد. فضای حضور ما بیشتر شبیه یک دورهمی دوستانه بود و حتی در مسیر و محل، شوخی و خنده داشتیم.
وی با اشاره به شرایط اقتصادی خود گفت: به دلیل تعطیلی محل کار در ایام تعطیلات تابستان، برای تأمین هزینه‌های زندگی و خانواده، پس از پایان کار در تاکسی اینترنتی فعالیت می‌کنم. گاهی صبح زود سر کار می‌روم و بعد از آن تا شب به کار در تاکسی اینترنتی ادامه می‌دهم؛ بنابراین اصلاً تصور نمی‌کردم موضوع حضور ما چیز دیگری باشد.
این مطلع درباره لحظه بازداشت و مواجهه با واقعیت ماجرا نیز، گفت: فیلمبرداری انجام شده بود و روزی که ما را گرفتند، تازه متوجه شدیم چه اتفاقی افتاده است. آن لحظه فقط می‌گفتیم “یا ابوالفضل” و نمی‌دانستیم چه بلایی سرمان آمده است.
وی با اشاره به تداوم فعالیت تبلیغاتی این جریان در فضای مجازی، اظهار کرد: امروز متوجه شده‌ام که این افراد چگونه از افراد ساده‌ای مانند ما سوءاستفاده می‌کنند. اگر چند نفر مانند من فریب نخورند و وارد چنین ماجرا‌هایی نشوند، شاید این جریان نتواند از افراد دیگر سوءاستفاده کند. این سازمان علی‌رغم همه تبلیغاتی که دارد و در شعارهایش از نابودی جمهوری اسلامی می‌گوید، یه سازمان دروغگو و شیاد است که از سادگی و نا‌آگاهی افرادی مثل من سوءاستفاده می‌کند.
این مطلع دادگاه با اشاره به آثار روانی این حادثه بر خانواده‌اش، گفت: استرسی که به من، همسر و فرزندم وارد شده، جبران‌ناپذیر است. من پدر یک خانواده هستم و هنوز نتوانسته‌ام آن اضطراب را از خودم دور کنم.
وی ادامه داد: اولین بارم بود که این اقدام را انجام دادم و سابقه دیگری ندارم. این اتفاق را هم نتیجه نا آگاهی خودم می‌دانم. باعث و بانی این اتفاقات و مشکلات برای من این سازمان و گردانندگان آن هستند.

برگرفته از خبرگزاری میزان – تنظیم از مزدا پارسی

نوشته حضور عوامل رژه کرج در جلسه 56 دادگاه محاکمه سران مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از بارزترین، آشکارترین و در عین حال پارادوکسیکال‌ترین تناقض‌های ساختاری و تبلیغاتی در درون سازوکار تشکیلاتی سازمان مجاهدین خلق همین دوگانگی رفتاری درونی و بیرونی است. همین چند سطر شعری که از جمشید پیمان در سایت رسمی مجاهدین منتشر شده، تناقض میان قوانین آهنین درون‌تشکیلاتی و رفتارهای مداراگرانه یا ابزاری در بیرون از تشکیلات، را آشکار می‌کند.
در تشکیلات بسته و پادگانی سازمان مجاهدین خلق (که نمونه بارز آن کمپ اشرف در عراق بود)، قوانین انضباطی و ایدئولوژیک با شدیدترین شکل ممکن بر پایه تجرد اجباری، جداسازی کامل جنسیتی و ممنوعیت هرگونه عواطف فردی اعمال می‌شود.

بنابر شهادتهای اعضای پیشین این تشکیلات و اسناد پژوهشی و گزارش‌های نهادهای مطالعاتی مانند موسسه رند و دیده‌بان حقوق بشر، پس از اجرای طرح موسوم به “انقلاب ایدئولوژیک” در دهه ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰، تمامی اعضا موظف به طلاق‌های اجباری شدند و داشتن هرگونه رابطه عاطفی، تعلق خاطر به همسر یا فرزند، یا حتی فکر کردن به مسائل جنسی، به عنوان “خیانت به آرمان و رهبری” تلقی می‌شد.

در مناسبات درونی اشرف، جلساتی تحت عنوان “عملیات جاری” و “دیگ” برگزار می‌شود که در آن افراد مجبور هستند کوچک‌ترین افکار روزمره، تمایلات عاطفی یا تناقضات ذهنی خود را با صدای بلند اعتراف کنند و زیر شدیدترین فشارهای روانی، تحقیر جمعی و سرکوب قرار گیرند. اگر در چنین فضایی ارتباطی عاطفی یا کلامی مشابه آنچه میان جمشید پیمان و نوشین نامور رخ داده، میان دو نفر از اعضای داخل کمپ رخ می‌داد، قطعاً با شدیدترین برخوردهای تنبیهی، بازجویی‌های فرساینده و طرد تشکیلاتی مواجه می‌شدند.

اما دلیل این تناقض آشکار چیست؟ چرا فردی خارج از تشکیلات (مانند یک شاعر وابسته) می‌تواند از الفاظ عاطفی مانند “عزیز دلم” برای یک عضو فوت‌شده استفاده کند، اما این کار برای اعضای داخل خط قرمز مطلق است؟ پاسخ در دو سطح پروپاگاندای بیرونی و استانداردهای دوگانه تشکیلاتی نهفته است:

مصرف بیرونی و پروپاگاندا:

سازمان مجاهدین خلق در مواجهه با دنیای خارج، به ویژه در اروپا و آمریکا، همواره تلاش کرده است چهره‌ای مدرن، دمکراتیک و منعطف از خود به نمایش بگذارد. استفاده از ادبیات عاطفی، شاعرانه و شخصی در خارج از تشکیلات، ابزاری برای انسان‌سازی از اعضا، جذب همدردی عمومی و مشروعیت‌بخشی به فعالیت‌های سیاسی است. اگر همان سازمان بخواهد ادبیات خشک، پادگانی و کاملاً رباتیک خود را در مقیاس بین‌المللی عریان کند، حامیان خارجی و چهره‌های سیاسی دموکرات خود را به سرعت از دست خواهد داد.

استثناگرایی برای لایه‌های خاص یا پیرامونی:

افراد حاشیه‌ای، هواداران خارج از کشور، یا عناصر فرهنگی و هنری وابسته به سازمان (مانند شاعران و هنرمندان مقیم اروپا) معمولاً مشمول قوانین سخت و طاقت‌فرسای “انقلاب ایدئولوژیک” پادگان‌ها نمی‌شوند؛ زیرا سازمان به خدمات تبلیغاتی، اشعار مدح‌آمیز و پروپاگاندای آن‌ها نیاز مبرم دارد. بنابراین، خط قرمزهای سفت و سخت تجرد و کنترل عواطف، ابزاری برای کنترل مطلق نیروی انسانی محبوس در درون تشکیلات است تا نتوانند به زندگی شخصی، خانواده یا استقلال فکری بیندیشند، در حالی که در بیرون از مرزهای تشکیلات، از این قیود به عنوان ابزارهای انعطاف‌پذیر سیاسی استفاده می‌شود.
این دوگانگی دقیقاً ماهیت فرقه را نمایان می‌کند؛ جایی که قوانین اخلاقی و عاطفی نه بر اساس اصول انسانی، بلکه صرفاً بر اساس منافع ابزاری رهبری سازمان تعریف و اعمال می‌شوند.

مزدا پارسی

نوشته اگر جمشید پیمان و نوشین نامور در اشرف بودند قطعا توبیخ می‌شدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از اعلام عمومی خبر درگذشت یزدان در خردادماه گذشته، خانواده او با استفاده از شبکه‌های اجتماعی —به‌ویژه از طریق ایجاد یک حساب کاربری اختصاصی در اینستاگرام به نام “یزدان تیموریان”— به سوگواری علنی و بازگویی سرگذشت او به زبان انگلیسی پرداختند. متن‌های همراه با عکس‌های یزدان، عمدتاً گویای رنج‌هایی است که او و خانواده‌اش —به ‌واسطه جدایی تحمیلی— تحت حکمرانی رهبران سازمان مجاهدین خلق متحمل شده‌اند. این آخرین پست منتشرشده در صفحه یزدان تیموریان است که از زبان انگلیسی به فارسی  برگردانده شده است:

دوستت دارم و هر روز دلم برایت تنگ می‌شود. او در بیمارستان “اشرف” بیمار بود و از خانواده‌اش دور نگه داشته شده بود. آن‌ها حتی اجازه ندادند برای آخرین بار با ما خداحافظی کند یا آخرین تماس تلفنی را داشته باشد. این بسیار ناعادلانه است.

سال‌ها پیش، در آخرین تماس تلفنی‌مان، او گفت: “لطفاً آن دختربچه، نوه‌ام را بیاورید تا بتوانم او را در آغوش بگیرم.” او به خانواده‌اش نیاز داشت و مشتاق دیدار ما بود.

تحلیل این پیام کوتاه و پراحساس، مفاهیم حیاتی متعددی را در خصوص نقض حقوق بشر، جدایی اعضای خانواده و کنترل سیستماتیکِ اعمال‌شده بر اعضای سالخورده در “اشرف ۳” نشان می‌دهد که در زیر به برخی از آنها پرداخته می‌شود.

پست مربوط به خانواده یزدان تیموریان

محرومیت از تماس و ابراز احساسات در واپسین لحظات زندگی

متن بالا خاطرنشان می‌کند که یزدان تیموریان در “اشرف ۳” بیمار بود و عامدانه از بستگانش دور نگه داشته شد. از منظر انسانی، مراقبت‌های پایان عمر معمولاً بر آسایش، حفظ کرامت و پیوند دوباره با خانواده تأکید دارند. گلایه خانواده مبنی بر اینکه “اجازه ندادند آخرین خداحافظی یا حتی آخرین تماس تلفنی را با ما داشته باشد”، نشان می‌دهد که در تشکیلات مجاهدین خلق چگونه سخت‌گیری‌های ایدئولوژیک یا تشکیلاتی بر همدلی بنیادین انسانی سایه افکنده است و هم عضو سالخورده و هم خانواده‌اش را از فرصت خداحافظی محروم ساخته است.

ارتباط خانوادگی، آرزوی برآورده نشده

جمله تکان دهنده‌ای که خانواده تیموریان از او نقل می‌کند – “لطفاً دختر بچه، نوه‌ام را بیاورید تا بتوانم او را در آغوش بگیرم” – اشتیاق عمیق برای تداوم نسلی و عشق خانوادگی را که علیرغم دهه‌ها جدایی همچنان ادامه دارد، نشان می‌دهد. برای دهه‌ها، بسیاری از اعضا در ساختارهای منزوی فرقه رجوی از زندگی روزمره خانگی، ازدواج و تربیت فرزند جدا شده‌اند. برجسته کردن این درخواست تأکید می‌کند که در پس دهه‌ها تعهد سازمانی، پیوندهای اصلی انسانی و تمایل به پیوندهای والدینی و پدربزرگ و مادربزرگی کاملاً دست نخورده باقی مانده است.

کنترل سازمانی و محدودیت اطلاعاتی

گزارش‌های مربوط به تعاملات خانواده تیموریان با سازمان مجاهدین خلق –از جمله محدودیت در ملاقات‌ها طی سفر به آلبانی و اطلاع‌رسانی دیرهنگام یا به‌شدت کنترل‌شده درباره مرگ او — نشان‌دهنده الگویی از “کنترل جریان اطلاعات” (یا دروازه‌بانی اطلاعات) در سازمان مجاهدین خلق است. سازمان‌هایی که اعضای عادی خود را از دنیای بیرون منزوی می‌کنند، اغلب برای جلوگیری از جدا شدن اعضا، نفوذ خارجی یا نظارت نهادهای حقوق بشری و مستقل، کنترل شدیدی بر کانال‌های ارتباطی اعمال می‌کنند؛ امری که متأسفانه موجب اندوه عمیق خانواده‌های بیرون از سازمان می‌شود، چرا که آن‌ها دیگر قادر نیستند به‌طور مؤثر از عزیزان سالخورده خود حمایت کنند.

خانواده یزدان تیموریان برای کنار آمدن با رنج فراقی که دیگر وصالش میسر نیست و افشای ظلم سرکردگان مجاهدین خلق، با انجام اقداماتی مشخص، با سوگ از دست دادن پدر خود مواجه شدند و علیه انکار سازمان یافته مبارزه کردند. آنها برای احقاق حقوق از دست رفته خود با استفاده از شبکه‌های اجتماعی، مطالب یادبود، عکس‌های خانوادگی و جزئیاتی درباره زندگی سازمانی یزدان منتشر می‌کنند تا با خلأ اطلاعاتیِ تحت کنترلِ رجوی مقابله کنند.

تجربه نشان داده است که شواهدی که جدا شده‌ها، کودک سربازان و خانواده‌های اعضای در بند مجاهدین در رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی، مصاحبه‌ها و مستند‌ها به اشتراک می‌گذارند از موثرترین ابزارها برای آگاه سازی جوامع درباره تهدید تشکیلات مجاهدین خلق است.

مزدا پارسی

نوشته پیامدهای تراژیک انزوای تحمیل‌شده از سوی رجوی بر یزدان تیموریان و خانواده‌اش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این محتواهای صوتی و تصویری مستقیماً به سازمان مجاهدین خلق، مسعود رجوی، مریم رجوی و چهره‌های مهم تشکیلات می‌پردازند. بعضی از این برنامه‌ها روایت انتقادی دارند؛ برخی تلاش کرده اند که با رعایت اصول حرفه‌ای بیطرفی و ادبیات پژوهشی، روایت را کاملا تاریخی و سیاسی بیان کنند.

برای گوش دادن به مجموعه‌های صوتی و اپیزودهای مستند درباره این چهره‌ها، پلتفرم‌های پادکست‌پخش فارسی (مانند کست‌باکس، ناملیک، فیدیبو و شنوتو) میزبان مستندهای تاریخی متعددی هستند و در پلتفرم‌های ویدئویی همچون یوتیوب و آپارات با جستجوی کلیدواژه‌هایی نظیر “تاریخ سازمان مجاهدین خلق”، “اپیزود ویژه زندگی مسعود رجوی” یا “مستند بنیان‌گذاران مجاهدین” دسترسی نسبتا کاملی به محتواهای موجود به مخاطب می‌دهند.

پادکست‌هایی با موضوع مجاهدین خلق و رهبرانش

در زیر به چند نمونه از جامع‌ترین محتواهای صوتی و تصویری مستند درباره مجاهدین خلق اشاره می‌شود:

۱. پادکست “راوکده” با چندین اپیزود اختصاصی درباره رهبران و افراد مهم تشکیلات مجاهدین خلق از نظر تعداد قسمت‌های مرتبط، یکی از منابع فارسی قابل‌توجه است.

“معمار تبعیدی | داستان زندگی و سرنوشت مسعود رجوی” — که حدود ۸۵ دقیقه است. درباره زندگی و قدرت‌گیری مسعود رجوی، فرار به عراق، رابطه با صدام، مریم رجوی، انقلاب ایدئولوژیک، فروغ جاویدان و سرنوشت نامعلوم اوست. این قسمت در شهریور 1405 منتشر شده است.

“همسر خلق | داستان زندگی مریم رجوی، رهبر سازمان مجاهدین خلق” — که حدود ۶۳ دقیقه است. درباره مریم رجوی، مهدی ابریشمچی، ازدواج او با مسعود رجوی و انقلاب ایدئولوژیک سازمان است.
یک اپیزود ویدئوکست جداگانه با عنوان “داستان زندگی مریم رجوی | رازهای پنهان سازمان مجاهدین خلق” نیز منتشر شده که زندگی مریم رجوی، ورودش به سازمان، رابطه‌اش با مسعود رجوی، نقش او در تشکیلات و تحولات بعد از خروج سازمان از عراق را بررسی می‌کند.

راوکده در کنار این‌ها اپیزودها/ویدئوکست‌هایی درباره موسی خیابانی، مصطفی رجوی، اشرف ربیعی، فروغ جاویدان، فیروزه بنی‌صدر و بهزاد معزی هم معرفی کرده است.

۲. پادکست “مورخ” با اپیزود “داستان مریم و مسعود رجوی | انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین خلق” تقریباً به‌طور کامل به رهبری رجوی‌ها و تحولات درونی سازمان اختصاص دارد. موضوعاتی مثل زندگی مسعود و مریم، اشرف ربیعی، موسی خیابانی، مهدی ابریشمچی، ازدواج مسعود و مریم، انقلاب ایدئولوژیک و سرنوشت سازمان بعد از مسعود رجوی را پوشش می‌دهد. نسخه تصویری اپیزود “داستان مریم و مسعود رجوی”، نیز در یوتیوب قابل دسترس است.

مزدا پارسی

نوشته معرفی پادکست‌هایی با موضوع مجاهدین خلق و رهبرانش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روایت عیسی آزاده از خبرگزاری میزان: حضور در بازجویی و ضرب‌وشتم

یکی از صریح‌ترین موارد، اظهارات عیسی آزاده، عضو جداشده مجاهدین، در جلسه بیست‌وهفتم دادگاه رسیدگی به اتهامات اعضای سازمان مجاهدین خلق در تهران در دی ماه 1403 است. گزارش این جلسه، اظهارات او را درباره حوادث سال ۱۳۷۳ بازتاب داده است.
آزاده درباره فردی به نام سعید سیدمراد گفت که او را پس از شکنجه به اتاق بازگرداندند و به گفته او، صورت و چشم‌هایش کبود، لباسش پاره و پشتش متورم و کبود بود. آزاده گفت اسدالله مثنی و حسن عزتی در زمان بردن او حضور داشتند. سپس، بنا بر روایت آزاده، مثنی وارد شد و پس از فحاشی، مختار جنت‌صادقی، مجید عالمیان و بهرام جنت‌صادقی نیز در ضرب‌وشتم شرکت کردند و سعید در همان ضربات اولیه بیهوش شد.
در همان جلسه، آزاده درباره بازداشت خودش در سال ۱۳۷۳ نیز گفت که پس از امتناع از امضای برگه‌ای، او را به اتاقی بردند، برهنه کردند و حسن نظام‌الملکی، اسدالله مثنی و حسن عزتی شروع به کتک‌زدن او کردند. او همچنین از انتقالش به اتاقی موسوم به “اتاق فوتبال” و ضرب‌وشتم آنجا سخن گفت.

روایت امیر صیاحی از وبسایت پژواک: ماجرای “دادستانی” مثنی

روایت دیگری از امیر صیاحی، عضو سابق سازمان، منتشر شده است. صیاحی در مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۳ منتشر کرده، ماجرای عباس ثابت‌منش را نقل می‌کند و می‌گوید ثابت‌منش پس از ورود به اشرف خواهان خروج از سازمان شده بود و در پی آن بازداشت شد.
بر اساس روایت صیاحی، در دادگاهی داخلی که برای ثابت‌منش تشکیل شده بود، نادر رفیعی‌نژاد قاضی و اسدالله مثنی دادستان بود. صیاحی به نقل از ثابت‌منش می‌نویسد که مثنی در آن جلسه به عنوان دادستان حضور داشت و دادستان خواستار “اشد مجازات” شد. به گفته صیاحی پیش از دادگاه، ثابت‌منش در بازداشت بوده و از او بازجویی می‌شده است.
در بخش دیگری از خاطرات صیاحی، او می‌گوید اسدالله مثنی مسئول نشست‌های موسوم به “غسل” در قرارگاه انزلی بوده است. صیاحی شرح می‌دهد که اعضا باید افکار و “فاکت‌های” شخصی و جنسی خود را می‌نوشتند و در نشست می‌خواندند و مثنی آنها را بررسی می‌کرد. در یک مورد، به گفته صیاحی، مثنی او را صدا کرده و درباره جنسیت فردی که در نوشته‌اش به آن اشاره کرده بود سؤال کرده است.

 روایت سید حجت سید اسماعیلی از انجمن نجات آذربایجان غربی: روایت دیگری درباره زندان‌های سال ۱۳۷۳

در گزارش‌های منتشرشده از سوی منتقدان سازمان مجاهدین خلق که بیشترشان اعضای پیشین این تشکیلات هستند، سال ۱۳۷۳ به‌عنوان دوره‌ای مطرح شده که شماری از اعضای ناراضی یا مشکوک به “نفوذی” در بازداشتگاه‌های داخلی سازمان زندانی، بازجویی یا شکنجه شدند.
در یکی از این روایت‌ها، سید اسماعیلی که از اعضای پیشین تشکیلات است، اسدالله مثنی را در کنار سیدمحمد سادات‌دربندی و نریمان عزتی به‌عنوان بازجو و شکنجه‌گر معرفی کرده است. او که خودش در این زندان‌ها بازجویی شده بازجویی و تهدیدهای مثنی را تجربه کرده است.

روایت رضا گوران در صفحه شخصی اش در فیس بوک: اعزام ناراضیان به مرز

در خاطرات منتشرشده از رضا گوران با عنوان “روایت دردهای من”، این عضو پیشین مجاهدین خلق شرح می‌دهد که که مثنی مسئول برخورد با اعضای منتقد و خواهان جدایی بوده و حتی ادعا کرده است که برخی افراد به مرز ایران و عراق برده شده و در شرایط خطرناک رها شده‌اند. در یک مورد مشخص نیز رضا گوران شهادت میدهد که افرادی توسط تیم تحت مسئولیت مثنی کشته شده‌اند.

تصویر کلی که از کنار هم گذاشتن این شهادت‌ها درباره اسد الله مثنی

ایرج مصداقی نیز در نوشته‌ای جداگانه می‌نویسد که بر اساس شهادت‌های جداشدگان در قرارگاه اشرف، مثنی در شمار بازجویان و شکنجه‌گران قرار داشته است. در میان روایت‌های بالا، روایت عیسی آزاده در یک جلسه دادگاه مشخص، به نام شخص خود، در قالب شهادت منتشر شده است. نوشته‌های مصداقی و دیگر مخالفان سازمان، جمع‌بندی یا نقل روایت‌های متعدد هستند. اگر روایت‌های جداشدگان و شهادت رسمی عیسی آزاده را کنار هم قرار دهیم، تصویری که از نقش تشکیلاتی اسدالله مثنی ترسیم می‌شود، بیشتر مربوط به یک عضو عادی یا صرفاً مفسر سیاسی نیست، بلکه مربوط به فردی است که به گفته این شاهدان در چند حوزه فعالیت داشته است:
بازجویی و تحقیقات امنیتی
کنترل و برخورد با اعضای ناراضی یا خواهان جدایی
حضور در بازداشتگاه‌های داخلی سازمان
مشارکت یا حضور در جلسات برخورد و تنبیه
نقش دادستان در برخی دادگاه‌های داخلی
نظارت بر نشست‌های شستشوی مغزی
و بنا بر شهادت عیسی آزاده، حضور در ماجرای شکنجه و ضرب‌وشتم برخی زندانیان

بنابراین اگر بخواهیم درباره شخص او با دقت تاریخی صحبت کنیم، تعبیر مستند این است که در روایت شماری از اعضای سابق، مثنی به‌عنوان یکی از چهره‌های سخت‌گیر و سرکوبگر دستگاه داخلی سازمان، خصوصاً در برخورد با اعضای ناراضی، معرفی شده است.

جالب است که خود سازمان مجاهدین خلق در رسانه‌اش اسدالله مثنی را به‌عنوان یک سخنگو/مفسر سیاسی به کار گرفته است. سیمای آزادی گفت‌وگوهایی با او درباره مسائل سیاسی نمایش می‌دهد و منابع نزدیک به سازمان نیز مصاحبه‌ها و برنامه‌های او را بارها منتشر کرده‌اند.

در نتیجه، تفاوت میان چهره رسانه‌ای کنونی او و تصویری که جداشده‌ها از نقش او در دستگاه امنیتی و انضباطی سازمان ارائه می‌کنند، موضوع قابل بررسی‌ و حائز اهمیتی است و دست کم می‌تواند او را در زمره متهمین در دادگاه محاکمه سران مجاهدین خلق قرار دهد. بنابر روایت‌های موجود مثنی فردی است که در ساختار داخلی سازمان هم در حوزه بازجویی/امنیتی و هم در جایگاه دادستانی تشکیلاتی نقش داشته است و اتهامات بی‌شماری متوجه او است.

مزدا پارسی

نوشته چرا نام او در فهرست متهمان دادگاه مجاهدین نیست؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با این حال، او تجربه خویش به عنوان یک کودک سرباز مجاهدین خلق را به وقایع رخ داده، پیوند می‌زند و می‌گوید: “من در عراق کودک‌‌سرباز بودم. از همان کودکی، مجاهدین و حتی مادرم مرا به “شهادت” تشویق می‌کردند. شاهد این تجربه، خود من هستم. برای من، شهادت فقط عنوانی نبود که پس از مرگ به کسی بدهند؛ چیزی بود که در همان کودکی تشویق می‌شدم در پی آن باشم”.

او تجربه‌اش را در این جمله خلاصه می‌کند: “این سازمان از خون تغذیه می‌کند و همیشه هم همین کار را کرده است.” و در ادامه مینویسد:

“با این جمله، نقشی را توصیف می‌کنم که در تجربهٔ من، مرگ، زخم و فداکردن خود در این سازمان داشت. منظورم احترام‌گذاشتن به کسانی که جان باخته‌اند نیست. منظورم تشویق انسان‌ها به قربانی‌کردن خود و سپس استفاده از مرگ و رنج آنان برای تقویت سازمان و زنده نگه‌داشتن آن است. موضوع فقط کشته‌شدگان نیست؛ زخمی‌ها و رفتارهای خودآسیب‌رسانی که به مرگ یا جراحت شدید می‌انجامند نیز بخشی از همین مسئله‌اند. منظورم از تغذیه‌کردن از خون همین است: اینکه رنج انسان‌ها به سرمایه‌ای برای سازمان تبدیل شود.

تصاویر عراق را هم به یاد دارم؛ تصاویری که در آن‌ها، بستگان کنار پیکر عزیزانشان ایستاده بودند و از افتخار به “شهادت” آنان سخن می‌گفتند. برای من، چنین تصاویری پرسش‌هایی ایجاد می‌کند که نباید پشت روایت قربانیان پنهان بمانند: پیش از آنکه دوربین به‌سوی پیکر یا زخم یک انسان گرفته شود، چه اتفاقی افتاده بود؟ چه تصمیم‌هایی گرفته شده بود؟ برای حفظ جان او چه کرده بودند؟

ارتباط این بحث با نیویورک، در همین ضرورت بررسی است. زخمی‌شدن یک نفر، آنچه را که ممکن است خودش پیش از زخمی‌شدن انجام داده باشد، پاک نمی‌کند. حضور دوربین‌ها ثابت نمی‌کند که درگیری از پیش طراحی شده و این کلیپ‌ها نیز تمام ماجرا را روشن نمی‌کنند. اما تصویر یک فرد زخمی، به‌تنهایی پاسخ این پرسش نیست که خشونت چگونه آغاز شد. رفتار فرد آسیب‌دیده و دیگر افراد درگیر، هر دو باید بررسی شوند.”

محمدرضا ترابی، کودک سرباز پیشین دیگری است که در این باره اظهار نظر کرده است. او که تلالش می‌کند در موضع یک هوادار سلطنت دمکراتیک رفتار کند در حساب کاربری ایکس خود چنین می‌نویسد: ” قبلش گفتم که بر هم زدن تظاهرات هیچ سودی ندارد. مجاهدین دوست دارند که شما بروید از این کارها بکنید. اما، به هر کسی که این ویدیو را نشان بدهید حق را میدهد به آن شخصی که دارد مورد هجوم یک مشت گوسفند مغزشویی شده قرار میگیرد و لگد میخورد. اصل دفاع از خود.”

او نیز در واکنش به فحاشی هوادران مجاهدین در زیر مطلبش به تجربه زیسته خود در درون تشکیلات رجوی رجوع می‌کند: “عصبانیت من از این موضوع سر این است که من بارها در تشکیلات مجاهدین به چشم خودم دیدم که چطور اعضایی که نقد داشتند خیلی بدتر از این مورد هجوم سایر اعضای مغزشویی شده مجاهدین قرار گرفتند و کتک خوردند. در نشستی، زنی که حامله شده بود را روی زمین انداختند و از هر طرف بهش لگد می‌زدند و دست آخر از شدت فشار دست به خودکشی زد. بعد شما اینها را مظلوم جلوه میدهید و پز دموکراسی واسه ما می‌گیرید.”

اگرچه این دو عضو پیشین مجاهدین خلق، اکنون در مسیر گمراهی دیگری در صف هواداران سلطنت قرار گرفته‌اند، اما تجربه زیسته اصیل آن‌ها در تشکیلات مجاهدین خلق را نمی‌توان نادیده گرفت. تصاویر موجود از درگیری رخ داده در تجمع مجاهدین خلق شاید ثابت نکند که کدام روایت درست است و حق با کدام سوی دعوا است اما شهادت‌ها و مستندات اعضای پیشین از خشونت ایدئولوژیکی که در تشکیلات رجوی شاهد بوده‌اند یا قربانی آن بوده‌اند، بی شمار است که در این مطلب تنها به دو نمونه از آن اشاره شد.

مزدا پارسی

نوشته واکنش اعضای پیشین مجاهدین به درگیری هواداران در نیویورک اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.