به گفته نادری، تشکیلات مجاهدین خلق به واسطه ثروت فراوانی که در دست دارد، همیشه بالاترین، جدیدترین و بروزترین تکنولوژی‌های دنیا را برای پیشبرد اهدافش به کار می‌برد.

او از اشخاصی به نام‌های “ساسان” و “خواهر فخری” نام می‌برد که در زمان حضورش در کمپ اشرف وظیفه تامین کردن به روزترین تکنولوژی‌های مورد استفاده در سطح سیاسی، امنیتی و تبلیغاتی را به عهده داشتند.
نادری بر این باور است که تجاربی که در تشکیلات رجوی شاهد بوده است، ابعادی بسیار فراتر از گزارش آنتروپیک را در بردارد. او نمونه‌هایی از شخصیت‌های فیک و برنامه‌سازی‌هایی با این شخصیت‌ها در سطح شبکه‌های اجتماعی را مثال می‌زند که در آنها نام و نشانی از مجاهدین خلق نیست و حتی اجرا کننده آن زنی بی‌حجاب است که خط مجاهدین خلق را تبلیغ می‌کند.

برای سیامک نادری به عنوان یک عضو سابق تشکیلات، تشخیص منبع سازنده این برنامه‌ها کار دشواری نیست. به گفته او، مجاهدین خلق در قالب شخصیت‌های فیک محتواهای خود را برای حمله به جمهوری اسلامی و دیگر گروه‌های اپوزیسیون به ویژه سلطنت طلبان تولید می‌کنند.

نادری رژه فریب خوردگان مجاهدین –موسوم به کانونهای شورشی– در کرج به مناسبت 61 مین سالگرد تاسیس تشکیلات و دستگیری آنها توسط پلیس استان البرز را نمونه‌ای از کلاهبرداری‌های اینترنتی این تشکیلات می‌داند. او به درستی اذعان می‌کند که “کانون‌های شورشی اساسا فیک هستند”.

مزدا پارسی

نوشته عضو سابق مجاهدین: گزارش آنتروپیک نوک کوه یخ هم نیست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خبرگزاریهای داخلی ایران، به نقل از رئیس کل دادگستری استان البرز از شناسایی و بازداشت ۱۵ نفر مرتبط با رژه موتوری و خودرویی منسوب به اعضای وابسته به مجاهدین خلق در کرج خبر دادند. متهمان که در کمتر از 24 ساعت بعد از انتشار کلیپ دستگیر شدند، افرادی بودند که فریب عوامل مجاهدین در شبکه‌های اجتماعی را خورده بودند.

به گزارش همشهری آنلاین، بر اساس اظهارات متهم ردیف اول که به تایید سایر متهمان رسیده است در ابتدا، شخصی از طریق پیام رسان‌های داخلی و در ادامه از طریق تلگرام درخواست برگزاری کارناوال برای مراسم تولد ۶۱ سالگی یک فرد تهرانی را در ازای پرداخت دستمزد می‌کند و پس از توافق جهت نحوه تهیه فیلم و میزان دستمزد، شیوه برگزاری کارناوال را به اطلاع سردسته این گروه می‌رساند.

همشهری آنلاین در ادامه جزییات این پروژه فریبکارانه مجاهدین را چنین شرح می‌دهد: سایر متهمان هم عمدتا از کارگران یک شرکت تولید قطعات خودرو بودند و برای سفارش فیلم جشن تولد، اجاره شده و دستمزد دریافت کردند و سردسته گروه از بقیه درخواست می‌کند در این برنامه کوتاه که برای تولد ۶۱ سالگی یک شخص است مشارکت داشته باشند و از ماهیت پرچم‌ها و الحاقات بعدی که از سوی عوامل مجاهدین روی فیلم‌های اصلی و واقعی کارناوال انجام شده اطلاعی نداشته‌اند و به همین دلیل با صورت و چهره باز و با خودرو و موتورسیکلت با شماره پلاک‌های آشکار در فیلم‌ها حضور داشته‌اند که فیلم اصلی کشف شده موید همین ادعاها است.

همین چند سطر خبر نشانگر این نکته بسیار مهم است که آنچه مجاهدین خلق از آن با عنوان “کانونهای شورشی” یاد می‌کنند یا در زبان انگلیسی در رسانه‌هایشان آن را “هسته های مقاومت” (resistance units) می‌‎خوانند –تا زهر واژه خشونت بار شورشی را بگیرند—در حقیقت دامی است که در مقابل پای جوانان ایرانی پهن شده است.

با دستگیری هر کدام از فعالان مرتبط با مجاهدین خلق، که در شرایط اقتصادی سخت کشور، در ازای دریافت مبلغی پول حاضر به اجرای پروژه‌های این تشکیلات شده‌اند، بدون آنکه بدانند کارفرما از دستگیری و حتی اعدام آنها خرسند می‌شود، رسانه‌های مجاهدین سوخت مناسبی برای پیش راندن ماشین تبلیغاتی خود پیدا می‌کنند.

فعالان جامعه مدنی و نهادهای حقوق بشری ملزم به آگاه سازی شهروندان ایرانی درباره ذات فریبکار و خونخوار مجاهدین خلق هستند. اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می‌شود که فرد به طور واقعی در یک پروژه مجاهدین مانند رژه کرج شرکت کند. در این حالت، ماشین تبلیغاتی تشکیلات، علیرغم همه شواهد، مستندات و گزارشهای پلیس و مقام قضایی مبنی بر فریب خوردن شرکت کنندگان، دست بازتری برای آلوده کردن شهرت و اعتبار فرد و پرونده سازی برای او دارد. این تشکیلات به سادگی نام برخی جوانان کشته شده در 18 و 19 دی ماه را به لوث وجود خود آلوده کرد، به طوریکه خانواده‌ها و دوستان این کشته شدگان مجبور شدند اعلام عمومی کنند که عزیزشان هیچ ارتباطی به این گروهک تروریستی خیانتکار نداشته است.

مسعود رجوی، سرکرده مجاهدین خلق می‌داند که پایگاه اجتماعی را نمی‌توان با پول پاشی یا هوش مصنوعی خرید اما از این گذر می‌توان جوانان را به سوی دستگیری، زندان و حتی مرگ سوق داد. به این ترتیب، در زمانه‌ای که به ندرت نامی مجاهدین و رجوی از زبان ایرانیان شنیده می‌شود، چند صباحی به متن اخبار بیایند.

مزدا پارسی

نوشته پرونده سازی مجاهدین برای متهمان رژه کرج اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنتروپیک (Anthropic) یک شرکت پیشرو در زمینه پژوهش و توسعه هوش مصنوعی است که با تمرکز بر ایمنی، شفافیت و توسعه مسئولانه مدل‌های زبانی بزرگ (مانند خانواده مدل‌های Claude) فعالیت می‌کند. گزارش شرکت آنتروپیک درباره تهدید هوش مصنوعی، با عنوان “شناسایی و مقابله با سوءاستفاده از هوش مصنوعی: سپتامبر 2026″، جزئیات فعالیت‌های مخرب، رفتارهای عاملان تهدید و سوءاستفاده‌های از هوش مصنوعی و انهدام و مختل کردن این شبکه‌ها، را بین دسامبر 2025 و آگوست 2026 شرح می‌دهد.

در این گزارش آنتروپیک اعلام می‌کند: در هشت ماه گذشته، تیم “هوش تهدید” (Threat Intelligence) ما عملیاتی را شناسایی و متوقف کرده است که در آن‌ها عوامل تهدید سعی داشتند از «کلود» (Claude) برای فعالیت‌های مخرب استفاده کنند. در این گزارش، ضمن ارائه نمونه‌هایی از آن عملیات، شرح می‌دهیم که چگونه سوءاستفاده مخرب از کلود، از زمان انتشار گزارش‌های پیشین ما در ماه‌های مارس، اوت و نوامبر ۲۰۲۵، تغییر و تحول یافته است. ما در هر مورد، ضمن متوقف کردن فعالیت مذکور و بهره‌گیری از آموخته‌های خود برای تقویت تدابیر حفاظتی، اطلاعات مربوطه را در صورت لزوم با مقامات ذی‌صلاح و شرکای تجاری خود به اشتراک گذاشتیم.

یکی از شبکه‌های کشف شده تیم هوش تهدید، شبکه نفوذیان مجاهدین خلق در میان کاربران ایرانی بوده است. بر اساس مستندات آنتروپیک، این گروه از قابلیت‌های هوش مصنوعی (مدل‌های کلود) برای مقاصد زیر بهره می‌برده است:

جعل هویت و شخصی‌سازی: استفاده از عوامل هوش مصنوعی برای تولید محتوا، پیام‌رسانی و پاسخ‌گویی با الگوبرداری از سبک نگارش و شخصیت افراد واقعی جهت فریب مخاطبان و هدف قرار دادن کاربران در داخل ایران.

مقیاس‌دهی به عملیات نفوذ: خودکارسازی فرآیندهای تعامل، مدیریت شبکه‌های اجتماعی و ابزارهای ارتباطی به‌منظور پیشبرد اهداف استخدام، سازماندهی و انتشار پروپاگاندا بدون نیاز به نیروی انسانی گسترده برای تک‌تک تعاملات.

دور زدن ابزارهای حفاظتی: تلاش برای استفاده ابزاری از مدل‌های زبانی بزرگ جهت تولید متون سیاسی و عملیاتی به شکلی که سیستم‌های تشخیص کلاهبرداری یا سوءاستفاده پلتفرم‌ها را دور بزند.
آنتروپیک پس از شناسایی این شبکه، فعالیت‌های آن را مختل کرده، حساب‌های مرتبط را مسدود نموده و لایه‌های حفاظتی خود را برای شناسایی الگوهای مشابه جعل هویت انسانی تقویت کرده است.

چگونگی تهدید هوش مصنوعی مجاهدین و واکنش آنتروپیک

این بخش از گزارش به اختلال در یک عملیات نفوذ توزیع‌شده (Distributed Influence Operation) اشاره دارد که با سازمان مجاهدین خلق (MEK) و شورای ملی مقاومت ایران (NCRI) هم‌سو بوده است. این گروه برای پیشبرد اهداف خود از یک عامل هوش مصنوعی مشترک و خودکار بهره می‌برده است. آنتروپیک فرایند رخدادها را چنین شرح می‌دهد:

۱. هدف اصلی عملیات: جعل هویت و جذب نیرو
عوامل این شبکه از مدل‌های هوش مصنوعی برای جعل هویت افراد واقعی (شامل روزنامه‌نگاران، فعالان مدنی، یا چهره‌های سیاسی و اجتماعی) استفاده می‌کردند. هدف اصلی از این جعل هویت‌های دیجیتال، برقراری ارتباط با مخاطبان هدف، اعتمادسازی کاذب و در نهایت تلاش برای جذب نیرو و جمع‌آوری اطلاعات در داخل ایران بوده است.

۲. مکانیزم استفاده از هوش مصنوعی (Shared AI Agent)
برخلاف ربات‌های سنتی یا اپراتورهای انسانی منفرد، این گروه از یک چارچوب یا عامل هوش مصنوعی مشترک برای مدیریت تعاملات استفاده می‌کرد:
تولید محتوای متقاعدکننده: هوش مصنوعی به عوامل این شبکه کمک می‌کرد تا پیام‌های طولانی، نامه‌های الکترونیکی و پست‌های شبکه‌های اجتماعی را با لحنی کاملاً طبیعی، به زبان‌های مختلف (به‌ویژه فارسی و انگلیسی) و متناسب با ادبیات افراد واقعی تولید کنند.

مقیاس‌پذیری تعاملات (Scale): به کمک هوش مصنوعی، اپراتورها توانستند تعداد زیادی از گفتگوهای هم‌زمان را در پلتفرم‌های مختلف مدیریت کنند؛ کاری که به صورت دستی به نیروی انسانی بسیار زیادی نیاز داشت.
پاسخ‌گویی پویا: عامل هوش مصنوعی قادر بود به صورت پویا به پاسخ‌های مخاطبان واکنش نشان دهد، رشته‌گفتگوها (Threads) را حفظ کند و توهم صحبت با یک انسان واقعی را در ذهن طعمه‌ها ایجاد نماید.

۳. اقدامات واکنشی آنتروپیک
تیم اطلاعات تهدیدات آنتروپیک پس از شناسایی الگوهای رفتاری این گروه، اقدامات زیر را انجام داد:

اختلال و مسدودسازی: تمام زیرساخت‌ها، کلیدهای دسترسی و حساب‌های کاربری مرتبط با عامل هوش مصنوعی این شبکه را شناسایی و مسدود کرد.
تقویت حفاظتی: با استفاده از داده‌های به دست آمده از این پرونده، سازوکارهای تشخیص الگوریتمی خود را بهبود بخشید تا سامانه‌های هوش مصنوعی بتوانند الگوهای پیچیده “جعل هویت انسانی(Human Impersonation) ” و کمپین‌های نفوذ هماهنگ را سریع‌تر شناسایی کنند.

مزدا پارسی

نوشته گزارش آنتروپیک درباره سواستفاده مجاهدین از هوش مصنوعی برای جعل هویت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای درک بهتر ماهیت این نوع انتخاب‌ها در ساختارهای شبه‌نظامی و ایدئولوژیک، بررسی متون آکادمیک و کتاب‌های مرجع در حوزه جامعه‌شناسی سازمان‌های بسته و فرقه‌گرا بسیار راهگشا است. کتاب‌های مهمی در این زمینه مانند آثار اریک هوفر در کتاب “مؤمن راستین” (The True Believer) و پژوهش‌های جامعه‌شناختی درباره رهبری‌های ایدئولوژیک تمامیت‌خواه نشان می‌دهند که در سازمان‌هایی با دکترین متمرکز و عقیدتی، انتخابات درون‌گروهی معمولاً کارکردی تأییدی و مشروعیت‌بخش به تصمیمات از پیش گرفته شده توسط رهبری عقیدتی دارند تا یک رقابت آزاد سیاسی. در چنین تشکیلاتی، مفاهیمی چون “انقلاب ایدئولوژیک” و “رهبری عقیدتی” مانع از شکل‌گیری پلورالیسم سیاسی یا چرخش واقعی و رقابتی قدرت به سبک دموکراسی‌های اصیل می‌شوند.

از سوی دیگر، منتقدان و ناظران سیاسی به این نکته اشاره می‌کنند که انتصاب مریم رجوی به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت از سوی مسعود رجوی، و همچنین شیوه تعیین اعضای شوراهای رهبری و مرکزی، همگی نشان‌دهنده سیستمی است که در آن اقتدار از بالا به پایین (هرم تشکیلاتی که در راس آن مسعود رجوی است) جریان دارد. در این چارچوب، عناوینی مانند “مسئول اول” بیشتر نمایانگر توزیع وظایف اجرایی در بالاترین سطوح مدیریتی تشکیلات است تا تجلی یک اراده آزاد انتخاباتی از سوی بدنه مستقل از رهبری. بررسی تطبیقی این ساختارها با نظریات ماکس وبر درباره اقتدار سنتی و کاریزماتیک در کتاب “اقتصاد و جامعه” (Economy and Society) نیز تبیین می‌کند که چگونه در ساختارهای دیکتاتوری با کاریزمای فردی که راس هرم است، مشروعیت نه از طریق صندوق‌های رأی استاندارد، بلکه از طریق اتصال به کانون اصلی رهبری یعنی مسعود در درجه نخست و سپس مریم رجوی تعریف و بازتولید می‌شود.

در نهایت، در حالی که سازمان مجاهدین خلق تلاش میکند فرآیند انتخاب مهناز میمنت به عنوان مسئول اول جدید در آستانه شصت‌ودومین سال تأسیس این سازمان را نشانه‌ای از پویایی دموکراتیک درون‌تشکیلاتی خود معرفی کند، تحلیلگران سیاسی و منتقدان، این مکانیسم‌ها را درون‌گروهی، فرمایشی و فاقد معیارهای دموکراسی مدرن ارزیابی می‌کنند چراکه در آن هژمونی رهبری عقیدتی و کانون اصلی قدرت دست‌نخورده باقی می‌ماند.

مزدا پارسی

نوشته فرایند انتخاباتی در مجاهدین خلق، فاقد معیارهای دمکراسی مدرن اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مهناز میمنت متولد ۱۳۳۸ است، از اعضای بلند پایه سازمان که نامش از جمله تأییدکنندگان ازدواج مسعود رجوی با مریم قجرعضدانلو است و امضای وی در کنار برخی دیگر از اعضای ارشد، ۲۰ خرداد ۱۳۶۴ پای عقدنامه آن‌ها درج شد.

از جمله مسئولیت‌های وی، ریاست “دفتر” رجوی بوده است که در این سمت، وی ملاقات‌های مسعود و مریم رجوی را طراحی، برنامه‌ریزی و زمان بندی می‌کرد.

در عملیات فروغ جاویدان که حمله نظامی سازمان علیه خاک ایران بود و منتهی به شکست سنگین سازمان شد، وی یکی از فرماندهان میدان بود و به همین جهت، در دهه نود مدال “جاودانه فروغ‌ها” را دریافت کرد و بارها در تأیید این اقدام سازمان علیه مردم ایران اقدام به سخنرانی کرده است. او از جمله مسئولین مستقیم شهادت مظلومانه زنان و کودکان بسیاری است که زندگی شهروندی داشتند و پس از پذیرش قطع نامه ۵۹۸ از سوی ایران، مشغول زندگی روزانه خود بودند اما با یورش ناجوانمردانه سازمان، در لحظات آغازین این حمله به شهادت رسیدند.

همسر مهناز میمنت

همسر مهناز میمنت پرونده درخشان‌تری دارد! همسر وی، محمد معصومی پیش از پیروزی انقلاب به سازمان مجاهدین پیوست و در سال ۱۳۵۳ توسط ساواک دستگیر شد و در زندان به کمون مسعود رجوی پیوست. پس از پیروزی انقلاب در بخش ارتش و عملیات ویژه مشغول شد. پیش از انقلاب در زندان تحت مسئولیت جواد قدیری قرار داشت و به همین جهت از عناصر مهم نهاد اطلاعات سازمان شد. مدتی در منزل مسکونی کشمیری در آریاشهر مستقر شد و در نشست های تشکیلاتی آن که یکی از مهم ترین مراکز اطلاعاتی بود شرکت داشت. او و مهدی افتخاری، جعفر تهرانی و رضا شافی مسئولیت تماس با عناصری را که امکان نفوذ آنان در نهادهای مختلف جمهوری اسلامی بود، به عهده داشتند. در جریان فرار مسعود رجوی و بنی‌صدر از ایران مسئولیت هماهنگی افسران و همافران را به عهده داشت.

نام مستعار محمد معصومی در این مقطع مجید علوی بود و یکی از دو رابط اصلی سازمان با کشمیری بوده است. خواهر کشمیری ارتباط مستمر او و برادرش را این‌گونه توصیف می‌کند که شخصی به نام مجید، در هفته بلکه ده بار به مسعود تلفن می‌زد و بچه های مسعود به او می‌گفتند عمو مجید!

پس از آن که از کشور خارج شد، نام وی در چارت منتشر شده در سال ۱۳۶۴، پس از آنچه انقلاب ایدئولوژیک خوانده شد، در فهرست اعضای اجرایی سازمان قرار گرفت.

نام مستعار معصومی در دوره حضور در کنار ارتش صدام، “فرمانده مسلم” بود و یکی از فرماندهان تیپ‌های سازمان نظامی مجاهدین بود و در مردادماه ۱۳۶۷، پس از پذیرش قطعنامه از سوی ایران که صدام امکان ادامه جنگ را نداشت، او از جمله فرماندهان حمله به خاک کشور بود و در روز سوم عملیات مرصاد کشته شد. به گفته برخی اعضای سازمان، از تیپی که محمد معصومی فرماندهی آن را به عهده داشت، از ۱۱۰ نفر تنها ۲۹ نفر زنده برگشتند.

خانواده میمنت

مهناز میمنت فرزند عبدالله میمنت است؛ قاضی دادگستری در دوران پهلوی که طبق ادعای وی، پس از انقلاب اسلامی از قضاوت استعفا داد و پروانه وکالت گرفت. مادرش اختر مولوی در سن ۵۷ سالگی یکی از حاضران در حمله سازمان به ایران  بود و در عملیات فروغ جاویدان، در کرمانشاه به هلاکت رسید. وی همراه با مهناز در سال ۱۳۶۱ از ایران خارج شده‌، ابتدا به فرانسه رفته‌ بودند و سپس به کادر یاریگر صدام در عراق پیوستند. طبق آنچه میمنت در دادگاه حمید نوری گفته است، پدر آنان در ایران ماند و با رعایت پوشش‌های لازم، از داخل کشور به آنان اطلاعاتی می‌رساند تا در اختیار سازمان قرار دهند.

مسعود میمنت که سابقه یکبار دستگیری به دلیل همکاری با سازمان را داشت، در مدت کوتاهی آزاد می‌شود اما در ۱۰ مرداد ۱۳۶۱ در هنگام انجام یک عملیات تروریستی علیه یکی از مسئولین، در یک درگیری مسلحانه با اصابت گلوله مجروح و بازداشت شد. وی پس از محاکمه اعدام شد.

برادر دیگرش، محمود میمنت، متولد ۱۳۳۹ بود و پس از پیروزی انقلاب از همان سال ۱۳۵۷ به واسطه ارتباطات خویشاوندی جذب سازمان شد. وی که از اعضای شناخته شده سازمان بود، در سال ۱۳۶۱ بازداشت شد اما در سال ۱۳۶۵ با رأفت اسلامی آزاد گشت. کمتر از دو ماه بعد، هنگامی که قصد خروج از کشور به سوی عراق و پیوستن به منافقین را داشت، شناسایی و بازداشت شد.

پدرش که خبر سلامتی وی در عراق را دریافت نمی‌کند، متوجه بازداشت وی شده و برای آزادی وی به تکاپو می‌افتد. محاکمه وی دو سال به طول می‌انجامد و در نهایت برایش حکم اعدام صادر و اجرا می‌شود. در این فاصله طبق گفته مهناز میمنت، پدرش هر دو هفته یک بار با برادرش ملاقات می‌کرد. محمود میمنت همچنان اطلاعاتی به پدر رسانده و در تماس‌هایی که داشتند، نام برخی اعضای دستگاه قضایی ایران را برای اقدامات آن سازمان از طریق دخترش که حاضر در سازمان بود، به دست آنها می‌رساند. مهناز میمنت به صراحت از این همراهی برادرش با کمک پدرش تا آخرین لحظات با سازمان تروریستی مجاهدین خلق سخن گفته و می‌گوید: “من در توافق با پدرم و برادر کوچک‌ترم خیلی کم تماس می‌گرفتم و تماس‌های ما غیرمستقیم بود؛ یعنی مستقیم به تلفن خانه زنگ نمی‌زدم.”

 تداوم خط جاسوسی

ارتباط مهناز میمنت با پدر و دیگر برادرش، منوچهر در ایران ادامه داشت و این تبادل اطلاعات برای سازمان مجاهدین خلق، در سال ۱۳۸۸ بار دیگر تقویت شد. در این خصوص نیز در مهناز میمنت صراحتا می‌گوید که «سال ۱۳۸۸ … پدرم را حضوری در فرانسه همراه برادر کوچک‌ترم دیدم … آنها با یک تور تفریحی آمده بودند و من موفق شدم یک روز آنها را ببینم. او همان روایت قبلی را تکمیل کرد…». این ارتباط و ارائه اطلاعات به یک سازمان تروریستی متخاصم، منجر به محاکمه وی و صدور حکم زندان برای وی در سال ۱۳۸۹ شد. به گزارش رسانه‌های معاند منوچهر ۲۶ مهر از زندان آزاد شد اما در این دادگاه سعی بر آن شد که سرنوشت وی نامعلوم جلوه داده شود.

بسیاری از آنچه در این متن در خصوص اقدامات خاندان میمنت در بستر همکاری با سازمان تروریستی مجاهدین خلق رخ داد؛ مفادی است که مهناز میمنت در دادگاه برای محکوم کردن حمید نوری، مطرح کرد.  این در حالی است که او اکنون در مقام مسئول اولی سازمانی با سوابق تروریستی بیشمار، مسئولیتی بسیار خطیرتر درباره تمام جنایاتی که سازمان در 61 سال گذشته مرتکب شده است، بر دوش دارد.

مزدا پارسی

با تلخیص مطلبی برگرفته از موسسه مطالعات وپژوهشهای سیاسی

نوشته نکاتی درباره زندگی و سوابق مهناز میمنت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در تحلیل سیاسی معاصر مجاهدین خلق تناقض عمیقی را در عرصه شعار و عمل نشان می‌دهد. از یک سو، این سازمان یک دستگاه لابی‌گری بین‌المللی گسترده را اداره می‌کند، خود را به عنوان یک جایگزین دموکراتیک برای حکومت ایران معرفی می‌کند و مرتباً اجلاس‌هایی را با حضور مقامات سابق غربی برگزار می‌کند. از سوی دیگر، سابقه تاریخی آن – از جمله مبارزه مسلحانه علیه ایران، اتحاد با صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق و اقدامات ستیزه‌جویانه مداوم در داخل ایران اعتبار ادعاهای دموکراتیک آن را بشدت زیر سوال می‌برد.

برای درک اینکه چگونه مجاهدین خلق گذشته خشونت‌بار و عملیات‌های تروریستی امروز خود را با ادعاهایشان برای تغییر دموکراتیک تطبیق می‌دهد، چارچوب ایدئولوژیک این گروه و منطق استراتژیک آن برای عملیات داخلی، و تناقضاتی که در ذهن ناظران ایجاد می‌کند باید بررسی شود.

چارچوب ایدئولوژیک و صحنه آرایی “دموکراتیک”

مجاهدین خلق در اواخر دهه ۱۹۸۰ ترکیب اولیه ایدئولوژی مارکسیستی و اسلامی خود را کنار گذاشت و پلتفرمی با محوریت جمهوری سکولار، برابری جنسیتی، لغو مجازات اعدام و ایران غیراتمی را مطرح کرد. ویترین سیاسی آن، شورای ملی مقاومت ایران، تلاش می‌کند تا به عنوان یک پارلمان در تبعید نماینده این پلتفرم باشد.
استدلال مجاهدین خلق درباره رفتارهای خشونت آمیزی چون 61 عملیات به مناسبت 61 امین سالگرد تاسیس سازمان، این است که اقدامات مقاومت آشکار، الهام‌بخش مقاومت عمومی گسترده‌تر است و نشان می‌دهد که می‌توان به طور فعال با حکومت مقابله کرد. اما این تاکتیک‌ها به روش‌هایی – مانند بمب‌گذاری، ترورهای هدفمند و خرابکاری‌های مخفیانه – متکی هستند که هنجارهای بین‌المللی در مورد قوانین درگیری مسلحانه و حفاظت از غیرنظامیان را نقض می‌کنند.

تشکیک بین المللی به تناقض در شعار و عمل

هم‌جواری لفاظی‌های دموکراتیک مجاهدین خلق با سابقه خشونت‌آمیزشان، موضوع اصلی بررسی‌های بین‌المللی بوده است. برای دهه‌ها، ایالات متحده، اتحادیه اروپا، کانادا و بریتانیا، مجاهدین خلق را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کردند و به دست داشتن آنها در قتل مقامات ایرانی و پرسنل نظامی آمریکایی در دهه ۱۹۷۰ و همچنین مبارزات خشونت‌آمیز داخلی‌شان اشاره کردند. اگرچه این دولت‌ها در نهایت بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ – عمدتاً پس از چالش‌های حقوقی و لابی‌های سیاسی فشرده – مجاهدین خلق را از فهرست‌های تروریستی خود حذف کردند، اما سیاست‌گذاران در غرب به ندرت مجاهدین خلق را به عنوان یک جانشین دموکراتیک مناسب برای حکومت ایران تأیید می‌کنند.

بسیاری از سازمان‌های حقوق بشر، محققان خاورمیانه و مخالفان ایرانی خارج از شبکه مجاهدین خلق معتقدند که ساختار حاکمیت داخلی این گروه، منعکس‌کننده ویژگی‌های و ناقض حقوق بشر است. مجاهدین سابقه کنترل ایدئولوژیک سختگیرانه، وفاداری اجباری به مسعود رجوی و عدم شفافیت در مورد فرآیندهای تصمیم‌گیری داخلی این سازمان را در رزومه خود دارند. در نتیجه، در حالی که مجاهدین خلق ادعا می‌کنند که عملیات‌های کانون‌های شورشی در شهرهای ایران، گام‌های عملی به سوی آزادی است، فعالان حقوق مدنی و تحلیلگران سیاسی اغلب این گروه را فاقد مشروعیت دموکراتیک واقعی در میان جامعه داخل ایران می‌دانند.
ادعای حمایت از “تغییر دموکراتیک” در عین حال مشارکت همزمان در عملیات‌های مخفی و خشونت‌آمیز، تنش و تناقض اصلی در استراتژی این گروه را برجسته می‌کند. در حالی که مجاهدین خلق از واژگان حقوق بشر و دموکراسی برای جلب حمایت‌های بین‌المللی استفاده ابزاری می‌کند، روش‌شناسی عملیاتی آن همچنان ریشه در مبارزه مسلحانه و عملیات زیرزمینی دارد و همین موضوع اعتبار دموکراتیک آن را به چالش عمیقی می‌کشد.

مزدا پارسی

نوشته تناقض شعارها با 61 اقدام تروریستی عوامل مجاهدین خلق در ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

موضوع واکنش‌های سیاسی و رسانه‌ای به حوادث و درگیری‌های منطقه‌ای و داخلی ایران همواره یکی از مباحث پیچیده و پرتنش در فضای سیاسی و رسانه‌ای بوده است. بررسی مواضع گروه‌های مختلف اپوزیسیون، از جمله سازمان مجاهدین خلق، در قبال رخدادهای نظامی و تلفات غیرنظامیان، نیازمند نگاهی دقیق به چارچوب‌های فکری، استراتژی‌های رسانه‌ای و اهداف سیاسی این سازمان‌ها است.

در ارتباط با رویدادهای نظامی اخیر و گزارش‌های مربوط به اصابت پرتابه‌ها یا حملات در مناطق مسکونی جنوبی کشور، از جمله روستای کوهستک در شهرستان سیریک و حوادث مشابه پیشین مانند واقعه میناب، بخش بزرگی از افکار عمومی و کاربران شبکه‌های اجتماعی واکنش‌های تندی نشان داده و خواستار محکومیت تلفات غیرنظامیان شده‌اند. با این حال، رویکرد سازمان مجاهدین خلق ایران در رسانه‌ها و ارگان‌های رسمی خود معمولاً متمرکز بر نقد حاکمیت جمهوری اسلامی، بازتاب اعتصابات کارگری، اعتراضات معیشتی بازنشستگان یا اعدام محکومین بوده است.

سازمان مجاهدین خلق در بسیاری از مواقع از موضع‌گیری صریح یا هم‌خط با گفتمان رسمی حکومت ایران در محکومیت تحرکات نظامی دولت‌های خارجی خودداری می‌کنند. از منظر حامیان این سازمان‌ها، تمرکز اصلی باید بر روی اعتراضات داخلی و چالش‌های صنفی و اقتصادی باشد، در حالی که این رویکرد، مصداق بی‌توجهی به جان هم‌وطنان غیرنظامی و استاندارد دوگانه در برابر آسیب‌های جنگی است.

بسیاری از فعالان سیاسی و شهروندان، بر این باورند که دفاع از جان انسان‌ها و هم‌وطنان غیرنظامی یک اصل انسانی است که نباید تحت‌الشعاع منازعات سیاسی یا استراتژی‌های اپوزیسیون برای سرنگونی حکومت قرار گیرد.

از منظر تاریخی، استقرار مجاهدین خلق تحت عنوان “آزادی‌بخش ملی” در خاک عراق طی جنگ تحمیلی (دهه ۱۳۶۰)، دریافت حمایت‌های لجستیکی و نظامی از حکومت صدام حسین، و همچنین عملیات‌های شهری مسلحانه در آن دوران به جان باختن تعدادی از شهروندان عادی و غیرنظامیان انجامید. رویکرد سکوت یا عدم موضع‌گیری صریح کنونی در قبال تلفات غیرنظامیان در منازعات خارجی، ریشه در همین پیشینه و ساختار تشکیلاتی دارد که منافع سازمانی و هدف براندازی را بر سایر ابعاد انسانی مقدم می‌دارد.

از سوی دیگر، این سرکردگان مجاهدین خلق و در نمود ظاهری آن مریم رجوی همواره ادعا می‌کنند که مخالف جنگ هستند و حمله نظامی را راه حل مناسب برای گذر از جمهوری اسلامی نمی‌دانند و رویکرد خود را مبارزه مشروع علیه حکومت می‌دانند. با این حال، شدت گرفتن انتقادات مردمی در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که بخش بزرگی از افکار عمومی انتظار دارد تمامی جریان‌های سیاسی، صرف‌نظر از مرزبندی‌های ایدئولوژیک، در برابر کشته شدن غیرنظامیان و آسیب به شهروندان در جریان حملات نظامی موضعی صریح و انسانی اتخاذ کنند.

تلفات انسانی ناشی از حملات خارجی، یکی از تناقضات بارز در رفتار سیاسی این تشکیلات است. وقتی یک جریان سیاسی خود را مدعی دموکراسی و حقوق بشر می‌داند، محکوم کردن کشتار غیرنظامیان و کودکان در منازعات نظامی باید فراتر از مرزبندی‌های سیاسی و به عنوان یک اصل انسانی بدیهی مطرح شود.

سکوت در برابر حوادثی نظیر تلفات غیرنظامیان در سیریک، میناب یا لامرد ناشی از یک راهبرد عمل‌گرایانه اما تناقض‌آمیز است؛ از یک‌سو، این تشکیلات مجاهدین خلق تلاش می‌کند در سطح بین‌المللی خود را هم‌سو با قدرت‌های غربی و مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی نشان دهد و از سوی دیگر، هرگونه موضع‌گیری که به نوعی تداعی‌گر هم‌نوایی با روایت‌های رسمی جمهوری اسلامی در تقابل با آمریکا یا غرب باشد را با محاسبات تشکیلاتی خود در تضاد می‌بیند. این در حالی است که از دیدگاه جامعه مدنی و افکار عمومی، دفاع از جان انسان‌ها و محکومیت جنایات جنگی نباید قربانی محاسبات سیاسی یا استراتژی‌های براندازی شود. دشمنی با یک حکومت، هرگز نمی‌تواند توجیه‌کننده‌ چشم‌پوشی بر رنج انسانی، کشتار غیرنظامیان و جنایات جنگی باشد.

در فلسفه اخلاق و حقوق بین‌المللش، مفاهیمی چون “حق حیات” و “کرامت انسانی” از ارزش‌های ذاتی برخوردارند که نباید تابع ابزارسازی‌های سیاسی یا محاسبات جناحی شوند. هنگامی که غیرنظامیان، زنان و کودکان در جریان حملات نظامی جان خود را از دست می‌دهند، فاجعه‌ای انسانی رخ داده است که محکومیت آن نیازمند هیچ‌گونه مصلحت‌اندیشی سیاسی نیست.

با این حال، در عرصه عمل سیاسی و به‌ویژه در فضای متشنج اپوزیسیون ایران و ساختارهای ایدئولوژیک بسته‌ای مانند سازمان مجاهدین خلق، اغلب منافع سازمانی، استراتژی‌های براندازی و ترس از مخدوش شدن خط مشی سیاسی بر اصول فراگیر انسانی غلبه می‌کند. این پدیده در علوم سیاسی نشان‌دهنده نوعی “تقلیل‌گرایی اخلاقی” است که در آن ارزش جان انسان‌ها به سود و زیان سیاسیِ ناشی از آن تقلیل می‌یابد.

مزدا پارسی

نوشته چرا چشم‌پوشی بر تلفات غیرنظامیان در منازعات سیاسی غیرقابل قبول است؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ملغمه ایدئولوژیک و فرقه‌ای سخت‌گیرانه: این سازمان که در سال ۱۹۶۵ توسط محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و علی‌اصغر بدیع‌زادگان تأسیس شد، در ابتدا به دنبال تلفیق الهیات مترقی اسلامی با تحلیل اجتماعی-اقتصادی مارکسیستی مدرن (یک “اسلام علمی”) بود. در حالی که این امر برای قشر خاصی از دانشجویان دانشگاه و روشنفکران رادیکال‌شده در دوران سلطنت پهلوی جذاب بود، فاقد طنین فرهنگی گسترده شبکه‌های سنتی روحانیت شیعه یا جذابیت جهانی ناسیونالیسم سکولار بود.

ترجیح نظامی‌گری بر رفتار مدنی: از بدو تأسیس، اساس استراتژیک سازمان مجاهدین خلق ایران مبارزه مسلحانه بود. در حالی که این امر به عنوان پاسخی ضروری به سرکوب مطلق دیکتاتوری شاه تلقی می‌شد، پس از انقلاب نیز، مجاهدین به جای اینکه ائتلاف‌های پایدار و غیرخشونت‌آمیز را با طیف وسیع‌تری از گروه‌های دموکراتیک ایران، تشکل‌های مدنی و جبهه‌های ملی ایجاد کنند، به سرعت به الگوی پیشین خود یعنی رویارویی خشونت‌آمیز – که منجر به کشته شدن ده‌ها غیرنظامی شد – بازگشتند.

مرحله تبعید و اتحاد نظامی سیاسی با صدام حسین: پس از انتقال رهبری و زیرساخت‌های نظامی اولیه سازمان، ابتدا به فرانسه و سپس به عراق صدام حسین (جایی که آنها ارتش به اصطلاح آزادیبخش ملی ایران خود را تشکیل دادند)، ضربه مهلکی به اعتبار ملی‌گرایانه داخلی آنها وارد شد. اتحاد با یک دولت خارجی که درگیر جنگ ویرانگر هشت ساله علیه ایران بود. اکثریت قریب به اتفاق ایرانیان را که این اقدام را نقض غیرقابل بخشش حاکمیت ملی می‌دانستند.

اقدامات ضد ملی و بحث‌برانگیز سازمان مجاهدین خلق

در طول تاریخ خود، چندین اقدام خاص، تصمیمات تاکتیکی و تحولات ساختاری، سازمان مجاهدین خلق را با افکار عمومی ایرانیان بیگانه کرد:

پناه گرفتن نزد صدام در طول جنگ ایران و عراق: در اواسط دهه ۱۹۸۰، انتقال پایگاه عملیاتی مجاهدین خلق به عراق بعثی و تأسیس ارتش به اصطلاح آزادیبخش ملی تحت حمایت صدام حسین که در طول جنگ نیز در همدستی با او فعال بود، جایگاه آنها را به عنوان یک جایگزین ملی مستقل از بین برد. برای اکثر ایرانیان – حتی آنهایی که عمیقاً با حکومت جمهوری اسلامی مخالف بودند – مجاهدین مورد نفرت قرار گرفتند.

مناسبات داخلی فرقه‌ای: در طول دهه‌ها، به‌ویژه در طول دوران اقامتشان در اردوگاه اشرف در عراق و بعداً در آلبانی، ناظران، سازمان‌های حقوق بشر و اعضای سابق، شیوه‌های داخلی عمیقاً منزوی و فرقه‌مانند را مستند کرده‌اند. جلسات ایدئولوژیک اجباری، جدایی اجباری خانواده‌ها، و درخواست‌های وفاداری مطلق نسبت به چهره‌های رهبری، مسعود و مریم رجوی، متحدان بالقوه را در جوامع روشنفکری و دیاسپورای ایرانی گسترده‌تر، از خود بیگانه کرد.

تشدید جنگ چریکی شهری (پس خرداد 1360): پس از نهادینه شدن جمهوری اسلامی و برکناری رئیس جمهور ابوالحسن بنی‌صدر، مجاهدین خلق در خرداد شصت یک کمپین مسلحانه سراسری را آغاز کرد که شامل بمب‌گذاری، ترورهای هدفمند روحانیون و مقامات عالی‌رتبه و درگیری‌های مسلحانه خیابانی بود که منجر به ترور شمار زیادی از غیرنظامیان شد.

نفی مطلق اصلاحات تدریجی یا میانه‌رو: در طول دهه‌های 70 و 80، این سازمان یک موضع سیاسی همه یا هیچ را حفظ کرد و به طرز افراطی جنبش‌های اصلاح‌طلبی در ایران را رد کرد. این امر اصلاح‌طلبان طرفدار دموکراسی در داخل کشور را که در تلاش برای ایجاد فضاهای تدریجی برای جامعه مدنی بودند و از اقبال ملی برخوردار بودند را مجاهدین بیش از گذشته دور کرد.

یک جنبش سیاسی از طریق چندین رکن اساسی، حمایت کل یک ملت را به دست می‌آورد و حفظ می‌کند. تعهد سازش‌ناپذیر به حاکمیت ملی، در اولویت قرار دادن هنجارهای مدنی و دموکراتیک، شمول ایدئولوژیک، دموکراسی درون سازمانی و پاسخگویی، چهار رکنی هستند که چنان که در بالا شرح داده شد، مجاهدین خلق در نیم قرن سوابق تشکیلاتی خود در همه آنها شکست خورده‌اند.

مزدا پارسی

نوشته چرا مجاهدین خلق نتوانستند به یک جنبش ملی تبدیل شوند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

الخاص جان من خواهرت رخساره (خمسار) هستم که این نامه را برایت می نویسم. امیدوارم که روزی این چند خط نامه بدستت برسد و آنرا بخوانی و بدانی که ماهمیشه چشم انتظارت هستیم و بتوانی جواب نامه را بدهی. برادر عزیزم یاد آن خاطرات شیرین کودکی و روزهایی بخیرکه از کوچکی با هم زیر یک سقف در کنارپدر و مادر، در روستا بزرگ شدیم. آنقدربه هم عادت کرده بودیم که بودنت در خانه برایم پشت گرمی و تکیه گاه بزرگی بود. تو کسی بودی که من باهاش بزرگ شدم، باهاش بازی کردم، باهاش خندیدم و گریه کردم و ازش کلی درس زندگی یاد گرفتم وهیچوقت فکرنمیکردم که زمانه با بیرحمی بین من و تو جدایی بیاندازد. بعد ازاین همه سال فراق و دوری هنوز هم باورندارم که در کنارم نیستی. چون در قلبم جای داری وهمیشه چهره مهربان و خندانت چه در بیداری و چه در خواب و رویا در جلو چشمانم هست.

برادر عزیزم در آن زندانکده رجوی چه بر سرت آورده اند که ما را فراموش کرده ای؟ آیا دلت برای دیدن ما و اقوام و بستگان تنگ نشده؟ آیا به فکر نجات و آزادی خودت نیستی؟ غم و اندوه دوری تو بر قلبم سنگینی میکند ولی همیشه به خودم امیدواری میدهم که بالاخره روزی به وطن و خانه خود بر میگردی.

برادر عزیزم یادت باشد که در یک گوشه ازاین خانه همیشه چشمانی اشکبار منتظر آمدنت هستند. برایت دعا میکنم که قوی باشی و با توکل به خدای بزرگ بدون هیچگونه ترس و دلهره با اراده ای محکم خودت را نجات بدهی. برادر جان ما همگی حالمان خوب هست. همه بچه ها، فامیلها و آشنایان خوب هستند و سلام می رسانند.

امیدوارم که شماهم همیشه سالم و پایدارباشی. برایت آرزوی تندرستی و موفقیت دارم. درضمن برادرمان شهنوازهم چندوقت پیش نامه ای برایت فرستاد. امیدوارم بدستت رسیده باشد.

از طرف خواهرت رخساره کوهپیما

نوشته نامه خواهر الخاص کوهپیما اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تنها زمانی از ته دل و با تمام وجودشان خوشحال می شوند زمانی ست که فردی از نیروهایشان کشته می شود. چرا چون آنقدر از خون این نیرو در تبلیغات و برنامه هایشان استفاده می کنند که بگویند ما هم هستیم. این گروه آنقدر کثیف است که حتی به نزدیک ترین نیروهای خودش هم حق هیچ گونه آزادی نمی دهد. نیروها درون تشکیلات میبایست تماما سر سپرده و گوش به فرمان باشند. ولی همین نیروهای سر سپرده حق هیچ گونه ارتباطی با خانواده خودشان را هم ندارند. حق نگاه کردن به برنامه تلویزیون را ندارند. حق تماس با خانواده را ندارند. حتی خانواده نمی‌تواند با آنها ارتباط برقرار بکند.
این است گروهی که دم از حقوق بشر و آزادی بیان می زند.

علی کریمی فرد

نوشته در مناسبات مجاهدین، آزادی بیان تنها یک شعار است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بنا به ادعای رسانه‌های مجاهدین، مژگان مهدوی از سال ۱۳۶۷ پس از شرکت در عملیات‌های نظامی “سریعاً به‌دلیل صلاحیت‌هایش به فرماندهی یکی از یکانهای رزمی ارتقا یافت”.

بررسی روند پیوستن جوانان ایرانی تحصیل‌کرده در دانشگاه‌های کشورهای غربی، از جمله ایالات متحده آمریکا، به سازمان مجاهدین خلق در دهه‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ خورشیدی (۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی) یکی از موضوعات مهم و قابل تأمل در تاریخ تحولات سیاسی و اجتماعی معاصر ایران است. پدیده جذب دانشجویان مقیم خارج به جریان‌های ایدئولوژیک و رادیکال، ریشه‌ها و عوامل چندبعدی روان‌شناختی، سیاسی و اجتماعی دارد که توسط پژوهشگران تاریخ سیاسی و روان‌شناسی سیستم های بسته مورد واکاوی قرار گرفته است.

نکته قابل توجه این است که افراد بسیاری در آن زمان به جریان‌‎های سیاسی پیوستند اما تنها اعضای پیوسته به مجاهدین خلق بودند که پس از گذشت نزدیک به نیم قرن، راهشان را از تشکیلات جدا نکردند و به کام مرگ رفتند بی آن که دستاوردی از سالهای به اصطلاح مبارزه داشته باشند.

چگونه یک فرد با پیشینه تحصیلات دانشگاهی در غرب، همه چیز را رها کرده و به ساختار متمرکز و پایگاه نظامی مجاهدین در بیابان‌های عراق می‌پیوند؟ منابع مستند، پژوهش‌های جامعه‌شناختی و همچنین خاطرات اعضای جداشده، 4 عامل زیر را به عنوان دلایل اصلی چنین انتخاب‌هایی برمی‌شمارد:

1. تب انقلابی حاکم بر فضای ایران و جهان در سال‌های منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، گرایش شدید جوانان به سمت تفکرات عدالت‌خواهانه و ضد استبدادی، و جذابیت اولیه شعارهای سازمان مجاهدین خلق مبنی بر تلفیق اسلام و مدرنیته و مبارزه با رژیم پهلوی، موجب شد که بسیاری از جوانان تحصیل کرده در ایران و خارج جذب این تشکیلات شوند.

2. انجمن‌های دانشجویی در خارج از کشور، نقش پررنگی در فرایند جذب جوانان دانشگاهی داشتند. “انجمن‌های دانشجویان مسلمان” وابسته یا متمایل به سازمان مجاهدین در دانشگاه‌های آمریکا و اروپا که به عنوان کانون‌های اصلی جذب، تبلیغ و شست‌وشوی مغزی دانشجویان ایرانی عمل می‌کردند، در آن سالها فعالیت گسترده‌ای داشتند.

3. بحران‌های هویت و احساس مسئولیت ملی، عامل دیگری در سوق دادن جوانان به سوی پیوستن به گروه‌های افراطی انقلابی چون مجاهدین خلق بود. دانشجویانی که در خارج از کشور تحصیل می‌کردند، گاه با احساس عذاب وجدان نسبت به شرایط سیاسی داخل کشور یا فقر و استبداد مواجه بودند و سازمان از این احساس سوءاستفاده و آن را به تعهد مطلق تشکیلاتی تبدیل می‌کرد.

4. پس از ورود افراد به تشکیلات مخفی و سپس ارتش خصوصی مجاهدین در عراق، در فضای ایزوله‌ای که سران تشکیلات ایجاد کرده بودند، به مرور زمان از طریق نشست‌های انتقاد از خود (عملیات جاری) و قطع ارتباط با دنیای خارج و خانواده، استقلال فردی افراد را از بین برد.

فرآیند تبدیل شدن مژگان مهدوی به یک عنصر کاملاً مطیع تشکیلاتی یا فرمانده ارشد (همانند آنچه در مورد بسیاری از کادرهای قدیمی سازمان روایت می‌شود)، محصول بازسازی کامل شخصیتی در بستر یک فرقه افراطی سیاسی است. در این ساختار، به مرور زمان، “مسعود و مریم رجوی” جایگزین تمام ارزش‌های فردی، عاطفی و اجتماعی می‌شوند و فرد تمام هویت خود را در بقای تشکیلات و اطاعت مطلق از رهبران می‌بیند.

چنین می‌شود که پس از خودسوزی ندا حسنی در اعتراض به دستگیری مریم رجوی در فرانسه، مژگان مهدوی افراد حاضر در سالن غذاخوری اشرف را مخاطب قرار می‌دهد و با حالتی احساسی می‌گوید: “اگر رهبری به ما دستور دهند همه ما وظیفه داریم که خودسوزی کنیم و صدای اعتراض سازمان را به آنها خواهیم رساند.”

مزدا پارسی

نوشته از تحصیل در آمریکا تا مرگ در روستای مانز آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جهان‌بینی‌های ایدئولوژیک به جای اینکه صرفاً نمایانگر مجموعه‌ای منفعل از باورهای انتزاعی باشند، با اعمال اصول خشک و انعطاف‌ناپذیر، ایجاد مرزهای دقیق درون‌گروهی و برون‌گروهی و مطالبه پایبندی مطلق به یک مکتب فکری، تسلط عمیقی بر ذهن انسان اعمال می‌کنند. این مرزها مقاومت زیادی در برابر به‌روزرسانی باورهای مبتنی بر شواهد، نشان می‌دهند. هنگامی که فردی عمیقاً در یک سیستم ایدئولوژیک غرق می‌شود، ساختارهای شناختی برای ساده‌سازی واقعیت‌های پیچیده اجتماعی در دسته‌های قطبی‌شده “خیر” در مقابل “شر” قرار داده می‌شوند. این سیستم وفاداری روانشناختی شدیدی ایجاد می‌کنند که می‌تواند بر هر نوع انتقادی غلبه کند.

مجاهدین خلق نمونه‌ای از چگونگی تسلط ایدئولوژی افراطی و مکانیسم‌های فرقه‌مانند بر ذهن انسان است. این گروه که در ابتدا بر اساس یک ایدئولوژی ترکیبی از اسلام‌گرایی، مارکسیسم و فمینیسم تأسیس شد، بعدها پویایی داخلی خود را حول وفاداری مطلق به رهبری خود، به‌ویژه تیم زن و شوهری مسعود و مریم رجوی، متمرکز کرد. در ایدئولوژی مجاهدین، که برای هر سؤال، فقط یک پاسخ وجود دارد؛ برای هر مسئله، تنها یک راه‌حل؛ و برای هر مشکل، فقط یک راه رفع. این حقیقت از پیش توسط مسعود رجوی کشف شده و دیگر نیازی به اندیشیدن، پرسیدن یا جست‌وجو نیست.

تحلیلگران و اعضای سابق بارها محیط داخلی مجاهدین خلق را به عنوان محیطی توصیف کرده‌اند که از طریق شرطی‌سازی شدید روانی عمل می‌کند، که اغلب در ادبیات دانشگاهی و تحقیقاتی به عنوان شستشوی مغزی یا کنترل اجباری توصیف می‌شود.

فرآیند القای ذهنی در سازمان مجاهدین خلق معمولاً شامل چندین مؤلفه کلیدی روانشناختی و ساختاری است:

وفاداری مطلق به رهبری: به اعضا القا می‌شود که کاملاً به زوج رجوی وفادار باشند و دستورات آنها را به عنوان حقایق اخلاقی و سیاسی مصون از خطا تلقی کنند.

انزوای اجتماعی و قطع روابط: گزارش‌های مستند و تحلیل‌های کارشناسان نشان می‌دهد که اعضا اغلب مجبور به شکستن پیوندهای خانوادگی و زناشویی – مانند طلاق‌های اجباری که برای اعضای متاهل در اواخر دهه شصت وضع شد – می‌شدند تا کل سرمایه‌گذاری عاطفی و روانی خود را منحصراً به سمت سازمان هدایت کنند.

کنترل انحصاری اطلاعات: در محیط‌های بسته‌ای مانند اردوگاه اشرف، اردوگاه لیبرتی و اکنون اشرف 3، سران تشکیلات کنترل شدیدی بر اطلاعات ورودی دارند و اطمینان حاصل می‌کنند که روایت ایدئولوژیک گروه توسط دیدگاه‌های خارجی بدون چالش باقی بماند.

ادغام هویت: هویت فردی به طور سیستماتیک از بین می‌رود و با یک هویت جمعی و مبارز جایگزین می‌شود که کاملاً به سرنگونی حکومت ایران معطوف است، جایی که نفی فردیت و جنسیت به عنوان فضیلت و کمال نهایی تجلیل می‌شود.

نخستین هزینه‌ای که اعضا و هواداران مجاهدین خلق پرداخته اند، کنار گذاشتن عقل شخصی است. وقتی پاسخ همه‌ پرسش‌ها نزد مسعود رجوی است، دیگر نیازی نیست افراد شخصا بیندیشند.

دومین هزینه، از دست دادن هویت فردی و در نتیجه مسئولیت شخصی است. وقتی تصمیم‌ها را دیگری می‌گیرد، تو دیگر وجود نداری که مسئولیت آن تصمیم‌ها بر دوشت باشد.

سومین هزینه، از دست رفتن آزادی و اختیار است. اعضای مجاهدین خلق هیچ یک از شئونات زندگی خویش را انتخاب نمی‌کنند؛ بلکه اطاعت می‌کنند. از انتخاب های کلان چون انتخاب شخص اول گروه گرفته تا انتخاب رنگ لباس، به عهده سرکردگان سیستم است. در این ساختار فرمان‌بری جای پرسش را می‌گیرد و “چشم” جای “چرا” را می‌گیرد.

مزدا پارسی

نوشته ایدئولوژی رجوی چه تاثیری بر روان اعضا و هواداران دارد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

فارغ از اینکه شخص کشته شده واقعا از کشته های اعتراضات دی ماه بوده است یا خیر، بر اساس بررسی تحولات سیاسی و رسانه‌ای پیرامون اعتراضات سراسری دی‌ماه، مسئله بهره‌برداری‌های سیاسی و جهت‌دهی به روایت‌های مربوط به جان‌باختگان یکی از ابعاد پیچیده و بحرانی در فضای اپوزیسیون ایران است. انتشار اسناد و گزارش‌هایی مبنی بر تلاش گروه‌های مختلف سیاسی، از جمله سازمان مجاهدین خلق، برای مصادره نام و یاد کشته‌شدگان و افزودن آنان به فهرست‌های تشکیلاتی خود، پدیده‌ای است که توسط پژوهشگران علوم سیاسی و رسانه‌ای به عنوان بخشی از جنگ روایت‌ها ارزیابی می‌شود.

در ساختار مناقشات سیاسی ایران، تلاش برای استیلای گفتمانی بر رویدادهای اعتراضی همواره یکی از ابزارهای اصلی جریان‌های مخالف حکومت بوده است. سازمان مجاهدین خلق به دلیل فاصله عمیق ساختاری با بدنه اصلی و درونی جنبش‌های اجتماعی داخل کشور، در جریان اعتراضات مردمی با چالش جدی مشروعیت و پایگاه اجتماعی روبه‌رو بوده است. پژوهش‌های تاریخی و گزارش‌های نهادهای ناظر نشان می‌دهند که این سازمان به دلیل عدم برخورداری از بدنه هوادار چشمگیر در داخل خیابان‌ها، مکرراً به روش‌های جایگزین برای برجسته‌سازی حضور خود در تحولات روی آورده است.

تلاش برای منتسب کردن جان‌باختگان اعتراضات مردمی به عنوان “هوادار” یا “شهید” این سازمان، راهبردی است که هدف آن پر کردن خلاء پایگاه اجتماعی واقعی از طریق مهندسی اطلاعات و جنگ روانی ارزیابی می‌شود. از منظر جامعه‌شناسی سیاسی، این‌گونه اقدامات که با پیشنهادهای مالی کلان یا وعده‌های ارزی همراه می‌شود، بیانگر تلاشی برای تبدیل کردن سوگ عمومی و مطالبات برحق مدنی به کالایی سیاسی جهت مصرف در لابی‌های بین‌المللی و رسانه‌ای است.

این پدیده همچنین ریشه‌کن کننده اعتماد عمومی در میان جریان‌های اپوزیسیون و تشدیدکننده شکاف‌های درونی میان آن‌هاست. هنگامی که خانواده‌های داغدیده درگیر مصیبت از دست دادن عزیزان خود هستند، مواجهه با پیشنهادهای ابزاری برای تغییر هویت سیاسی جان‌باخته، عمق بحران اخلاقی و فرسایش سرمایه اجتماعی را در میان طیف‌های مختلف مخالفان حکومت نمایان می‌سازد.

از دیدگاه تحلیل‌گران، این رویکرد نه تنها کمکی به همگرایی در راستای تغییرات ساختاری در ایران نمی‌کند، بلکه با ایجاد بی‌اعتمادی عمیق، اپوزیسیون را بیش از پیش ناکارآمد می‌کند. در نهایت، تلاش برای بهره‌برداری تبلیغاتی از خون جان‌باختگان از طریق سازوکارهای مالی و دیجیتال، نشان‌دهنده استمرار خط‌مشی دروغ، پول پاشی و رشوه برای جلب حمایت و جعل پایگاه اجتماعی است.

مزدا پارسی

نوشته پول پاشی مجاهدین خلق برای پیروزی در جنگ روایت‌ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

میزان هزینه‌های مدرن مجاهدین خلق

اداره یک جنبش فرقه‌مانند در سطح جهانی نیازمند هزینه‌های مالی قابل توجه و مداوم است. هزینه‌های عملیاتی اصلی مجاهدین که به شدت از جمع‌آوری کمک‌های مردمی استاندارد فراتر می‌رود عبارتند از:

– نگهداری و لجستیک قرارگاه اشرف 3 در آلبانی: پس از جابجایی هزاران عضو مجاهدین خلق از عراق به آلبانی و اسکان در روستای مانز، این سازمان مسئولیت تامین مسکن، تغذیه، مراقبت‌های بهداشتی و معاش روزانه تقریباً ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ عضو را که سبک زندگی اشتراکی بدون اشتغال استاندارد خارجی دارند، بر عهده گرفت.

– لابی‌گری بین‌المللی و هزینه‌های سخنرانی‌های سطح بالا: مجاهدین خلق که از حمایت مردم ایران برخوردار نیست، برای تأمین و حفظ حمایت سیاسی در غرب، عمدتاً از طریق شاخه سیاسی خود، شورای به اصطلاح ملی مقاومت ایران، فعالیت می‌کند و از لحاظ تاریخی چهره‌های سیاسی برجسته آمریکایی و اروپایی، ژنرال‌های بازنشسته نظامی، مقامات سابق کابینه و اعضای پارلمان را به عنوان سخنرانان اصلی در اجلاس‌های سالانه خود به کار گرفته است. گزارش‌های تحقیقی منتشر شده توسط رسانه‌هایی مانند گاردین و نیویورک تایمز، هزینه‌های قابل توجه سخنرانی و سفر مقامات غربی  که از این گروه حمایت می‌کنند را مستند کرده‌اند.

– گردهمایی‌های جهانی و تدارکات: سازماندهی تجمعات گسترده در شهرهایی مانند پاریس، برلین، واشنگتن دی سی و بروکسل شامل هزینه‌های لجستیکی سنگینی است. این هزینه‌ها شامل اجاره صدها اتوبوس، رزرو مراکز همایش بزرگ، برپایی سکوهای عظیم و هماهنگی سفرهای بین‌المللی برای شرکت‌کنندگان و سخنرانان خارجی است.

ذخایر سرمایه تاریخی و بودجه دوران صدام حسین

همانطور که در شهادت‌های اعضای سابق مجاهدین خلق و گزارش‌های تحقیقاتی ذکر شده است، بستر مالی این گروه در طول دهه‌ها فعالیت خود در عراق تحت حکمرانی رژیم صدام حسین (از اواسط دهه ۱۹۸۰ تا حمله به رهبری ایالات متحده در سال ۲۰۰۳) درآمدهای هنگفتی را تجربه کرد.

نفت در برابر غذا و یارانه‌های دولتی: گزارش‌های تحقیقاتی تاریخی و ارزیابی‌های اطلاعاتی دولت ایالات متحده نشان داده‌اند که بغداد میلیون‌ها دلار یارانه مالی مستقیم، سخت‌افزار نظامی وسیع و امتیازات تجاری (از جمله تخصیص گواهی‌های نفتی عراق که می‌توانستند در بازارهای بین‌المللی دوباره فروخته شوند) در اختیار مجاهدین خلق قرار داده است.

سرمایه‌گذاری و املاک و مستغلات: جداشدگان و مقامات ارشد سابق بارها شهادت داده‌اند که بخش قابل توجهی از سرمایه انباشته شده در دوران عراق به شرکت‌های صوری بین‌المللی، دارایی‌های املاک و مستغلات تجاری و سرمایه‌گذاری‌های مالی متنوع در سراسر اروپا و آمریکای شمالی سرازیر شده است. طبق این شهادت‌ها، این سرمایه‌گذاری‌های قدیمی، یک پشتوانه مالی قابل توجه و خودکفا ایجاد کردند که از زمان خروج از عراق همچنان پابرجا ماند و امروزه نیز هزینه‌های عمده سازمانی را تأمین می‌کند.

کلاهبرداری، قاچاق و تحقیقات حقوقی

در اواخر قرن بیستم، ، سازمان‌های پوششی مجاهدین خلق در اروپا و آمریکای شمالی با مجازات‌های قانونی متعددی روبرو شدند. سازمان‌های قضایی اروپایی، آمریکایی و بین‌المللی تحقیقاتی را در مورد جرایم مالی سیستماتیک این گروه آغاز کردند. این سازوکارهای غیرقانونی جمع‌آوری کمک‌های مالی شامل موارد زیر بود:

– خیریه‌های کلاهبردار: راه‌اندازی  خیریه‌های جعلی که از جوامع بی‌خبر از همه جا تحت پوشش کمک به یتیمان، پناهندگان یا زندانیان سیاسی ایرانی کمک مالی درخواست می‌کردند، در حالی که این وجوه در واقع به دستگاه‌های نظامی و سیاسی مجاهدین خلق هدایت می‌شد. برای نمونه ایران اید (Iran Aid) یکی از این خیریه‌های کلاهبردار بود که توسط دولت بریتانیا ممنوع شد.

– کلاهبرداری‌های رفاهی و تأمین اجتماعی: در کشورهایی مانند ایالات متحده، کانادا و کشورهای مختلف اروپایی، اعضا در طرح‌های سازمان‌یافته‌ای شامل درخواست‌های رفاهی جعلی، مزایای بیکاری و جعل اسناد شرکت داشتند. این گروه حتی از پرداخت‌هایی که دولت‌های اروپایی به فرزندان والدین مجاهد –که در دهه 1990 به اروپا و آمریکای شمالی قاچاق شده بودند– اختصاص داده بودند، سوءاستفاده کرد.

– حلقه‌های قاچاق: تحقیقات فدرال در ایالات متحده و اروپا، حلقه‌های جعل گذرنامه و قاچاق مرتبط با شبکه‌های مجاهدین خلق را کشف کرد که منجر به دادخواست کیفری و احکام زندان برای ده‌ها عضو این تشکیلات شد.

لابی‌های پرهزینه و عدم افشای عمومی

پس از حذف نام سازمان مجاهدین خلق از فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی ایالات متحده (FTO) در سال ۲۰۱۲ و پیش از آن، حذف نام این سازمان از لیست سیاه اتحادیه اروپا، سازمان روابط عمومی و کمپین‌های نفوذ سیاسی خود را تشدید کرد. این سازمان، تحت لوای گروه‌های مختلف به ظاهر مستقل ایرانی-آمریکایی، شروع به صرف میلیون‌ها دلار برای کسب حمایت سیاسی در واشنگتن دی سی و پایتخت‌های اروپایی کرد.
این مرحله از جمع‌آوری کمک‌های مالی و هزینه‌ها، جنجال‌های شدیدی را در زمینه شفافیت به وجود آورد:

-هزینه‌های گزاف سخنرانان: چهره‌های سیاسی برجسته غربی، ژنرال‌های بازنشسته و مقامات عالی‌رتبه سابق دولتی – از جمله مایک پنس، معاون رئیس جمهور سابق و جان بولتون، مشاور امنیت ملی سابق – هزینه‌های هنگفتی برای سخنرانی (از ده‌ها هزار تا بیش از ۴۰۰۰۰۰ دلار برای هر سخنرانی) برای سخنرانی در تجمعات و کنفرانس‌های مجاهدین خلق دریافت می‌کردند. گزارش‌های تحقیقاتی روزنامه‌نگاران و دیپلمات‌ها نشان داد که این وجوه از طریق دفاتر سخنرانی غیرشفاف و سازمان‌های پوششی هدایت شده و مسیر مالی مستقیمی را که مجاهدین خلق را به سیاست‌گذاران آمریکایی متصل می‌کند، پنهان کرده است.

-جریان‌های درآمدی مبهم: مجاهدین خلق علیرغم ادعای نمایندگی یک جنبش دموکراتیک مردمی، همواره در ارائه حسابرسی‌های مالی شفاف یا افشای عمومی جزئیات مربوط به نحوه جمع‌آوری میلیون‌ها دلار پول، اهداکنندگان این پول‌ها و نحوه مدیریت دارایی‌های خارجی کوتاهی کرده‌اند. منتقدان، ناظران دولتی و روزنامه‌نگاران تحقیقی به فقدان عمیق پاسخگویی در مورد خیرین واقعی پشت ردپای لابی‌گری چند میلیون دلاری این سازمان اشاره می‌کنند.

در نتیجه، در حالی که برنامه‌های تلویزیونی عمومی مانند “همیاری” نقش نمایشی در عملیات رسانه‌ای و نشان دادن به اصطلاح مشارکت فعال مردمی دارند، بازرسان مالی و اعضای سابق همگی بر این باور هستند که هزینه‌های کلان مجاهدین خلق – از املاک و مستغلات اروپایی و زیرساخت‌های اردوگاه گرفته تا لابی‌های بین‌المللی قدرتمند – به شدت به انباشت دارایی‌های سالیان دراز، سرمایه‌گذاری‌های به جا مانده از دوران حمایت دولت بعث عراق و درآمدهای خیریه‌های تقلبی متکی است تا صرفاً کمک‌های مردمی در مقیاس کوچک.

همچنین، تحقیقات نهادهای دولتی، سازمان‌های حقوق بشری و تحلیل‌های علمی بارها تأکید کرده‌اند که بخشی از منابع مالی مجاهدین خلق از بدو تاسیس این تشکیلات به اجبار داخلی متکی بوده است. اعضای سابق و گزارش‌های تحقیقاتی مستقل نشان می‌دهند که در ساختار سختگیرانه، اقتدارگرا و فرقه‌مانند مجاهدین خلق تحت حکمرانی مسعود و مریم رجوی اعضا مجبور هستند که دارایی‌های شخصی خود را به سازمان تسلیم کنند. ماحصل کار اجباری اعضا نیز همگی به خزانه مرکزی سازمان برای تأمین مالی آن سرازیر می‌شود. این است معنای واژه همیاری در قاموس مجاهین خلق.

مزدا پارسی

نوشته پژوهشی بر سازوکار مالی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“شاید بعضی‌ها از خودشان بپرسند چرا علاوه بر زندگینامه‌ای که قبلاً اینجا در X منتشر کرده‌ام، هر روز اطلاعات، عکس‌ها و خاطرات بیشتری را درباره گذشته‌ام منتشر می‌کنم.
پاسخ ساده است. وقتی پای مجاهدین در میان باشد، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم. سکوت من باعث نمی‌شود قبل از مرگ مادرم بتوانم او را ببینم، یا حتی اجازه داشته باشم روزی بر سر مزارش بروم. مادرم در تلویزیون سازمان، مرا از رفتن بر سر مزارش منع کرد.
بنابراین ترجیح می‌دهم هر آنچه را که خودم می‌دانم و تجربه کرده‌ام، بازگو کنم. البته چیزهای زیادی هم هست که من از آن‌ها خبر ندارم یا شخصاً تجربه نکرده‌ام. روایت آن بخش را به کسانی واگذار می‌کنم که خود شاهد و تجربه‌کننده آن بوده‌اند.
اما افراد زیادی هستند که اگر لب به سخن باز کنند، بهای سنگینی خواهند پرداخت؛ از دست دادن ارتباط با اعضای خانواده‌ای که هنوز در مجاهدین هستند، طرد شدن از سوی دوستان و آشنایانی که سال‌ها با آن‌ها زندگی کرده‌اند و همچنان از سازمان حمایت می‌کنند، و از همه مهم‌تر، بسیاری عزیزان خود را در مجاهدین از دست داده‌اند و انتقاد از سازمان برایشان ممکن است به معنای خیانت به یاد و خاطره آن عزیزان باشد.
در چنین شرایطی، هزینه عاطفیِ گفتن حقیقت از خود حقیقت سنگین‌تر می‌شود. به همین دلیل معتقدم هر انسانی باید بر اساس شرایط و وجدان خود تصمیم بگیرد. هیچ‌کس نباید به خاطر سکوتش یا به خاطر سخن گفتنش مورد قضاوت قرار گیرد.”

دلایلی که امیر یغمایی برای سخن نگفتن برخی از اعضای جدا شده، ارائه می‌کند، منطقی به نظر می‌رسد. این در حالی است که بسیاری از این افراد پس از گذشت سالها از خروج از تشکیلات، در بزنگاهی تصمیم به افشاگری گرفته‌اند. برای نمونه امیر عبداللهی بیست سال پس از فرار از مجاهدین خلق –در بازگشت از ماموریتی که هدفش بمب‌گذاری در مرکز نظام وظیفه تهران بزرگ بود—درگفتگویی با سیامک نادری دست به افشاگری درباره ذات جنایتکار تشکیلات رجوی زد.

مورد دیگر، حمید چاهه بود که سالها پس از جدا شدن از تشکیلات هنگامیکه رنج خواهرش معصومه چاهه را در بیمارستان روانی دید، دست به افشاگری درباره سوءرفتار تشکیلات با خواهر جوانش زد. نقض حقوق انسانی معصومه در تشکیلات مجاهدین نهایتا منجر به دیوانگی و مرگ او شد.

سخن گفتن از آسیب‌های گذشته برای هیچ کسی آسان نیست. درک اینکه چرا افراد برای صحبت در مورد آسیب‌های گذشته خود – به ویژه هنگامی که این تجربیات تلخ ناشی از استبداد و خشونت فرقه‌ای باشد، مشکل دارند، مستلزم بررسی‌های روانشناختی و نوروبیولوژیک است. هنگامی که فردی سعی می‌کند یک آسیب شدید را بدون زمینه درمانی مناسب، کلامی یا ذهنی بازگو کند، مغز با افزایش مواد شیمیایی استرس‌زا واکنش می‌دهد.

علاوه بر این، هنگامی که افراد در محیط‌های بسته و تمامیت‌خواه مانند فرقه‌ها گرفتار می‌شوند، موانع سخن گفتن از تجربیاتشان به صورت تصاعدی افزایش می‌یابد. فرقه‌ها به طور سیستماتیک اعضا را از جامعه اصلی جدا می‌کنند و آنها را در معرض دستکاری روانی شدید، کنترل اجباری و فوبیاهای نهادینه شده قرار می‌دهند که دنیای بیرون را خطرناک و قضاوت‌گر جلوه می‌دهد.

بازماندگان اغلب سال‌ها در فرهنگی سخت‌گیرانه غرق شده بودند که در آن اعمال خشونت، غفلت یا سوءاستفاده عاطفی کاملاً عادی بوده است. در نتیجه، پس از ترک سیستم، افراد خود را در یک “زمان بینابینی” آشفته می‌بینند که با یک جهان‌بینی ناکارآمد و هویتی متلاشی دست و پنجه نرم می‌کند.

آنها اغلب احساسات عمیق شرم، سردرگمی شناختی و تجزیه شدید را تجربه می‌کنند، که بیان آسیب‌هایشان را نه تنها عمیقاً دردناک، بلکه از نظر عصبی نیز طاقت‌فرسا می‌کند.

از آنجا که حس امنیت درونی آنها به طور سیستماتیک از بین رفته و با باورهای خود محدودکننده – مانند احساس کاملاً بی‌ارزشی، ناتوانی یا شکست- جایگزین شده است، فکر افشای این آسیب‌پذیری‌ها از طریق گفتار می‌تواند برای سیستم عصبی شکننده آنها به شدت تهدیدآمیز باشد.

کنار آمدن با دشواری‌های عمیق ترک تشکیلاتی چون مجاهدین خلق و در نهایت یافتن شجاعت برای صحبت کردن، مستلزم سفری پیچیده و چندلایه از بازسازی روانی، حمایت همسالان و بهبود جسمی است. طبق ادبیات بالینی و تحقیقات جامعه‌شناختی روی بازماندگان فرقه‌ها، شکستن سکوت به ندرت یک اتفاق ناگهانی است؛ بلکه پیش از آن، یک گذار تدریجی است که در آن افراد باید از جهان‌بینی استبدادی فرقه به بازسازی هویت خود برسد.

این گذر برای بسیاری از اعضای پیشین مجاهدین خلق و به طور خاص کودک سربازان با استفاده از راه‌های امن مانند نوشتن خاطرات، حضور در شبکه‌های حمایتی همسالان رخ داده است. این افراد در گفتگوهایی که در پلتفورم‌هایی چون کلاب هاوس و احتمالا حضوری داشتند، تجربیات خود را بدون قضاوت به اشتراک گذاشتند.

ارتباط با دیگرانی که مسیر مشابهی را پیموده‌اند، آنها را از انزوای عمیق و فوبیاهای نهادینه شده‌ای که رجوی در آنها ایجاد کرده بود، رهایی می‌بخشد. امیر یغمایی و امین گل مریمی شاید اولین نفراتی بودند که از این گذرگاه خطیر عبور کردند و باعث شدند که دیگرانی چون محمدرضا ترابی، ژینا حسین نژاد و عاطفه سبدانی … نیز لب به سخن بگشایند.

با گذشت زمان، هنگامی‌که که بازماندگان گروه‌هایی چون مجاهدین خلق ارزش‌های خود را بازیابی می‌کنند یا می‌سازند، سیستم عصبی خود را تنظیم می‌کنند و حس تعلق خود به جهان آزاد را پرورش می‌دهند. بدین ترتیب، انعطاف‌پذیری عاطفی لازم را برای قدم گذاشتن به جلو، شکستن سکوت و صحبت آشکار در مورد گذشته خود بدون آسیب رساندن مجدد به خود، ایجاد می‌کنند.

مزدا پارسی

نوشته چرا امیر سکوت نمی‌کند و برخی دیگر سکوت می‌کنند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.