سازمان تروریستی مجاهدین خلق؛ سوار بر خون جوانان

یکی از شیوه‌های تبلیغاتی سازمان تروریستی مجاهدین خلق، بهره‌برداری سیاسی و رسانه‌ای از سرنوشت افرادی است که درگیر پرونده‌های امنیتی و قضایی می‌شوند. بازداشت، صدور حکم سنگین و حتی خطر اعدام یک جوان، می‌تواند به فرصتی برای تبلیغات گسترده و جلب حمایت خارجی تبدیل شود؛ بی‌آنکه مسئولیت سازمان در قبال آینده و جان آن فرد […]

یکی از شیوه‌های تبلیغاتی سازمان تروریستی مجاهدین خلق، بهره‌برداری سیاسی و رسانه‌ای از سرنوشت افرادی است که درگیر پرونده‌های امنیتی و قضایی می‌شوند. بازداشت، صدور حکم سنگین و حتی خطر اعدام یک جوان، می‌تواند به فرصتی برای تبلیغات گسترده و جلب حمایت خارجی تبدیل شود؛ بی‌آنکه مسئولیت سازمان در قبال آینده و جان آن فرد به‌روشنی پاسخ داده شود.

پرونده محمدجواد وفایی‌ثانی، بوکسور جوان اهل مشهد، نمونه‌ای قابل تأمل در این زمینه است. او در سال ۱۳۹۸ و در جریان اغتشاشات آن سال بازداشت شد. در پرونده قضایی او اتهاماتی از جمله آتش‌زدن و تخریب اماکن مطرح شده و حکم اعدام نیز برایش صادر شده است؛ اتهاماتی که باید در چارچوب دادرسی عادلانه و با رعایت حقوق قانونی او بررسی شوند.

در روزهای اخیر، رسانه‌های سازمان مجاهدین خلق با انتشار پیام‌هایی به نام وفایی‌ثانی و معرفی او به‌عنوان عضو سازمان، همچنین نمایش تصویر او از سوی مریم رجوی، پرونده این جوان را به یکی از محورهای تبلیغاتی خود تبدیل کرده‌اند. این موضع‌گیری علنی، پرسش مهمی را پیش می‌کشد: سازمانی که از عضویت و همراهی او سخن می‌گوید، چه مسئولیتی در قبال پیامدهای فعالیت‌هایی دارد که ممکن است یک جوان را با خطر بازداشت و مجازات‌های سنگین روبه‌رو کند؟

عنوان “کانون‌های شورشی” نیز بخشی از الگوی تبلیغاتی سازمان برای جذب و به‌کارگیری نیروهای جوان است. سازمان اقدامات منتسب به این افراد را در رسانه‌های خود برجسته می‌کند و پس از بازداشت یا محکومیت آنان، از نام و تصویرشان برای راه‌اندازی کارزارهای رسانه‌ای و فشار سیاسی بهره می‌برد. چنین رویکردی این نگرانی را ایجاد می‌کند که جوانان، به‌جای آنکه صاحبان آینده و انتخاب مستقل خود باشند، به ابزار مصرف‌شدنی اهداف تشکیلاتی تبدیل شوند.

دفاع از حق حیات، مخالفت با مجازات اعدام و مطالبه دادرسی عادلانه، اصولی انسانی‌اند و باید درباره وفایی‌ثانی نیز رعایت شوند؛ اما این اصول نباید مانع پرسشگری درباره نقش سازمانی شود که او را عضو خود معرفی می‌کند. بهره‌برداری تبلیغاتی از رنج یک زندانی، جای مسئولیت‌پذیری در قبال او را نمی‌گیرد.

تجربه و روایت‌های متعدد جداشدگان، ضرورت بررسی مناسبات درونی سازمان، شیوه جذب نیرو و مسئولیت سرکردگان در قبال اعضا را برجسته می‌کند. نمی‌توان جوانان را به فعالیت‌های پرخطر فراخواند و سپس، هنگامی که گرفتار پیامدهای آن می‌شوند، تنها از نام و سرنوشتشان برای تبلیغات سیاسی بهره گرفت.

محمدجواد وفایی‌ثانی، فارغ از اتهامات مطرح‌شده و گرایش سیاسی منتسب به او، انسانی است که جان و آینده‌اش نباید ابزار رقابت‌های سیاسی شود. سازمان مجاهدین خلق باید روشن کند مسئولیتش در قبال جوانانی که آنان را به میدان‌های پرخطر می‌کشاند چیست. خون و آینده جوانان نباید سکوی پیشبرد اهداف هیچ تشکیلاتی باشد؛ جوانان سرمایه خانواده‌ها و جامعه‌اند، نه مهره‌های مصرف‌شدنی تبلیغات سیاسی.

فریدون ابراهیمی، از جداشده‌های سازمان مجاهدین خلق