نگاهی به استاندارد دوگانه فرانسه در برابر تروریسم

سیاست خارجی فرانسه در قبال مقوله تروریسم همواره با شعارهای حقوق بشری و تعهد به ارزش‌های دموکراتیک گره خورده است. با این حال، در پرونده‌های خاص، از جمله میزبانی و تعامل با سازمان مجاهدین خلق، شکافی عمیق میان این شعارها و عملکرد عملی پاریس مشاهده می‌شود. نقد رویکرد فرانسه، از میزبانی تا نادیده‌انگاری فرانسه – […]

سیاست خارجی فرانسه در قبال مقوله تروریسم همواره با شعارهای حقوق بشری و تعهد به ارزش‌های دموکراتیک گره خورده است. با این حال، در پرونده‌های خاص، از جمله میزبانی و تعامل با سازمان مجاهدین خلق، شکافی عمیق میان این شعارها و عملکرد عملی پاریس مشاهده می‌شود.

نقد رویکرد فرانسه، از میزبانی تا نادیده‌انگاری

فرانسه – کشوری که خود قربانی تروریسم بوده و پرچمدار مبارزه با افراط‌گرایی معرفی می‌شود – بستری برای فعالیت گروهی فراهم کرده که در گذشته کارنامه تاریکی از خشونت و عملیات‌های تروریستی دارد.

استفاده ابزاری از تروریسم:

منتقدان بر این باورند که فرانسه با اتخاذ یک استاندارد دوگانه، “تروریسم خوب” و “تروریسم بد” تعریف کرده است. تا زمانی که یک گروه بتواند به عنوان اهرم فشاری علیه رقبای سیاسی یا ژئوپلیتیک پاریس عمل کند، فعالیت‌های تشکیلاتی و تبلیغاتی آن در خاک فرانسه تحمل یا حتی تسهیل می‌شود.

نادیده گرفتن تاریخچه خشونت:

سازمان مجاهدین خلق علاوه بر ترورهای گسترده در دهه‌های گذشته در ایران، دارای ساختارهای درونی بسته‌ای است که بر اساس گزارش‌های متعدد نهادهای حقوق بشری و اعضای جدا شده از این گروه، با نقض گسترده حقوق اولیه اعضا همراه بوده است. نادیده گرفتن این گزارش‌ها توسط دولت فرانسه، در تعارض مستقیم با ادعای این کشور برای دفاع از حقوق بشر است.

تهدید امنیت و ثبات:

میزبانی از گروه‌هایی که ساختار شبه‌نظامی دارند یا در گذشته با خشونت پیوند داشته‌اند، صرف‌نظر از تغییر تاکتیک‌های آن‌ها، همواره یک تهدید امنیتی بالقوه برای کشور میزبان و همچنین مانعی در مسیر بهبود روابط بین‌الملل محسوب می‌شود.

کلام آخر:

استاندارد دوگانه فرانسه در قبال مجاهدین خلق، بیش از آنکه یک رویکرد راهبردی باشد، به اعتبار پاریس در عرصه بین‌المللی ضربه می‌زند. وقتی یک دولت در برابر سازمان‌هایی که سابقه تروریستی دارند، سکوت پیشه کرده یا به آن‌ها تریبون می‌دهد، عملاً استانداردهای اخلاقی خود را زیر سوال می‌برد.
حکومت فرانسه ضروری است با بازگشت به اصول بنیادین اخلاقی در سیاست خارجی. برای کشوری که مدعی رهبری اروپاست و با بازنگری در سیاست‌های خود، اجازه ندهد امنیت بین‌المللی و ارزش‌های حقوق بشری فدای بازی‌های سیاسی کوتاه‌مدت شود.
حمایت از “دموکراسی” نباید تنها محدود به جایی شود که منافع پاریس ایجاب می‌کند، بلکه باید در تمامی ابعاد و فارغ از هویت بازیگران تروریستی، به یک اصل مطلق تبدیل گردد.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)