پس از ماه ها درگیری بنی صدر و هوادارانش با نهادهای ملی و انقلابی، طرح عدم كفایت سیاسی رییس جمهور ابوالحسن بنی صدر در مجلس شورای اسلامی مطرح شد. مهم ترین دلایل ارائه شده بر عدم كفایت سیاسی بنی صدر، عدم قاطعیت لازم در برابر دشمن متجاوز خارجی و خدشه دار کردن وحدت نیروها در […]
پس از ماه ها درگیری بنی صدر و هوادارانش با نهادهای ملی و انقلابی، طرح عدم كفایت سیاسی رییس جمهور ابوالحسن بنی صدر در مجلس شورای اسلامی مطرح شد.
مهم ترین دلایل ارائه شده بر عدم كفایت سیاسی بنی صدر، عدم قاطعیت لازم در برابر دشمن متجاوز خارجی و خدشه دار کردن وحدت نیروها در شرایط جنگ، موضعگیری علیه نظام جمهوری اسلامی و اتحاد با نیروهای ضد انقلاب وابسته به بیگانه جهت نابودی نظام اسلامی و همچنین مخالفت مستمر وی با مجلس شورای اسلامی از بدو تأسیس و حتی پیش از افتتاح آن، دخالت صریح در امور قوه قضاییه و عدم درك صحیح از بدیهی ترین اصول قانون اساسی و نیز عدم اعتقاد به اصل تفكیك قوا عنوان گردید.
در نتیجه، این طرح با 177 رأی موافق، 1 رأی مخالف و 12 رأی ممتنع در روز 31 خرداد 60 به تصویب رسید و یك روز پس از تصویب طرح عدم كفایت سیاسی بنی صدر، حضرت آیت الله خمینی وی را از ریاست جمهوری اسلامی ایران عزل فرمود.
این در حالی بود كه حضرت آیت الله خمینی، پیش از این وی را در بیستم خرداد 1360، از فرماندهی كل قوا نیز به دلیل عدم کفایت در پیشبرد جنگ علیه دشمن بعثی متجاوز و حتی کارشکنی در امور دفاع از کشور عزل كرده بودند.
پس از بركناری بنی صدر از ریاست جمهوری، فعالیتهای خرابكارانه و براندازانه ضد نظام، که از زمان انقلاب اسلامی طراحی های آن صورت گرفته و از طرف سازمان مجاهدین خلق (معروف به منافقین) سازماندهی میگردید، آغاز شد.
از جمله در هفتم تیرماه 1360، دفتر حزب جمهوری اسلامی منفجر شد و طی آن، آیت اللَّه بهشتی و شماری از وزرا و نمایندگان مجلس شورای اسلامی به شهادت رسیدند. همچنین در هشتم شهریور 1360، دفتر نخست وزیری منفجر شد و در آن، محمدعلی رجایی، رییس جمهور و دكتر محمد جواد باهنر، نخست وزیر و تعدادی از شخصیت ها شهید شدند.
این وقایع بعد از کودتای 30 خرداد 60 مجاهدین خلق می توانست به سادگی منجر به سقوط هر نظام سیاسی شود، اما بازتاب آن در مردم، نتیجه معكوس داشت. سخنرانی ها و پیام های روشنگرانه آیت الله خمینی كه به نحو هوشمندانه ای به مردم امید می دادند، آنان را انسجام می بخشیدند و گروه های سیاسی ضدِ نظام را بی اعتبار می ساختند. سخنان حضرت امام اثری وصف ناشدنی در ملت مسلمان برای مقاومت بیشتر ایجاد می كرد.
از این جهت بود كه نظام اسلامی از این کودتای پرخطر و پرآشوب (ترکیب تجاوز و جنگ خارجی، اغتشاشات مسلحانه داخلی، و ترور سران و مسئولین) با توكل بر خدا، رهبری های آیت الله خمینی و مقاومت و پایداری مردم گذشت و به مسیر خود ادامه داد.
مشابه همین وقایع در سال گذشته با نقش آفرینان متفاوتی به وقوع پیوست و دشمن بار دیگر بخت خود را آزمایش نمود اما مجددا ناکام ماند و شکست خورد که قبلا مقایسه تطبیقی آن طی مقاله ای صورت گرفته و درج شده است.
عاطفه نادعلیان
