سازمان تروریستی مجاهدین خلق ایران از دهه چهل شمسی در ایران شکل گرفت و پس از انقلاب سال 57 و شکاف با نظام تازه تأسیس جمهوری اسلامی، به تدریج به فرانسه و سپس عراق منتقل شد. این سازمان از سال 1376 تا سال 1391 ، در فهرست سازمانهای تروریستی خارجی وزارت خارجه آمریکا قرار داشت؛ […]
سازمان تروریستی مجاهدین خلق ایران از دهه چهل شمسی در ایران شکل گرفت و پس از انقلاب سال 57 و شکاف با نظام تازه تأسیس جمهوری اسلامی، به تدریج به فرانسه و سپس عراق منتقل شد. این سازمان از سال 1376 تا سال 1391 ، در فهرست سازمانهای تروریستی خارجی وزارت خارجه آمریکا قرار داشت؛ فهرستی که بریتانیا و اتحادیه اروپا نیز در دهه 80 میلادی عضویت مشابهی برای آن قائل بودند.
باید توجه داشت که وزارت خارجه آمریکا در پاییز سال 1391، این سازمان را از فهرست تروریستی خارج کرد؛ تصمیمی که به گفته این نهاد بر پایه ارزیابی از کنارگذاشتن خشونت توسط این گروه گرفته شد، هرچند نگرانیهایی درباره نحوه رفتار سازمان با اعضای خود همچنان از سوی همان وزارتخانه مطرح شد. دولت بریتانیا نیز چهار سال زودتر، این گروه را از فهرست تروریستی خود خارج کرده بود. این نکته برای درک کامل موضوع ضروری است، چرا که در برخی منابع این گروه سازمانی تروریستی و در برخی دیگر گروهی مخالف و تبعیدی توصیف میشود که وضعیت آن همچنان محل مناقشه است.
پیشینه و پیوند با دولت عراق در زمان صدام حسین
پیش از پرداختن به عملیاتهای برونمرزی مشخص، باید به وابستگی این سازمان به دولت عراق در دوران صدام حسین اشاره کرد. بر پایه گزارشهای وزارت خارجه آمریکا، در پایان جنگ هشتساله میان ایران و عراق، دولت بغداد در حمایت از طرح عملیات خائنانه مسعود رجوی این گروه را با تجهیزات نظامی سنگین مسلح کرد و هزاران نفر از نیروهای این سازمان را در حملات علیه ایران به کار گرفت. اما رزمندگان ایرانی کوبنده و تنبیهی پاسخ خیانتشان را دادند و بیش دو هزار نفر از نیروهای این سازمان را به هلاکت رساندند.
در سال 1370 نیز این گروه به سرکوب قیامهای شیعیان و کردهای عراقی توسط نیروهای بعثی عراق علیه حکومت صدام حسین کمک کرد، هرچند خود سازمان هرگونه نقش در این سرکوب را همواره رد کرده است.
عملیات همزمان علیه سفارتخانههای ایران در چند کشور
مهمترین و شناختهشدهترین نمونه مستند از جنایات برونمرزی این سازمان، حمله هماهنگ به سفارتخانهها و نمایندگیهای ایران در چندین کشور است. این سازمان در آن زمان حملاتی تقریباً همزمان به سفارتخانهها و نمایندگیهای کنسولی ایران در سیزده کشور، از جمله نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد در نیویورک، ترتیب داد تا توان تروریستی خود برای اجرای عملیاتها در خارج از کشور را نشان دهد.
طبق گزارشات این اقدامات تروریستی، در این حملات همزمان به سفارتخانهها و نمایندگیهای دولت ایران در کشورهای مختلف، اعضای این سازمان از سلاحهای گوناگون استفاده کردند، گروگان گرفتند و سفیران و کارکنان سفارت را مورد ضربوشتم قرار دادند که سرانجام به بازداشت شماری از اعضای این گروه انجامید. نهاد پژوهشی کنگره آمریکا نیز در گزارشی، دامنه این عملیات را حملهای هماهنگ علیه تأسیسات دیپلماتیک ایران در این کشورها دانسته است.
ترور و اقدام به ترور مقامات نظامی جمهوری اسلامی
گزارشهای وزارت خارجه آمریکا به چند مورد مشخص از عملیات ترور یا اقدام به ترور علیه مقامات نظامی جمهوری اسلامی در نزدیکی مرزهای کشور اشاره میکنند.
در فروردین ماه سال 1378، این سازمان افسران ارشد نظامی را هدف قرار داد و معاون رئیس ستاد مشترک ارتش جمهوری اسلامی ایران را ترور کرد.
در فروردین ماه سال 1379، این سازمان تروریستی تلاش کرد فرمانده یک نهاد در تهران را که مسئول هماهنگی سیاستهای مربوط به عراق بود، ترور کند.
در همان سال و در چارچوب عملیاتی که این گروه آن را عملیات بهمن بزرگ نامید و شمار حملات ضدایرانی این گروه افزایش یافت و در یک دوره، حدود دوازده حمله علیه ایران انجام شد که از آن جمله میتوان به یک حمله خمپارهای به مجموعه رهبری در تهران، جایی که دفاتر رهبری و ریاستجمهوری در آن قرار داشت، اشاره کرد.
در سالهای 1379-1380 نیز، این گروه بهطور منظم در حملات خمپارهای و عملیات ضربهوگریز علیه یگانهای نظامی و انتظامی ایران و ساختمانهای دولتی در نزدیکی مرز مشترک ایران و عراق دست داشت، هرچند به گفته همین گزارشها، فعالیت مسلحانه این گروه در داخل ایران در ماه های رو به پایان سال 1380 کاهش یافت.
دیگر موارد گزارششده
گزارش هایی دیگر از خرداد ماه سال 1377، رئیس وقت فدراسیون جهانی فوتبال اعلام کرد که پیش از دیدار تیمهای ملی ایران و آمریکا در جام جهانی همان سال، تهدیدهایی ناشناس از سوی برخی تبعیدیهای ایرانی برای بر هم زدن آن مسابقه دریافت کرده است. بنابر این ادعا، این سازمان بخش بزرگی از بلیتهای آن مسابقه را برای تبلیغات سیاسی خریداری کرده بود، هرچند این طرح در نهایت خنثی شد.
و حالا در سال های اخیر نیز واحدهایی وابسته به این گروه (کانون های شورشی) بهطور مخفیانه در داخل ایران، با انجام فعالیت های بی اثر و مشخصاً فقط با هدف ابراز وجود اقدام به آتش زدن تابلوهای سردرب پایگاه های بسیج می کنند.
سالاری
